Kondolencje: cytaty o przemijaniu, życiu wiecznym i przechodzeniu żałoby. Te myśli niosą ukojenie po stracie
Po śmierci kogoś ważnego dla bliskiej nam osoby powinno się złożyć kondolencje. Cytaty mogą okazać się pomocne, kiedy żadne zdanie nie wydaje się być odpowiednie. Sprawdź, jak wyrazić współczucie w poetycki sposób.
W tym artykule: Cytaty na kondolencje po stracie Wyrazy współczucia, kondolencje - cytaty Ostatnie pożegnanie cytaty Śmierć to nieodłączny element życia, ale za każdym razem jest tak samo trudny do przetrwania. Nieważne ilu bliskich stracimy, każde kolejne pożegnanie wcale nie będzie łatwiejsze. Kondolencje to problematyczny temat do podjęcia, dlatego warto sięgnąć po cytaty, które pomogą wyrazić współczucie. Cytaty na kondolencje po stracie Składanie kondolencji to trudne zadanie. Zawsze wiąże się ze smutkiem i należy przy tym zachować wyczucie oraz delikatność. Poniższe myśli warto zawrzeć w słowach otuchy do tych, którzy stracili bliską osobę. Cytaty o aniołach mogą natomiast przynieść ukojenie i pocieszyć w trudnym czasie, a motywujące cytaty z Biblii pomogą podnieść się z żałoby, gdy przyjdzie na to czas. Śmierć nie jest kresem naszego istnienia – żyjemy w naszych dzieciach i następnych pokoleniach. Albowiem oni to dalej my, a nasze ciała to tylko zwiędłe liście na drzewie życia. -Albert Einstein Gdyby śmierci nie było, nikt z nas by już nie żył. Przemijamy jak wszystko by w ten sposób przetrwać. -ks. Jan Twardowski Trudno jest powiedzieć- żegnaj na zawsze komuś najbliższemu. -św. Jan Jesteśmy śmiertelni tam, gdzie brak nam miłości; nieśmiertelni tam – gdzie kochamy. -Karl Jaspers Słońce, księżyc, wiatr, gwiazdy – one zawsze są w pobliżu. Będą nam przypominać o jej miłości i o spokoju, który w końcu odnalazła. -Autor nieznany Wierzymy, że powstaliśmy z miłości i w miłość się obrócimy. -Roman Brandstaetter Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą... -ks. J. Twardowski Jeżeli śmierć bliskich czegoś nas uczy, to przede wszystkim tego, że na świecie nie liczy się nic poza miłością. -Santa Montefiore Ci, których kochamy, nie umierają nigdy, bo miłość to nieśmiertelność. -Emily Dickinson Wszystko tak szybko przemija i nim się spostrzeżemy, dobiliśmy już do kresu życia... -R. Mayer Pan Bóg zabiera człowieka wtedy, gdy widzi, że zasłużył sobie na niebo. -Jan Grzegorczyk Wyrazy współczucia, kondolencje - cytaty Wyrazy współczucia są niezmiernie ważne przy kondolencjach. Okazują empatię i pozwalają pogrążonym w żałobie nie pogrążyć się w samotności. Na samą mowę pogrzebową warto natomiast sięgnąć po cytaty o śmierci, które ujmują sens przemijania i pomagają się z nim pogodzić. Najważniejsze we wspomnieniach jest to, żeby mieć się gdzie zatrzymać i tam je wspominać. -Terry Prachett Śmierć jest oddzieleniem się duszy od ciała. -Platon Żegnając przyjaciela, nie płacz, ponieważ jego nieobecność ukaże ci to, co najbardziej w nim kochasz. -Khalil Gibran Życie to taki dziwny teatr, gdzie tragedia miesza się z farsą, scenariusz piszą sami aktorzy, suflerem jest sumienie i nigdy nie wiadomo kiedy otworzy się zapadnia. -Andrzej Majewski Tego, co posiadasz w głębi serca, nie możesz stracić przez śmierć. -Johann Wolfgang von Goethe Przemijamy. Stare ustępuje miejsca nowemu, w ten sposób świat posuwa się naprzód. Ale pamiętajmy o tych, którzy odchodzą – ta pamięć daje im nieśmiertelność. -Rafał Kosik Żal, że się za mało kochało, że się myślało o sobie. Choćby się łzy wypłakało, to teraz wszystko za mało... -ks. J. Twardowski Jest taki ból, o którym lepiej nie mówić, bowiem najlepiej wyraża go milczenie. -św. Jan Są chwile, by działać i takie, kiedy należy pogodzić się z tym, co przynosi los... -Albert Einstein Bóg widzi śmierć inaczej niż my, my widzimy ją jako ciemny mur, Bóg jako bramę... -W. Flex Każdy człowiek, nawet najskromniejszy, zostawia ślad po sobie, jego życie zahacza o przeszłość i sięga w przyszłość... -św. Jan Śmierć nie jest przeciwieństwem życia, a jego częścią. -Haruki Murakami Zmarli przyjaciele nie spoczywają w ziemi, ale żyją w naszych sercach: tak Bóg chciał, abyśmy nigdy nie byli sami. -Aleksander Dumas Śmierć jest tylko bramą do innego życia. -William Shakespeare Ostatnie pożegnanie cytaty Pożegnalne słowa do zmarłych są równie ważne, co kondolencje. Wyrażanie smutku po stracie bywa trudne ze względu na silne emocje, dlatego warto sięgnąć po poniższe myśli, które to okażą. Ukojenie natomiast można znaleźć w cytatach o zmianach w życiu. Jesteś taką godziną, która już nie wróci, stosem listów pożółkłych w głębinie szuflady, zapomnianym uśmiechem, który bardzo smuci, i wspomnieniem, na które nie ma żadnej rady. -Kjersti Annesdatter Skomsvold Dla nas nie ma pożegnania. Gdziekolwiek jesteś, na zawsze pozostaniesz w moim sercu. -Mahatma Gandhi Odszedłeś tak nagle, pozostawiając smutek i wielki żal... A chcielibyśmy tak wiele dokonać. W naszych sercach trwać będziesz na zawsze. -św. Jan
Anioł Śmierci to Samael. Napawa lękiem, ale 1 i 2 listopada może nam pomóc
Anioł Śmierci to upadły anioł, który kojarzy się przede wszystkim negatywnie i sprawia, że się go boimy. Niemniej jednak Samael jest w stanie nam pomóc - szczególnie we Wszystkich Świętych i Zaduszki. Sami zobaczcie, o co warto go wtedy poprosić.
W tym artykule: Anioł Śmierci zwiastuje śmierć, ale nie tylko Anioł Samael pomaga 1 i 2 listopada Śmierć jest czymś, czego się obawiamy, ale też obcujemy z nią każdego dnia. To nieodłączny element ludzkiego jestestwa. Właśnie dlatego anioł śmierci może być nam potrzebny w momentach, gdy posiada możliwość, aby nam pomóc. Dzieje się tak tylko dwa razy w roku, kiedy wyjątkowo obcujemy ze śmiercią i wspominamy naszych bliskich, którzy odeszli. Mowa oczywiście o 1 i 2 listopada, czyli Wszystkich Świętych i Zaduszkach. Anioł Śmierci zwiastuje śmierć, ale nie tylko Samael to anioł upadły, który znany jest jako Anioł Śmierci. Już jego imię, które pochodzi od aramejskiego słowa "samu", oznacza jad, coś zatrutego. Nic więc dziwnego, że kojarzy się negatywnie. Jego działalność również nie należy do tych, które z reguły łączymy z niebiańskimi przyjaciółmi. Zobacz także: Anioł listopada pomaga pokonać jesienną chandrę. Warto go poprosić o jeszcze 1 rzecz Anioł listopada to anioł Advachiel, który dodaje energii i pomaga zwalczyć jesienną chandrę. Jest to także anioł urodzeniowy ludzi, którzy przyszli na świat w listopadzie. Kto jeszcze może liczyć na takiego anioła stróża? Okazuje się, że są także inne rzeczy, w których Advachiel jest w stanie nam pomóc, ale oczywiście pod pewnymi warunkami. Sami zobaczcie, jakie dary może nam zesłać anioł listopada. Choć jest upadłym aniołem, wciąż pozostaje wysłannikiem Boga i spełnia jego rozkazy. Niestety są one związane z zakończeniem ludzkiego życia. I to świadczy o ogromnej mocy, jaką posiada. Zazwyczaj schodzi na świat, aby odebrać życie i zabrać ze sobą duszę człowieka - jednocześnie transportując ją w odpowiednie miejsce, w zależności od sumienia tej osoby. Samael może jednak też zatrzymać ostateczny wyrok, jeżeli po zejściu na ziemię stwierdzi, że dany człowiek nadal ma coś do zrobienia na ziemi. Jest też w stanie pomóc tym, którzy opłakują bliskich zmarłych, ale w ten sposób działa tylko przez dwa dni w roku. Anioł Samael pomaga 1 i 2 listopada Wszystkich Świętych i Zaduszki to dni, kiedy śmierć jest honorowana. Właśnie wtedy popadamy w zadumę i melancholię, mocno analizując sens życia. To dobry moment na oczyszczenie oraz pogodzenie się ze śmiercią, w czym może pomóc nam Samael. Wystarczy, że przy grobie bliskiej sobie osoby zwrócimy się do anioła śmierci po pomoc. Musimy poprosić go o zaopiekowanie się duszą bliskiej nam osoby, a także poinformować, że nie chowamy do niego pretensji za zabranie jej z tego świata. Potem wystarczy odmówić modlitwę "Wieczny odpoczynek". Co się wtedy wydarzy? Zobacz także: Nie umiesz poradzić sobie po śmierci bliskiej osoby? Rytuał pożegnania oczyści twoje serce ze smutku Śmierć bliskiej osoby to cios, z którym wielu ludziom trudno się pogodzić. Mijają miesiące, lata, a rana w sercu wciąż jest żywa. Nic więc dziwnego, że niektórzy się zastanawiają, jak poradzić sobie po śmierci bliskiej osoby. Okazuje się, że pomóc nam w tym może rytuał pożegnania. Właśnie w ten sposób udowodnimy, że przede wszystkim nie chowamy urazy do Boga za odebranie nam bliskiej osoby. A to sprawi, że sami poczujemy się lepiej tu na ziemi. Być może nasza żałoba się nie zakończy, ale o wiele łatwiej będzie nam pogodzić się z myślą o odejściu kogoś, kogo kochamy.
