Samotni mężczyźni BARDZIEJ chcą być w związku niż kobiety
Okazuje się, że samotni mężczyźni czują większą presję, żeby być w związku niż samotne kobiety i bardziej doskwiera im samotność. Zobaczcie najnowsze badania.
Mężczyźni bardziej chcą być w związku niż kobiety Jak wynika z badań przeprowadzonych przez portal randkowy eHarmony ponad 70 procent samotnych mężczyzn czuje znaczną presję związaną ze znalezieniem partnerki, niż 58 procent samotnych kobiet. Co więcej, mężczyźni bardziej niż kobiety cierpią z powodu samotności (47 procent mężczyzn w porównaniu do 43 procent kobiet). Dr Linda Papadopoulos, psycholog z eHarmony, uzasadnia wyniki badań w ten sposób, że kobiety częściej wykorzystują silne przyjaźnie niż mężczyźni. Jak podkreśla dr Papadopoulos, to mężczyźni częściej tracą fizyczną intymność niż kobiety. Jesteś singlem? Wykorzystaj ten czas na rozwój! Chris Sherwood, dyrektor generalny Relate, który zrobił badania we współpracy z portalem randkowym eHarmony zastanawia się, dlaczego poczucie samotności powoduje frustrację u singli, zamiast wykorzystać ten fakt jako możliwość do poznania siebie i budowania niezależności. Badanie wykazało również, że korzyści płynące z bycia singlem to osobista niezależność, czas na nowe hobby, wolność robienie tego, co chcesz w dowolnej chwili. A wy zgadzacie się z powyższymi badaniami?
Nieślubni małżonkowie - co musza wiedzieć
Coraz częściej pary decydują się na wspólne życie bez podpisywania „papierka”. Akt ślubu nie jest potrzebny do szczęścia, ale trzeba wiedzieć, że są sytuacje, kiedy jego brak bywa dla partnerów bardzo kłopotliwy – zwłaszcza że w polskim ustawodawstwie nie ma żadnych uregulowań dotyczących konkubinatu.
Pozornie ten związek niewiele różni się od małżeństwa: konkubenci razem mieszkają i wychowują dzieci, robią wspólne zakupy, czasem inwestycje. Jednak ich sytuacja prawna bardzo się różni od tej, w jakiej są pary po ślubie. Małżonków z mocy prawa łączy wspólny majątek, na który składają się ich zarobki i wszystkie rzeczy kupione po zawarciu małżeństwa. Partnerzy zaś są jedynie współwłaścicielami poszczególnych przedmiotów (ruchomości i nieruchomości), pod warunkiem że obydwoje złożyli się na zakup. Każde z nich zarabia na własne konto, może bez wiedzy „drugiej połowy” zaciągać kredyty i kupować nieruchomości, nie odpowiada za długi partnera. Jeśli jedno z nich zachoruje lub straci pracę, drugie nie ma obowiązku go utrzymywać. Wolne związki mają sporo zalet, ale i wady. Dochodzą one do głosu zwłaszcza wtedy, gdy po latach wspólnego życia partnerzy podejmują decyzję o rozstaniu lub jedno z nich umiera. Nasz ekspert podpowiada, jak uniknąć ewentualnych problemów, a jeśli sprawy zajdą zbyt daleko – jak wybrnąć z trudnej sytuacji. Gdy trzeba policzyć pieniądze Do rozliczeń między konkubentami nie można stosować, nawet na zasadzie podobieństwa, reguł obowiązujących w małżeństwie. Musisz więc zawczasu sama o siebie zadbać i z góry ustalić jasne zasady dotyczące rozliczeń, wspólnych inwestycji, wkładu każdego z partnerów w utrzymanie domu. Najlepiej zasady te spisać. Ważne jest, abyś gromadziła (tak na wszelki wypadek) dowody swojego finansowego udziału we wspólnych inwestycjach. Przydadzą się, jeśli trzeba będzie dzielić wasz wspólny dorobek. Małe i większe zakupy „Mieszkamy razem od dłuższego czasu. Mieszkanie należy do mojego partnera, ale ja sporo inwestuję w jego modernizację, kupuję meble, sprzęty AGD. Mam nadzieję,że w razie rozstania partner zwróci mi poniesione koszty.” EKSPERT: Z prawnego punktu widzenia można domagać się zwrotu poniesionych kosztów (także przed sądem) pod warunkiem dysponowania odpowiednimi dowodami. Radzę więc gromadzić dowody zakupu – najlepiej imienne faktury i potwierdzenia dokonania przelewu z konta. Przy większych wspólnych zakupach (np. samochodu) można zażądać, by sprzedawca umieścił nazwiska dwóch osób jako nabywców. Inna możliwość to zawarcie z partnerem umowy, na mocy której każdy z konkubentów ma 50-procentowy udział we współwłasności nabytej rzeczy. Wspólny kredyt „Zamierzamy wspólnie kupić mieszkanie i zaciągnąć na ten cel kredyt. Czy będzie to możliwe, jeżeli nie jesteśmy małżeństwem?” EKSPERT: Z prawnego punktu widzenia można domagać się zwrotu poniesionych kosztów (także przed sądem) pod warunkiem dysponowania odpowiednimi dowodami. Radzę więc gromadzić dowody zakupu – najlepiej imienne faktury i potwierdzenia dokonania przelewu z konta. Przy większych wspólnych zakupach (np. samochodu) można zażądać, by sprzedawca umieścił nazwiska dwóch osób jako nabywców. Inna możliwość to zawarcie z partnerem umowy, na mocy której każdy z konkubentów ma 50-procentowy udział we współwłasności nabytej rzeczy. Wspólny kredyt „Zamierzamy wspólnie kupić mieszkanie i zaciągnąć na ten cel kredyt. Czy będzie to możliwe, jeżeli nie jesteśmy małżeństwem?” EKSPERT: Nieformalny związek nie jest przeszkodą w otrzymaniu kredytu mieszkaniowego. Konkubenci są równoprawnymi współkredytobiorcami i ponoszą przed bankiem jednakową odpowiedzialność za jego spłacenie. Przy obliczaniu zdolności kredytowej osób żyjących w wolnym związku brane są pod uwagę dochody obydwojga partnerów. Niektóre banki wymagają dodatkowo złożenia oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. Partnerzy powinni już sami zadbać o to, by nie tylko kredyt był wspólny, ale też własność nieruchomości – należy sporządzić akt notarialny określający współwłasność nieruchomości w częściach ułamkowych. Remont jego mieszkania „Kilka lat temu przeprowadziłam się do mieszkania mojego partnera. Było w opłakanym stanie. Zdecydowałam się na remont, który opłacam z własnych pieniędzy. Po remoncie wartość lokalu znacznie wzrośnie. Czy w związku z tym zyskam jakieś prawa do niego?” EKSPERT: Ponieważ mieszkanie jest własnością jednego z partnerów, drugi może jedynie domagać się zwrotu poczynionych nakładów. Musi jednak udowodnić wszystkie wydatki, np. przedstawić dokumenty w postaci faktur wystawionych na swoje nazwisko. Ani przeprowadzenie remontu, ani wspólne zamieszkiwanie w lokalu nie są podstawą do nabycia praw współwłasności. Rodzina w potrzebie „On ma dzieci z poprzedniego związku i zasądzone na nie alimenty. O alimenty na siebie wystąpiła również jego była żona, która twierdzi, że po rozwodzie popadła w niedostatek. Dochodzi do tego, że mój partner oddaje prawie wszystkie pieniądze byłej rodzinie, a ja go utrzymuję. Obawiam się, co będzie, jeżeli stracę