Więcej niż kawa! Nowość - Big-Active Coffee
Współcześni konsumenci oczekują od dobrze znanych produktów spożywczych czegoś więcej niż tylko doskonałego smaku – poszukują dodatkowych korzyści, które wpiszą się w ich świadomy i dynamiczny styl życia. Odpowiedzią na ten trend jest nowa linia Big-Active Coffee. To cztery innowacyjne, funkcjonalne napoje kawowe, które łączą w sobie wysoką zawartość kawy, pyszny smak i brak dodatku cukru z siłą składników aktywnych, takich jak kolagen, magnez, L-karnityna, błonnik, witaminy czy guarana. Każdy wariant został stworzony, by wspierać organizm w innym obszarze, a wygodne saszetki pozwalają cieszyć się ulubionym napojem w dowolnym miejscu i czasie.
Polscy konsumenci coraz chętniej sięgają po napoje funkcjonalne, traktując je jako naturalny element dbałości o dobre samopoczucie. Ten trend dotyczy również kawy. Choć od dawna jest ona nieodłączną towarzyszką codziennej rutyny, to obecnie oczekujemy od niej znacznie więcej – dodatkowych korzyści, które wspierają nas w realizacji naszych celów. Kawa funkcjonalna, czyli wzbogacona o cenne dla organizmu składniki, to idealne rozwiązanie dla tych, którzy chcą łączyć przyjemność ulubionego smaku z pożytecznym działaniem. Marka Big-Active, znana z innowacyjnego podejścia do tworzenia napojów, wprowadza na rynek unikalną linię Coffee, która redefiniuje codzienny kawowy rytuał, nadając mu zupełnie nowy wymiar. Cztery warianty, cztery cele Nowa linia Big-Active Coffee to cztery propozycje, z których każda odpowiada na inne potrzeby, pozwalając na idealne dopasowanie produktu do indywidualnych oczekiwań. Tym, co je łączy, jest unikalna formuła: wysoka zawartość kawy, gwarantująca głęboki, pobudzający smak, brak dodatku cukru oraz kompozycja starannie dobranych składników aktywnych. Całość zamknięta jest w wygodnych, pojedynczych saszetkach, dzięki czemu swoją ulubioną kawę funkcjonalną można mieć zawsze przy sobie – w pracy, na uczelni, w podróży. BIG-ACTIVE COFFEE POWER MIND – wsparcie dla umysłu To napój kawowy o pysznym, czekoladowym smaku, stworzony z myślą o osobach potrzebujących wsparcia w okresach wzmożonej aktywności umysłowej. Formuła zawiera magnez, który pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego, oraz witaminę B6, która przyczynia się do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia. Dodatek guarany wspomaga sprawność umysłową i odporność organizmu na stres. BIG-ACTIVE COFFEE GLOW SKIN – dla promiennej cery To propozycja dla tych, którzy chcą rozkoszować się pysznym smakiem latte, a jednocześnie zatroszczyć się o kondycję skóry. Napój został wzbogacony o kolagen, zwany białkiem młodości, który zapewnia skórze elastyczność i nawilżenie. Witamina C pomaga w prawidłowej produkcji kolagenu, a witaminy A i E oraz biotyna pomagają zachować zdrową skórę i chronią komórki przed stresem oksydacyjnym. BIG-ACTIVE COFFEE FAT BURN – sprzymierzeniec w kontroli wagi Intensywny w smaku napój kawowy, który stanowi doskonałe uzupełnienie diety osób dbających o prawidłową masę ciała. Zawiera owoce opuncji figowej, które wpływają korzystnie na metabolizm tłuszczów i pomagają zmniejszyć apetyt. Guarana dodatkowo wspomaga metabolizm i spalanie tłuszczów, a ceniona przez osoby aktywne fizycznie L-karnityna jest dodatkowym benefitem. BIG-ACTIVE COFFEE DIGESTIVE BALANCE – dla równowagi trawiennej Wyjątkowy napój kawowy o waniliowym smaku, który wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego. Zawarta w nim chlorella działa korzystnie na trawienie i wspomaga pracę wątroby oraz jelit. W składzie znajdziemy też: L-karnitynę, czyli aminokwas ceniony przez osoby aktywne fizycznie i korzeń mniszka lekarskiego o działaniu prebiotycznym i wspierającym eliminację wody z organizmu. Wysoka zawartość błonnika pochodzi z naturalnej inuliny z cykorii. Big-Active Coffee są dostępne w sklepie online Herbapol-Lublin, a także w sklepach spożywczych, super- i hipermarketach na terenie kraju. Materiał promocyjny marki Herbapol.
35 sekund, które mogą zmienić Twój poranek. Jak prasować szybciej i bez wysiłku?
W 35 sekund można zrobić naprawdę sporo. Wypić łyk kawy, założyć ulubioną biżuterię, odpisać na SMS-a… albo przygotować ubranie do wyjścia. Brzmi jak magia? Nic podobnego. Nowa parownica VacuSteam™ z kolekcji Midnight od Russell Hobbs sprawia, że nawet najbardziej zabiegany poranek może stać się spokojniejszy i bardziej stylowy.
Bez deski, bez stresu, bez zagnieceń Każda z nas zna to uczucie – rano wszystko dzieje się zbyt szybko. Ulubiona koszula wygląda jak po nocy w walizce, a żelazko właśnie wtedy postanawia nagrzewać się w nieskończoność. VacuSteam™ wchodzi do akcji dokładnie wtedy, gdy najbardziej tego potrzebujesz. Jest gotowa do pracy w zaledwie 35 sekund, a dzięki funkcji przyciągania tkaniny i trzem trybom pracy, wystarczy jedno przesunięcie, by pozbyć się zagnieceń. Bez deski do prasowania, bez kabli, bez niepotrzebnych porannych napięć. Poczuj, jak prasowanie staje się prostsze VacuSteam™ poradzi sobie z każdym materiałem – od najdelikatniejszego jedwabiu po grube zasłony. Trzy tryby pracy pozwalają dobrać odpowiednią moc pary i poziom przyciągania do tkaniny, a ceramiczna podgrzewana stopa sunie po materiale z lekkością i precyzją. Wystarczy kilka ruchów, by ubranie wyglądało świeżo, a Ty możesz spokojnie dokończyć poranną kawę. Połącz nowoczesny design z niezawodną skutecznością i przekonaj się, że prasowanie może być naprawdę przyjemne. Design, który przyciąga spojrzenia Nowa kolekcja Midnight to połączenie funkcjonalności z elegancją. Granatowy odcień i złote detale sprawiają, że parownica prezentuje się stylowo – to sprzęt, który aż chce się mieć pod ręką. A co ważne – działa nieprzerwanie nawet przez 7 minut, co wystarcza, by przygotować kilka ubrań z rzędu. To mały sprzęt, który naprawdę ułatwia życie – szczególnie wtedy, gdy liczy się każda minuta. Bo codzienność też może być doprasowana do Ciebie Nie każda z nas ma czas (ani chęć), by spędzać poranki przy desce do prasowania. VacuSteam™ sprawia, że możesz wyglądać świetnie bez wysiłku – po prostu. W kilka sekund odświeżysz sukienkę, bluzkę lub marynarkę, a po skończeniu wystarczy odłożyć urządzenie – bez kapania, bez bałaganu. Bo nie chodzi o perfekcję, tylko o wygodę, która naprawdę robi różnicę. Pomysł na prezent, który ułatwia życie Szukasz prezentu, który łączy design, funkcjonalność i przydatność? Parownica VacuSteam™ to idealny wybór – elegancka, skuteczna i praktyczna. Świetnie sprawdzi się jako prezent dla mamy, przyjaciółki albo… dla siebie. Bo czasem najlepszy prezent to ten, który każdego dnia oszczędza nam czas i dodaje pewności siebie. VacuSteam™ od Russell Hobbs. Doprasowana do Ciebie. RRP: 429 zł Zagniecenia usunięte za jednym przesunięciem* O 45% szybsze działanie pary** *Na podstawie wewnętrznych testów przeprowadzonych na koszulach bawełnianych.
„Syn miał kobietę na boku, a ja milczałam jak grób przed synową. Serce mi pękało, gdy widziałam tę biedną naiwniaczkę”
„Mój syn Paweł – oczko w głowie – ożenił się z Magdą 10 lat temu. Byłam wtedy dumna. Piękna para, młodzi, zakochani po uszy, a potem przyszły na świat dzieci. Czułam, że to nagroda za wszystkie moje starania. Od jakiegoś czasu coś było nie tak. Paweł wracał późno i zbywał Magdę byle czym”.
