„Syn miał kobietę na boku, a ja milczałam jak grób przed synową. Serce mi pękało, gdy widziałam tę biedną naiwniaczkę”
„Mój syn Paweł – oczko w głowie – ożenił się z Magdą 10 lat temu. Byłam wtedy dumna. Piękna para, młodzi, zakochani po uszy, a potem przyszły na świat dzieci. Czułam, że to nagroda za wszystkie moje starania. Od jakiegoś czasu coś było nie tak. Paweł wracał późno i zbywał Magdę byle czym”.
Całe życie wierzyłam, że rodzina jest najważniejsza. Że nawet jeśli ludzie czasem się ranią, to zadaniem matki i teściowej jest pilnować, by więzi się nie rozpadły. Może brzmi to staroświecko, ale odkąd pamiętam, starałam się scalać nasze życie – organizować święta, obiady, urodziny wnuków. Chciałam, żeby wszyscy czuli, że mają dom, do którego zawsze mogą wrócić. Mój syn Paweł – oczko w głowie – ożenił się z Magdą dziesięć lat temu. Byłam wtedy dumna. Piękna para, młodzi, zakochani po uszy, a potem przyszły na świat dzieci. Patrzyłam na nich i myślałam, że to nagroda za wszystkie moje starania. Od jakiegoś czasu coś jednak zaczęło mnie uwierać. Paweł wracał później z pracy, a kiedy Magda pytała, co się dzieje, zbywał ją byle jakim tłumaczeniem. Telefon miał zawsze przy sobie, jakby bał się, że ktoś zajrzy. – Mamo, może jutro wpadniesz do nas na obiad? – zapytała mnie niedawno Magda, krojąc marchewkę w swojej kuchni. – Oczywiście, kochanie – odpowiedziałam z uśmiechem, choć serce ściskało mi się na myśl, że ona tak ufa mojemu synowi, a ja już wiem, że coś jest nie tak. – Paweł ostatnio taki zmęczony. Martwię się o niego – dodała, nieświadoma, że milczę nie tylko ze współczucia, ale i ze strachu. Bo prawdę znałam tylko ja. Mój syn miał kobietę na boku. I choć rozsądek podpowiadał, że powinnam natychmiast powiedzieć Magdzie, wciąż wierzyłam, że to tylko chwilowe. Że opamięta się i wróci do rodziny. Brunetka o figlarnym spojrzeniu Pamiętam tamten dzień bardzo dokładnie. Była sobota, pojechałam do galerii handlowej kupić prezenty dla wnuków. Miałam już w koszyku kilka drobiazgów, gdy nagle w korytarzu, między kawiarniami, zobaczyłam Pawła. Siedział przy stoliku z kobietą, której nie znałam. Uśmiechał się w sposób, którego dawno nie widziałam w jego domu. Patrzył na nią tak, jak kiedyś patrzył na Magdę. Zamarłam. Z oczu spadły mi okulary, musiałam je szybko podnieść, byle tylko nie wzbudzić jego czujności. Ale on i tak mnie zauważył. – Mamo?! – Paweł poderwał się od stolika, jakby właśnie przyłapano go na gorącym uczynku. – Paweł… – głos mi zadrżał. – A to kto? – To koleżanka z pracy – odpowiedział szybko, nerwowo. – Przysiedliśmy tylko na kawę, nic wielkiego. Kobieta, młoda brunetka o figlarnym spojrzeniu, wstała i podała mi rękę. – Laura. Miło mi poznać. Skinęłam głową, choć w środku cała kipiałam. Kiedy Laura odeszła na chwilę, nachyliłam się do syna. – Pawle, nie kłam mi w oczy. To nie wygląda jak kawa z koleżanką. – Mamo, proszę… – wyszeptał, spoglądając na mnie błagalnie. – To nie jest tak, jak myślisz. Milczałam. Czułam, jak serce wali mi w piersi, a w gardle rośnie gula. Nie chciałam awantury w galerii, nie chciałam, by ktoś na to patrzył. Tego wieczoru długo siedziałam sama w kuchni. Myśli kłębiły mi się w głowie. „Powiedz Magdzie” – podpowiadało sumienie. Ale zaraz pojawiał się drugi głos: „Nie możesz zniszczyć jej życia, może to tylko zauroczenie, może się szybko skończy…”. Więc postanowiłam milczeć. Milczenie wydawało się wtedy najprostszą drogą, a może byłoteż po prostu... tchórzliwą. Nogi się pode mną uginały Kilka tygodni po tamtym spotkaniu w galerii moje obawy tylko się pogłębiły. Paweł wracał coraz później, a kiedy już przychodził, często pachniał obcymi perfumami. Magda nie przestawała go bronić – mówiła, że ma dużo pracy, że pewnie firma przechodzi kryzys. Słuchałam jej, a serce ściskało mi się coraz mocniej. Pewnego popołudnia przyjechałam do nich z ciastem. Magda poprosiła mnie, żebym została z dziećmi, bo musiała skoczyć do apteki. Wtedy usłyszałam. Paweł rozmawiał przez telefon w swoim gabinecie, a drzwi były lekko uchylone. – Kochanie, jeszcze chwilę… tak, wiem, obiecałem, że powiem jej w przyszłym tygodniu… – jego głos był miękki, czuły, taki, jakiego Magda dawno nie słyszała w tym domu. – Spokojnie, wszystko załatwię. Wynajmę mieszkanie i się wyprowadzę. Poczułam, jak nogi uginają się pode mną. Wynajmie mieszkanie? Wyprowadzi się? A więc to już nie chwilowe zauroczenie, tylko decyzja. Następnego dnia Magda sama się przede mną otworzyła. Siedziałyśmy w kuchni przy herbacie. – Mamo, nie wiem, co się dzieje z Pawłem – powiedziała cicho, jakby wstydziła się własnych myśli. – On mnie unika. Ale przecież to niemożliwe, żeby… żeby miał kogoś innego, prawda? Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Patrzyłam na jej ufne oczy i wiedziałam, że moje milczenie już niczego nie chroni. „Jeśli teraz nie zareaguję, stracę ich wszystkich” – pomyślałam. Tamtej nocy przewracałam się w łóżku, nie mogąc zasnąć. W końcu zdecydowałam, że porozmawiam najpierw z Pawłem. Zmuszę go, żeby się opamiętał, zanim będzie za późno. Musiałam jakoś zareagować Czekałam na odpowiedni moment, aż w końcu zebrałam się na odwagę. Paweł przyjechał do mnie w niedzielę, niby na obiad. Siedzieliśmy przy stole, ale jedzenie zupełnie mnie nie interesowało. Patrzyłam, jak bawi się widelcem, unikając mojego wzroku. Wiedziałam, że muszę to powiedzieć. – Paweł – zaczęłam stanowczo. – Wiem o Laurze. Zamarł. Widelcem stuknął o talerz, a potem podniósł na mnie oczy pełne gniewu. – Mamo, nie teraz… – Właśnie teraz! – przerwałam mu ostro. – Podsłuchałam twoją rozmowę. Chcesz zostawić Magdę i dzieci? Zastanów się, co ty robisz! – To moje życie! – wybuchł. – Całe życie żyłem tak, jak inni chcieli. Teraz chcę być szczęśliwy! – A Magda? A twoje dzieci? – poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. – Myślisz tylko o sobie! – Mamo, nie rozumiesz. Z Laurą czuję się inaczej. Młodziej, swobodniej… – spuścił głos, jakby sam się wstydził swoich słów. – Z Magdą to już… wygasło. Wstałam gwałtownie od stołu. – Wygasło?! A rodzina to co? Zabawka, którą można odłożyć, gdy się znudzi?! On także poderwał się na nogi, teraz patrzył na mnie z chłodem. – Zawsze musisz się wtrącać. To nie twoja sprawa. – To moja sprawa! – krzyknęłam. – Bo jeśli ty nie powiesz Magdzie prawdy, zrobię to sama. Zapadła cisza. Paweł pobladł, zacisnął szczęki. – Zawsze wiedziałem, że to się tak skończy – rzucił przez zęby. – Ty nigdy nie potrafiłaś odpuścić. Odwrócił się i wyszedł, zostawiając mnie z bijącym sercem i poczuciem, że właśnie przekroczyłam granicę, zza której nie będzie powrotu. Prawda wcale nie wyzwala Nie musiałam długo czekać. Dwa dni później zadzwoniła do mnie Magda. Jej głos był drżący, jakby ktoś właśnie wyrwał jej serce. – Heleno… – wyszeptała. – Paweł powiedział mi, że ma inną. Stałam w milczeniu, ściskając słuchawkę tak mocno, że aż pobielały mi palce. – I wiesz co jeszcze? – głos Magdy nagle stał się twardszy. – Powiedział, że to wszystko przez ciebie. Że mnie oszukałaś, że wiedziałaś od dawna i zamiast mi powiedzieć, narobiłaś bałaganu. – Magda, ja… ja chciałam cię chronić… – zaczęłam chaotycznie tłumaczyć. – Chronić?! – przerwała mi gwałtownie. – Jak można chronić, kłamiąc w żywe oczy? Całymi tygodniami siedziałaś u mnie w kuchni, piłaś ze mną herbatę, a wiedziałaś, że moje małżeństwo się rozpada! Łzy cisnęły mi się do oczu. – Myślałam, że Paweł się opamięta. Nie chciałam niszczyć wam życia. – A teraz co? – jej głos załamał się w płacz. – Teraz życie jest zniszczone i przez niego, i przez ciebie! Słyszałam, jak odkłada telefon. Potem długo siedziałam w fotelu, wpatrując się w pustkę. Wieczorem zadzwonił sam Paweł. Jego ton był zimny, oskarżycielski. – Jesteś zadowolona? Zniszczyłaś wszystko. Mogłem sam to rozwiązać, ale musiałaś się wtrącić. Teraz Magda ma cię za zdrajczynię. – Paweł… – wyszeptałam. – To ty zdradziłeś, nie ja. Ale on już się rozłączył. Tamtego dnia zrozumiałam, że prawda wcale nie wyzwala. Czasem jest jak nóż, który rozcina nie tylko kłamstwo, ale i wszystkie więzi. Żałuję, że nie milczałam do końca Niedługo później Paweł wyprowadził się z domu. Spakował kilka walizek i odszedł bez pożegnania, jakby chciał wyciąć dotychczasowe życie z pamięci jednym ruchem. Magda nie zatrzymywała go – jej oczy były suche, puste, jakby już nie miała siły płakać. Zadzwoniłam