3 sposoby, dzięki którym pokochasz siebie. To idealny patent na walentynki dla singli
Single nie muszą rezygnować ze świętowania walentynek. Dzień zakochanych możesz spędzić w pojedynkę, wykorzystując te 3 sposoby, dzięki którym pokochasz siebie. Sprawdź, o co chodzi.
Walentynki kojarzą się z romantyczną aurą, ale nie każdy chce obchodzić to święto w tradycyjny sposób. Jeśli jesteś singlem, możesz także świętować 14 lutego. Pomogą ci w tym 3 sposoby, dzięki którym pokochasz siebie i poprawisz sobie nastrój. Sprawdź, jak to zrobić. 3 sposoby, dzięki którym pokochasz siebie. Nie rezygnuj z walentynek Walentynki powinny wzbudzać pozytywne uczucia, ale nie każdemu dobrze się kojarzą. Może jesteś krótko po rozstaniu i nie podzielasz radosnego podekscytowania, a może po prostu nie przepadasz za tym świętem i starasz się unikać taniego sentymentalizmu? Niezależnie od powodu, dla którego nie lubisz święta zakochanych, ten dzień wciąż może być dla ciebie udany. 14 lutego warto skupić się na sobie. Przeznaczmy ten czas na self-love, czyli budowanie samoakceptacji. To idealny moment, by docenić siebie, poznać swoje mocne strony i pokochać swoje ciało. Pomogą nam w tym 3 proste sposoby, które staną się idealnym patentem na walentynki i nie tylko. Self-love na walentynki 2025. To najlepszy prezent dla siebie Jak spędzić walentynki, jeśli doskwiera nam samotność? Nie musimy wtedy rezygnować ze świętowania. Wystarczy skorzystać z poniższych pomysłów. Wycieczka w pojedynkę. Walentynki warto wykorzystać na nadrobienie zaległości turystycznych. Nie musi to być długi urlop czy zagraniczna wycieczka. Może jest muzeum, które od dawna chciałaś odwiedzić? A może jakaś wystawa wydała ci się interesująca? Każde takie wyjście to ważny krok na drodze rozwoju osobistego. Dzięki temu pielęgnujemy swoje pasje, a to istotny element procesu samorealizacji. Prezent dla siebie. Kto powiedział, że prezenty musi nam wręczać ktoś inny? Przejmij inicjatywę i sama spraw sobie niespodziankę. Obdaruj się pysznym posiłkiem w ulubionej restauracji lub kuszącym deserem w modnej kawiarni. Wybierz się na zakupy i spraw sobie nową biżuterię lub efektowną bieliznę. Taki zwyczaj sprawia, że czujemy się bardziej pewne siebie i niezależne, nie mówiąc już o przyjemności, jaka płynie z samego prezentu. Dzień na pielęgnację. Walentynki mogą być dobrą okazją do zadbania o swoje ciało. To idealny moment na wizytę u fryzjera, w salonie kosmetycznym czy w SPA. Nowy makijaż czy relaksacyjny masaż - to wszystko poprawia samopoczucie i sprawia, że czujemy się lepiej w swoim ciele. Warto pamiętać także o czymś dla ducha. Sesja jogi czy praktyka mindfulness to idealny sposób na self-care. Te pomysły stanowią dobry patent nie tylko na walentynki, ale też na każdy dzień, kiedy czujemy, że potrzebny jest nam czas tylko dla siebie.
Ten trik na przebodźcowanie stał się hitem sieci. Można na nim wiele zyskać, ale jest bardzo ryzykowny
Wszechogarniający stres i przemęczenie to plaga naszych czasów. Ten trik na przebodźcowanie stał się hitem sieci i stosuje go coraz więcej osób. Przynosi korzyści, ale kryje się w nim niebezpieczeństwo.
"Zmęczenie materiału" może dotknąć każdego z nas. Gdy umysł i ciało odmawiają posłuszeństwa, to sygnał, że pora zwolnić. Ten trik na przebodźcowanie stał się hitem sieci, ale chociaż wiąże się z pewnymi korzyściami, lepiej podejść do niego ostrożnie. Ten trik na przebodźcowanie stał się hitem sieci Przebodźcowanie to ostatnio głośny problem w dziedzinie psychologii. Termin ten oznacza przeciążenie mózgu, który nie radzi sobie z nadmiarem doznań. Codziennie doświadczamy stresu w domu i w pracy, do tego dochodzi nadmierne korzystanie z telewizji i telefonu. Scrollowanie to znak naszych czasów, a zarazem pułapka dla naszego umysłu. Receptą na ten stan ma być detoks dopaminowy. Zanim jednak skorzystasz z tego trendu sprawdź, czy jesteś przebodźcowany. Jeśli towarzyszy ci wieczne zmęczenie, odczuwasz spadek motywacji, a najmniejsza rzecz jest w stanie wyprowadzić cię z równowagi, to możliwe, że twój umysł jest przeciążony. W takiej sytuacji detoks dopaminowy może się okazać korzystny. Jak go przeprowadzić? Detoks dopaminowy to hit influencerów. Co na to eksperci? Detoks zwany również postem dopaminowym to przerwa w dostarczaniu silnych bodźców, co ma na celu wyciszenie umysłu. Sprowadza się to przede wszystkim do ograniczenia korzystania z telefonu i innych urządzeń elektronicznych. Scrollowanie mediów społecznościowych, oglądanie seriali czy granie w gry męczy nasz mózg i nie pozwala się odprężyć. Zdania ekspertów są jednak na ten temat podzielone. Wskazują oni na istotną rolę dopaminy w funkcjonowaniu organizmu. Ten "hormon nagrody" odpowiada m.in. za nasze pragnienia i poczucie uznania oraz satysfakcji. Z pewnością warto dostrzec pozytywne strony detoksu dopaminowego. W wersji sprowadzającej się do ograniczenia korzystania ze smartfona może przyczynić się np. do wzrostu koncentracji i łatwiejszego relaksowania się. Z drugiej strony, jego przypominająca średniowieczna ascezę forma polegająca np. na odmawianiu sobie smacznych posiłków czy ograniczeniu kontaktów z innymi budzi raczej kontrowersje. Jeśli czujemy, że towarzyszy nam przebodźcowanie, warto zasięgnąć porady specjalisty. Internetowe trendy nie zastąpią bowiem profesjonalnej terapii.
Me-mooning wyjdzie ci na dobre. Tę 1 rzecz zrób dla siebie w 2025 roku
Praktyki typu self-care to hit ostatnich lat. W 2025 roku pojawi się nowy trend w tej dziedzinie. Me-mooning wyjdzie ci na dobre, pozwoli się zrelaksować i na nowo pokochać siebie.
Jeśli w tym roku chcesz zrobić coś tylko dla siebie, me-mooning wyjdzie ci na dobre. To najnowszy trend w dziedzinie praktyk typu self-care. Sprawdź, na czym polega to zjawisko, które w 2025 r. będzie prawdziwym hitem. W 2025 roku postaw na self-care. Me-mooning wyjdzie ci na dobre Self-care to bezsprzecznie hit ostatnich lat i jeden z ważniejszych trendów psychologicznych. Termin ten odnosi się do troski o samego siebie. Inna, pokrewna nazwa tego zjawiska brzmi self-love i dobrze oddaje jego sens. To po prostu forma wyrażania miłości do samego siebie. W technikach self-care chodzi o dbanie o siebie i podejmowanie czynności, dzięki którym czujemy się dobrze. Może to być domowe SPA, chwila z dobrą książką lub serialem bądź wypad do ulubionej kawiarni. Najważniejsze jest to, by wśród licznych codziennych obowiązków znaleźć czas na zrobienie czegoś tylko dla siebie. W ten trend wpisuje się me-mooning oznaczający podróże w pojedynkę. Wszystko wskazuje na to, że będzie to hit 2025 roku, nie tylko pod względem turystycznym, ale także w kontekście dbania o swój dobrostan psychiczny. Ta tendencja może faktycznie wyjść nam na dobre. Me-mooning to coś, co warto zrobić dla siebie w 2025 roku. Tej podróży długo nie zapomnisz Nazwa me-mooning nawiązuje do wyrażenia "honeymoon" oznaczającego podróż poślubną lub też "babymoon", czyli wojaży planowanych przed przyjściem dziecka na świat. O ile te dwa ostatnie pojęcia odnoszą się jednak do podróżowania we dwójkę, o tyle me-mooning oznacza samodzielną wycieczkę. Trend ten polega na sprawieniu sobie nagrody i przyjemności zarazem poprzez wybranie się w wymarzone miejsce, zupełnie samodzielnie. To umacniające doświadczenie, które pokazuje, że nie potrzebujemy niczyjego pozwolenia na realizację marzeń, a wszystko jest w zasięgu naszych rąk. Me-mooning przypomina o własnej niezależności i zwiększa wiarę w siebie oraz swoje możliwości. W ten sposób możemy celebrować rozpoczęcie kolejnego etapu w życiu, przygotować się na podjęcie nowych wyzwań zawodowych czy po prostu odpocząć po trudnych przeżyciach. Me-mooning pozwala czerpać z życia pełnym garściami i robić to, na co mamy ochotę, czy będzie to samotna wyprawa górska, czy kolacja w wykwintnej restauracji w jednej z turystycznych stolic świata. Taka kilkudniowa wycieczka może przerodzić się w niezapomnianą podróż w głąb siebie. Mamy okazję pobyć samemu ze sobą i lepiej poznać swoje mocne, ale też słabe strony. Dzięki temu dowiemy się, na czym najbardziej zależy nam w życiu, czego nam brakuje i do czego dążymy. To ubogacające doświadczenie, które warto przeżyć w 2025 roku.
Szacunek do drugiego człowieka to podstawa. Jak go okazywać i po czym poznać, że ktoś nas nie szanuje?
Szacunek do drugiego człowieka to podstawa, na której powinna być zbudowana każda relacja. Niezależnie od stopnia pokrewieństwa, zażyłości czy pozycji społecznej, każdego człowieka należy traktować godnie i z poszanowaniem jego praw oraz swobód. Sprawdź, co wpływa na szacunek i jakie zachowania mogą doprowadzić do jego utraty.