Całe życie wierzyłam, że rodzina jest najważniejsza. Że nawet jeśli ludzie czasem się ranią, to zadaniem matki i teściowej jest pilnować, by więzi się nie rozpadły. Może brzmi to staroświecko, ale odkąd pamiętam, starałam się scalać nasze życie – organizować święta, obiady, urodziny wnuków. Chciałam, żeby wszyscy czuli, że mają dom, do którego zawsze mogą wrócić. Mój syn Paweł – oczko w głowie – ożenił się z Magdą dziesięć lat temu. Byłam wtedy dumna. Piękna para, młodzi, zakochani po uszy, a potem przyszły na świat dzieci. Patrzyłam na nich i myślałam, że to nagroda za wszystkie moje starania. Od jakiegoś czasu coś jednak zaczęło mnie uwierać. Paweł wracał później z pracy, a kiedy Magda pytała, co się dzieje, zbywał ją byle jakim tłumaczeniem. Telefon miał zawsze przy sobie, jakby bał się, że ktoś zajrzy. – Mamo, może jutro wpadniesz do nas na obiad? – zapytała mnie niedawno Magda, krojąc marchewkę w swojej kuchni. – Oczywiście, kochanie – odpowiedziałam z uśmiechem, choć serce ściskało mi się na myśl, że ona tak ufa mojemu synowi, a ja już wiem, że coś jest nie tak. – Paweł ostatnio taki zmęczony. Martwię się o niego – dodała, nieświadoma, że milczę nie tylko ze współczucia, ale i ze strachu. Bo prawdę znałam tylko ja. Mój syn miał kobietę na boku. I choć rozsądek podpowiadał, że powinnam natychmiast powiedzieć Magdzie, wciąż wierzyłam, że to tylko chwilowe. Że opamięta się i wróci do rodziny. Brunetka o figlarnym spojrzeniu Pamiętam tamten dzień bardzo dokładnie. Była sobota, pojechałam do galerii handlowej kupić prezenty dla wnuków. Miałam już w koszyku kilka drobiazgów, gdy nagle w korytarzu, między kawiarniami, zobaczyłam Pawła. Siedział przy stoliku z kobietą, której nie znałam. Uśmiechał się w sposób, którego dawno nie widziałam w jego domu. Patrzył na nią tak, jak kiedyś patrzył na Magdę. Zamarłam. Z oczu spadły mi okulary, musiałam je szybko podnieść, byle tylko nie wzbudzić jego czujności. Ale on i tak mnie zauważył. – Mamo?! – Paweł poderwał się od stolika, jakby właśnie przyłapano go na gorącym uczynku. – Paweł… – głos mi zadrżał. – A to kto? – To koleżanka z pracy – odpowiedział szybko, nerwowo. – Przysiedliśmy tylko na kawę, nic wielkiego. Kobieta, młoda brunetka o figlarnym spojrzeniu, wstała i podała mi rękę. – Laura. Miło mi poznać. Skinęłam głową, choć w środku cała kipiałam. Kiedy Laura odeszła na chwilę, nachyliłam się do syna. – Pawle, nie kłam mi w oczy. To nie wygląda jak kawa z koleżanką. – Mamo, proszę… – wyszeptał, spoglądając na mnie błagalnie. – To nie jest tak, jak myślisz. Milczałam. Czułam, jak serce wali mi w piersi, a w gardle rośnie gula. Nie chciałam awantury w galerii, nie chciałam, by ktoś na to patrzył. Tego wieczoru długo siedziałam sama w kuchni. Myśli kłębiły mi się w głowie. „Powiedz Magdzie” – podpowiadało sumienie. Ale zaraz pojawiał się drugi głos: „Nie możesz zniszczyć jej życia, może to tylko zauroczenie, może się szybko skończy…”. Więc postanowiłam milczeć. Milczenie wydawało się wtedy najprostszą drogą, a może byłoteż po prostu... tchórzliwą. Nogi się pode mną uginały Kilka tygodni po tamtym spotkaniu w galerii moje obawy tylko się pogłębiły. Paweł wracał coraz później, a kiedy już przychodził, często pachniał obcymi perfumami. Magda nie przestawała go bronić – mówiła, że ma dużo pracy, że pewnie firma przechodzi kryzys. Słuchałam jej, a serce ściskało mi się coraz mocniej. Pewnego popołudnia przyjechałam do nich z ciastem. Magda poprosiła mnie, żebym została z dziećmi, bo musiała skoczyć do apteki. Wtedy usłyszałam. Paweł rozmawiał przez telefon w swoim gabinecie, a drzwi były lekko uchylone. – Kochanie, jeszcze chwilę… tak, wiem, obiecałem, że powiem jej w przyszłym tygodniu… – jego głos był miękki, czuły, taki, jakiego Magda dawno nie słyszała w tym domu. – Spokojnie, wszystko załatwię. Wynajmę mieszkanie i się wyprowadzę. Poczułam, jak nogi uginają się pode mną. Wynajmie mieszkanie? Wyprowadzi się? A więc to już nie chwilowe zauroczenie, tylko decyzja. Następnego dnia Magda sama się przede mną otworzyła. Siedziałyśmy w kuchni przy herbacie. – Mamo, nie wiem, co się dzieje z Pawłem – powiedziała cicho, jakby wstydziła się własnych myśli. – On mnie unika. Ale przecież to niemożliwe, żeby… żeby miał kogoś innego, prawda? Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Patrzyłam na jej ufne oczy i wiedziałam, że moje milczenie już niczego nie chroni. „Jeśli teraz nie zareaguję, stracę ich wszystkich” – pomyślałam. Tamtej nocy przewracałam się w łóżku, nie mogąc zasnąć. W końcu zdecydowałam, że porozmawiam najpierw z Pawłem. Zmuszę go, żeby się opamiętał, zanim będzie za późno. Musiałam jakoś zareagować Czekałam na odpowiedni moment, aż w końcu zebrałam się na odwagę. Paweł przyjechał do mnie w niedzielę, niby na obiad. Siedzieliśmy przy stole, ale jedzenie zupełnie mnie nie interesowało. Patrzyłam, jak bawi się widelcem, unikając mojego wzroku. Wiedziałam, że muszę to powiedzieć. – Paweł – zaczęłam stanowczo. – Wiem o Laurze. Zamarł. Widelcem stuknął o talerz, a potem podniósł na mnie oczy pełne gniewu. – Mamo, nie teraz… – Właśnie teraz! – przerwałam mu ostro. – Podsłuchałam twoją rozmowę. Chcesz zostawić Magdę i dzieci? Zastanów się, co ty robisz! – To moje życie! – wybuchł. – Całe życie żyłem tak, jak inni chcieli. Teraz chcę być szczęśliwy! – A Magda? A twoje dzieci? – poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. – Myślisz tylko o sobie! – Mamo, nie rozumiesz. Z Laurą czuję się inaczej. Młodziej, swobodniej… – spuścił głos, jakby sam się wstydził swoich słów. – Z Magdą to już… wygasło. Wstałam gwałtownie od stołu. – Wygasło?! A rodzina to co? Zabawka, którą można odłożyć, gdy się znudzi?! On także poderwał się na nogi, teraz patrzył na mnie z chłodem. – Zawsze musisz się wtrącać. To nie twoja sprawa. – To moja sprawa! – krzyknęłam. – Bo jeśli ty nie powiesz Magdzie prawdy, zrobię to sama. Zapadła cisza. Paweł pobladł, zacisnął szczęki. – Zawsze wiedziałem, że to się tak skończy – rzucił przez zęby. – Ty nigdy nie potrafiłaś odpuścić. Odwrócił się i wyszedł, zostawiając mnie z bijącym sercem i poczuciem, że właśnie przekroczyłam granicę, zza której nie będzie powrotu. Prawda wcale nie wyzwala Nie musiałam długo czekać. Dwa dni później zadzwoniła do mnie Magda. Jej głos był drżący, jakby ktoś właśnie wyrwał jej serce. – Heleno… – wyszeptała. – Paweł powiedział mi, że ma inną. Stałam w milczeniu, ściskając słuchawkę tak mocno, że aż pobielały mi palce. – I wiesz co jeszcze? – głos Magdy nagle stał się twardszy. – Powiedział, że to wszystko przez ciebie. Że mnie oszukałaś, że wiedziałaś od dawna i zamiast mi powiedzieć, narobiłaś bałaganu. – Magda, ja… ja chciałam cię chronić… – zaczęłam chaotycznie tłumaczyć. – Chronić?! – przerwała mi gwałtownie. – Jak można chronić, kłamiąc w żywe oczy? Całymi tygodniami siedziałaś u mnie w kuchni, piłaś ze mną herbatę, a wiedziałaś, że moje małżeństwo się rozpada! Łzy cisnęły mi się do oczu. – Myślałam, że Paweł się opamięta. Nie chciałam niszczyć wam życia. – A teraz co? – jej głos załamał się w płacz. – Teraz życie jest zniszczone i przez niego, i przez