Kobieta.pl
type: channel
link: https://www.kobieta.pl
date: 2024-09-21T08:44:04.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: SKĄD SIĘ BIERZE ZAZDROŚĆ?
items: Moje życie z zazdrośnikiem
items: Zazdrość - potwór o zielonych oczach?
items: Kobieta - twój największy wróg
items: Zazdrość w służbie miłości
items: Syndrom pustego gniazda - jak mu zapobiec
items: Czy grzebiesz w rzeczach swojego partnera?
items: Pozbądź się zazdrości będziesz wielka
items: Córeczka tatusia - to zobowiązuje
items: Jak radzić sobie z zazdrością wśród rodzeństwa

SKĄD SIĘ BIERZE ZAZDROŚĆ?
type: item
date: 2016-05-17T10:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: małżeństwo
subject: mąż
subject: relacje partnerskie
subject: seks
subject: zazdrość
subject: żona
subject: związki
description: Skąd się bierze zazdrość? Czy jest ona lustrzanym odbiciem naszej własnej uczciwości? Czy sami postępujemy uczciwie tylko z obawy przed karą, a może uciekamy się do kłamstwa, by uniknąć kłopotów?
encoded: Zaufanie uważane jest za fundament udanego związku. Gwarantuje nam ono poczucie bezpieczeństwa, szczęście i trwałość relacji. Osoby niepotrafiące zaufać, nieufne, podejrzliwe i zazdrosne, nie są w stanie stworzyć trwałej relacji. Nic więc dziwnego, że każdy z nas marzy o związku opartym na uczciwości i ufności w dobre intencje partnera. Będąc szczerym, takiego zachowania oczekujemy również od partnera - dzięki temu nasz związek jest pełen miłości i ufności. Uczucie zazdrości i podejrzliwość mogą wynikać z naszych wcześniejszych doświadczeń, życiowych zawodów, a czasem po prostu z tego, że samych siebie nie uważamy za wiarygodnych i godnych zaufania. Portal matrymonialny MyDwoje przebadał ponad 80 000 odpowiedzi udzielonych w Teście Doboru Partnerskiego na skali zaufanie – podejrzliwość/zazdrość. Co im wyszło w badaniach? Źródłem zazdrości jest nieufność. Single z Serwisu deklarują, że raczej nie są zazdrośni. Wolą wierzyć, że partner nie ma nic do ukrycia, a związek budować na otwartości, wystrzegając się uczuć takich, jak podejrzliwość i niedowierzanie. Jednak aż 46% panów i 36% pań przyznaje się, że sami są zazdrośni. Pełną wolność od tego typu uczuć i reakcji deklaruje jedynie 9% użytkowniczek i 7% użytkowników. Jakie są więc przyczyny i źródła zazdrości? Użytkownicy MyDwoje zapytani o to, czy sądzą, że większość ludzi jest uczciwa wyłącznie z obawy przed karą, np. gniewem lub utratą partnera czy poczucia komfortu, odpowiadają zgodnym chórem, że raczej nie - 55% panów i 68% pań. Panie mają o sobie lepsze zdanie niż panowie i nie tylko obawa przed karą powstrzymuje je od złych uczynków. Zdecydowana większość pań zgadza się jednak z mężczyznami, że każdy gotów jest czasami skłamać, aby uniknąć kłopotów. 60% pań i 57% panów uważa, że raczej jest to możliwe w skrajnej sytuacji, natomiast co czwarta osoba, niezależnie od płci, jest tego zdecydowanie pewna - co daje razem zaskakujące wyniki ponad 80% kłamiących w przypadku nagłej potrzeby. Damskie i męskie oblicze zazd…

