Cytaty na Dzień Kobiet do kartek z życzeniami. Tak uzupełnisz swoje słowa o piękne znaczenie
Cytaty na Dzień Kobiet to słowa, które pokazują, jak wspaniałe są panie. Wybierz te, które najlepiej wyrażają to, co czujesz do swojej partnerki, matki lub siostry i okaż to za pomocą wyjatkowej sentencji.
W tym artykule: Piękne cytaty na Dzień Kobiet Cytaty na Dzień Kobiet z wierszy Cytaty o kobietach silnych Istnieje wiele cytatów o kobietach, ale nie wszystkie nadadzą się do życzeń na Dzień Kobiet. Jeśli pragniesz zaskoczyć jakąś przedstawicielkę płci pięknej z okazji jej święta, wpisz na ozdobną kartkę którąś z poniższych sentencji, a na pewno się jej spodoba. Piękne cytaty na Dzień Kobiet Do życzeń na Dzień Kobiet warto dołączyć jakieś sentencje o pięknym przekazie. Mogą to być cytaty o miłości ale nie tylko. Innym wyborem są też motywujące cytaty biblijne. Oto najpiękniejsze sentencje, które idealnie pasują na kartkę z okazji Dnia Kobiet: Cały świat i wszystko na nim jest piękne, ale najpiękniejsza jest kochająca kobieta. - Mahomet Oczy ukochanej kobiety były zawsze dla mężczyzny okularami, przez które patrzył na świat. Nawet najbardziej samodzielny widzi pewną liczbę zjawisk przez te soczewki. - Aleksander Świętochowski Nie poddawaj się w dążeniu do tego, co naprawdę chcesz robić. Tam, gdzie są miłość i inspiracja, nie zabłądzisz. - Ella Fitzgerald Piękno kobiety musi być widoczne w oczach, ponieważ są one drzwiami do jej serca – miejsca gdzie mieszka miłość. - Audrey Hepburn Bo ładność to naprawdę stan duszy. Ładne są nie te dziewczyny, które malują sobie usta czerwoną szminką, ale te, które chcą przytulać innych, gdy źle się czują, te, które z nieśmiałością mówią o tym, czego się boją i że czegoś nie rozumieją. Te, które potrafią powiedzieć, że sobie nie radzą(…). Ładne są te, które chcą mówić prawdę. - Małgorzata Halber Prawdziwa kobieta nie jest zła ani dobra, jest k o b i e t ą – to wystarcza, a winni są zawsze tylko i jedynie mężczyźni. - Stanisław Ignacy Witkiewicz Kobiet zwyczajnie nie da się zrozumieć, a więc nie warto nawet próbować. Co wcale nie oznacza, że nie mamy ich kochać. I nie oznacza, że powinniśmy przestać okazywać im na każdym kroku, ile dla nas znaczą. - Nicholas Sparks Cytaty na Dzień Kobiet z wierszy Jeśli pragniesz wzbogacić swoje życzenia na Dzień Kobiet o poetycki akcent, wybierz jeden z cytatów poniższych wierszy. Dzięki nim twoje słowa będą oprawione w piękne sentencje. Musi być do wyboru, Zmieniać się, żeby tylko nic się nie zmieniło. To łatwe, niemożliwe, trudne, warte próby. Oczy ma, jeśli trzeba, raz modre, raz szare, czarne, wesołe, bez powodu pełne łez. Śpi z nim jak pierwsza z brzegu, jedyna na świecie. Urodzi mu czworo dzieci, żadnych dzieci, jedno. Naiwna, ale najlepiej doradzi. Słaba, ale udźwignie. - Wisława Szymborska, „Portret kobiecy” Dzień 8 marca to kobiece święto. Są uprzejmości, toasty, prezenty. Każdy kwiat wręcza z twarzą uśmiechniętą, choć zwykle bywa zły i nadęty. Schodzą się goście, składają życzenia. Solenizantka także uśmiechnięta. Lecz chcę zapytać, tak dla przypomnienia, czy o kobietach ktoś zwykle pamięta? Że ostatnie spać idą, a pierwsze się budzą, że wciąż pracują od świta do zmroku, że nieustannie dla swoich się trudzą, a zauważane są raz w roku. - Konstanty Ildefons Gałczyński, „Dzień Kobiet” Dzisiaj dzień piękny, uroczysty! Taki dzień raz się w roku zdarza, gdy 8 Marca z gwarem wiosny wytryśnie z kartek kalendarza. Tak, to wspaniałe, wielkie Święto, więc śpieszą chłopcy i panowie z bukietem życzeń w barwach kwiatów – Uśmiechnąć się do Wszystkich Kobiet. - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, „Święto Kobiet” Cytaty o kobietach silnych W kobietach tkwi wielka siła, ale one nie zawsze o tym pamiętają. Dołącz do życzeń z okazji Dnia Kobiet jeden z poniższych cytatów i przypomnij im o tym podczas ich święta. Oto najlepsze sentencje o kobiecej sile: Świat potrzebuje silnych kobiet, które będą podnosić i budować innych. Kto będzie kochał i będzie kochany? Kobiety żyjące odważnie, czułe i zaciekłe; kobiety o niezłomnej woli. - Amy Tenney Nie ma siły potężniejszej niż kobieta zdeterminowana, by wzrosnąć. - WEB Dubois Silna kobieta może być również wrażliwa. Tylko dlatego, że w Twojej zbroi pojawiło się pęknięcie, nie wątp w swoją siłę ani przez chwilę. - autor nieznany I pewnego dnia odkryła, że jest zacięta, silna i pełna ognia, i że nawet ona nie może się powstrzymać, bo jej pasja płonęła jaśniej niż jej lęki. - Mark Anthony Być kobietą to strasznie trudne zajęcie, bo polega głównie na zadawaniu się z mężczyznami. - Joseph Conrad Kobieta jest organizmem ultradoskonałym. Potrafi się regenerować po ekstremalnie ciężkich doświadczeniach. Przetrwa wszystko. - Kasia Nosowska Może niektórych kobiet nie da się ujarzmić. Może są stworzone do tego, żeby być wolnymi, dopóki nie znajdą godnego partnera, z którym mogą dalej czuć się wolnymi, ale już we dwoje. - Darren Star, „Seks w wielkim mieście”
[Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 3: #GirlPower - fake, czy hasło, które powinnyśmy z dumą głosić?