ciebie! Słyszałam, jak odkłada telefon. Potem długo siedziałam w fotelu, wpatrując się w pustkę. Wieczorem zadzwonił sam Paweł. Jego ton był zimny, oskarżycielski. – Jesteś zadowolona? Zniszczyłaś wszystko. Mogłem sam to rozwiązać, ale musiałaś się wtrącić. Teraz Magda ma cię za zdrajczynię. – Paweł… – wyszeptałam. – To ty zdradziłeś, nie ja. Ale on już się rozłączył. Tamtego dnia zrozumiałam, że prawda wcale nie wyzwala. Czasem jest jak nóż, który rozcina nie tylko kłamstwo, ale i wszystkie więzi. Żałuję, że nie milczałam do końca Niedługo później Paweł wyprowadził się z domu. Spakował kilka walizek i odszedł bez pożegnania, jakby chciał wyciąć dotychczasowe życie z pamięci jednym ruchem. Magda nie zatrzymywała go – jej oczy były suche, puste, jakby już nie miała siły płakać. Zadzwoniłam do syna, błagając, żeby przyszedł porozmawiać. Spotkaliśmy się w moim mieszkaniu. – Wychowałam cię i uczyłam, że rodzina jest najważniejsza… – zaczęłam z drżeniem w głosie. – Jak mogłeś zostawić dzieci? – Mamo, nie zaczynaj – odparł chłodno. – Zawsze widzisz tylko swoją wersję. Chciałem być szczęśliwy, a ty mnie zmusiłaś do wyznania wszystkiego. Teraz nie mam ani rodziny, ani spokoju. – Ale masz Laurę – rzuciłam z goryczą. Zacisnął usta i nie odpowiedział. Kilka dni później poszłam do Magdy. Stała w drzwiach, z twarzą spuchniętą od płaczu. – Musisz wiedzieć, że nigdy nie chciałam cię zranić – wyszeptałam. – Myślałam, że uratuję waszą rodzinę. – Uratujesz? – jej głos pękł od gniewu. – Ty tylko przyspieszyłaś katastrofę. Przez twoje milczenie i przez twoją późniejszą ingerencję czuję się zdradzona podwójnie – przez męża i przez ciebie. – Kocham cię jak córkę… – powiedziałam drżącym głosem. – Ale nie jesteś moją matką – odparła twardo i zamknęła mi drzwi przed nosem. Wróciłam do domu i suiadłam w fotelu w pustym salonie. Czy gdybym milczała do końca, ich małżeństwo miałoby jeszcze szansę? Czy może rozpadłoby się tak czy inaczej? Te pytania nie dawały mi spokoju. Zostałam zupełnie sama Czas mijał, a ja coraz bardziej czułam, że zostałam sama. Paweł żył już innym życiem – słyszałam od znajomych, że wynajął mieszkanie z tą Laurą. Nie dzwonił prawie wcale, a jeśli już, to z wyrzutami. Magda nie chciała mieć ze mną kontaktu. Wnuki widywałam głównie a zdjęciach w internecie, gdy ktoś z dalszej rodziny je udostępnił. Siedziałam wieczorami przy stole, na którym kiedyś stawiałam rosół dla całej rodziny. Teraz była tam tylko zimna herbata i cisza, która bolała bardziej niż jakiekolwiek słowa. Próbowałam zrozumieć, gdzie popełniłam błąd. Czy wtedy, gdy zamilkłam, licząc, że syn się opamięta? Czy wtedy, gdy odważyłam się z nim skonfrontować? A może błąd tkwił we mnie od zawsze – w tym, że wierzyłam, że mogę spajać cudze życie, jakbym była w stanie lepić losy innych na swoją modłę. Chciałam uratować rodzinę, a zniszczyłam to, co było dla mnie najcenniejsze. Nie mam już miejsca ani przy stole Magdy, ani w sercu Pawła. Dziś wiem jedno – czasem największym grzechem matki jest przekonanie, że wie lepiej od własnych dzieci, co jest dla nich dobre. Moja „mądrość” sprawiła, że zostałam sama, bez wnuków, bez synowej, z synem, który patrzy na mnie chłodnym, obcym wzrokiem. „Sekret, który miał ocalić rodzinę” okazał się gwoździem do jej trumny. A ja zostałam z nim sama – jak z ciężarem, którego nigdy już nie udźwignę. Helena, 62 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Gdy po godzinach sprzątałam cudze domy, trafiłam na byłego szefa. Ten stary grzyb nie pamiętał, co mi kiedyś zrobił” „Pożyczyłem ślicznej koleżance kasę, bo liczyłem, że słodko mi się odwdzięczy. Dostałem jedynie gorzkie rozczarowanie”
„Wydałam ponad 8 tysięcy na zakupy w dyskoncie. Gdy mąż odkrył moje paragony hańby, bałam się, że stracę więcej niż kasę”
„Na początku zakupy były tylko sposobem, żeby odetchnąć. Wyrwać na chwilę. Mieć chwilę przyjemności. Takie zwykłe drobiazgi. Kiedyś wchodziłam do sklepu z listą i wyliczonym budżetem, teraz potrafiłam wrócić z czymś, na co miałam po prostu ochotę, albo mi się spodobało. I tak codziennie”.
Gdyby ktoś mnie zapytał, czy mam problem z pieniędzmi, jeszcze dwa miesiące temu roześmiałabym się w głos. Nie dlatego, że jestem majętna – o nie, do bogaczy nam daleko. Ale przecież pilnuję wydatków, mamy stałe wpływy, wszystko jest pod kontrolą. A przynajmniej... tak sobie wmawiałam. Mam dwójkę dzieci, męża – Tomka, który pracuje jako księgowy – i całkiem nieźle płatną pracę zdalną jako graficzka. Pracuję z domu, co dla niektórych brzmi jak bajka, ale w rzeczywistości... bywa bardzo samotne. Szczególnie, kiedy dzieci są w szkole, a mąż w biurze. Cisza w mieszkaniu potrafi dzwonić w uszach. Na początku te zakupy były tylko sposobem, żeby odetchnąć. Wyrwać na chwilę. „Po bułki”, „po jogurt”, „po świeże kwiaty”. Takie zwykłe drobiazgi. Kiedyś wchodziłam do sklepu z listą i wyliczonym budżetem, dziś potrafię wrócić z winem, serkiem pleśniowym i świecą zapachową, bo „na to miałam ochotę”. I tak codziennie. – Karolka, ja cię uwielbiam, serio – śmiała się przez telefon Magda, moja przyjaciółka. – Masz styl, masz wyczucie. Ty się znasz na tych wszystkich detalach. Te świeczki, talerzyki... Ty wiesz, co robić, żeby życie było piękne. – Tylko, żeby Tomek się nie wkurzył – westchnęłam. – Bo coś ostatnio często zagląda do historii z konta. – Oj, daj spokój. Życie jest jedno. Lepiej teraz żyć, niż czekać na emeryturę, nie? – rzuciła lekko. Zachichotałam, ale w środku zrobiło mi się jakoś nieswojo. Bo prawda była taka, że ja już nie patrzyłam na paragony. Schowałam je do szuflady pod notesami. Żeby nie musieć ich liczyć. Żeby nie musieć się mierzyć z tym, co wiem, że i tak jest prawdą. Kupowałam codziennie. Niby nic wielkiego. Ale dzień po dniu, kwota po kwocie... I nagle przyszedł ten wieczór. Tomek siedział przy laptopie, z marsową miną, wpatrzony w tabelkę. – Karola, mogę cię o coś zapytać? A ja zamarłam, bo już wiedziałam, o co. 1800 zł więcej niż zwykle Zamarłam w kuchni z kubkiem herbaty w dłoniach. Słyszałam, jak stukają mu palce o klawiaturę, jak co jakiś czas wzdychał z lekką irytacją. W głowie natychmiast odpalił mi się alarm. – Jasne – odpowiedziałam najspokojniej, jak potrafiłam, siadając przy stole. – Robiłaś ostatnio jakieś większe zakupy? – spytał, patrząc w ekran. – Bo coś mi się tu nie zgadza z budżetem. Spadło nam saldo na koncie oszczędnościowym. Uśmiechnęłam się niepewnie, zerkając na niego ukradkiem. – Nie… Znaczy, nie wiem. Może coś się samo przelało? Może karta zaciągnęła rezerwę albo coś? Zamilkł. Po chwili obrócił się w moją stronę, z lekko uniesioną brwią. – Karola, serio? Wzruszyłam ramionami, wlepiając wzrok w swój kubek. – Nie wiem, Tomek. Może coś przegapiłam. – Karolina – powiedział spokojnie, ale tym swoim tonem, który brzmiał gorzej niż krzyk – wydajemy o jakieś 1800 zł więcej niż zwykle. Co miesiąc. Od trzech miesięcy. Zacisnęłam dłonie na herbacie. Już nie parzyła. Ja parzyłam. Od środka. – To chyba nie aż tak dużo, prawda? – wymamrotałam. – Przecież wszystko kosztuje więcej. Życie zdrożało... Tomek spojrzał na mnie. Potem pokręcił głową i znów odwrócił się do laptopa. – Dobra. Może