unnamed-file-6a0c0ef.jpeg
width: 610
height: 408

Moje życie z zazdrośnikiem
type: item
date: 2014-02-23T12:38:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: kontrola
subject: zazdrość
description: Wychodzisz z kawiarni i za szybą swojego samochodu znajdujesz miłosny liścik. On tu był, znalazł czas, choć jest zapracowany. Napisał, że cię kocha. Marzysz o takim mężczyźnie? A teraz wyobraź sobie, że takie karteczki znajdujesz codziennie, chociaż rano nie mówisz mu, dokąd się wybierasz. I nagle zdajesz sobie sprawę, że on zwyczajnie cię śledzi.
encoded: Potwór o zielonych oczach – tak zazdrość nazywał sam William Szekspir. Człowiek, który ją odczuwa, bardzo cierpi. Z badań naukowców wynika nawet, że cierpi wręcz fizyczny ból. A jak ta zazdrość wygląda z innej perspektywy: co czuje kobieta, która żyje ze skrajnie zazdrosnym mężczyzną? Jej codzienność bywa upiorna. Przekonują o tym nasze bohaterki: Agata i Alicja. Momentami można mieć wrażenie, że ich historie brzmią niczym scenariusz przerażającego filmu. I to naprawdę bardzo wątpliwa przyjemność grać w nim jedną z dwóch głównych ról. Agata: Najpierw ta zazdrość bardzo mi się podobała. „To oznaka, że jestem dla niego ważna” – myślałam. Ale myślałam tak tylko na samym początku… Zaczęło się od romantycznego – tak to widziałam przez chwilę – zostawiania karteczek za wycieraczką mojego samochodu. To były kwitki z parkometru: po jednej stronie wydrukowana godzina, po drugiej miłosna wiadomość. Dokładnie pamiętam pierwszy raz. Pojechałam na manikiur, a kiedy wyszłam z salonu kosmetycznego, znalazłam liścik: „Agatko, kocham cię”. To było urocze. Wzruszyłam się, łza zakręciła mi się w oku. Zachowałam sobie ten liścik, włożyłam go do książki. Ale potem była druga karteczka, trzecia, piąta… Zaczęło mnie to zastanawiać, aż w końcu złościć. Wiadomości za szybą znajdowałam, będąc w różnych częściach miasta. Zapytałam wreszcie Marcina, jak to możliwe, że tak na siebie trafiamy, że on wie, gdzie jestem. Twierdził, że to przypadek. Trudno było mi uwierzyć. Poczułam niepokój, osaczenie. Możesz na kogoś wpaść raz, dwa, ale nie 22 razy. To były bardzo różne sytuacje – umawiałam się z koleżanką w centrum handlowym, robiłam gdzieś zakupy i ciągle znajdowałam te wiadomości. Pamiętam, że powiedziałam w końcu: „Jeśli już jesteś blisko, wejdź i mnie pocałuj, a nie zostawiaj mi tych kartek z narysowanym całusem, bo czuję się z tym dziwnie”. To była pierwsza kłótnia o zazdrość. Jestem osobą otwartą, gadułą. Od lat mam grupę przyjaciółek. Z jedną z nich rozmową telefoniczną zaczynam i kończę d…