W trzecim odcinku naszego podcastu redaktor prowadząca, Sandra Hajduk-Popińska oraz dziennikarki: Olga Pejas, Xymena Borowiecka i Katarzyna Mizera rozmawiają o tym, czym właściwie jest #GirlPower, co dla nas oznacza i dlaczego część z nas nie utożsamia się z tym hasłem. Zapraszamy na [Podcast] Bardzo Kobiecy vol. 3!
[Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 3: #GirlPower Wierzycie w #GirlPower? - pyta Sandra Hajduk-Popińska, redaktor prowadząca kobieta.pl w trzecim odcinku naszego podcastu. Sama mówi: Rozmawiamy jednak nie tylko o tym. Podejmujemy również temat tego, czy faktycznie tak jest, że tyle samo dobrego, ile złego my kobiety otrzymujemy od innych kobiet. A gdzie tak naprawdę potrzebne jest #GirlPower? I czym właściwie powinno się odznaczać to "siostrzeństwo"? [Podcast] Bardzo Kobiecy znajdziecie na naszym kanale na YouTubie i Spotify! View oEmbed on the source website Pozostałe odcinki naszego podcastu: "Mam alergię na słowo "czekamy". Mam ciarki mówiąc o tym". Posłuchaj pierwszego odcinka naszego podcastu Opieka zdrowotna w Polsce to jeden z najtrudniejszych tematów, nie tylko w czasach pandemii. Komu nie zdarzyło się narzekać na lekarzy czy pielęgniarki? Ale czy zastanawialiśmy się jak to wygląda po drugiej stronie? O własnych doświadczeniach i obserwacjach dyskutują redaktorki kobieta.pl. [Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 2: Święta: Za czy przeciw? Dla jednych z nas to "magiczny czas pachnący piernikami", dla innych "chaos, zgiełk i komercha". Redaktorki kobieta.pl porozmawiały o tym, co w tym grudniowym czasie im się podoba, a z czego wolałyby zrezygnować raz na zawsze. Czy święta są naszym ulubionym czasem w roku?
Ada Fijał: "Wszyscy żyliśmy w strasznym młynie" [WYWIAD]
Ada Fijał to aktorka, influencerka i osobowość medialna oraz jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich twarzy na Tik Toku. Znana jest ze swojego niebanalnego poczucia humoru oraz kolorowych stylizacji , które ją wyróżniają. O tym, czym żyje polski internet, dlaczego tak lubimy hejtować w sieci i w którym kierunku zmierza moda po pandemii - odpowiedzi na ten pytania, a także wiele innych, znajdziecie w rozmowie Oli Nagel z Adą Fijał!
Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Jesteś kojarzona ze światem mody, pierwszym rzędami pokazów i światem filmów i seriali. Jak to się stało, że z Ady Fijał – aktorki i osobowości medialnej, jak czytam na Wikipedii, stałaś się gwiazdą Tik Toka? Ada Fijał: O matko, ile mamy czasu? (śmiech) Poproszę wersję skróconą. Zaczęło się kilka lat temu od zaproszenia, które otrzymałam od grupy Abstrachuje TV. Zagrałam w ich w filmiku „Czego nie mówią kobiety?”. Wiedziałam, że Internet bywa złośliwy, a nawet okrutny. Tymczasem po opublikowaniu filmu na YT otrzymałam masę pozytywnych komentarzy! „Ekstra babka”, „Dziewczyna świetnia gra”,„Chcemy więcej” – pisali internauci. Zachęciło mnie to, by spróbować robić w Internecie coś więcej. Wpadłam na pomysł, by parodiować gwiazdy. Najpierw wzięłam na tapetę Tomka Jacykowa i Joannę Horodyńską, osoby, z którymi pracowałam i wiedziałam, że mają poczucie humoru. Z czasem poszerzyłam wachlarz portretów o kolejne nazwiska – Magda Gessler, Justyna Steczkowska, Magdalena Ogórek, Kuba Wojewódzki. Co ciekawe, moje parodie spodobały się nie tylko internautom, ale też gwiazdom! Tak to się zaczęło, a gdy nadeszła era Instagrama i Tik Toka, utwierdziłam się w przekonaniu, że krótka forma jest wystarczająca. Czyli ta kariera w Internecie to przypadek, szczęśliwy zbieg okoliczności? Nie zastanawiałam się nad tym. Robiłam to wszystko również dla własnej przyjemności i szybko okazało się, że TikTok mnie lubi. Kiedyś jakaś astrolożka powiedziała mi, że moja droga to telewizja i Internet, a nie kino. Ciekawe! Mogę powiedzieć „niestety”, ale jak widać ta wróżba się sprawdza. (śmiech) Skąd bierzesz pomysły na swoje filmy? Na przykład taki temat: „Ja się nie umiem ubrać”? Ja to biorę prosto z życia. Kiedyś przeczytałam pod jednym z „newsów” na mój temat: „Ta Fijał nie umie się ubrać”. Więc postanowiłam pokazać, że umiem. Na filmiku zakładam na siebie kurtkę, spodnie, bluzę – jest więc kilka warstw; i co nie umiem się ubrać? (śmiech) I co, internauci zrozumieli Twój żart? Nie wszyscy. Okazuje się, że treści, które nagrywam ironicznie, mogą być odbierane na poważnie. Ale widać, że ten filmikintryguje ludzi, bo obejrzało go już ponad 2 miliony osób! Czy Polacy mają poczucie humoru w Internecie Twoim zdaniem? Nie wiem, czy na to pytanie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Moje parodie były w pewnym sensie odzwierciedleniem tego, co działo się w polskim Internecie. Były inspirowane tym, co sama tam wyczytałam, wyszperałam na temat moich bohaterów. Przekopując się przez komentarze na temat Magdy Gessler czy Kuby Wojewódzkiego, trafiałam na prawdziwe perełki. Komentarze na Twój temat są również inspirujące? Do końca życia zapamiętam komentarz, który przeczytałam pod artykułem opisującym galę telewizji Polsat. Impreza organizowana była zimą w Teatrze Wielkim Operze Narodowej. Na