W tym artykule: Co to jest szacunek do drugiego człowieka? Utrata szacunku drugiej osoby Jak okazać szacunek drugiej osobie? Jak wygląda brak szacunku? Jak wytłumaczyć dziecku, czym jest szacunek? Cytaty o szacunku do drugiego człowieka Szacunek do drugiego człowieka powinien być podstawą każdej relacji - nie tylko tej głębokiej, która ma szansę rozwinąć się w przyjaźń lub miłość. Jeśli jednak szacunek należy się wszystkim bez wyjątku, to dlaczego czasem tak trudno jest nam obdarzyć nim innych ludzi? Wyjaśniamy, na jakich zachowaniach się skupić, a czego raczej unikać, aby inni czuli się przez nas szanowani i tym samym szanowali nas samych. Co to jest szacunek do drugiego człowieka? Szacunek do drugiego człowieka to uznanie jego wartości i ważności. Jest jednym z najważniejszych etycznych fundamentów regulujących relacje między ludźmi i sprawia, że traktujemy innych z godnością, a prawa człowieka ostrzegamy jako niezbywalne dobro. Co szczególnie istotne - szacunek nie jest czymś, na co powinno się zasłużyć. Należy się on każdemu niezależnie od jego statusu materialnego, miejsca na drabinie społecznej, rasy, wyznania, przynależności narodowej etnicznej, wieku, płci lub seksualności. Zobacz także: Indywidualizm - co to jest i jak się przejawia? Wady i zalety indywidualizmu Indywidualizm to często pożądana cecha charakteru. Ujawnia się poprzez śmiałe wyrażanie swojej opinii i życie w zgodzie z własnymi przekonaniami. Indywidualizm może jednak przejawiać się również poprzez skupianie się wyłącznie na własnych potrzebach i działanie w oderwaniu od interesów całej grupy. Poznaj wszystkie zalety i wady indywidualizmu. Utrata szacunku drugiej osoby Co może sprawić, że ktoś traci nasz szacunek? Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi i każdej z nas zdarza się, że na jej drodze stanie osoba, którą uznamy za niewartą naszego szacunku. Zwykle są to osoby, które wydadzą nam się odrażające moralnie, np. dopuścili się czynu, który jest według nas na tyle niegodziwy, że zupełnie stracili przez to w naszych oczach prawo do szacunku. Szacunek mogą też stracić osoby, które znajdują się ponad nami w hierarchii, a których autorytetu żadną miarą nie jesteśmy w stanie uznać, np. apodyktyczny, niesprawiedliwy rodzic, niekompetentny szef, albo skorumpowany przedstawiciel władz. Często tracą go również osoby, które zawiodły nas w czymś tak sromotnie, że od tej pory nie jesteśmy w stanie traktować ich poważnie. Utrata szacunku często wiąże się więc z faktyczną, domniemaną lub potencjalnie możliwą krzywdą, jaką mogło wyrządzić nam czyjeś zachowanie. Najczęściej jest wynikiem niemożności wybaczenia swoich krzywd. Jak okazać szacunek drugiej osobie? Szacunek można okazać na wiele różnych sposobów, przede wszystkim sprowadza się on jednak do traktowania innych w taki sposób, jakbyśmy sami chcieli być traktowani. Poniżej wymieniamy najważniejsze kwestie, o których należy pamiętać, kiedy chcemy okazać innym szacunek. Traktowanie innych z równymi honorami, niezależnie od tego, kim są, np. zaproponowanie kawy zarówno szefowi działu, jak i asystentowi, z którym przyszedł na spotkanie. Każdy człowiek ma prawo do godności osobistej, a szacunek możemy okazać, np. rezygnując z komentarzy, które mogłyby wprawić kogoś w zakłopotanie lub wywołać wstyd. Szacunek wymaga również pewnej delikatności w relacjach międzyludzkich, która może polegać np. na pozwoleniu innym na zachowanie swoich tajemnic i nienaciskanie na nich, aby je zdradzili. Ważny jest też szacunek dla czyjegoś czasu, np. niespóźnianie się, nieprzetrzymywanie ludzi, którzy muszą już iść lub niewymuszanie spotkań, na które nie mają ochoty. Niezwykle ważny jest też szacunek dla granic innych. Jeśli ktoś prosi nas o coś, co jest dla niego szczególnie ważne i prośba ta w żaden sposób nie wpływa negatywnie na nas samych, powinniśmy ją uszanować. Szacunek można okazać swoimi czynami, np. zachowując odpowiednie maniery, czy będąc skłonnym do pomocy. Słowa mówią równie wiele - elegancki język oraz stosowanie odpowiednich tytułów i zwrotów, jeśli są one wymagane, pomogą nam pokazać, że szanujemy naszego rozmówcę. Oznaką szacunku jest również styl komunikacji - prosty, przejrzysty, pozbawiony agresji, ale asertywny. Pamiętaj, że podważanie czyjegoś zdania samo w sobie nie oznacza braku szacunku, o ile sposób, w jaki to zrobisz, będzie odpowiedni. Jak wygląda brak szacunku? Brak szacunku jest zwykle dość oczywisty i stosunkowo łatwo go wyczuć. Poniżej znajdziesz listę zachowań, które mogą świadczyć o tym, że ktoś cię nie szanuje. Stosowanie technik manipulacyjnych, jak np. efekt kameleona w celu nakłonienia innych do rzeczy, na które normalnie by się nie zgodzili. Nie pozwalanie komuś na to, aby swobodnie się wypowiedział. Bagatelizowanie czyichś uczuć i emocji. Wmawianie innym, że są słabsi, gorsi, gorzej predysponowani do pewnych czynności. Spóźnienia, nieprzychodzenie na spotkania, odwoływanie w ostatniej chwili (o ile nie jednorazowy, losowy wypadek). Celowa i w pełni świadoma zdrada czyjegoś zaufania. Ignorowanie osób, które proszą o pomoc. Krzyki, przekleństwa i brak konstruktywnej komunikacji. Wymaganie od innych ślepego posłuszeństwa. Dawanie innym do zrozumienia, że są gorsi np. z powodu przynależności do mniejszości. Ignorowanie czyichś preferencji, potrzeb i granic. Praktykowanie zachowań wykraczających poza ogólnie przyjęte normy dobrego wychowania. Nie korzystanie ze zwrotów takich jak „Proszę”, „Dziękuję” i „Przepraszam” w sytuacjach, które by tego wymagały. Dyskryminowanie kogoś kosztem kogoś innego, np. lepsze traktowanie jednego z dzieci, faworyzowanie wybranego pracownika itp. Zobacz także: Autorytarność – czym jest i jak wpływa na relacje? Wyjaśniamy, jak zachowuje się osobowość autorytarna Autorytarność może wydawać się prostą drogą do uzyskania ładu i jasnych struktur społecznych. Wraz z rozwojem zachowań autorytarnych wzrasta odczucie zagrożenia, a zaufanie i poczucie sprawczości coraz bardziej maleją. Autorytarne zachowania mogą przejawiać się nie tylko w większych grupach. To także zagrożenie dla związku wychowywania potomstwa. Zobacz, jak dokładnie przejawia się autorytaryzm. Zdarza się jednak, że objawy braku szacunku są o wiele lepiej zakamuflowane, a czasami przybierają wręcz formę pasywnej agresji. W takiej sytuacji najlepiej jest, abyś zdała się na swoją intuicję. Jeśli czujesz, że coś może być nie tak, zapytaj osobę, którą podejrzewasz o brak szacunku o jej intencje i motywy. Oczywiście nie masz gwarancji, że udzieli ona szczerej odpowiedzi, ale da ci to okazję do tego, żeby obserwować jej reakcję oraz dać do zrozumienia, że przejrzałaś jej zachowanie. Jak wytłumaczyć dziecku, czym jest szacunek? Szacunek do drugiego człowieka jest czymś, co empatyczna osoba często uznaje za oczywiste. Podkreślić jednak należy, jak ogromną wagę ma to, co wynosimy z naszego domu. Podpowiadamy co zrobić, aby twoje dziecko dobrze zrozumiało, czym jest szacunek. Zacznij od wyjaśnienia w prostych słowach, jak sama rozumiesz szacunek. Możesz wesprzeć się przykładami, które pomogą twojemu dziecku lepiej rozumieć abstrakcyjne definicje. Dzieci uczą się przez obserwację, dlatego najważniejsze jest, abyś sama okazywała szacunek zarówno innym ludziom, jak i twojemu dziecku. Reaguj na bieżąco. Jeśli uczestniczycie w sytuacji, w której ktoś okazał komuś szacunek, zwróć na to uwagę swojej pociechy. Możesz zrobić to samo, w przypadku, gdy zaobserwujecie u kogoś brak szacunku i podkreślić, że jest to zachowanie, którego ty nie popierasz. Zachęcaj malucha do okazywania szacunku innym tak, aby miał okazję zrozumieć go w praktyce. Chwal dziecko, gdy zachowa się w odpowiedni sposób. Co szczególnie ważne, zwróć uwagę, aby nie utrwalać w dziecku zachowań wynikających z bezwolnego posłuszeństwa i nie chwal go, gdy zachowało się „grzecznie” mimo tego, że sytuacja przekraczała jego granice. Staraj się znaleźć złoty środek między nauką szacunku do innych a poczuciem autonomii. Zobacz także: Feminista - kto to i dlaczego angażuje się w walkę o prawa kobiet? Wszystko, co powinnaś wiedzieć o męskim feminizmie Feminista wspiera kobiety w walce o zrównanie szans i sprawiedliwe traktowanie w każdej dziedzinie życia. Jest to mężczyzna, który wyznaje i wspiera wartości feministyczne i odcina się od zachowań patriarchalnych. Co skłania feministów do rezygnacji z uprzywilejowanej pozycji? Cytaty o szacunku do drugiego człowieka Poniżej znajdziesz kilka inspirujących cytatów o szacunku do drugiego człowieka, a także o szanowaniu samej siebie. Być może zainspirują cię do głębszych rozważań nad twoją wlasną definicja tego słowa. „Prawdziwą wartość ma jedynie szacunek wroga.”, Antoine de Saint–Exupéry; „Żeby zaakceptować szacunek innych ludzi, trzeba mieć mądre serce, bo łatwiej przyjąć pogardę niż miłość.”, Francesc Miralles; „Bądź zadowolonym ze zwyczajnego bycia, kim jesteś, bez porównywania się do innych i konkurowania z nimi, zaskarbiasz sobie powszechny szacunek.”, Lao Tsy (Laozi); „Szacunek dla samego siebie to określenie coraz mniej popularnego stanu duchowego. W każdym razie jako cnota szacunek dla siebie kompletnie wyszedł z mody.”, Jostein Gaarder; „Kochajcie siebie. To nie jest egoizm. to jest siła. Jeżeli wy będziecie kochać siebie i siebie szanować, inni też tak będą robić. Jeżeli wy będziecie szczęśliwe, zarazicie tym szczęściem innych.”, Magdalena Witkiewicz; „Tylko szanując samych siebie, można oczekiwać szacunku od innych, tylko zawierzając sobie samym, można być wiarygodnym dla innych.”, Oriana Fallaci; „Mój sposób jest taki: zawsze zakładam, że mam do czynienia z kimś godnym szacunku. Z kimś, kto ma dobrą wolę. I słowo wam daję, chłopaki, ludzie tacy właśnie się stają, kiedy się w nich wierzy.”, Małgorzata Musierowicz.
Optymizm pomaga dostrzegać to, co w życiu najpiękniejsze. Jak zostać optymistą i cieszyć się każdym dniem?
Optymista to człowiek, który z dużą łatwością zjednuje sobie ludzi i nie ma w tym nic dziwnego. Jego pozytywne nastawienie i dobra energia bywają wprost zaraźliwe, dlatego zwykle bez trudu osiąga wszystkie swoje cele i pokonuje przeszkody. Czy tego rodzaju niepoprawny optymizm w ogóle może mieć wady? Niestety, okazuje się, że tak.
