Spektakl muzyczny „40-latek”. Teatr Rampa przedstawia odświeżoną wersję kultowego polskiego serialu
Na widzów Teatru Rampa na Targówku czeka spektakl muzyczny pt. „40-latek”. Sztuka jest inspirowana scenariuszem serialu Jerzego Gruzy i Krzysztofa Teodora Toeplitza.
W tym artykule: „40-latek” w Teatrze Rampa Powrót do czasów PRL-u w teatralnym wydaniu Długo przed „Sukcesją”, „Grą o tron” czy „Rodziną Soprano” telewidzowie zachwycali się polskim serialem, w którym bohaterski inżynier zmagał się z problemami rodzinno-budowlanymi i przemierzał Warszawę słynnym maluchem. Pół wieku po emisji pilota „Czterdziestolatka” Stefan Karwowski, jego maluch, żona Madzia, Maliniak i Kobieta Pracująca powracają jako bohaterowie spektaklu w teatrze Rampa. Reżyserką sztuki jest Joanna Drozda. „40-latek” w Teatrze Rampa Czy Stefan odkryje w sobie talent wokalny? Co łączy Kobietę Pracującą i inżyniera? Kim tak naprawdę jest Maliniak? W spektaklu inspirowanym serialem Jerzego Gruzy i Krzysztofa Teodora Toeplitza pojawią się odpowiedzi na te i inne pytania, ukryte w tekstach nowych piosenek i szlagierów PRL. Niemal pół wieku od premiery pierwszego odcinka „40-latek” okazuje się serialem wciąż aktualnym, nie tylko z powodu wiecznych korków na (prze)budowanej Trasie Łazienkowskiej. Inżynier Karwowski zmaga się z licznymi wzorcami „głowy rodziny”, którym musi we własnym mniemaniu sprostać. Jak poradzić sobie z presją oczekiwań, które niesie ze sobą życie w Warszawie? Czego możemy nauczyć się dzisiaj od Karwowskiego i jego świata? Czy umiemy tworzyć społeczności przyjaciół i sąsiadów nie tylko na portalach społecznościowych? Teatr Rampa na Targówku przedstawia szaloną, muzyczną podróż w czasie do epoki pożyczanych od sąsiadów szklanek cukru, nawoływań na obiad niosących się między blokami i nie zakłóconego telefonami komórkowymi życia wokół trzepaka. Powrót do czasów PRL-u w teatralnym wydaniu Spektakl „Czterdziestolatek” to okazja, by wrócić do czasów dzieciństwa, zabrać tam młode pokolenie i pokazać mu świat bez Internetu. Świat, w którym życie rodzinne i sąsiedzkie było główną rozrywką a ludzie spędzali ze sobą czas w realu. I nigdy się nie nudzili. Scenariusz inspirowany oryginalnym scenariuszem serialu „40-latek” Jerzego Gruzy i Krzysztofa T. Toeplitza. Realizacja spektaklu: Reżyseria, teksty piosenek: Joanna Drozda Muzyka i aranżacje: Michał Łaszewicz Choreografia: Karolina Garbacik Scenografia i Kostiumy: Łukasz Błażejewski Obsada: Marcin Januszkiewicz/Modest Ruciński Arkadiusz Brykalski/Konrad Marszałek Anna Mierzwa Joanna Drozda/Natalia Kujawa Krzysztof Godlewski Piotr Furman Kamila Boruta-Marszałek Dominika Łakomska Brygida Turowska Robert Tondera Mikołaj Wachowski/Tymon Kasa Bilety dostępne na stronie Teatru Rampa.
Katarzyna Golec po wizycie w teatrze oburzona zachowaniem dzieci i rodziców: "To nie plac zabaw!"
Żona jednego z braci Golec, Katarzyna Golec udała się z młodszą córką do teatru z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru. Z wykształcenia aktorka-lalkarka zamieściła wpis, w którym komentuje zachowanie innych członków widowni: "Nie wierzę, że rodzic nie może wytrzymać 40 minut bez sprawdzania non stop telefonu komórkowego".
W tym artykule: Katarzyna Golec oburzona zachowaniem widowni w teatrze: "strasznie to smutne jak mała jest świadomość" Katarzyna Golec zwraca uwagę rodzicom: "Miejmy w sobie więcej empatii, uważności na małego człowieka-widza" Żona Pawła Golca, Katarzyna Golec jest z wykształcenia aktorką-lalkarką i przez wiele lat związana była z teatrem lalek. Z okazji przypadającego 27 marca Międzynarodowego Dnia Teatru wybrała się z córkami do dwóch warszawskich teatrów. Ze starszą córką, 19-letnią Mają, pojawiła się w sobotę w Nowym Teatrze, z dziewięcioletnią Anią udała się natomiast następnego dnia do Teatru Lalka. Katarzyna Golec oburzona zachowaniem widowni w teatrze: "strasznie to smutne jak mała jest świadomość" Katarzyna Golec zamieściła na swoim profilu na Instagramie wpis, w którym nie kryje oburzenia zachowaniem rodziców i dzieci podczas spektaklu teatru lalek. Aktorka zauważa, że spóźnianie się, jedzenie i picie czy sprawdzanie telefonów rozprasza zarówno widownię, jak i aktorów. Co więcej, Katarzyna Golec podkreśla, jak ważne jest świadome wybieranie spektakli dla swoich pociech. "Rozumiem, że 4 letnie dziecko nie da rady skupić swojej uwagi na przedstawieniu, które skierowane jest do dzieci od lat 7. RODZICE, czytajcie opisy przedstawień... nie bez powodu jest tam wyraźnie zaznaczone dla kogo jest dany spektakl". Katarzyna Golec zwraca uwagę rodzicom: "Miejmy w sobie więcej empatii, uważności na małego człowieka-widza" Dalej Katarzyna Golec pisze się do rodziców, zwracając uwagę na zachowanie ich dzieci podczas spektaklu. Na koniec przypomniała, aby myśleć o innych osobach na widowni, podczas oglądania spektaklu, szczególnie tych dla dzieci. "Miejmy w sobie więcej empatii, uważności na małego człowieka-widza... Pomyśl, że jak siedzisz w 3 rzędzie i masz 180 cm wzrostu i dodatkowo weźmiesz swoje dziecko na ręce, to możesz zasłaniać jakiemuś krasnoludkowi za tobą wszystko...". Pod wpisem Katarzyny Golec bardzo szybko pojawiło się wiele komentarzy osób, podzielających jej zdanie na temat etykiety w teatrze. "Trzeba o tym pisać i mówić choć pewnie osoby o których mowa tego nie czytają. Koncert muzyki klasycznej poranki muzyczne czy kaplice dla dzieci w kościele też są często traktowane jak przestrzeń gdzie wszystko można, a nie jako miejsca gdzie uczymy kultury i na pewne zachowania przymykamy oko;) Wszystko podupadło niestety" - pisze jedna z internautek. Krystyna Janda o rządowej dotacji dla artystów: „Jestem rozgoryczona” Rząd rozdysponował 400 milionów złotych na wsparcie dla branży artystycznej. Na dotacje mogły liczyć m.in. teatry, filharmonie, zespoły pieśni i tańca, a także pojedyncze gwiazdy. Fundacja Krystyny Jandy również otrzymała pomoc lecz aktorka obawia się, że nie jest ona wystarczającym pokryciem strat przyniesionych przez obostrzenia związane z epidemią.