do syna, błagając, żeby przyszedł porozmawiać. Spotkaliśmy się w moim mieszkaniu. – Wychowałam cię i uczyłam, że rodzina jest najważniejsza… – zaczęłam z drżeniem w głosie. – Jak mogłeś zostawić dzieci? – Mamo, nie zaczynaj – odparł chłodno. – Zawsze widzisz tylko swoją wersję. Chciałem być szczęśliwy, a ty mnie zmusiłaś do wyznania wszystkiego. Teraz nie mam ani rodziny, ani spokoju. – Ale masz Laurę – rzuciłam z goryczą. Zacisnął usta i nie odpowiedział. Kilka dni później poszłam do Magdy. Stała w drzwiach, z twarzą spuchniętą od płaczu. – Musisz wiedzieć, że nigdy nie chciałam cię zranić – wyszeptałam. – Myślałam, że uratuję waszą rodzinę. – Uratujesz? – jej głos pękł od gniewu. – Ty tylko przyspieszyłaś katastrofę. Przez twoje milczenie i przez twoją późniejszą ingerencję czuję się zdradzona podwójnie – przez męża i przez ciebie. – Kocham cię jak córkę… – powiedziałam drżącym głosem. – Ale nie jesteś moją matką – odparła twardo i zamknęła mi drzwi przed nosem. Wróciłam do domu i suiadłam w fotelu w pustym salonie. Czy gdybym milczała do końca, ich małżeństwo miałoby jeszcze szansę? Czy może rozpadłoby się tak czy inaczej? Te pytania nie dawały mi spokoju. Zostałam zupełnie sama Czas mijał, a ja coraz bardziej czułam, że zostałam sama. Paweł żył już innym życiem – słyszałam od znajomych, że wynajął mieszkanie z tą Laurą. Nie dzwonił prawie wcale, a jeśli już, to z wyrzutami. Magda nie chciała mieć ze mną kontaktu. Wnuki widywałam głównie a zdjęciach w internecie, gdy ktoś z dalszej rodziny je udostępnił. Siedziałam wieczorami przy stole, na którym kiedyś stawiałam rosół dla całej rodziny. Teraz była tam tylko zimna herbata i cisza, która bolała bardziej niż jakiekolwiek słowa. Próbowałam zrozumieć, gdzie popełniłam błąd. Czy wtedy, gdy zamilkłam, licząc, że syn się opamięta? Czy wtedy, gdy odważyłam się z nim skonfrontować? A może błąd tkwił we mnie od zawsze – w tym, że wierzyłam, że mogę spajać cudze życie, jakbym była w stanie lepić losy innych na swoją modłę. Chciałam uratować rodzinę, a zniszczyłam to, co było dla mnie najcenniejsze. Nie mam już miejsca ani przy stole Magdy, ani w sercu Pawła. Dziś wiem jedno – czasem największym grzechem matki jest przekonanie, że wie lepiej od własnych dzieci, co jest dla nich dobre. Moja „mądrość” sprawiła, że zostałam sama, bez wnuków, bez synowej, z synem, który patrzy na mnie chłodnym, obcym wzrokiem. „Sekret, który miał ocalić rodzinę” okazał się gwoździem do jej trumny. A ja zostałam z nim sama – jak z ciężarem, którego nigdy już nie udźwignę. Helena, 62 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Gdy po godzinach sprzątałam cudze domy, trafiłam na byłego szefa. Ten stary grzyb nie pamiętał, co mi kiedyś zrobił” „Pożyczyłem ślicznej koleżance kasę, bo liczyłem, że słodko mi się odwdzięczy. Dostałem jedynie gorzkie rozczarowanie”
„Wydałam ponad 8 tysięcy na zakupy w dyskoncie. Gdy mąż odkrył moje paragony hańby, bałam się, że stracę więcej niż kasę”
„Na początku zakupy były tylko sposobem, żeby odetchnąć. Wyrwać na chwilę. Mieć chwilę przyjemności. Takie zwykłe drobiazgi. Kiedyś wchodziłam do sklepu z listą i wyliczonym budżetem, teraz potrafiłam wrócić z czymś, na co miałam po prostu ochotę, albo mi się spodobało. I tak codziennie”.
Gdyby ktoś mnie zapytał, czy mam problem z pieniędzmi, jeszcze dwa miesiące temu roześmiałabym się w głos. Nie dlatego, że jestem majętna – o nie, do bogaczy nam daleko. Ale przecież pilnuję wydatków, mamy stałe wpływy, wszystko jest pod kontrolą. A przynajmniej... tak sobie wmawiałam. Mam dwójkę dzieci, męża – Tomka, który pracuje jako księgowy – i całkiem nieźle płatną pracę zdalną jako graficzka. Pracuję z domu, co dla niektórych brzmi jak bajka, ale w rzeczywistości... bywa bardzo samotne. Szczególnie, kiedy dzieci są w szkole, a mąż w biurze. Cisza w mieszkaniu potrafi dzwonić w uszach. Na początku te zakupy były tylko sposobem, żeby odetchnąć. Wyrwać na chwilę. „Po bułki”, „po jogurt”, „po świeże kwiaty”. Takie zwykłe drobiazgi. Kiedyś wchodziłam do sklepu z listą i wyliczonym budżetem, dziś potrafię wrócić z winem, serkiem pleśniowym i świecą zapachową, bo „na to miałam ochotę”. I tak codziennie. – Karolka, ja cię uwielbiam, serio – śmiała się przez telefon Magda, moja przyjaciółka. – Masz styl, masz wyczucie. Ty się znasz na tych wszystkich detalach. Te świeczki, talerzyki... Ty wiesz, co robić, żeby życie było piękne. – Tylko, żeby Tomek się nie wkurzył – westchnęłam. – Bo coś ostatnio często zagląda do historii z konta. – Oj, daj spokój. Życie jest jedno. Lepiej teraz żyć, niż czekać na emeryturę, nie? – rzuciła lekko. Zachichotałam, ale w środku zrobiło mi się jakoś nieswojo. Bo prawda była taka, że ja już nie patrzyłam na paragony. Schowałam je do szuflady pod notesami. Żeby nie musieć ich liczyć. Żeby nie musieć się mierzyć z tym, co wiem, że i tak jest prawdą. Kupowałam codziennie. Niby nic wielkiego. Ale dzień po dniu, kwota po kwocie... I nagle przyszedł ten wieczór. Tomek siedział przy laptopie, z marsową miną, wpatrzony w tabelkę. – Karola, mogę cię o coś zapytać? A ja zamarłam, bo już wiedziałam, o co. 1800 zł więcej niż zwykle Zamarłam w kuchni z kubkiem herbaty w dłoniach. Słyszałam, jak stukają mu palce o klawiaturę, jak co jakiś czas wzdychał z lekką irytacją. W głowie natychmiast odpalił mi się alarm. – Jasne – odpowiedziałam najspokojniej, jak potrafiłam, siadając przy stole. – Robiłaś ostatnio jakieś większe zakupy? – spytał, patrząc w ekran. – Bo coś mi się tu nie zgadza z budżetem. Spadło nam saldo na koncie oszczędnościowym. Uśmiechnęłam się niepewnie, zerkając na niego ukradkiem. – Nie… Znaczy, nie wiem. Może coś się samo przelało? Może karta zaciągnęła rezerwę albo coś? Zamilkł. Po chwili obrócił się w moją stronę, z lekko uniesioną brwią. – Karola, serio? Wzruszyłam ramionami, wlepiając wzrok w swój kubek. – Nie wiem, Tomek. Może coś przegapiłam. – Karolina – powiedział spokojnie, ale tym swoim tonem, który brzmiał gorzej niż krzyk – wydajemy o jakieś 1800 zł więcej niż zwykle. Co miesiąc. Od trzech miesięcy. Zacisnęłam dłonie na herbacie. Już nie parzyła. Ja parzyłam. Od środka. – To chyba nie aż tak dużo, prawda? – wymamrotałam. – Przecież wszystko kosztuje więcej. Życie zdrożało... Tomek spojrzał na mnie. Potem pokręcił głową i znów odwrócił się do laptopa. – Dobra. Może ja coś źle wpisałem. Nie dopytywał. Nie naciskał. I właśnie to mnie przeraziło najbardziej. Bo zrozumiałam, że on już podejrzewa. Tylko jeszcze może nie chce wiedzieć na pewno. Zakręciło mi się w głowie Zaczęło się od tego, że szukałam notatnika. Tego, w którym zapisuję rzeczy do pracy – zlecenia, korekty, godziny spotkań z klientami. Zajrzałam do szuflady pod blatem w kuchni. I wtedy zobaczyłam. Stosik. Paragony, wszystkie upchnięte na szybko, niektóre pogięte, inne jeszcze z folią z wina czy papierkiem po batoniku. Kiedyś trzymałam je w segregatorze, dokładnie opisane: „zakupy spożywcze”, „prezenty”, „dla dzieci”. A teraz? Zamknęłam szufladę, ale po kilku sekundach znów ją otworzyłam. Wyciągnęłam wszystkie i usiadłam przy stole. No dobra, Karola. Czas się zmierzyć z prawdą. Zaparzyłam kawę. Wyciągnęłam notes, długopis, kalkulator. Początkowo nawet się uśmiechałam. Próbowałam to potraktować jak grę – policzmy, ile naprawdę wydałam w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Ile może kosztować codzienna kawa, świeczka i trochę dobrego sera? Po godzinie przestałam się uśmiechać. Po dwóch – już nie kalkulowałam, tylko gapiłam się w liczby, które sumowały się na końcu do 8 236 zł. Osiem tysięcy, matko, na... co? Patrzyłam na kartkę z zapiskami. – To chyba niemożliwe – powiedziałam na głos. – Przecież to były tylko owoce, wino, świeczki, zabawki dla dzieci… Nie mogłam tyle wydać. Ale mogłam. I zrobiłam to. Zakręciło mi się w głowie. Oparłam czoło o stół. Coś we mnie pękło. Nie chodziło o pieniądze. Tylko o to, że straciłam kontrolę. Że coś we mnie musiało się zepsuć, skoro jedyne, co mnie pocieszało, to karton nowej porcelany albo słoik konfitur z lawendą za 35 zł. I nie miałam odwagi powiedzieć tego Tomkowi. Jeszcze nie. Płakałam przez czterdzieści minut Nie planowałam podsłuchiwać. Przysięgam. Po prostu wróciłam wcześniej z zakupów – ironiczne, prawda? Tym razem naprawdę miałam zamiar kupić tylko chleb i mleko. A może chciałam się tylko