zdjęciu widać śnieg, aktorki idą w szpilkach po chodniku. Pod naszym zdjęciem jest komentarz: „Po darmowe żarcie ciągnęliby piechotą przez tajgę”! (śmiech) Są takie komentarze, które nie śmieszą, a bolą? Coraz rzadziej czytam komentarze na swój temat. Dawniej byłam ciekawa, jak ludzie mnie odbierają, jakie moje cechy są najbardziej wyraziste. Teraz czytam o sobie sporadycznie i nie robi to już na mnie żadnego wrażenia. Myślę, że w pewnym sensie my, osoby publiczne, jesteśmy z hejtem oswojone. Bardziej przeraża mnie ilość hejtu związanego z medycyną czy lekarzami w kontekście szczepionek i koronawirusa. Być może ten hejt to sposób odreagowania na to wszystko, co się wydarzyło? Społeczeństwa próbują wytłumaczyć w jakiś sposób tę niewiarygodną i dość abstrakcyjną historię, jaką jest koronawirus, stąd teorie spiskowe, wątpliwości, niedowierzania itp. Rozumiem, że ktoś ma wątpliwości, bo każdy z nas je ma, ale czy z tego powodu powinniśmy obrzucać się nawzajem błotem? Ludzie wyzywają lekarzy od morderców i hitlerowców. To mnie przeraża. Zostawmy hejtujących antyszczepionkowców i zajmijmy się „Żelaznymi waginami”. Ada, o co chodzi? (śmiech) To żeńska odnoga literackiego kabaretu „Pożar w burdelu”. w którym opowiadamy o silnych kobiecych postaciach, od wyklętych żon Mieszka I, poprzez Marię Skłodowską-Curie, kobiety walczące w powstaniu, seks edukatorki, do sióstr opętanek. To projekt punkowy i feministyczny, idealnie wpisujący się w wydarzenia ostatnich czasów. Co łączy te wszystkie „żelazne waginy”? Siła kobiet, która okazuje się niezależna od czasów, w których żyjemy. Dlaczego sięgnęłyście po humor, a nie powagę? Zawsze odnajdywałam się w formach kabaretowych, bo uważam, że łatwiej edukować poprzez śmiech. Ten projekt został bardzo dobrze odebrany przez widzów. Grałyśmy na Open’erze, czy Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, „Żelazne waginy” trafiły nawet do Vogue! Do wołgi może, a nie do Vogue’a? Właśnie a propos, na scenie „zagrał” nawet samochód Ojca Świętego. Szkoda tylko, że przez ten ostatni rok trochę teatr podupadł, ale liczę na to, że wrócimy. Kultura nam przez ostatni rok podupadła, ale moda mam wrażenie także, a może nie podupadła tylko się zmieniła? Żartujesz na przykład na Instagramie, że celebrytki przestały umieć nosić szpilki. Jak patrzysz na ten stylowy świat gwiazd, mody, wypożyczanych sukni, w kontrze do koronawirusa? Maszyna się kręciła, aż tu nagle trach! To prawda, ale może tak miało być? Pandemia jest przerażająca, niemniej wszyscy żyliśmy w strasznym młynie. Ilość kolekcji wypuszczanych przez marki, dropów, wydarzeń, eventów była taka, że niektórzy – z tego co słyszałam – nie wiedzieli nawet na jakim są pokazie. Koronawirus sprawił, że zatrzymaliśmy się i – mam nadzieję - nabraliśmy dystansu. Dystansu do czego? Do rzeczywistości, która nas otacza. U wielu z nas pojawiła się w pewnym momencie refleksja, że mamy za dużo ubrań, za dużo kosmetyków, za dużo wszystkiego. Jednak muszę zauważyć, że ten konsumpcjonizm był nakręcany przez gwiazdy, które siadały w pierwszym rzędzie pokazów mody. W pewnym sensie tę spiralę nakręcałaś również Ty. Wszyscy to robiliśmy – dziennikarze, influncerzy, gwiazdy. Kreujemy trendy, zachęcamy do zmiany, nakręcamy to. Nie chodzi o to, by moda przestała istnieć. Ona była zawsze i moim zdaniem będzie. Moda to młodsza siostra psychologii. Mówi wiele o tym, w jakim jesteśmy nastroju, co nas kręci i jakie mamy zainteresowania, Moda od zawsze nas określała. To, co może się zmienić, to sposób, w jaki ją konsumujemy. W trosce o naszą planetę powinniśmy kupować mniej i z większą rozwagą. Oprócz tego, że bawię, staram się edukować moich odbiorców w tematach związanych z ekologią. Nakręciłam dwa klipy z tym związane, biorę aktywny udział w debatach poświęconych wpływie mody na środowisko oraz staram się żyć eko. Co w takim razie mówi o Tobie twój strój – kolorowe garnitury, czerwone usta, Twoje kolory? Jestem indywidualistką. Jest we mnie sporo odwagi. Co ciekawe, nie było tak zawsze. Gdy byłam w szkole teatralnej nosiłam czerń. Kochałam krakowską dekadencję. Co przekonało Cię do kolorów? Kiedyś fascynowałam się stylem retro. Zaszczepiła to we mnie moja babcia, która była klasyczną przedwojenną damą. Eleganckie nakrycia głowy, długie rzęsy, czerwone szminki. Na dyplomie w szkole teatralnej śpiewałam piosenki Edith Piaf i chciałam wyglądać jak ona. Przefarbowałam nawet włosy na czarno! Gdy przeprowadziłam się do Warszawy i zaczęłam interesować się modą, zauważyłam, że kolory bardziej do mnie przemawiają. Odnalazłam w nich pozytywną energię. Być może w przyszłości wrócę do czerni, ale na ten moment jestem kolorową Adą Fijał. (śmiech) Czy moda Twoim zdaniem ma poczucie humoru? Moda jest po to, by poprawiać nam humor! Nie powinniśmy traktować jej zbyt poważnie. Nie przejmujmy się trendami i opinią innych. Nie raz słyszałam: „Boże, ta znowu przebrała się jak do cyrku”. Dzisiaj ludzie przyzwyczaili się już chyba do mojego wyrazistego wizerunku i mniej jest tych komentarzy, ale ostatecznie to ja mam się dobrze bawić, prawda? Gdybym