TYLKO U NAS: Marta Żmuda Trzebiatowska: "Chciało mi się krzyczeć, że nikt nie daje mi szansy!"
- Zaczęłam dusić się w szufladzie pięknej i słodkiej dziewczyny z komedii romantycznych – mówi Marta Żmuda Trzebiatowska w rozmowie wideo. Wzrusza się do łez, gdy wspomina jak czuła się jako aktorka, i jako kobieta, gdy po wielu latach zaszufladkowania ktoś wreszcie dał jej szansę.
Marta Żmuda Trzebiatowska: "Macierzyństwo przewartościowało moje życie" Marta Żmuda Trzebiatowska odchodzi z teatru – pisały wyraźnie zaskoczone polskie portale gwiazdorskie. Nikt nie spodziewał się takiej decyzji, szczególnie w momencie gdy większość aktorów straciła sporą część pracy, a teatr to teatr – daje etat. Co spowodowało, że Marta Żmuda Trzebiatowska podjęła taką decyzję? - Kierowała mną i kobieta, i matka – mówi Marta Żmuda Trzebiatowska w rozmowie wideo z Olą Nagel. - Oczywiście macierzyństwo, a szczególnie podwójne macierzyństwo, przewartościowało moje życie i wywróciło je do góry nogami, ale nie tylko. Teraz to ja chcę być panią własnego czasu i własnego kalendarza – mówi wyraźnie przejęta. Marta Żmuda Trzebiatowska i "Mowa Ptaków" W rozmowie pojawia się sporo emocji. Decyzja o rozstaniu z teatrem, w którym Marta Żmuda Trzebiatowska spędziła tak wiele lat i poznała tak wielu wspaniałych ludzi, z pewnością nie była łatwa. Jednak zdecydowała się na ten odważny krok. Jak przyznaje nie chodzi tylko i wyłącznie o macierzyństwo. W pewnym momencie swojego życia każda z nas zadaje sobie takie pytanie: CZEGO JA CHCĘ OD ŻYCIA? KIM CHCĘ BYĆ? Marta Żmuda Trzebiatowska również zadała sobie te pytania i zrozumiała, że nie chce być już piękną i słodką dziewczyną z komedii romantycznych. Stać ją na znacznie więcej! - Film „Mowa Ptaków” był dla mnie motorem do podjęcia zmian w życiu zawodowym. (…) Rola w „Mowie Ptaków” była zupełnie inna od tych słodkich, uśmiechniętych, które grałam dotychczas. Mogłam pokazać swoje możliwości. Ja wiedziałam, że mogę coś takiego zagrać, tylko nie dostawałam takich propozycji – zdradza wyraźnie wzruszona Marta Żmuda Trzebiatowska. ZOBACZ TEŻ: Iza Kuna: "Mówię o przemijaniu z perspektywy zwykłej kobiety. Nie boję się tych tematów" [WYWIAD] - Media kreują wirtualny świat brzydkich albo ładnych, średnich nie ma w ogóle, a biorąc pod uwagę statystyki, to nas jest najwięcej - mówi Iza Kuna i przyznaje, że wielokrotnie chciała pokazać swoje ciało takim jakie jest naprawdę, ale nikt nie był zainteresowany. Iza Kuna doskonale wie, jak czuje się w swoim ciele kobieta po 50-tce - coraz bardziej samotna, coraz mniej piękna i coraz bardziej smutna. Edyta Litwiniuk przeszła ciężką chorobę: "Myślałam nawet, że to dobrze, że mamy dwie córeczki, zostaną z tatą" Guz piersi – gdy słyszysz te słowa z ust lekarza, myślisz, że to wyrok. Edyta Litwiniuk też tak sądziła. O swoim strachu i wielu przepłakanych nocach opowiada w rozmowie z Olą Nagel. Na szczęście gwiazda została na tyle szybko zdiagnozowana, że wszystko zakończyło się dobrze. Mimo wszystko lęk i świadomość upływającego czasu pozostały. Dziś Edyta Litwiniuk – słynna polska trenerka fitness – opowiada o tym, jak ta trudna sytuacja zmieniła jej życie i wpłynęła na decyzję o trzecim dziecku. Marta Żmuda Trzebiatowska: "Chciało mi się krzyczeć, że nikt nie daje mi szansy" Na pytanie, czy przez te wszystkie lata czuła się zaszufladkowana, odpowiedziała ze łzami w oczach: - Trafiłam do tej szuflady o której mówisz. (…) z czasem zaczęłam dusić się w tej szufladzie, złościć się na opinie recenzentów i ich krytykę, (…) Chciało mi się krzyczeć, że nikt nie daje mi szansy. Miałam nawet taki moment kryzysu, kiedy pomyślałam, że ja nie chcę uprawiać tego zawodu, bo byłam w nim nieszczęśliwa. Czułam, że to nie jest prawda, co ludzie o mnie piszą, mówią i myślą, tylko nie mam takiej siły, by to pokazać. Xawery Żuławski przyszedł do mnie w momencie mojego kryzysu – opowiada dalej Marta Żmuda Trzebiatowska, wspominając spotkanie z reżyserem „Mowy Ptaków”. Więcej o tym, jak czuje się aktor uwięziony w szufladzie, dlaczego czasem warto się zatrzymać i zadać sobie kilka podstawowych pytań, a także o tym, jak odnaleźć własną drogę, dowiecie się z pierwszej części wywiadu wideo Oli Nagel z Martą