W tym artykule: Kto to jest optymista? Niepoprawny optymista Czy optymizm może być wadą? Optymista a pesymista Jesteś optymistą? Rozwiąż test Jak być optymistą? Kto to jest optymista? Optymista to osoba o pozytywnym nastawieniu, według której szklanka zawsze jest do połowy pełna. Taki człowiek wierzy w to, że świat jest z gruntu dobry, inni ludzie mają wobec niego uczciwe zamiary, a każda, nawet najtrudniejsza życiowa sytuacja może obrócić się na jego korzyść. Optymiści, nawet kiedy napotykają życiowe problemy, trwają w przekonaniu, że kiedyś los jeszcze się do nich uśmiechnie lub że cała sytuacja nieoczekiwanie obróci się na ich korzyść. Cechy optymisty to: entuzjazm; niespożyta energia; pozytywne nastawienie; umiejętność cieszenia się z prostych rzeczy; wiara w to, że najlepsze możliwe rozwiązanie jest w zasięgu ręki; zaufanie do ludzi i do świata; dostrzeganie nowych szans i możliwości w porażkach. Zobacz także: Nadwrażliwość emocjonalna – dar czy przekleństwo. Jak poradzić sobie z nadwrażliwością emocjonalną? Nadwrażliwość emocjonalna dotyczy osób, które odznaczają się wielką empatią i mają tendencję do częstego zamartwiania. W takim przypadku intensywność przeżywania jest o wiele większa. Dotyczy to emocji podstawowych oraz uczuć. Osoby nadwrażliwe są wyczulone na krytykę, często odczuwają stres lub lęk i wykazują skłonności do perfekcjonizmu. Sprawdź wszystkie objawy oraz zobacz jak radzić sobie z emocjonalną nadwrażliwością. Niepoprawny optymista Optymista jest więc z natury radosną osobą, która potrafi cieszyć się chwilą i czerpać z życia pełnymi garściami. Ten rodzaj życiowej filozofii wynika najczęściej z naturalnych predyspozycji człowieka do odczuwania radości lub wydarzeń z jego życia, które w ten sposób go ukształtowały. Skrajną odmianą tej postawy jest zaś niepoprawny optymizm, który objawia się tym, że dana osoba praktycznie w ogóle nie dostrzega ciemnych stron życia, nawet gdy większość osób już dawno stwierdziłaby, że jest to sytuacja bez wyjścia. Czy optymizm może być wadą? Optymizm jest często postrzegany jako wielka zaleta i trudno się temu dziwić. Może być bardzo pomocny w osiąganiu celów. Pomaga też utrzymać dobry nastrój, a co za tym idzie żyć zdrowiej i w mniejszym stresie. Często również towarzyszy mu bujne poczucie humoru, które sprawia, że optymista łatwo zjednuje sobie nowych przyjaciół. Niestety, są sytuacje, w których optymizm może obrócić się przeciwko nam. Oto kilka z nich. Optymizm może sprawić, że na oczy spadną nam klapki, które sprawią, że przestaniemy dostrzegać wady osób z naszego otoczenia lub potencjalne zagrożenia, które mogą na nas czyhać. Optymizm, który wiąże się z bezkrytycznym podejściem do otaczającego nas świata, może sprawić, że zostaniemy odebrane jako osoby infantylne lub naiwne. Głęboka wiara w to, że wszystko koniec końców ułoży się na naszą korzyść, może umacniać nas w bierności i odebrać nam wolę do aktywnego kształtowania swojego losu. Przekonanie, że wszyscy ludzie są po naszej stronie, może niekiedy doprowadzić do sytuacji, w której w łatwy sposób damy się wykorzystać lub pozwolimy innym na nadużycia wobec siebie. Patrzenie na świat przez różowe okulary i szczere przekonanie, że spełnić może się każde nasze marzenie może prowadzić do głębokie rozczarowania, kiedy zderzymy się z rzeczywistością odbiegającą od naszych wyobrażeń. Zobacz także: Bezsilność – czym jest i jak się objawia? Jak działać mimo braku motywacji i przeciwności losu? Bezsilność pojawia się w momencie, gdy czujemy, że nie mamy kontroli nad własnym życiem. Może to być uwarunkowane czynnikami zewnętrznymi, na które nie mamy wpływu bądź wywodzić się z zaniżonej samooceny. Bezsilności można doświadczyć w pracy i życiu osobistym. Poznaj sposoby na to, jak sobie z nią poradzić i odzyskać poczucie sprawczości. Optymista a pesymista Optymista jest często przedstawiany jako przeciwieństwo pesymisty, czyli osoby, która zwykle spodziewa się najgorszego. Te dwa typy skrajnie różnią się w swoim sposobie patrzenia na świat, ale wspólnie są w stanie wypracować złoty środek. Oczywiście, pod warunkiem, że obie strony wykażą się otwartością na inny punkt widzenia. Wymieniamy główne aspekty, w których mogą się poróżnić. Życiowa filozofia - sceptycyzm lub stoicyzm może bardziej odpowiadać pesymiście. Optymista będzie raczej epikurejczykiem lub zwolennikiem ruchu mindfulness. Nawiązywanie relacji - optymista jest zwykle bardziej otwarty, szybciej i chętniej zaufa nowo poznanej osobie. Rozwiązywanie problemów - pesymista często spodziewa się najgorszego, ale dzięki temu zwykle ma przygotowany plan B. Optymista, który święcie wierzy w powodzenie swojego przedsięwzięcia, może niekiedy bagatelizować niepowodzenie i tym samym doprowadzić do swojej klęski. Tworzenie planów na przyszłość - osoby o optymistycznym usposobieniu mają tendencję do pokładania większej wiary w swoje możliwości, a tym samym skłonni są podejmować śmielsze kroki i snuć bardziej ambitne plany. Skłonność do ryzyka - z powodu naturalnej skłonności do dostrzegania dobra we wszystkim, optymista chętniej podejmie ryzyko, podczas gdy pesymista postawi raczej na bezpieczne rozwiązanie. Zobacz także: Typy temperamentu – poznaj 4 rodzaje i wykonaj krótki test, aby dowiedzieć się, jaki jest twój temperament Wyróżnienie na cztery typy temperamentu jest powszechnie znane i często stosowane. Każdy z nich odznacza się zestawem pewnych cech, które wpływają na sposób działania i nawiązywania kontaktów międzyludzkich. Poznaj ten podział, a następnie wykonaj test, dzięki któremu dowiesz się, jak kształtuje się twój temperament. Jesteś optymistą? Rozwiąż test Poniżej znajdziesz pytania, które możesz sobie zadać, jeśli zastanawiasz się, czy jesteś optymistą. Jeśli na więcej niż połowę odpowiesz twierdząco, może to oznaczać, że faktycznie masz naturalną skłonność do postrzegania świata w jaśniejszych barwach. Czy w przypadku niepowodzenia zwykle starasz się odnaleźć przynajmniej jeden pozytywny aspekt swojej obecnej sytuacji? Czy żywisz głębokie przekonanie, że koniec końców wszystko się ułoży, nawet jeśli w danym momencie nic nie idzie po twojej myśli? Czy unikasz oskarżania i oceniania ludzi, którzy wyrządzili ci krzywdę? Być może nawet próbujesz ich usprawiedliwić? Czy potrafisz cieszyć się z małych rzeczy i drobnych przyjemności? Czy na co dzień masz dobre samopoczucie? Czy lubisz snuć plany na przyszłość, bo wierzysz w to, że każde marzenie da się spełnić? Czy jesteś w stanie swoją postawą sprawić, że ludzie z twojego otoczenia również zaczynają spoglądać na świat z optymizmem? Czy jesteś gotowy podejmować ryzyko, z powodu rozpierającej cię energii i głębokiej wiary we własne możliwości? Czy łatwo przychodzi ci wybaczenie i zwykle szybko puszczasz w niepamięć błędy z przeszłości? Czy koncentrujesz się przede wszystkim na odniesionych sukcesach i masz tendencję do bagatelizowania porażek? Zobacz także: Temperament: co to jest? Czy jest kluczem do zrozumienia ludzkiego zachowania i osobowości? Temperament określa ludzie zachowania i sposoby reagowania na określone sytuacje w życiu. Jest także jednym z najważniejszych czynników wpływających na sposób kształtowania się więzi i relacji międzyludzkich. Zobacz, jakie są rodzaje temperamentu i czym różni się od osobowości. Jak być optymistą? Optymizm może, ale nie musi, być wrodzoną cechą. Często jest on wynikiem wieloletniej pracy nad swoim charakterem, uwolnienia traum z przeszłości i świadomego kształtowania swojej perspektywy. Podpowiadamy, co możesz zrobić, aby zostać optymistą. Zastanów się, co sprawia, że nie możesz czerpać z życia tego, co najlepsze. Być może nie potrafisz obdarzyć innych ludzi zaufaniem, nie umiesz prosić o pomoc, lub wciąż prześladują cię błędy z przeszłości? Namierz obszar, który wymaga twojej pracy i poświęć mu tyle czasu, ile tylko potrzebujesz. Prowadź dziennik wdzięczności, w którym codziennie rano zapisywać będziesz kilka rzeczy, za które jesteś wdzięczna. Mogą to być nawet najbardziej błahe sprawy. To ćwiczenie pomoże ci skupić się na pozytywnych stronach swojej codzienności. Przeanalizuj swoją życiową sytuację. Być może nie potrafisz cieszyć się chwilą, ponieważ jest coś, co ściąga cię w dół, np. nie lubisz swojej pracy lub nie masz zainteresowań, które pozwalają ci się rozwijać. Co możesz zrobić, aby nadać swojej codzienności nieco więcej kolorów? Skup się również na swoich relacjach. Czy zadajesz się z osobami, które nie pozwalają ci się rozwijać, są negatywnie nastawione do wszystkiego i sprawiają, że wszystkie twoje pomysły wydają się niewarte zainteresowania? Jeśli tak, możesz spróbować zdystansować się od toksycznych relacji, nawet jeśli czasem wydaje się to trudne.
Charakter jest sumą naszych doświadczeń. W jaki sposób się kształtuje i jak możemy nad nim pracować?
Charakter nie jest sztywno narzuconym zestawem cech. Ludzkie zachowania i reakcje zmieniają się pod wpływem życiowych doświadczeń. Niektóre z odruchów i postaw można kontrolować lub pozbyć się ich na dobre. Czym dokładnie jest charakter człowieka, co go buduje i jak można na niego wpłynąć?
W tym artykule: Co to jest charakter człowieka? Osobowość a charakter Co buduje charakter? Kiedy kształtuje się charakter człowieka? Jakie są cechy charakteru? Jak mogę kształtować swój charakter? Charakter może być uwarunkowany przez niezliczoną ilość czynników, a także ewoluować na przestrzeni całego naszego życia. Co szczególnie ważne – każdy człowiek jest w stanie go świadomie zmieniać, a wszystko zaczyna się od odrobiny dobrych chęci. Wyjaśniamy, w jaki sposób można kształtować swój charakter. Co to jest charakter człowieka? Charakter jest zbiorem cech, sposobów reakcji na bodźce wewnętrzne i zewnętrzne, mechanizmów radzenia sobie w różnych sytuacjach, ogólnych postaw i schematów myślenia, które uwarunkowane są naszym sposobem postrzegania rzeczywistości i wewnętrzną moralnością. Warunkuje on to, jak dany człowiek odnosi się do otaczającego go świata, innych ludzi oraz samego siebie. Za to, jak się kształtuje, odpowiada wiele kwestii, np. to, w jaki sposób podejmujemy decyzje, jakimi wartościami się kierujemy, jak budujemy relacje z innymi. Zobacz także: Uśmiech jest zaraźliwy… i bardzo dobrze! Dlaczego warto być uśmiechniętym? Uśmiech to jedna z reakcji na to, co nas spotyka. Zazwyczaj jest objawem tego, że wydarzyło się coś pozytywnego. To wspaniały sposób na poprawę nastroju i rozładowanie stresu. Czym dokładnie jest uśmiech i do czego jest potrzebny? Sprawdź, co dzięki niemu zyskujesz. Osobowość a charakter Osobowość i charakter to dwa określenia, które często stosowane są zamiennie, istnieją jednak między nimi pewne znaczące różnice. Osobowość jest przede wszystkim pojęciem szerszym. Obok charakteru mieści ona w sobie między innymi temperament, poziom inteligencji emocjonalnej, zdolności społeczne, ogólny styl bycia, gust itp. Jest ona szeroko rozumianym zestawem tego, co czujemy, myślimy i robimy. Charakter natomiast jest tą częścią naszej osobowości, która została uwarunkowana przez czynniki zewnętrzne, np. dom rodzinny, szkołę, środowisko zawodowe. Pod określeniem tym kryją się moralne i etyczne podstawy naszych zachowań i codziennych dylematów. Mimo tych różnic, używanie obu słów zamiennie w mowie potocznej nie jest błędem i, zależnie od kontekstu, zrozumienie, o co chodzi, nie powinno sprawiać naszemu rozmówcy problemu. Co buduje charakter? Charakter człowieka kształtuje się na bazie wielu różnych czynników, życiowych doświadczeń, a także systemów przekonań, w których dorastaliśmy, czy skłonności do autorefleksji. Wymienienie wszystkich czynników jest bardzo trudne, ponieważ dla każdego z nas, coś innego może okazać się kluczowe w kształtowaniu charakteru, są jednak pewne kwestie, które pozostają fundamentalne. Nasze wartości i przekonania, które często mogą, ale nie muszą, wynikać z systemu moralnego lub religijnego, do którego należymy, lub kiedyś należeliśmy. Życiowe doświadczenia i lekcje, jakie wyciągnęliśmy (lub nie) z naszych porażek i sukcesów. Każde pozytywne lub negatywne zdarzenie, nawet pozornie błahe ma potencjał, by diametralnie wpłynąć na nasz charakter. To, jak wyglądała nasza edukacja. Jaka była szkoła, nauczyciele? Jakie było ogólne podejście do edukacji? Jak wyglądał system kar i nagród? Jak odnaleźliśmy się w grupie i strukturze, którą narzucają zajęcia? Wszystkie doświadczenia społeczne, zwłaszcza te, w które zaangażowaliśmy się w dzieciństwie. Zalicza się do tego to, jak wyglądały nasze kontakty z rówieśnikami, jaką rolę w nich odkrywaliśmy, jak liczna była nasza grupa znajomych. Zasady, jakie panowały w domu rodzinnym, oraz nasze relacje z rodzicami, rodzeństwem i innymi członkami rodziny. Czy dom był wspierającym środowiskiem, czy miejscem wypełnionym lękiem? To, jakie przyjęliśmy strategie radzenia sobie z trudnymi sytuacjami i jakie mamy przekonania na temat świata. Czy łatwo nam je zmienić, czy są raczej stałe? Z czego wynikają? Zainteresowania, pasje oraz naturalne predyspozycje czy talenty. Skąd się wzięły, czy są dla nas budujące i wspierające? Co ciekawe mimo tego, że każdy z nas ma swój własny, indywidualny zestaw cech, istnieją sposoby na to, aby pewne typy charakterów łączyć w grupy. 