Kim jest żona Mateusza Morawieckiego? Swojego męża Iwona Morawiecka zna od szkolnych lat
Żona Mateusza Morawieckiego, Iwona Morawiecka nie przepada za udzielaniem wywiadów i nie zabiera głosu w kwestiach publicznych. Mimo że pozostaje z dala od medialnego rozgłosu, zarządza znacznym majątkiem, pełni kluczową rolę w życiu rodzinnym i wspiera męża w jego działalności politycznej. Kim jest Iwona Morawiecka i jak wygląda historia jej związku ze znanym politykiem?
W tym artykule: Czym się zajmuje i kim jest żona Mateusza Morawieckiego? Historia związku Mateusza i Iwony Morawieckich Życie rodzinne oraz dzieci Iwony i Mateusza Morawieckich Iwona Morawiecka w mediach Czym się zajmuje i kim jest żona Mateusza Morawieckiego? Iwona Morawiecka, żona byłego premiera Mateusza Morawieckiego, to osoba konsekwentnie strzegąca swojej prywatności. Ukończyła studia wyższe, jednak niewiele wiadomo na temat jej pracy zawodowej. Wspiera męża i opiekuje się domem. Kiedy Mateusz Morawiecki objął stanowisko premiera RP w grudniu 2017 roku w swoim exposé dziękował przede wszystkim żonie, doceniając wsparcie, jakim obdarzała go od początku ich związku. Na profilach społecznościowych byłego premiera niejednokrotnie pojawiają się zdjęcia, na których pozuje razem z małżonką oraz dziećmi. Sama Iwona Morawiecka, mimo że podobnie jak żona Zbigniewa Ziobry jest partnerką wysokiej ranki polityka, nie jest aktywna w mediach społecznościowych. Jej postawa odzwierciedla świadomą decyzję o oddzieleniu życia prywatnego od publicznego, mimo pełnienia przez męża wysokich funkcji państwowych. Historia związku Mateusza i Iwony Morawieckich Historia ich relacji nie mogłaby raczej służyć za materiał do filmu. Para poznała się już w szkole podstawowej, pobrali tuż po ukończeniu przez Mateusza Morawieckiego studiów. Iwona i Mateusz Morawieccy znają się od czasów wczesnej młodości i są małżeństwem od lat 90. XX wieku. Tworzą rodzinę już od kilku dekad i wspólnie opiekują się dziećmi, a na początku 2025 roku powitali na świecie pierwszego wnuka. Ze względu na duże zainteresowanie działalnością Iwony Morawieckiej obejmującą zarządzanie i wynajem licznych posiadłości, widomym jest, że żona byłego premiera ma z mężem rozdzielność majątkową. Życie rodzinne oraz dzieci Iwony i Mateusza Morawieckich Iwona Morawiecka unika publicznego rozgłosu, skupiając się przede wszystkim na życiu rodzinnym. Żona byłego premiera zajmuje się wychowywaniem dzieci. Wspólnie z mężem doczekali się czwórki potomstwa. Starsza córka ma na imię Aleksandra. Następny w kolejności jest syn Jeremiasz. Małżeństwo ma też dwójkę młodszych adoptowanych dzieci, które wzięli pod swoją opiekę: Ignacego i Magdę. Mateusz i Iwona Morawieccy mają liczną rodzinę. Najstarsza córka, Aleksandra, skończyła studia z zakresu finansów i zarządzania, które podjęła w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej. Jej młodszy brat Jeremiasz wyjechał do Wielkiej Brytanii, by tam zgłębiać międzynarodowe stosunki gospodarcze w London School od Economics. Z kolei dwójka młodszych dzieci Ignacy oraz Magda są w trakcie szkolnej edukacji. Żona polityka Iwona Morawiecka niedawno została babcią. Jej najstarsza córka, która wyszła za mąż w czerwcu 2023 roku, doczekała się pierwszego dziecka. Na początku lutego 2025 roku radosną wiadomość ogłosił za pośrednictwem mediów społecznościowych były premier i mąż Iwony Morawieckiej, witając nowego członka rodziny na świecie. Pierwszy wnuk pary ma na imię Stanisław. Iwona Morawiecka w mediach Żona premiera Morawieckiego zdaje się być osobą bardzo tajemniczą. Wyraźnie stroni od mediów i popularności, jaka mogłaby się wiązać z życiem u boku jednego z najważniejszych osób w państwie. W przeciwieństwie do żony Rafała Trzaskowskiego unika rozgłosu i niewiele wiadomo na temat jej działań zawodowych czy społecznych. Sam Mateusz Morawiecki zapewnia w wywiadach, że Iwona Morawiecka jest jego podporą, ofiarowując mu spokój domowego ogniska. O działalności zawodowej Iwony Morawieckiej wiadomo w zasadzie tylko tyle, że zajmuje się wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami. Iwona Morawiecka od lat angażuje się w inwestycje na rynku nieruchomości. Jej działalność obejmuje zarządzanie i wynajem licznych posiadłości, zarówno mieszkalnych, jak i komercyjnych. Treść artykułu opublikowana pierwotnie: 16.03.2022r.
Życzenia imieninowe dla Andrzeja: śmieszne, poważne, a nawet dla księdza
Nie każdy umie napisać ładne życzenia, ale to nic złego. W tym artykule znajdziesz różne propozycje i na pewno wypatrzysz takie, które przypadną ci do gustu. Czytaj dalej i odkryj przykładowe życzenia imieninowe dla Andrzeja.
W tym artykule: Życzenia imieninowe dla Andrzeja Życzenia imieninowe dla Andrzeja - poważne Życzenia imieninowe dla Andrzeja - śmieszne Rymowane życzenia imieninowe dla Andrzeja Życzenia imieninowe dla księdza Andrzeja Wymyślanie życzeń na różne okazje bywa problematyczne, zwłaszcza jeżeli potrzebujesz ich na ostatnią chwilę. Najważniejsze jest jednak to, aby pamiętać je złożyć i żeby były szczere. W tym artykule znajdziesz przykładowe życzenia dla Andrzeja w różnych formach, od poważnych po zabawne i rymowane. Czytaj dalej i skorzystaj z poniższych propozycji, które możesz zarówno wysłać mailem lub SMS-em, jak i zapisać na kartce imieninowej. Życzenia imieninowe dla Andrzeja Uniwersalne życzenia w naturalnym tonie sprawdzą się zarówno dla bliskich, jak i dalszych znajomych. Życzenia imieninowe dla Andrzeja - poważne Poważne życzenia imieninowe są najlepsze dla współpracowników i osób, z którymi łączą Cię formalne relacje. Życzenia imieninowe dla Andrzeja - śmieszne Jeśli chcesz poprawić Andrzejowi humor lub zaskoczyć go życzeniami, wyślij mu coś zabawnego. Dołącz do tego śmiesznego gifa lub obrazek i wiadomość gotowa. Rymowane życzenia imieninowe dla Andrzeja Wiersze i rymowanki zawsze rozczulają odbiorcę i trafiają do serca, ale dużo trudniej je napisać. Dlatego możesz skorzystać z gotowych pomysłów na rymowane, ładne życzenia imieninowe dla Andrzeja, które wywołają uśmiech na jego twarzy. Życzenia imieninowe dla księdza Andrzeja Księżom wypada złożyć życzenia, które odnoszą się do ich duchowości i służby Bogu.
Życzenia imieninowe dla Katarzyny: wesołe, poważne, rymowane i nie tylko
Wymyślanie życzeń na imieniny może być problematyczne, szczególnie jeśli przypomnisz sobie o tej okazji w ostatniej chwili. Najważniejsze jest jednak to, żeby były szczere. Czytaj dalej i poznaj przykładowe życzenia imieninowe dla Katarzyny.
W tym artykule: Proste życzenia imieninowe dla Katarzyny Długie życzenia imieninowe dla Katarzyny Śmieszne życzenia dla Kasi Rymowane życzenia imieninowe dla Katarzyny Piękne życzenia imieninowe dla Kasi Życzenia imieninowe nie zawsze muszą być oryginalne. Najważniejsze jest to, żeby składać je ze szczerą intencją i o nich pamiętać, dlatego jeśli nie masz pomysłu, co napisać Katarzynie z tej okazji, ten artykuł jest właśnie dla ciebie. Czytaj dalej i zainspiruj się poniższymi propozycjami. Proste życzenia imieninowe dla Katarzyny Życzenia imieninowe mogą być proste i krótkie, najważniejsze jest, żeby złożyć je na czas i ze szczerymi intencjami. Długie życzenia imieninowe dla Katarzyny Jeśli masz bliską osobę o imieniu Katarzyna, zapewne najmilsze będą dla niej długie i przemyślane życzenia. Śmiesznie życzenia dla Kasi Życzenia imieninowe nie zawsze muszą być poważne. Czasem najlepiej sprawdzają się te, które są napisane z przymrużeniem oka. Rymowanie życzenia imieninowe dla Katarzyny Najbardziej wzruszające życzenia to te, które są napisane wierszem. Poniżej znajdziesz dwie propozycje lekkich wierszyków: Piękne życzenia imieninowe dla Kasi Dla Katarzyny w podeszłym wieku lub takiej, której dobrze nie znamy, najlepiej sprawdzą się bardziej oficjalne życzenia, na przykład:
Światowy Dzień Godności. Poznaj 5 zasad, które warto wcielić w życie
Światowy Dzień Godności przypomina nam, że wszyscy jesteśmy ludźmi i mamy takie same prawa. Okazuje się, że proste i oczywiste zasady nie tak łatwo wciela się w życie, a my wciąż mamy wiele lekcji do odrobienia.