Żmudą Trzebiatowską. ZAPRASZAMY! PRZECZYTAJ TEŻ: TYLKO U NAS: Marta Żmuda Trzebiatowska: „Tkwiłam w związku, w którym byłam nieszczęśliwa” - Tak często w życiu jest, że tkwimy w związkach, które nas unieszczęśliwiają. Lęk odbiera nam decyzyjność. Boimy się, ale trzeba mieć w sobie taką siłę, by powiedzieć: „Dobra rzucam to i zaczynam nowe życie” – mówi w rozmowie z Olą Nagel Marta Żmuda Trzebiatowska. Zobaczcie drugą część wywiadu wideo z polską aktorką! Kasia Sienkiewicz z "Kwiatu Jabłoni" o Michale Wiśniewskim, sekretnym koncercie z tatą, miłości do krów i porannym pianiu koguta [WYWIAD] Jest z miasta (TO WIDAĆ!), ale budzi ją codziennie pianie koguta. Kocha krowy i marzy o tym, by kiedyś zamieszkać na totalnej wsi, bo wierzy, że "Wszystkie drogi prowadzą do Mrągowa". Uwielbia kulinarny Instagram Moniki Brodki, podziwia międzypokoleniową współpracę Waglewskich i... Michała Wiśniewskiego. Lubi zimowe perfumy w środku lata i nienawidzi jesieni. Kasia Sienkiewicz - bo o niej mowa - choć znana jest głównie z "Kwiatu Jabłoni", ma wiele twarzy! Kilka z nich odkryjecie, czytając wywiad Oli Nagel dla KOBIETA.PL. Zobaczcie, co gra w duszy Kasi Sienkiewicz! Basia Kurdej-Szatan i jej dzieci Heni i Hania - jak wpłynęło na nią drugie macierzyństwo i dlaczego zdecydowała się na poród ze znieczuleniem? - Za drugim razem jest inaczej. Bardziej się wpajam, przeżywam, zapamiętuję – mówi nam Basia Kurdej-Szatan, opowiadając o macierzyństwie odkrytym na nowo po narodzinach Henia. – Z Hanią wszystko po prostu szło do przodu i wszystko było nowe. Z Heniem jest inaczej. To dla mnie czas spokoju – dodaje. Zobaczcie, co jeszcze o dojrzałym macierzyństwie, drugim porodzie i byciu Zosią-Samosią opowiedziała Oli Nagel Basia Kurdej-Szatan!
Krystyna Janda gorzko wyznaje: "Jak mam pomóc matce trojga dzieci, która nie ma z czego żyć?"
Krystyna Janda była ostatnio gościem Katarzyny Janowskiej w programie „Rezerwacja”. Aktorka zdradziła, jak wielki wpływ pandemia wywarła na jej teatry. „Jest wiele kobiet, które w ogóle nie wyszły na scenę. Jak mam pomóc matce trojga dzieci, która nie ma z czego żyć? Tych dramatów jest bardzo dużo”- przyznała.
Krystyna Janda o trudnej sytuacji z powodu pandemii Krystyna Janda goszcząc u Katarzyny Janowskiej w programie "Rezerwacja" opowiedziała, jak w trudnej sytuacji się znalazła. Wiadomość o możliwości wprowadzenia kolejnego lockdownu, związanego z trzecią falą pandemii koronawirusa, wzbudziła w niej uczucie bezsilności. Aktorka przyznała, że ona i cały jej zespół żyją w niepewności i nie są w stanie przewidzieć, co przyniosą kolejne dni. Pracownicy teatrów muszą zmierzać się z ciągłą zmianą repertuaru, wielokrotnym przekładaniem premier, a często odwoływaniem spektakli. Krystyna Janda przyznała, że sama była zmuszona skorzystać z pomocy finansowej w trakcie pandemii. Aktorka wzięła pożyczkę na kwotę 1.5 mln zł, aby móc wywiązywać się z wypłacania pracownikom pensji. Powiedziała, że mimo kryzysowej sytuacji, nikogo nie zwolniła, ponieważ bardzo zależy jej na dalszej współpracy. Przeczytaj również: Krystyna Janda o rządowej dotacji dla artystów: „Jestem rozgoryczona” Najbardziej przejęła się sytuacją kobiet, które ze względu na pandemię nie mogą grać w spektaklach. Jakie plany na przyszłość ma Krystyna Janda? Prowadząca „Rezerwację” zapytała Jandę, co sądzi o możliwościach jakie w obecnej sytuacji daje nam technologia. Artystka odpowiedziała, że w żadnym wypadku nie zamierza skorzystać z możliwości transmitowania spektaklów online. Taka forma wiąże się z ogromnymi kosztami, które Janda oszacowała w granicach 200-300 tys. zł. Dodała, że takie rozwiązanie nie odda też w pełni atmosfery, która towarzyszy zarówno aktorom, jak i widzom, podczas spektaklu w teatrze. Zobacz także: Krystyna Janda pokazała zdjęcie z synami. Fani: „Jak księżna Diana!”
Tomasz Dedek: "Wtedy zrozumiałem, co to znaczy być w teatrze". Rozmawiamy o sytuacji artystów w Polsce
"Żyjemy w takich czasach przygnębiających. Można by to było jakoś inaczej rozegrać, gdyby chciano. Wyniszcza się tkankę narodu przez takie działania, a wiadomo, że kultura jest najbardziej na to podatna. Nikt nie będzie mówił, że nie ma pieniędzy na cokolwiek, ale ma na kulturę."