przekonać, czy potrafię wejść do sklepu i nie wydać więcej niż dziesięć złotych. Weszłam do mieszkania cicho, bo nie spodziewałam się, że ktoś będzie. Ale Tomek już był – siedział przy stole z telefonem przy uchu. Przystanęłam w korytarzu, za ścianą. I usłyszałam jego głos. – Nie wiem, stary. Ona… ona się zmieniła. Nie mówię tylko o kasie. Jasne, to też. Ale wiesz co? Jakby każdy dzień musiała sobie kupić. Jakby próbowała zapłacić za jakiś sens. A ja nie wiem, co z tym zrobić. Zamknęłam oczy. Czułam, jak zaczyna mi drżeć dłoń z reklamówką. – Nie, jeszcze z nią nie gadałem wprost. Boję się, że się rozpadnie. Albo, że ja się rozsypię. Czuję się, jakbym mieszkał z kimś obcym. Patrzę na nią i... nie wiem, kim jest. Zrobiłam krok w tył, a wtedy siatka z mlekiem uderzyła o framugę. Głośno. Tomek się poderwał. – Muszę kończyć – powiedział szybko i rozłączył. Stałam w progu kuchni, blada, z plastikową torbą w dłoni. – Długo już tu jesteś? – zapytał ostrożnie. – Wystarczająco – odpowiedziałam. Nie dodałam nic więcej. Bo nie wiedziałam, co. Bo jak miałam mu powiedzieć, że słyszałam wszystko i że… ma rację? Weszłam do łazienki, zamknęłam się od środka i płakałam przez czterdzieści minut. Bez dźwięku. Tak, żeby dzieci nie słyszały. Tak, jak robiłam to już nieraz. Nie chciałam go stracić Wszystko się we mnie kotłowało. Siedziałam z tymi emocjami dwa dni. Nocą przewracałam się z boku na bok, słuchając oddechu Tomka. Spał spokojnie, jakby nic się nie działo. Albo udawał. Tak jak ja. W końcu nie wytrzymałam. W niedzielę wieczorem, kiedy dzieci już spały, weszłam do salonu i bez słowa wyłączyłam telewizor. Tomek spojrzał na mnie zaskoczony. – Musimy pogadać – powiedziałam. – Okej – odłożył pilot i usiadł prosto. Usiadłam naprzeciwko, na brzegu fotela. Ręce mi się pociły. – To ja. To ja rozwalam nam budżet – zaczęłam. – To nie karta, nie opłaty, nie „coś się przelało”. Ja. Robię dodatkowe, nieplanowane zakupy. Codziennie. Wydaję na zachcianki. Spojrzał na mnie uważnie, ale milczał. Więc mówiłam dalej. Coraz szybciej. – Myślałam, że to nic takiego. Że przecież to tylko świeże pieczywo, kawa, coś słodkiego, jakieś bzdury. Ale przeliczyłam wszystko. Wydałam ponad osiem tysięcy złotych w dwa miesiące. Nie na potrzeby. Na… ucieczki. Każde wyjście do sklepu to była ulga. Jakby na chwilę wszystko wracało do normy. Zamilkłam. Czekałam. Myślałam, że wybuchnie. – Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? – zapytał w końcu cicho. – Przecież jesteśmy razem. Jesteśmy zespołem. – Bo się bałam – wyszeptałam. – Wstydziłam się, że straciłam kontrolę nad czymś tak... banalnym. Że jestem żałosna. – Nie jesteś – odpowiedział stanowczo. – Ale... zraniłaś mnie, bo ukrywałaś to przede mną. Zawahał się, po czym dodał: – I zraniłaś nas jako rodzinę. Michała. Zosię. Daliśmy sobie kredyt zaufania i ty go... wypłaciłaś. Do dna. Zacisnęłam powieki. Bolało. Ale zasłużenie. – Nie chcę cię stracić – wyszeptałam. – Ja nie wiem, czy chcę cię mieć w tej wersji – odparł. – Ale chcę wiedzieć, czy jeszcze potrafimy być razem. Naprawdę razem. Zaczęłam od małych rzeczy Nie zapisałam się do terapeuty. Nie dlatego, że nie potrzebowałam pomocy. Po prostu… nie byłam jeszcze gotowa. Nie na to. Najpierw musiałam stanąć przed sobą. Naga, bez wymówek. Zaczęłam od małych rzeczy. Pierwszego dnia wyszłam do sklepu tylko po mleko i wróciłam naprawdę tylko z mlekiem. Dla innych – nic wielkiego. Dla mnie – Mount Everest. Kiedy wróciłam, Tomek spojrzał na torbę, potem na mnie. Nic nie powiedział. Ale zauważył. Następnego dnia zrobiłam spis wszystkich rzeczy z szuflady „wstydu”. Tak ją nazwałam – tę pod kuchennym blatem, gdzie wciąż leżały dziesiątki paragonów. Wzięłam zeszyt, rozpisałam wszystko: co, kiedy, ile. Bolało. Ale była to jakaś forma pokuty. Wieczorami siedziałam przy stole, przeglądając rachunki, a Tomek w salonie udawał, że ogląda serial. Nie zagadywał. Ale był. W czwartek powiedziałam mu: – Zrobiłam budżet na październik. Z limitem. I się go będę trzymać. Spojrzał na mnie długo. – Chcesz, żebym go sprawdzał? – Nie – pokręciłam głową. – Chcę, żebyś uwierzył, że sama dam radę. Nie odpowiedział od razu. Ale kiwnął głową. I wtedy poczułam, jakby ktoś rozpiął mi klatkę na piersi. Wieczorem położył się obok mnie. Nie powiedział: „kocham cię”, ani „już jest dobrze”. Ale nie spał na kanapie. Dzieliło nas milczenie, ale było ciepłe. Nie takie, które zabija. Raczej takie, które leczy. Wiedziałam, że jeszcze nie wygrałam. Ale pierwszy raz od dawna nie próbowałam kupić sobie ulgi. Karolina, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Gdy po godzinach sprzątałam cudze domy, trafiłam na byłego szefa. Ten stary grzyb nie pamiętał, co mi kiedyś zrobił” „Pożyczyłem ślicznej koleżance kasę, bo liczyłem, że słodko mi się odwdzięczy. Dostałem jedynie gorzkie rozczarowanie”
„Dom po dziadku to miała być moja część spadku. Po odczytaniu testamentu teściowa wykonała 1 ruch i pokrzyżowała mi plany”
„Prychnęłam pod nosem i odwróciłam wzrok. Zaciskałam palce na swojej torebce, bo znałam ten ton. Ten udawany spokój, podszyty wyrachowaniem. Teściowa była mistrzynią teatralnych wejść”.
Wiedziałam, że to będzie formalność. Już przeliczałam metry, remonty, może nawet kredyt pod zastaw, jakby się uprzeć. Dom po dziadku miał być mój. Od zawsze o tym wiedziałam – wszyscy o tym wiedzieli. Tyle lat się nim opiekowałam, odwiedzałam go, robiłam zakupy, odśnieżałam podjazd. Nawet sąsiadka mówiła: – Pani Justynko, jak pan Stefan umrze, to przecież pani tu zostanie, co? A ja się tylko uśmiechałam i mówiłam, że jeszcze długo z nami pożyje. No i pożył – do dziewięćdziesiątki. W kancelarii czekała ze mną cała rodzina męża, bo przecież dziadek Stefan był też jego dziadkiem. No, technicznie rzecz biorąc – przybranym. Jakimś cudem z całej tej zgrai tylko ja jedna byłam u dziadka co weekend. I tylko ja znałam jego ulubione ciastka – te z różą. Czułam, jak ciśnienie mi rośnie – Co ty tu w ogóle robisz? – spytałam, gdy tylko teściowa weszła do kancelarii, stukając obcasami, jakby szła na pokaz mody, a nie na odczyt testamentu. – A co, nie wolno? – odpowiedziała z uśmiechem, poprawiając sobie kołnierz płaszcza, który wyglądał na nowy i zdecydowanie za drogi jak na jej emeryturę. – Przecież mówiłaś, że dziadek to „uparty staruch” i nie będziesz tracić czasu na wizyty u niego. – Każdy ma prawo zmienić zdanie – powiedziała słodko. – A to, że się czasem pokłóciliśmy, nie znaczy, że nie zasługuję na pożegnanie. Prychnęłam pod nosem i odwróciłam wzrok. Zaciskałam palce na swojej torebce, bo znałam ten ton. Ten udawany spokój, podszyty wyrachowaniem. Teściowa była mistrzynią teatralnych wejść. – Nawet nie byłaś na pogrzebie – mruknęłam cicho. – Nie mogłam, miałam zapalenie oskrzeli. Chcesz zaświadczenie lekarskie? – rzuciła kąśliwie i uśmiechnęła się do notariusza. Notariusz tylko skinął głową, nie wnikając. Reszta rodziny milczała. Czułam, jak ciśnienie mi rośnie. – Po co tu przyszłaś, serio? – nie wytrzymałam. – Może po prostu chciałam się przekonać, co zostawił po sobie. A może… miałam z nim lepszy kontakt, niż ci się wydaje? Zamilkłam. Ta ostatnia uwaga zabrzmiała… dziwnie. Zmarszczyłam brwi – Więc tak – zaczął notariusz, zerkając przez okulary. – Pan Stefan spisał testament pół roku temu, w obecności dwóch świadków. I oświadczył, że nieruchomość przy ulicy Wrzosowej, przekazuje… Zawiesił głos, jakby był w teatrze. A ja wiedziałam. Czułam to. – …swojej wnuczce Justynie N. Zapanowała cisza. Tak głęboka, że nawet zegar przestał tykać. Serio. Patrzyłam na wszystkich dookoła – mąż otworzył usta, ale nic nie powiedział, jego brat tylko popatrzył w podłogę. A teściowa… – No proszę – rzuciła, klaszcząc w dłonie. – Jak miło! Gratulacje. Wiedziałam, że dziadek cię lubił, ale nie sądziłam, że aż tak. – Dziękuję – powiedziałam ostrożnie, bo jej ton zbyt przypominał sarkazm owinięty w lukier. – A powiedz mi… – zaczęła, zerkając na notariusza, potem na mnie – masz już notarialny odpis? Bo widzisz, ja dzisiaj rano spotkałam pana Henryka, tego sąsiada z naprzeciwka. I opowiadał takie ciekawe rzeczy... Zmarszczyłam brwi. – Na przykład? – Że dach przecieka. Że wilgoć w piwnicy. Że rury stare, do wymiany. No i że podobno ktoś ostatnio próbował się tam włamać. – Skąd on to wie? Nie odpowiedziała na mnie pytanie, tylko mówiła dalej: – I wiesz, Justynko… Ja bym