Kiedy jest Światowy Dzień Godności? 5 podstawowych zasad godności Czy można stracić godność? Co zrobić, gdy ktoś narusza twoją godność? Światowy Dzień Godności to symboliczna wisienka na torcie, ponieważ organizacja, która wnioskowała o to święto, pracuje na ten jeden dzień przez cały rok. Podejmowane z jej ramienia inicjatywy pokazują, że powiedzenie "po trupach do celu", czyli pewnego rodzaju współczesny makiawelizm głoszący ideę, że cel uświęca środki, nie ma racji bytu. Więcej dobra przynosi współdziałanie oparte na wzajemnym szacunku niż ostra rywalizacja. Poznaj 5 zasad, dzięki którym możesz zmienić świat na lepsze. Kiedy jest Światowy Dzień Godności? Światowy Dzień Godności (Global Dignity Day) obchodzony jest zawsze w trzecią środę października, co oznacza, że jest świętem ruchomym, a w tym roku będziemy go obchodzić 16.10.2024 r. Zostało ono ustanowione podczas Światowego Forum Ekonomicznego w 2006 roku i jest symbolicznym ukoronowaniem działalności organizacji Global Dignity na rzecz godności człowieka. Inicjatorami święta, jak i założycielami organizacji non-profit, której celem jest budowanie społeczeństw opartych na godności i poszanowaniu jednostki byli Haakon, książę koronny Norwegii, profesor Pekka Himanen i John Hope Bryant. Obecnie działania organizacji docierają do ponad miliona osób rocznie w ponad 80 państwach. W Polsce Światowy Dzień Godności jest obchodzony od 2009 roku, a naszym krajowym ambasadorem i koordynatorem działań jest Jacek Olechowski. 5 podstawowych zasad godności Poprzez dedykowane dzieciom i młodzieży warsztaty, wydarzenia oraz inicjatywy poświęcone godności Global Dignity realnie wpływa na zmianę sytuacji lokalnych społeczności. Działalność organizacji non-profit opiera się na 5 zasadach, zgodnie z którymi każdy człowiek: ma prawo do godnego życia, w tym także do pełnego rozwoju swojego potencjału; ma prawo do bezpłatnej edukacji, opieki zdrowotnej, jak również godziwego wynagrodzenia i samodzielnego dysponowania nim oraz poczucia bezpieczeństwa; ma prawo podejmowania samodzielnych decyzji dotyczących własnej osoby, posiadania poglądów i przekonań, bez obawy, że zostanie z tego powodu dyskryminowany, społecznie wykluczony lub będzie kierowana wobec niego przemoc; ma obowiązek stwarzać innym warunki godnego życia, ale także aktywnie działać na rzecz przyrody i środowiska; ma obowiązek przeciwstawiać się niesprawiedliwości, nietolerancji i nierówności społecznej. Te fundamentalne zasady edukatorzy, wolontariusze, ale i sami założyciele starają się zakorzenić w społecznościach na całym świecie. Wszystkie osoby zaangażowane w ten projekt swoim przykładem dają świadectwo, że godność człowieka zawsze stoi ponad polityką, religią, rasą, czy granicami państw. Ich działania skupiają się na trzech obszarach: edukacji, miejscu pracy, środowisku. Czy można stracić godność? W potocznym rozumieniu tak. Popełnienie gafy, blamaż, zachowanie niespełniające społecznych oczekiwań, czy wykraczające poza przyjęte normy lub standardy danej społeczności mogą być postrzegane jako utrata godności i dobrego imienia. Jednak rozumienie pojęcia "utraty godności", szczególnie w kontekście Światowego Dnia Godności, jest zupełnie inne, a odpowiedź brzmi: nie. Zgodnie z obowiązującym prawem nie można utracić swoje godności, ani się jej zrzec. Oznacza to, że posiadanie godność nie wynika z praw ustanowionych przez człowieka, ale z faktu, że jest się człowiekiem. Tym samym jest prawem, z którego nie można zrezygnować i przysługuje każdemu człowiekowi niezależnie od wieku, płci, stanu zdrowia, pochodzenia, czy poglądów. Jest także niezależna od naszego zachowania. Co zrobić, gdy ktoś narusza twoją godność? Szacunek do drugiego człowieka to podstawa, niezależnie od łączących nas relacji zawodowych, towarzyskich, czy rodzinnych. Czasem jednak nie wystarczy być sympatyczną i empatyczną osobą, by uniknąć nagannego zachowania ze strony osób trzecich. Przemoc najczęściej bywa kojarzona z tą najbardziej namacalną – fizyczną lub seksualną. Jednak nie można umniejszać, bagatelizować przemocy psychicznej lub ekonomicznej. W sytuacji, gdy ktoś swoim zachowaniem i celowym działaniem, sprawia, iż nasze poczucie godności zostało naruszone, możemy: wykazać się asertywnością, zakończyć niekomfortową dla nas relację, porozmawiać o zaistniałej sytuacji z osobą, której ufamy lub (jeśli zdarzenie ma w pracy) z pracodawcą lub osobą przez niego wskazaną, skorzystać z pomocy dostępnej pod numerem telefonu zaufania lub w organizacjach zajmujących się prawami człowieka, poinformować odpowiednie służby o zaistniałym incydencie, np. policję, prokuraturę, Państwową Inspekcję Pracy. Godność jest naszym niezbywalnym prawem i każda osoba może w każdym momencie przerwać cykl przemocy.
Pomysł na oryginalną randkę? Zabierz ukochaną osobę na weekend pełen wrażeń w Binkowski Resort
Marzy ci się bajeczny weekend z bliską osobą? W planach tylko wy, wokół natura, SPA, romantyczne kolacje i upragniona chwila relaksu? Proszę bardzo! Obiekt Binkowski Resort położony jest w sercu Gór Świętokrzyskich, z malowniczym widokiem na całe Kielce. Goście mogą korzystać z wyjątkowego saunarium, SPA oraz basenu typu infinity na dachu hotelu. Zaplanuj niestandardową, wyjazdową (i odjazdową) randkę!
W tym artykule: Binkowski Resort: wyciszające miejsce, w którym dzieje się magia Raj dla miłośników saunowania Wyrafinowane atrakcje na najwyższym poziomie w Binkowski Resort Binkowski Resort: wyciszające miejsce, w którym dzieje się magia Jesienny czas to idealny moment, aby wyjechać gdzieś z ukochaną/ukochanym. Podrzucamy wam pomysł na idealną randkę. Położony w sercu Gór Świętokrzyskich Binkowski Resort to wyjątkowe miejsce dla dwojga. Sauny Świętokrzyskie są nową strefą relaksu dla dorosłych gości i absolutnie wyjątkową przestrzenią. SPA oraz basen typu infinity na dachu hotelu to kolejne powody, dla których zdecydowanie warto odwiedzić Binkowski Resort. Goście są otoczeni drzewami Parku Baranowskiego co sprawia, że każdy oddech tutaj jest wyjątkowy, a górska panorama powoduje, że zachody słońca zapierają dech w piersiach. Raj dla miłośników saunowania Specjalnie dla fanów saunowania przygotowano 5 różnorodnych saun: saunę świętokrzyską, saunę chlebową, saunę infrared, łaźnię parową, i największą z nich - saunę panorama (to 3. największa sauna w Polsce, mieści 130 osób). To właśnie sauna panorama rozpalana jest między innymi na słynne noce saunowe. Nie da się również przejść obojętnie obok basenu typu infinity. Mieści się na dachu hotelu, ma rozległą strefę wypoczynkową oraz bar wodny. Basen na dachu jest otwarty wyłącznie w sezonie letnim. Istnieje tu też możliwość zrelaksowania się w wannach jacuzzi, to wszystko z kojącym widokiem na las, pod gołym niebem. Poza kompleksem saun, na gości czeka zatem też wypoczywalnia z tarasem widokowym, basen z hydromasażami oraz basen do schładzania. Ważną informacją jest to, że seanse saunowe odbywają się codziennie w godzinach: 11:15 / 14:15 / 17:15 / 18:15 / 19:15 / 20:15 / 21:15. Przed południem odbywa się delikatny seans „Na dzień dobry”, który rozbudza i pozytywnie wpływa na samopoczucie tego dnia. Następnie (o godz. 14:15) ma miejsce seans z peelingiem całego ciała. Od godziny 17:15 do 21:15 rozpoczyna się wieczorny cykl saunowania. Podczas niektórych seansów wypiekany jest chleb, serwowane są napary czy orzeźwiające napoje – wszystko jest dostosowane do tematyki ceremonii. W każdą pierwszą sobotę miesiąca odbywają się noce saunowe dla par (w godzinach 22:00-02:00). To gwarancja prawdziwie romantycznego wieczoru! Połączenie seansów saunowych i wyjątkowych rytuałów to duet przygotowany z myślą o gościach, którzy marzą o wspólnym, klimatycznym momencie tylko dla siebie. Różnorodne seanse saunowe, obłędne połączenia zapachowe, fantastyczna sceneria Gór Świętokrzyskich – niesamowite wspomnienia są na wyciągnięcie ręki! Wyrafinowane atrakcje na najwyższym poziomie w Binkowski Resort Prawdziwy romantyczny wieczór nie mógłby odbyć się bez kolacji w dobrej restauracji japońskiej z panoramą na całe miasto. W tym miejscu serwują absolutnie wyjątkowe smaki (i widoki), których się nie zapomina! Restauracja japońska La Sora zlokalizowana na 4. piętrze Binkowski Resort. Zadowoli nawet najbardziej wybredne podniebienia. Specjalizuje się w sushi, ale w karcie znajdziesz też potrawy takie jak m.in. małże nowozelandzkie, podwędzane na miejscu tatary, poke bowle czy soczyste steki. Mamy kolejną dobrą wiadomość, nowa przestrzeń SPA otworzy się już niebawem! W 2021 roku powstały Baseny Tropikalne (w tym roku Sauny Świętokrzyskie) z basenem na dachu, niemałym wydarzeniem jest też otwarcie luksusowej strefy Binkowski SPA w koronach drzew. W strefie SPA znajdować się będą 2 ekskluzywne gabinety do masażu posiadające przeszklone ściany z widokiem na las. Pojawi się tam również gabinet z wannami kamiennymi, gdzie goście będą mieli okazję zaznać tropikalnych kąpieli. Nie zabraknie też gabinetu Hammam, w którym przeprowadzane będą tureckie rytuały polegające na masażu pianą. W jednym z gabinetów przewidziano przestrzeń na relaksacyjne zabiegi SoftPack, a w kolejnym – zabiegi na twarz. Jak narodził się pomysł na saunarium i z myślą o kim zostało stworzone? Wielkim atutem Binkowski Resort jest jego położenie w centralnej Polsce (zaledwie 2,5 godziny drogi samochodem dzieli nas od największych polskich miast takich jak: Warszawa, Kraków, Łódź, Katowice czy Lublin).
Alior Bank zorganizował seans filmowy dla dzieci z Ukrainy
Alior Bank już po raz kolejny zaangażował się we wsparcie obywateli Ukrainy, których dotknęła wojna. Tym razem, bank zdecydował się wesprzeć najmłodszych w trudnym dla nich czasie, w nieco mniej standardowy sposób. W środę 18 stycznia br. odbył się seans filmowy w języku ukraińskim dla podopiecznych Centrum Pomocy Migrantom i Uchodźcom, które prowadzi w Warszawie Caritas Polska.