Tomasz Dedek, słynny aktor filmowy i teatralny rozmawia z nami o początkach swojej kariery i o tym, jak wygląda współpraca z młodym pokoleniem aktorów. Opowiada też o życiu artystów w czasie pandemii i swoich obawach dotyczących przyszłości polskiej kultury. Czy teatry przeniosą się do Internetu? Wiktoria Grochowska: Jak to się stało, że się Pan zainteresował aktorstwem? Poczuł Pan powołanie, czy może wręcz przeciwnie – to był przypadek? Tomasz Dedek: Szczerze mówiąc, to było tak dawno temu, że nawet nie pamiętam. Zawsze miałem w sobie potrzebę bycia aktorem – myślałem o tym od najmłodszych lat. Pamiętam jak dawno, dawno temu, w latach 60. oglądałem taki program, w którym występował Jan Kobuszewski z Janem Kosiniakiem, nazywał się „Wielokropek”. W czarno-białym obrazie, to była taka forma kabaretu. Pomyślałem, że bardzo fajnie byłoby robić to, co oni robią. No i jakoś tak się stało. Czy coś się w kinie albo polskim teatrze zmieniło się od czasu Pana debiutu? Jak wyglądały początki, a jak się pracuje teraz? Jeżeli chodzi o film, zmieniła się przede wszystkim technologia. Są inne kamery, nie nagrywamy już na taśmie światłoczułej, materiału nie trzeba wywoływać. Nie trzeba czekać kilka dni, żeby zobaczyć, jaki jest efekt pracy operatora, reżysera, aktora. To wszystko widać natychmiast. Pracuje się z jednej strony o wiele szybciej, ale z drugiej strony można też pozwolić sobie na więcej dubli. Taśma była kiedyś jednym z najdroższych elementów produkcji filmowej. Nie aktorzy, nie reżyser, tylko właśnie taśma. Był taki przelicznik taśmy, że można było do jednej sceny zrobić dwa albo trzy duble, więcej nie. Tak się to liczyło, jeden do trzech. Teraz ilość dubli jest w zasadzie dowolna. Pilnujemy, tylko żeby nie zapełniła się pamięć. Nie zaznałem jednak czasu Teatru Telewizji na żywo, to było jeszcze przed moją pracą. W teatrze niewiele się zmieniło, ale też jest on elementem stałym, takie rzeczy jak on się nie zmieniają. Może tylko trochę, też jeśli chodzi o technikę. Pamiętam, jak kiedyś były na stanie ręczne światła i trzeba było czekać, przy układaniu światła na scenie. Elektrycy notowali, że w tej scenie włączą taki reflektor, a ten przełożą. Teraz wszystko jest skomputeryzowane. Sama praca nie zmieniła się – w teatrze nie ma prawa się zmienić, on rządzi się swoimi prawami. Może zmiany zaszły bardziej jeśli chodzi o względy obyczajowe. Kiedyś w teatrze była bardzo poważna hierarchia, a w tej chwili te sytuacje międzyludzkie są dość mocno rozluźnione. To pewnie wynika z tego, że młodzi, mający wielka popularność uzyskaną przez inne nośniki niż teatr, czują się swobodnie, a może nawet zbyt swobodnie w teatrze. Takie czasy. foto: AKPA Ta kwestia obyczajowa zdaje się bardzo ciekawa. Najczęściej mówi się, że Polacy chodzą do teatru mało, a jak już w nim są, to zachowują się różnie. Jak to wygląda od środka, z perspektywy osoby stojącej na scenie? Polacy mało chodzą do teatru. Ja miałem to szczęście, że przez 20 lat pracy na scenie nie doświadczyłem braku widowni. Oczywiście, że nie wszyscy mogą chodzić na spektakle, bo jedni nie lubią, drudzy nie mają czasu, ale teatr zawsze ma swoją wierną widownię i ci, co przychodzą, są stałymi widzami, którzy zawsze będą wracali. Za czasów Teatru Ateneum 20 lat temu i teraz za czasu Teatru Komedia – zupełnie inny rodzaj repertuaru – była pewna wierna publiczność, która bywa w teatrze regularnie i wypełnia go po brzegi, a nawet ponad. To są jednostki, które potrzebują bycia w tym, co nazywamy przedstawieniem teatralnym. Są Polacy, którzy chodzą do teatru i są Polacy, którzy nie chodzą do teatru – tylko tyle mogę powiedzieć na ten temat. ZOBACZ TEŻ: Borys Szyc w roli playboya w serialu HBO "Warszawianka". Macie podejrzenia, na kim wzorował się Żulczyk? Wracając do kwestii samej pracy, jak się Panu współpracuje z kolejnym pokoleniem aktorów? Zauważa Pan jakieś zmiany, który wpływają na pracę? Ja miałem szczęście i nieszczęście pracować z ludźmi, których to młode pokolenie już zupełnie nie pamięta. Nie wspominając o największych nazwiskach polskiego teatru i kina – te gwiazdy są dziś zapomniane. Jeśli chodzi o młodsze pokolenie, miałem przyjemność być przy debiucie Borysa Szyca, Tomka Kota, Dorocińskiego. Oni byli wtedy dobrze zapowiadającymi się młodymi ludźmi, dość nieśmiało wchodzącymi w tę nową sytuację, którzy teraz znakomicie robią to, co robią. Ich pokolenie jeszcze miało styczność z prawdziwymi gwiazdami teatru i kina. Nowe jest kompletnie oderwane od historii. Trochę inaczej się zachowują, ale nie mam do nich pretensji, bo