unnamed-file-61d4643.jpeg
width: 610
height: 405

Zazdrość - potwór o zielonych oczach?
type: item
date: 2011-07-14T09:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: miłość
subject: zazdrość
description: Słyszysz, że powinnaś być zazdrosna, ale... nie za bardzo. Szukasz złotego środka. Znajdziesz go, jeśli poznasz mechanizmy rządzące tym uczuciem.
encoded: Znowu na nią spojrzał ! W ciągu ostanich pięciu minut popatrzył na nią kolejny raz. Ona na pewno mu się podoba – ta myśl nie daje ci spokoju. A co dzieje się w takim momencie w twojej głowie? Białko Rin1, czyli substancja czyniąca z nas zazdrośników, swoją „drogę zazdrości” rozpoczyna w wyspie skroniowej, następnie wiedzie przez ciało migdałowate, aż w końcu trafia do płatów czołowych w postaci fali lęku, gniewu i wręcz… fizycznego bólu. Oto biologiczne wytłumaczenie uczucia, które w różnej formie i w różnym natężeniu zna prawie każdy z nas. Psychologowie podsumowali, że człowiekowi, który odczuwa zazdrość o partnera, towarzyszy kilkadziesiąt emocji: m.in. zranienie, rozpacz, zagrożenie, odrzucenie. Jednak to obraz zazdrości, z którą sobie nie radzimy. Nie musi tak być. O zazdrości krążą legendy. Jak niszczy albo jak potrafi zdziałać cuda. We wszystkich jest tylko trochę prawdy. Uczucie zazdrości warto zrozumieć, bo podlegamy mu jak każdemu psychologicznemu mechanizmowi . A ten, poznany, oswojony, nie musi nam w życiu przeszkadzać. Zazdrość zagnieżdża się w naszej głowie i stopniowo daje o sobie znać w codziennych działaniach, np. znacząco osłabia naszą percepcję. Potwierdzili to badacze z Uniwersytetu Stanu Delaware – Steven Most i Jean-Philippe Laurenceau – przeprowadzając eksperyment wśród par heteroseksualnych. Partnerzy podczas badania sadzani byli przy biurkach, bardzo blisko siebie, ale przy osobnych komputerach. Kobiety miały za zadanie wychwytywać przeróżne pejzaże pojawiające się pośród szybko zmieniających się na monitorze obrazów. Jednocześnie oczekiwano od nich ignorowania sporadycznie ukazujących się nieprzyjemnych (wręcz makabrycznych) scen lub rysunków. W tym samym momencie ich partnerów poproszono o ocenę pejzaży, które pojawiały się na ich komputerach. Następnie, po kilku minutach doświadczenia, eksperymentator informował głośno, że od teraz mężczyzna ma zacząć oceniać atrakcyjność innych kobiet, które będą pojawiać się na jego monitorze. Pod konie…

unnamed-file-32ba3ef.jpeg
width: 500
height: 366

Kobieta - twój największy wróg
type: item
date: 2011-03-18T10:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: kłótnie
subject: kobiety
subject: seks
subject: zazdrość
description: Plotkujemy, robimy sobie nawzajem świństwa w pracy i podkradamy koleżankom mężczyzn – lista naszych przewinień jest długa. Czy prawdą jest więc, że najgorszym wrogiem kobiety jest druga kobieta?
encoded: Polki są najbardziej agresywnymi kobietami na świecie – ogłosiły media, powołując się na badania dr Phyllis Chesler, emerytowanej psycholożki i jednej z pierwszych na świecie feministek. Dr Chesler, zbierając materiały do książki „Woman’s Inhumanity to Woman”, przez dwadzieścia lat badała, w jaki sposób traktują się nawzajem kobiety w różnych krajach świata. Oczywiście nie jest tak, że Polki walczą ze sobą, a mieszkanki innych krajów – nie, ale prawda boli: w statystykach poziomu agresji względem tej samej płci zajmujemy niechlubne pierwsze miejsce. Lojalność to żart Z badań wynika jasno: plotkujemy, jesteśmy złośliwe, zazdrosne, czasem okrutne. Zwłaszcza dla innych kobiet. Cieszy nas ich nieszczęście, i co gorsza, potrafimy „aktywnie” się do niego przyczynić. Najchętniej wbiłybyśmy rywalce nóż w plecy. Krytykujemy co się da: fryzurę, ubranie, zachowanie, cechy charakteru. Mężczyźni, dla odmiany, albo nie zwracają na to uwagi, albo ich to najzwyczajniej nie obchodzi. Wygląda więc na to, że my, kobiety, stałyśmy się swoimi największymi wrogami. Ale czy naprawdę jesteśmy aż takie złe? – Wspólnota kobiet w ogóle nie istnieje – twierdzi stanowczo dr Chesler. Pocieszające, że dotyczy to nie tylko Polek. Rywalizują ze sobą siostry. Matki walczą z córkami, a teściowe z synowymi. Najbliższe koleżanki po kłótni stają się w jednej chwili śmiertelnymi rywalkami. Nie potrafimy przyznać, że nowa dziewczyna naszego ekschłopaka jest fajna. Wolimy wytknąć, że ma za grube nogi, beznadziejną sukienkę i podły charakter. A podkradanie koleżankom partnerów to, zdaniem socjologów, prawdziwa plaga naszych czasów. W pracy też nie odpuszczamy: starsze stażem kobiety zwalczają młodsze, a młode – siebie nawzajem. Według dr Chesler jesteśmy bardziej lojalne względem mężczyzn niż innych kobiet. Przyjmujemy jeden front tylko w obliczu wspólnego wroga... najczęściej innej kobiety, i to głównie po to, by zyskać szacunek szefa. Najlepiej mężczyzny, bo w Polsce tylko 12 proc. kobiet nie ma nic przec…

