Polacy zebrali 22,5 mln złotych na dron Bayraktar dla Ukrainy. Turcy zdecydowali się na piękny gest - przekażą go bezpłatnie!
Cała Polska zbierała środki na dron dla Ukrainy. Turcy zdecydowali się na niezwykły gest i przekażą nowoczesny sprzęt zupełnie za darmo. 22,5 mln złotych, które zebrali Polacy zostanie przekazana na pomoc humanitarną w Ukrainie.
W tym artykule: Turcy zdecydowali się na piękny gest - przekażą Ukrainie dron Bayraktar bezpłatnie! Polacy zebrali 22,5 mln złotych na dron Bayraktar dla Ukrainy. Co stanie się z pieniędzmi? Turcy zdecydowali się na piękny gest - przekażą Ukrainie dron Bayraktar bezpłatnie! Turcy przekażą Ukrainie dron Bayraktar bezpłatnie. Tę oficjalną decyzję tureckiej firmy produkującej nowoczesne drony przekazał dziennikarz, Sławomir Sierakowski. Publicysta jest odpowiedzialny za zbiórkę na zakup drona Bayraktar dla ukraińskiej armii, która okazała się pospolitym ruszeniem. Polacy zebrali 22,5 mln złotych! I wtedy turecka firma wzruszona polskim gestem, zdecydowała się na przekazanie sprzętu Ukraińcom bez pobierania zebranych środków. Sławomir Sierakowski opublikował oświadczenie Rady Dyrektorów firmy Baykar: <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="659" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FSlawomirSierakowski1979%2Fposts%2Fpfbid0w4JRSCejBPbgJfsUEg54KwCHXcozH9acPsfN9Jz4Zpn5U2WHK4r2SgoajxpnEitil&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Ołena Zełenska na okładce "Vouge'a". Te zdjęcia przejdą do historii. "Każda z was, koleżanki Ukrainki, jest teraz twarzą naszego kraju" Ołena Zełenska wystąpiła na okładce najnowszego amerykańskiego wydania "Vogue'a". Żona prezydenta Ukrainy zapozowała do niezwykle poruszającej sesji zdjęciowej i powiedziała wszystko to, co powinien usłyszeć cały świat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/olena-zelenska-na-okladce-vouge-a-te-zdjecia-przejda-do-historii-kazda-z-was-kolezanki-ukrainki-jest-teraz-twarza-naszego-kraju-10035b8.jpeg" width="300" height="300" alt="Ołena Zełenska na okładce "Vouge'a". Te zdjęcia przejdą do historii. "Każda z was, koleżanki Ukrainki, jest teraz twarzą naszego kraju"" title="Ołena Zełenska na okładce "Vouge'a". Te zdjęcia przejdą do historii. "Każda z was, koleżanki Ukrainki, jest teraz twarzą naszego kraju"" /> Polacy zebrali 22,5 mln złotych na dron Bayraktar dla Ukrainy. Co stanie się z pieniędzmi? W ramach zbiórki na drona dla ukraińskiej armii, zorganizowanej przez Sławomira Sierakowskiego, zebrano 22,5 mln złotych. Co stanie się z funduszami, którymi tak hojnie podzielili się Polacy? Jak w oficjalnym oświadczeniu informuje turecka firma Baykar, zebrana suma zostanie przekazana na pomoc humanitarną w Ukrainie.
Ołena Zełenska na okładce "Vouge'a". Te zdjęcia przejdą do historii. "Każda z was, koleżanki Ukrainki, jest teraz twarzą naszego kraju"
Ołena Zełenska wystąpiła na okładce najnowszego amerykańskiego wydania "Vogue'a". Żona prezydenta Ukrainy zapozowała do niezwykle poruszającej sesji zdjęciowej i powiedziała wszystko to, co powinien usłyszeć cały świat.
W tym artykule: Ołena Zełenska na okładce "Vouge'a". Te zdjęcia przejdą do historii. "Każda z was, koleżanki Ukrainki, jest teraz twarzą naszego kraju" Ołena Zełenska o początku wojny: co wtedy robiła? jak chroniła dzieci? Ołena Zełenska na okładce "Vouge'a": jak wyglądały kulisy wywiadu dla magazynu? Ołena Zełenska na okładce "Vouge'a". Te zdjęcia przejdą do historii. "Każda z was, koleżanki Ukrainki, jest teraz twarzą naszego kraju" Ta okładka amerykańskiego wydania "Vogue'a" wraz z poruszającą sesją i wywiadem z Pierwszą Damą Ukriany, Ołeną Zełenską, przejdzie do historii. Przed obiektywem znanej fotografki, Annie Leibovitz, pojawił się też prezydent Ukrainy, Wołodymyr Zełenski. Prezydencka para z powagą pozuje trzymając się za ręce. Nie brakuje też obrazów zrujnowanej Ukrainy, która od 24 lutego 2022 r. broni się przed agresją Rosji. Ołena Zełenska o początku wojny: co wtedy robiła? jak chroniła dzieci? Ołena Zełenska opowiedziała o początku wojny i wróciła wspomnieniami do wydarzeń, które wstrząsnęły światem i stały się dowodem na niewyobrażalne okrucieństwo rosyjskiej armii. Rozmowa dotyczy inwazji Rosji, ale też relacji między małżonkami. Amerykańska dziennikarka zapytała również Pierwszą Damę, jak spędziła początek wojny, gdy jako głowy państwa, Wołodymyr wraz z całą rodziną stali się celem nr 1. dla Rosjan. Ołena Zełenska zdradziła, że przez pewien czas nie mogła się kontaktować z mężem i rodzicami, z którymi do tej pory rozmawiała codziennie. Jak zdradziła - ze względów bezpieczeństwa mąż jeszcze do tej pory nie widział się z dziećmi: synem i córką, więc rozumie ból i tęsknotę rozdzielonych ukraińskich rodzin. Na oficjalnym instagramowym profilu Ołena Zeleńska zaapelowała do świata o to, by nie zapominali o Ukrainie i toczącej się w niej wojnie, rozpętanej przez Rosję Putina. Pierwsza Dama porównała się do każdej Ukrainki, którą dotknęła wojna. Ołena Zełenska: "Kiedy pokonamy złych Rosjan, zaproszę wszystkich Polaków do nas". Ten film pierwszej damy Ukrainy to podziękowanie dla nasz wszystkich! Pierwsza dama Ukrainy, Ołena Zełenska, opublikowała na Instagramie wzruszające nagranie. Mówi w nim, że Ukraina ma pecha, że sąsiaduje z Rosją, która dopuszcza się najbardziej haniebnych czynów. Ale też wielkie szczęście, bo za sąsiada ma Polskę z otwartymi sercami dla uciekających przed wojną Ukraińców. Ten film to podziękowanie dla nasz wszystkich! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/olena-zelenska-kiedy-pokonamy-zlych-rosjan-to-wrocimy-do-naszego-mieszkania-wtedy-zaprosze-wszystkich-polakow-do-nas-0b13bde.jpeg" width="300" height="300" alt="Ołena Zełenska: "Kiedy pokonamy złych Rosjan, to wrócimy do naszego mieszkania. Wtedy zaproszę wszystkich Polaków do nas"" title="Ołena Zełenska: "Kiedy pokonamy złych Rosjan, to wrócimy do naszego mieszkania. Wtedy zaproszę wszystkich Polaków do nas"" /> Ołena Zełenska na okładce "Vouge'a": jak wyglądały kulisy wywiadu dla magazynu? Dziennikarka, Rachel Donadio, która przeprowadzała wywiad z Ołeną Zełenską, tak wspomina wizytę w objętej wojną Ukrainie. Rachel Donadio na łamach "Vogue'a" przyznała, że Ołena "w widoczny sposób ponosi koszty emocjonalne swojego narodu".
11-latka opuściła Ukrainę z ciocią, bo jej rodzice służą w armii. Bezduszni urzędnicy kazali jej wracać do ogarniętego wojną kraju
Dziewczynka po trzech miesiącach pobytu w Polsce miała wyjechać z ciocią i kuzynką do Wielkiej Brytanii. Tam czekała na nich rodzina, która zaoferowała wolne pokoje w swoim domu. Niestety bezduszność urzędników doprowadziła do tego, że matka musiała z powrotem zabrać córkę do Ukrainy. Ta historia mrozi krew w żyłach.