ja coś źle wpisałem. Nie dopytywał. Nie naciskał. I właśnie to mnie przeraziło najbardziej. Bo zrozumiałam, że on już podejrzewa. Tylko jeszcze może nie chce wiedzieć na pewno. Zakręciło mi się w głowie Zaczęło się od tego, że szukałam notatnika. Tego, w którym zapisuję rzeczy do pracy – zlecenia, korekty, godziny spotkań z klientami. Zajrzałam do szuflady pod blatem w kuchni. I wtedy zobaczyłam. Stosik. Paragony, wszystkie upchnięte na szybko, niektóre pogięte, inne jeszcze z folią z wina czy papierkiem po batoniku. Kiedyś trzymałam je w segregatorze, dokładnie opisane: „zakupy spożywcze”, „prezenty”, „dla dzieci”. A teraz? Zamknęłam szufladę, ale po kilku sekundach znów ją otworzyłam. Wyciągnęłam wszystkie i usiadłam przy stole. No dobra, Karola. Czas się zmierzyć z prawdą. Zaparzyłam kawę. Wyciągnęłam notes, długopis, kalkulator. Początkowo nawet się uśmiechałam. Próbowałam to potraktować jak grę – policzmy, ile naprawdę wydałam w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Ile może kosztować codzienna kawa, świeczka i trochę dobrego sera? Po godzinie przestałam się uśmiechać. Po dwóch – już nie kalkulowałam, tylko gapiłam się w liczby, które sumowały się na końcu do 8 236 zł. Osiem tysięcy, matko, na... co? Patrzyłam na kartkę z zapiskami. – To chyba niemożliwe – powiedziałam na głos. – Przecież to były tylko owoce, wino, świeczki, zabawki dla dzieci… Nie mogłam tyle wydać. Ale mogłam. I zrobiłam to. Zakręciło mi się w głowie. Oparłam czoło o stół. Coś we mnie pękło. Nie chodziło o pieniądze. Tylko o to, że straciłam kontrolę. Że coś we mnie musiało się zepsuć, skoro jedyne, co mnie pocieszało, to karton nowej porcelany albo słoik konfitur z lawendą za 35 zł. I nie miałam odwagi powiedzieć tego Tomkowi. Jeszcze nie. Płakałam przez czterdzieści minut Nie planowałam podsłuchiwać. Przysięgam. Po prostu wróciłam wcześniej z zakupów – ironiczne, prawda? Tym razem naprawdę miałam zamiar kupić tylko chleb i mleko. A może chciałam się tylko przekonać, czy potrafię wejść do sklepu i nie wydać więcej niż dziesięć złotych. Weszłam do mieszkania cicho, bo nie spodziewałam się, że ktoś będzie. Ale Tomek już był – siedział przy stole z telefonem przy uchu. Przystanęłam w korytarzu, za ścianą. I usłyszałam jego głos. – Nie wiem, stary. Ona… ona się zmieniła. Nie mówię tylko o kasie. Jasne, to też. Ale wiesz co? Jakby każdy dzień musiała sobie kupić. Jakby próbowała zapłacić za jakiś sens. A ja nie wiem, co z tym zrobić. Zamknęłam oczy. Czułam, jak zaczyna mi drżeć dłoń z reklamówką. – Nie, jeszcze z nią nie gadałem wprost. Boję się, że się rozpadnie. Albo, że ja się rozsypię. Czuję się, jakbym mieszkał z kimś obcym. Patrzę na nią i... nie wiem, kim jest. Zrobiłam krok w tył, a wtedy siatka z mlekiem uderzyła o framugę. Głośno. Tomek się poderwał. – Muszę kończyć – powiedział szybko i rozłączył. Stałam w progu kuchni, blada, z plastikową torbą w dłoni. – Długo już tu jesteś? – zapytał ostrożnie. – Wystarczająco – odpowiedziałam. Nie dodałam nic więcej. Bo nie wiedziałam, co. Bo jak miałam mu powiedzieć, że słyszałam wszystko i że… ma rację? Weszłam do łazienki, zamknęłam się od środka i płakałam przez czterdzieści minut. Bez dźwięku. Tak, żeby dzieci nie słyszały. Tak, jak robiłam to już nieraz. Nie chciałam go stracić Wszystko się we mnie kotłowało. Siedziałam z tymi emocjami dwa dni. Nocą przewracałam się z boku na bok, słuchając oddechu Tomka. Spał spokojnie, jakby nic się nie działo. Albo udawał. Tak jak ja. W końcu nie wytrzymałam. W niedzielę wieczorem, kiedy dzieci już spały, weszłam do salonu i bez słowa wyłączyłam telewizor. Tomek spojrzał na mnie zaskoczony. – Musimy pogadać – powiedziałam. – Okej – odłożył pilot i usiadł prosto. Usiadłam naprzeciwko, na brzegu fotela. Ręce mi się pociły. – To ja. To ja rozwalam nam budżet – zaczęłam. – To nie karta, nie opłaty, nie „coś się przelało”. Ja. Robię dodatkowe, nieplanowane zakupy. Codziennie. Wydaję na zachcianki. Spojrzał na mnie uważnie, ale milczał. Więc mówiłam dalej. Coraz szybciej. – Myślałam, że to nic takiego. Że przecież to tylko świeże pieczywo, kawa, coś słodkiego, jakieś bzdury. Ale przeliczyłam wszystko. Wydałam ponad osiem tysięcy złotych w dwa miesiące. Nie na potrzeby. Na… ucieczki. Każde wyjście do sklepu to była ulga. Jakby na chwilę wszystko wracało do normy. Zamilkłam. Czekałam. Myślałam, że wybuchnie. – Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? – zapytał w końcu cicho. – Przecież jesteśmy razem. Jesteśmy zespołem. – Bo się bałam – wyszeptałam. – Wstydziłam się, że straciłam kontrolę nad czymś tak... banalnym. Że jestem żałosna. – Nie jesteś – odpowiedział stanowczo. – Ale... zraniłaś mnie, bo ukrywałaś to przede mną. Zawahał się, po czym dodał: – I zraniłaś nas jako rodzinę. Michała. Zosię. Daliśmy sobie kredyt zaufania i ty go... wypłaciłaś. Do dna. Zacisnęłam powieki. Bolało. Ale zasłużenie. – Nie chcę cię stracić – wyszeptałam. – Ja nie wiem, czy chcę cię mieć w tej wersji – odparł. – Ale chcę wiedzieć, czy jeszcze potrafimy być razem. Naprawdę razem. Zaczęłam od małych rzeczy Nie zapisałam się do terapeuty. Nie dlatego, że nie potrzebowałam pomocy. Po prostu… nie byłam jeszcze gotowa. Nie na to. Najpierw musiałam stanąć przed sobą. Naga, bez wymówek. Zaczęłam od małych rzeczy. Pierwszego dnia wyszłam do sklepu tylko po mleko i wróciłam naprawdę tylko z mlekiem. Dla innych – nic wielkiego. Dla mnie – Mount Everest. Kiedy wróciłam, Tomek spojrzał na torbę, potem na mnie. Nic nie powiedział. Ale zauważył. Następnego dnia zrobiłam spis wszystkich rzeczy z szuflady „wstydu”. Tak ją nazwałam – tę pod kuchennym blatem, gdzie wciąż leżały dziesiątki paragonów. Wzięłam zeszyt, rozpisałam wszystko: co, kiedy, ile. Bolało. Ale była to jakaś forma pokuty. Wieczorami siedziałam przy stole, przeglądając rachunki, a Tomek w salonie udawał, że ogląda serial. Nie zagadywał. Ale był. W czwartek powiedziałam mu: – Zrobiłam budżet na październik. Z limitem. I się go będę trzymać. Spojrzał na mnie długo. – Chcesz, żebym go sprawdzał? – Nie – pokręciłam głową. – Chcę, żebyś uwierzył, że sama dam radę. Nie odpowiedział od razu. Ale kiwnął głową. I wtedy poczułam, jakby ktoś rozpiął mi klatkę na piersi. Wieczorem położył się obok mnie. Nie powiedział: „kocham cię”, ani „już jest dobrze”. Ale nie spał na kanapie. Dzieliło nas milczenie, ale było ciepłe. Nie takie, które zabija. Raczej takie, które leczy. Wiedziałam, że jeszcze nie wygrałam. Ale pierwszy raz od dawna nie próbowałam kupić sobie ulgi. Karolina, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Gdy po godzinach sprzątałam cudze domy, trafiłam na byłego szefa. Ten stary grzyb nie pamiętał, co mi kiedyś zrobił” „Pożyczyłem ślicznej koleżance kasę, bo liczyłem, że słodko mi się odwdzięczy. Dostałem jedynie gorzkie rozczarowanie”
„Dom po dziadku to miała być moja część spadku. Po odczytaniu testamentu teściowa wykonała 1 ruch i pokrzyżowała mi plany”
„Prychnęłam pod nosem i odwróciłam wzrok. Zaciskałam palce na swojej torebce, bo znałam ten ton. Ten udawany spokój, podszyty wyrachowaniem. Teściowa była mistrzynią teatralnych wejść”.
