Kobieta.pl
type: channel
link: https://www.kobieta.pl
date: 2025-10-09T13:03:02.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Nie obchodzę Halloween, bo to pogańskie święto. W tym roku mam chytry plan, jak odstraszyć przebierańców”
items: „Syn miał kobietę na boku, a ja milczałam jak grób przed synową. Serce mi pękało, gdy widziałam tę biedną naiwniaczkę”
items: „Wydałam ponad 8 tysięcy na zakupy w dyskoncie. Gdy mąż odkrył moje paragony hańby, bałam się, że stracę więcej niż kasę”
items: „Dom po dziadku to miała być moja część spadku. Po odczytaniu testamentu teściowa wykonała 1 ruch i pokrzyżowała mi plany”
items: „Z mężem dzieliliśmy się obowiązkami: ja zmywałam, a on brudził. Miał 2 lewe ręce do sprzątania i do małżeństwa”
items: Te losowe cytaty z Biblii wskażą, jak odnaleźć radość, wiarę i nadzieję w codzienności
items: Chińskie znaki zodiaku – co oznaczają i jak je obliczyć? Sprawdź, co mówi o tobie chiński zodiak
items: „Żyłam z sąsiadką jak Kargul i Pawlak. Wiedziałam, że ta wiedźma tylko czeka, żeby ukraść mi coś cenniejszego niż kasa”
items: „Odkryłam, że teściowa miała romans, ale milczałam jak zaklęta. Sama miałam sporo za uszami i bałam się, że mnie zdradzi”
items: Nowy film Hirokazu Kore-edy „Monster” w kinach już od 17 maja. To opowieść o miłości, odrzuceniu i przyjaźni

„Nie obchodzę Halloween, bo to pogańskie święto. W tym roku mam chytry plan, jak odstraszyć przebierańców”
type: item
date: 2025-10-10T17:15:06.000Z
creator: Redakcja
subject: Historie
subject: Uncategorized
subject: historie z życia
subject: Koleje losu
subject: Wolny czas
description: „Mój sąsiad z parteru, co roku rozwiesza plastikowe nietoperze. Do tej pory nic nie mówiłam, bo nie jestem złośliwa. Jednak w tym roku powiedziałam: dość! Mam dość dzwonków do drzwi, smarkaczy żądających słodyczy i zostawiających papierki na wycieraczce”.
encoded: Nie dla mnie dynie, kostiumy, dzieci wrzeszczące „cukierek albo psikus!” jakby były na planie jakiegoś amerykańskiego filmu. Bo ja jestem z pokolenia, co to w dzieciństwie miało święto zmarłych, nie karnawał duchów. Zamiast się przebierać, nosiliśmy znicze na cmentarz. I wiecie co? Jakoś nikt od tego nie umarł. Mój sąsiad z parteru, młody nauczyciel wychowania fizycznego, co roku w 30 października rozwiesza plastikowe nietoperze. Do tej pory nic nie mówiłam, bo nie jestem złośliwa. Jednak w tym roku powiedziałam: dość! Mam dość dzwonków do drzwi, smarkaczy żądających słodyczy i zostawiających papierki na wycieraczce. Byłam zła – Dzień dobry, pani Tereso! – krzyknął do mnie z końca korytarza Marek z parteru, taszcząc siatkę pełną plastikowych czaszek. – Gotowa na Halloween? – Gotowa to ja jestem na spokój i ciszę – odparłam, przekręcając klucz w zamku. – A nie na ten jarmark, co pan co roku urządza. – Przecież tylko zabawa! Dzieciaki to uwielbiają! – uśmiechnął się tym swoim młodzieńczym uśmiechem, jakby miał mnie tym rozczulić. – Przebiorą się, pośmieją… no wie pani, trochę radości. – Radości? W zeszłym roku jeden taki przebieraniec porysował mi drzwi. Dziękuję, postoję. – No to niech pani nie otwiera – rzucił beztrosko. – Nie otwieram, ale dzwonią i dzwonią. Kiedyś tak mnie wystraszyli, że zrzuciłam pilot od telewizora do kubka z rumiankiem. On się tylko zaśmiał. – To może w tym roku pani się przebierze i do mnie dołączy? Dzieci będą w szoku, jak zobaczą czarownicę z czwartego piętra. – Czarownicą to ja jestem codziennie – rzuciłam złośliwie i zniknęłam za drzwiami. Wieczorem usiadłam z notesem i długopisem. Musiałam obmyślić plan. – Zobaczymy, kto będzie miał ostatnie słowo – mruknęłam do Lucka, który przeciągał się na parapecie. Miałam plan Następnego dnia rano wstałam wcześnie. Lucjan patrzył na mnie podejrzliwie, jakbym wybierała się do pracy, a przecież na emeryturze byłam już od siedmiu lat. – Spokojnie, kocie. Nigdzie nie wychodzę. Dziś działamy – powiedział…