miała patrzeć tylko na to, jak jestem postrzegana, to nosiłabym wyłącznie skromne sukienki i czółenka. Jesteś gwiazdą Internetu, pracujesz w serialu, tworzysz różne artystyczne projekty. Nie masz takich myśli: „co by tu jeszcze”? Moim „jeszcze” są działania charytatywne, w które angażuję moją społeczność. Zostało to zauważone i nominowano mnie w tym roku do Gwiazd Dobroczynności. Cz\y będzie coś więcej – nie wiem. Wczoraj akurat rozmawiałam na ten temat z moim kolegą z liceum, Obydwoje jesteśmy dość spełnieni w tym, co robimy i mieliśmy po tej rozmowie jeden wniosek, że o ile w pierwszej części życia traktujemy je bardziej łapczywie, o tyle w drugiej skupiamy się na czerpaniu z niego w spokoju i powoli. Ty tak możesz? (śmiech) Zaskoczę cię, nie mam z tym żadnego problemu. Często jeżdżę na weekendy na działkę i po prostu znikam. Nie ma mnie. Obserwuję przyrodę, bawię się z synem, albo nic nie robię i mam z tego ogromną przyjemność. Taka druga połowa życia jak najbardziej może być czymś dla mnie… Mnie się jakoś wierzyć w to nie chce i jak znam Adę Fijał, to do końca swoich dni będziesz żyć kolorowo – jak śpiewała Ewa Bem! Widzę Ciebie za kilka dekad, w pierwszym rzędzie, w tej czerwonej szmince i wyglądasz jak 100-letnia Iris Apfel! No dobrze, to życz mi właśnie tego! (śmiech)
Paulina Smaszcz o kryzysie wieku średniego w Polsce: "Kobiety z takiego Radomia nie mają żadnego wsparcia. Straciły pracę i gdzie mogą pójść? Zostaje tylko Biedronka"
- Nikt w tym kraju nie chce nam pomóc - mówi Paulina Smaszcz autorka książki "Bądź Kobietą Petardą", która od lat śledzi losy dojrzałych kobiet w Polsce i wspiera ich w różnych działaniach. Jej zdaniem ani nasze państwo, ani nasze społeczeństwo nie umie, lub nie chce, pomóc kobietom w najtrudniejszym etapie ich życia - połowie wieku. Zobacz rozmowę wideo!
Kryzys wieku średniego kobiet w Polsce Paulina Smaszcz od kilku lat bada, jak zmiany polityczne, społeczne i gospodarcze, które dokonały się w ciągu kilku ostatnich dekad, wpłynęły na realne życie Polek w średnim wieku. Jak wynika z rozmowy wideo, którą z Pauliną Smaszcz przeprowadziła Ola Nagel, problem kobiet w połowie biegu życia jest powszechny. Wiele z nich – mimo wyższego wykształcenia, marzeń i aspiracji, nie dostaje szansy na rozwój. Gwiazda na własnej skórze doświadczyła, jak trudny dla kobiety jest czas połowy biegu życia. To właśnie w tym okresie Paulina Smaszcz stracił pracę, rozwiodła się i zaczęła chorować. - Zajmuję się kobietami w połowie biegu życia, które straciły pracę w czasie transformacji systemowej. Dla tych kobiet jest tylko praca w usługach – Biedronka, dyskonty, kosmetyka. W takim mieście jak Radom nie ma możliwości, by kobiety z wyższym wykształceniem miały wiele ofert pracy i te kobiety zaczynają pracować poniżej swoich kompetencji – tłumaczy Paulina Smaszcz i zauważa, że to wielki błąd systemu a także paradoks, że kobiety w średnim wieku, które odchowały dzieci, ustabilizowały swoje życie i wreszcie mogą poświęcić się samorozwojowi, nie mogą tego zrobić. - Gdy przychodzi kryzys wieku średniego, pojawia się niezaspokojona potrzeba zmiany. Te kobiety chcą wreszcie zrealizować swoje marzenia zrealizować, tylko nie mają wsparcia, ponieważ wszyscy spychają kobietę w tradycyjne role. Nie zatrudnia się dojrzałych kobiet. – dodaje Paulina Smaszcz, podkreślając, że połowa życia to bardzo trudny czas dla kobiet w Polsce. ZOBACZ TEŻ: Iza Kuna: "Mówię o przemijaniu z perspektywy zwykłej kobiety. Nie boję się tych tematów" [WYWIAD] - Media kreują wirtualny świat brzydkich albo ładnych, średnich nie ma w ogóle, a biorąc pod uwagę statystyki, to nas jest najwięcej - mówi Iza Kuna i przyznaje, że wielokrotnie chciała pokazać swoje ciało takim jakie jest naprawdę, ale nikt nie był zainteresowany. Iza Kuna doskonale wie, jak czuje się w swoim ciele kobieta po 50-tce - coraz bardziej samotna, coraz mniej piękna i coraz bardziej smutna. Paulina Smaszcz: "Nikt w tym kraju nie chce nam pomóc" Więcej o kryzysie wieku średniego Polek i tym, jak zawalczyć o siebie, a także o nowej motywacyjnej książce Pauliny Smaszcz "Bądź Kobietą Petardą" dowiesz się z rozmowy wideo. Zapraszamy! PRZECZYTAJ TAKŻE: Wypalenie zawodowe, czyli kryzys dojrzałych kobiet: "Nie wiem, kim jestem i co chcę robić. Czuję pustkę" Zaczyna się od marzenia i nadziei na jego spełnienie. To "światełko w tunelu" prowadzi Cię przez życie. Wierzysz, że jeśli tylko będziesz mocno się starać, osiągniesz cel. Po kilku, kilkunastu latach jesteś na szczycie. Marzenie o spełniło się i... co? Wszystko traci sens. Takich uczuć doświadcza wiele współczesnych kobiet, które w wieku trzydziestu, czterdziestu, a czasem pięćdziesięciu lat doświadczają kryzysu zawodowo - egzystencjalnego. Tracą poczucie szczęścia i nie wiedzą, kim są i jak mają żyć. Właśnie tak czują się Anka, Kasia i Agnieszka. Poznaj ich historię. Być może przeżywasz to, co one... 5 korzyści płynących z kryzysu wieku średniego u kobiet Kryzys wieku średniego wcale nie jest tak straszny jak go opisują. Poznaj korzyści płynące z racji wieku i doświadczeń, które przeżyłaś.