W minioną środę 80 podopiecznych Caritas Polska, w tym głównie matki z dziećmi powyżej 6. roku życia, wzięli udział w zorganizowanym przez Alior Bank specjalnym seansie filmowym. Obywatele Ukrainy przebywający obecnie w Polsce, mogli bezpłatnie skorzystać z oferty Multikina w warszawskich Złotych Tarasach i cieszyć się seansem „Kota w butach. Ostatnie życzenie” z dubbingiem w ich ojczystym języku. Seans dla dzieci nie odbyłby się bez obowiązkowego, kinowego zestawu, który również został zagwarantowany małym gościom. – Wsparcie obywateli Ukrainy plasuje się wysoko na liście naszych priorytetów. Tym razem chcieliśmy dać najmłodszym namiastkę normalnego dzieciństwa, a ich rodzicom – chwilę relaksu. Wszyscy wiemy jak ważny jest psychiczny dobrostan i życiowy balans, więc z wielką radością podjęliśmy się zorganizowania seansu filmowego. Jednocześnie chcemy pokazywać, że wsparcie wciąż jest potrzebne, a korzystanie z pomocy nie jest powodem do wstydu. Cieszę się, że dzięki temu wydarzeniu podopieczni Caritas mogli spędzić czas w radosnej atmosferze i chociaż przez chwilę nie myśleć o tym, co dzieje się za naszą wschodnią granicą – mówi Krzysztof Smoleń, Prezes Fundacji Alior Banku. To już kolejna inicjatywa wsparcia dla Ukrainy, w którą zaangażował się Alior Bank. Seans filmowy został zorganizowany we współpracy z Caritas Polska, Multikinem i Domem Mediowym Sigma Bis. Pozytywne opinie mam i zadowolenie dzieci utwierdziły organizatorów w przekonaniu, że takich spotkań powinno być znacznie więcej – planowane są kolejne eventy. Dotychczas Alior Bank przekazał 10 nieruchomości na cele pomocowe, w tym jedną przy ulicy Towarowej 25 w Warszawie. Powstało tam kompleksowe Centrum Pomocy dla Ukrainy. Zlokalizowana na II piętrze przestrzeń Centrum Edukacji i Rozwoju o powierzchni 1,4 tys. metrów kwadratowych została przystosowana do nauki zdalnej i stacjonarnej, wsparcia psychologicznego, rozwijania pasji dzieci i młodzieży oraz ich opiekunów. Wcześniej odbyła się także akcja „Plecak dla ucznia”, w ramach której bank sfinansował plecaki i piórniki dla uczniów z Ukrainy, a pracownicy wyposażyli je w niezbędne artykuły szkolne.
Kobiety wciąż o tym milczą. Skala problemu jest porażająca.
Przemoc fizyczna i seksualna wobec kobiet to powszechne zjawisko, o skali którego wciąż niewiele wiemy – dane, które mamy, są zdecydowanie zaniżone. Według policyjnych statystyk, w Polsce dochodzi od 1800 do 2300 gwałtów rocznie. Natomiast z danych „Niebieskiej Linii” IPZ, która oferuje pomoc kobietom doświadczającym przemocy, wynika, że jest ich o wiele więcej – nawet 30 tys. Jednak statystyki nie obrazują całego problemu. Kobiety wciąż milczą, bo wstydzą się zgłosić gwałt z obawy, że zostaną obarczone winą.
O wiktymizacji kobiet, skali problemu przemocy seksualnej oraz gdzie zgłosić się po pomoc, mówią Renata Durda, kierowniczka Pogotowia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” IPZ i Agnieszka Isa, General Manager Avon Cosmetics Polska. W tym roku w ramach międzynarodowej akcji 16 Dni Przeciw Przemocy ze Względu na Płeć, „Niebieska Linia” IPZ i Avon zostały partnerami kampanii społecznej „Możesz mi powiedzieć”. O czym jest ta kampania? Renata Durda: „Możesz mi powiedzieć” to niezwykle istotna inicjatywa, która dotyczy problemu milczenia o przemocy seksualnej. To jest, niestety, bardzo powszechny problem, ale ciągle traktowany, jako tabu. Wiele kobiet cierpi w milczeniu. Nie chcą mówić o swoich doświadczeniach czy zgłaszać zdarzeń na policję, bo obawiają się, wina spadnie na nie. Hasło kampanii - „Możesz mi powiedzieć” – ma symboliczny wymiar. Jest wyrazem wsparcia dla skrzywdzonych kobiet, żeby nie czuły się osamotnione, bezsilne, Żeby widziały, że są osoby i miejsca, gdzie mogą się zgłosić i otrzymają profesjonalną i darmowa pomoc. Takim kontaktem jest „Niebieska Linia” IPZ. Agnieszka Isa: Kobiety wciąż milczą, z różnych powodów, z których najczęstszymi jest brak wiary w uzyskanie pomocy i ukaranie sprawcy oraz obawa, że to one zostaną obarczone winą. Wiktymizacja i wyszydzanie kobiet, które przeszły przez tak traumatyczne sytuacje jest niedopuszczalna. Wraz z partnerami kampanii chcemy wyrazić nasz głos sprzeciwu wobec takiemu traktowaniu skrzywdzonych kobiet. Dużo się mówi o przemocy, powstaje wiele kampanii na ten temat, a mimo to wciąż dochodzi do wielu napaści na tle seksualnym. Dlaczego? Renata Durda: Aby zmienić tą sytuację, potrzebna jest większa zmiana społeczna. Nadal nie uczy się dzieci i młodzieży, że są granice, których przekraczać nie wolno. Chłopcom nie zwraca się uwagi, że podszczypywanie, ciągnięcie za włosy, klepnięcie w pośladek, nie jest w porządku. Dziewczynek nie uczy się, że mają prawo nie pozwalać na takie zachowania. Zwyczajowo dziewczynki mają zachichotać, uśmiechnąć i udawać, że nic się nie stało. Wciąż słyszą: „chłopcy tak robią”, „pewnie mu się podobasz”. To powielanie schematów z pokolenia na pokolenie, dlatego potrzebna jest zmiana społeczna, którą osiągniemy tylko poprzez rzetelną edukację. Policyjne dane przerażają – według nich w Polsce dochodzi do 1800-2300 gwałtów rocznie – ale czy one rzeczywiście oddają realną sytuację? Renata Durda: Statystyki, zwłaszcza policyjne, są mocno zaniżone. Z naszych badań wynika, że rocznie nawet 30 tys. kobiet pada ofiarą gwałtów. Agnieszka Isa: Przemoc wobec kobiet jest najbardziej powszechnym naruszeniem praw człowieka na świecie. Szacuje się, że 1 na 3 kobiety doświadczy w życiu jakiejś formy przemocy, w tym seksualnej. Aby uświadomić sobie skalę zjawiska, wystarczy, że idąc ulicą policzymy mijane przypadkowo kobiety. Z dużym prawdopodobieństwem któraś z nich została skrzywdzona. To jest dramatyczna „wyliczanka”, zważywszy, że większość z nim utrzymuje to w tajemnicy. Z czego to wynika? Renata Durda: Kobiety nadal wstydzą się zgłosić napaść seksualną na Policję z obawy, że usłyszą, że same są sobie winne. Co więcej, wiele kobiet nie zdaje sobie sprawy, że istnieje także gwałt małżeński, który jest tym samym, czym czyn zabroniony przez kodeks karny, z tą różnicą, że występuje w małżeństwie. Fakt pozostawania w związku małżeńskim, czy każdym innym związku nieformalnym, nie usprawiedliwia karygodnych zachowań małżonków czy partnerów wobec siebie. Ale te czyny bardzo rzadko są zgłaszane przez kobiety, dlatego edukacja także w tej kwestii jest konieczna. Co w takim razie możemy zrobić, gdy wiemy, że osoba z naszego otoczenia doświadcza przemocy? I gdzie możemy szukać pomocy, gdy same jej potrzebujemy? Agnieszka Isa: Problem przemocy seksualnej to bardzo delikatna kwestia. Jeśli jednak domyślamy się, że osoba z naszego bliskiego otoczenia może być ofiarą przemocy, bądźmy otwarci, okażmy solidarność i wsparcie. Nawet, gdy nie wiemy, co powiedzieć i jak się zachować – wystarczy być blisko, wysłuchać, okazać zrozumienie, podzielić się kontaktem do Niebieskiej Linii. To już bardzo dużo. O tym mówi nasza kampania i gest będący jej motywem przewodnim, który znaczy to, że możesz mi powiedzieć, zaufać, że masz we mnie oparcie. Renata Durda: Jeśli natomiast to my potrzebujemy pomocy, to nie obawiajmy się sięgnąć po fachowe wsparcie. Nasza placówka zapewnia pomoc psychologiczną i prawną. Można się z nami skontaktować poprzez ogólnopolską poradnię mailową lub poradnię telefoniczną (116 123). Poradnia działa 7 dni w tygodniu 24 godziny na dobę, a dyżury pełnią przeszkoleni specjaliści: psycholodzy i prawnicy. A co w przypadku, gdy wiemy, że bliska osoba doświadcza przemocy, ale nie chce tego nigdzie zgłosić? Czy powinniśmy jej w tym pomóc? Renata Durda: To zależy. Jeśli wiemy, że sprawca może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia czy życia, powinniśmy zareagować. Ale zawsze i przede wszystkim należy mieć na uwadze dobro osoby, która doświadczyła przemocy. To ona powinna być gotowa, żeby podzielić się tym, co ją spotkało. Zdarza się też tak, że kobiety chcą zgłosić, że doświadczają przemocy, ale nie mogą zadzwonić po pomoc. Co wtedy? Agnieszka Isa: W takich przypadkach sprawdza się przeciwprzemocową aplikacja Avon Alert, którą stworzyliśmy w 2019 roku razem z Fundacją Feminoteka, która także jest partnerem kampanii „Możesz mi powiedzieć”. Jest to pierwsza przeciwprzemocowa aplikacja, która pozwala na dyskretny i szybki kontakt w bezpiecznym sposób np. poprzez całodobowy czat. W aplikacji dostępna jest także specjalna mapa Antyprzemocowej Sieci Kobiet oraz osób indywidualnych. Znajdują się w niej miejsca z całej Polski oferujące wsparcie kobietom dotkniętym przemocą. Jeżeli już zdecydują się zgłosić swój przypadek, to dlaczego? Co jest dla nich największą motywacją? Renata Durda: Przede wszystkim chęć ochronienia siebie i innych bliskich np. dzieci. Ale także innych kobiet. Dzięki temu, że one opowiedzą swoją historię, inne pokrzywdzone będą wiedziały, że w podobnej sytuacji były też inne kobiety, które zdecydowały się zgłosić swój przypadek. Może one też podejmą działania i zdecydują się szukać pomocy. Marka Avon chroni kobiety i troszczy się o nie już od 135 lat. Kampania Avon Kontra Przemoc prowadzona jest Polsce nieprzerwanie od 2008 roku. Co przez ten czas udało się zrobić, by zapewnić kobietom lepszą, bezpieczną przyszłość? Agnieszka Isa: Naszą misją jest tworzenie lepszego świata dla kobiet. Świata wolnego od strachu i przemocy, w którym kobiety mogą czuć się bezpieczne. W 2019 roku we współpracy z fundacją Feminoteka rozpoczęliśmy akcję „Avon Kontra Przemoc – „PrzeMOC wobec KOBIET. Skreśl niepotrzebne”, a w zeszłym roku w ramach kampanii „Rachunek Przemocy” poruszaliśmy problem przemocy ekonomicznej, która wciąż pozostaje obszarem najmniej zrozumiałym i trudnym do zdefiniowania. W ciągu tych 14 lat jej istnienia przekazaliśmy już 3,5 mln zł dla organizacji działających na rzecz bezpieczeństwa kobiet. Od lat współpracujemy z Fundacją Feminoteka i Niebieską Linią IPZ, które wspieramy finansowo oraz w ramach kampanii społecznych. Jak każdy z nas może wspomóc realizację kampanii przeciw przemocy oraz inicjowanie realnych zmian społecznych? Agnieszka Isa: Wszystkie środki na realizację działań w ramach kampanii Avon Kontra Przemoc, takich jak na przykład tegoroczna kampania, pozyskujemy ze sprzedaży dedykowanych produktów z Symbolem Nieskończoności, czyli symbolem walki z przemocą. Dostępne są w naszej stałej ofercie u Konsultantek lub na naszej stronie internetowej avon.pl. Kupując je, każdy ma realny wpływ na tworzenie lepszego, bezpieczniejszego świata dla kobiet. Renata Durda: Jeśli ktoś ma ochotę wesprzeć misję Niebieskiej Linii IPZ - pomagania ofiarom przemocy, może to zrobić w różnych formach – przez bezpośrednią darowiznę, ale także zapraszając nas i pomagając w organizowaniu szkoleń i prelekcji, dzieląc się swoimi kompetencjami, służąc dobrą radą lub zostając naszym wolontariuszem.