kobieta-fot.-Getty-Images-electravk-9097701.jpg
width: 1200
height: 800

„Syn miał kobietę na boku, a ja milczałam jak grób przed synową. Serce mi pękało, gdy widziałam tę biedną naiwniaczkę”
type: item
date: 2025-10-05T20:00:49.000Z
creator: Redakcja
subject: Społeczeństwo
subject: Styl życia
subject: historie z życia
subject: Koleje losu
subject: Wolny czas
description: „Mój syn Paweł – oczko w głowie – ożenił się z Magdą 10 lat temu. Byłam wtedy dumna. Piękna para, młodzi, zakochani po uszy, a potem przyszły na świat dzieci. Czułam, że to nagroda za wszystkie moje starania. Od jakiegoś czasu coś było nie tak. Paweł wracał późno i zbywał Magdę byle czym”.
encoded: Całe życie wierzyłam, że rodzina jest najważniejsza. Że nawet jeśli ludzie czasem się ranią, to zadaniem matki i teściowej jest pilnować, by więzi się nie rozpadły. Może brzmi to staroświecko, ale odkąd pamiętam, starałam się scalać nasze życie – organizować święta, obiady, urodziny wnuków. Chciałam, żeby wszyscy czuli, że mają dom, do którego zawsze mogą wrócić. Mój syn Paweł – oczko w głowie – ożenił się z Magdą dziesięć lat temu. Byłam wtedy dumna. Piękna para, młodzi, zakochani po uszy, a potem przyszły na świat dzieci. Patrzyłam na nich i myślałam, że to nagroda za wszystkie moje starania. Od jakiegoś czasu coś jednak zaczęło mnie uwierać. Paweł wracał później z pracy, a kiedy Magda pytała, co się dzieje, zbywał ją byle jakim tłumaczeniem. Telefon miał zawsze przy sobie, jakby bał się, że ktoś zajrzy. – Mamo, może jutro wpadniesz do nas na obiad? – zapytała mnie niedawno Magda, krojąc marchewkę w swojej kuchni. – Oczywiście, kochanie – odpowiedziałam z uśmiechem, choć serce ściskało mi się na myśl, że ona tak ufa mojemu synowi, a ja już wiem, że coś jest nie tak. – Paweł ostatnio taki zmęczony. Martwię się o niego – dodała, nieświadoma, że milczę nie tylko ze współczucia, ale i ze strachu. Bo prawdę znałam tylko ja. Mój syn miał kobietę na boku. I choć rozsądek podpowiadał, że powinnam natychmiast powiedzieć Magdzie, wciąż wierzyłam, że to tylko chwilowe. Że opamięta się i wróci do rodziny. Brunetka o figlarnym spojrzeniu Pamiętam tamten dzień bardzo dokładnie. Była sobota, pojechałam do galerii handlowej kupić prezenty dla wnuków. Miałam już w koszyku kilka drobiazgów, gdy nagle w korytarzu, między kawiarniami, zobaczyłam Pawła. Siedział przy stoliku z kobietą, której nie znałam. Uśmiechał się w sposób, którego dawno nie widziałam w jego domu. Patrzył na nią tak, jak kiedyś patrzył na Magdę. Zamarłam. Z oczu spadły mi okulary, musiałam je szybko podnieść, byle tylko nie wzbudzić jego czujności. Ale on i tak mnie zauważył. – Mamo?! – Paweł poderwał się od stoli…

kobieta-w-wieku-60-plus-w-okularach-siedzi-przy-stole-na-tle-okna-niepewna-i-zasmucona-43e91a3.jpg
width: 1200
height: 800