Samael to anioł, który niesie ostateczne przesłanie. Co jest pod jego władaniem i jak objawia się jego siła?
Samael anioł jest jednym z wysłanników boskiej sprawiedliwości. Kiedy zstępuje na ziemię, objawia się jako posłaniec ostatecznych wyroków i zwiastuje śmierć. W pradawnych wierzeniach określany był również mianem upadłego anioła. Zbuntował się przeciwko absolutnej sile Stwórcy i został wygnany z nieba. Samael nie został potępiony na zawsze. Jego potężna moc może być dla człowieka oczyszczeniem albo niszczycielską siłą. W jaki sposób Samael zaznacza swoją obecność? Czy jego sygnały są możliwe do odczytania?
W tym artykule: Kim jest anioł Samael? Samael: anioł czy demon? Jak wygląda anioł śmieci Samael? Samael anioł jest tym, który napawa lękiem i trwogą. Jedną z ról, jakie pełni w żydowskich wierzeniach jest rola anioła śmierci. To wysłannikiem Boga i wykonawcą jego decyzji. Jego imię z hebrajskiego oznacza Jad Boga albo Trucizna Boga. Jednym z wyjaśnień jego imienia jest to, że odbiera życie kroplą trucizny. To wyjątkowa istota nadprzyrodzona, która oskarża, przynosi zniszczenie i koniec życia. Kim jest anioł Samael? Samael jest aniołem śmierci. Przychodzi na świat, by odebrać życie i zabrać ze sobą duszę człowieka. Jest niszczycielem i oskarżycielem. Jego konotacje są zarówno dobre, jak i złe. Mimo że jego przeznaczenie napawa trwogą, nie jest wykluczony z grona boskich posłańców. W tradycji żydowskiej jest uznawany za istotę, która ma wielką moc. Może zwiastować koniec drogi życia, ale jego zadaniem jest też zatrzymywanie ostatecznych wyroków. To on pojawia się na świecie z ramienia stwórcy. Dawniej służyli mu inni aniołowie niższej rangi. A on sam otrzymał status serafina. Miał pod swoim panowaniem ponad dwa miliony niebiańskich stworzeń. Aniołowa Samaela często określa się go jako: budzącego strach, sprawującego pieczę nad śmiercią, niosącego destrukcję, mającego moc czynienia dobra i zła, tego, którego przeznaczeniem jest karać, anioła, który może okazać łaskę i uratować człowieka, anioła upadłego (w niektórych wierzeniach), piąty archanioł świata. Samael: anioł czy demon? Wedle wierzeń to Samael zasadził drzewo poznania w krainie Eden. Następnie przeistoczył się w węża i kusił Ewę. Doprowadził do wygnania pierwszych ludzi z Raju. Dlatego często wiąże się go z grzechem pierworodnym. Niegdyś był ulubieńcem Boga i został stworzony przez niego dnia szóstego. Zbuntował się, okazał nieposłuszeństwo wobec Stwórcy i został upadłym aniołem, któremu na stałe towarzyszy śmierć. To jemu przypisywane jest członkostwo w przełomowych wydarzeniach. Anioł Samael miał odpowiadać za plagę egipską i śmierć noworodków. Sprowadził nieszczęścia na naród izraelski. Przypisywane mu cechy pokazują go jako posłannika niepokoju. Został wygnany z Raju, ale nadal jest sługą bożym. Zwiastuje nieszczęścia i przynosi śmierć. W opinii badaczy jego losów, anioł Samael odzyska łaskę Stwórcy. Gdy nadejdzie czas Sądu Ostatecznego, ukłoni się przed Bogiem, okaże mu skruchę i oddanie. Wówczas uwolni się od śmierci i odzyska swoje dawne imię – Sa’el. W dniu apokalipsy dołączy do grona Aniołów Sądu i będzie oskarżycielem dusz. W postaci anioła Samaela często doszukuje się powiązań z szatanem, który zsyłał nieszczęścia na Hioba. Według biblijnych ekspertów to właśnie wspomniany anioł śmierci otrzymał pozwolenie od Boga, by wystawił na wiele prób wiarę szlachetnego i cierpliwego starca. Zobacz także: Ten anioł ochroni cię przed koszmarami. Zwróć się do niego o pomoc przed snem Nasze babcie mawiały: "Sen mara, Bóg wiara". Nie da się jednak ukryć, że złe sny bywają nieprzyjemne. Właśnie dlatego warto poprosić o wyjątkowe wsparcie. Ten anioł ochroni cię przed koszmarami, jeśli tylko zwrócisz się o jego pomoc przed snem. Jak objawia się moc Anioła Samaela? W literaturze żydowskiej często występuje jako szatan. W pseudoepigraficznej Księdze Henocha jest księciem demonów, który od zawsze poszukiwał źródeł zła. Jego przeciwieństwem jest Archanioł Michał, który toczy z nim nieustanną walkę. Samael anioł jest niszczycielem i władcą złych duchów. Według dawnych legend Samael to zbuntowany anioł, który niesie ze sobą zniszczenie. Jego gniew może objawić się poprzez: powodzie tajfuny i tornada wielkie pożary i susze wojny Samael anioł potrafi władać żywiołami i zsyłać klęski na ludzkość. Decyduje o śmierci i przemijaniu. Osądza i karze. Jest buntownikiem, przez co został wygnany z zastępów anielskich, ale posiada w sobie pierwiastek boskości. Nie został na stałe wykluczony z kręgu niebiańskich istot. Modlitwy do tego anioła nie są zalecane, ponieważ może przynieść zarówno dobro, jak i zło. Z prośbą o wsparcie możesz zwrócić się do: Anioła Zadkiela Anioła Raguela Anioła Sariela Anioła Zafkiela Zobacz także: Tarot anielski wskaże drogę i doda niebiańskiego wsparcia. Czym się różni od tradycyjnego tarota i jak uzyskać anielski przekaz? Tarot anielski to niebiańskie przesłanie ukryte w kartach. Zostało ono przygotowane przez duchowych posłanników. Dla osób, które chcą dowiedzieć się więcej na temat przyszłości, otrzymać życiowe wskazówki i uzyskać wsparcie w trudnych momentach, tarot anielski okaże się pomocny. To także dobry wybór dla osób, które czują lęk przed sięgnięciem po tradycyjne karty tarota z wizerunkami śmierci, mieczami i wisielcem. Zobacz, jak dokładnie korzystać z tarota anielskiego i co możesz dzięki niemu zyskać. Jak wygląda anioł śmieci Samael? Ludzkość od dawna snuła rozważania na temat tego, jak wyglądają anioły. Według wielu pradawnych zapisów oraz tekstów literackich anioł Samael najczęściej przedstawiany jest jako unoszący się tuż nad Ziemią. Jego atrybutem jest kosa. W ten sposób wyraźnie widoczne jest jego powiązanie ze śmiercią. Jest też opisywany jako potężna istota, która włada mieczem obusiecznym, co oznacza, że mierzy czyny sprawiedliwą miarą. To anioł ciemności, co objawia się przez majestatyczny i niekiedy napawający strachem wygląd. Ma 12 rozłożystych skrzydeł, a w jego spojrzeniu odbijają się ogniste płomienie.
"Mam jej krew na rękach. Osoby, którą kochałem najbardziej na świecie". Poruszająca historia Tadeusza
"Zdradzę wam moją wielką tajemnicę. Kochałem ją najbardziej na świecie, dałbym się dla niej pokroić. To nie tak miało być! Czemu los okazał się tak okrutny?". Poruszająca historia Tadeusza.