tam sama nie spała. Za dużo włóczęgów i złodziei się tam teraz kręci. No ale, jak ci pasuje… Jej głos był przesłodzony, ale pod nim czułam jedno: robiła zamieszanie. Jak zwykle. Siejąc niepokój, zanim jeszcze zdążyłam nacieszyć się wygraną. Spojrzałam na nią jak na ufoludka – Zresztą, nawet nie wiem, czy w ogóle możesz tam mieszkać – rzuciła teściowa, machając ręką, jakby to była jakaś szopa, a nie mój dom. – Dlaczego nie? – uniosłam brwi, czując, jak napięcie we mnie narasta. – Bo, kochanie, tam przecież nikt nie mieszkał od miesięcy. Trzeba zgłosić odbiór techniczny, zgody, jakieś papiery. Wiesz, jak to jest. Biurokracja – uśmiechnęła się słodko. – Zajmę się tym – odpowiedziałam krótko. – To nie twoja sprawa. – Ależ oczywiście – rozłożyła ręce teatralnie. – Tylko... tak sobie pomyślałam, że może, zanim się wprowadzisz, to trzeba by to porządnie posprzątać. Tak generalnie. Tam przecież jest jeszcze część rzeczy po dziadku. Stare meble, papiery, no i... moje... – Twoje? – spojrzałam na nią jak na ufoludka. – No tak, przecież przez kilka lat trzymałam tam swoje rzeczy – powiedziała, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. – Kartony z albumami, moje porcelanowe filiżanki, te, co mi mama dała. I jeszcze kilka szpargałów w szafie. – A gdzie dokładnie? – W dużym pokoju, w tej kredensie przy oknie. I w pawlaczu. I może jeszcze coś w piwnicy... Z każdym jej słowem czułam, że grunt się pode mną osuwa. – To zabierz je jak najszybciej. Jutro najlepiej – powiedziałam ostro. – Ach, jutro? Kochana, ja jutro mam manicure i masaż. Może pojutrze? Albo w przyszłym tygodniu? – mrugnęła okiem. – Przecież to już nie ucieknie, prawda? I już wiedziałam. Ona nie odda tego domu łatwo. Będzie mieszać. Na swój sposób. Byłam wściekła Kiedy dwa dni później pojechałam do domu dziadka, już od bramy wiedziałam, że coś jest nie tak. Na furtce wisiała biała kartka z napisem: „Uwaga! Trwa dezynsekcja. Prosimy nie wchodzić”. Pod spodem podpisany numer telefonu. Zgadnijcie, czyj. Wybrałam numer z kartki. Oczywiście odebrała ona. – Właśnie miałam cię poinformować! – zaświergotała. – Zleciłam oprysk. Pan Henryk wspominał o jakichś szkodnikach, a nie chciałam, żeby ci się tam coś zalęgło. – Jak to zleciłaś?! – zdenerwowałam się. – To nie jest twój dom! – Moje rzeczy jeszcze tam są, prawda? Muszę przecież zadbać o ich bezpieczeństwo. Zresztą, bądźmy rozsądne – nie chciałabyś przecież znaleźć kiedyś myszy w pościeli, co? – Ile to potrwa? – Oj, pani z firmy mówiła, że najlepiej poczekać tydzień. No, chyba że chcesz się tam wprowadzić razem z opryskiem. Twój wybór, oczywiście. Rozłączyłam się, nie mówiąc już nic. Stałam na chodniku i gapiłam się na tę nieszczęsną kartkę. Wracając do samochodu, zadzwoniłam do męża. – Twoja mama właśnie „zamknęła” mi dom. Bo, cytuję, „oprysk na karaluchy”. – Serio? – westchnął. – Może miała dobre intencje… – Jasne. I pewnie przez przypadek zamówiła firmę akurat na tydzień, kiedy miałam przenieść rzeczy. To przypadek? – Pogadam z nią. – Nie. Ja to załatwię. Sama. A w środku już się gotowałam. Wiedziałam, że to dopiero początek. Trzęsłam się ze złości W poniedziałek rano pojechałam tam ponownie. Kartka z furtki zniknęła. Słońce świeciło, ptaki śpiewały, a ja – uzbrojona w mop, środki czystości i nową energię – postanowiłam nie dać się zwariować. Otworzyłam drzwi kluczem i weszłam do środka. W salonie pachniało lawendą. I jeszcze czymś... ciastem? – Oho, już jesteś! – usłyszałam z kuchni znajomy głos. Stanęłam w progu jak wryta. Moja teściowa stała przy kuchence i mieszała coś w garnku. Miała na sobie fartuszek. Mój fartuszek. Ten, który zostawiłam tu w zeszłym roku. – Co ty tu robisz?! – zapytałam, zbita z tropu. – Przyszłam ogarnąć swoje rzeczy. I pomyślałam, że skoro już jestem, to zrobię rosół. Dziadek zawsze mówił, że ten dom pachnie najlepiej, gdy coś się gotuje – uśmiechnęła się. – Masz własną kuchnię, wiesz? – Wiem, ale mam teraz remont... łazienki. Kurz jest wszędzie. Poza tym, po co się tak złościć? Zamiast wojować, może usiądziemy i zjemy razem zupę? – To nie jest piknik rodzinny. Przyszłam tu posprzątać i zacząć ogarniać dom. To mój dom. – Och, kochanie... Wiem, że czujesz się teraz właścicielką, ale może, zanim przestawisz wszystko po swojemu, dasz mi jeszcze kilka dni? Tyle wspomnień… ten kredens… ta lampa… – Nie. Masz czas do końca tygodnia – powiedziałam twardo. – Potem zmieniam zamki. – Jak sobie życzysz – westchnęła. – Naprawdę nie musimy się kłócić. Przecież jesteśmy rodziną… Uśmiechnęła się z takim spokojem, że aż mną zatrzęsło. Bo dobrze wiedziałam, co się za tym uśmiechem kryje. Pokręciłam głową z niedowierzaniem Tydzień później, w piątek o siedemnastej, zajechałam pod dom. Pogoda była piękna. Gdy otworzyłam drzwi… nie było teściowej. Ani jej rzeczy. Ani garnków, ani mebli, ani kartonów, ani porcelany po prababce. Wszystko zniknęło. Zostawiła tylko jedną rzecz: karteczkę przyklejoną do lodówki. „Justynko, nie chciałam robić ci przykrości. Wiem, że ten dom to dla ciebie coś więcej. Życzę, żeby był szczęśliwy. Jak będziesz kiedyś gotowa – zapraszam na herbatę. Mama”. Pokręciłam głową z niedowierzaniem i usiadłam przy stole. Nie wiedziałam, co bardziej mnie zdziwiło – jej nagłe wycofanie się z rozgrywki czy ten list rodem z ckliwego serialu. Wtedy zadzwonił telefon. Mąż. – I co? Poszła? – Tak. I ogołociła cały dom. – Przynajmniej już nie będzie ci przeszkadzać. Możesz zacząć wszystko po swojemu. – Mhm – mruknęłam. – To... może wpadnę jutro? Przywiozę ci ten regał z garażu. – Wpadnij. I weź kawę. Rozłączyłam się i spojrzałam na puste ściany. Były moje. W końcu. Bez dramatów, bez karteczek, bez uśmiechów pełnych jadu. Nie miałam złudzeń. Teściowa jeszcze nie raz mnie czymś zaskoczy. Dziś, choć raz, byłam o krok przed nią. I to wystarczyło. Justyna, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Oddałam oszczędności życia kochankowi. Obiecywał mi lukratywny biznes, a zostawił mnie z długami i połamanym sercem” „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Spadek po dziadku miał być błogosławieństwem, a okazał się piekłem. Dostałem dom z nieproszoną lokatorką”
Zatrzymaj się dla siebie i zadbaj o zdrowie
W związku z Dniem Kobiet marka DOZ.pl zrealizowała drugą edycję kampanii "Zatrzymaj się dla siebie", która ma na celu uświadomienie kobietom znaczenia dbania o własne zdrowie i dobrostan. Inicjatywa zachęca do regularnego poświęcania czasu na relaks i regenerację, co przekłada się na lepsze samopoczucie zarówno psychiczne, jak i fizyczne. Twórcy oraz zaproszeni do inicjatywy goście podkreślają, że dbanie o siebie nie powinno być luksusem, a koniecznością dla zachowania zdrowia i sprawności.
Kampania oferuje praktyczne porady dotyczące pielęgnacji ciała i ducha, a także suplementacji, opublikowane na specjalnej podstronie internetowej, dostępnej w witrynie DOZ.pl. Krótkie filmy instruktażowe z technikami masażu i prostymi ćwiczeniami ułatwiają wdrożenie zdrowych nawyków w codzienny rytm życia. W ramach kampanii odbyła się transmisja na żywo na Instagramie z udziałem Leny Panczenko, ekspertki mindfulness, która zaprezentowała proste ćwiczenia oddechowe i techniki relaksacyjne. Wśród gwiazd, które dołączyły do inicjatywy w tym roku, są Bogna Sworowska - modelka i bizneswoman oraz Daria Łukowska, promotorka zdrowego stylu życia. Obie podzieliły się swoimi osobistymi historiami o poszukiwaniu wewnętrznej równowagi. Rozmowy, które można odsłuchać w marcu na platformach YouTube i Spotify, poprowadziła znana dziennikarka i podcasterka Natalia Szymańczyk. Aby uczcić Dzień Kobiet, DOZ.pl organizuje konkurs, w którym możesz wygrać jedną z dziesięciu wyjątkowych nagród. Wystarczy, że podzielisz się swoimi sposobami na dbanie o siebie w komentarzach na Instagramie do 16 marca 2025 roku. Nie czekaj, zacznij już dzisiaj dbać o siebie! * Szczegóły konkursu zawarte są w regulaminie dostępnym na stronie internetowej pod adresem: https://www.doz.pl/info/regulamin_konkursu_dzien_kobiet_2025 Materiał promocyjny marki DOZ.pl
Jedna z teorii głosi, że kosmici są wśród nas. Wierzy w nią aż 1/5 zapytanych o to osób
UFO to temat, który wraz z upływem czasu nie traci na popularności. Już w starożytności uważano, że obcy istnieją, a współcześnie przyjmuje się, że mogą nawet żyć na Ziemi. Czytaj dalej i dowiedz się, czy kosmici są wśród nas.