Kobieta Zawsze Młoda: Założyła konto na Instagramie, by dorabiać na emeryturze. Dziś jest mentorką tysięcy kobiet. "Ja mam w głowie wciąż 18 lat"
Intensywnie trenuje, zawstydzając młodsze koleżanki i kolegów na treningach, nie przepada za makijażem i lubi swoje siwe włosy. Irena Wielocha - bo o niej mowa - to jedna z najsłynniejszych seniorek w polskim internecie, która prowadzi popularne konto na Instagramie KOBIETA ZAWSZE MŁODA. Choć cyferki w dowodzie wskazują na to, że zbliża się do 70-tki nie ma czasu myśleć o starości. "Ja mam w głowie 18 lat" - mówi mi Irena Wielocha. Rzeczywiście ma w sobie więcej energii niż niejedna nastolatka! Uwielbia sport, trzyma dietę, ma wiele pasji i kocha młodych ludzi. Jeśli potrzebujecie "kopniaka" do zmiany swego życia na lepsze, koniecznie przeczytajcie tę rozmowę!
Panią Irenę Wielochę - KOBIETĘ ZAWSZE MŁODĄ - spotykam w jednej ze śródmiejskich kawiarni. Jest lato 2020. Umawiamy się na wywiad w Warszawie. Właśnie przebywa w stolicy. Przyjechała tu by kontynuować treningi. Te w internecie nie dają jej pełnej satysfakcji. Już z daleka bije od niej niesamowita aura - energia, radość, power! Po kilku pytaniach już wiem, że mogłabym z nią rozmawiać godzinami. Od naszego spotkania minęło sporo czasu. Na Instagramie KOBIETY WIECZNIE MŁODEJ jest mnóstwo nowych osób. Być może Pani Irena ma trochę więcej siwych włosów i kilka nowych zmarszczek, ale to, co mówi i jak myśli o świecie oraz sobie samej nie uległo zmianie. To, co przeczytacie poniżej, to tylko skrawki jej niesamowitego życia, pełnego ciekawych anegdot, poczucia humoru i dystansu, którego tak bardzo nam teraz potrzeba w dzisiejszych czasach... Photo: Kobieta.pl - Ola Nagel Instagram, czyli pomysł na życie na emeryturze Aleksandra Nagel – KOBIETA.PL: Pani Ireno, czuje się Pani gwiazdą Instagrama? Pani Irena Wielocha - Kobieta Zawsze Młoda: Nie, absolutnie. Ja się przede wszystkim czuję zakłopotana, na tym Instagramie. Skąd to zakłopotanie? Kiedy człowiek ma tak dużo lat, co ja, a ludzie wokół obsypują cię komplementami, to jestem zakłopotana. To jest bardzo miłe i sympatyczne, ale wie Pani, ja mam 68 lat, a oni mi piszą, że jestem piękna. Nie wiem, jak mam reagować. Pani nie uważa się za piękną? Piękne to są 50-tki. (śmiech) Staram się robić jak najładniejsze zdjęcia i wtedy wyglądam na piękniejszą, ale nie po to, by mnie obsypywali komplementami, tylko po to, by przyjemniej się mnie oglądało. Ciekawa koncepcja. Po co w takim razie jest Pani potrzebny ten Instagram? W zasadzie on mi do niczego nie był potrzebny. (śmiech) Dlaczego zaistniałam na Instagramie? Bo chciałam zarabiać pieniądze. Bardzo odważne podejście. To jest uczciwe. Tak, jestem na emeryturze i chcę zarabiać pieniądze. Dlatego założyłam profil na Instagramie. Sama Pani wpadła na to, żeby spróbować na Instagramie? Nie do końca. Troszeczkę mnie podpuszczono. (śmiech) Kilka lat temu zaczęłam chodzić na zajęcia fitness i tam niemal od samego początku – nieskromnie mówiąc – byłam faworyzowana przez trenera. Po pewnym czasie zorientował się, że jestem świetną motywatorką dla innych uczestników. W związku z tym wykorzystywał mnie bezczelnie do motywacji innych osób. (śmiech) Nie miałam nic przeciwko temu, bo w zamian miałam niesamowite treningi. Tak to się zaczęło. Potem zaprosił mnie do telewizji, gdzie prowadził zajęcia porannej gimnastyki. Któregoś dnia jego dziewczyna mówi do mnie: „Wiesz co? Takich lasek jak ja na Instagramie jest mnóstwo, a takich osób jak Ty nie ma. Wzięłam to sobie głęboko do serca i założyłam Instagram. Tak się zaczęło. Choć przyznam szczerze, że zarabiać na Instagramie wcale tak łatwo nie jest… Co Pani daje ten Instagram, oprócz ewentualnych kontraktów? Wiele się tu nauczyłam. Bardzo dopingują mnie te wszystkie pozytywne opinie na Instagramie do rozwoju, dbania o siebie, żeby nie odpuszczać. Póki jestem na Instagramie, nie mam wyjścia, muszę być w formie, a wiadomo w takim wieku to różnie bywa. (śmiech) Polubiłam osoby, które mnie obserwowały i zaczęłam doceniać nasze rozmowy. Chęć zarabiania pieniędzy zeszła na drugi plan. Właśnie, jak to jest mieć 68 lat? Wiele osób w moim wieku perspektywa starości przeraża, nie chcą o tym myśleć. A ja się zastanawiam, próbuję przygotować, oswoić… Wie pani co, to życie na emeryturze jest ciężkie. To są zmiany różnego rodzaju w ciele i umyśle, nowe choroby, nawroty, w stawach już wszystko nie działa tak sprawnie jak wcześniej. Dlatego tak dbam