16 typów osobowości, jest jednym z najpopularniejszych, a jednocześnie najdokładniejszych testów tego rodzaju, który może pomóc nam nieco lepiej zrozumieć swoją naturę. Kiedy kształtuje się charakter człowieka? Charakter człowieka może kształtować się przez całe życie i tak naprawdę, każdy moment jest dobry, aby poświęcić się refleksji i zacząć zmieniać się na lepsze. Niestety zasada ta działa również w drugą stronę – na każdym etapie naszego życia może spotkać nas coś, co sprawi, że diametralnie zmienimy się na gorsze. Panowanie nad swoim charakterem wymaga dużej inteligencji emocjonalnej i stałego pogłębiania samoświadomości. Mimo tego etapem, który jest kluczowy dla rozwoju naszego charakteru, jest dzieciństwo. Doświadczenia wyniesione z domu lub z kontaktów z bliskimi i opiekunami, uczą dziecko podstawowych wartości moralnych, kształtują w nim podejście do zarządzania swoimi emocjami, oraz pokazują, jak rozdzielać zachowania i reakcje na dobre i złe. Nie zawsze niestety są to zdrowe schematy, a rodzice często nieświadomie przekazują swoim pociechom niewspierające wzorce. Dbanie o swój rozwój osobisty jest ważne, aby móc przekazać swojemu maluchowi to, co najlepsze. Zobacz także: Negatywne emocje nie muszą odbierać ci sił. Jak wyrażać negatywne emocje w konstruktywny sposób? Negatywne emocje wywołują dyskomfort, ale są wpisane w ludzkie doświadczenie. Chociaż nikt nie lubi ich odczuwać, mają one znaczenie adaptacyjne i pomagają w przezwyciężaniu tymczasowych trudności. Co powoduje negatywne emocje? Ich rozpoznanie pomaga w poradzeniu sobie z nimi w zdrowy i zrównoważony sposób. Jakie są cechy charakteru? Cechy charakteru zwykliśmy różnicować na pozytywne i negatywne według ogólnie obowiązujących norm społecznych, należy jednak pamiętać, że zależnie od sytuacji i szerszego kontekstu każda z tych cech może zadziałać na naszą (lub czyjąś) korzyść lub szkodę. Pozytywne cechy charakteru Pozytywne cechy charakteru to takie, które uważamy za pomocne w osiąganiu celu, budowaniu wspólnoty, lub wynikające z empatii i jakkolwiek rozumianych dobrych chęci. To również określenia, po które często sięgamy, chcąc kogoś pochwalić lub powiedzieć mu komplement. Najczęściej zalicza się do nich: Pozytywne cechy charakteru to takie, które uważamy za pomocne w osiąganiu celu, budowaniu wspólnoty, lub wynikające z empatii i jakkolwiek rozumianych dobrych chęci. To również określenia, po które często sięgamy, chcąc kogoś pochwalić lub powiedzieć mu komplement. Najczęściej zalicza się do nich: empatia; otwartość umysłu; uczciwość; lojalność; odpowiedzialność; wytrwałość; tolerancja; hojność; zorganizowanie; optymizm; kreatywność; życzliwość; samodyscyplina; współczucie; rzetelność; pokora; dzielność; elastyczność; asertywność. Negatywne cechy charakteru Negatywne cechy charakteru to takie, które oddalają nas od celów, które chcemy osiągać, wpływają destruktywnie na nasze relacje z ludźmi, lub nie sprzyjają budowaniu wspólnoty. Często osobom, które je przejawiają, przypisuje się złą wolę lub chęć zarządzenia innym, czy nawet sabotowanie swoich własnych działań. Powszechne negatywne cechy to: wrogość; skłonność do manipulowania; chciwość; skąpstwo; zazdrość; obsesja kontroli; bycie zamkniętym; złośliwość; arogancja; agresja; kapryśność; krytykanctwo; zawziętość; lenistwo; nieuczciwość; nieodpowiedzialność; nieśmiałość; egocentryzm; bezwzględność; niecierpliwość; podejrzliwość. Zobacz także: Poczucie winy – przyczyny i skutki. Jak poradzić sobie z przytłaczającym poczuciem winy? Poczucie winy może znacząco wpłynąć na relacje z innymi ludźmi i wywołać szereg negatywnych emocji. Jest to subiektywna reakcja na działanie, które stoi w opozycji do ogólnie przyjętego systemu wartości. Poczuciu winy bardzo często towarzyszy wstyd i wyrzuty sumienia. Jak poradzić sobie z tymi przytłaczającymi uczuciami i czy poczucie winy może przynieść jakieś pozytywne skutki? Jak mogę kształtować swój charakter? Charakter kształtuje się przez całe nasze życie, ale nie oznacza to, że jesteśmy skazane na to, aby proces ten dział się samoistnie. Każdy z nas ma ogromny wpływ na to, w jakim kierunku rozwijać będzie się jego osobowość, dlatego właśnie warto zdawać sobie sprawę z tego, co możemy zrobić, aby proces ten był świadomy i sprzyjał naszemu rozwojowi. Buduj samoświadomość Pogłębianie swojej samoświadomości jest kluczowe w budowaniu charakteru. Pomaga nam zrozumieć, jakie są nasze mocne i słabe strony, określić cechy, z których jesteśmy dumni i znaleźć obszary, nad którymi chcemy pracować. Co więcej, w miarę wsłuchiwania się w swój wewnętrzny głos i zagłębiania się w sobie, zyskujemy możliwość zrozumienia, dlaczego nasz charakter ukształtował się właśnie w ten sposób. Świadomość tego bywa niezwykle uwalniająca i pomaga nam zaakceptować siebie takie, jakimi jesteśmy, co jest niezbędne, aby móc dalej się rozwijać. W pogłębianiu swojej samoświadomości pomóc może ci psychoterapia lub lektura książek o rozwoju osobistym. Określ swoje cele Łatwiej jest osiągać to, co sobie zaplanowałaś, kiedy dokładnie wiesz, jakiego efektu oczekujesz. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby precyzyjnie określić to, co chcemy osiągnąć poprzez rozwijanie swojego charakteru. Przykładowe cele to “Chcę być bardziej lubiana”, “Chcę nauczyć się panowania nad stresem”, “Chcę czerpać więcej radości z życia”. Określenie celu pomoże nam również dobrać odpowiednie metody pracy i ukierunkuje nas na szukanie potencjalnych rozwiązań. Jeśli w tym momencie nie przychodzi ci do głowy nic konkretnego, nie martw się. Możesz wypróbować pisanie intuicyjne, jako metodę porządkowania myśli, która pomoże ci odkryć, czego tak naprawdę pragniesz. Rozwijaj umiejętności społeczne Relacje z innymi ludźmi są jednym z najważniejszych czynników wpływających na kształtowanie się naszego charakteru. Zastanów się, jak wyglądają one w twoim wypadku. Czy wspierasz swoich bliskich i czy czujesz się wspierana? Czy twoja grupa daje ci poczucie bezpieczeństwa i możliwość bycia sobą? A może masz problem ze stworzeniem głębokiej relacji, która przetrwałaby próbę czasu? Tego typu pytania nie są proste i często mogą doprowadzić do rozdrapania starych ran, dlatego bądź gotowa też i na trudniejsze chwile. Jeśli potrzebujesz, również w tym wypadku możesz skorzystać ze wsparcia terapeuty, coacha, lub nauczyciela duchowego. Wyciągaj wnioski Ucz się na swoich błędach i wyciągaj z nich wnioski na przyszłość. Staraj się też zmienić perspektywę na trudne, bolesne, a nawet traumatyczne wydarzenia z twojej przeszłości. Dostrzeż w nich okazję do nauki i rozwoju. Nie traktuj też negatywnego feedbacku jako aktu na siebie – to doskonała okazja, aby zrozumieć błędy i rozwijać się w obszarach, które do tej pory sprawiały ci trudność. Nie martw się też, jeśli w tym momencie taka perspektywa wydaje ci się nieprawdopodobna. Zmiana sposobu myślenia może chwilę potrwać, zwłaszcza jeśli miałaś tendencję do brania tego typu przykrych sytuacji bardzo do siebie. Nie poddawaj się i pamiętaj, że każde wydarzenie może stać się początkiem zmiany na lepsze. Zadbaj o równowagę Zachowanie równowagi jest jednym z kluczowych elementów w rozwijaniu swojego charakteru, ponieważ tylko spokojna i wypoczęta możesz być naprawdę sobą. Praca nad charakterem nie jest też wcale łatwa – pochłania masę czasu i energii, dlatego bardzo ważne są wewnętrzne zasoby, które pozwolą ci ją wykonać. Pracoholik może mieć poważne problemy z uważnością na swój ogólny dobrostan, więc przede wszystkim zadbaj o odpowiednie proporcje między pracą a odpoczynkiem i czasem dla bliskich. Równowaga dotyczy jednak również innych sfer życia takich jak zdrowa dieta, regularna aktywność fizyczna oraz umiejętność skutecznego zarządzania stresem. Rozwijaj swoje pasje Znajdź czas na rozwijanie zainteresowań, a jeśli nie jesteś pewna, czym się interesujesz, rozpocznij poszukiwania. Szczera, prosta radość z wykonywania czynności, która daje nam szczęście, jest bezcenna i może mieć zbawczy wpływ na twoje samopoczucie. Odgrywa też kluczową rolę w kształtowaniu charakteru. Rozwijanie swoich pasji uczy nas akceptowania potknięć i pomyłek, wpływa na nasze postrzeganie konkurencji, zwalnia z presji bycia produktywną i pomaga na nowo odkryć w sobie wewnętrzne dziecko. Zależnie od tego, czemu poświęcasz swój czas, możesz wpływać na kształtowanie się konkretnych cech. Np. joga nauczy cię spokoju i opanowania, a malarstwo pomoże ci rozwijać kreatywność i wyrażać emocje. Pieczenie lub ogrodnictwo mogą pokazać ci zalety wynikające z cierpliwości i dokładności, a szycie lub szydełkowanie sprawić, że będziesz dumna ze swoich oryginalnych ubrań i własnej samowystarczalności. Zobacz także: Jakie są emocje i co musisz o nich wiedzieć? Naucz się je rozpoznawać, aby lepiej zrozumieć samą siebie Emocje są wynikiem codziennych doświadczeń i interakcji. Nie są tym samym, co uczucia. Różni jest przede wszystkim długość ich odczuwania. Jakie są emocje? Według badaczy da się je wyróżnić i ująć w pewne grupy. Ich rozpoznanie może wpłynąć pozytywnie na relacje międzyludzkie i prowadzi do rozwoju inteligencji emocjonalnej. Bądź otwarta Zachowaj otwartość na naukę i przyjmuj wsparcie od życzliwych ci ludzi. Nie poddawaj się, nawet jeśli czasem masz wrażenie, że kręcisz się w kółko lub że cały świat sprzysiągł się przeciwko tobie. W takich momentach sięgnij po wybraną przez siebie technikę relaksacyjną, zaakceptuj swoją chwilę słabości i ponownie otwórz się na czerpanie nauki z trudnych doświadczeń. Nie bój się też prosić o wsparcie innych ludzi – szczera rozmowa z zaufaną osobą, jest w stanie pomóc ci ułożyć sobie w głowie sprawy, które jeszcze przed chwilą wydawały się beznadziejne. Możesz skorzystać również z pomocy terapeuty lub grupy wsparcia. Jeśli twoje samopoczucie jest obniżone od dłuższego czasu, rozważ też wizytę u psychiatry, który pomoże ci dobrać odpowiednie leki (jeśli okaże się to konieczne).