unnamed-file-2e39a2d.jpeg
width: 500
height: 366

Zazdrość w służbie miłości
type: item
date: 2010-05-20T03:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: małżeństwo
subject: miłość
subject: pożądanie
subject: zazdrość
subject: związki
description: Mówi się o niej, że jest potworem o zielonych oczach. Potrafi zniszczyć najbardziej udany związek, a nawet stać się przyczyną przemocy. Czy zazdrość można wykorzystać też w służbie miłości?Tak – i wiele z nas tak właśnie robi!
encoded: Czy każdy z nas jest zazdrośnikiem? Po trosze – każdy. Bo jeśli kochasz, to chcesz, by była to miłość odwzajemniona i trwała wiecznie. Podejrzewając partnera o zdradę, czujesz ukłucie koło serca – to właśnie zazdrość. Niektórzy z nas są urodzonymi zazdrośnikami: to najczęściej osoby o niskiej samoocenie, przekonane, że partner zakochał się w nich zupełnie przypadkiem, że ta miłość może minąć w każdej chwili. Z zazdrością łączy się też brak zaufania do partnera, a także pragnienie „zlania się z nim w jedno”, stworzenia związku symbiotycznego. „Chodzimy wszędzie razem, mówimy i myślimy tak samo, jesteśmy jednością”. Co ciekawe, kobiety i mężczyźni przeżywają zazdrość inaczej. Kiedy w badaniach pytano o nią mężczyzn, ci jednoznacznie wiązali ją ze zdradą seksualną, z wyobrażeniem partnerki uprawiającej seks z innym mężczyzną. Kobiety częściej podkreślały aspekty emocjonalne: fakt, że niewierny mężczyzna poświęca swój czas i uwagę innej, to z nią rozmawia, śmieje się, pomaga jej robić zakupy i załatwiać urzędowe sprawy. [adsense] Wykorzystaj zazdrość dla własnych celów Odrobina zazdrości może być jednak dla związku korzystna. Jest jak szczypta chili, dodana do neutralnego, być może mdłego nawet w smaku codziennego życia pary (oczywiście, gdyby wrzucić w to „danie” kilogram ostrej papryki, małżeńska potrawa stałaby się niejadalna). Z biegiem lat zaczynamy bowiem traktować obecność partnera przy naszym boku jak oczywistość. Nie przychodzi nam do głowy, że mogłoby być inaczej. Takie myślenie prowadzi do zaniedbywania relacji i często do zaniedbywania siebie. A o miłość trzeba dbać: o ciało, twarz, atrakcyjność seksualną, uczucia partnera. Jeśli kobieta poczuje się zazdrosna o partnera, może obmyślać sposoby zemsty na domniemanej kochance czy po prostu znajomej, z którą mąż spędza czas. Ale może też iść do fryzjera, sprawić sobie seksowną bieliznę i spowodować, że ogień namiętności i miłości na nowo wybuchnie w jego sercu. Według amerykańskich psychologów 31 proc. kobiet i …