W tym artykule: "Mam jej krew na rękach. To ja wydałem na nią wyrok. Na osobę, którą kochałem najbardziej na świecie" "Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją" "To była miłość od pierwszego wejrzenia" "Zawodowo wszystko szło jak z płatka, ale prywatnie nie" "Moja żona Wanda zginęła na miejscu, zdążyła swoim ciałem zakryć naszą Polę" "I nigdy nie darowałem Edkowi, że zabił moją żonę" "Tato, ja go kocham" "Wydałem im rozkaz: ten facet musi zniknąć!" "Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę" "Spojrzałem na ekran. Na noszach leżała… moja Pola! Zabiłem własne dziecko?!" "Mam jej krew na rękach. To ja wydałem na nią wyrok. Na osobę, którą kochałem najbardziej na świecie" Pola była nieprzytomna. Miałem wrażenie, że była podłączona do absolutnie wszystkich rurek i przewodów, w które wyposażony był ten szpital. Gdy by nie aparatura, ona już by nie żyła. Tak powiedzieli lekarze. Jej stan był ciężki, ale stabilny. Miała szansę. – Jest młoda i silna – stwierdził lekarz prowadzący. – Ma duże szanse, by z tego wyjść. Proszę być dobrej myśli. – Łatwo ci mówić – pomyślałem, słuchając słów lekarza. – Każdemu to powtarzasz: proszę być dobrej myśli, wszystko będzie dobrze, robimy co w naszej mocy… i takie tam standardowe formułki. Tam na sali leżała moja córka, ukochane dziecko, krew z krwi. Patrzyłem, jak dorastała, a teraz widzę ją na granicy życia i śmierci. Dla ojca to niewyobrażalny ból, straszliwe doświadczenie. Spadek po ukochanym. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" "Drewniany domek z gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies – dawno temu to było moje marzenie. Ale nie sądziłam, że kiedykolwiek może się spełnić". Poznajcie historię Anny, która otrzymała... spadek po ukochanym sprzed lat. "Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją" Pola jest moim największym skarbem. Nic na świecie tak mnie nie cieszy jak ona. To moje oczko w głowie. Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją. Nie wyobrażam sobie życia bez Poli. Sam ją wychowywałem, zapewniłem jej wszystko, co najlepsze. Nie ma świecie rzeczy, której bym dla niej nie zrobił ani nie zdobył, byleby tylko żyła. Teraz mogę czekać. Nie jestem w stanie nic zrobić, ta bezczynność mnie dobija. To coś, czego nie znoszę. Nigdy nie zostawiałem spraw samych sobie, zawsze wywierałem na nie wpływ. Pola jest dzieckiem miłości. Takiej, jaka zdarza się raz na kilkaset tysięcy przypadków. Miłości mojej i Wandy, najwspanialszej kobiety na świecie, która była radością mojego życia. Moim przewodnikiem, moim słońcem, wodą i powietrzem! Miał otoczyć je opieką, ufałem mu, a on... Poznaliśmy się na początku lat dziewięćdziesiątych. Mój ówczesny przyjaciel Edek, z którym prowadziłem firmę TEdMoto, zorganizował imprezę. Wanda była koleżanką jego siostry. Natychmiast wpadła mi w oko. Nikomu nie pozwoliłem się do niej zbliżyć. Przetańczyłem z nią cały wieczór, odprowadziłem do domu i poczułem, że jestem zakochany. Jakiś czas później okazało się, że ona czuła to samo. Jak odkupić grzechy młodości? Od łobuza do zakonnika. "To był zdolny chłopak, ale wpadł w złe towarzystwo" "Patrząc dziś na księdza Leszka – wspaniałego człowieka, całym sercem oddanego pracy na misjach – trudno uwierzyć, jaką drogę pokonał. Dziwnie plotą się ludzkie losy na tym świecie. Kiedy myślę dzisiaj o Leszku, ze łzą w oku wspominam go jako nastolatka. I dumam nad tym, jaką daleką musiał przejść drogę, od łobuza aż do zakonnika. Czy tak chciał odkupić grzechy młodości?" "To była miłość od pierwszego wejrzenia" Taka, jaka zdarza się w filmach, bajkach i taniej literaturze. Ale prawdziwa, taka na całe życie! Pobraliśmy się pół roku później. Wszystko odbyło się "po bożemu" – poprosiłem jej rodziców o rękę, oni się zgodzili. Ślub odbył się w kościele, a wesele w wynajętej restauracji. Było wspaniale. Dziś, gdy Wandy już nie ma, a ja bardzo do niej tęsknię, często oglądam film i zdjęcia z tej uroczystości. Edek był wtedy moim najlepszym przyjacielem. Znaliśmy się jeszcze z technikum samochodowego. Gdy je skończyliśmy, dzięki pomocy rodziców udało nam się otworzyć warsztat samochodowy. To była nasza wspólna firma, którą nazwaliśmy TEdMoto. Skrót od Tadeusz, Edward. Motoryzacja zawsze była dobrym interesem. Ludzie nie mieli mieszkań, ale kupowali samochody. Zwłaszcza po 1989 roku, gdy można było sprowadzać używane pojazdy z Zachodu, nasz zakład rozwijał się znakomicie. Sami też sprowadzaliśmy auta. Braliśmy wszystko jak leci, bo nad Wisłą każdy pojazd można było opchnąć, bez względu na wiek i stan techniczny. Byleby miało koła i jeździło. Z trzech samochodów składaliśmy jeden. Interes się kręcił, a w telewizji wciąż gadali, że musimy dogonić Europę. Wtedy też wpadliśmy z Edkiem na pomysł, aby zmienić nazwę na TEdMotors. Ta drobna korekta spowodowała, że staliśmy się bardziej europejscy, a nawet światowi, a tym samym wiarygodni. Nie będę ukrywał, że nie gardziliśmy także samochodami kradzionymi. W tym celu na prowincji otworzyliśmy filię TEdMotors. Z dala od miasta przygotowywaliśmy kradzione auta do sprzedaży – przebijaliśmy numery, zamienialiśmy tapicerkę. Jak trzeba było, to nawet przemalowywaliśmy auta. Dostawały nowe „legalne” dokumenty, książki serwisowe itp. Samochód wychodzący z naszej dziupli był w pełni legalny. Nasi ludzie przywozili samochody z całej Europy. TEdMotors mógł „sprowadzić” każde auto. Realizowaliśmy zamówienia dotyczące nie tylko marki, ale także koloru i wyposażenia pojazdu. To był naprawdę doskonały interes. "Zawodowo wszystko szło jak z płatka, ale prywatnie nie" Od początku naszego wspólnego życia planowaliśmy z Wandą, że będziemy mieć dzieci. Najlepiej dwójkę. Niestety żona nie mogła zajść w ciążę. Zjeździliśmy całą Polskę w poszukiwaniu lekarza, który by nam pomógł. Zasięgaliśmy porady wielu specjalistów. Bez efektu. W pewnej chwili straciliśmy już nadzieję. Rozważaliśmy nawet adopcję. I wtedy okazało się, że Wanda jest w ciąży. To było najtrudniejsze dziewięć miesięcy w naszym życiu. Przez większość czasu żona musiała leżeć. Ciąża była zagrożona. Sypiając z gangsterem: "Sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę". Od takich facetów uciekajcie! „Jak on mógł?”. „Czemu nie zainteresowałam się tym wcześniej?”. „Ten gnojek musi ponieść zasłużoną karę!” – podtrzymywałam swoją wściekłość, żeby tylko się nie rozkleić. „Sypiając z gangsterem”, czyli historia Martyny to przestroga dla wielu kobiet. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/sypiajac-z-gangsterem-podejrzewalam-ze-moj-maz-robi-jakies-przekrety-ale-sadzilam-ze-on-tylko-oszukuje-skarbowke-2b66d7c.jpg" width="300" height="300" alt="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" title="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" /> Na szczęście urodziła śliczną i zdrową dziewczynkę. Chuchaliśmy na nią i dmuchaliśmy. Dbaliśmy jak o największy skarb, którym dla nas była. Cieszyliśmy się każdą chwilą, każdym dniem. Pola miała już trzy lata, gdy z grupą przyjaciół, m.in. z Edkiem i jego żoną, wybraliśmy się nad morze. Do Juraty. Mieliśmy tam spędzić tydzień. Po dwóch dniach okazało się, że muszę wracać do domu. Moja matka miała wylew i trafiła do szpitala. Nie było sensu, żeby Wanda i Pola wracały razem ze mną. Pogoda była piękna, żal byłoby jej nie wykorzystać. Bez wahania zostawiłem swoje dziewczyny pod opieką Edka – przyjaciela i wspólnika. Miałem do niego zaufanie. Był bardzo dobrym kierowcą. Jeździł szybko, ale bezpiecznie. Przez pewien czas brał udział w rajdach i nauczył się panować nad samochodem nawet w ekstremalnych sytuacjach. Niestety, jak każdy facet, uważał, że jest mistrzem kierownicy, i że wszyscy inni do pięt mu nie dorastają. A gdy pasażerkami były kobiety, szczególnie lubił się popisywać. Powrót z Półwyspu Helskiego w czerwcową niedzielę wymaga od kierowców