Poruszająca historia 11-latki z Ukrainy 11-letnia Alisa opuściła ogarniętą wojną Ukrainę wraz ze swoją ciocią i jej 14-letnią córką. Rodzice dziewczynki, którzy służą w ukraińskiej armii chcieli zapewnić córce bezpieczeństwo. Dlatego właśnie zdecydowali się oddać pod opiekę Alisę. Ciocia znalazła dla siebie i dziewczynek rodzinę w Wielkiej Brytanii, która w ramach programu Homes for Ukraine Scheme udostępniła im wolne pokoje w swoim domu. Jednak po drodze napotkały problemy, które uniemożliwiły dziewczynce przebywanie w bezpiecznym miejscu. Dlaczego? Ta historia mrozi krew w żyłach. Alisa z ciocią Viktorią i jej córką po ucieczce z Ukrainy spędziły w Polsce trzy miesiące w oczekiwaniu na wizy do Wielkiej Brytanii. Niestety pojawiły się problemy. Urzędnicy zakwestionowali fakt, że ciocia dziewczynki jest aktualnie jej pełnoprawnym opiekunem. Nie pomogły nawet dokumenty z pełnomocnictwem rodziców. Co więcej, doczepili się do pisowni imienia dziewczynki, tłumacząc, że nie jest to standardowy zapis w Ukrainie. Na nic tłumaczenie kobiety, że wynika to z różnic językowych w regionie Donbasu. Wizy nie zostały przyznane i cała trójka nie mogła wejść na pokład samolotu na lotnisko Doncaster Sheffield. Viktoria z dziewczynkami musiała wrócić do jednoosobowego pokoju w hostelu w Warszawie, który dzieliły razem z inną Ukrainką i jej córką. We wtorek mama Alisy była zmuszona zabrać córkę z powrotem do ogarniętej wojną Ukrainy. Oburzenia nie kryje para Brytyjczyków, Nick Anderson i jego partnerka Karen Jones, którzy zaoferowali schronienie kobiecie i dziewczynkom w swoim domu. - To oburzające, że rząd brytyjski wysłał tę 11-letnią dziewczynkę z powrotem do strefy wojny, gdzie jej życie może być potencjalnie zagrożone. Każdy, kto ogląda wiadomości i widzi, co Rosjanie robią z kobietami i dziećmi w Ukrainie, powinien być zdegustowany, że rodzina jest traktowana w tak szokujący sposób - powiedział Nick w rozmowie z The Guardianem. Przeczytaj także: Roczna dziewczynka w dniu swoich urodzin przyszła z mamą na grób ojca. "Chciała zjeść śniadanie z tatą". Ta fotografia łamie serce Malutka dziewczynka w różowej sukience siedzi na ziemi. Przed nią stoi fotografia zmarłego w walkach w Ukrainie ojca. Jest dzień urodzin dziecka. Mama przyprowadziła córkę na grób, bo "chciała zjeść śniadanie z tatą. Internauci nie kryją łez widząc tę fotografię. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/roczna-dziewczynka-w-dniu-swoich-urodzin-przyszla-z-mama-na-grob-ojca-chciala-zjesc-sniadanie-z-tata-ta-fotografia-lamie-serce-e6d2fb4.jpeg" width="300" height="300" alt="Roczna dziewczynka w dniu swoich urodzin przyszła z mamą na grób ojca. "Chciała zjeść śniadanie z tatą". Ta fotografia łamie serce" title="Roczna dziewczynka w dniu swoich urodzin przyszła z mamą na grób ojca. "Chciała zjeść śniadanie z tatą". Ta fotografia łamie serce" /> Nick Anderson postanowił, że nie zostawi sprawy bez interwencji i zwrócił się o pomoc do posłanki Jill Mortimer. Niestety pomimo wszelkich starań mężczyzny zarówno w Parlamencie jaki i Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, 11-latka musiała wrócić do Ukrainy, a Brytyjczyk otrzymał informację o odrzuceniu wizy dla dziewczynki. W wyjaśnieniu wskazano, że dziecko nie ma jeszcze ukończonych 18 lat oraz fakt, że nie towarzyszy jej rodzic/opiekun prawny. Co dziwne, jeszcze tego samego dnia mężczyzna otrzymał maila, że jednak wniosek jest rozpatrywany. Jednak mama dziewczynki zdecydowała, że nie może już dłużej czekać i zabrała córkę z Warszawy do domu - Sprawy przybrały zły obrót, ponieważ ciągnęły się tak długo. Miały wizy na pobyt w Polsce tylko na 90 dni i obawiały się, że zabraknie im czasu. Cały proces jest chaotyczny. To śmieszne, że sprawy ciągnęły się tak długo - dodaje Nick w rozmowie. Brytyjczyk nie kryje zażenowania, zwłaszcza, że ukraińskie rodziny już tak wiele wycierpiały. Po tym wszystkim zamiast otrzymać pomoc i wsparcie muszą mierzyć się z bezdusznością urzędników. - "Wygląda na to, że nasi urzędnicy państwowi celowo utrudniają przyjmowanie uchodźców, podczas gdy każdego dnia w wyniku bombardowań giną cywile. To naprawdę obrzydliwe. Czuję się zażenowany, że jestem Brytyjczykiem z powodu tego wszystkiego, zwłaszcza gdy inne kraje po prostu przepuszczają uchodźców. Jak możemy traktować ludzi w ten sposób?" Przeczytaj również: Nie żyje dziennikarka BBC. Deborah James, która od kilku lat chorowała na raka miała 40 lat Zmarła dziennikarka BBC, która od pięciu lat chorowała na raka. Deborah James odeszła w spokoju otoczona rodziną. Osierociła dwoje dzieci. View oEmbed on the source website
"Czułam się winna, gdy jadłam lub kładłam się spać". Viktoria z Fundacji HumanDoc mówi, jak radzi sobie z traumą wojny i jak dziś pomagać Ukrainie [WYWIAD]
Choć temat wojny w Ukrainie nie jest już informacją numer 1., a wielu z nas oddaliło od siebie myśl o tym, co dzieje się za wschodnią granicą, to wojna trwa nadal. I nie możemy się do niej przyzwyczaić. Przypomina nam o tym Viktoria z fundacji HumanDOC, która sama się do nas zwróciła, by zaapelować: „wojna się nie skończyła, trwa dalej i nie wiadomo, czy nie dotknie całego świata, więc trzeba robić wszystko, aby temu zapobiec”. Aktywistka opowiedziała nam jak radzić sobie z traumą wojny i jak dziś realnie możemy pomagać uchodźcom z Ukrainy?
W tym artykule: Fundacja HumanDoc: jak pomagać uchodźcom z Ukrainy? Viktoria przyjechała do Opola 8 lat temu, by studiować psychologię. Jej rodzice marzyli, by wyjechała z Ukrainy nie tylko ze względu na wymarzony kierunek. Gdy w 2014 r. nad Ukrainą zawisło widmo nieuchronnej wojny, wyjazd córki był gwarantem jej bezpieczeństwa. Mieli nadzieję, że tu zbuduje swój drugi dom. I tak się stało. Rok temu Viktoria przeprowadziła się do wsi w Januszkowicach pod Opolem, jak sama mówi - „za miłością”. Gdy przyjechała do Polski jako 16-latka była zdana tylko na siebie. „Rodzice dali mi pieniądze na akademik, na studia, na minimalne potrzeby i powiedzieli – działaj!”. Dziś dla Viktorii to hasło nabrało innego znaczenia - pomaga tym, którzy uciekają z najciężej dotkniętych wojną miejsc jak Azowstal czy Bucza. Jak radzi sobie z traumą wojny i strachem o bliskich? Jak dziś realnie możemy pomagać uchodźcom z Ukrainy? Polska to był jedyny, oczywisty kierunek na studia? 