"Mam jej krew na rękach. Osoby, którą kochałem najbardziej na świecie". Poruszająca historia Tadeusza
"Zdradzę wam moją wielką tajemnicę. Kochałem ją najbardziej na świecie, dałbym się dla niej pokroić. To nie tak miało być! Czemu los okazał się tak okrutny?". Poruszająca historia Tadeusza.
W tym artykule: "Mam jej krew na rękach. To ja wydałem na nią wyrok. Na osobę, którą kochałem najbardziej na świecie" "Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją" "To była miłość od pierwszego wejrzenia" "Zawodowo wszystko szło jak z płatka, ale prywatnie nie" "Moja żona Wanda zginęła na miejscu, zdążyła swoim ciałem zakryć naszą Polę" "I nigdy nie darowałem Edkowi, że zabił moją żonę" "Tato, ja go kocham" "Wydałem im rozkaz: ten facet musi zniknąć!" "Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę" "Spojrzałem na ekran. Na noszach leżała… moja Pola! Zabiłem własne dziecko?!" "Mam jej krew na rękach. To ja wydałem na nią wyrok. Na osobę, którą kochałem najbardziej na świecie" Pola była nieprzytomna. Miałem wrażenie, że była podłączona do absolutnie wszystkich rurek i przewodów, w które wyposażony był ten szpital. Gdy by nie aparatura, ona już by nie żyła. Tak powiedzieli lekarze. Jej stan był ciężki, ale stabilny. Miała szansę. – Jest młoda i silna – stwierdził lekarz prowadzący. – Ma duże szanse, by z tego wyjść. Proszę być dobrej myśli. – Łatwo ci mówić – pomyślałem, słuchając słów lekarza. – Każdemu to powtarzasz: proszę być dobrej myśli, wszystko będzie dobrze, robimy co w naszej mocy… i takie tam standardowe formułki. Tam na sali leżała moja córka, ukochane dziecko, krew z krwi. Patrzyłem, jak dorastała, a teraz widzę ją na granicy życia i śmierci. Dla ojca to niewyobrażalny ból, straszliwe doświadczenie. Spadek po ukochanym. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" "Drewniany domek z gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies – dawno temu to było moje marzenie. Ale nie sądziłam, że kiedykolwiek może się spełnić". Poznajcie historię Anny, która otrzymała... spadek po ukochanym sprzed lat. "Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją" Pola jest moim największym skarbem. Nic na świecie tak mnie nie cieszy jak ona. To moje oczko w głowie. Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją. Nie wyobrażam sobie życia bez Poli. Sam ją wychowywałem, zapewniłem jej wszystko, co najlepsze. Nie ma świecie rzeczy, której bym dla niej nie zrobił ani nie zdobył, byleby tylko żyła. Teraz mogę czekać. Nie jestem w stanie nic zrobić, ta bezczynność mnie dobija. To coś, czego nie znoszę. Nigdy nie zostawiałem spraw samych sobie, zawsze wywierałem na nie wpływ. Pola jest dzieckiem miłości. Takiej, jaka zdarza się raz na kilkaset tysięcy przypadków. Miłości mojej i Wandy, najwspanialszej kobiety na świecie, która była radością mojego życia. Moim przewodnikiem, moim słońcem, wodą i powietrzem! Miał otoczyć je opieką, ufałem mu, a on... Poznaliśmy się na początku lat dziewięćdziesiątych. Mój ówczesny przyjaciel Edek, z którym prowadziłem firmę TEdMoto, zorganizował imprezę. Wanda była koleżanką jego siostry. Natychmiast wpadła mi w oko. Nikomu nie pozwoliłem się do niej zbliżyć. Przetańczyłem z nią cały wieczór, odprowadziłem do domu i poczułem, że jestem zakochany. Jakiś czas później okazało się, że ona czuła to samo. Jak odkupić grzechy młodości? Od łobuza do zakonnika. "To był zdolny chłopak, ale wpadł w złe towarzystwo" "Patrząc dziś na księdza Leszka – wspaniałego człowieka, całym sercem oddanego pracy na misjach – trudno uwierzyć, jaką drogę pokonał. Dziwnie plotą się ludzkie losy na tym świecie. Kiedy myślę dzisiaj o Leszku, ze łzą w oku wspominam go jako nastolatka. I dumam nad tym, jaką daleką musiał przejść drogę, od łobuza aż do zakonnika. Czy tak chciał odkupić grzechy młodości?" "To była miłość od pierwszego wejrzenia" Taka, jaka zdarza się w filmach, bajkach i taniej literaturze. Ale prawdziwa, taka na całe życie! Pobraliśmy się pół roku później. Wszystko odbyło się "po bożemu" – poprosiłem jej rodziców o rękę, oni się zgodzili. Ślub odbył się w kościele, a wesele w wynajętej restauracji. Było wspaniale. Dziś, gdy Wandy już nie ma, a ja bardzo do niej tęsknię, często oglądam film i zdjęcia z tej uroczystości. Edek był wtedy moim najlepszym przyjacielem. Znaliśmy się jeszcze z technikum samochodowego. Gdy je skończyliśmy, dzięki pomocy rodziców udało nam się otworzyć warsztat samochodowy. To była nasza wspólna firma, którą nazwaliśmy TEdMoto. Skrót od Tadeusz, Edward. Motoryzacja zawsze była dobrym interesem. Ludzie nie mieli mieszkań, ale kupowali samochody. Zwłaszcza po 1989 roku, gdy można było sprowadzać używane pojazdy z Zachodu, nasz zakład rozwijał się znakomicie. Sami też sprowadzaliśmy auta. Braliśmy wszystko jak leci, bo nad Wisłą każdy pojazd można było opchnąć, bez względu na wiek i stan techniczny. Byleby miało koła i jeździło. Z trzech samochodów składaliśmy jeden. Interes się kręcił, a w telewizji wciąż gadali, że musimy dogonić Europę. Wtedy też wpadliśmy z Edkiem na pomysł, aby zmienić nazwę na TEdMotors. Ta drobna korekta spowodowała, że staliśmy się bardziej europejscy, a nawet światowi, a tym samym wiarygodni. Nie będę ukrywał, że nie gardziliśmy także samochodami kradzionymi. W tym celu na prowincji otworzyliśmy filię TEdMotors. Z dala od miasta przygotowywaliśmy kradzione auta do sprzedaży – przebijaliśmy numery, zamienialiśmy tapicerkę. Jak trzeba było, to nawet przemalowywaliśmy auta. Dostawały nowe „legalne” dokumenty, książki serwisowe itp. Samochód wychodzący z naszej dziupli był w pełni legalny. Nasi ludzie przywozili samochody z całej Europy. TEdMotors mógł „sprowadzić” każde auto. Realizowaliśmy zamówienia dotyczące nie tylko marki, ale także koloru i wyposażenia pojazdu. To był naprawdę doskonały interes. "Zawodowo wszystko szło jak z płatka, ale prywatnie nie" Od początku naszego wspólnego życia planowaliśmy z Wandą, że będziemy mieć dzieci. Najlepiej dwójkę. Niestety żona nie mogła zajść w ciążę. Zjeździliśmy całą Polskę w poszukiwaniu lekarza, który by nam pomógł. Zasięgaliśmy porady wielu specjalistów. Bez efektu. W pewnej chwili straciliśmy już nadzieję. Rozważaliśmy nawet adopcję. I wtedy okazało się, że Wanda jest w ciąży. To było najtrudniejsze dziewięć miesięcy w naszym życiu. Przez większość czasu żona musiała leżeć. Ciąża była zagrożona. Sypiając z gangsterem: "Sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę". Od takich facetów uciekajcie! „Jak on mógł?”. „Czemu nie zainteresowałam się tym wcześniej?”. „Ten gnojek musi ponieść zasłużoną karę!” – podtrzymywałam swoją wściekłość, żeby tylko się nie rozkleić. „Sypiając z gangsterem”, czyli historia Martyny to przestroga dla wielu kobiet. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/sypiajac-z-gangsterem-podejrzewalam-ze-moj-maz-robi-jakies-przekrety-ale-sadzilam-ze-on-tylko-oszukuje-skarbowke-2b66d7c.jpg" width="300" height="300" alt="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" title="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" /> Na szczęście urodziła śliczną i zdrową dziewczynkę. Chuchaliśmy na nią i dmuchaliśmy. Dbaliśmy jak o największy skarb, którym dla nas była. Cieszyliśmy się każdą chwilą, każdym dniem. Pola miała już trzy lata, gdy z grupą przyjaciół, m.in. z Edkiem i jego żoną, wybraliśmy się nad morze. Do Juraty. Mieliśmy tam spędzić tydzień. Po dwóch dniach okazało się, że muszę wracać do domu. Moja matka miała wylew i trafiła do szpitala. Nie było sensu, żeby Wanda i Pola wracały razem ze mną. Pogoda była piękna, żal byłoby jej nie wykorzystać. Bez wahania zostawiłem swoje dziewczyny pod opieką Edka – przyjaciela i wspólnika. Miałem do niego zaufanie. Był bardzo dobrym kierowcą. Jeździł szybko, ale bezpiecznie. Przez pewien czas brał udział w rajdach i nauczył się panować nad samochodem nawet w ekstremalnych sytuacjach. Niestety, jak każdy facet, uważał, że jest mistrzem kierownicy, i że wszyscy inni do pięt mu nie