„Wydałam ponad 8 tysięcy na zakupy w dyskoncie. Gdy mąż odkrył moje paragony hańby, bałam się, że stracę więcej niż kasę”
type: item
date: 2025-10-05T19:30:46.000Z
creator: Redakcja
subject: Społeczeństwo
subject: Styl życia
subject: historie z życia
subject: Koleje losu
subject: Wolny czas
description: „Na początku zakupy były tylko sposobem, żeby odetchnąć. Wyrwać na chwilę. Mieć chwilę przyjemności. Takie zwykłe drobiazgi. Kiedyś wchodziłam do sklepu z listą i wyliczonym budżetem, teraz potrafiłam wrócić z czymś, na co miałam po prostu ochotę, albo mi się spodobało. I tak codziennie”.
encoded: Gdyby ktoś mnie zapytał, czy mam problem z pieniędzmi, jeszcze dwa miesiące temu roześmiałabym się w głos. Nie dlatego, że jestem majętna – o nie, do bogaczy nam daleko. Ale przecież pilnuję wydatków, mamy stałe wpływy, wszystko jest pod kontrolą. A przynajmniej... tak sobie wmawiałam. Mam dwójkę dzieci, męża – Tomka, który pracuje jako księgowy – i całkiem nieźle płatną pracę zdalną jako graficzka. Pracuję z domu, co dla niektórych brzmi jak bajka, ale w rzeczywistości... bywa bardzo samotne. Szczególnie, kiedy dzieci są w szkole, a mąż w biurze. Cisza w mieszkaniu potrafi dzwonić w uszach. Na początku te zakupy były tylko sposobem, żeby odetchnąć. Wyrwać na chwilę. „Po bułki”, „po jogurt”, „po świeże kwiaty”. Takie zwykłe drobiazgi. Kiedyś wchodziłam do sklepu z listą i wyliczonym budżetem, dziś potrafię wrócić z winem, serkiem pleśniowym i świecą zapachową, bo „na to miałam ochotę”. I tak codziennie. – Karolka, ja cię uwielbiam, serio – śmiała się przez telefon Magda, moja przyjaciółka. – Masz styl, masz wyczucie. Ty się znasz na tych wszystkich detalach. Te świeczki, talerzyki... Ty wiesz, co robić, żeby życie było piękne. – Tylko, żeby Tomek się nie wkurzył – westchnęłam. – Bo coś ostatnio często zagląda do historii z konta. – Oj, daj spokój. Życie jest jedno. Lepiej teraz żyć, niż czekać na emeryturę, nie? – rzuciła lekko. Zachichotałam, ale w środku zrobiło mi się jakoś nieswojo. Bo prawda była taka, że ja już nie patrzyłam na paragony. Schowałam je do szuflady pod notesami. Żeby nie musieć ich liczyć. Żeby nie musieć się mierzyć z tym, co wiem, że i tak jest prawdą. Kupowałam codziennie. Niby nic wielkiego. Ale dzień po dniu, kwota po kwocie... I nagle przyszedł ten wieczór. Tomek siedział przy laptopie, z marsową miną, wpatrzony w tabelkę. – Karola, mogę cię o coś zapytać? A ja zamarłam, bo już wiedziałam, o co. 1800 zł więcej niż zwykle Zamarłam w kuchni z kubkiem herbaty w dłoniach. Słyszałam, jak stukają mu palce o klawiaturę, jak co jakiś czas wzdychał …

kobieta-w-wieku-30-plus-blondynka-z-dlugimi-wlosami-siedzi-w-ciemnym-salonie-i-ma-powazne-spojrzenie-338ba3d.jpg
width: 1200
height: 809