Wiedziałam, że to będzie formalność. Już przeliczałam metry, remonty, może nawet kredyt pod zastaw, jakby się uprzeć. Dom po dziadku miał być mój. Od zawsze o tym wiedziałam – wszyscy o tym wiedzieli. Tyle lat się nim opiekowałam, odwiedzałam go, robiłam zakupy, odśnieżałam podjazd. Nawet sąsiadka mówiła: – Pani Justynko, jak pan Stefan umrze, to przecież pani tu zostanie, co? A ja się tylko uśmiechałam i mówiłam, że jeszcze długo z nami pożyje. No i pożył – do dziewięćdziesiątki. W kancelarii czekała ze mną cała rodzina męża, bo przecież dziadek Stefan był też jego dziadkiem. No, technicznie rzecz biorąc – przybranym. Jakimś cudem z całej tej zgrai tylko ja jedna byłam u dziadka co weekend. I tylko ja znałam jego ulubione ciastka – te z różą. Czułam, jak ciśnienie mi rośnie – Co ty tu w ogóle robisz? – spytałam, gdy tylko teściowa weszła do kancelarii, stukając obcasami, jakby szła na pokaz mody, a nie na odczyt testamentu. – A co, nie wolno? – odpowiedziała z uśmiechem, poprawiając sobie kołnierz płaszcza, który wyglądał na nowy i zdecydowanie za drogi jak na jej emeryturę. – Przecież mówiłaś, że dziadek to „uparty staruch” i nie będziesz tracić czasu na wizyty u niego. – Każdy ma prawo zmienić zdanie – powiedziała słodko. – A to, że się czasem pokłóciliśmy, nie znaczy, że nie zasługuję na pożegnanie. Prychnęłam pod nosem i odwróciłam wzrok. Zaciskałam palce na swojej torebce, bo znałam ten ton. Ten udawany spokój, podszyty wyrachowaniem. Teściowa była mistrzynią teatralnych wejść. – Nawet nie byłaś na pogrzebie – mruknęłam cicho. – Nie mogłam, miałam zapalenie oskrzeli. Chcesz zaświadczenie lekarskie? – rzuciła kąśliwie i uśmiechnęła się do notariusza. Notariusz tylko skinął głową, nie wnikając. Reszta rodziny milczała. Czułam, jak ciśnienie mi rośnie. – Po co tu przyszłaś, serio? – nie wytrzymałam. – Może po prostu chciałam się przekonać, co zostawił po sobie. A może… miałam z nim lepszy kontakt, niż ci się wydaje? Zamilkłam. Ta ostatnia uwaga zabrzmiała… dziwnie. Zmarszczyłam brwi – Więc tak – zaczął notariusz, zerkając przez okulary. – Pan Stefan spisał testament pół roku temu, w obecności dwóch świadków. I oświadczył, że nieruchomość przy ulicy Wrzosowej, przekazuje… Zawiesił głos, jakby był w teatrze. A ja wiedziałam. Czułam to. – …swojej wnuczce Justynie N. Zapanowała cisza. Tak głęboka, że nawet zegar przestał tykać. Serio. Patrzyłam na wszystkich dookoła – mąż otworzył usta, ale nic nie powiedział, jego brat tylko popatrzył w podłogę. A teściowa… – No proszę – rzuciła, klaszcząc w dłonie. – Jak miło! Gratulacje. Wiedziałam, że dziadek cię lubił, ale nie sądziłam, że aż tak. – Dziękuję – powiedziałam ostrożnie, bo jej ton zbyt przypominał sarkazm owinięty w lukier. – A powiedz mi… – zaczęła, zerkając na notariusza, potem na mnie – masz już notarialny odpis? Bo widzisz, ja dzisiaj rano spotkałam pana Henryka, tego sąsiada z naprzeciwka. I opowiadał takie ciekawe rzeczy... Zmarszczyłam brwi. – Na przykład? – Że dach przecieka. Że wilgoć w piwnicy. Że rury stare, do wymiany. No i że podobno ktoś ostatnio próbował się tam włamać. – Skąd on to wie? Nie odpowiedziała na mnie pytanie, tylko mówiła dalej: – I wiesz, Justynko… Ja bym tam sama nie spała. Za dużo włóczęgów i złodziei się tam teraz kręci. No ale, jak ci pasuje… Jej głos był przesłodzony, ale pod nim czułam jedno: robiła zamieszanie. Jak zwykle. Siejąc niepokój, zanim jeszcze zdążyłam nacieszyć się wygraną. Spojrzałam na nią jak na ufoludka – Zresztą, nawet nie wiem, czy w ogóle możesz tam mieszkać – rzuciła teściowa, machając ręką, jakby to była jakaś szopa, a nie mój dom. – Dlaczego nie? – uniosłam brwi, czując, jak napięcie we mnie narasta. – Bo, kochanie, tam przecież nikt nie mieszkał od miesięcy. Trzeba zgłosić odbiór techniczny, zgody, jakieś papiery. Wiesz, jak to jest. Biurokracja – uśmiechnęła się słodko. – Zajmę się tym – odpowiedziałam krótko. – To nie twoja sprawa. – Ależ oczywiście – rozłożyła ręce teatralnie. – Tylko... tak sobie pomyślałam, że może, zanim się wprowadzisz, to trzeba by to porządnie posprzątać. Tak generalnie. Tam przecież jest jeszcze część rzeczy po dziadku. Stare meble, papiery, no i... moje... – Twoje? – spojrzałam na nią jak na ufoludka. – No tak, przecież przez kilka lat trzymałam tam swoje rzeczy – powiedziała, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. – Kartony z albumami, moje porcelanowe filiżanki, te, co mi mama dała. I jeszcze kilka szpargałów w szafie. – A gdzie dokładnie? – W dużym pokoju, w tej kredensie przy oknie. I w pawlaczu. I może jeszcze coś w piwnicy... Z każdym jej słowem czułam, że grunt się pode mną osuwa. – To zabierz je jak najszybciej. Jutro najlepiej – powiedziałam ostro. – Ach, jutro? Kochana, ja jutro mam manicure i masaż. Może pojutrze? Albo w przyszłym tygodniu? – mrugnęła okiem. – Przecież to już nie ucieknie, prawda? I już wiedziałam. Ona nie odda tego domu łatwo. Będzie mieszać. Na swój sposób. Byłam wściekła Kiedy dwa dni później pojechałam do domu dziadka, już od bramy wiedziałam, że coś jest nie tak. Na furtce wisiała biała kartka z napisem: „Uwaga! Trwa dezynsekcja. Prosimy nie wchodzić”. Pod spodem podpisany numer telefonu. Zgadnijcie, czyj. Wybrałam numer z kartki. Oczywiście odebrała ona. – Właśnie miałam cię poinformować! – zaświergotała. – Zleciłam oprysk. Pan Henryk wspominał o jakichś szkodnikach, a nie chciałam, żeby ci się tam coś zalęgło. – Jak to zleciłaś?! – zdenerwowałam się. – To nie jest twój dom! – Moje rzeczy jeszcze tam są, prawda? Muszę przecież zadbać o ich bezpieczeństwo. Zresztą, bądźmy rozsądne – nie chciałabyś przecież znaleźć kiedyś myszy w pościeli, co? – Ile to potrwa? – Oj, pani z firmy mówiła, że najlepiej