pracę.” EKSPERT: Partner może wystąpić do sądu z wnioskiem o obniżenie kwoty alimentów lub zniesienie obowiązku alimentacyjnego. Argumentem może być fakt, że po zapłacenia alimentów nie wystarcza mu na utrzymanie i jego nowy partner musi dostarczać mu środków do życia. Wobec prawa jak obcy ludzie Polskie prawo nie przewiduje możliwości rejestrowania konkubinatów. W odniesieniu do wolnych związków nie można stosować rozwiązań prawnych analogicznych do tych dotyczących małżeństwa. Dlatego warto zadbać o to, by wzajemne postanowienia partnerów miały formę pisemnej umowy lub oświadczenia woli. Wasze dzieci „W związku małżeńskim stosuje się zasadę domniemania, że ojcem dziecka jest mąż matki. A jak jest w przypadku konkubinatu?” EKSPERT: Jeżeli rodzice nie zawarli małżeństwa, konieczna będzie procedura ustalenia pochodzenia dziecka: ojciec musi je uznać, składając odpowiednie oświadczenie przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego (gdy odmówi, matka może wystąpić do sądu o ustalenie ojcostwa). W wypadku uznania dziecko będzie nosiło nazwisko ojca (chyba że za zgodą matki zdecyduje on inaczej, składając odpowiednie oświadczenie w urzędzie). Przy sądowym ustaleniu ojcostwa sąd nadaje dziecku nazwisko ojca tylko na wniosek osoby działającej w imieniu dziecka. Dziecko pochodzące ze związku pozamałżeńskiego ma identyczne prawa jak to, które urodziło się w małżeństwie: dziedziczy po swoich rodzicach, ma prawo do otrzymywania alimentów i renty rodzinnej. Jeśli twój partner ma dziecko, którego matka nie żyje bądź jest pozbawiona praw rodzicielskich, możesz je adoptować. Niestety, nie przysługuje wam prawo wspólnego przysposobienia dziecka pochodzącego od innych rodziców (stworzenia rodziny adopcyjnej). W razie choroby „Czy jako bliska osoba mogę zasięgnąć informacji o stanie zdrowia partnera, gdyby miał wypadek i znalazł się w szpitalu?” EKSPERT: Według przepisów o zakładach opieki zdrowotnej informacje medyczne o stanie zdrowia pacjenta mogą być udzielane jedynie członkom jego najbliższej rodziny, a więc matce, dzieciom, żonie. Inni mogą być informowani wyłącznie za zgodą zainteresowanego. Radzę zawczasu, na wszelki wypadek, przygotować pisemne upoważnienie do otrzymywania informacji o stanie zdrowia i udzielonych świadczeniach zdrowotnych. Testament obowiązkowy „Czy w razie śmierci mojego partnera będę po nim dziedziczyła, jeśli nie zostawi testamentu?” EKSPERT: Konkubina nie jest powołana do dziedziczenia ustawowego. Dziedziczy tylko, jeśli partner sporządził testament, w którym wskazał ją jako spadkobiercę. Jeśli pozostaje on formalnie w związku małżeńskim, nawet jeśli wskaże aktualną partnerkę jako jedynego spadkobiercę, żona (a także dzieci lub rodzice zmarłej osoby) będzie uprawniona do zachowku, czyli do połowy tej części majątku, który by odziedziczyła, gdyby nie było testamentu. Konkubenci obowiązani są do zapłaty podatku na zasadach takich, jakie obowiązują ludzi obcych (czyli według najwyższej stawki w III grupie podatkowej). Podobne zasady obowiązują też w przypadku darowizn. Rozliczenia z fiskusem „Od wielu lat mieszkamy razem, mamy dzieci. Czy możemy wspólnie rozliczać się z podatku?” EKSPERT: Prawo podatkowe nie zezwala, niestety, na wspólne rozliczenie konkubentów. Mogą oni jednak rozliczać się z dzieckiem jako osoby samotnie je wychowujące (jeśli np. dzieci jest dwoje, z jednymmoże rozliczać się matka, z drugim ojciec). Uwaga, paradoksalnie konkubenci traktowani są przez ordynację podatkową jako członkowie rodziny i każde z nich odpowiada solidarnie za zobowiązania podatkowe swojego partnera wynikające z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i powstałe w okresie wspólnego pożycia. W razie rozstania Jeśli partnerzy nie są zgodni co do tego, jak powinien zostać podzielony ich wspólny majątek, pozostaje droga sądowa. Niestety, jest ona o wiele trudniejsza niż przy podziale majątku po rozwodzie, ponieważ w polskim prawie brak przepisów regulujących stosunki majątkowe pomiędzy konkubentami. Kto utrzymuje dzieci „Czy to prawda, że jeśli rozstanę się z partnerem, będę musiała sama utrzymywać zarówno siebie, jak i nasze wspólne dzieci?” EKSPERT: Konkubentów w odróżnieniu od małżonków nie dotyczy wzajemny obowiązek alimentacyjny. Jeśli jedno z nich nie będzie w stanie samodzielnie się utrzymać, drugie nie ponosi żadnej odpowiedzialności za jego byt. Jednak rodzice zawsze mają obowiązek utrzymywać dzieci. Uwaga: ojciec, który nie jest mężem matki, będzie zobowiązany płacić alimenty na dziecko, jeżeli je uznał lub ojcostwo zostało sądownie ustalone. Co jej, co jego „Czy w razie rozstania z partnerem będę miała jakieś prawa do mieszkania, które on kupił na kredyt, a ja za swoje pieniądze przeprowadziłam remont?” EKSPERT: Konkubenci nie mają wspólnego majątku, mogą być jedynie współwłaścicielami poszczególnych rzeczy (np. mieszkania) i wtedy należy stosować do nich przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Mieszkanie kupione przez jednego z partnerów na swoje nazwisko, na kredyt, który sam spłaca, stanowi jego wyłączną właswłasność. Tylko rzeczy, które partnerzy zgodnie postanowili nabyć na współwłasność, stanowią współwłasność w częściach ułamkowych. Najlepszym sposobem wykazania woli wspólnego nabycia jest umieszczenie nazwisk obojga partnerów jako nabywców nieruchomości w akcie notarialnym. Jeśli takiej woli nie było, partner, który finansował remont lub uiszczał opłaty na utrzymanie domu, nie staje się współwłaścicielem nieruchomości. Może jedynie domagać się zwrotu nakładów, także na drodze sądowej. Podział majątku „Partner, z którym rozstałam się po wielu latach, nie zamierza sprawiedliwie podzielić się tym, czego wspólnie się dorobiliśmy. Wiele cennych rzeczy kupowałam za własne pieniądze, ale nawet tego nie chce mi oddać.” EKSPERT: Jeśli przedmiot jest własnością jednego z partnerów i może to udowodnić (zachował dokumenty zakupu), ma prawo wytoczyć powództwo w sądzie o wydanie rzeczy lub zapłatę jej równowartości. Jeśli zaś rzeczy partnerzy kupowali razem, należy złożyć w sądzie wniosek o zniesienie współwłasności i fizyczny podział rzeczy, a gdy to niemożliwe, przyznanie jej na wyłączną własność jednemu z partnerów za spłatą drugiego.
Tak ułożyło się twoje życie, że nie jesteś z nikim związana. Może masz dzieci, może mieszkasz z rodzicami lub sama. To, że nie ma u twego boku mężczyzny, nie oznacza jednak, że powinnaś czuć się samotna! Bo nie jesteś.