są stymulowani innymi bodźcami. Poruszają się w Internecie, w całej tej strukturze pozamaterialnej. Mają więcej kontaktu poprzez media niż przez bycie z człowiekiem. Troszeczkę są zagubieni, troszeczkę nie wiedzą, jak się zachować, troszeczkę są buńczuczni, troszeczkę zarozumiali, ciężko im zrozumieć pewne rzeczy, ale ja też nie czuję potrzeby, żeby im cokolwiek tłumaczyć. Myślę, że dojdą do tego wcześniej, czy później, a jak nie dojdą to ich strata. Problem z młodym pokoleniem aktorów, tak zwanych serialowych, do których ja też się zaliczam jako aktor serialowy, polega na tym, że oni pracują bardzo często w swoich grupach, gdzie każdy uważa, że jest fantastyczny, czego nie kwestionuje. Jednak prawdziwa konfrontacja następuje, kiedy przychodzi starszy aktor, który ma o wiele więcej doświadczenia, o wiele więcej umie – wtedy ci młodzi się uczą i zaczynają rozumieć, że ten zawód nie polega tylko na tym, by mówić o swoich fantastycznych dokonaniach. Sprawdzają się właśnie w konfrontacjach ze starszym pokoleniem. Do tego dochodzą też zmiany w zawodzie reżysera – trochę mniej wymaga. Z drugiej strony pojawia się też kwestia producentów, którzy potrzebują świeżego nazwiska. foto: AKPA Co Pan rozumie przez powiedzenie, że to szczęście albo nieszczęście współpracować z tymi największymi gwiazdami? Szczęście, bo może młodzi dzisiaj szybciej by zrozumieli ten zawód i w ogóle ten świat, który jest troszeczkę wyimaginowany, do którego trzeba mieć trochę dystansu. Nieszczęście jest takie, że wchodzą w niego z zamkniętymi oczami i bez refleksji podchodzą do tego, co dzieje się wokół. Nie twierdze, że to ich wina – taka jest struktura naszych dziejów. ZOBACZ TEŻ: Krystyna Janda w ogniu krytyki: " Nie brzydzą pieniądze od „paskudnej władzy”? "Jeszcze jej mało?!" Jaką w takim razie Pan wróży przyszłość swojemu zawodowi i przyszłości kultury w Polsce, biorąc pod uwagę to, jak aktualnie sytuacja wygląda? Jak przyjął Pan wiadomość o kolejnym zamknięciu? Jak mogłem przyjąć? Szczerze mówiąc, należałoby tu użyć wielu niecenzuralnych wyrazów, ale tego nie będziemy robić. Być może przeniesiemy się w inne rejony, które są nam, starszym aktorom obce, a młodym bliższe. Może będziemy robić coś w Internecie, jeśli to dłużej potrwa? Stworzymy coś obok telewizji, która kiedyś była telewizją publiczną. Może nastanie nowy czas telewizji internetowych? Czasy są kiepskie, co tu dużo mówić. Jeśli chodzi o przyszłość, to raczej nic się nie zmieni, póki odpowiedzialni za nas będą ludzie niewrażliwi. W tej chwili, minister Gliński podejmuje decyzje bez fałszywej maski zatroskania na twarzy i dla udawanej przyzwoitości, zamiast tego z cynicznym uśmieszkiem. Nie wróżę na razie polskiej kulturze zbyt wielu sukcesów. Jak skomentowałby Pan ostatnią sytuację dotyczącą dotacji rządowych dla artystów? Media szumnie się o tym rozpisywały. To był taki gorący kartofel. Żadnego algorytmu z pewnością nie było. Dla przyzwoitości rozdzielono pieniądze, których pewnie i tak nikt nie dostanie, a jak dostanie, to ten, kto ma dostać. To jest jakiś wielki humbug. foto: AKPA ZOBACZ TEŻ: Janusz Gajos: „Mały człowiek podzielił nasz kraj”. Czy chodzi o Jarosława Kaczyńskiego? Co oznacza w takim razie zamknięcie placówek kultury, zawieszenie przedstawień, czy wstrzymanie produkcji filmowych dla artystów w ogóle? Odcięcie od środków to jedna sprawa, ale czy też nie jest to w pewnym sensie odcięcie od możliwości samorealizacji, od pasji? Możemy się umówić, że jest to kwestia stanu wyższej konieczności, że to nam pomoże przeżyć fizycznie, ale to nie do końca tak jest. Inne decyzje, które są wprowadzane w życie, wcale nie działają na rzecz poprawy sytuacji. Co tu dużo gadać. Są kraje, które rozwiązały to inaczej niż my, może byli bogatsi, może byli mądrzejsi. Pasja? Nie chce być złym prorokiem, ale obserwujemy przewartościowywanie wszystkiego na modłę władzy, co zaczyna przypominać cenzurę. Myśli Pan, że sektor kultury właśnie dlatego został wyłączony jako jeden z pierwszych? Niech mi Pani powie, ile ludzi jest codziennie w muzeum? Na pewno nie tyle, żeby było głównym ogniskiem wirusa. Prawda? Jeszcze rozumiem teatr. Graliśmy dla ½ widowni. Na 500 miejsc, było 250 osób. Ostatnio mieliśmy pomysł, żeby grać dla ¼ - normalnie w najgorszych snach człowiek, by o tym nie pomyślał, ale mieliśmy taką wolę. To jest co czwarte miejsce, w bardzo dużej przestrzeni, wszyscy są w maskach… Ja byłem jeszcze dzień przed zamknięciem w Teatrze Polskim na Małej Scenie na „Oni” Witkacego, z resztą bardzo znamienna sztuka, jak na nasze