poczekać tydzień. No, chyba że chcesz się tam wprowadzić razem z opryskiem. Twój wybór, oczywiście. Rozłączyłam się, nie mówiąc już nic. Stałam na chodniku i gapiłam się na tę nieszczęsną kartkę. Wracając do samochodu, zadzwoniłam do męża. – Twoja mama właśnie „zamknęła” mi dom. Bo, cytuję, „oprysk na karaluchy”. – Serio? – westchnął. – Może miała dobre intencje… – Jasne. I pewnie przez przypadek zamówiła firmę akurat na tydzień, kiedy miałam przenieść rzeczy. To przypadek? – Pogadam z nią. – Nie. Ja to załatwię. Sama. A w środku już się gotowałam. Wiedziałam, że to dopiero początek. Trzęsłam się ze złości W poniedziałek rano pojechałam tam ponownie. Kartka z furtki zniknęła. Słońce świeciło, ptaki śpiewały, a ja – uzbrojona w mop, środki czystości i nową energię – postanowiłam nie dać się zwariować. Otworzyłam drzwi kluczem i weszłam do środka. W salonie pachniało lawendą. I jeszcze czymś... ciastem? – Oho, już jesteś! – usłyszałam z kuchni znajomy głos. Stanęłam w progu jak wryta. Moja teściowa stała przy kuchence i mieszała coś w garnku. Miała na sobie fartuszek. Mój fartuszek. Ten, który zostawiłam tu w zeszłym roku. – Co ty tu robisz?! – zapytałam, zbita z tropu. – Przyszłam ogarnąć swoje rzeczy. I pomyślałam, że skoro już jestem, to zrobię rosół. Dziadek zawsze mówił, że ten dom pachnie najlepiej, gdy coś się gotuje – uśmiechnęła się. – Masz własną kuchnię, wiesz? – Wiem, ale mam teraz remont... łazienki. Kurz jest wszędzie. Poza tym, po co się tak złościć? Zamiast wojować, może usiądziemy i zjemy razem zupę? – To nie jest piknik rodzinny. Przyszłam tu posprzątać i zacząć ogarniać dom. To mój dom. – Och, kochanie... Wiem, że czujesz się teraz właścicielką, ale może, zanim przestawisz wszystko po swojemu, dasz mi jeszcze kilka dni? Tyle wspomnień… ten kredens… ta lampa… – Nie. Masz czas do końca tygodnia – powiedziałam twardo. – Potem zmieniam zamki. – Jak sobie życzysz – westchnęła. – Naprawdę nie musimy się kłócić. Przecież jesteśmy rodziną… Uśmiechnęła się z takim spokojem, że aż mną zatrzęsło. Bo dobrze wiedziałam, co się za tym uśmiechem kryje. Pokręciłam głową z niedowierzaniem Tydzień później, w piątek o siedemnastej, zajechałam pod dom. Pogoda była piękna. Gdy otworzyłam drzwi… nie było teściowej. Ani jej rzeczy. Ani garnków, ani mebli, ani kartonów, ani porcelany po prababce. Wszystko zniknęło. Zostawiła tylko jedną rzecz: karteczkę przyklejoną do lodówki. „Justynko, nie chciałam robić ci przykrości. Wiem, że ten dom to dla ciebie coś więcej. Życzę, żeby był szczęśliwy. Jak będziesz kiedyś gotowa – zapraszam na herbatę. Mama”. Pokręciłam głową z niedowierzaniem i usiadłam przy stole. Nie wiedziałam, co bardziej mnie zdziwiło – jej nagłe wycofanie się z rozgrywki czy ten list rodem z ckliwego serialu. Wtedy zadzwonił telefon. Mąż. – I co? Poszła? – Tak. I ogołociła cały dom. – Przynajmniej już nie będzie ci przeszkadzać. Możesz zacząć wszystko po swojemu. – Mhm – mruknęłam. – To... może wpadnę jutro? Przywiozę ci ten regał z garażu. – Wpadnij. I weź kawę. Rozłączyłam się i spojrzałam na puste ściany. Były moje. W końcu. Bez dramatów, bez karteczek, bez uśmiechów pełnych jadu. Nie miałam złudzeń. Teściowa jeszcze nie raz mnie czymś zaskoczy. Dziś, choć raz, byłam o krok przed nią. I to wystarczyło. Justyna, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Oddałam oszczędności życia kochankowi. Obiecywał mi lukratywny biznes, a zostawił mnie z długami i połamanym sercem” „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Spadek po dziadku miał być błogosławieństwem, a okazał się piekłem. Dostałem dom z nieproszoną lokatorką”
Na mapie Warszawy pojawiło się miejsce, które od pierwszego dnia budzi emocje i ciekawość. Wybitnie Nieznani to restauracja, która wymyka się prostym kategoriom. To przestrzeń, w której można zjeść śniadanie, spotkać się na lunch, a wieczorem wziąć udział w kolacji, która bardziej przypomina spektakl niż klasyczną degustację.
Za projektem stoi Adam Fabisiak, znany z kultowych „Niewinnych Czarodziei 2.0”. Jego nowa restauracja to połączenie dobrego jedzenia, designu i emocji. Goście od samego wejścia czują, że nie przyszli tu tylko „na posiłek”, ale po coś więcej - doświadczenie, które zostaje w pamięci. W kuchni króluje Karol Kocik, szef kuchni, który łączy francuską precyzję z prostotą i lekkością inspirowaną kuchnią japońską. Efekt? Talerze wyglądają jak małe dzieła sztuki, a smaki prowadzą gości przez różne nastroje - od energii i intensywności, aż po ukojenie i spokój. To, co wyróżnia Wybitnie Nieznanych, to sposób, w jaki restauracja opowiada historie. Kolacje serwowane są w formie scenariusza emocji, w którym światło i obsługa stają się częścią całego doświadczenia. Dlaczego warto tu przyjść? Bo to restauracja, która pozwala zatrzymać się na chwilę i poczuć coś więcej niż tylko smak. Śniadanie zaczyna dzień spokojnie, lunch dodaje energii, a wieczór przeradza się w wyjątkowe przeżycie, które trudno porównać z czymkolwiek innym. Wybitnie Nieznani to jedno z tych miejsc, o których mówi się w Warszawie długo po wizycie. To adres, który każdy miłośnik dobrego jedzenia i nowych doświadczeń powinien zapisać na swojej liście. @wybitnienieznani Materiał promocyjny Wybitnie Nieznani.
Plaża Wawer 2025 - lato pełne koncertów, tańca i rodzinnych atrakcji nad Wisłą
Koncerty gwiazd polskiej sceny muzycznej, warsztaty z mistrzami tańca, animacje i atrakcje dla dzieci, a także największe w Polsce darmowe miasteczko dmuchańców - tegoroczna Plaża Wawer przyciągnęła tysiące mieszkańców stolicy i okolic. W każdy weekend Plaża Romantyczna zamieniała się w tętniące życiem centrum kultury i rozrywki, łącząc różne pokolenia i sposoby spędzania wolnego czasu.