unnamed-file-45718b1.jpeg
width: 500
height: 366

Syndrom pustego gniazda - jak mu zapobiec
type: item
date: 2009-10-08T07:05:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: hobby
subject: miłość
subject: relacje
subject: rodzina
subject: samodzielność
subject: uczucia
subject: zainteresowania
subject: zazdrość
description: Na samą myśl o tym, że któregoś dnia twoje dzieci wyfruną z rodzinnego domu, ogarnia cię przygnębienie. Czym zapełnisz pustkę, gdy potomstwo wybije się na niezależność? Nie martw się: rozstanie nie musi być bolesne.
encoded: Nie ma co się łudzić: łzy, które ronimy na ślubie np. ukochanego syna albo podczas uroczystości z okazji ukończenia szkoły przez córkę, to nie tylko łzy radości. Spontanicznie opłakujemy wtedy zakończenie jakiegoś etapu życia: i potomstwa, i... naszego. To naturalne, że mamy poczucie straty: młoda osoba, która do pewnego momentu była całkiem „nasza”, rusza własną drogą i wcale nie ogląda się na stojących w miejscu mamę czy tatę. Przed nią – wszystko co najlepsze. Tymczasem rodzice powoli oswajają się z myślą, że wiele swoich szans już wykorzystali. Szczególnie trudno bywa kobietom, które hołubiły jedynaków i nie pracowały zawodowo. Albo tym, które żyją bez partnera. Jeśli boisz się tego momentu, zawczasu zadbaj, by poczucie pustki po dziecku, co ruszyło w świat, nie było zbyt dojmujące. Niepokoją nas zmiany To zmian w życiu boimy się najbardziej. Wyobrażamy sobie mimowolnie, że będzie źle albo przynajmniej gorzej niż było. Tymczasem prawie nigdy nie umiemy przewidzieć tego, co będziemy myśleć i czuć. Poza tym, do nowości, nawet i niemiłych, w końcu się przyzwyczajamy. Nie będzie tak źle – to powinno być twoje wstępne założenie. Zaraz zajmiemy się wyszukiwaniem plusów nowej sytuacji. Przez jakiś czas będzie ci smutno. To normalne. W przyszłości, gdy twój Pawełek czy Adaś będzie wspominał dzieciństwo i on może westchnie melancholijnie. Tak już jest, każdej radości z nowego towarzyszy smutek i tęsknota za starym. Ale jego „nowe” to także i twoje „nowe”, a więc bardzo wiele przed tobą. Bądź dla siebie dobra Wiesz, kto dobrze znosi syndrom opuszczonego gniazda? Osoba, która potrafi spędzać czas sama ze sobą, bo ma zainteresowania, zajęcia. Jeśli twoje dziecko jeszcze nie wyfrunęło z domu, ba, może jest całkiem malutkie, zastanów się, czy w codziennej krzątaninie zostawiłaś miejsce (choćby odrobinę) na rzeczy, które lubisz i chcesz robić dla siebie. Spacer? Gimnastyka? Nauka robienia frywolitek? Czy o siebie dbasz? O urodę ciała i ducha? Czy jesteś dla siebie dobra? Jeśli…