Stoicyzm obiecuje życie bez bólu? Ile z tej starożytnej filozofii może wziąć dla siebie współczesny człowiek?
Stoicyzm to postawa wobec życia, która w czasach starożytnych znana była pod postacią jednego z dominujących nurtów filozoficznych. Współcześnie bazuje na zachowaniu dystansu wobec różnych życiowych wydarzeń. Stoicyzm zakłada, aby skupić się na własnym wnętrzu i przyjmować ze spokojem oraz opanowaniem wszelkie niespodzianki od losu. Jak pogodzić takie podejście z doświadczaniem i przeżywaniem emocji?
W tym artykule: Stoicyzm - co to? Na czym polega stoicyzm? Co twierdzili stoicy? Stoicyzm - cechy Jak zostać współczesnym stoikiem? Stoicyzm – cytaty Stoicyzm to coś więcej niż starożytny grecki nurt filozoficzny. Choć w swojej pierwotnej formie narodził się przeszło 2500 lat temu, to jego założenia wciąż inspirują współczesnych myślicieli. Niektóre z nich pozostają aktualne, do innych należy podejść z pewną dozą dystansu. Wyjaśniamy, jak zostać współczesnym stoikiem. Stoicyzm - co to? Stoicyzm jest nurtem filozoficznym, który wywodzi się z hellenistycznych Aten, a jego początki sięgają IV w. p.n.e. Za pierwszego stoika uważa się zaś Zenona z Kition. Choć ojczyzną stoicyzmu jest Grecja, to cieszył się on również popularnością wśród Rzymian, a obecnie za jednych z najpopularniejszych myślicieli w tym nurcie uznaje się Senekę i Marka Aureliusza. Współczesny stoicyzm mocno zakorzeniony jest w tradycji antycznej, ale rady zaczerpniętego od żyjących przed wiekami filozofów adaptowane są na współczesne warunki i standardy. Mimo to główna myśl stoicyzmu, czyli umiejętność zachowania spokoju ducha nawet w obliczu skrajnych doznań emocjonalnych, pozostaje niezmienne ta sama. Za współczesnych myślicieli głoszących uaktualnioną wersję tej filozofii uznaje się między innymi Williama B. Irvine’a, autora książek takich jak “Przewodnik dobrego życia. Starożytna sztuka stoickiej radości” lub “Wyzwanie stoika. Jak dzięki filozofii odnaleźć w sobie siłę, spokój i odporność psychiczną”, lub Massimo Pigliucciego autora “How to be a stoic” (ang. Jak być stoikiem?). Zobacz także: Porażka jest źródłem sukcesu. Jak przerobić porażkę i wyciągnąć z niej wnioski? Porażka wywołuje szereg negatywnych odczuć. Zazwyczaj stoi za nią rozgoryczenia, zawód i smutek. To trudne, ale cenne doświadczenie, z którego można wyciągnąć lekcję na przyszłość. Zobacz, jak poradzić sobie z porażką i ruszyć z miejsca. Na czym polega stoicyzm? Stoicyzm koncentruje się przede wszystkim na rozwoju wewnętrznym jednostki, której głównym i nadrzędnym celem powinna być umiejętność zachowania spokoju w każdych okolicznościach. Postawa ta wynikać powinna przede wszystkim z umiejętności rozróżniania rzeczy na te, na które możemy wpłynąć (i zajęcia się nimi) oraz rzeczy, które pozostają poza strefą naszego wpływu (i zaakceptowanie ich bez względu na końcowy wynik). Niektórzy mogliby powiedzieć, że stoik to konformista, który nagina się okoliczności, ale nic bardziej mylnego! Stoicy kładą silny nacisk na budowanie wewnętrznego kompasu moralnego i stawiają mocne rozgraniczenie między akceptacją tego, co nieuniknione, a bezrefleksyjnym podążaniem za tłumem. Pamiętaj, że choć możliwość pozostanie niewzruszoną niezależnie od sytuacji, może wydawać się kuszącą obietnicą życia bez bólu, to biorąc pod uwagę aktualną wiedzę na temat ludzkiej psychiki, nie powinnaś brać tego założenia do siebie zbyt dosłownie. Emocje są były i będą nieodłączną częścią życia każdego z nas i wypieranie ich lub niedopuszczanie do siebie może mieć poważne skutki dla zdrowia psychicznego i fizycznego. W dalszej części artykuły wyjaśniamy, jak pogodzić przeżywanie emocji z życiem według zasad stoicyzmu. Co twierdzili stoicy? Poniżej wymieniamy główne założenia filozofii stoików. Unikanie nadmiernych emocji, pragnień czy zbyt silnych popędów. Minimalizm w korzystaniu z dóbr materialnych. Akceptacja dla śmierci, choroby i straty. Podchodzenie do życia z determinacją w osiąganiu naszych celów i przejście przez nie z podniesioną głową. Rozwijanie wewnętrznej mądrości na podstawie życiowych doświadczeń. Współczucie i umiejętność spojrzenia na świat oczami drugiego człowieka. Stoicyzm nie jest jedynie filozofią kanapową. Ogromną rolę odgrywa w niej umiejętność wprowadzenia wymienionych zasad w życie. Zgodnie z założeniami tej filozofii, stoik koncentruje się przede wszystkim na sobie i własnym wnętrzu i raczej unika rozliczania bliźnich z ich błędów. Zobacz także: Mapa emocji w ciele pomoże ci lepiej zrozumieć swoje uczucia. Jak stworzyć własną mapę emocji? Mapa emocji w ciele pomaga lepiej zrozumieć połączenia pomiędzy umysłem a fizycznością. Wszystkie odczucia i emocje wpływają na całe ciało, które odpowiada konkretnymi reakcjami. To droga do samopoznania i lepszego radzenia sobie ze stresem oraz nagromadzonym napięciem. Jak emocje objawiają się w ciele? Sprawdź, w jaki sposób stworzyć własną mapę emocji. Stoicyzm - cechy Filozofia stoików zakłada pielęgnowanie i rozwijanie w sobie szlachetnych cech charakteru, które mogą pomóc w osiągnięciu wewnętrznego spokoju i emocjonalnej równowagi. Poniżej wymieniamy najważniejsze z nich. Mądrość jest uważana przez stoików za wartość nadrzędną, rozumieją oni jednak tę cechę głównie jako spokój i dojrzałość emocjonalną wynikająca z życiowego doświadczenia. Tak rozumiana mądrość pomaga nam oddzielić sprawy, na które mamy wpływ, od tych, na które go nie mamy. Umiar we wszystkim, zwłaszcza w dążeniu do zdobywania dóbr materialnych, w pragnieniach i oczekiwaniach. Jeśli apetyt rośnie w miarę jedzenia, to stoicy radzą raczej, aby się nie przejadać. Narzekanie na to, czego ci brakuje, staraj się więc zastąpić wdzięcznością za to, co masz. Bycie niewzruszonym, to termin, który z powodu greckiego brzmienia słowa apatheia bywa błędnie interpretowany jako apatia i zobojętnienie. Chodzi w nim jednak raczej o umiejętność zachowania spokoju nawet w obliczu tragedii i niepopadanie w skrajne stany emocjonalne. Sprawiedliwość, którą okazujemy zarówno sobie, jak i innym. Polega na okazywaniu szacunku każdemu, niezależnie od jego statusu materialnego oraz sprawiedliwe i uczciwe traktowanie ludzi, bez względu na to, czy są nam bliscy, lub czy możemy z ich pomocą coś osiągnąć. Pokora rozumiana jako skromność, nieprzechwalanie się i akceptację swoich słabości, ale też jako poddanie się sile wyższej. Dzięki pokorze zrozumieć możemy, że na większość spraw nie mamy wpływu, a tym samym martwienie się o nie z gruntu pozbawione jest sensu. Empatia jest jedną z najważniejszych cnót stoika. Powinna być rozumiana jako umiejętność wejrzenia w sytuację drugiego człowieka, a jeśli to możliwe okazanie mu wsparcia lub podzielenie się radą. Stoicyzm naucza, by unikać oceniania, zarówno siebie, jak i innych, a empatię postrzega się jako zrozumienie tego, że każdy z nas ma swoją indywidualną historię i własny bagaż doświadczeń. Odwaga oznacza dla stoików spokój ducha, z jakim podchodzi on do codziennych wyzwań, jakie stawia przed nim życie. Niezależnie od okoliczności, stoik gotowy jest zmierzyć się z konsekwencjami swoich działań oraz przyjąć zarówno dobre, jak i złe wydarzenia. Jak zostać współczesnym stoikiem? Zostanie współczesnym stoikiem, polega na czerpaniu z mądrości starożytnych filozofów, z uwzględnieniem aktualnej wiedzy na temat ludzkiej psychiki oraz mechanizmów radzenia sobie z lękiem. Podpowiadamy, co możesz zaczerpnąć z tego nurtu, aby nieco zbliżyć się do życia zgodnie z zasadami filozofii stoickiej oraz odpuścić nieco niepotrzebnego napięcia i stresu, w jaki wpędza nas współczesny świat. Zobacz także: Nadwrażliwość emocjonalna – dar czy przekleństwo. Jak poradzić sobie z nadwrażliwością emocjonalną? Nadwrażliwość emocjonalna dotyczy osób, które odznaczają się wielką empatią i mają tendencję do częstego zamartwiania. W takim przypadku intensywność przeżywania jest o wiele większa. Dotyczy to emocji podstawowych oraz uczuć. Osoby nadwrażliwe są wyczulone na krytykę, często odczuwają stres lub lęk i wykazują skłonności do perfekcjonizmu. Sprawdź wszystkie objawy oraz zobacz jak radzić sobie z emocjonalną nadwrażliwością. Rozwijaj swoją wiedzę o stoicyzmie Filozofia stoicyzmu to fascynujące zagadnienie, jednak do jego studiowania polecamy podejść ze sporą dozą dystansu. Wiele z prawd, głoszonych przez klasyków zdążyło się już zdezaktualizować, a niektóre z nich przeczą wręcz współczesnej wiedzy na temat psychologii. Nie mniej, jednak jeśli jest to odłam filozofii, który szczególnie cię fascynuje i czujesz, że możesz znaleźć w nim coś dla siebie, to koniecznie idź za tym przeczuciem. Zacznij od “Listów moralnych” Seneki i “Rozmyślań” Marka Aureliusza. Klasyczne teksty warto uzupełnić rozmyślaniami współczesny filozofów, np. “Jak praktykować stoicyzm” autorstwa Warda Farnswortha lub “Zachowaj spokój. Stoicyzm w praktyce na dzisiejsze czasy” Brigid Delaney. Jeśli tego typu lektury nie wydają ci się jednak ciekawe, nic się nie martw. Nie musisz być akademikiem, aby móc stosować stoicyzm w praktyce. Stanowią one jednak ciekawy punkt wyjścia i mogą być źródłem inspiracji. Praktykuj radykalną akceptację Stoicyzm zakłada, że ze spokojem ducha akceptujemy wszystko, co nie zależy od nas. Postawa ta jest bardzo uwalniająca, pomaga nam odpuścić lęk o przyszłość, a także wyzbyć się wykańczającego poczucia, że powinniśmy kontrolować każdy aspekt naszego życia. W praktyce jednak osiągnięcie jej może być bardzo trudne, zwłaszcza jeśli do tej pory miałaś tendencję do zamartwiania się i do czarnowidztwa. Nie martw się, jeśli mimo zmiany perspektywy, potrzeba kontroli dalej będzie do ciebie powracać. Odczuwanie lęku i stresowanie się rzeczami, z którymi nie możemy nic zrobić, daje niekiedy złudne poczucie, że aktywnie działamy, choć nie ma niczego, co faktycznie mogłybyśmy już zrobić. Daj sobie czas na pełną zmianę i pozwól sobie na potknięcia lub zrobienie kilku kroków do tyłu. Aby nauczyć się odpuszczania i akceptacji polecamy praktykować medytację oraz regularnie pisać w dzienniku. Pomóc mogą również sesje z coachem lub psychoterapia. Zachowaj umiar Zachowanie umiaru w dzisiejszym, głośnym od reklam świecie może być prawdziwym wyzwaniem, jest to jednak jedna z głównych zasad stoicyzmu. Nie szukaj szczęścia w rzeczach materialnych i w dobrach doczesnych, lecz w sobie, w relacjach z innymi i w kontakcie z naturą. Zasada ta zachęca do budowania swojego wewnętrznego bogactwa i przedkładania go ponad status, jaki dać nam może posiadanie rzeczy, których w zasadzie nie potrzebujemy. Nie oznacza to oczywiście, że już nigdy w życiu nie masz prawa iść na zakupy, nie starać się o awans lub nie sprawić sobie drobnej przyjemności. Chodzi raczej o zmianę perspektywy i zadanie sobie pytania, po co tak właściwie ci te wszystkie rzeczy? Czy chcesz komuś zaimponować? Czy chcesz sobie coś zrekompensować? A może masz potrzebę, aby udowodnić coś całemu światu? Odpowiedz sobie uczcie na to pytanie i zastanów się, czy to właśnie dobra materialne dają ci prawdziwe szczęście. Panuj nad emocjami Zasada stoicyzmu mówiąca o trzymaniu swoich emocji na wodzy bywa często niewłaściwie interpretowana. Życie