Gwiazdy na scenie Największe tłumy przyciągały nie tylko koncerty, ale należy przyznać, że cieszyły się one olbrzymim zainteresowaniem. Publiczność bawiła się z zespołem Kombii, śpiewała z Urszulą, przypomniała sobie największe hity zespołu Perfect & Łukasz Drapała, a na zakończenie sezonu dała się porwać niezwykłym interpretacjom utworów Leonarda Cohena w wykonaniu Artura Żmijewskiego. To właśnie te muzyczne wieczory sprawiły, że Plaża Wawer stała się jednym z najbardziej klimatycznych punktów na koncertowej mapie stolicy. Taniec, warsztaty i wspólna zabawa Kolejnym hitem tegorocznego programu były warsztaty taneczne z gwiazdami „Tańca z Gwiazdami”, między innymi z Rafałem Maserakiem, Hanną Żudziewicz i Jackiem Jeschke. Nie zabrakło też pokazów tanecznych, podczas których publiczność mogła podziwiać mistrzowskie choreografie i zarazić się pasją do tańca. Na najmłodszych czekały warsztaty śpiewu, lekcje gry na instrumentach, kreatywne zajęcia plastyczne oraz teatrzyki dla dzieci, które przenosiły najmłodszych w magiczny świat wyobraźni. Plaża dla całych rodzin Rodziny z dziećmi przyciągało nie tylko największe w Polsce darmowe miasteczko dmuchańców, ale też strefy VR i gamingowe, eksperymenty naukowe, gigantyczne bańki mydlane oraz wyjątkowe wydarzenia tematyczne. W sierpniu dużym powodzeniem cieszyło się silent disco z Radiem Złote Przeboje, które roztańczyło Plażę Wawer hitami lat 80. i 90. Plaża, która łączy pokolenia Plaża Wawer połączyła pokolenia i udowodniła, że nadwiślańska sceneria może stać się idealnym miejscem do spotkań - zarówno dla tych, którzy szukają koncertowych emocji, rodzin z dziećmi, jak i seniorów. To właśnie różnorodność programu sprawiła, że każdy weekend miał swój własny klimat i przyciągał kolejne tysiące uczestników. Plaża Wawer to projekt, który połączył kulturę, rekreację i spotkania nad Wisłą. O tym, jak wpisuje się on w życie dzielnicy i całej stolicy, mówią ci, którzy szczególnie wspierali tę inicjatywę. View oEmbed on the source website Plaża Wawer - i co dalej? Tegoroczna edycja Plaży Wawer pokazała, jak wielkie jest zapotrzebowanie na bezpłatne, wakacyjne wydarzenia kulturalne i rodzinne w Warszawie. Ogromne zainteresowanie udowodniło, że projekt ma potencjał, by na stałe wpisać się w letni kalendarz stolicy. Dziś pozostaje trzymać kciuki, aby w kolejnych latach Plaża mogła być kontynuowana i rozwijana – bo Wawer już pokochał to miejsce. Wydarzenie zorganizowane przez Urząd Dzielnicy Wawer oraz Stołeczną Estradę.
Back to School z Novakid – jak pomóc dziecku mówić po angielsku? Poznaj sposób na naukę bez stresu
Znajomość języka angielskiego to dzisiaj przepustka do świata pełnego możliwości – w nauce, pracy i codziennej komunikacji. Warto więc zadbać o to, by dziecko zaczęło przygodę z tym językiem jak najwcześniej, kiedy nauka przychodzi mu naturalnie. Rozwiązania takie jak Novakid pozwalają połączyć rozwój dziecka z wygodą i spokojem rodzica, dając zauważalne efekty już od pierwszych lekcji.
Angielski przestał być jedynie dodatkowym atutem. Stał się uniwersalnym językiem, którym posługują się ludzie na całym świecie. To język biznesu, internetu, rozrywki i podróży. Dziś trudno wyobrazić sobie przyszłość dziecka bez umiejętności swobodnej komunikacji po angielsku. Dlatego właśnie tak ważne jest, aby rozpocząć naukę od najmłodszych lat – kiedy dziecko uczy się szybko, chłonie wiedzę naturalnie i z łatwością przyswaja obcy akcent. Novakid odpowiada na te potrzeby, oferując nowoczesną, skuteczną i bezpieczną metodę nauki, która rozwija dziecko i jednocześnie odciąża rodziców. To także realne narzędzie do tego, by najmłodsi mogli porozumiewać się swobodnie i naturalnie, ucząc się języka od native speakerów i certyfikowanych lektorów, którzy wprowadzają ich w świat angielskiego krok po kroku w sprawdzony sposób. Zajęcia dodatkowe, które odciążają rodziców Jednym z największych wyzwań dla rodziców i opiekunów jest pogodzenie codziennych obowiązków z edukacją dzieci. Klasyczne lekcje języka obcego często wymagają od rodzica dodatkowej organizacji, dojazdów, na które często zwyczajnie brakuje czasu. Novakid rozwiązuje ten problem oferując wiele rozwiązań ułatwiających zdobywanie wiedzy. W ofercie Novakid znajdziemy: Lekcje indywidualne, 25-minutowe, z nauczycielami o potwierdzonych kwalifikacjach. Zajęcia są dostosowane do potrzeb każdego dziecka. Novakid Champion, czyli aplikację, która pozwala na przyswajanie języka za pomocą wyzwań, przygód i ponad 750 słówek gotowych do opanowania. World Kids Academy, czyli konwersacje w międzynarodowych grupach (3-4 osoby). Dzięki temu dzieci wchodzą w interakcje z rówieśnikami z różnych zakątków świata, przez co angielski staje się dla nich naturalnym sposobem codziennej komunikacji, w którym czują się pewnie. Novakid Junior, czyli także aplikację, ale tym razem dla najmłodszych (już od 2 roku życia), dzięki której angielski zaczyna towarzyszyć maluchowi bardzo wcześnie. Tak bogata oferta sprawia, że język angielski staje się drugim językiem dzieci, a jego znajomość nabywają w prosty, naturalny, przyjemny dla nich sposób, niemal niepostrzeżenie. To także bezpieczna przestrzeń, dzięki której najmłodsi zwiększają pewność siebie, gdzie mogą rozwijać i szlifować już zdobyte umiejętności nabyte w szkole. Co więcej, z tej platformy dzieci korzystają samodzielnie, dzięki czemu nie obciążają rodziców i opiekunów, ale spokojnie – jako rodzice i opiekunowie mamy dostęp do odpowiednich informacji na temat postępów najmłodszych. Efekty, które widać bardzo szybko Zastanawiacie się, kiedy zauważycie pierwsze efekty edukacji swoich dzieci w Novakid? W tym przypadku nie trzeba czekać miesiącami – dzieci zaczynają mówić już po kilku lekcjach. Uczniowie zdobywają wiedzę i oswajają się z językiem w naturalny sposób, porównywalnie wręcz do języka ojczystego, bez stresu i bez „wkuwania” słówek. Lekcje prowadzone są za pomocą ćwiczeń, gier. Atmosfera podczas zajęć sprawia, że najmłodsi czują się tam swobodnie i chętnie wracają, przełamując barierę językową. Zaufanie i bezpieczeństwo Zaufanie do Novakid potwierdzają cyfry. Już ponad 930 tysięcy uczniów i 820 tysięcy rodziców powierzyło naukę języka angielskiego właśnie tej platformie. W samej Polsce z Novakid, od 2017 roku, skorzystało już 125 tysięcy dzieci. Z kolei za zajęcia odpowiada 3100 certyfikowanych nauczycieli, co potwierdzają wysokie oceny platformy na Trustpilot - 4,3-4,7/5. To najlepiej dowodzi skuteczności tego sposobu nauki języka angielskiego. Novakid został też wyróżniony w m.in. Forbes Top 500 (2025), Newsweek Top 100 Global Most Loved Workplaces (2025). To również laureat nagrody Świat Przyjazny Dziecku w Polsce. Nowoczesność, wygoda i efektywność w Novakid Zajęcia odbywają się online, w wygodnych terminach, które można dopasować do swojego trybu życia, bez konieczności dojazdów i dodatkowej logistyki. Dziecko w prosty sposób samodzielnie może się zalogować na platformę, wchodzi do wirtualnej klasy i rozpoczyna lekcję – bez stresu. To rozwiązanie szczególnie doceniają mamy, które na co dzień muszą łączyć wiele obowiązków i często nie mają przestrzeni na kolejne zajęcia. Z Novakid nauka języka staje się naturalnym elementem codzienności, a nie dodatkowym ciężarem. Zastanawiacie się, czy to na pewno dobre rozwiązanie dla was i waszych dzieci? Możecie skorzystać z bezpłatnej lekcji próbnej, podczas której sprawdzicie, jak wyglądają zajęcia i jak wasze dziecko czuje się w ich trakcie! Mamy dla was także kod rabatowy NOWYSTART25, czyli 25% zniżki na pierwszy kurs. Materiał promocyjny marki Novakid.