o siebie. Ten czas pandemii dobrze na mnie wpłynął, nie tylko dlatego, że motywują mnie obserwujący na Instagramie. To był dla mnie sprawdzian. Czego? Sprawdzian wytrwałości i silnej woli - utrzymania dobrej formy, mimo tak wielu przeciwności! W dużej mierze to zasługa trenera, który jest człowiekiem odpowiedzialnym albo zapobiegliwym, trudno powiedzieć. W każdym razie na początku lockdownu zaczął nam wrzucać treningi. Zawiązała się mocna grupa wsparcia. Trzy razy w tygodniu dostawaliśmy rozpisany trening. Każdy musiał zrobić trening i pochwalić się. Trwało to jakiś czas, a jak się skończyło to postanowiłam, że przyjadę do Warszawy. PRZECZYTAJ TAKŻE: Ewa Kasprzyk kontrowersyjnie o seksie po 50.tce Aktorka nigdy się nie wstydziła grać scen intymnych. Ewa Kasprzyk uważa, że rówieśniczki powinny brać z niej przykład. Ma 61 lat, jest pewna siebie i chętnie opowiada o swoim życiu seksualnym. Jaki jest seks po 50.tce? Iliana Ramirez, córka meksykańskiej uzdrowicielki, radzi Polkom: DAJ CIAŁU ODPOCZĄĆ, NIE ZAGŁUSZAJ GO "DOPALACZAMI", ODDYCHAJ GŁĘBOKO! Horoskop dzienny miłosny na 2 października 2024 dla Strzelca pokazuje, co dziś czeka ten znak zodiaku pod względem uczuciowym. Strzelce mogą liczyć na romantyczne niespodzianki, które przyspieszą bicie ich serca. Basia Kurdej-Szatan: "Nigdy nikt nie powiedział mi tych okropnych rzeczy prosto w twarz!" - Dzięki social mediom artyści stali się bliżsi i łatwo dostępni - mówi Basia Kurdej Szatan w rozmowie z Olą Nagel. Znana polska celebrytka przyznaje, że hejt na jej koncie na Instagramie jest powszechny, ale nie zamierza zamknąć czy zablokować konta. Jak reaguje na okropne komentarze instagramowych troli, co sądzi o współczesnym show-biznesie i dlaczego zdarza się jej rzucić złośliwemu fanowi ciętą ripostę? Zobaczcie wideo! Kobieta zawsze młoda - seniorka z duszą nastolatki Przyjechała Pani z Beskidu Niskiego do stolicy tylko po to, by uczestniczyć w treningach? Nikt mi w to nie chciał wierzyć, ale to prawda. Przyjechałam, żeby być na treningach, żeby trenować na siłowni w grupie, bo to ogromna różnica w porównaniu do moich treningów w górach. Brakowało mi tego. Większość mieszkańców Warszawy chętnie przeniosłaby się w dziewicze tereny, a Pani robi odwrotnie! Jestem rodowitą warszawianką. W Beskidzie Niskim mamy drewnianą łemkowską chatę, z pięknym gontowym dachem. Jest tam pięknie, jest tam cudownie. Można się zakochać, ale jest jedno „ale”. Ja nie potrafię siedzieć w miejscu. Jestem taki trochę zwariowany człowiek, nie potrafię robić w kółko tego samego, mnie to mierzi, denerwuje. W związku z tym skoczyłam do Warszawy. Mam tysiące powodów, żeby tu przyjechać, ale głównym powodem były treningi. To jest dla mnie rzecz najważniejsza. Dziękuję, że na tej liście powodów pojawiła się rozmowa ze mną. (śmiech) Cóż, nie z każdym mam ochotę rozmawiać. Nie każdej gazecie i portalowi udzielam wywiadu. Czuję się wyróżniona. Trochę Pani mówi jak gwiazda! (śmiech) Powiem tak: „Jestem rozpoznawalna, ale gwiazdą się nie czuję”. Kiedyś byłam z mężem w Aninie w szpitalu i podchodzi do mnie kobieta i przynosi mi gazetę, w której udzieliłam wywiadu. „To Pani jest na tym zdjęciu?” – pyta. Miałam parę takich fajnych zdarzeń. Była pandemia, poszliśmy na spacer. Wracamy do domu. Odpalam komputer a tam wiadomość od jakiegoś pana. On pisze: „Była pani na spacerze dzisiaj, ja panią poznałem, jechałem na rowerze. Z mężem pani była, żałuję, że pani nie zaczepiłem”. Miło mi się zrobiło, a to był młody chłopak! W życiu bym się nie spodziewała! Najgorzej jest na siłowni! (śmiech) Obcy ludzie obrzucają mnie komplementami, a ja się spieszę na bieżnię! Czasami tak mnie chwalą, że aż nie wiem, co powiedzieć. Pamięta Pani taki okres w swoim życiu, kiedy czuła się Pani taką prawdziwą laską? Był taki czas! Choć trwał bardzo krótko. Człowiek czuje się wtedy pięknym, kiedy ma obok siebie osobę, która tak właśnie myśli. Nie chodzi o słowa. One bywają puste. Chodzi o gesty, zachowanie, spojrzenie. Kiedy to było? Lata 70-te. Byłam wtedy jeszcze studentką. Tańczyłam taniec towarzyski. To nie było nic poważnego. Jakiś pan z domu kultury, kilka par, jakieś konkursy amatorskie. Raczej zabawa niż na poważnie. Pojechaliśmy na turniej do Gdańska. Na tym konkursie dostałam tyle komplementów, jak nigdy w życiu i zostałam wyróżniona za najlepsze nogi! To był ten moment! Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy To jak jest z tą urodą? Jest ważna czy nie? No jest! A jak jest z mężczyznami? Im uroda jest potrzebna? Z nimi to inna sprawa. Mężczyzna jest piękny nie tylko tym, co zewnętrzne. Jest piękny tym, co robi w życiu, jak się porusza, jak mówi. Czasami widzę mężczyznę, który być może nie jest zbyt urodziwy, ale jak się odezwie… Jak poczuję harmonię, od razu jest ładniejszy! Jestem w stanie zaakceptować brak urody, na rzecz tego jak on ze mną rozmawia. Być może mój osąd na ten temat wynika z tego, że mam przystojnego męża. Gdybym drugi raz miała wychodzić za mąż, to bym takiego przystojnego męża nie brała. (śmiech) Dlaczego? Przystojni mężczyźni są rozpieszczeni przez kobiety. Pani też rozpieszczała męża? Ja? W życiu! Żona to nie to samo, co obce kobiety. U mnie jest reżim. Jesteśmy już czterdzieści parę lat po ślubie. Niejedno już widziałam. Nie raz obce kobiety wręcz narzucały się mojemu mężowi bez skrupułów, przy mnie! A mężowi w to graj. Nie potrafi powiedzieć: „Odczep się, daj spokój”. Żaden mężczyzna nie potrafi. To ich buduje! Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy / autor: Mikołaj Wielocha Wiele kobiet w Pani sytuacji pewnie by obraziło się na męża. Były sceny zazdrości? Były i zazdrość, i awantury. To normalna ludzka rzecz. Przepis na udane małżeństwo, niedoskonały feminizm i życiowa mądrość To jak udało się Wam przetrwać tyle lat? Cóż, może mieliśmy szczęście? Mieliśmy trochę wspólnych zainteresowań, ale też wiele dawaliśmy sobie przestrzeni. Mąż uwielbia góry. On żył górami. Ja żyłam pracą, domem, dziećmi. Ile mają Państwo dzieci? Dwoje. Mąż był pędziwiatr. Oświadczał: „Ja jutro wyjeżdżam. Nie będzie mnie 2 tygodnie, jadę tu i tu”. Czasami się zgadzałam, czasami nie. Był taki moment, że powiedziałam: „Jedź, ale pamiętaj, jak wrócisz to klucze nie będą pasowały do mieszkania”. (śmiech) Domyślam się, że mąż nie pojechał, skoro jesteście cały czas razem. Żyjemy w świecie, w którym wiele osób jednak się rozstaje. Zamyka drzwi, łatwo te klucze wymienia, a Państwo razem 40 lat. To było inne 40 lat. Wszystko się zmienia, społeczeństwo też się zmienia. Ja nie raz chciałam trzasnąć drzwiami, tylko czasami nie miałam wyjścia po prostu. Ktoś w jednym z wywiadów zapytał mnie: „Wie Pani całe życie się zmieniło, a Pani nie pomyślała, żeby męża zmienić?” Zaskoczyła mnie tym pytaniem, bo ja nigdy nie pomyślałam, żeby męża zmienić. Ja pomyślałam, żeby go zostawić, ale drugiego bym nie wzięła (śmiech). Mój mąż ma pewne zalety, które bardzo cenię. Jest bardzo mądrym i dobrym człowiekiem. Chodzi o mądrość życiową? O nie. Mądrość życiowa to moja domena. (śmiech) Chodzi o inteligencję. Mąż to bardzo oczytany człowiek. A co mąż sądzi o tym całym Instagramie? Mąż ma konto, ale nie jest zbyt aktywny. On tam jest, bo jest. Śmieję się, że nie mam kota, nie mam psa, ale mam męża. Trochę się boję wrzucać z nim zdjęcia, bo mi całe show potrafi zabrać! (śmiech) Przytłacza go Pani rozpoznawalność? Bywa ciężko. Któregoś razu zaproszono nas do Dzień Dobry TVN. Młody człowiek chciał o mnie zrobić reportaż. Planował przyjechać do mnie do domu i tu zrobić ze mną wywiad. Sugerował, by był obecny mąż i dzieci. Mnie się to bardzo spodobało, ale mąż był sceptyczny. „Nie będę obcych ludzi do domu wpuszczać” – mówił. I co, odpuściła Pani? Absolutnie. Powiedziałam im, że ekipa przychodzi następnego dnia. Mąż zarzekał się, że wyjdzie z domu, ale ja mu na to: „I tak zostawisz mnie z obcymi ludźmi?. (śmiech) Został? Najpierw stał samotnie w kuchni. Wie Pani, on całe życie był na świeczniku, a teraz sytuacja się odwróciła. Żaden prawdziwy mężczyzna na to nie chce się zgodzić. Ale poproszony o powiedzenie paru słów o mnie, zrobił to. Nawet razem pojechaliśmy na przejażdżkę rowerami, która była elementem reportażu. Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy / autor: Mikołaj Wielocha Zna się Pani na mężczyznach? Od zawsze spędzałam sporo czasu w towarzystwie mężczyzn, bo jestem z zawodu inżynierem. Technologia drewna to męski świat! A jak poznała Pani męża? Uczyliśmy się w jednej szkole średniej. Do głowy mi nie przyszło, żeby takim facetem się zainteresować. Wszystkie dziewczyny za nim szalały. Mąż był wychowywany bez ojca, przez dwie kobiety: mamę i babcię. Jedynak – ukochany, wychuchany. Wcale się im dobrze nie powodziło, ale chodził do szkoły w garniturkach szytych na miarę, tu w Warszawie. Po sąsiedzku mieszkał Żyd krawiec, który pięknie szył za drobne pieniądze. Wszystkie dziewczyny w szkole się w nim