dużych pokładów cierpliwości i pokory. Najtrudniejsze jest pokonanie pierwszych prawie 100 km, do wjazdu na dwupasmówkę – dzisiaj to autostrada A1. Jazda w sznurze wlokących się samochodów to prawdziwa próba charakteru. Mój przyjaciel Edward nie wytrzymał ciśnienia. Nie był w stanie znieść tego, że jakieś dupki w polonezach i lanosach blokują mu drogę. On siedział za kierownicą bmw m3. Przyspieszył, bo postanowił pokazać, jak jeżdżą fachowcy! W okolicy Pucka, ryzykownie wyprzedzając grupę samochodów, zahaczył lewym kołem o miękkie pobocze i… bmw gwałtownie skręciło w lewo, zrobiło trzy pełne obroty w powietrzu i spadło na dach. Edward i jego żona wyszli z tego bez szwanku, byli tylko lekko pobijani. "Moja żona Wanda zginęła na miejscu, zdążyła swoim ciałem zakryć naszą Polę" To było ponad dwadzieścia lat temu. A ja pamiętam te wydarzenia, jakby to było wczoraj. Wszystkie uczucia, jakimi darzyłem Wandę, przelałem na cudem uratowaną Polę. A teraz ona leżała na oddziale intensywnej terapii. Po wypadku nie byłem w stanie nadal przyjaźnić się z facetem winnym śmierci mojej żony. Ani z nim pracować. Podzieliśmy TEdMotors na dwie firmy i każdy poszedł swoją drogą. Staliśmy się konkurentami, więcej: wrogami, i to zagorzałymi. Każdy dbał, by drugi nie wchodził mu w drogę. Jeśli któryś z ludzi Edka zagubił się na moim terenie, przeważnie gorzko tego żałował. Kilku zbyt odważnych miało uroczyste pogrzeby, a ich zgony nie były naturalne. Co tu dużo gadać: od lat prowadziliśmy wojnę na śmierć i życie. Raz on był górą, innym razem ja. Doszły mnie słuchy, że Edek planuje podstępem przejąć mój teren. Informatorzy donosili, że nie cofnie się przed żadnym świństwem. Nie mogłem na to pozwolić. Miałem opinię twardego i solidnego „przedsiębiorcy”. Nie chciałem jej stracić, długo na nią pracowałem. Tu nie chodziło tylko o moje dochody. Pieniędzy miałem dużo, wystarczyłoby ich dla mnie, córki i dla wnuków. Ale ja prowadziłem interesy, z których utrzymywało się wiele rodzin. Miałem zobowiązania. Musiałem dbać o swoich ludzi. "I nigdy nie darowałem Edkowi, że zabił moją żonę" On nie mógł ze mną wygrać. Kiedy ja obmyślałem strategię, dzięki której pokonam Edka, moja nastoletnia córka przeżywała chwile szczęścia. O nic jej nie pytałem, wiedziałem, że jak zechce, to sama mi powie. Przeżywała swoją pierwszą wielką miłość. Nie chciałem na nią naciskać, czekałem. Pola chodziła z głową chmurach. Z radością patrzyłem na szczęście córki. To cudowne uczucie widzieć, że twoje ukochane dziecko jest w siódmym niebie! Wojna z Edkiem weszła w kolejną fazę. Pojawiło się podejrzenie, że w naszych szeregach jest kret. Myślałem, że mnie szlag trafi! Zawsze starannie dobierałem sobie ludzi. Tych, którzy mieli dostęp do spraw poufnych, sprawdzałem wielokrotnie, zanim dopuściłem do tajemnic. Inni też byli kontrolowani, ale już sporadycznie i wyrywkowo. Ten system sprawdzał się przez lata. Nigdy żadna ważna informacja nie wydostała się na zewnątrz. Zacząłem bacznie obserwować swoich ludzi. Nie znaleziono nikogo podejrzanego. I okazało się, o czym znowu donieśli mi informatorzy, że żadna z naszych tajemnic nie została ujawniona. Czyli tę informację o krecie ktoś rozpowszechnił po to, by zasiać zamęt w naszych szeregach. To się udało, ale na szczęście nie popełniliśmy żadnego błędu. Gra toczyła się dalej. – Tato – Pola przytuliła się do mnie jak za dawnych lat, więc wiedziałem, że czegoś chce. – Planuję z moim chłopakiem Krzysztofem wyjechać na weekend na Mazury do Mikołajek. – I pytasz mnie o zgodę? – udałem zdziwienie, była dorosła, miała już 23 lata i nie musiała mnie o nic pytać, ale bardzo lubiłem, gdy to robiła, bo chciałem nadal otaczać ją ojcowską troską. – Tak pytam cię o zgodę! – przyznała i wtedy zrozumiałem, że ona sama nie jest pewna swej decyzji. – Jeśli tego chcesz i ufasz temu Krzysztofowi, to jedź! – odparłem. "Tato, ja go kocham" – Tato, ja go kocham – zaczerwieniła się Pola. – I ufam mu, tak, ufam mu – powiedziała to w taki sposób, jakby chciała przekonać samą siebie. Pochłonięty interesami szybko zapomniałem o tej rozmowie. Przypomniałem sobie później podczas spotkania z moim mazurskim kontrahentem. – Piękną masz córkę – stwierdził nagle, gdy już zakończyliśmy omawiać interesy. – Owszem, piękna, urodę ma po matce – przyznałem nie bez dumy. – Była ostatnio w Mikołajkach. – Wiem, pojechała ze swoim chłopakiem – przerwałem, bo chciałem zakończyć już tę rozmowę. – To on jest jej chłopakiem?! – zdziwił się mój rozmówca. – Znasz go?! – Nie, ale mam zaufanie do Poli, to mądra dziewczyna – zirytowałem się tą jego dociekliwością. – O co ci chodzi, mów wprost, bo dosyć mam tej gadki. – Ten jej chłopak to Krzysztof Żalski, syn Edka! Wiedziałeś o tym?! Człowiek-fatum. "Ludzie, którzy mieli pecha mnie spotkać, doświadczali różnych nieszczęść" Na takich ludzi, jak on mówi się człowiek-fatum. Historia Eryka pokazuje, jakie niebezpieczeństwa czyhają za rogiem... "Wydałem im rozkaz: ten facet musi zniknąć!" Poczułem się tak, jakby ktoś zdzielił mnie bejsbolem w łeb zdzielił. Wyłączyłem telefon i próbowałem dojść do siebie. Kręciło mi się w głowie. Syn mojego największego wroga jest chłopakiem mojej córki?! Pola kocha pomiot zabójcy jej matki?! Nie mieściło mi się to w głowie. To jakaś niewiarygodna ironia losu! Jakaś bzdura! To przecież niemożliwe. Jak ona może bezcześcić pamięć Wandy?! Otworzyłem barek i nalałem sobie potężną porcję whisky. Wypiłem i znów sobie nalałem. Dopiero po trzeciej szklance usiadłem w fotelu, by spokojnie przemyśleć sprawę. Nie mogę pozwolić, by ta miłość – jeśli to jest miłość – dalej się rozwijała. Trzeba to przerwać. A jeśli jest już za późno!? Nie, nigdy nie jest za późno! Nie mogę dopuścić do tego, by młody Żalski został mężem Poli i ojcem jej dziecka. W ten sposób Edek wejdzie do rodziny i przejmie moje interesy. I nagle wszystko stało się dla mnie jasne. Informatorzy mieli rację: mieliśmy w naszych szeregach kreta! Był nim Krzysztof Żalski, chłopak mojej córki. Sprytnie sobie to Edek wymyślił! Ale niedoczekanie twoje! "Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę" Już wiedziałem, co trzeba zrobić. To będzie cios, po którym Edek się nie podniesie. Cios w samo serce. Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę. Dwa dni później wezwałem do siebie dwóch swoich najlepszych ludzi. Lojalne i sprytne chłopaki. Wiedziałem, że mogę im powierzyć każde zadanie. – Facet ma zniknąć – instruowałem. – Nie chcę wiedzieć, jak to zrobicie, choć sugerowałbym jakąś kraksę. Młody ma sportową furę, pewnie lubi przycisnąć. Rozumiemy się?! Lokalny program tv podawał właśnie informacje: „Jadący z nadmierną szybkością sportowy samochód mazda mx5 nie wyhamował na moście, przebił barierę i wpadł do rzeki. Nurkowie wyciągnęli z auta kierowcę, miał rozbitą głowę, nie żył. Kobietę, która z nim jechała, przewieziono do szpitala, jej stan jest ciężki”. "Spojrzałem na ekran. Na noszach leżała… moja Pola! Zabiłem własne dziecko?!" Jak to się stało?! Ci durnie nie zauważyli, że Żalski nie jest sam w samochodzie?! Siedziałem już kilka godzin na szpitalnym korytarzu, gdy przechodzący lekarz spojrzał na mnie i powiedział: – Jej stan jest nadal ciężki, niech pan do niej wejdzie na chwilę, potrzyma ją za rękę… – westchnął. – Też mam córkę. Podziękowałem mu kiwnięciem głowy. Pola była nieprzytomna, ale gdy wziąłem ją za rękę, poczułem jakby ścisnęła moje palce. Patrzyłem na twarz ukochanego dziecka… Otworzyła oczy. – Tata?! – wyszeptała – nigdy ci tego nie wybaczę! – to były jej ostatnie słowa. Zmarła chwilę później. Znak od zmarłego dziecka. „Przytłoczona cierpieniem, zapomniałam o ostatnich słowach córki” „Moja najstarsza córka jest wyjątkowa. Tak, jest, mimo że od jej śmierci minęło już kilka lat. Marysia cały czas mnie wspiera i pomaga żyć...”. Znak od zmarłego dziecka odmienił życie Dominiki...