Wokół jest wiele kobiet w podobnej sytuacji: rozwiedzionych, nigdy niezamężnych, nierzadko z dzieckiem lub dziećmi. Jeśli jesteś jedną z nich, wiesz, że życie w pojedynkę, choć bywa trudniejsze, ma wiele zalet. Masz wokół kochających ludzi Nikt z nas nigdy nie jest samotny, choć czasem możemy się tak czuć. Wokół jest rodzina, przyjaciele, dzieci. Trzeba tylko chcieć to dostrzec. Jeśli zaczynasz myśleć: „Moje koleżanki mają mężów, normalny dom. Ja jestem całkiem sama”, przypomnij sobie, że to nieprawda. Wspiera cię rodzina, są przyjaciele. Dla swoich pociech jesteś wszystkim Wychowujesz sama dzieci? To niełatwe zadanie, szczególnie gdy są malutkie i absorbujące. To ogromna odpowiedzialność, ale też satysfakcja nieporów nywalna z niczym. Dla swoich maluchów jesteś wzorem, wsparciem i całym światem. Na pewno nieraz poczułaś się bardzo zmęczona masą obowiązków, ale wystarczył uśmiech lub uścisk małych rączek, byś znów czuła radość. Mając dzieci, nigdy przecież nie jesteś samotna. A dzieci, wychowywane przez takie mamy jak ty, są wrażliwsze na potrzeby innych, wiedzą, co to odpowiedzialność za drugiego człowieka, są zdyscyplinowane. Kiedy zaczną dorastać, będziesz mogła z dumą patrzeć, jak świetnie je wychowałaś, i jak dobrze radzą sobie w życiu. Gdy dzieci podrosną Będziesz wreszcie miała więcej czasu dla siebie. Możesz pomyśleć o swoich przyjemnościach: zapisać się na kurs tańca, dokształcić się zawodowo, awansować, inwestować w siebie lub miło spędzać czas, chodząc na imprezy do znajomych, poznawać nowe miejsca. Warto docenić zalety bycia kobietą samotną. Będziesz miała więcej czasu dla swojej rodziny i dla przyjaciół. Wokół ciebie wciąż będą osoby, dla których twoja obecność i pomoc są nieocenione. Szukaj drugiej połowy Każdy z nas potrzebuje bliskości z drugim człowiekiem. Jeszcze niedawno, gdy dzieci były malutkie, mówiłaś sobie: „Nie, już z nikim się nie zwiążę, tyle razy się zawiodłam”. Mądre powiedzenie: „Nigdy nie mów nigdy” sprawdziły już na sobie pokolenia. Zamiast zaprzeczać, że życie w związku nie jest dla ciebie, pomyśl: „A może jednak” i rozejrzyj się wokół. Szukanie drugiej połowy jest czymś normalnym, a Internet ułatwia kontakty. A że będziesz ostrożniejsza w wyborze? To może być tylko z korzyścią dla twojego nowego związku. Życie
Kobieta samotna, której zepsuł się kran, dzwoni po złotą rączkę. A co ma zrobić, gdy na ważne wyjście potrzebuje męskiego ramienia? W takich sytuacjach pomocni bywają znajomi, kuzyni, bracia koleżanek. A jeśli oni nie mogą? Ma iść sama, kłując w oczy, że jej się w życiu nie układa? Niekoniecznie!
Bycie singlem jest modne. Ale czy przyjemne? Bohaterki naszego artykułu przyznają, że nie bardzo. Bo chociaż w galopie codziennych spraw można o swojej samotności nie myśleć, to przed walentynkami, andrzejkami, wakacjami czy sylwestrem w większości pojedynczych odzywa się tęsknota za kimś do pary. Choćby na chwilę. Co wtedy? W Stanach Zjednoczonych czy Wielkiej Brytanii karierę robią agencje, które wypożyczają awaryjnych partnerów na ważne wyjścia. Większość naszych firm matrymonialnych uważa to jednak za przedmiotowe traktowanie drugiego człowieka. Choć, jak w zaufaniu wyznał nam właściciel jednego z dużych biur, ktoś, kto założy firmę z partnerami do wynajęcia, zrobi nie lada interes. W kraju, w którym co czwarta osoba jest samotna, chętnych na takie usługi nie powinno zabraknąć... Eliza, 29 lat NIECH KTOŚ PÓJDZIE ZE MNĄ NA KONCERT! Gdyby kumpela poszła ze mną na koncert... Nawet bym nie wiedziała, jaki fajny facet pracuje piętro niżej! Firma ufundowała nam bilety na Harlem Gospel Choir. Niestety, koleżance, z którą się wybierałam, coś wypadło. Nikt inny z moich bliskich nie miał ochoty - opowiada swoją historię Eliza. - Najpierw myślałam: "Pójdę sama". Wydało mi się jednak to niezręczne. Raz byłam bez towarzystwa, w teatrze. Na tle par, rozbawionych grup moja pojedynczość była jeszcze dokuczliwsza. A teraz jej świadkami mieliby być w dodatku znajomi z pracy - wspomina. Eliza od trzech lat pracuje w dużej firmie doradztwa personalnego. Do późna. Potem wraca do własnego M, gdzie czeka tylko kot. - Przyjaciele zostali w rodzinnym Szczytnie. Ci ze studiów są zapracowani tak jak ja, nos w komputer. Skończyły się czasy imprez. Teraz do nowych mieszkań zaprasza się dwie pary przyjaciół na kolację - ubolewa. Gdzie ma kogoś nowego poznać? Kiedyś chciała zapisać się na lekcje tańca albo zajęcia plastyczne, byleby wejść w jakąś grupę pokrewnych dusz. Ale gdzie są takie koła zainteresowań, ile one kosztują? I kiedy miałaby na nie znaleźć czas? Niedziela wieczór, Kongresowa Gdyby nie ogromna ochota pójścia na koncert muzyki gospel, pewnie oddałaby bilety koleżankom z pokoju. W życiu nie zdecydowałaby się wysłać ogłoszenia, że szuka mężczyzny do towarzystwa. - Napisałam e-maile tylko do znajomych spoza pracy. Że jest wolne miejsce i jeśli ktoś lubi czarne głosy i ma wolny wieczór w niedzielę, to koleżanka się ucieszy. Nie przyznałam się, że chodzi o mnie. Po co wszyscy mieliby wiedzieć, że wstydzę się swojej samotności? Odpowiedzi dostała już następnego dnia. Dwie. - Jedną od znajomej, której tata miał wolny wieczór. Podziękowałam. Drugą, sforwardowaną, od nieznanego chłopaka. - Umówiła się z nim przed Salą Kongresową, tuż przed koncertem. Nie było czasu, żeby się wcześniej poznać. Miała go jednak na tyle dużo, by rozmyślać, czy to na pewno był dobry pomysł. Może lepiej było pójść tylko we własnym, za to sprawdzonym towarzystwie? Niech inni myślą, co chcą. A jeśli to jakiś meganudziarz? Nazwisko nic jej nie mówiło. - Przybiegłam w ostatniej chwili. I aż mnie zatkało. Mój randkowicz w ciemno to był informatyk z mojej firmy! Na tyle nieprzytomny, że mnie też nie kojarzył. Nasze spotkanie wydało się nam tak niesamowite, że wieczór zaczęliśmy rozbawieni. I nawet podczas koncertu nie mogliśmy przestać gadać - Elizie śmieją się oczy. Kto wie, może coś... Dzisiaj mówi, że to najbardziej niezwykłe zdarzenie w jej życiu. - Fajny ten Rafał. Ma kapitalne poczucie humoru. Niestety, następnego dnia rano miałam prezentację dla kluczowego klienta, nie było mowy o kolacji na mieście. Odwiózł mnie pod dom, jeszcze chwilę porozmawialiśmy w samochodzie. Rano w telefonie znalazłam SMS od niego, z podziękowaniem za wieczór. I od wtajemniczonej przyjaciółki: "Eliza, pisz, jak było!!!". Śmieje się, że odkąd się poznali, zaczęła mieć problemy z komputerem. A i on sam z siebie zaczął wpadać do jej pokoju, podsyłać żartobliwe e-maile. Właśnie umówili się do kina. - Koleżanki z pracy zapytały mnie niedawno, czy długo już tak ze sobą kręcimy - Eliza milknie. - A do mnie nagle dotarło, że gdyby nie koncert i moje ogłoszenie, to sama z siebie nie zwróciłabym na niego uwagi. Nigdy w życiu. Na studniówkę samej? To wstyd! Magda nie ma wątpliwości. - Gdybym nie szukała towarzystwa na bal, nie poznałabym Tomka. A gdybym nie spędziła z nim całego wieczoru, nie wiedziałabym, jaki to fajny człowiek. I nie zakochałabym się w nim. Ze wzajemnością! - opowiada uradowana. Ma 20 lat i za sobą