„Dom po dziadku to miała być moja część spadku. Po odczytaniu testamentu teściowa wykonała 1 ruch i pokrzyżowała mi plany”
type: item
date: 2025-10-05T19:00:45.000Z
creator: Redakcja
subject: Społeczeństwo
subject: Styl życia
subject: historie z życia
subject: Koleje losu
subject: Wolny czas
description: „Prychnęłam pod nosem i odwróciłam wzrok. Zaciskałam palce na swojej torebce, bo znałam ten ton. Ten udawany spokój, podszyty wyrachowaniem. Teściowa była mistrzynią teatralnych wejść”.
encoded: Wiedziałam, że to będzie formalność. Już przeliczałam metry, remonty, może nawet kredyt pod zastaw, jakby się uprzeć. Dom po dziadku miał być mój. Od zawsze o tym wiedziałam – wszyscy o tym wiedzieli. Tyle lat się nim opiekowałam, odwiedzałam go, robiłam zakupy, odśnieżałam podjazd. Nawet sąsiadka mówiła: – Pani Justynko, jak pan Stefan umrze, to przecież pani tu zostanie, co? A ja się tylko uśmiechałam i mówiłam, że jeszcze długo z nami pożyje. No i pożył – do dziewięćdziesiątki. W kancelarii czekała ze mną cała rodzina męża, bo przecież dziadek Stefan był też jego dziadkiem. No, technicznie rzecz biorąc – przybranym. Jakimś cudem z całej tej zgrai tylko ja jedna byłam u dziadka co weekend. I tylko ja znałam jego ulubione ciastka – te z różą. Czułam, jak ciśnienie mi rośnie – Co ty tu w ogóle robisz? – spytałam, gdy tylko teściowa weszła do kancelarii, stukając obcasami, jakby szła na pokaz mody, a nie na odczyt testamentu. – A co, nie wolno? – odpowiedziała z uśmiechem, poprawiając sobie kołnierz płaszcza, który wyglądał na nowy i zdecydowanie za drogi jak na jej emeryturę. – Przecież mówiłaś, że dziadek to „uparty staruch” i nie będziesz tracić czasu na wizyty u niego. – Każdy ma prawo zmienić zdanie – powiedziała słodko. – A to, że się czasem pokłóciliśmy, nie znaczy, że nie zasługuję na pożegnanie. Prychnęłam pod nosem i odwróciłam wzrok. Zaciskałam palce na swojej torebce, bo znałam ten ton. Ten udawany spokój, podszyty wyrachowaniem. Teściowa była mistrzynią teatralnych wejść. – Nawet nie byłaś na pogrzebie – mruknęłam cicho. – Nie mogłam, miałam zapalenie oskrzeli. Chcesz zaświadczenie lekarskie? – rzuciła kąśliwie i uśmiechnęła się do notariusza. Notariusz tylko skinął głową, nie wnikając. Reszta rodziny milczała. Czułam, jak ciśnienie mi rośnie. – Po co tu przyszłaś, serio? – nie wytrzymałam. – Może po prostu chciałam się przekonać, co zostawił po sobie. A może… miałam z nim lepszy kontakt, niż ci się wydaje? Zamilkłam. Ta ostatnia uwaga zabrzmiała… dziwni…

kobieta-fot.-Getty-Images-Radist-cf406d0.jpg
width: 1200
height: 800

„Z mężem dzieliliśmy się obowiązkami: ja zmywałam, a on brudził. Miał 2 lewe ręce do sprzątania i do małżeństwa”
type: item
date: 2025-05-02T17:15:33.000Z
subject: Uncategorized
subject: historie z życia
subject: Koleje losu
subject: Wolny czas
description: „Humor jest moją tarczą, jedynym sposobem, by radzić sobie z poczuciem, że coś w naszej relacji nie działa tak, jak powinno. Bywa, że czuję się zmęczona i zastanawiam się, czy to naprawdę jest normą dla każdego małżeństwa. Czasem myślę, że powinnam coś zmienić, ale zaraz potem rezygnuję z działania, uznając, że i tak nie ma to większego sensu”.
encoded: Życie po ślubie z Szymonem to dla mnie ciągła gra w podział obowiązków – ja zmywam, on brudzi. To oczywiście nasz ulubiony żart, który rzucam przy każdej okazji, wywołując śmiech w towarzystwie. Z boku wydaje się to błahe i zabawne, lecz dla mnie bywa przytłaczające. Żyję w takim trybie już od dłuższego czasu, z uśmiechem na twarzy i żartami na ustach, ukrywając pod tym narastającą frustrację. Humor jest moją tarczą, jedynym sposobem, by radzić sobie z poczuciem, że coś w naszej relacji nie działa tak, jak powinno. Bywa, że czuję się zmęczona i zastanawiam się, czy to naprawdę jest normą dla każdego małżeństwa. Czasem myślę, że powinnam coś zmienić, ale zaraz potem rezygnuję z działania, uznając, że i tak nie ma to większego sensu. Coraz bardziej mi to przeszkadzało Podczas sobotniego popołudnia, które spędzałam z moją przyjaciółką Anną w małej kawiarni, rozmowa zeszła na temat podziału obowiązków. Między jednym a drugim łykiem kawy rzuciłam nasz standardowy żart. – Słuchaj, my z Szymonem mamy idealny podział obowiązków – powiedziałam z uśmiechem. – On brudzi, a ja zmywam. Anna spojrzała na mnie z nieco poważniejszym wyrazem twarzy niż zwykle. – A tobie to nie przeszkadza? – zapytała, a jej pytanie jakby zawisło w powietrzu. Zaskoczyło mnie to. Szczerze mówiąc, nigdy wcześniej nie przyszło mi do głowy, żeby zastanowić się, jak to wygląda z zewnątrz. Przecież to zawsze był taki żart, prawda? – No wiesz, Szymonowi chyba to odpowiada – odparłam niepewnie, unikając jej wzroku. Ale jej pytanie nie dawało mi spokoju. Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego nigdy nie rozmawialiśmy na poważnie o podziale obowiązków. Czy to naprawdę tylko żart, czy może kryje się za tym coś więcej? Przecież powinno nam obu zależeć, by żyć w harmonii, żeby było sprawiedliwie. Ale w głębi serca wiedziałam, że od dawna tak nie było. Kiedy wracałam do domu, pytania Ani krążyły mi po głowie. Czy nasza relacja rzeczywiście powinna tak wyglądać? Z każdym krokiem czułam, że frustracja, którą przez lata t…