unnamed-file-868c039.jpeg
width: 500
height: 366

Czy grzebiesz w rzeczach swojego partnera?
type: item
date: 2009-05-24T11:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: partner
subject: relacje w związku
subject: romans
subject: zazdrość
subject: zdrada
subject: związki
description: To jest artykuł dla każdej kobiety, która chociaż raz w życiu przejrzała kieszenie, szuflady, komórkę, notes czy pliki w komputerze swojego partnera i pomyślała: „Aha! Znalazłam. Tylko co teraz?”.
encoded: Jak zdecydowana większość kobiet, mogę się przyznać: grzebałam w rzeczach mojego mężczyzny. Przykład: kilka lat temu straciłam głowę dla cudzoziemca, który był po rozwodzie. Kiedyś, gdy zostałam sama w jego domu, zerknęłam tu i tam w poszukiwaniu śladów jego życia z czasów, kiedy się jeszcze nie znaliśmy. Byłam ciekawa, jak wyglądało, a najbardziej, jak wygląda jego eksżona. Czy jest szczuplejsza i ładniejsza ode mnie? Jakie ma włosy? I jak się ubiera? Nie znalazłam zdjęć, za to trafiłam na jakieś sądowe dokumenty po francusku (ona jest Francuzką), z których absolutnie nic nie zrozumiałam. Efekt był taki, że zamiast się uspokoić, stałam się nerwowa i podejrzliwa. Dziś grzebanie jest już chyba rzeczą powszednią (też zdarza ci się szukać informacji o kimś nowo poznanym w Googlach albo na naszej-klasie?). Często robimy to pod pretekstem własnego bezpieczeństwa. Lepiej się dowiedzieć wcześniej niż zostać skrzywdzoną, prawda? Uważaj, bo możesz coś znaleźć Niedawno moja przyjaciółka Karolina zapytała, czy mogłabym ją skontaktować z moim kolegą, który jest prywatnym detektywem. Podejrzewała, że jej partner ją zdradza i chciała mieć dowody. Zanim zdążyłam odszukać numer telefonu do biura detektywistycznego, zadzwoniła po raz drugi, oznajmiając: „Krzysiek zostawił w domu swoją komórkę. Przejrzałam ją i znalazłam w niej zdjęcia dziewczyny i mnóstwo SMS-ów od jakiejś Magdy. Kiedy wrócił do domu, zapytałam, kim ona jest, a on się do wszystkiego przyznał. Powiedział, że się zakochał i że odchodzi ode mnie. A ja, głupia, myślałam, że w tym roku weźmiemy ślub!”. Gdy zaczynasz bawić się w szperanie w jego rzeczach, musisz liczyć się z tym, że dowiesz się o czymś, o czym wolałabyś nie wiedzieć lub że znajdziesz coś, czego wolałabyś nigdy nie znaleźć. Z drugiej strony nie ma chyba niczego gorszego niż życie z kimś, kto nas okłamuje. „Wolę wiedzieć niż żyć w nieświadomości” – napisała Justyna z Klubu Glamour. Lepiej jest się dowiedzieć, odejść i zacząć nowy związek z mężczyzną, który …

unnamed-file-0296596.jpeg
width: 500
height: 366

Pozbądź się zazdrości będziesz wielka
type: item
date: 2009-02-09T14:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: pozytywne myślenie
subject: szczeście
subject: uczucia
subject: zazdrość
description: Ciągle odnosisz wrażenie, że koleżanki mają ciekawsze życie, grzeczniejsze dzieci, lepiej wyglądają, a w pracy osiągają same sukcesy. Łapiesz się na tym, że cieszy cię ich każde, choćby małe potknięcie. Czy to znaczy, że jesteś zła? Nie! Takie myśli miewa każdy z nas. Lepiej jednak się ich pozbyć, bo... podcinają nam skrzydła.
encoded: Gazety i telewizja nieustannie bombardują nas informacjami o ludziach bogatych, pięknych, takich, którym się powiodło. Nic dziwnego, że wobec takiego natłoku obrazów czujemy się czasem jak szare myszki i myślimy sobie: „A żeby ci się, spryciaro, choć raz powinęła noga”. To właśnie jest zazdrość. Działa dwutorowo. Po pierwsze, sprawia, że źródłem satysfakcji stają się dla nas porażki innych, a nie własne sukcesy. Po drugie, staje się wygodnym wytłumaczeniem własnej życiowej bierności. Bo przecież innym powodzi się lepiej, gdy są źli (bogaci to złodzieje, piękne aktorki to lafiryndy, a wszyscy, którzy odnoszą sukcesy w pracy, to karierowicze, itp.). Oczywiście, lekkie ukłucie zazdrości może się zdarzyć każdej z nas. To naturalna reakcja, ludzie już po prostu tacy są. Gorzej gdy zazdrość jest główną siłą napędzającą nasze życie emocjonalne. Dlaczego? Bo hamuje w nas wszelką inicjatywę. Nie chcesz zazdrościć? Polub siebie! No dobrze, ale jak pozbyć się zazdrości? Przede wszystkim trzeba zdać sobie sprawę, że wynika ona zazwyczaj z niskiej samooceny. Ktoś, kto sam ze sobą nie czuje się dobrze, nie jest pewny własnej wartości i wciąż (zwykle nieświadomie) porównuje się z innymi (za każdym razem wypadając w swoich oczach gorzej), zaczyna odczuwać zazdrość. Rada na to jest tylko jedna. Przestań porównywać się z innymi, bo przecież zawsze znajdziesz w swoim otoczeniu osoby, którym coś udało się lepiej niż tobie. Zamiast tego – doceniaj to, co masz! Bo jeśli wciąż myślisz o tym, czego ci brakuje, przestajesz dostrzegać, jak wiele już posiadasz. Skupiając się na negatywnych stronach życia, tracisz jego radość. A to cię przygnębia. Rozejrzyj się więc wokoło. Czy naprawdę nie masz powodów, żeby się uśmiechnąć? Możesz nawet wziąć kartkę i wypisać rzeczy, z których jesteś dumna. Jeśli przychodzi ci to z trudem, poproś o pomoc kogoś, kto cię lubi. Na pewno pomoże ci znaleźć twoje życiowe mocne strony. Zrozumiesz wtedy, że dla wielu osób i ty możesz być obiektem zazdrości, to pewne.…