pierwszą rocznicę poznania swojego chłopaka. Z rozbawieniem wspomina, że miała mnóstwo obaw, decydując się na wyjście na studniówkę z kimś, kogo znała tylko z opowiadań i zdjęć. - Na których wyglądał jak Keanu Reeves! A kiedy po mnie przyjechał, nie umiałam ukryć rozczarowania: mojego wzrostu, okularki - chichocze. Początkowe oboje byli skrępowani, zwłaszcza że cała rodzina Magdy niby przypadkiem zeszła się do przedpokoju, by Tomka obejrzeć. Jej znajomi szkolni też nie kryli zainteresowania. Zgodnie z prawdą przedstawiała go jako kolegę swojego starszego brata, ale niewiele więcej umiała o nim powiedzieć. Co studiuje? Spod jakiego jest znaku? - Sam opowiadał o sobie. Że doszedł do finału ogólnopolskiej olimpiady z fizyki, że jego tata jest pilotem, że lubi podróże. Jak ja. Do tego ma genialne wyczucie rytmu. I jak pachniał! Przekonałam się o tym podczas wolnych tańców... Odkąd rozstałam się z moją pierwszą miłością, nikt mi się tak nie podobał jak on. Z wzajemnością. Tomek już następnego dnia zadzwonił z propozycją spotkania. Najzabawniejsze jest jednak to, że moi rodzice poznali się dokładnie w ten sam sposób! Gdy mama nie miała z kim iść na studniówkę, jej przyjaciółka, ciocia Hania, namówiła swojego brata, a mojego tatę... Elżbieta, 39 lat NA WAKACJE Z NIEZNAJOMYM? POJECHAŁAM! Ludzie potrzebują kogoś do pary, ale nie potrafią się odnaleźć. Bo trzeba próbować. Pod byle pretekstem! Doświadczona samotnym wyjazdem na urlop, Ela zdecydowała: nigdy więcej. Mniejsza o to, że musiała dopłacić za drugie, niewykorzystane łóżko. Najbardziej brakowało jej kogoś do podzielenia się uwagami na temat zwiedzanego świata. Łudziła się, że może przy posiłkach kogoś pozna, ale pozostali turyści twardo trzymali się w swoich grupach. - Jestem aktywna. Lubię zwiedzać, podpatrywać tubylcze zwyczaje - opowiada. - Ale z kimś! Tymczasem po raz kolejny szykowały mi się samotne wakacje. Przyjaciółka nie mogła jechać, nie dostała urlopu. Pozostałe mają inne pomysły na wakacje - Ela uśmiecha się kwaśno. Jest panną. Wieloletni narzeczony z dnia na dzień odszedł i ożenił się z inną (jak mówi: starszą i brzydszą). W wieku 38 lat miała sklep z biżuterią w Warszawie, dwa psy i hobby: starożytność. - Interesuję się wszystkim, co ma związek z dawną Persją, Grecją - zaczyna swoją historię. - Dokładnie rok temu weszłam na stronę poświęconą antykowi. Zalogowałam się na forum, bo zainteresowała mnie wypowiedź dotycząca Mezopotamii. Dopisałam swój komentarz i wciągnęła mnie ta wirtualna rozmowa. Napisałam, że planuję wyjazd w tamte rejony, do Syrii, i spontanicznie dodałam: Kto ze mną? Byłam zaskoczona, gdy chwilę później dostałam odpowiedź: Ja. I czyjś prywatny adres. Jego użytkownikiem okazał się 48-letni Marek, nauczyciel ze Szczecina. Szarmancki, uważny, oczytany. Ela zachwyciła się nim już po wymianie pierwszych e-maili. Że jest doświadczonym przez życie wdowcem, opowiedział jej już osobiście, podczas lotu do Damaszku. Żar w Syrii, taki sam w sercu Czy nie bała się wybierać w tak daleką podróż z nieznajomym? - Nie jechaliśmy sami! Była nas cała grupa. Gdyby okazało się, że działamy sobie na nerwy, to cóż prostszego, jak się rozdzielić? Że mógł okazać się psychopatą? Wyczułabym - mówi zdecydowanie. - Może to wygląda jak szaleństwo, ale ja od razu wiedziałam, że to ciekawy człowiek. O ogromnej wiedzy. Odkąd powstał plan wspólnego wyjazdu, nie było dnia, żebyśmy do siebie nie napisali. Wymieniliśmy się zdjęciami. - Choć gdy dzień przed lotem zadzwonił, że jest w Warszawie i chętnie by się spotkał, miała łaskotanie w brzuchu. Dziś się śmieje, ale gdy w kawiarni wypatrzyła samotnie siedzącego przystojnego brodacza, entuzjazm jej raptownie siadł. - Co tam, że nie wyglądał na amatora kąpieli. On miał gazetę, której ja bym nie wzięła do ręki! "Nic o nim nie wiem", pomyślałam. Na szczęście chwilę później w drzwiach stanął Marek. Tak mi ulżyło, że tamten to nie on, że rzuciłam mu się na szyję. Z dziesięciodniowej wyprawy po Bliskim Wschodzie Elżbieta przywiozła prawie pięćset zdjęć, przyprawy. I uczucie, którego zaczyn powstał w skrzynce e-mailowej, a wyrosło bujnie w południowym słońcu. - Z dala od codziennych trosk bardzo się do siebie zbliżyliśmy. Rano zwiedzaliśmy, w czasie upałów mieliśmy sjestę, potem znów szukaliśmy śladów wielkiej historii. W Syrii żyją jeszcze ludzie, którzy używają aramejskiego. Języka, którym mówił Jezus! - mówi z zapałem. Wieczorami opowiadali sobie swoje życia. Wysoka, mocno zbudowana Ela naraz oblewa się rumieńcem. - Odkrywaliśmy też w sobie żar spragnionych, dawno nieprzytulanych ciał. Jeszcze nigdy z nikim nie była tak szczera, nikt jej tak dobrze nie rozumiał. - Do kraju wróciliśmy w niewesołych nastrojach. Na co dzień dzieliło nas 600 km, umeblowane życia, starsi rodzice, którym trzeba pomagać... Tymczasem dwa dni po rozstaniu Marek przyjechał do mnie, na Mokotów. Zadzwonił domofonem, że jest na dole, pod blokiem, a ja nieumalowana - Ela się śmieje. - Żadne z nas nie spodziewało się czegoś takiego. I tylko moja przyjaciółka jest niepocieszona. Miałyśmy razem jechać na majówkę. Ja jej mówię: "Gocha, poszukaj kogoś. Może zaiskrzy? To się zdarza, jak widzisz!". Szukam tancerza na sylwestra... Wiadomość o pogotowiu sylwestrowym Agata przeczytała w lokalnej gazecie w Lublinie, skąd pochodzi. To było cztery lata temu. - Co roku w połowie grudnia dopadała mnie chandra, że znowu będę sama jedna wśród zajętych sobą par. Miałam nawet odmówić znajomym i w tę wyjątkową noc zostać w domu, ale wtedy zapłakałabym się już kompletnie - mówi. Do zgłoszenia się w redakcji namówiła ją koleżanka. - Siłą mnie zaprowadziła - śmieje się Agata. - Traf chciał, że na miejscu spotkałyśmy jej znajomego. Choć się wypierał, myślę, że też szukał towarzystwa na imprezę. Od słowa do słowa sam zaproponował, że może poszlibyśmy razem. To było 30 grudnia. Umówiliśmy się następnego dnia w kawiarni, gdzie mieliśmy zamówiony stolik. Była nas spora grupa. Bawiliśmy się szampańsko. Ja chyba po raz pierwszy aż tak dobrze. Do rana. Mój towarzysz okazał się Travoltą parkietu. Nie, nie zakochaliśmy się w sobie. Ale polubiliśmy bardzo. I na ostatki też wybraliśmy się razem. Renata, 35 lat SAMA NA ŚLUB KUZYNKI? O, NIE! Pójście samej na wesele to dobrowolne wydanie się na żer komentarzy - zauważa Renia. - Nie każdy ma siłę to znosić. Rodzina miała zjechać się z całej Polski. W końcu nie co dzień jedyna córka wuja krezusa wychodzi za mąż. A ja oczami duszy już widziałam te współczujące spojrzenia ciotek i ich zamężnych córek albo i ich nietaktowne pytania, czy dalej, biedactwo, jestem sama. Niepokój mamy i babć, że kolejna w rodzinie ułożyła sobie życie, a ja ciągle nie. Niezbyt przyjazna perspektywa ? kręci głową Renia. - Dlatego zdecydowałam: jeśli nikogo nie znajdę do towarzystwa, nie idę. Jak się nie zachowywać na weselu Nie ma szczęścia do mężczyzn, mówi krótko. Sama wykształcona, oczytana, zadbana, tego samego szukała u panów. - Ci atrakcyjni są albo zajęci, albo łakomiej przyglądają się przedstawicielom własnej płci - mówi