Z-mezem-dzielilismy-sie-obowiazkami-ja-zmywalam-a-on-brudzil-fot.-Adobe-Stock-Valeri-Luzina-f93ac9e.jpg
width: 1200
height: 800

Te losowe cytaty z Biblii wskażą, jak odnaleźć radość, wiarę i nadzieję w codzienności
type: item
date: 2025-02-02T18:00:06.000Z
subject: Cytaty i przysłowia
subject: Życzenia
subject: pismo święte
subject: wiara
subject: Wolny czas
description: Losowe cytaty z Biblii wskaże ci twoja intuicja. Przeznaczenie chce w ten sposób przekazać ci ważne przesłanie. Zaufaj swojemu wewnętrznemu głosowi i sprawdź, dokąd cię zaprowadzi.
encoded: W tym artykule: Jak wylosować swój cytat z Biblii Losowe cytaty z Biblii - znajdź swoją sentencję na dziś Zaufaj swojej intuicji i sprawdź, jakie przesłanie jest ci dziś przeznaczone. Nic nie dzieje się przypadkiem, więc weź sobie te słowa do serca, a na pewno okażą się przydatne. Pamiętaj, że każda wskazówka może być krokiem na drodze do głębszego zrozumienia siebie i zbudowania mocniejszej więzi z Bogiem. Jak wylosować swój cytat z Biblii? Pismo Święte jest pełne mądrości biblijnych, które warto brać sobie do serca. W tym artykule znajduje się 25 przesłań, a żeby odkryć swoje, musisz zdać się na los. Zamknij oczy, wycisz się i zapamiętaj liczbę, którą podpowiada ci twoja intuicja. Następnie znajdź ją poniżej i przeczytaj jeden z cytatów z Pisma Świętego na dziś, który przeznaczenie chce ci przekazać. Nie czytaj pozostałych i zachowaj je na kolejne dni. Jeśli chcesz dodać sobie siły na najbliższy czas, możesz sięgnąć po motywujące cytaty z Biblii, natomiast gdy potrzebujesz pocieszenia, przeczytaj śmieszne cytaty, które na pewno poprawią ci humor. Losowe cytaty z Biblii - znajdź swoją sentencję na dziś Znajdź poniżej cytat, który odpowiada liczbie podsuniętej ci przez intuicję. To właśnie tę myśl chce ci pokazać przeznaczenie. 1. Jezus obrócił się, i widząc ją, rzekł: «Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła». I od tej chwili kobieta była zdrowa. - Ewangelia wg. św. Mateusza 9,22 2. Lecz ci, co zaufali Panu, odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły: biegną bez zmęczenia, bez znużenia idą. - Księga Izajasza 40:31 3. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. - Ewangelia wg. św. Mateusza 11,28 4. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie. - Księga Izajasza Iz 49,15 5. W każdym czasie Jemu ufaj, narodzie! Przed Nim serca wasze wylejcie: Bóg jest dla nas ucieczką! - Księga Psalmów 62,9 6. Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi…