Spadek po ukochanym. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał"
"Drewniany domek z gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies – dawno temu to było moje marzenie. Ale nie sądziłam, że kiedykolwiek może się spełnić". Poznajcie historię Anny, która otrzymała... spadek po ukochanym sprzed lat.
W tym artykule: Historia Anny. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" "Lubiłam się z nim bawić, bo był zgodny i wpatrzony we mnie jak w tęczę" "Rozmowy z Julkiem na temat naszego domu wryły mi się w pamięć na zawsze" "Przeżyłem z tobą najwspanialsze lata mojego życia i nie oddałbym ani jednej minuty!" "Niestety, kiedy żona poczuła, jak to jest mieć pieniądze, chciała wciąż więcej i więcej…" "Łączyło nas wiele wspólnych tematów, dogadywaliśmy się wspaniale i mieliśmy dla siebie wiele czułości" Spadek po ukochanym sprzed lat Historia Anny. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" Wspomnienie tej pięknej przyjaźni zostało w moim sercu na zawsze. Nie szukałam z nim kontaktu. To los nas znowu postanowił połączyć. Zostałam sama i nie przypuszczałam, że to się jeszcze kiedyś zmieni. Sześćdziesiąt lat temu jeździłam na wakacje do cioci na... plebanię. Tak, siostra mojej mamy była gosposią księdza, naszego dalekiego kuzyna. Cicha i robotna, idealnie nadawała się do pełnienia takiej funkcji. Dawno temu podobno była zamężna, ale mąż lubił chadzać do domów uciechy, co jeszcze przed wojną było wprawdzie gorszące, ale tolerowane. I stamtąd przyniósł wstydliwą chorobę, którą zaraził żonę. Przez to ciocia stała się niepłodna, a więc... mało przydatna jako małżonka. Wuj się więc rozwiódł, ciocia uzyskała także z pomocą kuzyna rozwód kościelny i nie mając żadnych planów na życie, które teraz musiała wieść w pojedynkę, została w podzięce jego gosposią. Kiedy mnie gościła, miała z siedemdziesiąt lat. Gotowała wspaniale i miała wielkie serce do dzieci. Dlatego najbiedniejsze dzieciaki ze wsi zawsze mogły liczyć u niej na ciepły posiłek. Dziewięcioletni Julek przychodził codziennie. Jego ojciec był nauczycielem i nadał mu imię po Juliuszu Słowackim, którego ponoć uwielbiał. Ale na tym skończył się jego pozytywny wkład w wychowanie dziecka, bo później już tylko pił i bił. Matka Julka także w końcu zaczęła zaglądać do kieliszka. W ogrodzie księdza, pod okiem jego gospodyni chłopiec znajdował więc azyl, którego brakowało mu w domu. Ksiądz wyznaje: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu" "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na starym, dawno zapomnianym cmentarzu. Musiałem się tego dowiedzieć, i dopiąłem swego!". Historia księdza Wojciecha to gotowy scenariusz na film. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/mroczna-tajemnica-do-glowy-by-mi-nie-przyszlo-jaka-tajemnice-moze-kryc-kaplica-ktora-stala-na-zapomnianym-cmentarzu-e7ac9c0.jpg" width="300" height="300" alt="Mroczna tajemnica: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu"" title="Mroczna tajemnica: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu"" /> "Lubiłam się z nim bawić, bo był zgodny i wpatrzony we mnie jak w tęczę" Pochlebiało mi to. Mieliśmy z Julkiem swoje sekrety i domek na końcu ogrodu, sklecony przez niego ze starych desek. Trzymał się mocno i służył nam przez trzy lata. Lubiliśmy wtedy marzyć, że kiedyś będziemy mieli prawdziwy dom. Taki z drewnianym gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies. – Ja go dla ciebie zbuduję! – twierdził Julek i już wtedy czułam, że taki chłopiec jak on nie rzuca słów na wiatr. Tęskniłam za nim w czasie roku szkolnego, ale nigdy nie pisaliśmy do siebie. Skąd zresztą biedny Julek miałby wziąć pieniądze na kopertę i znaczek? Gdyby je miał, to kupiłby sobie bułkę, aby nie siedzieć głodnym na lekcjach. Kiedy skończyłam dwanaście lat i znowu pojechałam do cioci na wakacje, na próżno wypatrywałam Julka. Zwykle pojawiał się jeszcze tego samego dnia, znając od cioci termin mojego przyjazdu. Denerwowałam się, czy coś mu się nie stało i wreszcie ciocia wyjawiła mi, że… Julek wyprowadził się do miasta! – Zabrała go dalsza rodzina, na wychowanie! – usłyszałam. Niewiele z tego wtedy rozumiałam, ale chodziło o to, że sąd po tym, jak rodzice Julka omal nie doprowadzili do śmierci jego młodszego brata, postanowił odebrać im prawa rodzicielskie. Trzeba było tego tragicznego wypadku, w którym pięcioletni chłopiec został ciężko poparzony, aby ktoś wreszcie zainteresował się losem dzieci zaniedbywanych przez wiecznie pijanych rodziców. Chłopcami zaopiekowała się dość zamożna rodzina z miasta. Brakowało mi Julka, ale miałam nadzieję, że jest szczęśliwy. Sypiając z gangsterem: "Sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę". Od takich facetów uciekajcie! „Jak on mógł?”. „Czemu nie zainteresowałam się tym wcześniej?”. „Ten gnojek musi ponieść zasłużoną karę!” – podtrzymywałam swoją wściekłość, żeby tylko się nie rozkleić. „Sypiając z gangsterem”, czyli historia Martyny to przestroga dla wielu kobiet. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/sypiajac-z-gangsterem-podejrzewalam-ze-moj-maz-robi-jakies-przekrety-ale-sadzilam-ze-on-tylko-oszukuje-skarbowke-2b66d7c.jpg" width="300" height="300" alt="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" title="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" /> "Rozmowy z Julkiem na temat naszego domu wryły mi się w pamięć na zawsze" Może niektórym wyda się to śmieszne, ale rozmowy z Julkiem na temat naszego domu wryły mi się w pamięć na zawsze. Już jako dorosła kobieta, ilekroć mijałam domy z drewnianymi gankami, myślałam zawsze o moim adoratorze z dziecięcych lat. „Czy go wybudował? Czy spełnił swoje marzenie?” Miałam nadzieję, że tak. Ja wyszłam za mąż za kolegę z pracy i dorobiliśmy się mieszkania w bloku. Niedużego, ale przyjemnie urządzonego. Mieliśmy także plany kupienia niewielkiej działeczki, na której moglibyśmy spędzać weekendy, ale choroba naszego synka pokrzyżowała te plany. Maciuś urodził się z porażeniem dziecięcym i wymagał stałej rehabilitacji. Zrezygnowałam z pracy, aby poświęcić się wychowaniu syna i córeczki, która przyszła na świat cztery lata po nim. Na szczęście Asia jest zdrowa. Przez całe życie byliśmy z mężem oszczędni, staraliśmy się, aby wystarczyło na najpilniejsze potrzeby i nie w głowie nam były takie „zbytki” jak działka. Zresztą, kto by miał ją uprawiać, skoro nam już na nic nie starczyło i czasu, i siły. Los nam wynagrodził nasze starania i wieloletnie poświęcenie. Maciuś, mimo że jego niepełnosprawność jest widoczna, bo ma kłopoty z poruszaniem się, jest poza tym zupełnie normalnym młodym człowiekiem, dającym sobie radę w życiu, samodzielnym. Spotkał nawet swoją wielką miłość, Ewunię i tworzą udane małżeństwo. Na ich ślubie byliśmy z mężem w siódmym niebie. – Teraz wszystko się ułoży… – szeptał mi Paweł. Miałam taką nadzieję. Asia także była już samodzielna, miała chłopaka, z którym spotykała się „na poważnie”. Czuliśmy z mężem, że możemy wrócić do naszych dawnych planów na przyszłość. Do działki i spokojnej starości, którą spędzimy wśród zieleni… Ja także się poświęcałam, ale wiadomo, my kobiety jesteśmy wytrzymalsze od mężczyzn. Mój mąż zaczął mieć kłopoty ze zdrowiem, w szczególności z trawieniem. Lekarz dawał mu coraz to inne tabletki, zlecał dietę, prosił aby ograniczył stres. Ale jakoś do głowy mu nie przyszło zlecić badania na