dorastają. A gdy pasażerkami były kobiety, szczególnie lubił się popisywać. Powrót z Półwyspu Helskiego w czerwcową niedzielę wymaga od kierowców dużych pokładów cierpliwości i pokory. Najtrudniejsze jest pokonanie pierwszych prawie 100 km, do wjazdu na dwupasmówkę – dzisiaj to autostrada A1. Jazda w sznurze wlokących się samochodów to prawdziwa próba charakteru. Mój przyjaciel Edward nie wytrzymał ciśnienia. Nie był w stanie znieść tego, że jakieś dupki w polonezach i lanosach blokują mu drogę. On siedział za kierownicą bmw m3. Przyspieszył, bo postanowił pokazać, jak jeżdżą fachowcy! W okolicy Pucka, ryzykownie wyprzedzając grupę samochodów, zahaczył lewym kołem o miękkie pobocze i… bmw gwałtownie skręciło w lewo, zrobiło trzy pełne obroty w powietrzu i spadło na dach. Edward i jego żona wyszli z tego bez szwanku, byli tylko lekko pobijani. "Moja żona Wanda zginęła na miejscu, zdążyła swoim ciałem zakryć naszą Polę" To było ponad dwadzieścia lat temu. A ja pamiętam te wydarzenia, jakby to było wczoraj. Wszystkie uczucia, jakimi darzyłem Wandę, przelałem na cudem uratowaną Polę. A teraz ona leżała na oddziale intensywnej terapii. Po wypadku nie byłem w stanie nadal przyjaźnić się z facetem winnym śmierci mojej żony. Ani z nim pracować. Podzieliśmy TEdMotors na dwie firmy i każdy poszedł swoją drogą. Staliśmy się konkurentami, więcej: wrogami, i to zagorzałymi. Każdy dbał, by drugi nie wchodził mu w drogę. Jeśli któryś z ludzi Edka zagubił się na moim terenie, przeważnie gorzko tego żałował. Kilku zbyt odważnych miało uroczyste pogrzeby, a ich zgony nie były naturalne. Co tu dużo gadać: od lat prowadziliśmy wojnę na śmierć i życie. Raz on był górą, innym razem ja. Doszły mnie słuchy, że Edek planuje podstępem przejąć mój teren. Informatorzy donosili, że nie cofnie się przed żadnym świństwem. Nie mogłem na to pozwolić. Miałem opinię twardego i solidnego „przedsiębiorcy”. Nie chciałem jej stracić, długo na nią pracowałem. Tu nie chodziło tylko o moje dochody. Pieniędzy miałem dużo, wystarczyłoby ich dla mnie, córki i dla wnuków. Ale ja prowadziłem interesy, z których utrzymywało się wiele rodzin. Miałem zobowiązania. Musiałem dbać o swoich ludzi. "I nigdy nie darowałem Edkowi, że zabił moją żonę" On nie mógł ze mną wygrać. Kiedy ja obmyślałem strategię, dzięki której pokonam Edka, moja nastoletnia córka przeżywała chwile szczęścia. O nic jej nie pytałem, wiedziałem, że jak zechce, to sama mi powie. Przeżywała swoją pierwszą wielką miłość. Nie chciałem na nią naciskać, czekałem. Pola chodziła z głową chmurach. Z radością patrzyłem na szczęście córki. To cudowne uczucie widzieć, że twoje ukochane dziecko jest w siódmym niebie! Wojna z Edkiem weszła w kolejną fazę. Pojawiło się podejrzenie, że w naszych szeregach jest kret. Myślałem, że mnie szlag trafi! Zawsze starannie dobierałem sobie ludzi. Tych, którzy mieli dostęp do spraw poufnych, sprawdzałem wielokrotnie, zanim dopuściłem do tajemnic. Inni też byli kontrolowani, ale już sporadycznie i wyrywkowo. Ten system sprawdzał się przez lata. Nigdy żadna ważna informacja nie wydostała się na zewnątrz. Zacząłem bacznie obserwować swoich ludzi. Nie znaleziono nikogo podejrzanego. I okazało się, o czym znowu donieśli mi informatorzy, że żadna z naszych tajemnic nie została ujawniona. Czyli tę informację o krecie ktoś rozpowszechnił po to, by zasiać zamęt w naszych szeregach. To się udało, ale na szczęście nie popełniliśmy żadnego błędu. Gra toczyła się dalej. – Tato – Pola przytuliła się do mnie jak za dawnych lat, więc wiedziałem, że czegoś chce. – Planuję z moim chłopakiem Krzysztofem wyjechać na weekend na Mazury do Mikołajek. – I pytasz mnie o zgodę? – udałem zdziwienie, była dorosła, miała już 23 lata i nie musiała mnie o nic pytać, ale bardzo lubiłem, gdy to robiła, bo chciałem nadal otaczać ją ojcowską troską. – Tak pytam cię o zgodę! – przyznała i wtedy zrozumiałem, że ona sama nie jest pewna swej decyzji. – Jeśli tego chcesz i ufasz temu Krzysztofowi, to jedź! – odparłem. "Tato, ja go kocham" – Tato, ja go kocham – zaczerwieniła się Pola. – I ufam mu, tak, ufam mu – powiedziała to w taki sposób, jakby chciała przekonać samą siebie. Pochłonięty interesami szybko zapomniałem o tej rozmowie. Przypomniałem sobie później podczas spotkania z moim mazurskim kontrahentem. – Piękną masz córkę – stwierdził nagle, gdy już zakończyliśmy omawiać interesy. – Owszem, piękna, urodę ma po matce – przyznałem nie bez dumy. – Była ostatnio w Mikołajkach. – Wiem, pojechała ze swoim chłopakiem – przerwałem, bo chciałem zakończyć już tę rozmowę. – To on jest jej chłopakiem?! – zdziwił się mój rozmówca. – Znasz go?! – Nie, ale mam zaufanie do Poli, to mądra dziewczyna – zirytowałem się tą jego dociekliwością. – O co ci chodzi, mów wprost, bo dosyć mam tej gadki. – Ten jej chłopak to Krzysztof Żalski, syn Edka! Wiedziałeś o tym?! Człowiek-fatum. "Ludzie, którzy mieli pecha mnie spotkać, doświadczali różnych nieszczęść" Na takich ludzi, jak on mówi się człowiek-fatum. Historia Eryka pokazuje, jakie niebezpieczeństwa czyhają za rogiem... "Wydałem im rozkaz: ten facet musi zniknąć!" Poczułem się tak, jakby ktoś zdzielił mnie bejsbolem w łeb zdzielił. Wyłączyłem telefon i próbowałem dojść do siebie. Kręciło mi się w głowie. Syn mojego największego wroga jest chłopakiem mojej córki?! Pola kocha pomiot zabójcy jej matki?! Nie mieściło mi się to w głowie. To jakaś niewiarygodna ironia losu! Jakaś bzdura! To przecież niemożliwe. Jak ona może bezcześcić pamięć Wandy?! Otworzyłem barek i nalałem sobie potężną porcję whisky. Wypiłem i znów sobie nalałem. Dopiero po trzeciej szklance usiadłem w fotelu, by spokojnie przemyśleć sprawę. Nie mogę pozwolić, by ta miłość – jeśli to jest miłość – dalej się rozwijała. Trzeba to przerwać. A jeśli jest już za późno!? Nie, nigdy nie jest za późno! Nie mogę dopuścić do tego, by młody Żalski został mężem Poli i ojcem jej dziecka. W ten sposób Edek wejdzie do rodziny i przejmie moje interesy. I nagle wszystko stało się dla mnie jasne. Informatorzy mieli rację: mieliśmy w naszych szeregach kreta! Był nim Krzysztof Żalski, chłopak mojej córki. Sprytnie sobie to Edek wymyślił! Ale niedoczekanie twoje! "Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę" Już wiedziałem, co trzeba zrobić. To będzie cios, po którym Edek się nie podniesie. Cios w samo serce. Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę. Dwa dni później wezwałem do siebie dwóch swoich najlepszych ludzi. Lojalne i sprytne chłopaki. Wiedziałem, że mogę im powierzyć każde zadanie. – Facet ma zniknąć – instruowałem. – Nie chcę wiedzieć, jak to zrobicie, choć sugerowałbym jakąś kraksę. Młody ma sportową furę, pewnie lubi przycisnąć. Rozumiemy się?! Lokalny program tv podawał właśnie informacje: „Jadący z nadmierną szybkością sportowy samochód mazda mx5 nie wyhamował na moście, przebił barierę i wpadł do rzeki. Nurkowie wyciągnęli z auta kierowcę, miał rozbitą głowę, nie żył. Kobietę, która z nim jechała, przewieziono do szpitala, jej stan jest ciężki”. "Spojrzałem na ekran. Na noszach leżała… moja Pola! Zabiłem własne dziecko?!" Jak to się stało?! Ci durnie nie zauważyli, że Żalski nie jest sam w samochodzie?! Siedziałem już kilka godzin na szpitalnym korytarzu, gdy przechodzący lekarz spojrzał na mnie i powiedział: – Jej stan jest nadal ciężki, niech pan do niej wejdzie na chwilę, potrzyma ją za rękę… – westchnął. – Też mam córkę. Podziękowałem mu kiwnięciem głowy. Pola była nieprzytomna, ale gdy wziąłem ją za rękę, poczułem jakby ścisnęła moje palce. Patrzyłem na twarz ukochanego dziecka… Otworzyła oczy. – Tata?! – wyszeptała – nigdy ci tego nie wybaczę! – to były jej ostatnie słowa. Zmarła chwilę później. Znak od zmarłego dziecka. „Przytłoczona cierpieniem, zapomniałam o ostatnich słowach córki” „Moja najstarsza córka jest wyjątkowa. Tak, jest, mimo że od jej śmierci minęło już kilka lat. Marysia cały czas mnie wspiera i pomaga żyć...”. Znak od zmarłego dziecka odmienił życie Dominiki...