Losowe-cytaty-z-Biblii-f61fb50.jpg
width: 1200
height: 800

Chińskie znaki zodiaku – co oznaczają i jak je obliczyć? Sprawdź, co mówi o tobie chiński zodiak
type: item
date: 2025-01-23T11:28:37.000Z
subject: Styl życia
subject: chińskie znaki zodiaku
subject: horoskop chiński
subject: magia
subject: odsłona życia
subject: Wolny czas
description: Chińskie znaki zodiaku znacząco odbiegają od zodiaku zachodniego. Opierają się na kalendarzu księżycowym, a nie słonecznym. Jak sprawdzić swój chiński znak zodiaku? Poznaj charakterystykę każdego z nich – z dokładnymi datami i wachlarzem cech. Sprawdź, co chiński zodiak mówi o osobie, do której jest przypisany.
encoded: W tym artykule: Skąd się wzięły chińskie znaki zodiaku? Chińskie znaki zodiaku i zwierzęca symbolika Jak obliczyć chiński znak zodiaku? Horoskop chiński: znaki zodiaku i podział na żywioły Chiński znak zodiaku: kalkulator Charakterystyka chińskich znaków zodiaku Zalety i wady chińskich znaków zodiaku Chiński znak zodiaku w relacjach i związkach Chiński zodiak w kulturze i tradycjach Skąd się wzięły chińskie znaki zodiaku? Chińskie znaki zodiaku, podobnie jak te w zachodnim systemie astrologicznym, obejmują 12 symboli. Jednak na tym kończą się podobieństwa. W chińskim zodiaku każdy znak ma swoje zwierzęce przedstawienie. Według jednej z legend Nefrytowy Cesarz zorganizował zawody pomiędzy zwierzętami. Kolejność ich przybycia decydowała o kształcie kalendarza księżycowego. Szczur, wspinając się po plecach Woła, wygrał wyścig. Następnie przybyli Wół, Tygrys, Królik, Smok, Wąż, Koń, Koza, Małpa, Kogut, Pies, a ostatnie miejsce zajęła Świnia. W niektórych rejonach Azji Południowo-Wschodniej Kot nie jest wykluczany z chińskiego horoskopu i przyjmuje miejsce Królika. Chińskie znaki zodiaku i zwierzęca symbolika Chiński system astrologiczny liczy ponad 4500 lat i jest powiązany z kalendarzem księżycowym. Oto kolejność chińskich znaków zodiaku: Chińskie znaki zodiaku występują w następującej kolejności: Szczur; Wół (Bawół); Tygrys; Królik; Smok; Wąż; Koń; Owca (Koza); Małpa; Kogut; Pies; Świnia (Dzik). Każde zwierzę w chińskim zodiaku posiada unikalną symbolikę, która odnosi się do cech osobowości przypisywanych osobom urodzonym pod ich znakiem. Na przykład Szczur symbolizuje inteligencję i zaradność, podczas gdy Smok reprezentuje siłę i determinację. Jak obliczyć chiński znak zodiaku? Aby sprawdzić chiński znak zodiaku, punktem wyjścia jest rok urodzenia. Chiński horoskop bazuje na cyklu 12-letnim, a jego podstawą jest kalendarz księżycowy. Chiński Nowy Rok, rozpoczynający rządy nowego znaku, przypada między 21 stycznia a 20 lutego. W praktyce oznacza to, że jeśli osoba uro…