8 lat temu wyjazdy do Polski były bardzo popularne. Dużym plusem było to, że Polska jest w Unii. Po drugie nie jest daleko od domu, więc w każdej chwili mogłam wsiąść do auta, samolotu i być już z rodziną. Gdy przyjechałam do Polski, nie umiałam nawet zapytać o drogę. Zaczęłam od kursu języka polskiego. Przez pierwsze 3 lata mieszkałam w akademiku – to był trudny okres, choćby dlatego, że byłam przyzwyczajona do własnego pokoju. Co było dla ciebie, 16-latki samej w obcym kraju, najtrudniejsze? To, że muszę dzielić z kimś pokój i bariera językowa. Tylko dzięki poznanym na studiach Polakom – kolegom i wykładowcom, przetrwałam ten najtrudniejszy czas. Na moim roku było może trójka Ukraińców. Nowo poznani polscy przyjaciele byli więc dla mnie dużym wsparciem i pomocą. Nigdy na studiach nie zetknęłam się z jakimiś uprzedzeniami, mimo że słyszałam wcześniej, że Polacy nie lubią Ukraińców. Nigdy nie spotkało cię tutaj nic przykrego? Byłam przez jakiś czas barmanką i nie byłam np. wypuszczana na salę, bo manager uważał, że na pewno sobie nie poradzę - zdecydowanie nie przepadał za Ukraińcami, co dało się wyczuć. Ja za to staram się pomagać podwójnie, gdy widzę kogoś, kto na ulicy wygląda na zagubionego. Sama byłam kiedyś na tym miejscu - tylko nie w tak strasznych okolicznościach. Kiedy ostatni raz byłaś w domu, w Ukrainie? W zeszłym roku we wrześniu, na swoje urodziny. Przed tym nie byłam w Ukrainie 3 lata – tyle czekałam na kartę stałego pobytu. To była niezwykle długa procedura. Bardzo tęskniłam za rodziną. Nie mogłam się doczekać, kiedy przedstawię im swojego narzeczonego. Czułaś już wtedy atmosferę napięcia? Nie, zdecydowanie nie - to była moja sentymentalna podróż. Nie miałam żadnych przeczuć. Natomiast miesiąc przed rozpoczęciem wojny czułam, że coś się zbliża. Pojawiały się już wtedy informacje, że wojsko rosyjskie stacjonuje przy granicach Ukrainy. 8 lat temu przestrzegała przed wojną w Ukrainie, ale nikt jej nie słuchał. Przerażająca przepowiednia niestety się spełniła. Zobacz jej wzruszający film![WIDEO] 8 lat temu, kiedy wybuchła wojna w Donbasie, jak wielu Ukraińców, chciała zrobić coś, by powstrzymać szerzącą się rosyjską nienawiść. W związku z tym Daria Dranishnikova stworzyła film, który miał skłonić Rosjan do refleksji i zakończenia wojny w Ukrainie, a spotkał się... z ich hejtem. Przerażająca przepowiednia niestety się spełniła, a dziś na wojnie muszą walczyć ci, którzy występowali we wzruszającym nagraniu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/8-lat-temu-przestrzegala-przed-wojna-w-ukrainie-ale-nikt-jej-nie-sluchal-przerazajaca-przepowiednia-niestety-sie-spelnila-zobacz-jej-wzruszajacy-film-wideo-1fdf8d2.jpeg" width="300" height="300" alt="8 lat temu przestrzegała przed wojną w Ukrainie, ale nikt jej nie słuchał. Przerażająca przepowiednia niestety się spełniła. Zobacz jej wzruszający film![WIDEO]" title="8 lat temu przestrzegała przed wojną w Ukrainie, ale nikt jej nie słuchał. Przerażająca przepowiednia niestety się spełniła. Zobacz jej wzruszający film![WIDEO]" /> Rozumiesz ich decyzję? Ja na ich miejscu już dawno byłabym spakowana, ale w jakimś sensie ich rozumiem. Taka decyzja jest jednoznaczna z zostawieniem dorobku całego życia i zaczęcia od zera. Ale pamiętajmy, że nie raz to postawienie na szali swojego życia. Na szczęście w moim rodzinnym mieście jest w miarę spokojnie. Naszym głównym zmartwieniem jest teraz to, że mój tata ma 52 lata, więc nadal może zostać powołany do wojska. On nie boi bronić się kraju, ale nie czuje się na tyle zdrowy i sprawny. Jak teraz wygląda życie twoich bliskich, którzy zostali w Ukrainie? Ich życie wróciło do normalności. Mój 9-letni brat ma zdalne lekcje, więc jestem o niebo spokojniejsza o niego. Tata powiedział mi, że ludzie zaczynają się zachowywać tak, jakby wojny już nie było – kawiarnie, restauracje są pełne. Nie można się nadal przemieszczać po ulicach od 22 do 5 rano. Ale ludzie chłoną wolność. Niektórzy aż nadto, jeśli wiesz, co chcę powiedzieć. W Ukrainie przez pierwszy miesiąc był zakaz sprzedaży napojów alkoholowych. Jedni tak odreagowują, inni angażują się w pomoc do tego stopnia, że rzucają dotychczasowe prace i zbierają pieniądze, broń, dostarczają jedzenie. To nasza duma narodowa. Wasz prezydent, Wołodymyr Zełenski, stał się już ikoną? Tak, głosowałam na niego i nie żałuję tego wyboru. Na początku wojny zdania były podzielone. Ale tym, że został w kraju, zyskał nasz szacunek. Każdy inny na jego miejscu – uciekłby. Masz jakiś kontakt ze znajomymi, którzy zostali w Ukrainie? Podejrzewam, że oni mogą powiedzieć ci znacznie więcej niż bliska rodzina, która pewnie chce oszczędzić ci zmartwień. Mam 2 serdeczne koleżanki. Chłopak jednej z nich jest żołnierzem i czasem jest mi w stanie powiedzieć więcej, niż mogę się dowiedzieć z informacyjnych programów. Mam nadzieję, że świat nie przyzwyczaja się do wojny, bo wojna nie jest zjawiskiem normalnym. Jeszcze rok temu nie umiałabym sobie nawet wyobrazić, że w moim kraju ktoś nie będzie miał co jeść, pić czy nie będzie mógł wyjechać ze swojego miasta. Bardzo często ci, którzy są daleko, którym udało się uciec, są w trudniejszej sytuacji psychicznej. Ołena Zełenska: "Proszę Was, nie przyzwyczajcie się do wojny. Wojna w Ukrainie to wojna na progu Twojego domu" Ołena Zełenska przypomina światu, że wojna w Ukrainie trwa, a wręcz przybiera coraz bardziej brutalną wersję. Agresja Rosji eskaluje i uderza pełną frustracji siłą w cywili: kobiety, dzieci, osoby starsze, chorych. Tych obrazów nie da się zapomnieć, ale czy przypadkiem świat nie zaczyna obojętnieć na to nieprzerwanie trwające cierpienie i zło za ukraińską granicą? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/olena-zelenska-nie-przyzwyczajcie-sie-do-wojny-wojna-na-ukrainie-to-wojna-na-progu-twojego-domu-1d1b2aa.jpeg" width="300" height="300" alt="Ołena Zełenska: "Nie przyzwyczajcie się do wojny. Wojna na Ukrainie to wojna na progu Twojego domu"" title="Ołena Zełenska: "Nie przyzwyczajcie się do wojny. Wojna na Ukrainie to wojna na progu Twojego domu"" /> Jak ty to wszystko, co się dzieje, przeżywasz? Gdy wybuchła wojna czułam się okropnie, że mam dostęp do jedzenia, że mogę iść do sklepu, że mam wybór, że mogę wziąć prysznic, że siedzę w ciepłym pokoju i śpię w czystej pościeli. Gdy jadłam lub kładłam się spać, czułam się winna. Przez pierwsze 3 dni w ogóle nie spałam tylko ciągle sprawdzałam czy miejscowość, w której jest moja rodzina, jest bezpieczna. Co pomogło ci przetrwać ten trudny czas? Pomogła mi bardzo praca, którą zaczęłam w fundacji HumanDoc. Jestem teraz w projekcie „Misja: Ukraina” i do tej pory pomagaliśmy wszystkim uchodźcom, ale ostatnio zajmujemy się bardzo ciężkimi przypadkami – ludźmi z Azowstalu, Mariupola, Charkowa, okolic Kijowa, czyli z miejsc, które doświadczyły najgorszego okrucieństwa ze strony rosyjskiej armii. Wspieramy ich, zwłaszcza psychologicznie. Pomagamy im stanąć na nogi. W fundacji poznałam psychologa, który pochodzi z Gruzji i przeszedł bardzo podobną historię jak Ukraińcy. Wytłumaczył mi, że nie powinnam czuć wyrzutów sumienia i by pomagać innym, powinnam najpierw pomóc sobie. Pracę w fundacji zaczęłaś wraz z początkiem wojny? Tak, znałam kogoś z fundacji – zaproponowałam jej swoją pomoc. Czułam taką potrzebę. I muszę przyznać, że to najlepsza praca, jaką miałam - bardzo ciężka, bo często pracuję po godzinach, ale ona mnie nie ciągnie w dół, ale unosi. To najlepsze, co mnie w życiu spotkało. Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą" Malva ma 37 lat. Przyjechała do Warszawy z trójką dzieci. Najmłodsze nie miało 4 miesięcy, gdy wybuchła wojna. „Już nigdy nie będę miała tego poczucia bezpieczeństwa. Bo wyobraź sobie, że w środku nocy zbiegasz z dziećmi do schronu, bo gdzieś niedaleko twojego domu spada bomba. Chciałabym, żeby mi ktoś powiedział jak mamy dalej żyć” – mówi. Przygotowałam się na łzy, rozpacz, a spotkałam dzielną kobietę i matkę. Głos łamie jej się tylko wtedy, gdy zdradza jak bardzo boi się o męża i z jak cennych momentów okrada ich wojna. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza10-3ceb31f.jpeg" width="300" height="300" alt="Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą"" title="Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą"" /> Na czym polega twoja praca w fundacji HumanDoc? Jestem człowiekiem od wszystkiego. Do moich obowiązków należy zakwaterowanie nowych osób, pomoc w sprawach urzędowych, dostarczanie jedzenia. Poza tym Excele i mniej ekscytujące rzeczy. Wzrusza mnie skromność tych ludzi – trudno jest im prosić o pomoc, a jak to robią, to proszą o minimum, najpotrzebniejsze rzeczy. Jestem też w kontakcie z psychologiem, gdy tylko tego komuś potrzeba. Chcemy też dać im odrobinę normalności – mamy właśnie w planach np. piknik. Ile masz osób pod opieką? Do tej pory pod moją opieką było ok. 50 osób, ale obecnie zostało ok. 20 osób. Wiedzą, że mogą zadzwonić o każdej porze dnia. Ale oni nigdy nie chcą zawracać mi głowy – to ja zazwyczaj do nich piszę, czy czegoś nie potrzebują! Oni się wstydzą prosić o cokolwiek. W fundacji spotkałaś ludzi, którzy przeszli wojenny koszmar. Są tacy, którzy chcą się wygadać komuś i tacy, którzy zdecydowanie nie chcą z nikim rozmawiać o tym, co widzieli. Ja nigdy nie naciskam - szanuję ich decyzje. Od tego mamy psychologa. Wielu moich znajomych po serii makabrycznych informacji zdradzili mi, że nie są w stanie czytać o tym, co działo się i dzieje w Ukrainie, jak np. masakra ludności cywilnej w Buczy. Nie osądzam tego - taka ucieczka to chyba odruch obronny? Zdecydowanie - od tego jest psycholog, na tym polega jego praca. Zdradzę ci coś – historia każdego człowieka jest i była dla mnie bardzo ważna, ale nauczyłam się w fundacji jednego - angażować w nią psychologa. To on poradził mi, by nie przenosić tych doświadczeń, przeżyć, historii na siebie, bo mogą okazać się ciężarem psychicznym trudnym w pewnym momencie do uniesienia. Miałaś w fundacji taką historię, o której nie możesz zapomnieć? Mamy pod opieką jedną kobietę z dwójką dzieci – 13-latkiem i 9-latkiem. Jej mąż walczy w Ukrainie. Pokazywała mi filmy, co dzieje się teraz w jej rodzinnej miejscowości. Jak wygląda ich dom, a raczej ruiny, które po nim zostały. Nie ma kontaktu z mężem. Nie umiem sobie tego wyobrazić. Przyjechała też do nas dziewczyna, która cały czas płakała. Podejrzewaliśmy najgorsze, że była ofiarą przemocy, gwałtu. Od razu skierowaliśmy ją pod opiekę psychologa, któremu udało się ją uspokoić. Po kilku dniach można było z nią już porozmawiać. Poprosiła nas o zorganizowanie transportu do brata w Niemczech, gdzie niebawem wyjechała. Jesteście przygotowani, jako pracownicy fundacji, na przypadki kobiet, które były ofiarami gwałtu i być może są w ciąży? Jesteśmy na to przygotowani. Jak wiadomo w Polsce aborcja jest nielegalna, ale w zależności od decyzji kobiety, wiemy, co robić. Trzeba dać im czas, nie wywierać nacisku, dać im wszystko spokojnie przemyśleć – wypłakać się, wygadać się przed psychologiem i dopiero wtedy podjąć decyzję. To jest życie tej kobiety i tylko ona może o nim decydować. Jak dziś możemy pomóc Ukrainie? Obecnie najskuteczniej można pomóc finansowo - przelewając środki na rożnego rodzaju zrzutki przeznaczone na pomóc Ukrainie/uchodźcom. Warto wcześniej zweryfikować czy faktycznie w dobre ręce przekazujesz pieniądze. Jeżeli nie masz możliwości finansowych (chociaż każda złotówka się liczy), możesz udostępniać te zrzutki na swoich mediach społecznościowych albo np. sprawdzone, wiarygodne wiadomości o tym, co dzieje się w Ukrainie, żeby jak najwięcej ludzi o tym się dowiedziało. Fundacja HumanDoc: jak pomagać uchodźcom z Ukrainy? „Nasze ostatnie działania koncentrują się na pomocy w adaptacji uchodźców w Polsce. Nazywamy ten etap: czasem na odzyskiwanie przez nich godności” - o tym, na jakich działaniach koncentruje się fundacja, w której pracuje Viktoria i jak każdy z nas może pomóc Ukrainie, zapytałam Małgorzatę Piłacińską z Fundacji HumanDoc, która od początku rosyjskiej agresji na Ukrainę w lutym 2022 r. zapewnia pomoc humanitarną i medyczną, generatory i żywność do wielu miast na Ukrainie (Mariupol, Kijów, Donieck, Zaporoże) oraz kompleksową opiekę nad uchodźcami ukraińskimi w Polsce. Jak wyglądają wasze działania w Ukrainie? Ewakuowaliśmy ludność cywilną (głównie kobiety i dzieci) z terenów i miast, które znalazły się pod najcięższymi atakami Rosjan (najpierw z Kijowa, później z Mariupola). W pierwszym tygodniu wojny ewakuowaliśmy 250 dzieci i kobiet. Udzielamy pomocy humanitarnej (odzież, żywność, higiena produkty). Zapewniamy zaopatrzenie medyczne (leki, opatrunki, środki dezynfekcyjne, apteczki, sprzęt medyczny, karetki pogotowia). Dostarczamy niezbędny sprzęt (agregaty prądotwórcze, oświetlenie z generatorami, powerbankami, latarkami). A co jesteście w stanie zapewnić uchodźcom w Polsce? Zapewniamy uchodźcom kompleksową opiekę: znajdujemy zakwaterowanie, dostarczamy artykuły spożywcze, higieniczne, medyczne. Organizujemy opieka psychologów, pomoc pracowników socjalnych, którzy biegle władają językiem rosyjskim i ukraińskim. Uzupełniamy działania administracji rządowej i samorządów dostarczając żywność i produkty higieniczne do punktów recepcyjnych. Zapewniamy organizacjom humanitarnym w Ukrainie środki finansowe na zakup niezbędnych produktów: wody, żywności, leków (banki w Ukrainie działają). Organizujemy też wsparcie psychologiczne dla dorosłych (grupy wsparcia dla określonych grup, jak m.in. dla kobiet, które straciły dzieci i mężów) i dla dzieci (np. w formie arteterapii) oraz terapię psychotraumatologiczna (PTSD). Wiele zajęć będzie prowadzonych przez psychologów ewakuowanych z Ukrainy, którzy zostali przeszkoleni przez Fundację HumanDoc w zakresie terapii PTSD oraz arteterapii. Wiem, że nie zatrzymujecie się w działaniach na rzecz Ukrainy i macie plany na kolejne miesiące. W czerwcu planujemy otwarcie następujących placówek. W Warszawie wspólnie z Placem Unii zainaugurujemy Centrum Wsparcia Prawnego i Zawodowego dla obywateli Ukrainy. Będzie można dowiedzieć się m.in, jak: wyjechać do Ukrainy i wrócić do Polski, zapisać dziecko do polskiej szkoły, podpisać umowę o mieszkanie lub pracę, nostryfikować dyplom i napisać cv. Będzie też można samemu wydrukować dokumenty i skorzystać z komputera. Na miejscu znajdzie się też kącik zabawa dla dzieci. Głównymi konsultantkami będą w nim ukraińskie prawniczki, które same musiały uciekać przed wojną. Zostały gruntownie przeszkolone z polskiego prawa. Na miejscu będą też organizowane kursy, szkolenia i spotkania networkingowe z zainteresowanymi pracodawcami, dzięki którym przybyszom z Ukrainy będzie łatwiej zaadaptować się w Polsce. W Opolu i Warszawie otworzyliśmy także Centra Integracji – przyjazne, domowe przestrzenie, do których można wpaść na kawę i ciastko, odetchnąć, pogadać z innymi ludźmi albo skorzystać z komputera i drukarki czy darmowych porad psychologa.
Przejmujący taniec uczniów na ruinach szkoły w Charkowie. Kim jest dziewczyna w czerwonej balowej sukni?
To zdjęcie podbija sieć. Kim jest dziewczyna w czerwonej balowej sukni? Odpowiedź znajduje się we wzruszającym nagraniu.