W tym artykule: Czy obcy w ogóle istnieją? Czy kosmici są wśród nas? Jak wyglądają kosmici? Teorie spiskowe o UFO, takie jak ta o kosmitach w starożytności lub o kręgach w zbożu wskazują na to, że wielu ludzi wierzy w istnienie obcych. Jak się okazuje, aż 1/5 zapytanych osób uważa, że intruzi żyją na Ziemi pośród nas. Czy to możliwe? Czytaj dalej i dowiedz się więcej na ten temat. Czy kosmici w ogóle istnieją? Według nauki jest bardzo prawdopodobne, że gdzieś we wszechświecie istnieją obce formy życia, które nie pochodzą z Ziemi. Kosmos jest ogromny, co utrudnia jego badania, ale uważa się, że skoro poza naszym, istnieją też inne układy planetarne z własną gwiazdą, to niemal niemożliwe jest, żeby nigdzie nie powstały żyjące stworzenia. Problemem jednak są ogromne odległości, które dzielą planety i gwiazdy od naszej, co sprawia, że przynajmniej na razie nie mamy możliwości ich badać. Najbliższa gwiazda z systemem planetarnym jest oddalona od nas o 40 bilionów kilometrów. Naukowcy zastanawiają się więc raczej nie nad tym, czy istnieją obce formy życia, a raczej gdzie są i jak wyglądają. Może bowiem okazać się, że niczym nie przypominają tego, co jest nam znane. Niewykluczone także, że wcale nie są istotami inteligentnymi lub tworzącymi cywilizacje. Jeśli jednak takie są, to mogą być dużo bardziej zaawansowane technologicznie, niż ludzie i mogły już wcześniej opracować sposoby na przebywanie odległości, których my nie jesteśmy w stanie pokonać. Uważa się jednak, że prawdopodobnie kosmici nie podróżowaliby osobiście, a eksplorowali kosmos za pomocą maszyn i robotów. Czy kosmici są wśród nas? Ośrodek Ipsos przeprowadził sondaż na terenie 22 krajów, w którym uczestniczyło aż 23 tysiące ludzi. Zadano pytanie, czy badani uważają, że na Ziemi żyją wśród nas obcy i aż 20% osób odpowiedziało, że tak. Jak się okazuje, wyniki różniły się w zależności od miejsca, w którym przeprowadzano ankietę, bo w Indiach i Chinach do tej teorii przychyliło się aż 40% pytanych. Z kolei w Szwecji, Belgii i Holandii tylko 8% badanych uznało, że kosmici żyją na naszej planecie. Sondaż pokazał także, że w zależności od płci odpowiedzi były inne - wśród mężczyzn w tę teorię wierzy 22% badanych, a w przypadku kobiet 17%. Niektórzy twierdzą, że wyniki badania zdradzają, że mężczyźni wiedzą coś więcej. Badania Garrego Nolana Doktor Garry Nolan, wynalazca i immunolog z Uniwersytetu Stanforda twierdzi, że szanse na to, że obcy byli na naszej planecie wynoszą aż 100%. Według niego kosmici od dawna pojawiają się na Ziemi i badają rasę ludzką. Jego zdaniem posługują się oni sztuczną inteligencją oraz dronami w celu infiltracji naszego gatunku. Nolana poproszono o przyjrzenie się obrazom rezonansu magnetycznego wykonanym pilotom, którzy mieli zbliżyć się do niezidentyfikowanych obiektów latających. Wyniki tych badań były zaskakujące - badani doznali uszkodzeń mózgu, które przypominają te spowodowane stwardnieniem rozsianym. Ostatecznie Nolan przebadał około 100 ludzi, głównie wojskowych, którzy twierdzili, że podczas lotów natykali się na UFO i zachorowali w dziwnych okolicznościach. Stwierdzono u nich właśnie uszkodzenia mózgu, które jednak oficjalnie niekoniecznie muszą mieć coś wspólnego z rzekomym spotkaniem z kosmitami. Okazuje się, że część badanych cierpiało na zmiany wewnątrz czaszki jeszcze zanim rzekomo spotkali UFO. Czy to jednoznaczne dowody? Badania Nolana i sondaż Ipsos nie dowodzą jednoznacznie, że na naszej planecie pojawiają się obcy lub na to, że żyją wśród nas. Do tej pory nie udało się schwytać i zbadać obcej formy życia, która miałaby funkcjonować na Ziemi między ludźmi. Teoria o tym, że kosmici zamieszkują naszą planetę to na ten moment tylko hipoteza, podsycana przez różne doniesienia i teorie spiskowe, które w większości nie mają żadnego poparcia w dowodach. Kosmici między nami Wielu amatorów teorii spiskowych twierdzi, że kosmici mogą żyć wśród ludzi na naszej planecie i upodabniać się do nas, dlatego nie udało nam się ich wykryć. Niektórzy odważnie twierdzą, że obcy mogą zajmować jakieś ważne stanowiska między dowódcami albo że są nawet prezydentami w niektórych krajach. To jednak tylko domysły i nie należy obawiać się, że przybysze z innych planet rządzą ludźmi. Jak wyglądają kosmici? Teorii na temat wyglądu obcych jest całe mnóstwo. Jedni uważają, że przypominają człowieka - poruszają się na dwóch nogach, mają ręce z dłońmi i palcami, a ich twarze są podobne do ludzkich, ale o nieco karykaturalnych cechach, jak na przykład malutkie nosy i ogromne oczy. Inni z kolei skłaniają się ku temu, że kosmici to potwory rodem z koszmarów i horrorów, przypominające stworzenia z serii filmów "Obcy". Są też tacy, którzy twierdzą, że obce formy życia posługują się maszynami i jeśli ich spotkamy, to tylko za pośrednictwem stworzonych przez nie robotów. Obcy w oceanie Wśród morskich zwierząt znamy pewien gatunek, który niczym nie przypomina żadnego innego stworzenia - ośmiornicę. Posiada ona osiem ramion, aż trzy serca i błękitną krew. Ponadto umie zmieniać kolor w zależności od otoczenia, żeby wtapiać się w tło, a jej macki potrafią poruszać się niezależnie od siebie, zupełnie tak, jakby każda stanowiła oddzielny organizm. Gdyby tego było mało, ośmiornice są niezwykle inteligentne, dają radę rozwiązywać zagadki, przechodzić labirynty i tory przeszkód, a nawet wykazują zdolność do złośliwości. W 1959 roku przeprowadzono badania na 3 przedstawicielach tego niezwykłego gatunku i okazało się, że jeden z nich lubił celowo niszczyć sprzęt badawczy i działać wbrew woli naukowców. Naukowcy sami często nazywają żartobliwie ośmiornice obcymi, ponieważ są tak zdumiewające, że ciężko uwierzyć, że pochodzą z naszej planety. Źródła: Ipsos, One in Five (20%) Global Citizens Believe That Alien Beings Have Come Down To Earth and Walk Amongst Us In Our Communities Disguised As Humans, https://www.ipsos.com/en-us/one-five-20-global-citizens-believe-alien-beings-have-come-down-earth-and-walk-amongst-us-our Wywiad z Garrym Nolanem, UFO Material is Locked Away at Stanford University feat. Garry Nolan, https://www.youtube.com/watch?v=dzTZbSNsKV8&ab_channel=JesseMichels Fragment badania P. B. Dewsa, Some observations on an operant in the octopus, https://doi.org/10.1901/jeab.1959.2-57
Atlantyda nie daje o sobie zapomnieć. Zagadka jej istnienia zrodziła ważne pytanie - czy to możliwe, że zniknęła tak nagle?
Atlantyda to mityczne miasto, które do dziś budzi wątpliwości. Jedni uważają, że była prawdziwa, inni, że to tylko legenda. Jaka jest prawda? Czytaj dalej i dowiedz się czym jest Atlantyda i czy istnieje lub kiedykolwiek istniała.