unnamed-file-3b95aa6.jpeg
width: 500
height: 366

Córeczka tatusia - to zobowiązuje
type: item
date: 2008-08-29T06:30:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: córka
subject: ojciec
subject: ojcostwo
subject: uczucia
subject: zazdrość
description: On pierwszy przekazywał ci prawdy o mężczyznach. Częściej był bardziej wyrozumiały niż mama. Dziś twoja córka lubi tulić się do ojca, a ty bywasz o to zazdrosna, jak kiedyś mama o ciebie.
encoded: Dla każdej z nas tata to ktoś jedyny. To pierwszy mężczyzna, który nas kochał, i to bezwarunkowo. Teraz, gdy jesteśmy dorosłe, tata najczęściej jest tym jedynym facetem, który postrzega nas bezkrytycznie. I to jest niezwykle ważne. Pamiętając o tym, dbaj o dobre relacje swojej córki z jej tatą. Mała księżniczka Więź między ojcem a córką jest najczęściej wyjątkowa – podkreślają psychologowie. Mężczyźni traktują córki inaczej niż synów – mniej od nich wymagają, więcej wybaczają, rozpieszczają. Okazuje się, że to najlepszy sposób, by z małej księżniczki wyrosła pewna siebie, dojrzała kobieta. Jeśli pamiętasz takie relacje ze swoim tatą, możesz uważać się za szczęściarę. Pewnie do dziś świetnie dogadujesz się z ojcem, możesz zawsze na niego liczyć i poprosić o pomoc. Może nawet rozmawia ci się z nim lepiej niż z mamą, która bywała krytyczna, wymagająca i pewnie czasem zazdrościła wam tej bliskości i porozumienia. Czy nie tak samo czujesz się teraz, gdy widzisz, jaką wspaniałą więź ma twój partner z waszą córką? Tata ważny jak mama Dla dziecka obydwoje rodzice są niezwykle ważni. Stanowią cały jego świat. Ale relacja dziecka z rodzicem innej płci jest wyjątkowa. Nie bez powodu mówi się o córeczce tatusia i syneczku mamusi. Dzieje się tak dlatego, że dorosłej osobie zawsze łatwiej jest znaleźć porozumienie z dzieckiem płci przeciwnej niż tej samej. Ma to zresztą potem ogromny wpływ na nasze wybory partnera życiowego – kobiety często wychodzą za mąż za kogoś podobnego do ojca, a jeśli wybiorą kogoś innego, nieuchronnie go do niego porównują. Pamiętając o tym wszystkim, dbaj, by twoja córeczka miała jak najlepszy kontakt z ojcem, by spędzali ze sobą dużo czasu i robili wspólnie wiele rzeczy. Dziadek ważny jak tata Jeśli masz dobre relacje ze swoim ojcem, staraj się, by twoja córeczka to widziała. Dzieci najlepiej i najskuteczniej uczą się, naśladując dorosłych. Dlatego jak najczęściej odwiedzaj tatę właśnie z nią – widok was rozprawiających z pasją na każdy temat będzie dla…