Restauracja Mezalians z Kołobrzegu wśród najpiękniejszych na świecie
Restauracja Mezalians z Kołobrzegu znalazła się wśród zaledwie dwunastu finalistów z Europy w kategorii Standalone (niezależne lokale) prestiżowego, międzynarodowego konkursu Restaurant & Bar Design Awards 2025. To jedno z najważniejszych wyróżnień w świecie gastronomii i designu, przyznawane za najbardziej inspirujące i najpiękniej zaprojektowane przestrzenie restauracyjne. W konkursie biorą udział miejsca z całego świata, a kołobrzeska restauracja jest obecnie wśród 72 wyróżnionych globalnie projektów.
Za projekt Mezaliansu odpowiada warszawskie 370studio, które stworzyło wnętrze pełne kontrastów, łączące elementy klasycznego stylu mid-century z odważnymi, nieoczywistymi detalami - jak podwieszony jednorożec czy odwrócony pokój zamontowany na ścianie baru. Kolorystyka beżów, bordo i różu, długi stół symbolizujący polską gościnność oraz ciepłe, drewniane wykończenia nadają przestrzeni wyjątkowy, harmonijny charakter. Mezalians to jednak nie tylko design - to także autorskie menu, w którym klasyka polskiej kuchni spotyka się z odważnymi, międzynarodowymi połączeniami smaków. Karta podzielona jest na dwie kategorie: mezalianse - kulinarne eksperymenty łączące to, co pozornie do siebie nie pasuje - oraz dobra narodowe, będące hołdem dla lokalnych produktów, tradycyjnych przepisów i smaków z dzieciństwa. Ceremonia wręczenia nagród odbędzie się 27 października w Dubaju, gdzie kołobrzeska restauracja powalczy o tytuł najpiękniej zaprojektowanej przestrzeni gastronomicznej w Europie lub na świecie. Od początku wiedzieliśmy, że Mezalians ma być miejscem wyjątkowym - zarówno w smaku, jak i w wyglądzie. Cieszymy się, że nasze podejście do łączenia kontrastów zostało docenione w tak prestiżowym konkursie - mówi zespół restauracji. Kołobrzeska grupa restauracji Mezalians, Mamma, Fuego została także dwukrotnie wyróżniona na liście TOP50 polskich restauracji przyznawanych przez magazyn Forbes & FOR. Wszystkie wnętrza grupy projektowane przez 370 studio zostały docenione w konkursach architektonicznych, w tym przez magazyn Sztuka Wnętrza (tytuł “wnętrze roku” dla restauracji Fuego) oraz Food Business Awards (finał w kategorii design dla restauracji Mamma). Restauracja Mezalians mieści się przy ul. Towarowej 14/2 w Kołobrzegu, zaledwie kilka minut spacerem od plaży. Materiał promocyjny Restauracji Mezalians
Finał lata na Plaży Wawer: teatr pod chmurką i muzyka Cohena w wykonaniu Artura Żmijewskiego
Tegoroczne lato na Plaży Romantycznej upłynęło pod znakiem muzyki, tańca, kreatywnej zabawy i spotkań, które przyciągały tysiące mieszkańców i gości z całej Warszawy. 30 i 31 sierpnia to weekend finałowy, który zamieni ją w zaczarowaną krainę teatru, magii i bajek. W programie znalazły się spektakle plenerowe dla dzieci, warsztaty kreatywne, a także wyjątkowe koncerty.
Tegoroczne lato na Plaży Romantycznej upłynęło pod znakiem muzyki, tańca, kreatywnej zabawy i spotkań, które przyciągały tysiące mieszkańców i gości z całej Warszawy. Publiczność bawiła się przy przebojach Kombii, Urszuli czy Perfectu & Łukasza Drapały, uczestniczyła w tanecznych pokazach i warsztatach prowadzonych przez gwiazdy „Tańca z Gwiazdami”, a najmłodsi korzystali z ogromnego miasteczka dmuchańców i dziesiątek animacji. Przez wszystkie te weekendy atmosferę wydarzeń współtworzyło także Radio Złote Przeboje, obecne na miejscu ze swoją radiową strefą i niezapomnianymi muzycznymi hitami. Każdy weekend miał swój unikalny charakter i tworzył niepowtarzalny klimat wakacji nad Wisłą, dzięki organizatorom wydarzenia: Urzędowi Dzielnicy Wawer oraz Stołecznej Estradzie. Plaża Romantyczna niczym kraina teatru, magii i bajek 30 i 31 sierpnia to weekend finałowy, który zamieni Plażę Romantyczną w zaczarowaną krainę teatru, magii i bajek. W programie znalazły się spektakle plenerowe dla dzieci, warsztaty kreatywne, a także wyjątkowe koncerty. W sobotę, 30 sierpnia, kulminacyjnym punktem programu będzie koncert Artura Żmijewskiego, wybitnego aktora filmowego i teatralnego, w repertuarze Leonarda Cohena. Wraz z zespołem zaprezentuje on projekt „Po Miłości Kres” - dzień po premierze swojej nowej płyty. - „Ten album powstał z potrzeby serca - potrzeby spotkania z twórczością artysty, który nie bał się mówić o sprawach najtrudniejszych: miłości i jej końcu, samotności, wierze, upadkach i nadziei” - mówi Artur Żmijewski. W niedzielę, 31 sierpnia, na scenie rozbrzmią najpiękniejsze utwory Disneya w wykonaniu Akademii Music Starter, przenosząc całe rodziny do świata ukochanych bohaterów i magicznych opowieści. Nie zabraknie także energii i wspólnej zabawy - Silent Disco z Radiem Złote Przeboje ponownie rozkręci imprezę pod gołym niebem, a w ciągu dnia na uczestników czekają warsztaty perkusyjne Fab Lab Pobite Gary, zajęcia kreatywne z Aktywnie po dzwonku, widowiskowe pokazy tańca i warsztaty z Egurrola Dance Studio oraz największe miasteczko dmuchańców. Wszystkie atrakcje są bezpłatne i dostępne dla każdego. - „Dzięki Plaży Wawer przekonujemy się, że kultura i zabawa w plenerze mają moc zbliżania ludzi i tworzenia chwil, które łączą pokolenia. To właśnie takie doświadczenia zostają w pamięci i budują wartość miasta” - podkreśla Ewa Janczar, Radna m.st. Warszawy. - „Plaża Wawer stała się przestrzenią, która udowadnia, jak duże znaczenie mają kulturalne inicjatywy dostępne dla wszystkich. Dzięki nim Wawer zyskuje nową energię i rozpoznawalność” - mówi Leszek Baraniewski, Zastępca Burmistrza Dzielnicy Wawer. Stołeczna Estrada - 70 lat tworzenia kultury Warszawy Tegoroczny cykl wydarzeń Plaża Wawer, organizowany przez Urząd Dzielnicy Wawer i Stołeczną Estradę, odbywa się w szczególnym momencie - w roku jubileuszu 70-lecia Stołecznej Estrady, największej instytucji kultury m.st. Warszawy. Od momentu powstania w 1955 roku Estrada nieprzerwanie kształtuje kulturalną mapę stolicy, organizując festiwale, koncerty, widowiska i ważne rocznice. To właśnie dzięki Stołecznej Estradzie mieszkańcy Warszawy mogą co roku uczestniczyć w takich wydarzeniach jak Wianki nad Wisłą, Festiwal Skrzyżowanie Kultur, Koncerty Chopinowskie w Łazienkach Królewskich czy spektakularne pokazy w Multimedialnym Parku Fontann. Każdego roku dziesiątki tysięcy osób korzystają z programów tworzonych przez Stołeczną Estradę, a milionowa publiczność podziwia widowiska nad Wisłą. Wkład tej instytucji w kulturę i rozrywkę Warszawy jest nieoceniony, a współorganizacja Plaży Wawer stanowi kolejne potwierdzenie jej misji - budowania przestrzeni do wspólnego i jakościowego spędzania czasu i przeżywania niezapomnianych emocji. Jubileusz 70-lecia podkreśla szczególną rolę, jaką Estrada pełni w życiu kulturalnym miasta - od siedmiu dekad łączy pokolenia i inspiruje kolejne generacje mieszkańców i gości stolicy. Finał Wakacyjnej Plaży Wawer z Weekendem Muzyczno-Teatralnym będzie najlepszym dowodem na to, że kultura w plenerze ma niezwykłą moc i warto być częścią tego wydarzenia. Organizatorami wydarzenia są Urząd Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy oraz Stołeczna Estrada. Weekend Muzyczno-Teatralny, 30-31 sierpnia, godz. 14.00 - 20.00, ul. Rychnowska 15. Więcej informacji: www.plazawawer.pl oraz IG @plazawawerpl i FB @Plaża Wawer