W tym artykule: Przejmujący taniec uczniów na ruinach szkoły w Charkowie Bal na ruinach: "Nie zabiją naszej wolności" Przejmujący taniec uczniów na ruinach szkoły w Charkowie To zdjęcie jest jednym z najczęściej udostępnianych w mediach społecznościowych. Widać na nim piękną dziewczynę w czerwonej długiej sukni. "Kim jest ta kobieta?" - też zadajesz sobie to pytanie? To jedna z uczennic, która wraz z klasą zatańczyła tradycyjnego walca na ruinach swojej szkoły w Charkowie. Chodzi dokładnie o maturzystów jedenastej klasy ze szkoły nr 134 w mieście, które dotkliwie ucierpiało po rosyjskiej agresji. Uroczysty taniec miał być ich pożegnaniem z miejscem, w którym zostawili wspaniałe wspomnienia, a które zostało doszczętnie zniszczone. Pod opublikowanym na Instagramie @ukraine.ua zdjęciu dziewczyny w czerwonej sukni widnieje podpis: "młodzież ukraińska wciąż walczy i marzy. Nic nie może złamać ich ducha". Dziewczyna ze zdjęcia to Valerie. Historią tej fotografii podzieliła się Anna Episheva, jej ciotka. Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą" Malva ma 37 lat. Przyjechała do Warszawy z trójką dzieci. Najmłodsze nie miało 4 miesięcy, gdy wybuchła wojna. „Już nigdy nie będę miała tego poczucia bezpieczeństwa. Bo wyobraź sobie, że w środku nocy zbiegasz z dziećmi do schronu, bo gdzieś niedaleko twojego domu spada bomba. Chciałabym, żeby mi ktoś powiedział jak mamy dalej żyć” – mówi. Przygotowałam się na łzy, rozpacz, a spotkałam dzielną kobietę i matkę. Głos łamie jej się tylko wtedy, gdy zdradza jak bardzo boi się o męża i z jak cennych momentów okrada ich wojna. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza10-3ceb31f.jpeg" width="300" height="300" alt="Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą"" title="Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą"" /> Bal na ruinach: "Nie zabiją naszej wolności" Maturzyści z Charkowa postanowili uczcić pamięć szkoły i zorganizowali bal maturalny na boisku przed budynkiem, z którego zostały tylko ruiny. Świadkowie relacjonowali, że walki o tę część miasta były niezwykle zażarte. W akcji odbicia szkoły z rąk rosyjskich wojsk udział wziął oddział Kraken. Żołnierze zostali zaproszeni na wyjątkowy bal, co miało być gestem wdzięczności uczniów. Organizatorzy balu opowiedzieli też, że utwór, który wybrali do odtańczenia walca, nie był przypadkowy. Tekst piosenki ukraińskiej piosenkarki The Jelly Heil zawiera manifest wolności, który maturzyści chcieli przekazać światu. Zobaczcie poruszające nagranie ukraińskich maturzystów tańczących walca na ruinach szkoły:
[Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 9: Co jest w plecaku kobiety jadącej na wojnę? Jak wygląda życie kobiet na froncie? (gość: Bianka Zalewska)
Gościnią 9. odcinka [Podcastu] Bardzo Kobiecego była korespondentka wojenna, Bianka Zalewska. "One muszą cały czas udowadniać, że nie są ciężarem" - mówi o dzielnych Ukrainkach walczących na froncie, o tym, jak wygląda i pachnie wojna, a także wskazuje, czym możemy się zająć, jeśli chcemy udzielić pomocy ofiarom konfliktu.
W tym artykule: [Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 9. Korespondentka wojenna, Bianka Zalewska: "Moim talizmanem, który zabieram ze sobą jest apteczka" Bianka Zalewska: "[Kobiety na wojnie] bardzo często bywają silniejsze od mężczyzn" Bianka Zalewska z wykształcenia jest prawniczką, z wyboru, kierując się pasją, determinacją i zaangażowaniem, została dziennikarką. Wybrała najtrudniejszą z możliwych dróg w tym zawodzie - jest korespondentką wojenną. W najnowszym odcinku naszego podcastu ujawniła kulisy swojej pracy i opowiedziała o życiu kobiet na froncie. [Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 9. Korespondentka wojenna, Bianka Zalewska: "Moim talizmanem, który zabieram ze sobą jest apteczka" Sandra Hajduk-Popińska i Olga Pejas miały wyjątkową okazję, by porozmawiać z Bianką Zalewską - kobietą niezwykłą, która na własnej skórze i z własnej woli doświadczyła tego, co dzieje się dziś w Ukrainie - wojny, do której - jak sama mówi - przygotowywała się właściwie od 2014 roku. Już wtedy miała bowiem w swoim plecaku wszystko, co mogłoby jej się przydać w momencie wybuchu konfliktu zbrojnego. Co było w plecaku kobiety jadącej na wojnę? Bianka Zalewska: "[Kobiety na wojnie] bardzo często bywają silniejsze od mężczyzn" Nasza gościni opowiedziała również o tym, jak to być na wojnie. Jak wygląda życie kobiet i z czym muszą mierzyć się tylko dlatego, że są kobietami. - mówi Bianka Zalewska i dodaje: Nasza rozmówczyni podkreśliła również fakt, że kobiety, muszą znosić znacznie więcej, by być traktowanymi na równi z mężczyznami. Co czuje korespondentka wojenna, gdy słyszy opinie podważające istnienie wojny? Jakie cechy charakteru trzeba mieć, aby przetrwać na wojnie? Co czuje, widzi i czego doświadcza kobieta, która jeździ w miejsca, gdzie eskalują zbrojne konflikty? Całą rozmowę z Bianką Zalewską znajdziecie na górze artykułu, na naszym kanale YouTube oraz na Spotify. PRZECZYTAJ TAKŻE: Bianka Zalewska: Korespondentka wojenna o życiu na froncie: "Tam nie ma półśrodków" [TYLKO U NAS] WIĘCEJ ODCINKÓW NASZEGO PODCASTU:
Ołena Zełenska: "Kiedy pokonamy złych Rosjan, zaproszę wszystkich Polaków do nas". Ten film pierwszej damy Ukrainy to podziękowanie dla nasz wszystkich!
Pierwsza dama Ukrainy, Ołena Zełenska, opublikowała na Instagramie wzruszające nagranie. Mówi w nim, że Ukraina ma pecha, że sąsiaduje z Rosją, która dopuszcza się najbardziej haniebnych czynów. Ale też wielkie szczęście, bo za sąsiada ma Polskę z otwartymi sercami dla uciekających przed wojną Ukraińców. Ten film to podziękowanie dla nasz wszystkich!
Ołena Zełenska: "Kiedy pokonamy złych Rosjan, to wrócimy do naszego mieszkania. Wtedy zaproszę wszystkich Polaków do nas" Z opublikowanego nagrania bije wdzięczność pierwszej damy Ukrainy, Ołeny Zełenskiej, która w imieniu całego narodu chce podziękować za serce, jakie zostało im okazane po agresji Rosji. „Dziękuję wam przyjaciele", mówi wdzięczna i szczerze wzruszona żona Wołodymyra Zełenskiego. Olena Zełenska jest poruszona postawą Polaków, którzy ukraińskim sąsiadom pozwolili poczuć się jak w domu. Szczególnie łamiące serce fragmenty video to te, w których przytoczone są wypowiedzi wojennych uchodźców – zwykłych ludzi, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów z dnia na dzień. "Wrócę do mojej szkoły. Do mojego kubka w kuchni. Do moich kasztanów. Do krewnych", zdradzają Ukraińcy tęskniący za swoim życiem sprzed wojny. I trudno nie wzruszyć się słysząc te wypowiedzi. Ołena Zełenska: "Proszę Was, nie przyzwyczajcie się do wojny. Wojna w Ukrainie to wojna na progu Twojego domu" Ołena Zełenska przypomina światu, że wojna w Ukrainie trwa, a wręcz przybiera coraz bardziej brutalną wersję. Agresja Rosji eskaluje i uderza pełną frustracji siłą w cywili: kobiety, dzieci, osoby starsze, chorych. Tych obrazów nie da się zapomnieć, ale czy przypadkiem świat nie zaczyna obojętnieć na to nieprzerwanie trwające cierpienie i zło za ukraińską granicą? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/olena-zelenska-nie-przyzwyczajcie-sie-do-wojny-wojna-na-ukrainie-to-wojna-na-progu-twojego-domu-1d1b2aa.jpeg" width="300" height="300" alt="Ołena Zełenska: "Nie przyzwyczajcie się do wojny. Wojna na Ukrainie to wojna na progu Twojego domu"" title="Ołena Zełenska: "Nie przyzwyczajcie się do wojny. Wojna na Ukrainie to wojna na progu Twojego domu"" /> Ołena Zelenska wypunktowała w instagramowym nagraniu zasługi nie rządowych instytucji czy polityków, ale zwykłych Polaków.
Sanitariuszka Kateryna Poliszczuk ma 21 lat. W Ukrainie już jest legendą: "Gwiazdy się spalają, a my będziemy żyć wiecznie”
Na jednym z nagrań udostępnionych przez pułk Azow broniący zakładów Azowstal w Mariupolu słychać, jak ktoś mówi do 21-latki: "ty jesteś teraz gwiazdą, zna cię cały świat". „Jaka gwiazda? Gwiazdy się spalają, a my będziemy żyć wiecznie” - odpowiada sanitariuszka Kateryna Poliszczuk, pseudonim Ptaszek.