z przekąsem. - Nie uważam, by czyjakolwiek wartość zależała od tego, czy jest w związku, czy nie. Niestety, to nie działa na wielkich spędach towarzyskich. Początkowo jej parą na ślubie miał być jej znajomy, prawnik jak ona. Elegancki, uroczy, świetny tancerz. Idealny do wzbudzania zazdrości u kobiet i szacunku u panów. Niestety, nie odpowiadał mu termin. - Młodzi prosili o potwierdzenie, kto przyjdzie. Już napisałam, że będę z kimś? Tydzień przed ślubem byłam zdesperowana. Moja przyjaciółka rzuciła: idź do biura matrymonialnego. W znanym biurze kojarzenia par Renia usłyszała, że to nie wypożyczalnia partnerów. Jeśli jest zainteresowana szukaniem towarzysza życia, to proszę bardzo. - Pomyślałam sobie, że to okropnie upokarzające. Ja, atrakcyjna i zaradna dziewczyna, siedzę w pośredniaku dla życiowych pechowców i piszę podanie o faceta! Gdyby nie ten nieszczęsny ślub, dałabym sobie spokój. Chociaż gdy już wypełniłam długą ankietę oczekiwań, pomyślałam: "A może właśnie tutaj spotkam tego wymarzonego?". Jeszcze tego samego dnia dostała pięć namiarów. - Do jednego, z którym się umówiłam, to nawet nie podeszłam - przyznaje ze wstydem. - Mały, rozpaczliwie smutny. A ludzie oceniają się po partnerach! Potrzebowałam kogoś efektownego. Jak 40-letni rozwodnik, właściciel firmy ogrodniczej, któremu od razu zaproponowałam wyjście na rodzinną uroczystość. Dziś Renata krzywi się na wspomnienie tamtego wieczoru. - Nie było czasu na więcej spotkań, więc umówiliśmy się tuż przed samym ślubem pod moim blokiem. I o ile w kościele było OK, rodzina z uznaniem lustrowała siedzącego obok mnie przystojniaka, to wesele okazało się katastrofą. Jadł nisko pochylony nad talerzem, z którego ciągle mu coś spadało wylicza. - Dużo pił i rozmowa z nim szybko przestała się kleić. Za to on do mnie, jak najbardziej. A kiedy zdjęłam jego rękę ze swojego uda, zainteresował się swoją sąsiadką po lewej! Fiaskiem skończyło się wyciągnięcie go na parkiet, bo tańczył fatalnie. Pod pretekstem bólu głowy poprosiłam, byśmy wracali. Rano relacjonowałam przyjaciółce, że gorzej trafić nie mogłam. Czy w takim razie żałuję, że nie poszłam sama? Tego nie powiedziałam. Basia, 28 lat ...BY WZBUDZIĆ ZAZDROŚĆ W EKS Myślałam: Wynajmę sobie faceta. W necie jest tyle ofert! Mój eks będzie zazdrosny, a kto wie, może ja się zakocham w nowym? Nic z tego. Zbliżała się impreza urodzinowa mojej przyjaciółki Asi. Zaczęłam więc rozglądać się za chłopakiem, który by mi na niej potowarzyszył. Na liście gości był bowiem mój były narzeczony, który kilka miesięcy wcześniej zaproponował mi przyjaźń. Miłością zaś postanowił podzielić się ze swoją koleżanką z pracy - Basia, ładna blondynka z iskierkami w oczach, dzisiaj swoją historię opowiada z humorem. - Miotałam się między pragnieniem jego powrotu a żądzą wzbudzenia w nim żalu, że mnie zostawił. Chciałam też pokazać znajomym, że nie ma co mi współczuć. Bez niego jestem jeszcze szczęśliwsza. Basia śmieje się, że przygotowania do konfrontacji tak ją pochłonęły, że nie mogła skupić się na niczym innym. - Miałam już umówioną fryzjerkę, kosmetyczkę, wymyśliłam superkreację. Postanowiłam nawet schudnąć do tego czasu! Nie miałam tylko odpowiednio reprezentacyjnego partnera - wzdycha. - Czort mnie podkusił i siadłam do internetu. Atrakcyjni panowie na już Google wyświetliły jej kilkanaście stron panów do wynajęcia. "Inteligentni i sympatyczni", kusiła jedna z ofert. Basia przyznaje, że oczami duszy już widziała przy swoim boku Brada Pitta w świetnie skrojonej marynarce. - Nie zastanawiając się, napisałam e-mail, że jestem zainteresowana. Jeszcze tego samego dnia dostałam odpowiedź, że OK, ale niestety, - ze względów dyskrecji nie umawiamy się na "oglądania" przed wynajęciem" - pisownia oryginalna. -Raz kozie śmierć... - pomyślałam zdesperowana. Odżałowałam 100 zł za godzinę i umówiłam się z nieznanym wysokim blondynem nieopodal miejsca imprezy. Oczekiwany zbawca faktycznie był dobrze ubrany. Ogolony i nażelowany. Ale przygarbiony, smutny i... bez górnej czwórki. - Fakt, o uzębieniu nie było mowy - wzdycha Basia. - Odstawiona, naładowana emocjami, poczłapałam z nim do klubu. Spóźniona, jak planowałam, by mieć wejście. Z niejasnym poczuciem, że tego wieczoru nie zaliczę do najbardziej satysfakcjonujących w moim życiu. I słusznie! Bo jej byłego chłopaka na przyjęciu nie było. Nie przyszedł, po prostu. - Tę historię opowiadam teraz przyjaciółkom jak anegdotę - Basia kręci głową. - Ale to nie koniec! Otóż wynajęty chłopak widać przejął się moim rozczarowaniem, bo gdy wychodziliśmy, zapytał, czy bym nie chciała bardziej intymnej usługi. "Godzina kosztuje 500 zł, ale jak dla ciebie, to mogę po kosztach", powiedział. Po kosztach! - Basia ma zaraźliwy śmiech. Choć wtedy, mówi, do śmiechu jej nie było. Na służbową kolację. Ale z kim? Miałam iść z mężem przyjaciółki, jednak on nie mógł. A zaproszenie na wieczór z kontrahentami było na dwie osoby. Cóż, lepsze wrażenie robią ludzie z poukładanym życiem osobistym - mówi 48-letnia Małgosia, dyrektor w dużej spółce, rozwódka. - Pomyślałam: jeden wieczór się przemęczę, pójdę z kimkolwiek. Ale w pewnym wieku nie tak łatwo znaleźć chętnego do towarzystwa. Nie powiem, nie była to miła konstatacja - przyznaje szczerze. Nawet przyszło jej do głowy, że co tam, pójdzie sama. Co złego w byciu singlem? - Uzmysłowiłam sobie, że... wszystko. I że muszę coś z tym zrobić, póki nie jest za późno - mówi. W tajemnicy przed bliskimi pojechała do biura matrymonialnego. Opisała siebie w długiej ankiecie i dostała kilka namiarów na wykształconych, dobrze sytuowanych panów. - Dodzwoniłam się do czterech i umówiłam na kawę. Było miło, chociaż nudno. Tylko jeden przez telefon brzmiał szczególnie interesująco. Mówił ładnym, inteligenckim językiem. Ale mógł się spotkać dopiero w czwartek, a to był dzień mojej kolacji. "Pal sześć, zaryzykuję" - pomyślałam. Umówiłam się z nim pół godziny wcześniej, żeby go trochę poznać. Spodobał mi się. Starszy. Wytworny. Już się nie bałam, że np. skompromituje mnie. Przeciwnie. Świetnie mówił po niemiecku. Robił wrażenie. Nie tylko na znajomych z pracy, ale na mnie też. NASZ EKSPERT RADZI Violetta Nowacka, psycholog, terapeutka, członek Polskiego Towarzystwa Terapeutycznego i Psychologicznego, www.self-psychologia.pl Czy warto "wypożyczać" partnera na imprezę? Samotność dziewczyny zawsze była czymś niestosownym, budzącym współczucie. Jednak decydowanie się na towarzystwo przypadkowego partnera to gra pozorów. Niesie ryzyko niezręcznych sytuacji, pytań "skąd się znacie?". Nie ma też pewności, jak ktoś "awaryjny" się zachowa. Taki kontakt rzadko przeradza się w uczucie, bo od początku opiera na nieprawdzie. Ale kto wie? Ważne spotkanie to sprawdzian dla znajomości. Może czasem przyspieszyć jej rozwój?
Nie wiesz, jak dobrze się bawić w pojedynkę wśród zakochanych par? Jak przełknąć „troskliwe” pytania o zamążpójście? Jak nie przejmować się reakcjami otoczenia na twoją samotność? Jeśli chciałabyś poznać odpowiedzi na te i podobne pytania, przeczytaj ten tekst.