Znak od zmarłego dziecka. „Przytłoczona cierpieniem, zapomniałam o ostatnich słowach córki”
„Moja najstarsza córka jest wyjątkowa. Tak, jest, mimo że od jej śmierci minęło już kilka lat. Marysia cały czas mnie wspiera i pomaga żyć...”. Znak od zmarłego dziecka odmienił życie Dominiki...
W tym artykule: „Choroba zabrała mi córkę, zostawiła tylko pustę i żal” Znak od zmarłego, który odmienił jej życie. „Śmiej się mamo, jak najczęściej, tak bardzo cię proszę” Znacie to powiedzenie: „Stara dusza w młodym ciele”? Moja córeczka Marysia była właśnie taką osobą. Ledwie raczkowała i składała proste wyrazy, a potrafiła wdrapać się na kolana mojej mamy i przytulić się do niej, gdy opłakiwała śmierć męża. Szóstym zmysłem wyczuwała problemy ludzi. Zdarzało się, że przystawała nagle na ulicy, trwała tak przez chwilę, po czym ruszała w kierunku obcej osoby i nim zdążyłam zareagować, mówiła do niej coś albo tylko patrzyła jej głęboko w oczy. W takich chwilach bałam się, że ludzie wezmą nas za wariatki, ale ku mojemu zaskoczeniu zawsze dziękowali za okazane wsparcie. „Dobrze wiesz dziecinko, że tego właśnie potrzebowałam/potrzebowałam” – słyszałam wtedy. Wstyd przyznać, ale zamiast odczuwać dumę, nie wiedziałam, gdzie podziać oczy ze wstydu. Często też strofowałam Marysię za dziwne zachowanie. Szczęśliwie nie brała sobie moich uwag do serca, jakby wiedziała, że nie dorosłam do roli matki dziecka obdarzonego tak wyjątkowym darem. A potem było już za późno. „Choroba zabrała mi córkę, zostawiła tylko pustę i żal” Marysia miała siedem lat, kiedy zdiagnozowano u niej glejaka mózgu. Podstępny rak długo nie dawał żadnych objawów, więc lekarze byli praktycznie bez szans, gdy go wykryli. Nasza malutka odeszła w połowie eksperymentalnego leczenia, pięć miesięcy po rozpoznaniu choroby. Silne lekarstwa bardzo ją osłabiły, ale mimo ogromnego cierpienia bardziej przejmowała się nami, niż sobą. – Co zrobisz biedulko, kiedy mnie zabraknie? – pytała z troską w głosie, głaszcząc mój policzek. Prosiłam, aby nie mówiła do mnie w ten sposób, bo musimy wierzyć, że nasza walka dobrze się skończy, ale ona dodawała: – Nie boję się odejść, tylko was mi żal. Ciebie i tatusia… Dzień przed śmiercią poprosiła nas i prowadzącą ją ordynator o wypisanie ze szpitala. Uwierzcie mi, cały personel płakał, kiedy mąż wynosił ją owiniętą kocykiem z oddziału. Choć błagałam ją na wszystkie świętości, odmówiła karetki, a potrafiła postawić na swoim. Chciała po raz ostatni przejechać się z nami samochodem, jak dawniej, gdy wybieraliśmy się na weekendowe wycieczki za miasto. Trzymałam ją w ramionach, gdy ona powstrzymując wymioty i senność spowodowaną lekami, co jakiś czas zerkała przez szybę na mijane miejscowości, pola i lasy. Czułam, jak żegna się z tym wszystkim i myślałam, że serce pęknie mi z rozpaczy. Wszyscy byliśmy przy niej, cała nasza wielka rodzina zdążyła ją zobaczyć i zamienić z nią słowo. Dziadkowie drzemali w gościnnym, gdy Marysia poprosiła mnie i męża do siebie. Płakała, żegnając się z nami. – Muszę wam to jakoś wynagrodzić – obiecała, chociaż oboje zakazaliśmy jej myśleć w ten sposób. – Zobaczycie, jeszcze będziecie się śmiać – powiedziała przez łzy i na zawsze zamknęła oczy. Przytłoczona cierpieniem, zapomniałam o ostatnich słowach córeczki, jak zresztą o wszystkim innym. Straciłam ochotę do życia. Kuba, mój mąż, stale powtarzał, że musimy coś zrobić, żeby nie oszaleć, ale i on nie potrafił znaleźć wyjścia z sytuacji. Kontakt ze zmarłą mamą odmienił jej życie. „Przyszła do mnie, bym zrozumiała, że mi wybaczyła” „Kiedy szłam za trumną przez cmentarz, próbowałam w myślach porozmawiać z mamą, ale czułam, że moje wyjaśnienia ulatują w pustkę". Historia Joanny, która kontakt ze zmarłą mamą nawiązała we śnie. Znak od zmarłego, który odmienił jej życie. „Śmiej się mamo, jak najczęściej, tak bardzo cię proszę” – Gdybyście oprócz Marysi mieli jeszcze jakieś dziecko, byłoby wam łatwiej – powiedziała kiedyś teściowa. Skrzyczałam ją za te słowa, bo nie mieściło mi się w głowie, że mogłabym jeszcze pokochać kogoś równie mocno. Zamrożona w swoim żalu nie byłam nawet w stanie odwzajemnić czułych gestów męża, o prawdziwej bliskości nie wspominając. Reagowałam niechęcią na każdą jego próbę zbliżenia się do mnie. Uważałam, że po stracie dziecka nie mamy prawa cieszyć się życiem ani sobą. Swoje trwanie, bo inaczej tego nazwać nie mogę, dzieliłam między pracę, cmentarz a pokój Marysi. Chowałam się w nim każdego wieczoru i przesypiałam do rana skulona pod kocem na maleńkim łóżku córeczki. Nie obchodziło mnie, co czuje i robi mój mąż. Czasami słyszałam, jak krąży nocą po mieszkaniu albo przysypia przed włączonym telewizorem, czasem wychodził gdzieś i wracał późno, a zdarzało się też, że nie wracał w ogóle. Kiedyś byłam o niego zazdrosna, ale teraz przestało mnie to obchodzić. Nie wiem, co stałoby się z naszym małżeństwem, gdyby którejś nocy nie wyrwał mnie ze snu krzyk Marysi. „Mamo! Mamusiu! Dłużej tego nie wytrzymam! Chcę, żebyś znowu była wesoła!” – strofowała mnie swoim zwyczajem. Podniosłam się i aż przetarłam oczy zdziwiona, że siedzi obok mnie. Wyglądała tak ślicznie i zdrowo, tylko buzię miała naburmuszoną. Roześmiałam się, widząc, jak podpiera się pod boki małymi piąstkami. „Nawet nie wiesz, jaka jesteś ładna, gdy się uśmiechasz” – rozpromieniła się. Chciałam powiedzieć, że to jej zasługa, ale nie dopuściła mnie do głosu. „Śmiej się mamo, jak najczęściej, tak bardzo cię proszę” – wyszeptała, i zaczęła głaskać moją dłoń. Było mi tak dobrze, jej drobne rączki wodziły po moich palcach, dotykały moich łokci, głaskały moje policzki i… stawały się coraz większe, silniejsze… Otworzyłam oczy i zamiast córeczki zobaczyłam pochylającego się nade mną Kubę. Drgnęłam zawiedziona, a on natychmiast cofnął dłoń. – Tak radośnie się śmiałaś, że nie mogłem się powstrzymać i zajrzałem do ciebie – powiedział przepraszająco. Dopiero teraz dostrzegłam, jak bardzo zmienił się przez ostatnie miesiące. Posiwiał, schudł, zaniedbał się, a przecież miał zaledwie 32 lata, niewiele więcej ode mnie. Na myśl o tym, co stało się z naszym życiem, łzy napłynęły mi do oczu. „Mamo!” – z tyłu głowy usłyszałam głos córeczki i uśmiechnęłam się do męża. – Pamiętasz, jak lubiła nas ze sobą godzić? – zapytał, gdy mu opowiedziałam o swoim śnie. Marysia wróciła mnie do życia. Powoli zaczęłam na nowo dostrzegać kolory, pory roku i ludzi dookoła siebie, a przede wszystkim męża. Pewnego ranka, dwa lata po jej śmierci, pociemniało mi w oczach. Nie zdarzyło się nic złego, musiałam po prostu posiedzieć chwilę na skraju łóżka i wziąć kilka głębszych oddechów, ale zdenerwowany Kuba natychmiast zaczął gorączkowo szukać telefonu. Nim zdążył zadzwonić do kogokolwiek, przypominałam sobie słowa Marysi: „Muszę wam to jakoś wynagrodzić” i poczułam motyle w brzuchu. – Chyba jestem w ciąży – powiedziałam do równie zaskoczonego jak ja męża. Omal mnie nie udusił swoim uściskiem, a potem narzucił na piżamę kurtkę i pobiegł do apteki po test ciążowy. Na wszelki wypadek przyniósł kilka opakowań. Po drodze zadzwonił do pracy i wziął urlop na żądanie. Dawno nie wiedziałam go takiego szczęśliwego, ale i sama od lat nie czułam się tak radosna. Oboje byliśmy przekonani, że bliźniacza ciąża jest zasługą Marysi, a ona wiedziała, co robi. Przy jednym dziecku ciągle byśmy o nie drżeli, mając w pamięci chorobę starszej córki, przy dwójce nie mieliśmy nawet czasu zjeść, że o myśleniu nie wspomnę. Przez dłuższy czas chodziliśmy zmęczeni, głodni i niewyspani, ale szczęśliwi. A kiedy już opanowaliśmy życie z synem i córką, Marysia zesłała nam kolejne dziecko. Dlaczego jestem przekonana, że to ona, a nie los, stała za moją ciążą? Ponieważ nasz maleńki, najmłodszy synek jest jej lustrzanym odbiciem. Ma ten sam uśmiech, spojrzenie, tak samo lubi postawić na swoim, nawet chodzi w podobny sposób, jakby unosił się na palcach. Brakuje mu jedynie intuicji Marysi. Owego szóstego zmysłu, który tak często wprawiał mnie w zakłopotanie. Mąż twierdzi, że może to i lepiej dla niego. – Poza tym dzięki temu nasza mała na zawsze pozostanie wyjątkowa – mówi, choć oboje wiemy, że i bez tego ma miejsce w naszych sercach. Dusza w innym ciele? "Pięć lat po jego śmierci podałam rękę obcemu mężczyźnie i poczułam to samo ciepło" Czy to możliwe, że dusza w innym ciele daje znam znak? Historia Sary porusza do łez. Ostatnie życzenie babci. "Zakryła usta dłonią. W jej oczach pojawiły się łzy" "Musiałam to zrobić. Aby spełnić marzenie najbardziej kochanej osoby na świecie, nawet przełożenie daty ślubu nie było problemem" - pisze Basia, która spełniła ostatnie życzenie babci. Poznajcie jej wzruszającą historię.