obecność komórek rakowych. Kiedy zostały wykonane, choroba mojego męża była już w zaawansowanym stadium. Znowu nastały dla naszej rodziny trudne lata, pełne wyrzeczeń i poświęcenia. Mąż przeżył pełną resekcję jelita grubego, przez ostatnie lata życia miał założoną stomię. Widziałam, jakie to było dla niego upokarzające, jako mężczyzny, ale razem z dziećmi starałam się wynagrodzić mu wszystkie trudności. Jestem pewna, że wyczerpaliśmy wszelkie sposoby, aby ratować zdrowie Pawła, ale w końcu choroba zwyciężyła. "Przeżyłem z tobą najwspanialsze lata mojego życia i nie oddałbym ani jednej minuty!" Tak powiedział mi na koniec mąż. Pogrzeb miał piękny, a kwiatów było tyle, że wprost nie mieściły się na grobie. Po odejściu Pawła musiałam poukładać sobie życie na nowo, sama… Czy myślałam wtedy o Julku, przyjacielu z dzieciństwa? Był w mojej pamięci niezmiennie. Czasami zastanawiałam się, jak mu się ułożyło w nowej rodzinie, czy teraz, po latach cieszył się, tak jak ja, szczęśliwą rodziną, czy doczekał już wnuków. Śmierć męża niczego jednak nie zmieniła, nie sprawiła, że zaczęłam szukać kontaktu z Juliuszem. To los nas znowu postanowił połączyć. Lubiłam chodzić na cmentarz, aby odwiedzać męża. Leżał w grobie swoich rodziców, w zabytkowej części cmentarza z pięknymi drzewami ocieniającymi wiekowe pomniki. Często przychodziłam tam z książką i czytałam ją godzinami, dzieląc się ze swoim mężem co ciekawszymi fragmentami. Stara ławeczka jednak wyraźnie wymagała remontu i w końcu Maciek zadecydował, że trzeba zrobić nową. Zapytałam zarządcę cmentarza, czy zna jakiegoś stolarza, który by się zajął wykonaniem siedziska do ławki. – Znam jednego, emerytowanego… Ale on wykonywał piękne meble, nie wiem, czy się podejmie takiego drobiazgu… – usłyszałam. – Ania? – Julek odezwał się pierwszy. – Własnym oczom nie wierzę! Co za spotkanie! Nie chciał słyszeć o „służbowym” załatwieniu sprawy, obiecał solennie, że siedzisko do cmentarnej ławeczki zrobi jak najszybciej, zupełnie za darmo i przede wszystkim zaprosił mnie na kawę. Wszystkiego byliśmy ciekawi i wypytywaliśmy się o wiele spraw jak wtedy, kiedy byliśmy dziećmi i nie wiedzieliśmy jeszcze, że istnieją na świecie jakieś tematy tabu. Okazało się, że życie Julka nie zawsze szło po jego myśli, jak moje. Ja zostałam doświadczona chorobą syna, on nieudanym małżeństwem. Rozstali się z żoną i mój przyjaciel przeżył ciężkie chwile. – Nie mam dobrych kontaktów ze swoimi dziećmi, bo opowiedziały się po stronie matki – usłyszałam z przykrością. Dowiedziałam się też, co się działo z Julkiem, gdy został zabrany od rodziców. – Mnie i brata przygarnęła rodzina matki. To byli dobrzy ludzie, którzy starali się zapewnić nam normalne życie, jakiego do tej pory nie zaznaliśmy. Sami mieli dwóch dużo starszych, odchowanych już synów, których zawsze nazywałem braćmi. Od cioci i wujka dostałem wiele miłości, ale materialnie nie byli w stanie nigdy mi pomóc. Kiedy więc dorosłem, wiedziałem, że muszę się ostro zabrać do roboty. Zawsze kochałem pracę z drewnem, więc pewnego dnia zadzwoniłem do cechu stolarzy i zapytałem o adres najlepszego ich zdaniem rzemieślnika w mieście. Do niego poszedłem terminować. Robiłem nowe meble i restaurowałem antyki. Kiedyś była moda na zupełnie nowoczesne regały, meblościanki i ludzie masowo pozbywali się „starych gratów”. Wiele z nich znalazło spokojną przystań w domach mojej rodziny, znajomych. A potem i w moim. Nie liczyłem w swojej branży na kokosy. Cieszyłem się, że mam fach w ręku i potrafię sam zarobić na rodzinę. Ale w pewnym momencie moda się zmieniła i ludzie zaczęli cenić zarówno stare meble, jak i te robione na miarę. Zaczęło mi się lepiej wieść w życiu. "Niestety, kiedy żona poczuła, jak to jest mieć pieniądze, chciała wciąż więcej i więcej…" Nie dawałem rady sprostać jej wymaganiom, więc wymieniła mnie na „bogatszy model”. Był wtedy taki moment, że się załamałem. Nie znajdowałem sensu życia i nawet zacząłem pić. Nigdy nie zapomnę miny moich synów, kiedy przyszli kiedyś do mnie w odwiedziny, a zastali mnie w strasznym stanie. Zrozumiałem wtedy, że muszę odstawić alkohol, aby nie skończyć jak moi rodzice. Przecież ja nawet zmieniłem nazwisko na to, które nosili moi przybrani rodzice, bo z tymi prawdziwymi nie chciałem mieć nic wspólnego! Przestałem zaglądać do butelki, ale moje dzieci nie chciały w to uwierzyć. Pamiętały mnie zalanego w pestkę i wolały słuchać rzeczy, które mówiła im matka, a moja była żona. Nie wiem, dlaczego postanowiła mnie oczerniać przed synami i nie chcę wiedzieć. Ta kobieta to dla mnie zamknięty rozdział. Od lat jestem abstynentem, ale stosunków z synami nie udało mi się odbudować. Rzadko u mnie bywają, nie czują takiej potrzeby. Są chwile, kiedy czuję się bardzo samotny… Ja także znałam to uczucie po odejściu Pawła. Dzieci mi się usamodzielniły i nie mogłam od nich wymagać, aby zajmowały się jeszcze przecież nie tak starą matką. Dlatego odnaleziony przyjaciel z dzieciństwa był jak najdroższy skarb. Zaczęliśmy z Julkiem spędzać razem każdą wolną chwilę, rozumiejąc się bez słów i mając dla siebie wiele wyrozumiałości. Wszystko było jak dawniej, jak w dzieciństwie. Juliusz wiele lat temu kupił stary, drewniany dom pod miastem i wyremontował go z ogromną starannością. Kiedy przyjechałam tam po raz pierwszy, łzy wzruszenia stanęły mi w oczach, bo dom miał werandę, a na niej wygrzewał się pies. – To jest także twój dom, Aniu – powiedział mi Julek. Z pamiętnika wróżki: „Pierwszy raz w życiu dałam ciała […] Od początku czułam, że coś tu nie pasuje” "Przyniosłam herbatę, usiadłam naprzeciwko i spojrzałam w jej wielkie migdałowe oczy. Zawsze tak robię. Pierwsze wrażenie, kontakt wzrokowy z osobą, której mam wróżyć, są bardzo ważne. »Wydaje mi się jednak, że tym razem będzie inaczej. One cię nie chcą«. »Słucham?« – Agnieszka bawiła się zawieszonym na szyi rzemykiem, na jego końcu dostrzegłam staroegipski krzyż. »Karty. Mówię o kartach«. Ale ona tylko się zaśmiała". Wpis z pamiętnika wróżki budzi grozę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/z-pamietnika-wrozki-czasem-zdarza-sie-tak-ze-klient-sam-musi-wybrac-z-talii-karte-tym-razem-tez-tak-bylo-eca2117.jpg" width="938" height="625" alt="Z pamiętnika wróżki: "Czasem zdarza się tak, że klient sam musi wybrać z talii kartę. Tym razem też tak było…"" title="Z pamiętnika wróżki: "Czasem zdarza się tak, że klient sam musi wybrać z talii kartę. Tym razem też tak było…"" /> "Łączyło nas wiele wspólnych tematów, dogadywaliśmy się wspaniale i mieliśmy dla siebie wiele czułości" Po jakimś czasie faktycznie zamieszkaliśmy razem, uznając, że nie mamy żadnego innego pomysłu na spokojne przeżycie jesieni swojego życia. Łączyło nas wiele wspólnych tematów, dogadywaliśmy się wspaniale i mieliśmy dla siebie wiele czułości. A poza tym Julek gotował o niebo lepiej ode mnie, bo ja chociaż pół życia spędziłam jako gospodyni domowa, to nigdy nie kochałam garów. Czy potrzeba czegoś więcej, aby być szczęśliwym? Myślę, że stworzyliśmy naprawdę udany związek. Prowadziliśmy dom otwarty dla swoich rodzin i przyjaciół. Moje dzieci przyjeżdżały do nas z wielką ochotą, a wnuki nazywały Julka ukochanym dziadkiem. Ważne było dla mnie także to, że pod koniec życia Juliusz porozumiał się ze swoimi synami. Obaj uważali, że ogromna w tym moja zasługa, ale sądzę, że przeceniali moją rolę. Po prostu i oni, i on dojrzeli w