chinskie-znaki-zodiaku-1be04ac.jpg
width: 1200
height: 800

„Żyłam z sąsiadką jak Kargul i Pawlak. Wiedziałam, że ta wiedźma tylko czeka, żeby ukraść mi coś cenniejszego niż kasa”
type: item
date: 2024-06-27T17:15:38.000Z
subject: Lifestyle
subject: historie z życia
subject: Koleje losu
subject: Prawdziwe Historie
subject: Wolny czas
description: „Moje myśli były pełne gniewu i frustracji, a każdy krok w stronę jej domu wydawał się być krokiem w stronę konfrontacji”.
encoded: Moje życie toczyło się spokojnie, aż do momentu, gdy pojawił się w nim on – mały, puchaty i pełen energii kot o imieniu Feliks. To nie była zwykła adopcja, ale raczej adopcja z miłości. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam mojego kota, od razu wiedziałam, że będzie dla mnie jak członek rodziny. Był moim towarzyszem w smutkach i radościach, a każdy dzień zaczynał się i kończył jego mruczeniem. Ale niestety, życie nie zawsze jest tak spokojne, jak byśmy tego chcieli. Zgryźliwa sąsiadka Moja sąsiadka, pani W., była przeciwieństwem wszystkiego, co kochałam. Starsza, zgryźliwa kobieta, która nie przepadała za zwierzętami. Zawsze narzekała na wszystko, co związane z moim kotem — od jego hałasów, aż po ślady łapek na jej trawniku. Nasze relacje były bardziej niż napięte, a jej niechęć do Feliksa tylko pogłębiała moje frustracje. Nasze pierwsze spotkanie nie zapowiadało nadchodzących problemów. Wprowadziłam się do tego domu dwa lata temu, pełna nadziei i entuzjazmu. Pani W. przyszła przywitać nową sąsiadkę z ciastem w ręku. Wydawała się miła, choć trochę surowa. Usiadłyśmy w mojej kuchni, a ja opowiadałam jej o sobie i o moim kotku, którego wtedy jeszcze nie znała. Wszystko zmieniło się, gdy pierwszy raz zobaczyła mojego pupila w ogrodzie. – Kot? – spytała, marszcząc brwi. – Mam nadzieję, że nie będzie włóczył się po moim ogrodzie. Nie lubię, kiedy zwierzęta robią bałagan. Próbowałam uspokoić sytuację, ale wiedziałam, że pani W. nie będzie łatwą sąsiadką. Z czasem jej zgryźliwość tylko narastała. Wciąż znajdowała powody, by narzekać na mojego kota. – Pani Anno, znów widziałam tego kota na moim trawniku! – krzyczała przez płot. – Proszę go trzymać z dala od mojego ogródka! Starałam się być cierpliwa i grzeczna, ale każda taka uwaga sprawiała, że nasza relacja stawała się coraz bardziej napięta. Nie spodziewałam się, że pewnego dnia te napięcia przerodzą się w prawdziwy koszmar. Gdzie jest Feliks? Wracałam do domu po ciężkim dniu pracy, marząc tylko o chwili spokoju z moim kotem …

wsciekla-sasiadka-ae352d9.jpg
width: 2119
height: 1414

„Odkryłam, że teściowa miała romans, ale milczałam jak zaklęta. Sama miałam sporo za uszami i bałam się, że mnie zdradzi”
type: item
date: 2024-06-26T14:30:21.000Z
subject: Lifestyle
subject: historie z życia
subject: Koleje losu
subject: Prawdziwe Historie
subject: Wolny czas
description: „Nie tylko Halina miała swoje sekrety. Ja również miałam coś, o czym Michał nie wiedział. Coś, co ukrywałam przed nim i jego rodziną z obawy przed ich reakcją. Wszystko to tworzyło skomplikowaną sieć tajemnic, które zaczynały mnie przytłaczać”.
encoded: Życie codzienne często nas zaskakuje, a czasem potrafi nas postawić przed trudnymi wyborami. Miałam wrażenie, że moje życie jest dość uporządkowane. Mieszkałam z Michałem, moim mężem, w przytulnym mieszkaniu na przedmieściach. Codzienność była pełna małych radości i wyzwań, które towarzyszą każdemu małżeństwu. Jednak moja teściowa, Halina, zawsze wydawała się być trochę zbyt doskonała. Wzór rodzinnej matrony, która zawsze miała na wszystko odpowiedź i na którą można było liczyć w każdej sytuacji. Halina była kobietą około sześćdziesiątki, ale wyglądała młodziej, pełna energii i zawsze zajęta. Może nawet trochę za bardzo zajęta. Zauważyłam, że często znikała bez słowa, tłumacząc się różnymi wymówkami. Z początku nie zwracałam na to uwagi, w końcu każdy ma swoje sprawy. Jednak pewnego dnia coś mnie tknęło. Może to było intuicja, a może zwykła ciekawość. Postanowiłam przyjrzeć się bliżej jej tajemniczym zniknięciom. Jednak nie tylko Halina miała swoje sekrety. Ja również ukrywałam coś, o czym Michał nie wiedział. Coś, co zataiłam przed nim i jego rodziną z obawy przed ich reakcją. Wszystko to tworzyło skomplikowaną sieć tajemnic, które zaczynały mnie przytłaczać. Tajemnicze zniknięcia Haliny Moja ciekawość wygrała. Pewnego dnia postanowiła skonfrontować się z Haliną i szczerze zapytać ją o jej tajemnice. – Halina, dlaczego zawsze znikasz bez słowa? – rzuciłam, starając się, by moje pytanie brzmiało jak najbardziej neutralnie. Chciałam po prostu zrozumieć. – Marta, kochanie, mam swoje sprawy. Nie musisz się martwić – odpowiedziała z uśmiechem, ale ja już wtedy wiedziałam, że coś jest nie tak. Kiedy otworzyłam szufladę w biurku Haliny, nie spodziewałam się znaleźć czegokolwiek podejrzanego. Szukałam tylko długopisu. Zamiast niego, natknęłam się na zdjęcie. Przedstawiało Halinę z nieznajomymi ludźmi – inną rodziną, w innym mieście. Patrzyłam na fotografię w osłupieniu. Kim byli ci ludzie? Dlaczego Halina nigdy o nich nie wspomniała? Czy to możliwe, że prowadzi podwójne ży…