unnamed-file-694f8b4.jpeg
width: 500
height: 366

Jak radzić sobie z zazdrością wśród rodzeństwa
type: item
date: 2008-05-13T11:15:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: brat
subject: macierzyństwo
subject: problemy wychowawcze
subject: rodzeństwo
subject: siostra
subject: zazdrość
description: Chociaż wydaje ci się, że traktujesz swoje dzieci tak samo, czasem słyszysz od jednego z nich zarzut: "Mamo, kochasz mnie dużo mniej niż Anię!". Zazdrość w rodzeństwie jest nieunikniona. Można jednak sprawić, by nie była problemem.
encoded: Psychologowie mówią, że jeśli chcesz zrozumieć uczucia, które towarzyszą dziecku w momencie, gdy na świat przychodzi jego pierwszy brat lub siostra, wyobraź sobie abstrakcyjną sytuację. Pewnego dnia mąż wraca do domu i mówi do swojej żony: "Moja droga, tak bardzo cię kocham, że zdecydowałem się na drugą żonę. Myślę, że się ucieszysz i dobrze ją przyjmiesz". Trudno więc się dziwić, że dziecko ma poczucie żalu, zazdrości, lęku. Nie da się opracować takiej strategii, która pozwoli je zupełnie wyeliminować - także później, gdy rodzeństwo podrośnie. Jednak można tak postępować, aby żadne dziecko nie czuło się odrzucone, pomijane, lekceważone czy mniej kochane. Gdy pojawiają się problemy z zazdrością, mama, tata, dziadkowie powinni odpowiedzieć sobie na pytania: "Czy tak samo traktujemy wszystkie dzieci? Czy żywimy do każdego z nich takie same uczucia? A może jest tak, że któreś z nich przypadło nam bardziej do serca i nie ukrywamy tego?". Urodziło się nam drugie dziecko Kiedy Julka miała 3 lata, na świat przyszła Pola. Obawialiśmy się reakcji córki na pojawienie się siostrzyczki, ale początkowo wszystko układało się bardzo dobrze. Gdy przywieźliśmy maleństwo ze szpitala, Julka chciała się nim opiekować, biegła, gdy tylko zapłakało. Niestety, po 2 miesiącach nastąpił zwrot w jej zachowaniu. Stała się drażliwa, wyrywa małej grzechotkę, a gdy nikt nie patrzy, potrafi ją nawet uszczypnąć. Czasem kładzie się w łóżeczku i udaje dzidziusia. Skąd u córki taka nagła zmiana? Ewa z Torunia Rady eksperta Kilkuletnie dzieci mają jeszcze słabo rozwiniętą samokontrolę, więc trudno im się powstrzymać od okazywania złości, jeśli ją właśnie czują. Początkowa reakcja Julki była pewnie wywołana zaciekawieniem i zabawą. Jeszcze nie wiedziała, że mama będzie poświęcała sporo uwagi maleństwu, tuliła je, całowała, i że niekiedy nie będzie miała czasu pobawić się ze starszą córką. To wszystko docierało do dziewczynki powoli, aż zrozumiała, że jej sytuacja zmieniła się na niekorzyść. Zabiera więc…

unnamed-file-3a5a2d8.jpeg
width: 350
height: 231