końcu do wyjaśnienia sobie spraw z przeszłości i rozpoczęcia zupełnie nowego rozdziału życia. Nie myślałam nigdy o tym, jaki będzie koniec tej historii, chociaż w głębi duszy miałam nadzieję, że los nie sprawi, iż będę musiała po raz kolejny przeżywać odejście najbliższej mi osoby. Że tym razem ja zostanę pierwsza wezwana przed oblicze Pana. Spadek po ukochanym sprzed lat Na szczęście stało się to we śnie, więc w przeciwieństwie do mojego pierwszego męża w żaden sposób nie cierpiał. Odszedł w spokoju, a po śmierci na jego twarzy malował się błogi wyraz. Po pogrzebie, który był dla mnie strasznie poruszającym przeżyciem, od razu zaczęłam się pakować. Nie było mi łatwo, przeżyliśmy bowiem z Juliuszem wspólnie ostatnie czternaście lat, mieliśmy więc razem większy staż niż on miał ze swoją żoną. Ten dom był pełen naszych wspólnych rzeczy, przesiąknięty wspomnieniami. Ale wiedziałam, że dam radę wrócić do mojego mieszkania, w którym z kolei czekało na mnie echo chwil przeżytych z Pawłem. Byłam wstrząśnięta! Przez tyle lat Julek mi to obiecywał, a ja się wzbraniałam. Nie chciałam tego domu, przecież powinien należeć do jego dzieci. Nie miałam zamiaru wydzierać im ich dziedzictwa, co powiedziałam teraz Antkowi. – Zrzeknę się spadku! – oznajmiłam. – Naprawdę? – był zdumiony. Chyba przyjechał nastawiony na długą dyskusję, a nawet wojnę. A tutaj wygrał bitwę, zanim w ogóle otworzył ogień. – To jest wasze! – stwierdziłam. – Ale ty kochasz ten dom, Anno – nadal nie wierzył, że go oddam. – Kocham i zabiorę go w swoim sercu – powiedziałam. Umówiłam się z nim i z młodszym synem Juliusza, Robertem, u notariusza. Przyjechali obaj. Przed wejściem do kancelarii poprosili mnie o chwilę rozmowy. – Anno, podjęliśmy pewną decyzję. Mamy nadzieję, że przyjmiesz ją z zadowoleniem. Zresztą nie chcemy słyszeć o twojej odmowie – powiedział Antek. Słuchałam zaciekawiona, nie mając pojęcia, jaką mi zrobią niespodziankę. A tymczasem to, co usłyszałam, sprawiło, że łzy wzruszenia znów stanęły mi w oczach, jak przed laty, gdy Julek pokazał mi swój, a raczej nasz wymarzony dom. – Nie chcemy, abyś się wyprowadzała. Uważamy, że masz prawo mieszkać w tym domu do śmierci, dopiero wtedy przejmiemy go z Robertem – usłyszałam. To był doprawdy szczery gest z ich strony i czułam, że odrzucając propozycję, zrobiłabym tym chłopcom przykrość. Przystałam więc na to i nadal mieszkam w drewnianym domku po Julku, otoczona miłością nie tylko swoich dzieci i wnuków, ale również jego rodziny, którą uważam za własną. Ostatnie życzenie babci. "Zakryła usta dłonią. W jej oczach pojawiły się łzy" "Musiałam to zrobić. Aby spełnić marzenie najbardziej kochanej osoby na świecie, nawet przełożenie daty ślubu nie było problemem" - pisze Basia, która spełniła ostatnie życzenie babci. Poznajcie jej wzruszającą historię. Kontakt ze zmarłą mamą odmienił jej życie. „Przyszła do mnie, bym zrozumiała, że mi wybaczyła” „Kiedy szłam za trumną przez cmentarz, próbowałam w myślach porozmawiać z mamą, ale czułam, że moje wyjaśnienia ulatują w pustkę". Historia Joanny, która kontakt ze zmarłą mamą nawiązała we śnie.
Sylwia Bomba nie powiedziała jeszcze córce o tym, że jej tata nie żyje. "To będzie bardzo trudny moment"
Sylwia Bomba napisała na Instagramie, że nie powiedziała jeszcze swojej córce o śmierci jej taty, Jacka Ochmana, który zmarł 26 lipca. Bomba podjęła tę decyzję po konsultacji z psychologiem. Kiedy zamierza przekazać jej tę tragiczną wiadomość?
W tym artykule: Sylwia Bomba nie powiedziała jeszcze córce o tym, że jej tata nie żyje. "To będzie bardzo trudny moment" Sylwia Bomba nie powiedziała jeszcze córce o tym, że jej tata nie żyje. "To będzie bardzo trudny moment" Sylwia Bomba z córeczką, Antosią przechodzą teraz bardzo trudne chwile. 26 lipca po długotrwałej walce z uzależnieniem od alkoholu zmarł Jacek Ochman, partner gwiazdy i ojciec jej dziecka. Celebrytka po raz pierwszy od potwierdzenia tej tragicznej wiadomości zabrała głos w social mediach. Na Instagramie podziękowała za wsparcie, jakie otrzymała. Sylwia Bomba zdradziła też, że jednym z najczęściej zadawanych pytań są te, o stan Antosi ich córki. Gwiazda programu "Gogglebox. Przed telewizorem" zaskoczyła wszystkich, gdy napisała, że dziewczynka nie wie jeszcze o śmierci ojca. Tę decyzje podjęła po konsultacji z psychologiem. Kiedy Bomba zamierza jej przekazać tę tragiczną wiadomość? Zmarł Jacek Ochman, były partner Sylwii Bomby, gwiazdy programu "Gogglebox". Co było powodem niespodziewanej śmierci? 26 lipca niespodziewanie zmarł Jacek Ochman, były partner gwiazdy TVN, znanej z programu "Gogglebox.Przed telewizorem", Sylwii Bomby. Ochman od lat walczył z nałogiem, który był też prawdopodobnie powodem rozstania pary. Co było przyczyną śmierci ojca dziecka gwiazdy? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/zmarl-byly-partner-sylwii-bomby-gwiazdy-programu-gogglebox-powodem-byl-najprawdopodobniej-alkohol-d1a2be5.jpeg" width="300" height="300" alt="Zmarł były partner Sylwii Bomby, gwiazdy programu "Gogglebox". Powodem był najprawdopodobniej alkohol" title="Zmarł były partner Sylwii Bomby, gwiazdy programu "Gogglebox". Powodem był najprawdopodobniej alkohol" /> Jacek Ochman walczył z chorobą alkoholową i po rozstaniu z Sylwią Bombą zniknął zupełnie z życia rodzinnego. Informatorzy donosili, że nie interesował się córką, a ojcem był tylko "na papierze".
"Saudyjskie siostry" znalezione martwe w Sydney. Policja mówi o "niezwykłych okolicznościach śmierci". Jak zginęły?
Na początku czerwca policja w Sydney znalazła ciała dwóch kobiet. Miesiąc trwało ustalenie ich tożsamości. Niestety okazało się, że były nimi saudyjskie siostry: 24-letnia Asra Abdullah Alsehli i jej 23-letnia siostra Amaal Abdullah Alsehli. Czy zagadka ich śmierci zostanie rozwiązana?
W tym artykule: "Saudyjskie siostry" znalezione martwe w swoim mieszkaniu w Sydney. Policja mówi o "niezwykłych okolicznościach śmierci" Czy uda się rozwiązać zagadkę śmierci 20-letnich saudyjskich sióstr? "Saudyjskie siostry" znalezione martwe w swoim mieszkaniu w Sydney. Policja mówi o "niezwykłych okolicznościach śmierci" Gdy w czerwcu policja w jednym z apartamentowców w Sydney znalazła ciała 2 kobiet, nie można było ustalić ich tożsamości. Kobiety nie żyły od pewnego czasu. Ponad miesiąc trwał proces identyfikacji zwłok. Okazało się, że są to saudyjskie siostry: 24-letnia Asra Abdullah Alsehli i 23-letnia Amaal Abdullah Alsehli. Jaki koszmar wydarzył się w tym mieszkaniu? Konsulat saudyjski w Sydney opublikował oświadczenie na Twitterze w tej sprawie. Przekazał, że jest w kontakcie z władzami australijskimi i złożył kondolencje rodzinie zmarłych. View oEmbed on the source website Czy uda się rozwiązać zagadkę śmierci 20-letnich saudyjskich sióstr? Policja nie ustaliła jeszcze przyczyny śmierci dwóch młodych kobiet z Arabii Saudyjskiej. Śledczy zdradzili, że to "okoliczności ich śmierci są niecodzienne". Dlaczego? Na ciałach saudyjskich sióstr nie znaleziono żadnych obrażeń.
Zmarł Jacek Ochman, były partner Sylwii Bomby, gwiazdy programu "Gogglebox". Co było powodem niespodziewanej śmierci?
26 lipca niespodziewanie zmarł Jacek Ochman, były partner gwiazdy TVN, znanej z programu "Gogglebox.Przed telewizorem", Sylwii Bomby. Ochman od lat walczył z nałogiem, który był też prawdopodobnie powodem rozstania pary. Co było przyczyną śmierci ojca dziecka gwiazdy?