Spróbuj spojrzeć na swoją samotność bardziej przychylnym okiem. To, że akurat nie masz u swego boku mężczyzny, w żaden sposób źle o tobie nie świadczy. Po prostu dotąd nie trafiłaś na nikogo, z kim pragnęłabyś związać się na stałe. Definitywnie pożegnaj się więc z mitem, że samotna kobieta to nieatrakcyjna, zdziwaczała stara panna, która nie skusiłaby nawet Frankensteina. Jest wręcz przeciwnie – dzisiejsze singielki to zadbane, wykształcone, samodzielne panie, ceniące sobie życie w pojedynkę. Coraz ich więcej – w Polsce już pięć milionów (według Narodowego Spisu Powszechnego). Nie jesteś więc wyjątkiem, musisz tylko zmienić nastawienie – pogodzić się ze swoją samotnością. Kiedy ją zaakceptujesz, otworzysz się na świat, a wtedy… miłość sama przyjdzie! Zamiast więc zamartwiać się, że nieparzystość to najokropniejszy stan na świecie, spróbuj poszukać w nim dobrych stron. Uwierz, że bycie singlem daje, między innymi, większe szanse na poznanie samej siebie. Można skupić się na swoich odczuciach i przemyśleniach. Odkryć, czego tak naprawdę się pragnie (stąd to najlepszy okres na zmiany w życiu). Samotność sprzyja też rozwojowi, bo pozwala inwestować we własne możliwości, bez konieczności liczenia się ze zdaniem partnera. Życie w pojedynkę sprzyja również wszelkim twórczym działaniom (nie bez powodu wielu artystów, naukowców, filozofów nie posiadało rodzin). Dlatego nie masz powodu wstydzić się swojej samotności i usuwać w cień. Postaraj się wykorzystać ten okres jak najlepiej! Przekonaj się, jak to jest być singielką, która pełnymi garściami potrafi czerpać radość z życia. Wyjazd na wypoczynek Rewelacyjna podróż, wycieczka, ferie… a ty zawsze sama jak palec! Nie udało ci się namówić żadnej koleżanki, by z tobą pojechała, więc teraz czujesz się nieswojo wśród połączonego w pary towarzystwa. Wokół pełno zakochanych trzymających się za ręce lub statecznych rodzin z rozkosznymi dziećmi, tymczasem tobie towarzyszy tylko uczucie niezręczności (i złości jednocześnie). Myślisz sobie: „Na pewno ci wszyscy obrzydliwie szczęśliwi ludzie litują się nade mną i komentują, że jestem sama!”. Może jednak przełknij rozżalenie i spróbuj dobrze się bawić… * Myśl o sobie jako o kimś wartościowym, kto zasługuje na udany wypoczynek. Mało tego, uwierz, że nawet masz większe szanse na fajne wczasowanie niż kobiety w związkach. Ty nie musisz liczyć się z wyborami czy humorami drugiej połowy. Sama decydujesz, jak spędzić wolny czas. Nie jesteś też za nikogo (np. dzieci) odpowiedzialna. Możesz w pełni skupić się na sobie i swoich przyjemnościach, zatroszczyć się o własną osobę i poczuć się wolna. Tyle osób marzy, by znaleźć chwile tylko dla siebie, a ty je masz. Doceń więc zalety samotnego wyjazdu. Wtedy spojrzysz na urlop z innej perspektywy i przekonasz się, że czarne może okazać się białe. * Podejdź do wyjazdu na luzie. Powtarzaj sobie, że będą tam zupełnie obcy ludzie, którzy po zakończeniu turnusu i tak rozjadą się w swoje strony. Dlaczego ma ci zależeć na ich opinii? Niech sobie myślą o tobie, co chcą. Poza tym pamiętaj, że osoby, które przyjeżdżają wypoczywać w swoim gronie, zwykle zwracają na otoczenie (a więc i na ciebie) dużo mniejszą uwagę, niż ci się wydaje. Zacznij więc traktować siebie trochę mniej poważnie. * Nie zamykaj się w sobie, wychodź do ludzi. Możesz np. udzielać innym wczasowiczom informacji o ciekawych miejscach w okolicy. To dobry sposób na odwrócenie ich uwagi od tego, że jesteś sama. Będą patrzyli na ciebie życzliwie i z uznaniem. W jaki sposób zagaić rozmowę? Zwykle nie trzeba szukać wielce oryginalnego tematu, wystarczy zapytać, czy dobrze się komuś wypoczywa albo czy wie, co dziś na obiad. Atmosfera urlopu sprzyja luźnym pogawędkom. Być może niepostrzeżenie poznasz kogoś interesującego. Czasem wystarczy tylko dobrze się rozejrzeć, by zauważyć, że nie jest się wyjątkiem bez pary. Masz zresztą większe szanse na poznanie nowych ludzi niż ci, którzy przyjechali nie sami, bo oni zwykle zamykają się w swoim gronie. * Bierz przykład z dzieci. One rzadko czują się samotne, bo nawet jeśli nie mają się z kim bawić, potrafią sobie wymyślić przyjaciela. Wyobrażaj więc sobie, że także przy tobie jest ktoś życzliwy. Możesz nawet spisywać swoje wakacyjne refleksje w notesie. Zastąpi ci to rozmowę z kimś bliskim, a przyniesie też dodatkową korzyść – pozwoli odzyskać wewnętrzną równowagę i lepiej poznać siebie. Imprezy zbiorowe Kino, teatr, festyny, koncerty… zapraszają, obiecując świetną zabawę. Ty jednak masz wrażenie, że to wszystko nie dla ciebie. Głupio przecież iść samej na imprezę typowo stadną. Trudno się bawić i relaksować, kiedy wciąż myśli się o jednym: „O ile fajniej by było, gdybym miała towarzystwo!”. Z drugiej strony nie chcesz wiecznie siedzieć w czterech ścianach i zamartwiać się, że życie toczy się obok ciebie. Dlatego powinnaś nauczyć się cieszyć z takich samotnych wyjść. Spróbuj, a przekonasz się, że to nie takie trudne… * Zastanów się, skąd się biorą twoje opory przed bywaniem w pojedynkę, i poszukaj na nie sposobu. Jeśli np. wstydzisz się, że zobaczy cię ktoś znajomy i pomyśli: „Nie miała z kim pójść”, możesz powiedzieć: „W ostatniej chwili nawaliło mi towarzystwo, ale nie potrafiłam sobie odpuścić takiej imprezy”. Możesz być pewna, że usłyszysz: „To przyłącz się do nas!”. * Jeśli podczas imprezy odbywają się jakieś konkursy (np. sportowe, artystyczne), weź w nich udział. To najlepszy sposób, aby od razu znaleźć się w centrum zabawy i nie musieć walczyć z poczuciem izolacji. * Na plenerowe zabawy możesz też zabrać zwierzaka, np. psa (jeśli takowego posiadasz). Będziesz czuła się raźniej, poza tym może on dostarczyć tematów do rozmów i dać pretekst do nawiązania znajomości. Wesele i inne rodzinne uroczystości Zostałaś zaproszona na ślub kuzyna. Albo wylądowałaś na innej uroczystości rodzinnej, typu chrzciny czy rocznica zawarcia małżeństwa nestorów rodu. Zawsze jest jednak tak samo – masz ochotę wcisnąć się w najciemniejszy kąt sali i udawać, że nie istniejesz. Dlaczego? Bo irytuje cię, że kuzynki, które przyjechały z narzeczonymi, dumnie paradują u ich boku. Przez to ty wypadasz na ich tle jeszcze bardziej żałośnie. Do tego te wszystkie ciotki nagabujące cię pytaniami: „Co u ciebie, czy masz już kogoś?”, „Nie myślisz o mężu i dzieciach?”, „Nie uważasz, że już czas najwyższy rozejrzeć się za towarzyszem życia? Masz przecież swoje lata”. A może, co gorsza, próbują cię wyswatać i co chwilę podsyłają ci jakiegoś kawalera. Czujesz się poniżona i zirytowana zarazem. Jednocześnie budzi się w tobie poczucie winy, że jeszcze nie zdążyłaś ułożyć sobie życia osobistego. Nie cierpisz takich zjazdów. Są jednak szanse, by jakoś je oswoić i przetrwać z podniesionym czołem. * Uświadom sobie, że starsi, którzy udzielają „dobrych rad”, patrzą na sprawę samotności z perspektywy swojego pokolenia. Dziś kobiety bez stałego partnera nie uważa się już za starą pannę, ale za singla (dowodzą tego badania CBOS). Jeśli zaczniesz w ten pozytywny sposób myśleć o swojej „pojedynczości”, łatwiej ci będzie znieść nietaktowne uwagi pod swoim adre- sem. Wiedząc o zmianie nastawienia do samotności, będziesz też mogła potraktować natarczywość ciotek z wyższością i uciąć impertynencje, mówiąc np.: „To ciocia ma takie przestarzałe poglądy? Dziś prawie nikt tak nie myśli”. * Gdy nadgorliwa rodzina próbuje na siłę z kimś cię poznać – uprzejmie, lecz zdecydowanie odmów. Możesz np. powiedzieć: „Proszę zostawić te sprawy mnie samej”. Nie ma sensu, byś godziła się na jakąś znajomość z braku laku – ty przecież nie chcesz znaleźć kogokolwiek, ale mężczyznę, który będzie ci odpowiadał. Lepiej być na weselu samej, niż znosić czyjeś męczące towarzystwo. A nuż w dalszej części wieczoru odnajdziesz się w tłumie z wymarzonym księciem. * Wyznacz sobie jakąś rolę na rodzinnej imprezie, chociażby robienie fotografii lub kręcenie filmu. Będziesz mogła zająć się uwiecznianiem wesela w razie niezręcznych dla ciebie sytuacji, np. gdy wszyscy tańczą, a ty nie masz z kim i siedzisz samotnie przy stoliku. To świetna metoda, aby odwrócić od siebie uwagę ciekawskich i pozbawić ich okazji do interesowania się twoimi sprawami. Poza tym, kiedy czymś się zajmiesz, zapomnisz (przynajmniej na jakiś czas) o swoim osamotnieniu. * Wykrzesz z siebie jak najwięcej poczucia humoru, nawet jeśli początkowo nie jest ci do śmiechu. Możesz np. postawić obok swojego nakrycia kartkę z przewrotnym napisem: „Jestem panną do wzięcia!” (i zabawnym rysunkiem). Podchodząc z dystansem i uśmiechem do siebie, zasygnalizujesz innym, że nie robisz ze swej samotności problemu. Sama też poczujesz się lepiej – grunt to umieć z siebie żartować.