W tym artykule: Atlantyda - jak wygląda i czym jest? Atlantyda - dowody na to, że istniała Co się stało z Atlantydą? Atlantyda: czy istnieje do dziś? Atlantyda do dziś jest obiektem wielu rozważań. Jedni uważają, że naprawdę istniała i kiedyś uda nam się znaleźć jej pozostałości pod wodą, a inni twierdzą, że to nic innego, jak zwykła legenda. Możliwe też, że mityczne państwo w rzeczywistości stanowi jakiś znany nam teren, który został inaczej opisany. Obecnie, podobnie jak grupa krwi kosmitów czy inne wersje historii lądowania na Księżycu, Atlantyda pozostaje w kręgu teorii spiskowych. Atlantyda - jak wygląda i czym jest? Pierwsze wzmianki o Atlantydzie pojawiają się w zapisach Platona, filozofa greckiego. Według niego istniał kiedyś jeszcze jeden kontynent, na którym znajdowało się to mityczne państwo. Miało być bardzo zaludnione i świetnie funkcjonować, a także stanowić urodzajne miejsce do życia. Ludzi zamieszkujących Atlantydę opisywano jako bardzo zaawansowaną cywilizację, która żyła w dostatku i pokoju. Platon zakładał, że to miasto należało do Posejdona, greckiego boga mórz, który zadbał o bezpieczeństwo swojego kontynentu i otoczył go ochroną. Filozof opisywał to miejsce z taką dokładnością, że inni uczeni jego czasów wierzyli w istnienie Atlantydy. Co ciekawe, według Platona, mimo jego pozytywnych opisów Atlantydy, to miejsce wcale nie było idealne. Podobno była imperialistycznym państwem, co oznacza, że jej władcy dążyli do podbijania kolejnych lądów i władania nimi, co miało doprowadzić do konfliktów mitycznego kontynentu ze wszystkimi innymi. Krążą pogłoski, że sprzeciwiły się temu Ateny, które pokonały Atlantydę, a ta później zatonęła na skutek naturalnych kataklizmów. Atlantyda - dowody na to, że istniała Wbrew pozorom na istnienie Atlantydy nie ma żadnych dowodów. Jedyne, co o niej wiadomo, wywodzi się z zapisków Platona i dalszych spekulacji różnych ludzi. Tak naprawdę nie znaleziono żadnego naukowego potwierdzenia, że to coś więcej, niż wymysł lub mit. Naukowcy i archeolodzy wcale nie są też zainteresowani poszukiwaniem legendarnego państwa. Według nich to tylko wymyślony kontynent, który nie istnieje i nigdy nie istniał. Inwestowanie w jego odkrycie byłoby równie opłacalne, co szukanie budowli z bajek czy literatury fikcji. Co się stało z Atlantydą? Zgodnie z zapiskami Platona Atlantyda miała zniknąć z powierzchni Ziemi w jeden dzień na skutek boskiej kary. Początkowo była imponującym państwem, które żyło zgodnie z prawami greckich bogów, jednak z czasem jego władze zaczęły pragnąć coraz więcej i wdały się w konflikty z innymi rejonami świata, takimi jak Ateny czy Egipt. Uważa się, że ich działania były skuteczne i udawało im się zajmować kolejne tereny, ale wkrótce szczęście miało się od nich odwrócić. Ich dalsze poczynania sprowadziły na państwo gniew bogów, którzy postanowili ukarać zachłanny lud. Podania różnią się od siebie jeśli chodzi o bezpośrednią przyczynę zatonięcia Atlantydy, ale mówi się, że Zeus sprowadził na nią naturalne kataklizmy, które posłały cały kontynent na dno oceanu. Jedni uważają, że były to trzęsienia ziemi, inni, że tsunami, a jeszcze inny wspominają o wybuchach wulkanów. Skutek jednak jest jeden - Atlantyda zatonęła i słuch po niej zaginął. Atlantyda: czy istnieje do dziś? Na temat istnienia Atlantydy spekuluje się do dziś, ale bardziej racjonalne osoby uważają, że nie był to żaden obcy kontynent, a po prostu określono tym mianem istniejące tereny, na przykład wyspy. Najbardziej prawdopodobne jest to, że mityczne państwo leżało tak naprawdę na brzegu Zatoki Korynckiej i nazywane było Helike - faktyczne miasto, które było zamieszkiwane przez 5 tysięcy mieszkańców i chętnie odwiedzane turystycznie. Tereny te jednak były bardzo niebezpieczne i często nawiedzały je trzęsienia ziemi. Uważa się, że w 373 roku przed naszą erą nastąpił naturalny kataklizm, który doszczętnie zniszczył Helike. Archeolodzy odkryli jego pozostałości pod wodą, co stanowi dowód na to, że faktycznie istniało. Uważa się, że to właśnie mogła być legendarna Atlantyda, która w rzeczywistości była jedynie miastem, a nie całym kontynentem. Starożytne podania zdradzają, że przyczyną zatonięcia Helike miał być gniew boski, jaki sprowadzili na siebie obywatele tego miasta swoimi niegodnymi czynami. Platon podobnie opisywał historię Atlantydy, dlatego też uważa się, że oba miejsca mogą być jednym i tym samym. Spekulacji jest więcej i współcześnie uważa się, że mityczne miasto mogło być też tak naprawdę innymi terenami, które znamy, ale po prostu opisano je w starożytności w inny sposób. Innymi potencjalnymi terenami mitycznej Atlantydy mogły być też między innymi: Kreta, Antakrtyda, Malta, Thira, Tiwanaku.
Teoria symulacji zdradza, że ludzkie życie może być z góry zaplanowane. Matrix to coś więcej, niż filmowa fikcja
Teoria symulacji zakłada, że nasza rzeczywistość nie jest wcale prawdziwa. Wskazuje na to, że film "Matrix" może być czymś więcej, niż fikcją traktującą o przyszłości. Czytaj dalej i dowiedz się, czy może być w tym ziarno prawdy, czy jest to tylko teoria spiskowa.
W tym artykule: Czym jest teoria symulacji? Historia teorii symulacji Czy teoria symulacji może być prawdziwa? Teoria symulacji, podobnie jak teorie spiskowe o UFO oraz temat kręgów w zbożu, porusza poniekąd wiarę w to, że nie jesteśmy jedynymi istotami inteligentnymi we wszechświecie. Opiera się ona na założeniu, że nasza rzeczywistość nie jest prawdziwa. Czy żyjemy w swego rodzaju wirtualnym świecie? Czytaj dalej i dowiedz się więcej o tym zagadnieniu. Czym jest teoria symulacji? Teoria symulacji zakłada, że nasza rzeczywistość tak naprawdę jest wykreowana przez komputer. Według tej hipotezy, nic, czego doświadczamy, co widzimy i co jest nam znane, nie jest prawdziwe. Wszystko to jest stworzone sztucznie. Zwolennicy tego założenia uważają, że może za tym stać wyższa istota o dużej inteligencji, która zaprogramowała nasz świat oraz nas samych. Można to porównać do gry The Sims, w której tworzy się postacie ludzkie i nimi steruje. Różnica jest taka, że w grze możemy nadzorować postacie mieszkające w jednym domu. Teoria symulacji rozszerza ten zakres i zakłada, że ktoś, kto jest wyżej odpowiada za życia i działania nas wszystkich. Brzmi to niemożliwie, ale są pewne wskazówki, które sugerują, że nie powinniśmy tej teorii wykluczać. Inne założenie w tej teorii mówi o tym, że to człowiek już dawno mógł stworzyć taką symulację i poza naszą, wirtualną rzeczywistością, istnieje inna, w które ktoś nas nadzoruje. Spekulacji w tym temacie jest bardzo wiele, ale sprowadzają się do wspólnego mianownika - mamy być dziełem komputera, swego rodzaju rozwiniętą, sztuczną inteligencją. Historia teorii symulacji Pierwsze wzmianki o teorii symulacji pojawiły się u Platona, greckiego filozofa z przełomu 424 i 423 wieku przed naszą erą. Później kolejni uczeni spekulowali na temat tej hipotezy. Pod lupę brali ją również pisarze i reżyserzy. W oparciu o to założenie powstał między innymi film Matrix, który przedstawia wizualizację życia w symulacji. Współcześnie tę teorię omówił bardziej szczegółowo Nick Bostrom, szwedzki filozof i myśliciel. Opracował on ten temat na podstawie wzoru matematycznego. Skoro obecnie, jako ludzie, jesteśmy w stanie stworzyć w grze wideo około miliona symulowanych postaci, a rasa ludzka liczy sobie obecnie (w przybliżeniu) 8,2 miliarda, to szansa na to, że sami jesteśmy elementem symulacji, wynosi ułamek procenta. Natomiast niewykluczone, że wkrótce osiągniemy taki poziom technologii, który pozwoli tym liczbom w grach osiągnąć rzeczywistą liczbę ludzi. Skoro my możemy to osiągnąć, to możliwe, że jakaś inna rasa wpadła już na to wcześniej i stworzyła nam wirtualną, hiperrealistyczną i dopracowaną rzeczywistość, w której "żyjemy", nie będąc tego świadomymi. Nick Bostrom w 2003 roku opublikował artykuł pod tytułem Czy żyjesz w symulacji?, w którym poruszył powyższy temat rozwoju technologicznego. W swojej pracy wspomniał, że może być tak, że ludzkość już dawno osiągnęła wystarczające możliwości technologiczne i stworzyła symulację, a my, współcześnie żyjący, jesteśmy jej dziełem. Filozof wspomina też, że cywilizacja mogła osiągnąć etap tak zwany postludzki, w którym ludzie dawno wymarli i pozostały komputery, które pozwalają nam dalej żyć w formie wirtualnej. Czy teoria symulacji może być prawdziwa? Współcześnie powstanie człowieka uznaje się za dzieło ewolucji. Podstawą tego jest teoria ewolucji Charlesa Roberta Darwina. Zakłada ona, że gatunek ludzki powstał na skutek wyewoluowania z innych gatunków, z czego bezpośrednim naszym przodkiem mają być małpy. Na tę hipotezę znaleziono wiele dowodów, między innymi cechy wspólne między nami a naszymi przodkami i małpowatymi. Zbadano to na podstawie badań DNA. Początkowo człowiek niemal nie różnił się od małp, a na przestrzeni wieków zaczął poruszać się na tylnych kończynach, rozwijał mu się mózg i inteligencja, zdolności porozumiewawcze i tak dalej. Nie wyklucza to jednak całkowicie tego, że ta teoria jest błędna, a tak naprawdę żyjemy w symulacji. Na to natomiast brak jednoznacznych dowodów naukowych, dlatego sztuczna rzeczywistość pozostaje mniej znaną i rzadziej wyznawaną teorią. Niektórzy są zdania, że istnienie ludzi o skrajnie zbliżonym wyglądzie, a brakiem pokrewieństwa, może być jednym z dowodów na prawdziwość teorii symulacji. Tak samo wszelkie zdarzenia, których nauka nie jest w stanie wytłumaczyć lub pojawienie się sytuacji, które działają niejako wbrew znanym nam prawom natury, fizyki i matematyki. Potocznie określa się je mianem glitcha w Matrixie - błędu systemu. Ma to wskazywać na fakt, że nasza rzeczywistość jest tworzona za pomocą komputera, przez co raz na jakiś czas pojawiają się jakieś nieprawidłowości. Krytyka tej teorii Wielu uważa, że teoria symulacji to tylko niczym niepoparta teza, czy wręcz teoria spiskowa. Po pierwsze nie mamy obecnie żadnych naukowych dowodów na to, że istnieją poza nami inne żywe istoty inteligentne. W związku z tym nie ma podstaw uważać, że mogły one stworzyć nam sztuczną rzeczywistość. Ponadto uważa się, że stworzenie symulacji działania ludzkiego umysłu - biorąc pod uwagę to, że każdy człowiek na świecie jest inny - byłoby wyjątkowo trudne i graniczy z czymś niemożliwym. Nie ma też wiarygodnego potwierdzenia, że jest to w najmniejszym stopniu prawdopodobne. Współczesne twierdzenia i wierzenia opierają się na naukowych dowodach, których brakuje w teorii symulacji.
Nie jesteśmy sami w kosmosie. Komu zawdzięczamy postęp w starożytności?
Pojawiły się teorie spiskowe o tym, że to kosmici w starożytności pomogli ludziom budować legendarne konstrukcje i zdobywać wiedzę. Czy to możliwe? Czytaj dalej i dowiedz się więcej na ten osobliwy temat.