W tym artykule: Zmarł Jacek Ochman, były partner Sylwii Bomby, gwiazdy programu "Gogglebox" Kim był Jacek Ochman, były partner Sylwii Bomby? Zmarł Jacek Ochman, były partner Sylwii Bomby, gwiazdy programu "Gogglebox" Zmarł Jacek Ochman, były partner Sylwii Bomby, gwiazdy znanej z programu "Gogglebox. Przed telewizorem". Sylwia Bomba nie skomentowała jeszcze tej smutnej wiadomości o niespodziewanej śmierci ojca swojego dziecka, ale portale donoszą prawdopodobną przyczynę zgonu. Jak podaje portal Pudelek.pl, mężczyzna zmarł nagle i niespodziewanie z powodu choroby, z którą zmagał się od wielu lat. Jacek Ochman miał być uzależniony od alkoholu, a przyczyną jego śmierci 26 lipca miało być przedawkowanie wysokoprocentowych trunków. Martyna Wojciechowska i Przemysław Kossakowski są już po rozwodzie. Zapadł wyrok z orzeczeniem o winie Martyna Wojciechowska i Przemysław Kossakowski są już po rozwodzie. Para o zakończeniu małżeństwa zdecydowała się... trzy miesiące po ślubie! Jak informują media, sąd miał orzec, że jedna ze stron jest winna rozpadowi związku. Która? Kim był Jacek Ochman, były partner Sylwii Bomby? Jacek Ochman był związany z PZPN, gdzie pełnił funkcję prezesa Znicza Pruszków (w latach 2015-2021) i wieloletnim partnerem Sylwii Bomby, jednej z najbardziej charakterystycznych gwiazd programu "Gogglebox. Przed telewizorem". Para nie kryła się ze swoim uczuciem i często publikowała wspólne rodzinne zdjęcia z córeczką, Antoniną. W tle tej pozornie szczęśliwej rodziny kryła się tragedia. Jacek Ochman cierpiał na chorobę alkoholową, z którą walczył z pomocą partnerki. Para rozstała się jednak w lipcu zeszłego roku. Jacek Ochman poddał się 26 lipca 2022 r., kiedy to śmiertelnie nadużył alkoholu.
Syn Nicka Cave'a nie żyje. Jethro Lazenby miał 31 lat. Okoliczności jego śmierci budzą kontrowersje
Syn Nicka Cave'a nie żyje. Jethro Lazenby zmarł kilka dni temu. "Z wielkim smutkiem mogę potwierdzić, że mój syn, Jethro, odszedł" - przekazał muzyk. Co się stało i dlaczego odejście 31-latka budzi aż takie kontrowersje?
W 2015 roku Nick Cave doświadczył rodzinnej tragedii. Jego 15-letni syn, będąc pod wpływem LSD, skoczył z klifu. Arthur Cave, choć został natychmiast przewieziony do szpitala, zmarł w wyniku odniesionych obrażeń. Teraz mediami wstrząsnęła informacja, że muzyk przed kilkoma dniami stracił kolejnego syna, przyrodniego brata Arthura, 31-letniego Jethro. Syn Nicka Cave'a nie żyje. Kim był Jethro Lazenby i jaka jest przyczyna jego śmierci? Jethro Lazenby, syn Cave'a ze związku z modelką Beau Lazenby, do ósmego roku życia nie miał żadnego kontaktu z ojcem. Dopiero, gdy Jethro wchodził w dorosłość, Nick nawiązał kontakt z potomkiem. Jethro, podobnie jak rodzice, również robił karierę i był osobą publiczną. Mieszkał w Londynie, gdzie pracował w modelingu. Na koncie miał współpracę z wieloma luksusowymi domami mody, m.in. Balenciaga, czy Celine. Informację o śmierci Jethro Lazenby'ego potwierdził ojciec: Muzyk nie podał jednak żadnych szczegółów, w tym również przyczyny śmierci. A ta wydaje się niejasna. Grozę budzą także okoliczności i relacja z ostatnich miesięcy życia zmarłego mężczyzny. Na początku kwietnia Jethro Lazenby trafił do aresztu. Powodem zatrzymania była napaść mężczyzny na własną matkę, która nie chciała dać mu pieniędzy. Nie była to pierwsza tego typu sytuacja. Cztery lata wcześniej synowi Cave'a postawiono zarzuty za bezpodstawne zaatakowanie partnerki. Agresywne, niekontrolowane zachowania Jethro miały wynikać z jego choroby - schizofrenii, zdiagnozowanej kilka lat temu. W tym momencie wiadomo jedynie, że w ubiegły czwartek 31-latek opuścił więzienie. Mężczyzna został zwolniony za kaucją. Miał poddać się leczeniu odwykowemu i unikać kontaktu z matką przez najbliższe dwa lata. Dwa dni później okazało się natomiast, że syn Nicka Cave'a nie żyje. Czy poznamy powód jego odejścia? CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zapadł wyrok w głośnej sprawie śmierci Ewy Tylman. Jej ojciec nie kryje rozczarowania: "Zawiodłem się ogromnie na wymiarze sprawiedliwości" Sprawa śmierci Ewy Tylman sześć lat temu była na ustach wszystkich. Kobieta wyszła spotkać się ze znajomymi z pracy. Ślad po niej zaginał. Po kilku miesiącach wyłowiono jej zwłoki z wody. W końcu poznaliśmy wyrok sądu w tej głośnej sprawie. Ojciec Ewy Tylman nie może uwierzyć w wyrok sądu.
Joanna Kurowska o śmierci kolejnej bliskiej osoby: "To tak, jakby ktoś wyrwał kawałek puzzla z krajobrazu życia.... a właściwie wyszarpał"
Joanna Kurowska ma za sobą kilka ciężkich lat. Aktorka w ciągu minionej dekady pożegnała rodziców, męża i rodzeństwo. Teraz poinformowała o stracie kolejnej bliskiej osoby: "Będzie mi Ciebie brakować. Tyle".
W tym artykule: Joanna Kurowska żegna bliską przyjaciółkę: "Była aniołem" Śmierć męża Joanny Kurowskiej: "Przeżyłam dzięki pracy" Życie nie oszczędza Joanny Kurowskiej. Aktorka w ostatnich latach pożegnała rodziców, rodzeństwo i tragicznie zmarłego męża. "Wszystkich, których pokochałam - umierali. Mama, tata, brat, siostra, moja ukochana ciotka, moje pierwsze dziecko. To jest bardzo trudne dla mnie. Mimo tego staram się nie zamęczać sobą, nie zadręczać innych swoją osobą i wykrzesuję sobie takie światło, które jest we mnie" - wspominała w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Mimo trudnych doświadczeń życiowych aktorka stara się patrzeć na pozytywy i nie zatracać się w smutku i żałobie. Teraz Joanna Kurowska poinformowała o śmierci kolejnej bliskiej osoby. Aktorka zamieściła na swoim profilu na Facebooku wpis pożegnalny dla przyjaciółki Moniki Jagielskiej, którą poznała w czasie studiów w Łódzkiej Filmówce: "Kiedy umiera Ci przyjaciel, to jest tak, jakby ktoś wyrwał kawałek puzzla z krajobrazu życia... a właściwie nie wyrwał, tylko wyszarpał". Joanna Kurowska żegna bliską przyjaciółkę: "Była aniołem" W opublikowanym wpisie Joanna Kurowska wspomina przyjaciółkę, którą poznała jeszcze w czasie studiów. "Monika miała twarz ślicznej Japonki i niebotycznie piękne nogi. Studiowała na ASP, malowała odjechane obrazy i ciągle chichotała, co wzbudziło we mnie podejrzenie, że z jej inteligencją jest coś nie tak. Aż do czasu, kiedy na jakiejś posiadówce odezwała się, i płynnie podzieliła filozofię na ontologię, logikę, aksjologię , etykę i estetykę. I o każdym z tych działów miała coś ciekawego do powiedzenia. Sączyła mądrości o teorii bytu, jakby mówiła o nowym płynie do płukania tkanin. Nieśpiesznie i po prostu. Opadła mi kopara, i wtedy zrozumiałam dogłębnie, co znaczy powiedzenie, że nie należy osądzać książki po okładce" - pisze na Facebooku Joanna Kurowska. "Nasze rozmowy kończyłyśmy .... no to kochana buziaczki ..... Moniś, przesyłam Ci buziaczki...... kocham Cię. Będzie mi Ciebie brakować. Tyle" - takimi słowami zakończyła wzruszający wpis Joanna Kurowska. Śmierć męża Joanny Kurowskiej: "Przeżyłam dzięki pracy" Grzegorz Świątkiewicz popełnił samobójstwo 21 września 2014 roku, pozostawiając w żałobie żonę, Joannę Kurowską i 13-letnią córkę, Zosię. Aktorka w wywiadach wielokrotnie przyznawała, że ciężko jej było pogodzić się z utratą ukochanej osoby. W walce z nieustającym smutkiem Joannie Kurowskiej pomogła praca. "Przeżyłam dzięki pracy, ponieważ 3 tygodnie po śmierci mojego męża miałam premierę. Nie da się odsunąć żałoby. Ta żałoba potem przyszła, ale to mi bardzo pomogło. Pomogli mi przyjaciele i pomogła mi praca, bo praca jest trochę takim moim przyjacielem" - mówiła w wywiadzie dla Dzień Dobry TVN Kurowska. Joanna Kurowska pierwszy raz tak szczerze o samotności i tragicznej śmierci męża. "Wszyscy, których pokochałam - umierali" Joanna Kurowska po wielu latach postanowiła opowiedzieć o tragicznej śmierci męża, smutku i samotności, która towarzyszyła jej przez wiele lat po stracie ukochanej osoby. Jak sobie z nią poradzić i czy aktorka znalazła złoty środek na ból? "Można włączyć telewizor czy radio, zaprosić znajomych czy przyjaciół, ale ten ból, tak czy inaczej, kiedyś przyjdzie. I trzeba będzie go przeżyć. Smutkowi należy dać czas na smutek"