czasy. Siedzieliśmy w 35 osób. Powiem Pani, że wtedy zrozumiałem, co to znaczy być w teatrze i mieć kontakt z prawdziwym żywym słowem, w jaką interakcję można wchodzić, ile to daje w tych marnych czasach. To zdecydowanie podnosi na duchu. Sama przed zamknięciem byłam w operze, gdzie była ¼ widowni i jakkolwiek zgadzam się z Panem w kwestii samego przeżycia, to muszę jednak powiedzieć, że te puste miejsca wokół były przygnębiające. Tak, bo żyjemy w takich czasach przygnębiających. Można by to było jakoś inaczej rozegrać, gdyby chciano. Wyniszcza się tkankę narodu przez takie działania, a wiadomo, że kultura jest najbardziej na to podatna. Nikt nie będzie mówił, że nie ma pieniędzy na cokolwiek, ale ma na kulturę. To idzie lawinowo, poprzez edukację, która jest częścią tego, co nazywamy kulturą. Ostatnie działania, zaplanowane od samego porządku, były tylko na to, by wymienić podręczniki na nowe z nowymi wartościami. Pandemia świetnie usprawiedliwia wyłączenie sektora kultury. Gdy ostatnio przyznano dotacje dla kultury, pojawiły się komentarze, o tym który z piosenkarzy dostaje miliony, a pielęgniarki z pewnością to zrozumieją. Te dotacje to był czysto propagandowy strzał, z którego niemal natychmiast się wycofano. Chodziło tylko o to, by podgrzać atmosferę, co z resztą się udało. Czy w obliczu kolejnych upadających placówek kultury, ludzie nie będą chcieli oddolnie jej promować? Nie wiem, są rzeczy ważne i ważniejsze. Nie wiem, na jakiej szali położyć to, co dzieje się z kulturą, a to, co się dzieje na przykład po ostatnim orzeczeniu w sprawie sędziego Tulei. Nie wiem kogo najpierw bronić, ale myślę, że ludzie kultury, powinni wstawić się za nim. Jaka jest więc rola artystów w tym, co dzieje się teraz w Polsce? Działania proobywatelskie powinny wziąć górę. Zawsze pojawia się dyskomfort, na przykład z pracą dla telewizji publicznej – ja mam taki dyskomfort. Nie wiem jeszcze do końca jak to określić, ale słyszę wewnętrzny głos, który pyta, czy aby na pewno jest to fajne? Z drugiej strony trudno nam odebrać prawa do wykonywania zawodu. To duży dylemat. ZOBACZ TEŻ: Krzysztof Kowalewski: „Mi wszystko życie wynagrodziło moją żoną”
Dyrektor znanego teatru oskarżany o molestowanie i mobbing. "Zamknął mnie na kilka dni w swoim pokoju, żeby nikt nie zobaczył moich siniaków"
Dyrektor Ośrodka Praktyk Teatralnych "Gardzienice" miał dopuszczać się molestowania i mobbingu wobec pracowników teatru. O oburzających wydarzeniach w placówce pisze Gazeta Wyborcza.
Mobbing i molestowanie w "Gardzienicach" Jak donosi Gazeta Wyborcza, Włodzimierz Staniewski, założyciel legendarnego teatru "Gardzienice" dopuszczał się molestowania i mobbingu wobec aktorek i pracownic ośrodka. Z relacji rozmówczyń Wyborczej dowiadujemy się o niedopuszczalnych praktykach, jakie stosował dyrektor teatru. Pracownicy mieli być wykorzystywani do takich czynności jak prasowanie prywatnych ubrań dyrektora, sprzątanie, czy masowanie pleców, a także pełnieniu roli "hostess" na imprezach organizowanych przez Staniewskiego. Jedna z bohaterek materiału Wyborczej, reżyserka Agnieszka Błońska wyznała, że przemoc za strony dyrektora przyjmowała też bardziej bezpośrednią formę: Z kolei ukraińska artystka Mariana Sadovska ujawniła inny, oburzający incydent: Włodzimierz Staniewski nie odniósł się do tekstu Wyborczej. Ministerstwo Kultury i Urząd Marszałkowski w Lublinie wydały oświadczenia, z których wynika, że nie otrzymały żadnych sygnałów dotyczących zachowań mogących nosić znamiona mobbingu oraz molestowania seksualnego w "Gardzienicach". Czytaj też: #SayStop: Pierwsza w Polsce fundacja dla kobiet w służbach mundurowych będzie walczyć z mobbingiem "Gardzienice" Ośrodek Praktyk Teatralnych "Gardzienice" powstał w 1977 roku z inicjatywy Włodzimierza Staniewskiego. Teatr mieści się we wsi Gardzienice pod Lublinem, przez krytyków uznawany jest za teatr eksperymentalny. Ośrodek organizuje warsztaty i zajęcia z gry aktorskiej dla młodzieży w ramach projektu Akademia Praktyk Teatralnych i znany jest zarówno w Polsce jak i za granicą.
Julia Wieniawa i jej mama w podobnych sukienkach. Dwie kobiety, dwa pokolenia i jedna modna sukienka na jesień!
Czy są takie ubrania, które łączą pokolenia i pasują kobietom w różnym wieku? Oczywiście, że są i w naszym przekonaniu nie ma ubrań, które pasują tylko nastolatkom albo tylko kobietom dojrzałym. Dowód? Spójrzcie na najnowszą stylizację matki i córki – Julii Wieniawy i Marty Wieniawy-Narkiewicz, które na premierę sztuki „Dom Lalki” w Teatrze Komedia wybrały satynowe sukienki!