Zbrodnia doskonała. "Zgubiła go chciwość"
Długo marzył o krwawej zemście i obmyślił ją tak, żeby podejrzenia padły na kogoś innego. Zgubiło go jednak coś, czemu ulega tak wielu ludzi: zwykła chciwość! Historia zbrodni (nie) doskonałej.
W tym artykule: Zbrodnia doskonała Do wejścia zbliżył się ktoś w czarnym dresie, kominiarce i z torbą na ramieniu Krew na nożu i swetrze pochodziła od jubiler Ograbił i zamordował w rekordowym tempie! A potem odwiedziliśmy wdowę Kim był napastnik w kominiarce? Przyczyną była sprawa sprzed wielu lat Dwa dni później oferent wpadł w zastawione na niego sidła Diabeł tkwił w szczegółach Zbrodnia doskonała Sklep wyglądał na splądrowany do cna. Szafki były pootwierane, bądź w ogóle pozbawione drzwiczek, które wyrwane z zawiasami, leżały na podłodze pośród porozbijanych szyb z gablot. Nagle coś przykuło uwagę aspiranta, który towarzyszył mi w oględzinach tego miejsca. – Szefie, to krew – wskazał na podłogę. Za ladą na kamiennym podłożu były bure plamy. Czyżbyśmy mieli do czynienia z zabójstwem, nie tylko z napadem? Technicy zaczęli zabezpieczać ślady. – Ależ ktoś tu narozrabiał… – rozglądałem się po wypatroszonych szafkach i spustoszonych gablotkach. – Ciekawe, czy się dobrze obłowił? Gdyby mierzyć bałaganem wartość łupu, to nasz rabuś pewnie został milionerem. – Albo nie znalazł zbyt wiele i miotał się wściekły po sklepie – aspirant nieoczekiwanie przyłączył się do tej kryminalnej zgaduj-zgaduli. – Do tego ta krew… – westchnąłem. – Cóż, trzeba poczekać na analizę śladów. Właściciel już został powiadomiony? – Dzwoniliśmy, ale żona twierdzi, że nie wrócił na noc. Zapowiedział jej, że zostanie chwilę dłużej w sklepie, a potem spotka się ze znajomym w mieście, więc przyjdzie późno. Ona położyła się spać i dopiero rano zorientowała, że męża nie ma. Wydzwaniała na jego komórkę, ale ta była wyłączona. Zaczęła się denerwować. I wtedy to my do niej zadzwoniliśmy. – Hm, znajomi… – mruknąłem. – Z niektórymi trzeba uważać, bo można źle skończyć, jak widać. – Szefie, nie ma co krakać. Może facet zapił, teraz właśnie gdzieś się budzi i zastanawia, jak to wyjaśnić żonie. – Może – przytaknąłem, choć dopadły mnie wątpliwości, podsycane dodatkowo widokiem odłamków szkła i krwawych śladów na posadzce. Co prawda kamery wewnątrz sklepu nie działały, ale na szczęście miejski monitoring obejmował wejście do lokalu. Zapis z wczorajszego wieczoru oglądałem razem z aspirantem i operatorem systemu kamer ze straży miejskiej. – O, jest! Wychodzi ze sklepu. Dziewiętnasta osiemnaście – zauważył mój podwładny. – Wsiada do samochodu. W bagażniku auta leżały pokrwawione zwłoki. Właściciel sklepu rzeczywiście posiedział dłużej w pracy. Potem przewinęliśmy podgląd do dwudziestej drugiej piętnaście, kiedy ten sam pojazd wrócił, jubiler z niego wysiadł i ponownie wszedł do swojego salonu. – Wraca? – zdziwił się aspirant. – Po co? – Może czegoś zapomniał – snułem przypuszczenia. Spadek po ukochanym. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" "Drewniany domek z gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies – dawno temu to było moje marzenie. Ale nie sądziłam, że kiedykolwiek może się spełnić". Poznajcie historię Anny, która otrzymała... spadek po ukochanym sprzed lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/spadek-po-ukochanym-sprzed-lat-choc-nasze-drogi-dawno-temu-sie-rozeszly-okazalo-sie-ze-on-o-mnie-pamietal-0b6f221.jpg" width="300" height="300" alt="Spadek po ukochanym sprzed lat: "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał"" title="Spadek po ukochanym sprzed lat: "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał"" /> Do wejścia zbliżył się ktoś w czarnym dresie, kominiarce i z torbą na ramieniu Nachylił się nad zamkiem i zaczął przy nim manipulować. Po kilkunastu sekundach wszedł do sklepu. Przebywał w środku dwie minuty i dwadzieścia sekund. Gdy wyskoczył na zewnątrz, niósł sporych rozmiarów tłumok przerzucony przez ramię, który wyglądał trochę jak duży worek na kartofle. Złodziej uważnie się rozejrzał, lustrując otoczenie, a następnie otworzył bagażnik samochodu i wrzucił do środka niesiony pakunek. Potem zawrócił, zgasił światło w sklepie, domknął drzwi, i dopiero wtedy wskoczył za kierownicę i odjechał. Patrole dostały zaraz informację, jakiego samochodu mają szukać. Meldunek o aucie porzuconym na jednym z miejskich parkingów nadszedł po kwadransie. Wkrótce pędziliśmy tam na sygnale. – To może być pułapka – ostrzegłem technika otwierającego pojazd. Po kilku sekundach wszystkie zamki szczęknęły. Alarm nie zawył. Policjant równie sprawnie jak zawodowi złodzieje włamał się do tego samochodu. W bagażniku leżało skulone ciało, całe pokrwawione. A więc jednak! – Podsumujmy. Facet spotyka się z kimś w mieście, potem wraca do sklepu – wyliczał aspirant. – Natyka się na włamywacza, który wpada w panikę, bo został przyłapany, i go zabija. – Odwrotnie – zaoponowałem. – I raczej nie wyglądał na zdenerwowanego – uściśliłem. – Zatrzaskuje drzwi, gasi światło. Wcale nie nerwowo. Taaak… Trzeba by znaleźć tego znajomego… W międzyczasie otrzymaliśmy informację, że obok porzuconego samochodu znaleziono w śmietniku zakrwawiony nóż i czarny sweter z odłamkami szkła. – Zjadły go nerwy, skoro nie pozbył się fantów, ale zostawił je obok ciała – uznałem. – Dajcie to do laboratorium. Co mój mąż robił w sanatorium? "Gdyby mi ktoś powiedział, że będę jeszcze uprawiała seks w tym wieku, wyśmiałabym go" "A jednak zrobiłam to, żeby go przy sobie zatrzymać. Mało brakowało, a jakieś babsko gwizdnęłoby mi mojego Staszka! Nie mogłam na to pozwolić. Niby wszystko było między nami w porządku, ale ogień uczuć już dawno wygasł". Historia Ireny, która w pewnym sensie zaczęła życie od nowa. Krew na nożu i swetrze pochodziła od jubiler Wynik nadszedł nazajutrz rano. Krew na nożu i swetrze pochodziła od jubilera, a odciski na nożu pasowały do jednego z notowanych recydywistów, niejakiego Mastalerka. Mieszkał w naszym mieście i jeszcze do niedawna podlegał po odsiadce pod dozór kuratorski, który został zdjęty za „nienaganne prowadzenie się”. Laboratorium potwierdziło, że okruchy szkła na swetrze pochodzą z rozbitych gablot. – Ja tam inaczej rozumiem nienaganne prowadzenie się – skomentowałem to odkrycie. – Sprowadźcie mi tego asa. Mastalarek nie wyglądał na zaskoczonego podejrzeniem. Był wyraźnie zły. – Ktoś narozrabiał i szukacie kozła ofiarnego, co? Bo skoro raz trafiłem za kratki, to możecie mną poniewierać jak śmieciem, tak? – wybuchnął zaraz na początku przesłuchania. – Słuchaj no, Mastalerek. Mamy twoje odciski zdjęte z narzędzia, którym dokonano morderstwa. I jeszcze sweter, który sprawca nosił podczas napadu, więc powiedzmy, że możemy… – machnąłem w stronę czekającego na korytarzu funkcjonariusza z psem. Ograbił i zamordował w rekordowym tempie! Gdy weszli, owczarkowi podano do powąchania znalezione ubranie, i zwierzę niemal natychmiast rzuciło się ze szczekaniem w stronę zatrzymanego. – Dobry piesek – ucieszyłem się. – Chwila, moment! Jakie morderstwo?! Weźcie ode mnie tego kundla, nie znoszę psów. Boję się, że mnie bydlę ugryzie! – krzyczał obszczekiwany drab. Ekipa wyszła. – Obrabowałeś wczoraj jubilera, a przy okazji uciszyłeś go na wieki. Tak było? Mastalerek zamilkł zdumiony. – Nic takiego, kurwa, nie zrobiłem – wydukał po chwili. – Nóż, sweter i nagranie. Ciężko będzie ci się wykręcić. – Jaki sweter, jaki nóż? – jęczał, ale oni zawsze jęczą, że są niewinni. Mastalerka aresztowano. Aspirant wrócił z przeszukania jego domu. W szafce na buty znaleźli worek z biżuterią. Obraz przestępstwa zdawał się dopełniać. Dla pewności wróciłem do nagrań z feralnego wieczoru, tym razem uzbrojony w stoper. Co rusz wstawałem i powtarzałem, możliwie jak najdokładniej, zarejestrowane ruchy ofiary oraz zabójcy. Potem zadzwoniłem po jednego z techników i pojechaliśmy pod sklep zamordowanego jubilera, a dokładniej pod okno toalety na zapleczu salonu. Jak odkupić grzechy młodości? Od łobuza do zakonnika. "To był zdolny chłopak, ale wpadł w złe