W tym artykule: Kosmici w starożytności Starożytni kosmici i legendarne budowle Kosmici w Biblii Wiedza starożytnych ludów od kosmitów Wielu uważa, że starożytne ludy dostały pomoc kosmitów w osiąganiu swoich sukcesów w dziedzinie wiedzy i architektury. Czyżby największe dzieła ludzkości sprzed tysięcy lat były dziełem obcej rasy lub jej współpracy z człowiekiem? Czytaj dalej i poznaj te teorie spiskowe. Kosmici w starożytności Starożytne ludy z różnych krańców świata posiadały ogromną wiedzę i budowały zjawiskowe, olbrzymie konstrukcje. Niekiedy aż ciężko uwierzyć, że powstały z rąk człowieka. Miało to być niemożliwe, a jednak tego dokonali. Jak im się to udało? Cóż, wielu amatorów teorii spiskowych o UFO uważa, że to kosmici pomogli starożytnym ludziom w ich osiągnięciach. Pojawiają się też głosy, że dziwne, "mało ludzkie" postacie na płaskorzeźbach i malunkach starożytnych ludów przedstawiają obcą rasę z kosmosu. Starożytni kosmici i legendarne budowle Teorie spiskowe o UFO często opierają się na tezie, że starożytne ludy spotkały kosmitów i dostały od nich wiedzę oraz pomoc w tworzeniu niesamowitych budowli, robiących ogromne wrażenie do dziś. Amatorzy tego stwierdzenia powołują się na brak technologii w tamtych czasach i uważają, że człowiek sam nie byłby w stanie stworzyć tych konstrukcji samodzielnie. Piramidy w Egipcie Piramidy w Egipcie to monstrualnych rozmiarów konstrukcje, które miały służyć za grobowce faraonów. Największa z nich, Piramida Cheopsa, w latach świetności mierzyła aż 146 metrów wysokości. Z greckich kronik wiemy, że przy jej budowie pracowało ponad 100 tysięcy ludzi na przestrzeni aż dwudziestu lat. Wiele stwierdzeń wskazuje na to, że była to praca niewolnicza, a warunki pozostawiały wiele do życzenia. Są też doniesienia o tym, że robotnikami byli rolnicy i wykonywali obowiązki wtedy, kiedy akurat uprawianie ziemi nie było możliwe. Tajemnicę tego, jak udało im się postawić tę olbrzymią konstrukcję, zabrali ze sobą do grobów. Przez to właśnie powstało wiele spekulacji o tym, czy mogli dokonać tego samodzielnie. Pojawiają się głosy, że to kosmici, przebywający wówczas na Ziemi, pomogli im i użyczyli swojej wiedzy oraz technologii. Teoria ta nie jest natomiast potwierdzona naukowo przez historyków i archeologów. Peruwiańskie mury W okolicy peruwiańskiego miasta Cuzco powstała konstrukcja znana jako Sacsayhuaman, stanowiąca mur o długości około 400 metrów, układająca się w zygzak. Jej powstanie datuje się na XV wiek, zatem wiele setek lat temu. Zbudowano ją z ogromnych skał, które warzyły setki ton, z czego największa ma wymiary 9 na 5 na 4 metry i jej wagę szacuje się na 350 tysięcy kilogramów. Co dodatkowo zdumiewa, głazy były sprowadzane z kamieniołomów oddalonych o kilkanaście kilometrów od miejsca budowy samych murów. Jak to możliwe, że w tamtych czasach człowiek potrafił wydobyć, przetransportować, obrobić i ułożyć tak ciężkie i ogromne kamienie? Do dziś nie wiadomo jak tego dokonali. Oczywiście domysły sięgają takich teorii, jak kosmici, którzy pomogli ludzkości wznieść tę kolosalną konstrukcję. Rysunki z Nazca Ogromnych rozmiarów rysunki z Nazca powstały między V wiekiem p.n.e. a V wiekiem naszej ery i przedstawiają różne kształty, w tym rośliny i zwierzęta. Są jednym z obiektów teorii o tym, że kosmici pojawiali się na Ziemi i ingerowali w życie ludzi już tysiące lat temu. Ich przeznaczenia do dziś dokładnie nie znamy, ale uważa się, że mogły powstać w celu określania różnych pór w starożytnym rolnictwie. Niektórzy twierdzą, że były czysto estetycznym tworem, stanowiły system nawadniający uprawy albo zrobiono je jako elementy rytuałów. Świątynia w Kambodży W Kambodży znajduje się olbrzymia świątynia zwana Angkor Wat, która powstała w latach 1113-1150. Ma ona 215 metrów długości i 187 metrów szerokości, a jej wysokość osiąga 65 metrów. Cały jej kompleks robi niesamowite wrażenie swoim ogromem i precyzją wykonania. Najciekawszy jest jednak tak zwany "kamienny arras", seria płaskorzeźb na ścianie, przedstawiająca blisko 20 tysięcy postaci ludzkich. Krążą legendy i mity na temat boskiego architekta, który wybudował świątynię w jedną noc, ale dowody wskazują na pracę rąk człowieka. To jednak nie powstrzymuje amatorów teorii o UFO przed przypisywaniem tej niesamowitej konstrukcji kosmitom. Stonehenge Stonehenge to budowla składająca się z wałów i ogromnych skał poustawianych obok siebie i na sobie, która powstała w epokach neolitu i brązu, około 5 tys. lat temu. Według doniesień budowało je kilka pokoleń architektów na przestrzeni 1000 lat. Co ciekawe, niektóre z głazów użytych w tej konstrukcji pochodzą z miasta oddalonego o 250 km od miejsca budowy i ważyły nawet po 50 ton. Nic więc dziwnego, że powstają różne teorie na temat historii Stonehenge oraz ingerencji kosmitów. Posągi moai Na Wyspie Wielkanocnej znajduje się dokładnie 887 kamiennych posągów, zwanych moai, powstałych między 1200 a 1500 r. naszej ery. Uważa się, że powstały ze względu na religijne wierzenia dawnych mieszkańców tego rejonu, ale zagadkowe jest to, jak udało im się w tamtym okresie wykonać je i postawić. Naukowcy uważają, że główną rolę gra tutaj odpowiednio umieszczony środek ciężkości i stawiano je za pomocą lin. Wielu jednak twierdzi, że waga tych posągów, sięgająca niekiedy 75 ton nie pozwalała wówczas człowiekowi na manipulowanie nimi i rozstawianie. I tutaj wkracza teoria spiskowa o tym, że pomocną dłoń wyciągnęły do ludzi obce formy życia. Świątynne piramidy i miasto Na terenie Meksyku znajdują się świątynne piramidy, a wokół nich miasto, zwane Teotihuacan, które zajmowało około 22 kilometry kwadratowe i było zamieszkiwane przez ponad 100 tysięcy mieszkańców. Budowle zostały wzniesione przez starożytnych Azteków, ale wiele osób nie dowierza, że mogą być dziełem człowieka. Wątpliwości podsyca mit o tym, że zbudowały je olbrzymy, które przypuszcza się, że były tak naprawdę kosmitami. Naukowcy jednak krytykują tę teorię i twierdzą, że to ludzie stworzyli to miasto wraz z jego piramidami. Kosmici w Biblii Zwolennicy teorii spiskowych o kosmitach doszukują się w Biblii przedstawienia kosmitów. Uważają, że aniołowie oraz Jahwe mogli być tak naprawdę przybyszami z innej planety, posiadającymi zaawansowaną wiedzę i technologię. Popierają swoje zdanie tym, że w Starym Testamencie pojawia się wzmianka o metalicznym obiekcie, który zauważył Ezechiel nad rzeką. Miał on pojawić się otoczony ogniem i posiadać samo obracające się koła oraz napęd jądrowy. Ezechiel zauważył na nim człekopodobne istoty, ale nie był pewien, czy są one ludźmi. To napędziło teorię o tym, że Biblia to jeden z dowodów na istnienie UFO. Wiedza starożytnych ludów od kosmitów Jednym z najciekawszych przykładów podawanych przez amatorów teorii spiskowych jest ten, który mówi o związku Sumerów z kosmitami. Niektórzy twierdzą, że ten lud nie mógł sam zdobyć całej wiedzy o matematyce, kosmosie czy architekturze i musi zawdzięczać go przybyszom z innych planet. Pojawiają się zdania, że nie tylko ten, ale i inne starożytne społeczeństwa dostały dar wiedzy od obcych form życia, które pojawiać się miały wówczas na naszej planecie.
Pojawiają się na całym świecie i w Polsce. Teoria głosi, że te symbole są dziełem UFO
Podobno wszelkie symbole w polach uprawnych są dowodem na to, że UFO przylatuje na naszą planetę. Czy jest tak w rzeczywistości? Czytaj dalej i poznaj bliżej tę teorię spiskową o kręgach w zbożu.