Sanitariuszka Kateryna Poliszczuk, pseudonim Ptaszek, ma 21 lat. W Ukrainie już jest legendą: "Gwiazdy się spalają, a my będziemy żyć wiecznie” Zakłady Azowstal w Mariupolu, oblężonym przez Rosjan od 2 marca, stały się jednym z symboli oporu Ukrainy. I mimo że jak ogłosił ukraiński Sztab Generalny, "najwyższe dowództwo nakazała dowódcom jednostek stacjonujących w zakładach Azowstal ratowanie życia żołnierzy”, to obrońcy Mariupola zostali nazwani bohaterami naszych czasów. Wśród nich była sanitariuszka, Kateryna Poliszczuk. "Gwiazdy się spalają, a my będziemy żyć wiecznie" - to słowa 21-latki, która stała się bohaterką i inspiracją dla milionów ludzi na tym świecie. Kim jest Kateryna Poliszczuk? Ma 21 lat a już została legendą Ukrainy. Kateryna jest sanitariuszką, która rannych żołnierzy podnosi na duchu nie tylko niosąc medyczną pomoc, ale też wsparcie psychiczne. Katia, pseudonim Ptaszek, w wieku 19 lat skończyła z wyróżnieniem szkołę artystyczną w Tarnopolu. Jej wielką pasją są motocykle. Gdy nad Ukrainą zaczęły się rozciągać widma wojny, bez dłuższego zastanowienia, zaciągnęła się do służby wojskowej. „Wiem, że będę tam potrzebna, chcę pomagać żołnierzom i ich leczyć” - wspomina Wiktoria Ryżykowa, przyjaciółka Katii. Okazało się, że wrażliwa dziewczyna o artystycznej duszy potrafi podnieść na duchu i zagrzewać do walki, jak wojenny weteran. Jej przyjaciele nie mogą wyjść z podziwu nad hardością Kateryny. Głęboko wierzą w to, że Kateryna wróci do domu cała i zdrowa. Nie żyje wielka ukraińska artystka Ljubow Panczenko. Zmarła z wycieńczenia i głodu w okupowanej przez Rosjan Buczy Nie żyje Ljubow Panczenko. To bardzo smutna wiadomość dla świata kultury i sztuki. Malarka przetrwała wyzwolenie Buczy, ale jej stan był tak dramatyczny, że artystka zmarła 30 kwietnia. Oficjalną przyczyną jej śmierci było wycieńczenie i skrajne zagłodzenie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/nie-zyje-wielka-ukrainska-artystka-ljubow-panczenko-umarla-z-glodu-w-okupowanej-przez-rosjan-buczy1-f4b4b2d.jpeg" width="938" height="619" alt="Nie żyje wielka ukraińska artystka Ljubow Panczenko. Umarła z głodu w okupowanej przez Rosjan Buczy" title="Nie żyje wielka ukraińska artystka Ljubow Panczenko. Umarła z głodu w okupowanej przez Rosjan Buczy" /> Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą" Malva ma 37 lat. Przyjechała do Warszawy z trójką dzieci. Najmłodsze nie miało 4 miesięcy, gdy wybuchła wojna. „Już nigdy nie będę miała tego poczucia bezpieczeństwa. Bo wyobraź sobie, że w środku nocy zbiegasz z dziećmi do schronu, bo gdzieś niedaleko twojego domu spada bomba. Chciałabym, żeby mi ktoś powiedział jak mamy dalej żyć” – mówi. Przygotowałam się na łzy, rozpacz, a spotkałam dzielną kobietę i matkę. Głos łamie jej się tylko wtedy, gdy zdradza jak bardzo boi się o męża i z jak cennych momentów okrada ich wojna. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza10-3ceb31f.jpeg" width="300" height="300" alt="Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą"" title="Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą"" /> źródło: fakty.tvn24.pl
Kobiety Ukrainy: „Chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu. Jako rodzina zostaliśmy okradzeni z chwil, które się już nigdy nie powtórzą"
Malva ma 37 lat. Przyjechała do Warszawy z trójką dzieci. Najmłodsze nie miało 4 miesięcy, gdy wybuchła wojna. „Już nigdy nie będę miała tego poczucia bezpieczeństwa. Bo wyobraź sobie, że w środku nocy zbiegasz z dziećmi do schronu, bo gdzieś niedaleko twojego domu spada bomba. Chciałabym, żeby mi ktoś powiedział jak mamy dalej żyć” – mówi. Przygotowałam się na łzy, rozpacz, a spotkałam dzielną kobietę i matkę. Głos łamie jej się tylko wtedy, gdy zdradza jak bardzo boi się o męża i z jak cennych momentów okrada ich wojna.
Katarzyna Mizera, Kobieta.pl: Pamiętasz, co czułaś, gdy zaczęła się wojna w Ukrainie? Malva Vovk: Ja do końca nie wierzyłam, nikt nie wierzył, że wojna się rozpocznie, choć ona przecież tak naprawdę trwa od 2014 r., ale ja tego nie odczułam nigdy na swojej skórze. Dochodziły do mnie informacje, że znajomy znajomego zginął na froncie, ale to było jak doniesienia z innego kraju. Im bliżej jednak było początku wojny, tym więcej czuło się tego napięcia wśród ludzi. Gdy zdałam sobie sprawę, że ten koszmar się zaczyna- nie wiedziałam, co robić. To chyba było najtrudniejsze – podjęcie decyzji o wyjeździe. Ale podjęliście tę decyzję razem z mężem? Tak, po każdym alarmie mówiłam, że to już czas, ale potem mijało kilka dni i znów odkładaliśmy tę decyzję, aż do 1 marca. Moja przyjaciółka z czasów studiów w Polsce codziennie pisała mi: „Malva, przyjeżdżaj – pomożemy ci”. Najstarszy syn ma 13 lat, córka – 9 lat i ten najmłodszy, gdy wyjeżdżaliśmy z kraju nie miał nawet 4 miesięcy. Znajome opowiadały, że stały na przejściu granicznym 3 doby. I tego się bałam – myślałam: „co będę robić z trójką dzieci na granicy?”. Mąż zachęcał cię do wyjazdu? Eh, no nie – trudno mu było się z nami rozstać. Ale potem wielokrotnie powtarzał, że dobrze zrobiłam, że wyjechałam. Jest teraz o nas spokojny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza4-4a62c94.jpeg" width="1584" height="1176" title="kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza4-4a62c94" /> Jak wyglądała twoja podróż do Polski? Nigdy wcześniej nie przejechałam tak szybko przez granicę – nikt nie chce mi uwierzyć, ale podejrzewam, że to przez najmłodszego syna traktowano mnie bardzo ulgowo. Wszyscy mnie przepuszczali, proponowali miejsce w busie – poruszałam się jak na autopilocie. Po drugiej stronie czekał na mnie maż przyjaciółki ze studiów. Co ze sobą zabraliście? Każde dziecko miało plecak z własnymi rzeczami. Ja w swoim miałam rzeczy najmłodszego. Nie wzięłam prawie nic dla siebie. Miałam tylko to, co na sobie. Teraz myślę, że mogłam to inaczej zorganizować, inaczej się spakować, ale to były wtedy takie emocje. Nie byłam świadoma wielu rzeczy i przekonana, że przyjeżdżam tylko na tydzień. Oprócz opieki nad trójką dzieci, dalej pracujesz zdalnie jako korektorka ukraińskiej stacji telewizyjnej i 2 razy w tygodniu prowadzisz lekcje języka polskiego dla Ukraińców. Czy celowo wypełniasz swój czas? Zdałam sobie z tego sprawę całkiem niedawno, że to trochę sposób na to, by nie myśleć o tym, co dzieje się w moim kraju. Jak prowadzę zajęcia, jestem tak skoncentrowana, że chociaż przez te 1,5 h dziennie nie myślę o wojnie. Inaczej bym oszalała. Poza tym czuję się wtedy doceniona, potrzebna – to moja forma pomocy. Bałam się, że nasza rozmowa będzie dla ciebie powrotem do trudnych wspomnień, że rozbiję cię na kawałki, a widzę przed sobą tak dzielną, pozytywną kobietę, matkę zmobilizowaną do działania. Wiesz, jak napisałaś do mnie, to pomyślałam, ze teraz zastaniesz mnie z innym nastawieniem niż na początku wojny. Dużo wtedy płakałam. Miałam takie marzenie, żeby ktoś pobył z dziećmi i szukałam sobie miejsca, gdzie mogę się wyryczeć jak wilk – tak dziko, prosto z trzewi. Jak sobie radziłaś z tymi emocjami? Marzyłam, żeby zapalić! Kiedyś paliłam nawet paczkę dziennie i wiem, że gdybym wróciła po 3 latach w chwili słabości i takim stresie, to nie skończyłoby się na jednym papierosie. Czego bałaś się najbardziej? Gdybym nie miała dzieci, to nie wyjechałabym z Ukrainy. Ale nie wybaczyłabym sobie, gdyby coś stało się dzieciom. W końcu przecież miałam gdzie uciekać, mam tu przyjaciół – wiem, że w porównaniu do innych, jestem uprzywilejowana. Przecież w większości ludzie uciekali w nieznane – bez znajomości języka, nikt na nich nie czekał, koczowali dniami i nocami na dworcu. Ale zawsze jest ta niewiadoma. Przyjaciółka w pewnym momencie powiedziała mi, że powinnam pomyśleć o szkole dla dzieci – „ale jak to?! Przecież ja za tydzień wracam”, myślałam. „To tylko tydzień” „przecież za tydzień wracam” – tak zaklinałam rzeczywistość. Jak twoje dzieciaki odnalazły się w tej sytuacji? Moja córka chodzi do polskiej szkoły we Lwowie – czuje się tu więc jak w domu. Mówi płynnie po polsku, czyta te same książki, nie ma żadnych problemów z aklimatyzacją. Mój 13-letni syn nie zna języka, a i tak wszystko mu się tu bardzo podoba. To zadziwiające, ale oni w ogóle nie tęsknią za domem. Mówią, że możemy tu zostać. Z jednej strony dobrze, że tak mówią. Wiem, że zaoszczędziliśmy sobie wiele traumatycznych wspomnień, bo nawet, gdy jechaliśmy na granicę, to staraliśmy się śmiać, żartować w aucie, żeby czuły, że to wycieczka, a nie ucieczka przed wojną. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza-090a0ff.jpeg" width="1584" height="1176" title="kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza-090a0ff" /> Rozmawiacie w domu o wojnie? Dzieci wiedzą, że jest wojna – zwłaszcza przez Internet. Staramy się o tym nie mówić, ale bywały takie momenty, że po jakiejś wiadomości przeczytanej w telefonie czy zdjęciu, zanosiłam się szlochem. Mój najstarszy syn stawia mnie wtedy najczęściej do pionu. Mamy to szczęście, że jesteśmy w bezpiecznym miejscu i dzieci to czują. Choć to nie oznacza, że ja nie chciałabym wrócić już do domu. I mam wrażenie, że Polacy już też mają trochę dość Ukraińców. Dlaczego tak myślisz? Ukraińcy różnie się tu zachowują. Ale u nas się mówi, że są „ludzie i ludziska”. Są i kulturalni i wdzięczni za każdy rodzaj pomocy i tacy, którzy uważają, że wszystko należy im się tutaj za darmo. Znam przypadek dziewczyn, które wypiły kawę w cukierni i wyszły bez płacenia. Wierz mi, my się też wstydzimy za tych ludzi. A wiadomo, że bardziej zapamiętuje się to, co było złe, niż to, co dobre. Ale powiedzmy sobie szczerze, to samo możemy powiedzieć o każdej narodowości, również o Polakach odwiedzających Lwów. Ostatnio odprowadzałam córkę do szkoły i zobaczyłam spaloną ukraińską flagę – to dla mnie taki dzwoneczek, że może już pora wracać do domu… Jesteś gotowa na to, co zastaniesz na miejscu? Już wiem, że muszę się przygotować do wielu zmian. Do Lwowa napłynęło wielu ludzi uciekających ze wschodu i w niemal 90% są rosyjskojęzyczni. I to taka wewnętrzna walka, bo to przecież „przez ten język” Putin upomniał się o nasze ziemie. Czy ktoś z twoich bliskich ucierpiał w czasie wojny? Na szczęście nie. Docierają do mnie straszne wiadomości, ze ktoś nie wróci już z tej wojny, ale to znajomi znajomych, albo tacy, których znałam z widzenia, którzy występowali w telewizji, gdzie pracuję. Jeden z nich broni teraz Azowstalu. Który moment od początku wojny był dla ciebie najgorszy? Historia Buczy mnie przeraziła. Ja miałam wrażenie, że ta cała Ukraina to jestem ja i to mnie gryzą, kąsają, rozszarpują, powoli zabijają. Że to ja jestem tą kobietą, o której czytam, i tamtą – to mnie zżerało. Nigdy w żadnym filmie, najstraszniejszym horrorze nie widziałam takich okrucieństw i nie jestem w stanie nawet zrozumieć jak taki okrucieństwa mogą zrodzić się w ludzkim umyśle. Do tamtego momentu, nie wiedziałam, że potrafię nienawidzić. I to tak bardzo. Ci sami żołnierze wrzucają do sieci zdjęcia rodzin, dzieci, wracają jako kochający mężowie… Na studiach miałam przyjaciółkę z Rosji. Gdy dowiedziała się, że Rosja rozpętała wojnę w Ukrainie napisała do mnie, że jest jej bardzo przykro i że nie zgadza się z tą sytuacją. Bo widzisz, mówi się, że to Putin rozpętał wojnę, a ja jak większość uważam, że to wszyscy Rosjanie ponoszą odpowiedzialność. Są winni, bo nie potępiają tego koszmaru. Wiedzą, ale boją się albo są konformistami. Mam wrażenie, że to inny świat, którego nigdy nie zrozumiemy. Czy jest coś, czego się teraz boisz, co spędza ci sen z powiek? Najbardziej boję się, że mój mąż pójdzie na wojnę, bo teraz już wiem, że wszystko może się już zdarzyć. Przykro mi najbardziej, że już nigdy nie będę miała tego poczucia bezpieczeństwa. W tej chwili wydaje mi się, że już nigdy. Bo wyobraź sobie, że budzisz się i dostajesz wiadomości, że gdzieś niedaleko twojego domu spadła bomba. Chciałabym, żeby mi ktoś powiedział jak mamy dalej żyć. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza1-f60b84d.jpeg" width="1750" height="1166" title="kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza1-f60b84d" /> Myślisz, że jest przyszłość w Ukrainie? Myślałam o tym dużo i postanowiłam, że chcę wrócić, nie potrafię żyć nigdzie indziej. Może, gdybyśmy byli w komplecie, gdyby mąż ze mną wyjechał… Nawet mimo niebezpieczeństwa i tak chcesz tam wrócić? Gdybym mieszkała w Charkowie, Kijowie, na wschodzie, to czekałabym do końca wojny, ale jestem z Lwowa. Zamierzam wrócić pod koniec czerwca, do domu po mojej babci, 120 km od Lwowa w górach. Tam zamierzam zostać do końca lata z dziećmi. W mieście żyje się teraz trudniej. Mój mąż został w naszym mieszkaniu, mówi, że zdarza się, że syreny wyją kilka razy w ciągu nocy. Choć moje koleżanki mówią mi, że już się przyzwyczaiły – biorą dzieci i schodzą do schronu. Ale do wojny nie powinniśmy się przyzwyczaić – to słowa pierwszej damy Ukrainy, Ołeny Zełeńskiej. Wiem, że potrzeba czasu, żeby uporać się z pewnymi emocjami. Te rzeczy, które dziś mówię spokojnie, 2 miesiące temu nie przechodziłyby mi przez gardło. Najbardziej wkurza mnie jak ktoś namawia mnie, żebym została jeszcze na rok. Ja to teoretycznie rozumiem, ale serce ciągnie gdzieś indziej. Polska jest piękna, ale ja po prostu chcę do domu! Domem jest dla mnie to uczucie, że jestem na swoim miejscu, tam powietrze jest inne – nie lepsze, ale inne. Zdaje sobie sprawę, że mogę brzmieć niewdzięcznie – w końcu jestem w stolicy, wszędzie mogę szybko dojechać, w nowoczesnych wygodnych autobusach, które przyjeżdżają punktualnie, a nie jak nasze marszrutki, które nie dość, że nie wiadomo czy przyjadą to czy się w nich w ogóle zmieścisz. Ale Lwów jest moim domem - jest przepiękny. A za czym najbardziej tęsknisz? Za mężem. Ta rozłąka tylko umocniła moje przekonanie, że to mój człowiek, mój przyjaciel, moje wszystko. Z nim mogę się śmiać, płakać, rozmawiać o wszystkim. On nigdy nie narzeka, nie daje mi powodu do tego, żebym się bała, to ja częściej płaczę, mimo że jestem w przeciwieństwie do niego, w bezpiecznym miejscu. Mamy taki nasz umowny żarcik „do połowy kwietnia”, tak obiecujemy sobie, że szybko znów będziemy razem, mimo że już przecież połowa maja. Staramy się z tego żartować, ale jest mi strasznie przykro, że omijają go nasze małe rodzinne szczęścia – tak unikalne rzeczy jak to, że nasz synek po raz pierwszy zjadł marchewkę. Nagrywam mu to wszystko i wysyłam. Ale czujemy się okradzeni z cennych dla nas momentów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza6-08002fc.jpeg" width="960" height="960" title="kobiety-ukrainy-chce-do-domu-ale-tak-jak-jeszcze-nigdy-w-zyciu-jako-rodzina-zostalismy-okradzeni-z-chwil-ktore-sie-juz-nigdy-nie-powtorza6-08002fc" /> Jak wygląda teraz życie twojego męża? Mój mąż jest dziennikarzem sportowym, zawsze miał wiele zajęć. W marcu powiedziano nam, że nie dostaniemy wynagrodzenia, bo nie wiadomo, co dalej. Potracił wiele zleceń. W jednym momencie wszystko zniknęło – on nie wiedział, co ze sobą zrobić. To było i jest ciężkie dla człowieka, który kocha swoją pracę i miał pełen grafik. Powiedział mi, że jak wrócę do Ukrainy, to będę spała cały tydzień, a on będzie zajmował się dzieciakami, bo wyspał się za wszystkie czasy. Mamy świadomość tego, że ta wojna się szybko nie skończy, że Putin nie odpuści. Ale jestem dumna, że nie jesteśmy jak np. Białoruś, że walczymy. Mam znajomego, który wrócił do Ukrainy ze Sztokholmu – dla mnie to bohater. Przykro mi, że nie jesteśmy w Unii. Czuje tę zazdrość, że Polacy mogą się nazywać Europejczykami, że są pewni swojego bezpieczeństwa. Ukraina jest taka samotna, rozszarpywana, a to taki piękny kraj. Słyszałam historię Ukrainki, która zawsze marzyła, żeby mieszkać za granicą, a to, co się wydarzyło, zweryfikowało jej myślenie - teraz jest przekonana, że chciałaby mieszkać w Ukrainie. Jeszcze na studiach wiele moich koleżanek marzyło tylko, żeby znaleźć w Polsce męża albo wyjechać dalej. A ja zostałam chyba tak wychowana, że zawsze wiedziałam, że wrócę do Ukrainy. Mój tata powtarzał mi: „nie jesteś potrzebna w innym kraju, to jest twój kraj i nikt nie ma prawa cię z niego wyrzucić”. I teraz to zrozumiałam – chcę do domu, ale tak, jak jeszcze nigdy w życiu.