moja-tesciowa-prowadzila-podwojne-zycie-zagrozila-ze-wyjawi-moj-sekret-jesli-ja-zdradze1-a87d9ec.jpg
width: 1200
height: 800

Nowy film Hirokazu Kore-edy „Monster” w kinach już od 17 maja. To opowieść o miłości, odrzuceniu i przyjaźni
type: item
date: 2024-05-13T09:00:10.000Z
subject: Filmy i seriale
subject: Kultura
subject: Styl życia
subject: filmy
subject: kino
subject: Wolny czas
description: 17 maja 2024 roku do kin wejdzie film „Monster” w reżyserii Hirokazu Kore-edy. Zdobywca Złotej Palmy przedstawia niezwykle poruszającą i szczerą opowieść o nierozumianych dzieciach na łasce świata dorosłych.
encoded: W tym artykule: Nowy film Hirokazu Kore-edy „Monster” Niezwykła fuzja dźwięku i obrazu w nowym filmie „Monster” Nowy film Hirokazu Kore-edy „Monster” „Monster” ukazuje trzy perspektywy tej samej, z pozoru prostej, historii. Bójka w szkole, moralnie niepewny nauczyciel i matka walcząca o syna. Kolejne puzzle układane są przez Kore-edę z chirurgiczną precyzją i odsłaniają przed widzem sekrety bohaterów. Opowieść o tym, jak przyjaźń, miłość i odrzucenie tak często istnieją w tym samym ciągu. Emocje filmowe potęgowane są przez najwyższej próby ścieżkę dźwiękową, będącą ostatnią pracą nagrodzonego Oscarem kompozytora Ryuichiego Sakamoto. View oEmbed on the source website Niezwykła fuzja dźwięku i obrazu w nowym filmie „Monster” Współpraca, o której marzyłem od wielu lat, w końcu doszła do skutku – mówi Kore-eda o Ryuichi Sakamoto, który skomponował ścieżkę dźwiękową. Reżyser długo walczył o szansę poproszenia Sakamoto o skomponowanie muzyki, co niestety nigdy się nie udawało. Aż do teraz. Pracując nad swoimi poprzednimi projektami, Kore-eda wyobrażał sobie, jakie instrumenty muzyczne powinny zabrzmieć w danej scenie. Wszystko to odbywało się w oparciu o muzykę, której słuchał w czasie pisania scenariusza. Następnie prosił o skomponowanie muzyki utalentowanych artystów. Kore-eda wysłał do Ryuichiego Sakamoto list z prośbą oraz wstępnie zmontowany materiał filmowy z muzyką Sakamoto w tle. Sakamoto odpisał, że przyjmie zlecenie, choć nie miał wystarczająco dużo energii, aby skomponować cały soundtrack. Powiedział też, że jedna lub dwie melodie już pojawiły się w jego głowie. Ostatecznie na ścieżce dźwiękowej pojawiły się dwa nowe utwory skomponowane przez Ryuichiego Sakamoto specjalnie do tego filmu oraz utwory pochodzące z wcześniejszych albumów, w tym z ostatniego zatytułowanego „12”.

nowy-film-hirokazu-koreedy-monster-b19e508.jpg
width: 1920
height: 1080