W tym artykule: Kręgi w zbożu - dzieło UFO? Oficjalne wersje powstawania kręgów w zbożu Zwolennicy teorii o UFO i kręgach w zbożu O UFO na przestrzeni wieków powstało mnóstwo teorii spiskowych, takich jak to, że kosmici pomogli Sumerom w postępie lub to, że kosmici mają grupę krwi Rh-. Niektórzy twierdzą, że obcy bywali na naszej planecie i jednym z dowodów na to mają być kręgi w zbożu. Czy to prawda? Czytaj dalej i pozna historię ich powstawania. Kręgi w zbożu dzieło UFO? Kręgi w zbożu to tak naprawdę nie tylko kręgi, a różnego rodzaju wzory, określane mianem piktogramów. Oficjalnie zaczęto je obserwować w latach 60. XX wieku, a pierwszą osobą, o której wiadomo, że je zobaczyła, był rolnik George Padley. W 1966 r., jadąc ciągnikiem, nagle zauważył, że silnik pojazdu zgasł, a jednocześnie na niebie pojawił się obiekt latający, który wydawał dziwne dźwięki. Gdy odleciał, mężczyzna udał się w miejsce, nad którym pojawiło się domniemane UFO i spostrzegł okrąg w trzcinie obok jeziora. Później w Anglii zaobserwowano podobną sytuację, tylko tym razem dziwne kształty pojawiły się w zbożu. Potem już pojawianie się dziwnych wzorów w polach miało miejsce coraz częściej, a amatorzy teorii spiskowych o UFO jednogłośnie uznali, że jest to dzieło kosmitów, którzy tworzą piktogramy w celu skomunikowania się z ludzkością. Z czasem coraz mniej przypominały okręgi, a bardziej skomplikowane obrazki. Pojawił się nawet napis "WEARENOTALONE", który oznacza "Nie jesteśmy sami" i ci, którzy wierzą w obce formy życia odwiedzające Ziemię, uznali to za ich przekaz i dowód na to, że istnieją. Kręgi w zbożu - Polska Choć pierwsze kręgi w zbożach pojawiały się w innych częściach świata, my także doczekaliśmy się własnych na terenie Polski. W Wylatowie, miejscowości w województwie kujawsko-pomorskim, powstały najbardziej znane symbole na polach uprawnych w naszym kraju. Wieś tę uznano za stolicę UFO i przez lata wierzono, że właśnie to miejsce jest kluczowe do nawiązania kontaktu z obcymi formami życia. Bardzo długo ludzie zjeżdżali się z różnych rejonów Polski, aby podziwiać to niecodzienne zjawisko. Później w Wielkopolsce w roku 2020 zaobserwowano nowe kręgi w zbożu, co rozbudziło ciekawość entuzjastów kosmitów. Do dziś jednak nie odkryto, kto stoi za ich powstaniem. Domniemane pierwsze kręgi w zbożu Podobno w okolicach roku 1000 naszej ery pojawiły się prawdziwe pierwsze kręgi w zbożu, nazywane wilijnymi kołami. Były jednak dość naturalne i nie wydawało się, żeby potrzebna była do ich zrobienia jakaś technologia. Uznano wtedy, że to bóstwa z różnych wierzeń odpowiadają za ich powstanie, ponieważ nocami tańczą w polach uprawnych. Współcześnie jednak wielu twierdzi, że były to pierwsze próby skontaktowania się z ludzkością, jakie podejmowali kosmici. Oficjalne wersje powstawania kręgów w zbożu Oczywiście wersja o tym, że kręgi w zbożu to dzieło kosmitów jest tylko teorią spiskową amatorów kontaktów z UFO. Jednym z logicznych argumentów przeciwko niej jest to, że gdyby obcy chcieli podjąć z nami wymianę zdań, nie zrobiliby tego w tak bezsensowny sposób, jak niszczenie upraw. Jeśli faktycznie są zaawansowaną cywilizacją, zdolną do podróży przez kosmos, bardziej prawdopodobne byłyby sygnały radiowe. Poza tym udowodniono kilka przypadków, w których ludzie postanowili zabawić się naiwnością społeczeństwa i sami tworzyli wzory w zbożach i donosili, że widzieli przy tym UFO. Wielka Brytania W wielkiej Brytanii w latach 70. zaczęło pojawiać się całe mnóstwo kręgów i innych wzorów w zbożu, które z lotu ptaka robiły niesamowite wrażenie. Jak się później okazało, stali za tym dwaj mężczyźni, którzy przyznali, że sami je tworzyli. Na początku robili to dla własnej uciechy, jednak jak się okazało, że ich prace cieszą się ogromnym zainteresowaniem i mówi się, że są dziełem kosmitów, zaczęli kombinować przy nich jeszcze bardziej i wymyślać coraz to ciekawsze wzory. Potem inni rolnicy podchwycili ich praktykę i sami niszczyli w ten sposób uprawy, dzięki czemu ściągali turystów i mogli zarabiać łatwe pieniądze i zyskać sławę. Polskie kręgi w zbożu pod Oławą W Polsce też mieliśmy przykład działalności człowieka, który sam stał za powstaniem kręgów w zbożu. Pod Oławą wiele lat temu powstał wzór w zbożu znacznie delikatniejszy, niż te w Wielkiej Brytanii, ale doskonale widoczny z lotu ptaka. Udowodniono jednak, że jest on wynikiem sztucznej ingerencji w poziomy gleby na terenie pola uprawnego, przez co niektóre źdźbła wystawały ponad resztę zboża, tworząc dwa koła. Kary za niszczenie upraw Z czasem, kiedy udowodniono, że ludzie niszczą nie tylko swoje pola, ale i pola innych osób z okolicy, wyznaczono kary finansowe za powodowanie szkód w cudzych uprawach. Gdy przyłapywano kogoś w czyichś zbożach na tworzeniu wzorów, obciążano go grzywną i kosztami rozprawy sądowej. Zwolennicy teorii o UFO i kręgach w zbożu Mimo dowodów na to, że kręgi w zbożach powstawali z rąk ludzkich, amatorzy teorii spiskowych o UFO dalej obstają przy swojej teorii. Uważają, że nawet jeśli większość wzorów w polach to dzieło człowieka, to na pewno niektóre powstały za sprawą kosmitów. Twierdzą wciąż, że jest to klucz to komunikacji z obcymi formami życia i że należy to dokładnie badać. To, w co kto wierzy, pozostaje kwestią indywidualną i każdy może na ten temat wyrobić sobie własne zdanie. Warto jednak pamiętać, że na ludzkie działania w zbożach są dowody, a na powstanie kręgów z rąk kosmitów nie ma dowodów żadnych.
Ta grupa krwi jest wyjątkowa. Według teorii pochodzi od kosmitów
Według teorii najrzadsza grupa krwi u ludzi: Rh- ma pochodzić od kosmitów. To właśnie oni mają znać odpowiedź na pytanie, skąd się wzięła. Czy to możliwe, że każdy, kto ją posiada, jest potomkiem istot, które przybyły z odległych planet? Czytaj dalej i odkryj teorie na ten temat.
W tym artykule: Najrzadsza na świecie grupa krwi Rh- Naukowe podejście do pochodzenia grupy krwi Rh- Grupa krwi Rh- a kosmici i inne teorie Czy nasi przodkowie mieli grupę krwi Rh-? Rh- to najrzadszy typ grupy krwi, jaki może wystąpić u człowieka. Jego pochodzenie nie jest pewne, dlatego powstały teorie spiskowe, mówiące o tym, skąd się u nas wzięła. Jedni twierdzą, że od kosmitów, a inni, że należy do osób z "linii boskiej". Podobnie jak w kwestii tajemnicy sfinksa i zatonięcia Titanica, w tej sprawie powstało sporo teorii spiskowych. Czytaj dalej i poznaj je wszystkie. Najrzadsza na świecie grupa krwi Rh- Zdecydowana większość ludzi na świecie ma grupę krwi Rh+, czyli posiadającą tak zwany antygen D., a Rh- ma zaledwie około 20% populacji ludzkiej. Jak się okazuje, negatywna zawartość tego czynnika sprawia, że osoby z nią mają zupełnie inną odporność. Problem z grupą krwi pojawia się wtedy, kiedy kobieta w ciąży ma grupę Rh-, a dziecko odziedziczy po ojcu Rh+, następuje wówczas konflikt serologiczny, który sprawia, że organizm matki traktuje płód jako obce ciało i będzie próbował się go pozbyć. Na szczęście udało się wynaleźć szczepionki z przeciwciałami, dzięki którym da się tej sprawie zaradzić. Naukowe podejście do pochodzenia grupy krwi Rh- Według naukowców grupa krwi Rh- może pochodzić od plemienia pierwotnych mieszkańców Europy, którzy żyli na tych ziemiach, zanim trafili do niej Indoeuropejczycy. Ich współczesnymi potomkami są Baskowie, którzy zamieszkują Hiszpanię i Francję. Wśród nich grupa krwi Rh- występuje u około 35% populacji, czyli aż o 20% częściej, niż u innych Europejczyków. Mówią oni swoim własnym, baskijskim językiem, który nie jest podobny do żadnej innej europejskiej mowy. Jak się okazuje, u nich także znacznie częściej występuje grupa krwi 0, pierwszy miernik grup krwi poza czynnikiem Rh, a grupa A nie pojawia się prawie wcale. Grupa krwi Rh- a kosmici i inne teorie Według teorii spiskowych grupa krwi z ujemnym czynnikiem Rh pojawiła się u ludzi za sprawą kosmitów, przybyszów z kosmosu. Człowiek zaczął ją mieć dopiero wtedy, kiedy obcy dotarli na Ziemię i zaczęli rozmnażać się z naszym gatunkiem. W starych hebrajskich podaniach można przeczytać o swego rodzaju aniołach - nefilimach, którzy mieszkali na naszej planecie i łączyli się w pary z ludzkimi kobietami i mieli z nimi dzieci. Ich charakterystycznymi cechami miało być to, że byli bardzo wysocy, a ich oczy i włosy miały jasne kolory. Oprócz tego cechowała ich wybitna inteligencja oraz zdolności paranormalne. Opisywano ich też, jakoby mieli posiadać niższą temperaturę ciała oraz wyższe ciśnienie. Boska krew Druga teoria zakłada, że grupa Rh- pochodzi od Boga. Podobno Jezus miał grupę krwi AB Rh-, a ten ujemny czynnik zawdzięczał zstąpieniu Ducha Świętego, za sprawą którego Maryja zaszła w ciążę i urodziła syna Bożego. Ponoć osoby z taką krwią są z linii boskiej i świadczy to o ich czystości oraz pobożności. Grupa krwi upadłych aniołów Kolejna teoria odnośnie grupy krwi Rh- mówi o upadłych aniołach, które nie miały być istotami boskimi, a kosmitami. W starożytnych tekstach może przeczytać o przybyszach z kosmosu, które przyleciały na naszą planetę. Określano ich jako obcą rasę, która przypominała ludzi, ale nimi nie była i zamieszkała pośród nas. Niektórzy twierdzą, że ta grupa krwi pochodzi od gadów, co może mieć związek z wiarą w tak zwanych reptilian, jaszczuroludzi, którzy cechują się możliwością upodabniania się do człowieka i życia w naszym społeczeństwie. Pierwsi ludzie mieli grupę krwi Rh-? Na przestrzeni lat pojawiła się jeszcze jedna teoria, która z kolei mocno przeczy poprzednim. Mówi ona o tym, że Rh- pojawiło się wcześniej, niż Rh+. Te domniemania dotyczą pierwszych biblijnych ludzi - Adama i Ewy. Uważa się, że mieli oni grupę krwi Rh- i jest to najczystsza spośród wszystkich. Czynnik Rh+ pojawił się dopiero po tym, jak Ewa zjadła zakazany owoc i ściągnęła na ludzkość grzech. Wobec tego Rh- ma być najczystszą możliwą grupą krwi i dlatego jest najrzadsza. Rh+ ponoć należy do grzeszników. Czy nasi przodkowie mieli grupę krwi Rh-? Jak się okazuje, u naszych przodków, czyli małp, grupa krwi z ujemnym czynnikiem Rh wcale nie występuje i nigdy nie występowała. Nauka dowodzi, że to właśnie z tych zwierząt wyewoluował człowiek i powinien odziedziczyć po nich genetycznie wszystko. Uważa się więc, że skoro u małp nie pojawia się Rh-, to ten czynnik musi pochodzić od innego gatunku, tylko w takim razie od kogo? Właśnie stąd pojawiły się teorie o tym, że jest to grupa krwi przybyszów z kosmosu.