Wzięła ślub kilka dni temu w ostrzeliwanym Mariupolu. Po trzech dniach była już wdową. "Moją miłością będziesz przez całą wieczność..."
Mieli nadzieję, że przed nimi całe życie. Kilka dni temu powiedzieli sobie tak w ukraińskim bastionie. Trzy dni później Waleria była już wdową. - "Zostało mi twoje nazwisko, kochająca rodzina i wspomnienia szczęśliwego czasu razem."
Wzięli ślub w Azowstalu. Po trzech dniach wydarzyła się tragedia Waleria i Andrij wzięli ślub 5 maja. Miejscem ich wyjątkowej uroczystości była piwnica zakładów metalurgicznych Azowstal w Mariupolu. Na górze było słychać wybuchy. Oni wymienili się obrączkami zrobionymi z folii aluminiowej. Niestety parze nie było dane długo cieszyć się szczęściem. Trzy dni później kobieta została wdową. Tę historię opisały ukraińskie media. - Ukraińskie media przekazują smutną historię z ostrzeliwanych przez Rosjan zakładów Azowstal niejaka Waleria Karpylenko tydzień temu wzięła ślub z towarzyszącym jej na miejscu Andrijem. Kobieta trzy dni później została wdową - poinformowała agencja Ukrinform. Mężczyzna został zabity przez rosyjskich najeźdźców podczas szturmu. Na Twitterze agencji czytamy smutną wiadomość: - Broniąca Mariupola Waleria Karpylenko w czasie kilku dni obecności na terenie Azowstalu została panną młodą, żoną i wdową. 5 maja ukraiński pogranicznik Andrij ps. 'Broda' i dziewczyna z Azowa pobrali się. Trzy dni później on zginął - napisał na Twitterze Ukrinform. Waleria skierowała niezwykle poruszające słowa pod adresem nieżyjącego męża. Aż łzy płyną po policzku: - Byłeś moim prawowitym mężem przez trzy dni. Moją miłością będziesz przez całą wieczność. Najdroższy mój, odważny, byłeś i jesteś najlepszy - tak żegna ukochanego kobieta. Jej słowa cytuje agencja Unian. Jak dodaje ukraińska agencja prasowa, Waleria obiecała mężowi, że "wydostanie się z oblężenia i będzie żyła dla nich dwojga". View oEmbed on the source website Azowstal to ostatni bastion broniących się Ukraińców w Mariupolu. Doradca mera Mariupola Petro Andriuszczenko właśnie poinformował, że rosyjskie wojska kontynuują szturm zakładów metalurgicznych Azowstal. Mają na celu zablokować wyjścia z podziemnych korytarzy na terenie fabryki. - Nie zważając na nic, ukraińscy obrońcy Mariupola podejmują ryzyko i próbują przeprowadzać kontrataki. Nie ma takich słów, które wyraziłyby heroizm tych ludzi" - mówił Andriuszczenko. To Cię może zainteresować: 23-letnia ukraińska pielęgniarka straciła dwie nogi podczas wybuchu miny. Jej pierwszy taniec ze ślubu w szpitalu poruszył miliony [WIDEO] Oksana jest ukraińską pielęgniarką. Pewnego dnia wracając do domu natrafiła na minę. Straciła obie nogi i cztery palce u ręki. Teraz przebywając w szpitalu postanowiła wziąć ślub z Victorem, z którym ma dwójkę dzieci. Ich pierwszy taniec ze szpitalnego oddziału to dowód na to, że miłość przetrwa wszystko, nawet wojnę! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/23-letnia-ukrainska-pielegniarka-stracila-dwie-nogi-podczas-wybuchu-miny-jej-pierwszy-taniec-ze-slubu-w-szpitalu-poruszyl-miliony-wideo-706edee.jpeg" width="300" height="300" alt="23-letnia ukraińska pielęgniarka straciła dwie nogi podczas wybuchu miny. Jej pierwszy taniec ze ślubu w szpitalu poruszył miliony [WIDEO]" title="23-letnia ukraińska pielęgniarka straciła dwie nogi podczas wybuchu miny. Jej pierwszy taniec ze ślubu w szpitalu poruszył miliony [WIDEO]" /> 8 lat temu przestrzegała przed wojną w Ukrainie, ale nikt jej nie słuchał. Przerażająca przepowiednia niestety się spełniła. Zobacz jej wzruszający film![WIDEO] 8 lat temu, kiedy wybuchła wojna w Donbasie, jak wielu Ukraińców, chciała zrobić coś, by powstrzymać szerzącą się rosyjską nienawiść. W związku z tym Daria Dranishnikova stworzyła film, który miał skłonić Rosjan do refleksji i zakończenia wojny w Ukrainie, a spotkał się... z ich hejtem. Przerażająca przepowiednia niestety się spełniła, a dziś na wojnie muszą walczyć ci, którzy występowali we wzruszającym nagraniu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/8-lat-temu-przestrzegala-przed-wojna-w-ukrainie-ale-nikt-jej-nie-sluchal-przerazajaca-przepowiednia-niestety-sie-spelnila-zobacz-jej-wzruszajacy-film-wideo-1fdf8d2.jpeg" width="300" height="300" alt="8 lat temu przestrzegała przed wojną w Ukrainie, ale nikt jej nie słuchał. Przerażająca przepowiednia niestety się spełniła. Zobacz jej wzruszający film![WIDEO]" title="8 lat temu przestrzegała przed wojną w Ukrainie, ale nikt jej nie słuchał. Przerażająca przepowiednia niestety się spełniła. Zobacz jej wzruszający film![WIDEO]" /> Wika uciekła przed wojną. Dziś maluje kurtki, by zarobić na siebie i swoją rodzinę. Zobaczcie, jaki ma talent! Wika Stepaniuk pochodzi z obwodu donieckiego, ale od kilku tygodni mieszka w Polsce. Przed rosyjską agresją uciekała w popłochu, a towarzyszyły jej szwagierki z dziećmi. Gdy znalazła się w Polsce, kobiety miały pod opieką pięcioro dzieci, dziś jest ich szóstka. Siostra męża Wiki, już na obczyźnie, niedawno urodziła swoje kolejne dziecko. Dziś Wika artystycznie maluje kurtki, by zarobić na życie. Jej mąż walczy w Ukrainie.