Sukienka na jesień - moda na satynę Satynowa sukienka to hit minionego lata. Pisaliśmy o tym kilkukrotnie, przedstawiając Wam całą pulę argumentów, dla których warto posiadać satynową sukienkę w swojej szafie. Najmodniejsze satynowe sukienki to te przypominające halki. Lekkie, proste, na cieniutkich ramiączkach typu spaghetti idealnie sprawdzały się w upalne dni wakacji, ale jak je nosić jesienią i zimą? – być może zapytacie. Odpowiedzią niech będzie najnowsza stylizacja Julii Wieniawy, która połączyła satynową sukienkę z czarną narzutą, przypominającą krojem kimono. Photo: AKPA Przejdź do kolejnej strony, by poznać szczegóły stylizacji Julii Wieniawy i jej pięknej mamy! Julia Wieniawa w satynowej sukience - modna stylizacja na cebulkę Takie kontrastowe połączenie to tylko przykład. Równie świetnie satynowa sukienka wyglądać będzie w zestawie z wełnianym pulowerem, swetrem maxi czy grubą marynarką. Taka satynowa sukienka może być doskonałą podstawą wielowarstwowej, ciepłej jesiennej stylizacji na tzw. cebulkę. Przykład? Stwórz trzy warstwy „modowej cebulki”, zakładając najpierw satynową sukienkę na ramiączkach, następnie obszerną koszulę oversize, a na to włóż ciepłym sweter lub wyjątkowo modną w tym sezonie kamizelkę. Zatroszcz się, by poszczególne warstwy stylizacji wystawy spod siebie, tworząc ciekawy efekt kaskady. Taki zestaw to tylko jeden z wielu pomysłów na jesienną stylizację z satynową sukienką w roli głównej. Julia Wieniawa i jej zestaw z premiery „Domu Lalki” w Teatrze Komedia to kolejny pomysł na wykorzystanie gorącego letniego trendu w chłodniejszych miesiącach roku. Modowa inspiracja: czerwona satynowa sukienka na ramiączkach z kolekcji Naoko - podstawa wielu wspaniałych stylizacji! Photo: AKPA Mama Julii Wieniawy Marta Wieniawa-Narkiewicz w satynowej wieczorowej sukni Co więcej, satynowa sukienka to pomysł na stylizację nie tylko dla młodych dziewczyn. Dowodem na to niech będzie stylizacja mamy Julii Wieniawy. Marta Wieniawa-Narkiewicz na teatralną premierę „Domu Lalki” wybrała szarozieloną satynową suknię z kopertowym dekoltem i mocno zaznaczoną talią. Musimy przyznać, że wyglądała w niej bezbłędnie! To sukienka, która sprawdzi się w wielu okolicznościach, ale przede wszystkim wspaniale wyglądać będzie w teatrze! Jeśli zatem szukasz idealnej kreacji do teatru czy opery, wybierz podobną. Satyna jest bowiem mocno wieczorowa i kojarzy się z czasami międzywojnia, gdy cała bohema największych miast Europy spędzała wieczory w teatrach i kabaretach, delektując się sztuką przez duże S. Nam podoba się nie tylko kolor kreacji czy materiał, z której została uszyta, ale być może przede wszystkim krój, który podkreśla kobiece kształty i optycznie wysmukla. Chcesz wiedzieć, jakie buty pasują do satynowej sukienki i przyjrzeć się bliżej dodatkom w stylizacji Julii Wieniawy i jej mamy? Zajrzyj na kolejną stronę! Jakie buty pasują do satynowej sukienki - sandałki czy botki? Marta Wieniawa-Narkiewicz do satynowej sukienki dobrała sandałki na obcasie, których kolor optycznie wydłuża nogi. Uwielbiamy sandałki, ale do teatru pewnie założyłybyśmy klasyczne szpilki. Niemniej jednak stylizację mamy Julii Wieniawy uznajemy za bardzo udaną i inspirującą! Wróćmy jeszcze na moment do kreacji Julii Wieniawy. Satynową sukienkę na ramiączkach i lekką narzutę połączyła z lakierowanymi botkami, które sprawdzą się w wielu jesiennych stylizacjach i zdecydowanie pasują do jesiennych wizyt w teatrze. Photo: AKPA Zobacz też: Answear stworzył kolekcję w stylu vintage inspirowaną serialem "KRÓL" Lakierowane botki w stylu Julii Wieniawy Botki na cieniutkiej szpilce a'la Julia Wieniawa Photo: AKPA Chcesz dowiedzieć się, co najbardziej podoba się nam w stylizacjach słynnej mamy i jej córki? Zajrzyj na kolejną stronę! Modna mama i córka - jedna sukienka, dwie stylizacje na jesień Patrząc na modną mamę i córkę, nie mamy wątpliwości, że obie wyglądają doskonale, a ich stylizacje z satynową sukienką w roli głównej to kolejny dowód na to, że moda nie zna wieku i że niemal każdy, nawet najbardziej szalony trend, można zinterpretować tak, by pasował do naszej szafy. Podczas gdy Julia Wieniawa stawia na minimalistyczną satynową halkę na ramiączkach, mama aktorki decyduje się na ultra kobiecość i wybiera klasyczną kreację z zakładkowym dekoltem, rękawami i wcięciem w talii. Jedna satynowa sukienka, a dwie kobiety i dwie zupełnie różne modowe opowieści! Zobacz też: Te sukienki genialnie wyszczuplają i podkreślają talię!
Janda krytykuje władze: "Polityka — ta k**wa, niech idzie precz"
W rozmowie z TVN Krystyna Janda opowiedziała o tym, jak prywatne teatry funkcjonują w czasie pandemii. Wyznaje, że obawa przed bankructwem sprawiła, że zdecydowała się otworzyć Och-Teatr, którego jest dyrektorką. Mimo powrotu do pracy i względnej normalności sytuacja nie wygląda dobrze. Rozgoryczona artystka nie szczędzi mocnych słów politykom niezaangażowanym w sprawy kultury.
Krystyna Janda o działaniu teatrów. Przez pandemię koronawirusa musiała wziąć pożyczkę Krystyna Janda przyznaje, że nawet po otwarciu teatru trudno jest utrzymać płynność finansową. Wymogi sanitarne ograniczają dostępną liczbę miejsc na widowni. Za przykład podaje popularny spektakl „Mayday”. Przed pandemią trudno było zdobyć na niego bilety. Teraz z 230 miejsc na widowni zajętych jest jedynie 88. Ograniczenia i długi okres zawieszenia działalności negatywnie odbiły się na budżecie Och-Teatru. Krystyna Janda wyznaje, że była zmuszona wziąć pożyczkę. Jak wszystkie teatry prywatne, boi się bankructwa. Krystyna Janda jednocześnie zaznacza, że ponowne otwarcie teatru i rozpoczęcie kolejnych prób bardzo podniosło morale w zespole. Obecnie trwają przygotowania do sztuki „Wspólnota mieszkaniowa”. Krystyna Janda krytykuje polityków za brak odpowiedniej reakcji na problemy polskiej kultury Mimo powrotu do pracy, Krystyna Janda nie kryje swojego rozgoryczenia. W jednym z postów na Facebooku wyznaje, że to sztuka pozwoliła jej przetrwać trudny okres w czasie izolacji. Krystyna Janda wyraża również swoje ubolewanie z powodu niedofinansowania artystów. Muzea, teatry, kina i wszystkie pozostałe placówki kultury zostały zamknięte jako jedne z pierwszych. Ich otwarcie było zaś planowane dopiero w ostatnim, czwartym kroku odmrażania gospodarki. W tym samym poście wyraża swoje obawy związane z zamknięciem placówek kultury. Krystyna Janda ma również żal do przedstawicieli polskiej polityki. Krystyna Janda tak podsumowuje kilka miesięcy izolacji i zastoju w pracy. Już w kwietniu tego roku przyznała, że szykuje się na trudny rok. Długo wyczekiwany powrót do normalności wiąże się z wieloma komplikacjami. Mimo to, Krystyna Janda jest dobrej myśli. Zarówno założycielka, jak i aktorzy Och-Teatru, cieszą się z powodu powrotu do pracy. Będący obecnie w przygotowaniu spektakl „Wspólnota mieszkaniowa” w reżyserii Krystyny Jandy będzie miał swoją premierę 17 lipca.