towarzystwo" "Patrząc dziś na księdza Leszka – wspaniałego człowieka, całym sercem oddanego pracy na misjach – trudno uwierzyć, jaką drogę pokonał. Dziwnie plotą się ludzkie losy na tym świecie. Kiedy myślę dzisiaj o Leszku, ze łzą w oku wspominam go jako nastolatka. I dumam nad tym, jaką daleką musiał przejść drogę, od łobuza aż do zakonnika. Czy tak chciał odkupić grzechy młodości?" A potem odwiedziliśmy wdowę Siedziała na kanapie, wpatrzona w niebo za oknem. Wyglądała, jakby nie usłyszała pytania, a po chwili odpowiedziała: – Nie, nie wiem, z kim się miał spotkać. Mój mąż bywał tajemniczy, szczególnie w sprawach zawodowych, i w odniesieniu do swojej przeszłości. – A czy zdarzyło się ostatnio coś dziwnego, nietypowego? – drążyłem. – Nie. To znaczy… może ta jedna drobna sprawa. Kilkanaście dni temu wspomniał, że brat się z nim skontaktował. A oni nigdy nie żyli ze sobą w zgodzie. Miałam wrażenie, że mąż się tym mocno zdenerwował. – A czy ten brat nosi takie samo nazwisko jak pani mąż? Wzruszyła ramionami. Jubiler rzeczywiście był tajemniczą osobą. Wdowa podała nazwę miasta, z którego jej mąż pochodził. Przynajmniej tyle wiedziała. Poszukiwania osoby o nazwisku, jakie nosił brat ofiary, nie dały rezultatu. Ale bardziej niepokoiły mnie wyniki analiz i pomiary czasu z miejsca zbrodni. – Czy można kogoś zabić, zapakować w worek, ograbić kilkanaście szafek, rozbić szyby i powyrywać drzwiczki, i to wszystko tylko w dwie minuty i dwadzieścia sekund? – zapytałem aspiranta. – Musiałbym spróbować – odparł tamten ostrożnie. Zaczęliśmy próbę. Jeden z posterunkowych służył za pozoranta. – Dobrze, wchodzisz do sklepu, krótka walka z jubilerem, teraz ciało do worka, potem rozbijanie szafek, przerzucanie wszystkiego do torby, jeszcze ze trzy gabloty. Klejnoty spakowane. Bierz się za zabitego! Teraz do wyjścia! – dopingowałem podwładnego. – Uff! Ale ciężki! – jęknął aspirant, próbując zarzucić sobie posterunkowego, udającego trupa, na ramię. – Ile ważysz? – Sześćdziesiąt dwa kilo! – pisnął funkcjonariusz, przestraszony wizją upadku. – Cztery minuty i szesnaście sekund – oznajmiłem pomiar czasu. – Ten Mastalerek musiałby mieć niezłą krzepę i imponujące tempo, żeby zdążyć w dwie minuty dwadzieścia – żachnął się aspirant, nieco urażony swoim marnym wynikiem. – A do tego jubiler był grubszy. – Dobra, teraz przechodzimy do nagrań. Puszczę wyjście jubilera, a zaraz potem to, jak wchodzi z powrotem. Zapatrzyliśmy się w ekran. Osoba opuściła sklep, a na drugim ujęciu wróciła. – Nie widzę tu nic dziwnego, facet wyszedł i wszedł. Ubrany tak samo, w podobnej czapce, samochód ten sam, rysy twarzy zamazane – wyliczał swoje obserwacje aspirant. – A teraz druga para: wchodzący wieczorem jubiler i włamywacz – zapowiedziałem kolejny pokaz. To zestawienie było bardziej oczywiste. Aspirant aż westchnął. – No tak, trzeba to oglądać parami…. – Żeby wiedzieć, że wracający wieczorem jubiler i włamywacz to jedna i ta sama osoba – dokończyłem jego myśl. – To Mastalerek? – zapytał aspirant. – Twarz niewyraźna, a potem zasłonięta, więc trudno ją rozpoznać. – Ale te ruchy, chód jakoś nie pasują mi do niego… – myślałem głośno. Kim był napastnik w kominiarce? Mastalerek powłóczył nogami, chodził ciężko, a osoba na filmie poruszała się sprężyście. Może zatrzymany udawał mniej sprawnego? Wszystko się gmatwało. Tym bardziej że ślady pod oknem na zapleczu wskazywały, że ktoś niedawno przez nie wychodził ze sklepu na podwórko, czyli napastnik w kominiarce mógłby być tą samą osobą, co wchodzący pięć minut wcześniej „jubiler”. Właściciel salonu pobrał ostatnio z banku dwieście tysięcy złotych. Nigdzie ich nie znaleźliśmy, żonie też ich nie oddał. Tajemniczy nieznajomy stawał się coraz istotniejszym elementem układanki. Z komendy w rodzinnym mieście jubilera przyszły informacje o jego bracie. Okazało się, że przed dziesięcioma laty został skazany za rozbój. Niedawno skończył odsiadywać wyrok. Co istotne, miał wspólnika, który zniknął z łupem, a on nie chciał go wydać, i dlatego dostał tak wysoką karę. Dostaliśmy jego zdjęcie z akt. – On może teraz inaczej wyglądać, jest przecież starszy – powiedziałem, przekazując podobiznę do wszystkich patroli. – No i brody są teraz bardzo modne – dorzucił aspirant. Przyczyną była sprawa sprzed wielu lat Niestety nikt z przepytywanych w mieście nie widział człowieka ze zdjęcia. Za to Mastalerek ożywił się na widok fotografii. – No pewnie, że go znam. Tylko teraz ma zarost. Trochę się kumplowaliśmy. Facet był przy forsie, lubił wypić, a nie miał za bardzo z kim, bo był nowy w mieście. Wyglądało na to, że Mastalerek został wciągnięty w pułapkę. Przypomniał sobie, że w ostatnim okresie zgubił kurtkę, która mogła posłużyć jako swego rodzaju „nośnik zapachu” dla swetra. Nóż pewnie też został podebrany z jego mieszkania. – Kurde, ale go wkręcił – skomentował z niejakim podziwem aspirant. Po kilku dniach dostaliśmy informację, że jakiś osobnik zgłosił się w Krakowie do jubilera, oferując biżuterię. Tłumaczył, że nie chce jej sprzedawać w lombardzie, bo tam dostanie niższą cenę niż u fachowca. Krakowski jubiler wymówił się chwilowym brakiem gotówki i kazał się klientowi zgłosić za dwa dni, a sam od razu pognał na policję. Taka gorliwość obywatelska wcale nie dziwiła. Każdy nowy wyrób ma próbę i znak wytwórcy, a wieść o napadzie rozeszła się już po kraju. Jubilerzy wiedzą, że kolejny wybór bandziorów może paść na ich zakład, dlatego wolą nie ryzykować zabawy w paserstwo. Wygrywa solidarność zawodowa. Dwa dni później oferent wpadł w zastawione na niego sidła Rzeczywiście był to brat zamordowanego, który próbował opchnąć zagrabioną biżuterię, a przynajmniej kilka jej sztuk. W feralny dzień spotkał się ze swoim bratem, wymusił od niego pieniądze – swoją działkę za udział w kradzieży sprzed lat – bo to on był tym tajemniczym wspólnikiem. To jednak nie zaspokoiło jego pragnienia zemsty, gdyż potem zadźgał brata w bramie i władował do bagażnika. Czemu się mścił, skoro zgodził się kryć brata? Czemu zabił, zanim wyciągnął więcej kasy? Czy brat za rzadko go odwiedzał w więzieniu, gdzie było straszniej, niż sobie wyobrażał, czy poskąpił kasy na lepszego adwokata, czy życie na wolności go rozczarowało, a brat unikał kontaktów i nie spieszył ze wsparciem? To już będą musieli ustalić adwokat z prokuratorem. Dalszy plan zakładał rzucenie podejrzeń na Mastalerka. To dlatego morderca przebrał się w płaszcz brata i wrócił do firmy jako on, co potwierdzały oględziny ubrania zabitego. Płaszcz został potem naciągnięty niechlujnie na ciało, a stężenie pośmiertne uniemożliwiało naturalne ułożenie się tkaniny. W ciągu pierwszych pięciu minut morderca pomazał podłogę krwią zabitego, splądrował sklep i przebrał się w czarne ciuchy. Potem wyszedł oknem w toalecie i wrócił jako złodziej. Oczywiście „zapachowy” sweter, zawczasu przygotowany, miał w torbie; pobrudził go tylko krwią i dosypał szkła. Nóż z odciskami Mastalerka też nie był prawdziwym narzędziem zbrodni. Czekał zamknięty bezpiecznie w woreczku, a morderca jedynie ubrudził go krwią. Kolejne dwie minuty i dwadzieścia sekund wystarczały do zaimprowizowania ciała zawiniętego w worek. Zarejestrowane kamerą ruchy mordercy były zbyt lekkie na to, by mógł wtedy dźwigać ciężkie ciało. Również plan nagrywania sekwencji wejść i wyjść za pomocą monitoringu był sprytnie obmyślony. Mieliśmy nagranie morderstwa w sklepie i dowody winy Mastalerka, do tego podrzucono mu biżuterię. Diabeł tkwił w szczegółach Ale jak zwykle diabeł tkwił w szczegółach – zestawienie wszystkiego ze sobą wykazało nieścisłości. A one naprowadziły nas na właściwy trop, dzięki czemu prawdziwy sprawca został ujęty. – Szczerze mówiąc, gdyby zostawił wszystkie ukradzione przedmioty Mastalerkowi, zamiast próbować je opchnąć, raczej byśmy mu nie udowodnili winy. Jak widać, w każdej robocie, nawet tej „czarnej”, trzeba oddzielić biznes od uczuć – perorował aspirant. – Dlatego możesz być pewien, że bardzo cię lubię, choć obciąłem ci ostatnio premię – wykorzystałem te jego mądrości.