Dlaczego traktują mnie jak czarną owcę...
... czyli sama na imprezie. Zawsze gdy szykuje się sylwester, dopadają cię wątpliwości... Na pewno przyjaciółki zaczną bawić się w swatki, a inni zasypią nietaktownymi pytaniami. Może zostać w domu?
Iwona "Cały czas jestem na cenzurowanym" Po rozstaniu z chłopakiem chciałam trochę nacieszyć się wolnością. Kiedy pierwszy raz od lat poszłam sama na sylwestra, rzeczywiście poczułam smak niezależności. Szalałam na parkiecie i nie mogłam opędzić się od adoratorów. Czułam się świetnie, dopóki jakiś napalony, zupełnie nieznany mi facet nie zaproponował... spędzenia wspólnej nocy. Dla niego to było oczywiste: jestem sama, a więc szukam towarzystwa. I, niestety, ten scenariusz zaczął się powtarzać na większości imprez. Propozycje seksualne sypią się jak z rękawa. Podpici panowie traktują mnie niczym łatwy obiekt do zdobycia. A w dodatku zostałam bohaterką plotek. Kiedyś niechcący podsłuchałam rozmowę moich "dobrych" znajomych. Dowiedziałam się, że jestem puszczalska i dlatego nie mam na stałe faceta. Na początku łudziłam się, że ludzie zaakceptują, iż przychodzę w pojedynkę. Nic z tego. Cały czas mnie obgadują, wytykają palcami, a koleżanki... boją się, że poderwę ich mężów. Unikają mnie jak ognia. Nie zamierzam jednak rezygnować z życia towarzyskiego. W końcu nie ma takiego przepisu, że samotnym kobietom na imprezy wstęp wzbroniony. Karolina "Mam już dość wścibskich pytań!" Bardzo dużo pracuję, zdarza się, że nawet w weekendy przesiaduję w firmie. Po prostu stawiam teraz na karierę zawodową. Dopiero gdy coś osiągnę, przyjdzie czas na rodzinę i dzieci. Czasami jednak miałabym ochotę gdzieś wyjść, rozerwać się na dyskotece czy na imprezie u znajomych. Niestety, przekonałam się, że dla singli świat jest bezlitosny. Za każdym razem, kiedy pojawiam się na jakimś przyjęciu, już od progu jestem zasypywana pytaniami: "Ciągle jesteś sama?", "Słyszałam, że poznałaś w końcu kogoś, ale to chyba plotki?", "A u ciebie w pracy nie ma facetów?". Przekonałam się na własnej skórze, że złośliwość i ciekawość ludzka nie mają granic. Przoduje w tym zwłaszcza płeć żeńska, ale mężczyźni wcale nie są lepsi. Nie bardzo wiedzą, jak traktować samotną kobietę. Te ich niewybrednych aluzje i dowcipy! Zamiast się odprężyć, pobawić, dokładałam sobie stresów. Zaczęłam więc unikać wszelkich imprez. Z uroczystości rodzinnych w ogóle zrezygnowałam. Trudno zachować zimną krew, gdy ciotki biadolą, że wciąż nikogo nie mam, a dużo młodsze, zamężne kuzynki patrzą na mnie litościwym wzrokiem. Teraz przynajmniej nikt się nade mną nie użala. Mam święty spokój. Monika "Wszyscy dookoła próbują mnie swatać" Bardzo lubię swoje życie w pojedynkę, ale moi znajomi są wyraźnie innego zdania. Traktują mnie jak bezradną bidulkę, która sama nie potrafi znaleźć sobie partnera. Na żadnej imprezie, na której wyląduję, nie obejdzie się bez swatek. Życzliwe koleżanki niemal na siłę wpychają mi telefony facetów, co to akurat są bez pary. Dostałam adresy chyba wszystkich biur matrymonialnych. I ciągle słyszę: "Spróbuj, wiele udanych związków właśnie w ten sposób skojarzono". No i, oczywiście, są też propozycje internetowych czatów i wirtualnego seksu. Czasami mam wrażenie, że cały świat się uparł, by uszczęśliwić mnie na siłę. Na ostatniej imprezie jedna z koleżanek przyprowadziła swojego kuzyna. Zagorzały stary kawaler dwoił się i troił, by mnie poderwać. Najpierw miałam niezły ubaw, ale w końcu się zbuntowałam. Zagroziłam, że jeśli jeszcze raz ktoś spróbuje wtrącić się w moje osobiste sprawy, nie ręczę za siebie. Nie wiem, czy to poskutkuje, bo miałam wrażenie, że nikt mnie nie zrozumiał. Niektórzy nawet się obrazili. Dlaczego w kwestiach damsko-męskich nie ma równouprawnienia? Samotny mężczyzna to farciarz, a samotna kobieta to ktoś gorszy. Trzeba ją natychmiast wyswatać albo wykluczyć z towarzystwa. Dorota "Jestem towarzyskim dziwolągiem" Lubię tańczyć, żartować i spotykać się z ludźmi. Nigdy nie odmawiam, kiedy ktoś zaprasza mnie na imprezę. Ale coraz rzadziej mam na nie ochotę. Zauważyłam bowiem, że ludzie traktują mnie z dystansem. Jakby coś było ze mną nie w porządku. Po prostu z góry osądzili, że jestem starą panną i tak już zostanie. Jakbym była jakimś wybrakowanym towarem, którego nikt nie chciał. Gdy pojawiam się w towarzystwie, milkną rozmowy na temat związków i dzieci, pewnie dlatego, żeby mnie nie urazić. Zauważyłam też, że jestem coraz rzadziej zapraszana, jak wtedy gdy dowiedziałam się, że będą same pary, więc pewnie bym się nudziła. Koleżanki, które powychodziły za mąż, trzymają się razem i ja przestałam już do nich pasować, jakbym była trędowata. Nie mam szansy ani dobrze się bawić w ich gronie, ani poznać kogoś nowego. Imprezy więc niczego w moim życiu nie zmieniają. Mogłabym na nie w ogóle nie chodzić. Dlaczego w oczach innych skazana jestem na samotność? Dlaczego z góry zakładają, że to się nigdy nie zmieni, że nie mam szans na miłość? Czuję się jak pojedyncza skarpetka, z którą nie bardzo wiadomo, co zrobić. 5 rad dla samotnej 1. Absolutnie nie masz obowiązku tłumaczyć się, dlaczego jesteś sama. Wobec natrętów bądź stanowcza: "Nie mam nic do powiedzenia na ten temat". 2. Na zaczepki namolnych adoratorów odpowiadaj: "Przyszłam tu sama i sama stąd wyjdę. Czy to jasne?". 3. Otwarcie mów znajomym, że kiedy będziesz potrzebować swatki, na pewno ich o tym poinformujesz. 4. Nie trzymaj się ciągłe tego samego grona przyjaciół. Postaraj się poznawać wciąż nowych ludzi. 5. Nie rezygnuj ze spotkań towarzyskich tylko dlatego, że nie masz partnera. Ciesz się wolnością i korzystaj z życia. A złośliwe komentarze ignoruj albo obracaj w żart. Komentarz psychologa To, jak się czujesz wśród innych, zależy tak naprawdę tylko od ciebie. Jeśli sama nie akceptujesz swojej sytuacji, wstydzisz się swojej samotności, i masz z tego powodu kompleksy, ludzie to wyczuwają i wykorzystują. Dlatego nie zachowuj się tak, jakby to był dla ciebie koniec świata. Nie wmawiaj sobie, że prześladuje cię pech, że jesteś przegra- na, nieszczęśliwa czy mniej wartościowa. Spróbuj sama odnaleźć się w swojej samotności, znajdź jej plusy (masz czas dla siebie, jesteś niezależna), a przestaną cię boleć nietaktowne uwagi i złośliwe uśmieszki. Pamiętaj: każdy człowiek ma prawo do radości, zabawy i korzystania z życia, a to, czy z partnerem, czy nie, jest absolutnie bez znaczenia.
