Poczucie własnej wartości u Twojego dziecka budujesz Ty jako rodzic od samego początku jego życia. Dzieci rodząc się są całkowicie zależne od rodzica. To, w jaki sposób opiekujesz się nim, odpowiadasz na jego potrzeby, reagujesz na sygnały kierowane do Ciebie przez niego, całościowo tworzą obraz własnego Ja u Twojego dziecka.

Im bardziej jesteś na nie uważna i świadoma jego uczuć, tym łatwiej będzie Ci go uspokajać i otaczać troską. Kiedy dziecko czuje się słuchane, rozumiane, to buduje to bezpieczną relacje między nim a Tobą. Słuchając z zaciekawieniem i empatią swoje dziecko, zaczynasz wczuwać się w jego świat. To w tym momencie zbliżasz się do jego spojrzenia na otaczającą go rzeczywistość, wyrażasz jednocześnie troskę i serdeczność. Współodczuwanie ze swoim dzieckiem to sposób na zauważanie go, jednocześnie dajesz mu znak, że jesteś gotowa, by stanąć obok niego. To tak jakbyś przez krótki czas była jego towarzyszką w podróży przez życie. To akt miłości i serdeczności, który jest fundamentem poczucia własnej wartości u młodego człowieka. Uważność i wsłuchiwanie się w swoje dziecko pozwala mu na poszukiwanie własnych rozwiązań.

Kolejnym krokiem w budowaniu poczucia własnej wartości jest dostrzeżenie, że Twoje dziecko to odrębna istota, to człowiek, który ma własną tożsamość. To odłączenie pozwoli mu mieć własne uczucia, budować własny sposób rozumienia świata. Dzięki temu będziesz towarzyszem w jego podróży życia, ale nie będziesz z nim złączona. Przyjmując postawę otwartą i elastyczną masz większą szansę na pokazanie mu własnego punktu wiedzenia a nierzadko do zmiany własnego światopoglądu.

Słowa, które pomogą budować u dziecka poczucie własnej wartości

Kiedy występujemy z pozycji autorytetu, powoływanie się na powinności i obowiązki, słowa typu „musisz”, „powinieneś”, „trzeba” tłumią w dziecku przekonanie o jego samodzielnej ocenie sytuacji czy wartości. Dziecko ucząc się myśleć samodzielnie ma prawo do swojego protestu jeśli przekraczane są jego granice. Staraj się stosować komunikaty zachęcające do eksploracji doświadczeń typu: „wierze, że Ci się uda”, „spróbuj podjąć to wyzwanie, jestem obok Ciebie”.

Chwalenie i potakiwanie

Powszechnie uznaje się, że pochwały mają dobroczynny wpływ. Pozytywne komunikaty, chwalenie, potakiwanie, jeśli nie są zgodne z obrazem samego siebie lub umiejętnościami dziecka wyzwalają u niego wrogość wobec siebie samego. „Nie potrafię tego, jestem głupi”, „Nie jestem ładna, jestem brzydka”. Dzieci, które oczekują lub są uzależnione od chwalenia domagają się jej, a brak oceny pozytywnej interpretują jako krytycyzm.

Dotrzymywanie obietnic

Budowanie sprawczości u Twojego dziecka opiera się na konsekwencji Twoich zachowań i dotrzymywaniu obietnic wobec niego. Jeśli mówisz do dziecka, że zawsze może się do Ciebie zwrócić. Musisz mieć w sobie gotowość do usłyszenia, co dziecko ma do powiedzenia. Jeśli nie masz czasu wystarczy, że mu to powiesz. Musisz chcieć szczerze zrozumieć dziecko w jego konkretnym zmartwieniu. Musisz być zdolna do akceptacji jego uczuć, które mogą się znacznie różnić od Twoich.