Kiedy otwarcie kin i teatrów? Minister Gliński nie ma dobrych wieści
12 marca to data, w której nasze życie codzienne uległo całkowitej zmianie. Społeczna izolacja wymusiła między innymi zamknięcie placówek kulturalnych, oświatowych, lokali gastronomicznych, czy salonów kosmetycznych. Choć dwa z czterech zaplanowanych etapów odmrażania gospodarki za nami, na seans w kinie, lub spektakl w teatrze, będziemy musieli jeszcze poczekać.
Kultura w czasach zarazy 12 marca 2020 zamknięte zostały instytucje kultury na terenie całego kraju. Kina i teatry pozostają nieczynne do odwołania, co ma zmniejszyć rozprzestrzenianie się epidemii koronawirusa, z którą od kilku miesięcy walczy cały świat. 19 kwietnia natomiast, rząd rozpoczął "odmrażanie gospodarki", czyli znoszenie kolejnych zakazów, zaplanowane na cztery etapy. Otwarcie placówek kulturalnych zaplanowane zostało dopiero na ostatni etap i prawdopodobnie odbędzie się w całkowicie nowym reżimie sanitarnym (między innymi z ograniczoną liczbą widzów podczas jednego seansu, lub spektaklu). Kiedy otwarcie kin i teatrów? Chociaż pierwszy i drugi etap odmrażania gospodarki nastąpiły po sobie dość szybko (odpowiednio 20 kwietnia i 4 maja), wciąż nie ma informacji o kolejnych postępach w znoszeniu obostrzeń. Minister Piotr Gliński, w rozmowie, która odbyła się na antenie Programu Trzeciego Polskiego Radia, stanowczo rozwiał nadzieje związane z szybkim powrotem do kin, czy teatrów: Dodał, że sytuacja w kraju jest wciąż "bardzo poważna". Zapewnił również, że Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w tej chwili przygotowuje kolejne wytyczne dla tych instytucji. Kina i teatry będzie można otworzyć tylko po spełnieniu rygorystycznych warunków, związanych z zapewnieniem maksymalnego bezpieczeństwa i higieny klientom.
Pierwsze w Polsce premiery spektakli w internecie: gdzie i kiedy je zobaczymy?
Czas pandemii to niezwykle trudny egzamin dla teatrów, zwłaszcza tych prywatnych. Wiele z nich udostępnia swoje archiwalne spektakle za darmo lub za symboliczną kwotę, która wesprze instytucję. Teatr Powszechny w Łodzi zdecydował się wyjść na przeciw wyzwaniu i ogłosił pierwsze w Polsce e-premiery. Jakie tytuły, kiedy i w jakiej cenie będziemy mogli obejrzeć?
Wszyscy tęsknimy za atmosferą teatru: zapachem sal, dźwiękiem dzwonka wzywającego na spektakl, pluszowych obić foteli, przyciszonych głosów, niecierpliwości oczekiwania. Ośmielę się przypuszczać, że nawet za spóźnialskimi, którzy potrafią poruszyć cały rząd w popłochu szukając swojego miejsca. Nie ma co ukrywać - tęsknota jest wielka. Jednak obecny czas pandemii to sprawdzian naszej cierpliwości. Rząd bowiem nie przewiduje otwarcia instytucji kulturalnych nawet w 3. etapie łagodzenia obostrzeń. Pozostaje nam więc kontakt z teatrem w wirtualnej rzeczywistości. Wiele teatrów tak jak Teatr Polonia Krystyny Jandy udostępnia swoje sztandarowe tytuły w określonym czasie w sieci. Nie zdarzyło się jednak dotychczas, by któryś z teatrów zdecydowałby się na przeniesienie premier do sieci. Prekursorem stał się łódzki Teatr Powszechny, który ogłosił, że premiera dwóch tytułów. Spektakle będą udostępnione w cenie symbolicznego biletu. Kiedy pojawią się premierę i ile będzie kosztować bilet? Jak zapowiada dyrektor teatru, spektakle zostaną profesjonalnie zaresjestrowane, bez uszczerbku dla wartości artystycznej. Bilety będzie można kupować przez Internet, na wirtualnej widowni, i tak jak podczas regularnego spektaklu, na każde przedstawienie będziemy mieć dostępnych około 450 miejsc w przypadku Dużej Sceny i około 200 na Małą Scenę. Transmisje będą odbywały się zgodnie z repertuarem – w określony dzień w określonej godzinie. Tym samym twórcy chcą stworzyć, wirtualną, alternatywną wersję teatru na miarę zastanych czasów. O datach oraz lokalizacji teatr będzie informował na bieżąco. Jakie premiery zobaczymy? Na Dużej Scenie zostanie pokazana współczesna komedia, poruszająca wiele uniwersalnych tematów. Na Małej Scenie spektakl dla młodzieży – premiera z cyklu „Dziecko w sytuacji”. Trudna sytuacja teatrów i aktorów Dyrektorka teatru podkreśla też w jak trudnej sytuacji zostali aktorzy, którzy w czasie pandemii stracili nie raz jedyne źródło utrzymania.