Rozstałaś się z nim całkiem niedawno? A może upłynęło trochę więcej czasu? Już kilka lat? Nie panikuj! To nie oznacza, że masz być samotna do końca życia. Z każdego zakrętu można wyjść na prostą.
Gdy od rozstania minęło kilka tygodni Trudno ci się przyzwyczaić do nowej sytuacji. Tyle lat z kimś byłaś i wydaje ci się, że nie umiesz już być sama. Starasz się więc szybko wypełnić tę lukę. Ale na razie daj sobie spokój z romansami. Kłębi się w tobie zbyt wiele emocji, a poprzedni związek wciąż jest żywy. Błędy, które możesz popełnić: Korci cię, by zastosować zasadę "klin klinem". Niestety, to rzadko skutkuje. Szukając pocieszenia w ramionach pierwszego lepszego mężczyzny, możesz nabawić się tylko moralnego kaca albo... trafić z deszczu pod rynnę. Co powinnaś teraz zrobić - Pozwól odejść dawnej miłości. Skończ z analizowaniem związku z "eks". Usuń z domu wspólne zdjęcia. Rozpocznij nowe życie. - Zamiast na siłę szukać obiektu uczuć, ciesz się wolnością. Chodź z przyjaciółmi na dyskoteki, koncerty, wystawy, do modnych klubów i pubów. Aktywność jest ci teraz bardzo potrzebna. Mobilizując się do działania, udowadniasz sobie, że potrafisz być silna i niezależna. Mężczyzna dla ciebie Kolega, kumpel, taki, z którym można pogadać, iść do kina. Gdy prawie półtora roku jesteś singlem Masz już za sobą najgorsze emocjonalne huśtawki związane z rozstaniem . Dlatego pora zacząć rozglądać się za kimś interesującym. Rola singla ma swoje uroki, jednak z czasem samotność coraz bardziej daje ci się we znaki. Nie ma co czekać, aż wszyscy fajni faceci będą zajęci. Zacznij zarzucać sieci! Błędy, które możesz popełnić : Zaczynasz panikować. Wstydzisz się tego, że jesteś sama. Czujesz się przez to gorsza od innych, niespełniona jako kobieta. Boisz się, że zostaniesz już samotna na zawsze, że nikt cię nie zechce. Tymczasem paniczny strach jest złym doradcą. Przez niego możesz albo zaszyć się w domu i unikać ludzi, albo... związać z mężczyzną, do którego nic nie czujesz, byle tylko wreszcie kogoś mieć. Obie te drogi prowadzą jednak do nikąd. Co powinnaś teraz zrobić - Przestań myśleć, że twoja wartość zależy od tego, czy masz kogoś, czy nie. Wbij sobie do głowy, że jesteś fantastyczną kobietą, która już odpoczęła po rozstaniu i teraz jest gotowa na nową miłość. - Zamiast użalać się nad sobą, weź się w garść, otwórz na ludzi. Bądź radosna. Zobaczysz, jak szybko zyskasz nowych przyjaciół. - Koniec z siedzeniem w domu! Nie stroń od męskiego towarzystwa. Przyjmuj zaproszenia na kawę. - Trzymaj się zasady: nie każda randka musi prowadzić do ołtarza, ale każda może być fantastyczną zabawą. W najgorszym wypadku zawsze możesz odmówić kolejnego spotkania. Nic więc nie tracisz. Mężczyzna dla ciebie Bratnia dusza. Facet, przy którym nie musisz udawać. Przyjaciel, kochanek, a przede wszyskim partner. Gdy już od lat żyjesz w pojedynkę i boisz się zmian Przywykłaś do tego, że jesteś sama. Nawet trudno powiedzieć, że czujesz się nieszczęśliwa. Ułożyłaś sobie życie i właściwie nie wyobrażasz sobie, że mogłoby się coś zmienić. Błędy, które możesz popełnić: Przyzwyczajenie do samotności to kolejna pułapka. Sprawia, że w swoim świecie przestajesz widzieć miejsce dla mężczyzny. I nawet jeśli się on pojawia, traktujesz go bardziej jak intruza niż partnera. Przecież masz swoje nawyki i przyzwyczajenia, sama podejmujesz wszystkie decyzje i nie potrzebujesz się do nikogo dostosowywać. Co powinnaś teraz zrobić: - Zastanów się, czy aby tak długi okres samotności nie jest sygnałem, że życie uczuciowe zeszło u ciebie na drugi plan. Przestałaś szukać miłości? Myślisz, że już wszystko masz za sobą? Otóż nie. Czeka cię jednak trochę pracy, bo twoja "skorupka" jest dość gruba. - Jeśli przez te wszystkie lata rzuciłaś się w wir pracy - pora zwolnić tempo. Tak ułóż swoje życie, abyś miała czas na towarzyskie kontakty. - Nie zamykaj się w swoim uporządkowanym świecie. Otwórz się na ludzi i bądź dla nich bardziej tolerancyjna. Zwłaszcza dla mężczyzn. Nie oceniaj ich zbyt pochopnie. Często ktoś z pozoru mało interesujący zyskuje przy bliższym poznaniu. Daj mu szansę. - Nie wmawiaj sobie, że najlepiej ci samej. Związek nie oznacza, że zostaniesz zraniona i że twój świat wywróci się do góry nogami. Przecież miłość to partnerstwo i szczęście. Warto o tym pamiętać. Mężczyzna dla ciebie Zdecydowany na trwały związek, w którym znajdziesz oparcie i poczucie bezpieczeństwa. Singiel z wyboru Czy wiesz, że blisko połowa samotnych kobiet wybiera życie bez partnera całkiem świadomie? Po prostu nie chcą się z nikim wiązać. I nie zawsze za taką decyzją przemawiają przykre doświadczenia z przeszłości. Kobiety pragną bowiem pozostać niezależne. Zamiast wychodzić za mąż i rodzić dzieci, wolą realizować się poprzez pracę i karierę: mieć własne pieniądze oraz rozliczać się z podjętych decyzji tylko przed sobą. - Zdaniem psychologów taka strategia życiowa wcale nie musi skazywać kobiety na pustkę. Wystarczy, że "samotnica z wyboru" ma wokół siebie spore grono przyjaciół, znajomych i rodzinę. Utrzymuje z nimi bliskie kontakty i na ich pomoc zawsze może liczyć