zgodnie z tą filozofią nie oznacza, że już nigdy nie poczujesz ani pozytywnych, ani negatywnych emocji. Bynajmniej nie chodzi też o to, abyś wypierała lub tłumiła złość i lęk, które od czasu do czasu pojawiają się w każdej z nas. Zrobienie tego, raczej nie skończyłoby się dobrze dla twojego zdrowia psychicznego. Panowanie nad emocjami oznacza raczej umiejętność trafnego ich rozpoznania, pozwolenie sobie na to, aby faktycznie je poczuć, zaakceptować je takimi, jakie są, a następnie odpuścić i pozwolić im odejść. Wlicza się w to również podjęcie działania zgodnego z naszym wewnętrznym głosem, w sposób, który nie skrzywdzi naszego rozmówcy, lub zrezygnowanie z działania, które jednak jest naszą świadomą decyzją, a nie wynikiem lęku. Osiągnięcie pełnej skuteczności w dziedzinie panowania nad emocjami może zająć całe lata. Warto skorzystać podczas tego procesu ze wsparcia terapeuty lub sięgnąć po książki o rozwoju osobistym. Pracuj nad zdrową samooceną Stabilna i zdrowa samoocena to prawdziwy skarb. Dzięki niej twoje poczucie własnej wartości nie jest uzależnione od twoich osiągnięć, statusu materialnego, czy wyglądu. Osiągasz stan, w którym jest gotowa zaakceptować i pokochać siebie w pełni z całym dobrodziejstwem inwentarza. To zaś zwiększa twoją odporność na stres, pozwala nie brać sobie zbyt mocno do serca niepowodzeń czy negatywnego feedbacku, a także dostrzegać okazję do nauki tam, gdzie inni widzą porażkę. Silna samoocena dla większości osób jest jednak wynikiem ciężkiej pracy, przepracowanych traum i stanowi efekt wielu lat ćwiczeń rozwijających samoświadomość i budujących charakter. Z pewnością jest to jednak cel, do które warto dążyć. Aby pracować nad samooceną, należy zacząć od zdefiniowania swoich kompleksów, a następnie namierzenia ich źródeł. Bądź ze sobą szczera, ale uważaj! Na początku może nie być to zbyt przyjemne, ponieważ będziesz musiała skonfrontować się ze swoim cieniem. Zobacz także: Jak radzić sobie ze złością? 7 sprawdzonych sposobów na bezpieczne wyrażanie i przepracowanie złości Złość jest kojarzona z negatywnymi odczuciami, jednak każdy z nas doświadczył jej w swoim życiu co najmniej kilka razy. Bardzo ważne jest, aby nauczyć się tego, jak radzić sobie z tym uczuciem w sposób konstruktywny. Złość nie powinna przejmować nad nami kontroli, jednak tłumiona może prowadzić do przykrych konsekwencji. Zobacz, jak pozbyć się nagromadzonego napięcia. Stoicyzm – cytaty Nic tak nie inspiruje, jak cytaty filozofów i pisarzy, zarówno tych współczesnych, jak i samych ojców stoicyzmu. Oto kilka złotych myśli, które mogą natchnąć cię do zmian na lepsze. “Największą przeszkodą w życiu jest oczekiwanie, które zależy od jutra i marnuje dzień dzisiejszy”. Seneka “A szczęśliwy – to ten, kto los szczęśliwy sam sobie przygotował. A szczęśliwy los – to dobre drgnienie duszy, dobre skłonności, dobre czyny”. Marek Aureliusz “Kto każdą chwilę obraca na swój użytek, kto każdy dzień układa jakby swój dzień ostatni, ten ani nie pragnie jutra, ani się go nie lęka”. Seneka “Nawet nie wierząc w siły kosmosu czy w przeznaczenie, możemy przejąć od stoików pogląd, że poczucie niesprawiedliwości nic nie daje”. Charles Pepin “Nie ma drogi do pokoju, gdyż pokój jest drogą”. Mahatma Gandhi “Być może zabrzmi to dziwnie, ale mądry człowiek wie, że chociaż przeciwności losu bywają druzgocące, to jeśli przyjmiemy odpowiednie nastawienie, mogą nas wzmocnić, dzięki czemu łatwiej nam będzie znosić nieszczęścia w przyszłości”. William B. Irvine.
Obrażanie się jest wynikiem krzywdy i może krzywdzić innych. Jak dojrzale przepracować konflikt i porozmawiać z obrażoną osobą?
Obrażanie się jest jedną z typowych ludzkich reakcji na trudne emocje. Takiemu zachowaniu najczęściej towarzyszy rozczarowanie, zranienie bądź smutek. Osoba, która czuje się urażona oczekuje przeprosin bądź dąży do wycofania się z relacji. Obrażanie się może również nosić znamiona manipulacji i ukrytych intencji. Jak reagować w takiej sytuacji, zachować empatię i uniknąć konfliktu?
W tym artykule: Obrażanie się – definicja Jak zachowuje się obrażona osoba? Jak reagować na obrażanie się? Jak rozmawiać z obrażoną osobą? Jak przestać się obrażać? Obrażanie się jest związane z poczuciem krzywdy i choć nie jest przyjemne, to każdemu z nas może zdarzyć się, że odwróci się od rozmówcy plecami. Z jednej strony – każdy ma prawo być zły lub smutny. Z drugiej – czy oznacza to, że z tego powodu może on wyznaczać emocjonalną karę innym ludziom? Jak poradzić sobie z obrażalską osobą i co zrobić, jeśli same mamy tendencję do obrażania się? Obrażanie się – definicja Obrażanie się jest emocjonalną reakcją, która pojawia się w odpowiedzi na zranienie, rozczarowanie lub zawiedzione nadzieje czy oczekiwania. Jest to trudny stan, który kojarzy się bardzo negatywnie i może prowadzić do odczuwania trudnych emocji, takich jak smutek, czy gniew. Może wynikać również z poczucia ogólnej niesprawiedliwości oraz potrzeby znalezienia winnego lub zracjonalizowania naszych krzywd i ukierunkowania gniewu na konkretną osobę. Skutkiem obrażania się jest wycofanie się z interakcji, osłabienie kontaktu oraz rozluźnienie się więzów emocjonalnych z daną osobą. W skrajnym wypadku może to prowadzić do izolacji i utraty bliskich nam ludzi. Emocjonalną konsekwencją jest frustracja i zablokowane emocje w ciele, które w dłuższej perspektywie mogą prowadzić do licznych chorób somatycznych. Obrażanie się a manipulacja Obrażanie się nie zawsze jest wynikiem krzywdy – czasami bywa ono zaplanowanym elementem strategii manipulacyjnej. Ktoś może np. udawać, że jego uczucia zostały zranione, aby postawić się w roli ofiary i w ten sposób odzyskać kontrolę nad sytuacją. Może dzięki temu wpędzić kogoś w poczucie winy, a tym samym sprawić, że będzie bardziej skłonny zgodzić się ze stroną obrażoną, aby zakończyć konflikt i odzyskać jej sympatię. Zobacz także: Pozytywne emocje pomagają przenosić góry. Co zrobić, aby towarzyszyły nam jak najczęściej? Pozytywne emocje są motorem napędowym – to dzięki nim jesteśmy kreatywni i mamy więcej energii. Odczuwając radość, miłość, wdzięczność i entuzjazm mamy wrażenie, że wszystko układa się po naszej myśli. Jesteśmy zmotywowani i chcemy śmiało kroczyć przez życie. Zobacz, dlaczego jeszcze potrzebujemy pozytywnych emocji oraz co je wywołuje. Na tę strategię szczególnie podatne są osoby bardzo emocjonalne, mało asertywne lub takie, które za wszelką ceną starają się zyskać sympatię i uznanie wszystkich znajomych. Łatwo nabrać się na nią również wtedy, gdy zależy nam na kimś tak bardzo, że jesteśmy skłonne przekroczyć dla tej osoby własne granice. Wyłapywanie i dekonstrukcja takich zachowań jest bardzo przydatną umiejętnością, która może pomóc nam zaoszczędzić mnóstwo energii. Jak zachowuje się obrażona osoba? Obrażoną osobę można rozpoznać po następujących zachowaniach: Wycofanie się, unikania lub ograniczenie kontaktu. Wrażenie, że ktoś ukrywa przed tobą swoje emocje. Rozchwianie emocjonalne, wahania nastroju, nagła złość lub płacz. Oczekiwanie przeprosin. Zauważenie tych zachowań u bliskiej nam osoby może być bardzo bolesne oraz skłaniać do poszukiwania przyczyny takiego stanu rzeczy. Pamiętać należy jednak, że to nie my jesteśmy odpowiedzialne za trafne odczytanie tych sygnałów, lecz to obrażona osoba, powinna jasno zakomunikować nam, na czym polega problem. Choć może być to trudne i nieprzyjemne doświadczenie, pamiętaj, że nie masz obowiązku domyślać się, co jest źródłem problemu (ale zawsze możesz o to zapytać). Obrażanie się w związku Obrażenie się jednego z partnerów jest jedną najczęstszych sytuacji, w których mówimy o wycofaniu się z powodu zranionych uczuć. Może wyglądać ono bardzo różnie w zależności od osoby, sytuacji i dynamiki konkretnej relacji. Unikanie rozmowy, zdawkowe odpowiedzi, lub karanie ciszą, a także odmawianie wspólnego spędzania czasu i unikanie kontaktu wzrokowego to jedne z najpowszechniejszych symptomów. Zraniona osoba może oczekiwać, że partner zauważy jej zachowanie i domyśli się, co jest nie tak, a następnie sam wyciągnie rękę na zgodę. Tego typu zachowanie, które nie wymaga od partnerów konfrontacji ze źródłem problemu, nie doprowadzi również do jego rozwiązania. Niezbędna jest otwarta rozmowa, dzięki której uda się wzajemnie zrozumieć swoją perspektywę. Obrażanie się dziecka Czasem może się zdarzyć, że zranimy uczucia naszego dziecka. Wówczas ważne jest, abyśmy same zachowały spokój i nie robiły maluchowi wrzutów z powodu sposobu, w jaki to przeżywa. Stwórz dziecku przestrzeń na to, aby mogło szczerze opowiedzieć, co sprawiło, że się obraziło i jakie uczucia się z tym dla niego wiążą. Zapewnij je o swojej trosce i wsparciu. Pokaż, że potrafisz przyjąć do siebie jego perspektywę i rozumiesz jego uczucia. Jeśli uznasz, że faktycznie mogłaś postąpić inaczej, przeproś swoją pociechę. Pamiętaj, że dzieci mają potrzeby, granice i oczekiwania, których zaspokojenia i poszanowania mają prawo oczekiwać, nawet jeśli z perspektywy dorosłej osoby mogą wydawać się one dziwne lub bezzasadne. Obrażanie się na dziecko Co zrobić, jeśli to ty czujesz, że nosisz w sercu urazę do swojego dziecka? Twoja reakcja może być uzależniona od tego, w jakim wieku ono jest. Jeśli jesteś mamą pełnoletniej osoby lub nastolatka, podejmij z nim szczerą rozmowę o swoich uczuciach. Pamiętać jednak, aby odnosić się do jego zachowań (“Przykro mi, że zapomniałeś złożyć mi życzenia na urodziny”), a nie na naszej interpretacji jego zachowań (“W ogóle nie obchodzą cię moje uczucia”). Jeśli obraziłaś się na młodszą pociechę, również możesz spróbować porozmawiać z nią o swoich emocjach, pamiętaj jednak, aby dopasować komunikat do zasobów poznawczych malucha. Nie zwalaj na niego odpowiedzialności za przerobienie twoich uczuć i przede wszystkim zastanów się, czy twoje oczekiwania są realne. Pamiętaj też, że w tej relacji, to ty jesteś dorosłym, który odpowiedzialny jest za zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa. Zobacz także: Uwalnianie emocji to jedno z największych wyzwań. Jak konstruktywnie uwolnić emocje, będąc dla siebie wyrozumiałą? Uwalnianie emocji pomaga odzyskać wewnętrzny spokój i pogodzić się z wydarzeniami z przeszłości. To trudny i wymagający proces, który przynosi wiele dobrego. Warto podjąć się tego zadania i przetworzyć własne emocje. Zobacz, w jaki sposób to zrobić. Poznaj techniki uwalniania emocji i odkryj wszystkie zalety takiego działania. Jak reagować na obrażanie się? Obrażanie się jest doświadczeniem wykańczającym emocjonalnie dla obu stron konfliktu, dlatego ważne jest, aby zachować delikatność i podejść do sprawy z dużą dozą empatii. Zacznij od wyjaśnienia, jak sama czujesz się w tej sytuacji, np. “Boli mnie, że przestaliśmy rozmawiać. Czy coś się stało”? Pamiętaj, że obrażona osoba może nie chcieć wyjaśnić swoich powodów i nie ma takiego obowiązku. Jednocześnie jednak przerobienie za nią jej uczuć, nie jest twoją odpowiedzialnością. Gdy jednak wyjawi ci, co leży jej na sercu, okaż zrozumienie i z uwagą wysłuchaj jej punktu widzenia. Jeśli chcesz, możesz opowiedzieć o tym, jak ta sytuacja wygląda z twojej perspektywy. Jeśli uznasz swój błąd, szczerze przeproś rozmówcę. Pamiętaj, że sama też masz prawo oczekiwać przeprosin, jeśli również czujesz się skrzywdzona tą sytuacją. Nie oczekuj, że atmosfera oczyści się od razu i że jedna rozmowa załatwi sprawę. Są sytuacje, o których trzeba dyskutować przez jakiś czas. Bywa również, że niesmak może zostać z nami na dłużej, a wtedy najlepszym rozwiązaniem jest zapewnienie sobie odrobiny przestrzeni i złapanie oddechu. Nie naciskaj na kontakt, jeśli druga strona powie, że potrzebuje czasu, aby przepracować tę sytuację. Wyznaczcie zasady ograniczenia kontaktu i dajcie sobie czas na odpoczynek i zebranie myśli. Jeśli szczera rozmowa nie załatwi sprawy, zapytaj wprost jakiego rozwiązania oczekuje druga strona i co powinniście teraz zrobić, aby naprawić waszą relację. Bądź otwarta na kompromisy – czasem dobrze jest umieć spotkać się w połowie drogi. Pamiętaj jednak, że nie masz obowiązku godzić się na rzeczy, które naruszają twoje granice lub odbierają możliwość realizowania podstawowych potrzeb. Jak rozmawiać z obrażoną osobą? Rozmowa z obrażoną osobą powinna być spokojna i konstruktywna, co często może być bardzo trudne, ponieważ negatywne emocje są z natury trudne do wyrażenia. Oto kilka porad, które mogą pomóc ci komunikować się bez wzajemnego przerzucania się oskarżeniami. Zacznij od uważnego wysłuchania osoby, która jest obrażona. Nie przyjmuj jej słów jako ataku na siebie, o ile druga strona konfliktu faktycznie nie zacznie przejawiać agresji lub nie podejmie prób manipulowania tobą. Unikaj oskarżania, zwalania winy na siebie nawzajem i pasywno-agresywnych komunikatów. Pogódź się z możliwością, że mogłaś popełnić błąd i bądź gotowa na to, aby to przyznać i przeprosić. Staraj się zachować spokój i mówić rzeczowo. W miarę możliwości skoncentruj się na bieżących wydarzenia i unikaj wyciągania brudów z przeszłości. Opowiadaj o rzeczach z perspektywy własnych uczuć, ponieważ to jedyna kwestia, której możesz być pewna i której druga strona nie może podważyć. Np. zamiast mówić “Nie da się z tobą wytrzymać, kiedy się obrażasz”, powiedz “Boję się, że nasza relacja może ucierpieć przez tę sytuację”. Przez całą rozmowę zachowaj otwartość na argumenty drugiej strony konfliktu. Bądź empatyczna i wyrozumiała. Bądź wyczulona na ewentualne próby manipulacji. Jak czujesz się w trakcie rozmowy? Jak słowa drugiej osoby wpływają na ciebie? Czy jesteś zadowolona z jej przebiegu, a może czujesz, że nie odbyła się ona na partnerskich warunkach? Zobacz także: Nadwrażliwość emocjonalna – dar czy przekleństwo. Jak poradzić sobie z nadwrażliwością emocjonalną? Nadwrażliwość emocjonalna dotyczy osób, które odznaczają się wielką empatią i mają tendencję do częstego zamartwiania. W takim przypadku intensywność przeżywania jest o wiele większa. Dotyczy to emocji podstawowych oraz uczuć. Osoby nadwrażliwe są wyczulone na krytykę, często odczuwają stres lub lęk i wykazują skłonności do perfekcjonizmu. Sprawdź wszystkie objawy oraz zobacz jak radzić sobie z emocjonalną nadwrażliwością. Jak przestać się obrażać? Obrażanie się może być cechą osób, które nie radzą sobie z regulacją własnych emocji. Jeśli to ty masz z tym problem, dobrym rozwiązaniem może być próba lepszego zrozumienia samej siebie z pomocą narzędzi takich jak np. mapa emocji lub koło emocji. Zastanów się też, jak opanować nerwy i co działa na ciebie w chwilach wzburzenia. Gdy nauczysz się uwalniać napięcie, złość czy smutek, będziesz mogła w znacznym stopniu ograniczyć poczucie krzywdy związane z działaniem innych ludzi oraz przestać brać niepowodzenia tak bardzo do siebie.
Pozytywne emocje pomagają przenosić góry. Co zrobić, aby towarzyszyły nam jak najczęściej?
Pozytywne emocje są motorem napędowym – to dzięki nim jesteśmy kreatywni i mamy więcej energii. Odczuwając radość, miłość, wdzięczność i entuzjazm mamy wrażenie, że wszystko układa się po naszej myśli. Jesteśmy zmotywowani i chcemy śmiało kroczyć przez życie. Zobacz, dlaczego jeszcze potrzebujemy pozytywnych emocji oraz co je wywołuje.
W tym artykule: Jakie są pozytywne emocje? Pozytywne emocje - lista Dlaczego potrzebujemy pozytywnych emocji? Co wzbudza pozytywne emocje? Pozytywne emocje są motorem, który napędza nas do działania, daje siłę i wynagradza nam podjęte trudy. Odczuwanie ich jest nie tylko przyjemne – ma ono również głęboki sens ewolucyjny i społeczny. Wyjaśniamy, co możesz zrobić, aby zacząć widzieć świat w nieco jaśniejszych barwach. Jakie są pozytywne emocje? Pozytywne emocje są bardzo szerokim pojęciem, które rozumieć można jako wszystkie stany wewnętrzne, które są dla nas przyjemne i do których odczuwania dążymy. Warto zdawać sobie jednak sprawę z tego, że każde emocje, również te znajdujące się po drugiej stronie skali nie są ani dobre, ani złe. Każde są dla nas ważnym źródłem informacji o nas samych i o naszych potrzebach. Z tego powodu staraj się nie myśleć o pozytywnych emocjach, jako o tych, do których musisz za wszelką cenę dążyć, starając się odczuwać tylko miłe i przyjemne rzeczy. Pozwól sobie również na przeciwwagę, dopuszczając do siebie też negatywne emocje. Zaakceptuj to, co złe, aby nauczyć się rozpoznawać i cieszyć się tym, co miłe i wzmacniające. Pozytywne emocje - lista Poniżej przedstawiamy kilka pozytywnych emocji, które najczęściej towarzyszą nam na co dzień. Pamiętaj jednak, że nie jest to pełne ich spektrum, które może być bardzo różne w zależności od osoby. Potraktuj poniższy spis jako punkt wyjścia do osobistych rozważań, w których pomóc mogą ci takie narzędzia, jak mapa emocji w ciele lub koło emocji. Radość Radość to uczucie zadowolenia, szczęścia, spokoju i satysfakcji, która wyraża się poprzez uśmiech. To uczucie, które może być spowodowane osiągnięciem czegoś ważnego, dojściem do celu, sukcesem, lub poczuciem spełnienia w relacji z drugą osobą. Towarzyszy nam zarówno podczas wielkich, ważnych wydarzeń, jak i podczas czynności dnia codziennego, gdy przeżywamy momenty, które wywołują w nas uczucie zadowolenia. Zobacz także: Strach – skąd się bierze i jak go rozpoznać? 8 sprawdzonych metod na pokonanie strachu Strach może być reakcją na wiele sytuacji. Odczuwamy go zawsze w momencie zagrożenia. Może być związany z obawą o zdrowie lub być reakcją na pewne zjawiska bądź przedmioty, które wywołują wstręt i obrzydzenie. Zobacz czym różni się strach od lęku i jakie są jego objawy. Entuzjazm Entuzjazm jest stanem bardzo dużej radości. Wiąże się z podekscytowaniem, przypływem energii i chęci do działania. Jest to silnie gratyfikujące uczucie, które sprawia, że coraz chętniej angażujemy się w działanie, które je wywołuje. Czując entuzjazm, widzimy świat przez różowe okulary, jesteśmy chętne, aby się nim dzielić i motywować innych. Może on być zarówno aktualnym stanem emocjonalnym, który nam towarzyszy, jak i ogólną cechą charakteru. Najczęściej wywoływany jest, gdy zajmujemy się czymś, co sprawia nam satysfakcję, lub gdy spędzamy czas z osobą, którą bardzo kochamy lub która wyjątkowo pozytywnie nas nastraja. Miłość Miłość to bardzo silne i złożone uczucie o wielu obliczach, które manifestuje się za pomocą emocjonalnego przywiązania. Może odnosić się zarówno do członków rodziny, przyjaciół, jak i relacji romantycznych. Żywienie jej do ludzi w naszym życiu daje poczucie celu i zachęca do rozwijania relacji oraz budowania swojej własnej, silnej siatki społecznej. Wdzięczność Wdzięczność pojawia się, gdy cieszymy się z powodu dobrych rzeczy, które nas spotkały, gdy doceniamy to, co ktoś dla nas zrobiły, lub co same dla siebie zrobiłyśmy. Nie tyle jest ona emocją, ile ogólną postawą, która pozwala nam skupić się na docenianiu dobroci, wsparcia, darów czy okoliczności, w jakich się znajdujemy. Dlaczego potrzebujemy pozytywnych emocji? Pozytywne uczucia i emocje pełnią bardzo ważną funkcję adaptacyjną i już nasi najdawniejsi przodkowie korzystali z nich, aby móc przetrwać i poprawić jakość swojego życia. Oto kilka zadań, które mają one do spełnienia w naszych życiu wewnętrznym i społecznym. Odczuwanie pozytywnych emocji zachęca nas do częstszego powtarzania czynności, które je wywołały i które nam służą. Pomaga nam budować grupy i społeczności. Zachęca nas do pomagania słabszym członkom naszej grupy. Zwiększa naszą energię i motywację do działania. Korzystnie wpływa na zdrowie psychiczne, zmniejszając stres i poprawiając ogólne samopoczucie. Pozytywne emocje zwiększają również naszą elastyczność i podnoszą kreatywność. Zwiększają odporność psychiczną na potrzeby stresogennych przyszłych sytuacji. Zobacz także: Nadwrażliwość emocjonalna – dar czy przekleństwo. Jak poradzić sobie z nadwrażliwością emocjonalną? Nadwrażliwość emocjonalna dotyczy osób, które odznaczają się wielką empatią i mają tendencję do częstego zamartwiania. W takim przypadku intensywność przeżywania jest o wiele większa. Dotyczy to emocji podstawowych oraz uczuć. Osoby nadwrażliwe są wyczulone na krytykę, często odczuwają stres lub lęk i wykazują skłonności do perfekcjonizmu. Sprawdź wszystkie objawy oraz zobacz jak radzić sobie z emocjonalną nadwrażliwością. Co wzbudza pozytywne emocje? Wiedząc, dlaczego warto celebrować przeżywanie pozytywnych emocji, możemy zastanowić się nad tym, jak sprawić, aby jak najczęściej nam one towarzyszyły. Codzienne praktykowanie wdzięczności pomaga nam dostrzec pozytywne strony naszego życia, wywołując uczucie spokoju, błogości i poczucie bezpieczeństwa. Hormony szczęścia mogą zostać uwolnione również dzięki aktywności fizycznej. Nie musisz przesadnie się forsować, czasem wystarczy zwykły spacer – kluczem do sukcesu jest regularność. Satysfakcję i poczucie spełnienia może dać ci również pomaganie innym. Aby móc tego doświadczyć, możesz na przykład zapisać się na wolontariat, lub zaoferować pomoc osobie w twoim sąsiedztwie, która jej potrzebuje. Rozwijaj swoje pasje. Jeśli masz jakieś hobby, które zaniedbałaś, spróbuj do nie wrócić. Jeśli nie bądź otwarta na próbowanie nowych rzeczy i spróbuj znaleźć coś dla siebie. Uwolnij swoją kreatywność i stwórz sobie przestrzeń na to, aby móc być twórczą. Może chodzić nawet o prozaiczne rzeczy jak gotowanie – ważne, abyś regularnie dawała się ponieść wodzom fantazji. Jeśli jesteś z natury pesymistką, spróbuj nieco zmienić swoją optykę. Za każdym razem, gdy przyłapiesz się na czarnych myślach, zastanów się, czy sytuacja jest faktycznie aż tak zła i czy nie da się dostrzec w niej czegoś, co nieco podniesie cię na duchu. Staraj się spędzać czas na świeżym powietrzu oraz w otoczeniu natury. Może być to trudne do zrealizowania, jeśli mieszkasz w mieście, czasem jednak wystarczy spacer po parku, lub ozdobienie swojego mieszkania roślinami doniczkowymi. Dbaj o bliskie relacje z innymi ludźmi. Staraj się budować trwałe przyjaźnie oraz podtrzymuj te, które już nawiązałaś. Zadbaj o czas, podczas którego będziesz robić rzeczy wyłącznie dla zabawy, bez myślenia o swojej produktywności, czy zasadności tych działań. Odpoczywaj, wysypiaj się i jedz zdrowo. Te ogólne zasady są nie do przecenienia, jeśli chodzi o podniesienie komfortu życia i zwiększenie pozytywnych emocji. Zachowaj równowagę między życiem osobistym a pracą.
Porażka jest źródłem sukcesu. Jak przerobić porażkę i wyciągnąć z niej wnioski?
Porażka wywołuje szereg negatywnych odczuć. Zazwyczaj stoi za nią rozgoryczenia, zawód i smutek. To trudne, ale cenne doświadczenie, z którego można wyciągnąć lekcję na przyszłość. Zobacz, jak poradzić sobie z porażką i ruszyć z miejsca.
W tym artykule: Czym jest porażka? Dlaczego porażka tak bardzo boli? Jak przestać się bać porażki? Jak poradzić sobie z porażką? Czego uczą nas porażki? Porażka - cytaty Porażka jest czymś, czego obawia się niemal każda osoba podejmująca w swoim życiu inicjatywę. Nic w tym dziwnego, ponieważ wiąże się ona z szeregiem konsekwencji emocjonalnych, które nie należą do najprzyjemniejszych. Co robić jednak, gdy lęk przed porażką paraliżuje nas i odbiera nam kontrolę nad życiem? Przedstawiamy kilka sprawdzonych sposobów na poradzenie sobie z tym trudnym doświadczeniem. Czym jest porażka? Porażka jest bardzo subiektywnym pojęciem, które określa to, że nasze cele nie zostały osiągnięte, wykorzystane przez nas metody zawiodły lub dały efekt gorszy od tego, który sobie założyłyśmy. Określenia tego można używać zarówno w kontekście swoich własnych działań, jak i zawiedzionych oczekiwań, które miałyśmy wobec innych. Porażka jest trudnym doświadczeniem, które często wywołuje ból lub budzi naszą niezgodę, jest jednak nieodłącznym elementem ludzkiego doświadczenia. Ponadto, może być cenną lekcją, z której wyciągnąć da się ważne wnioski. To, czy towarzyszyć będzie nam rozczarowanie, czy raczej motywacja do działania zależy wyłącznie od naszej perspektywy. Zobacz także: Emocje podstawowe są niezbędne do przetrwania w dżungli współczesnego świata. Jak zrozumieć emocje podstawowe? Emocje podstawowe towarzyszą nam najczęściej i stanowią podstawę do tego, aby odczytać bardziej skomplikowane stany odczuwania. Wszystkie z nich są bardzo ważne. Dowiedź się, jak zrozumieć emocje podstawowe i nauczyć się odpowiednio na nie reagować. Dlaczego porażka tak bardzo boli? Aby przepracować ból związany z odczuwaniem porażki, dobrze jest zdawać sobie sprawę z jego źródła. Choć każda z nas może mieć listę własnych powodów, to istnieje kilka głównych aspektów, które są szczególnie wrażliwe. Zawiedzione oczekiwania lub odkrycie, że nasze wyobrażenie na temat rzeczywistości jest niezgodne z prawdą. Niesprostanie presji społecznej, połączone z porównywaniem się do innych osób, którym się udało. Poczucie, że nasza porażka jest zawodem dla innych osób, na których opinii nam zależy, np. rodziców. Porażka może poważnie podkopać naszą samoocenę, a brak wiary w siebie spowodować bezsilność. Utopione koszty, czyli utrata czasu, energii lub pieniędzy, które zainwestowaliśmy w coś, co nie przyniosło nam oczekiwanego zwrotu. Brak poczucia bezpieczeństwa, zwłaszcza jeśli porażka wiąże się z materialnymi lub prawnymi konsekwencjami, np. zastawienie domu pod inwestycję, która upadła. Jak przestać się bać porażki? Strach przed porażką jest rzeczą zupełnie naturalną i świadczy o tym, że rozumiemy konsekwencje naszych działań. Niekiedy jednak może być na tyle paraliżujący, że będzie powstrzymywał nas przed rozwojem i podejmowaniem ważnych życiowych decyzji. Aby sobie z nim poradzić, możesz wypróbować jeden z wymienionych niżej popularnych sposobów. Pracuj nad akceptacją faktu, że niepowodzenia się zdarzają i nikt nie jest nieomylny. Myśl o porażce jako o szansie do nauki i wyciągnięcia wniosków na przyszłość. Znajdź swój własny sposób na zdrowe i konstruktywne radzenie sobie ze stresem i naucz się rozładowywać negatywne emocje. Staraj się dostrzec wartość w tym, co już udało ci się osiągnąć, nawet jeśli nie jest to 100% twojego zamierzonego celu. Poszukaj wsparcia u bliskich ci osób, którym ufasz. Być może owocne będzie również skorzystanie z usług psychoterapeuty lub coacha. Szukaj inspiracji u osób, którym udało się osiągnąć to, do czego ty sama dążysz. Podejmuj ryzyko i ucz się, jak stawiać mu czoła – im częściej się na nie wystawisz, tym szybciej zbudujesz tolerancję, która pozwoli ci działać bez lęku. Zobacz także: Niesmak jest emocjonalnym strażnikiem moralności? O czym świadczy bycie zniesmaczonym? Niesmak można odczuć w sposób szczególnie dosadny. To uczucie, które pojawia się jako reakcja na przekroczenie pewnych indywidualnych granic. Niesmak przejawia się jako charakterystyczny grymas twarzy. Wiąże się też z odczuwaniem ucisku w żołądku i może prowadzić do obniżenia nastroju. Zobacz, jak poradzić sobie z niesmakiem i powrócić do harmonii. Jak poradzić sobie z porażką? Co jednak zrobić, kiedy już poniosłaś porażkę i nie znosisz tego najlepiej? Przede wszystkim pamiętaj, że niezależnie od tego, jak jawi ci się to w tym momencie – to nie jest koniec świata. Podajemy kilka sposobów na poradzenie sobie z tym trudnym zadaniem, jakim jest przerobienie porażki. Zaakceptuj to, że tym razem ci się nie udało, ale nie pozwól, aby ta sytuacja podkopała twoją ogólną wiarę we własne możliwości. Daj sobie czas, aby ochłonąć i dojść do siebie. Kolejne kroki podejmuj, dopiero gdy poczujesz, że jesteś odpowiednio zregenerowana i odzyskałaś siły. Przeanalizuj całą sytuację, spróbuj zidentyfikować przyczyny swoich niepowodzeń i wyciągnij z nich wnioski na przyszłość. Wyraź emocje, jakie wiążą się z twoją obecną sytuacją. Pomocne może być w tym koło emocji, które pomoże ci uporządkować mętlik w głowie. Zastanów się, jakie są kroki, które możesz podjąć w następnej kolejności i staraj się ukierunkować swoje myślenie na przyszłość, a nie na przeszłość. Daj sobie pomóc – skorzystaj ze wsparcia lub porad osób, które mogą przybliżyć cię do osiągnięcia twoich celów. Czego uczą nas porażki? Porażki, choć powodować mogą rozgoryczenie, są źródłem ważnych życiowych lekcji. Oto kilka ważnych aspektów, na które nasze niepowodzenia mogą rzucić nowe światło. Skłaniają nas do poszukiwania skuteczniejszych sposobów radzenia sobie z problemami. Uczą nas pokory i skromności oraz są źródłem wiedzy o naszych zasobach i limitach. Pokazują wagę nauki i zachęcają do ciągłego rozwijania się. Uczą nas elastyczności, poprzez ciągłe adaptowanie się do zmieniających się warunków i okoliczności. Wzmacniają odporność psychiczną i uczą nas lepszego radzenia sobie ze stresem i lękiem. Pokazują, że warto próbować oraz uczą wynajdowania nowych sposobów, które pozwolą nam dojść do celu. Czasami wymuszają na nas zrobienie kroku w tył i przemyślenie swoich zachowań, które być może nie prowadziły nas w dobre miejsce. Uczą nas tego, które zachowania prowadzą do osiągnięcia celu, a jakie nas od niego oddalają, co pomaga nam ograniczyć ryzyko popełnienia błędu w przyszłości. Rozwijają empatię i poszerzają naszą perspektywę na doświadczenia i błędy innych ludzi. Zobacz także: Strach – skąd się bierze i jak go rozpoznać? 8 sprawdzonych metod na pokonanie strachu Strach może być reakcją na wiele sytuacji. Odczuwamy go zawsze w momencie zagrożenia. Może być związany z obawą o zdrowie lub być reakcją na pewne zjawiska bądź przedmioty, które wywołują wstręt i obrzydzenie. Zobacz czym różni się strach od lęku i jakie są jego objawy. Porażka - cytaty “Dobre nawyki to klucz do wszelkich sukcesów, złe zaś to otwarte wrota, przez które wkracza porażka” – Og Mandino; "Nie poniosłem porażki. Znalazłem tylko 1000 sposobów, które nie będą działać" – Thomas Edison; “Mogę zaakceptować porażkę, każdy w czymś zawodzi. Ale nie mogę zaakceptować nie próbowania” – Michael Jordan; “Niektóre niepowodzenia są w życiu nieuniknione. Nie da się żyć bez ponoszenia porażek w jakiejś dziedzinie, chyba, że żyje się tak ostrożnie, jakby się w ogóle nie żyło – co z kolei stanowi porażkę na całej linii” – J.K. Rowling; “Nie znam klucza do sukcesu, ale kluczem do porażki jest próbowanie zadowolenia wszystkich wokół” – Bill Cosby.