kochały, ja też, choć nie tak od początku. Trzeba się było ustawiać w kolejce? Nie ustawiałam się w żadnej kolejce. Obojętna na to wszystko byłam aż do czasu, gdy w szkole zorganizowana została zabawa. Po szkolnych tych zabawach chodził trener tańca towarzyskiego i szukał ludzi sprawnych tanecznie. Zaprosił mojego przyszłego męża z moją najlepszą koleżanką z klasy, bo pięknie tańczyli polkę warszawską. Niestety koleżanka nie mogła chodzić na zajęcia, bo miała takiego ojca, co to mówił: „Godzina ósma, masz być w domu”. W związku z tym zaproponował mnie i tam się jakoś to skleciło. (śmiech) Więc taką to przygodę miłosną i taneczną przeżyliśmy razem. Wspomina Pani o pracy z mężczyznami? Co to za historia? Miałam taki epizod w życiu, że przez kilka lat pracowałam w Krośnie i tam byłam kierowniczką! Kolega mnie wciągnął, a potem odszedł i mnie awansowali. Do dziś pamiętam, jak jeden z panów, którego miałam być przełożoną nie mógł w to uwierzyć. „Ja się z tym nie zgadzam” – mówił. „Ja pójdę i zapytam dyrektora, czy to na pewno tak jest”. Podobnie kierownik stolarni. Kiedy cokolwiek mówiłam, odwracał się ostentacyjnie. Tylko dlatego, że byłam kobietą. To jak Pani wytrzymała tam tak długo? Próbowałam go przenieść od innego działu, ale bez skutku. To człowiek z Jasła. Różne bywają układy w małych miasteczkach. (śmiech) Musiałam jakoś z tym żyć, a poza tym inni moi podwładni mnie lubili. Wszyscy siedzieli w jednym pokoju, tylko on w osobnym. To miał być mój pokój, ale wolałam dać go jemu. Dałam mu pokój, to nawet dzień dobry zaczął mi mówić. Czasami nawet rękę podał. Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy / autor: Mikołaj Wielocha Jak Pani na to wszystko patrzy z perspektywy czasu? Świat się zmienił na lepsze dla kobiet? Powiem szczerze, nie jestem feministką, broń Boże. Uważam, że feministki przeginają. One odwracają się od mężczyzn w pewnym sensie, a przecież to jest niemożliwe. Razem z nimi żyją, pracują, mieszkają. Mają synów. Nie mogą odwracać się od mężczyzn. Coś w tym jest! Wspomina Pani o synach. Wiele kobiet zastanawia się dzisiaj, jak tych synów wychować. Wiele feministek atakuje mężczyzn, a jednocześnie ma w domu syna, wychowuje mężczyznę… Mnie feminizm drażni, bo ja wierzę w równość. Nie uważam, by kobiety były lepsze od mężczyzn, tak jak nie uważam, by mężczyźni byli lepsi od kobiet. Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy / autor: Mikołaj Wielocha Kiedy zaczyna się starość? Ma Pani takie momenty, kiedy Pani sobie myśli: „Chciałabym mieć 20, 30 lat, a nie 68”? Czy Pani się czuje w dobrym miejscu, w dobrym czasie? Zdecydowanie wolę mieć moje 68 lat. Kiedy byłam młodsza, byłam troszeczkę taką kurą domową. Miałam dobry zawód. Zarabiałam więcej pieniędzy od męża, a nie miałam siły tego w jakiś sposób przełamać, żebym poczuła się na równi z nim. A teraz to mi się udało. Poza tym, mam 68 lat, ale wie Pani co? Ja się w ogóle tych lat nie czuję. To ile Pani ma lat w głowie? Przy mężu mam 68 lat, ale jak wychodzę z domu to 18. (śmiech) A na siłowni jak jestem! Młode dziewczyny przychodzą i mówią: „O matko, pani deskę umie tak robić? Ja bym w życiu tak nie wytrzymała.” Koledzy, którzy ze mną ćwiczą, też są w szoku. Może nie podnoszę tyle ciężarów, co oni, ale jestem elastyczniejsza, zwinniejsza. Denerwuje się Pani, gdy ktoś ustępuje miejsca w tramwaju albo w autobusie? Wkurzam się. Kiedyś ktoś mi chciał ustąpić miejsca, jak jechałam na siłownię w sportowym stroju i z torbą.(śmiech) Ktoś mi nawet kiedyś powiedział, że muszę zacząć siadać, bo złą robotę robię innym staruszkom. W sumie coś w tym jest, bo w końcu chyba dobrze, by młodzi ludzie starszym ustępowali miejsca. Nie wszyscy mają taką kondycję jak Pani. Taki mój mąż na przykład. On ma chore stawy biodrowe. Jedziemy autobusem i mówię mu, żeby usiadł. To on nie, bo jak ja nie siedzę, to on też nie usiądzie. Widzi Pani, jacy Ci faceci są. Będzie cierpiał, ale usiąść nie usiądzie. Ta starość to ciężka sprawa. Wiele osób w moim wieku cholernie się jej boi. I słusznie! A Pani się boi? Boję się, autentycznie. To ciekawe, bo dla wielu osób – przepraszam, ale muszę to powiedzieć – Pani już jest stara… Nie ma za co Pani przepraszać. Wiem, że tak jest. Ja nie lubię starych ludzi, to okropne, ale nie lubię. Bo jak patrzę na starą osobę, to widzę siebie, a jak rozmawiam z młodymi, tak jak z Panią, to się czuję dobrze. Pani nie lubi starszych ludzi, bo Pani się w nich trochę przegląda, jak w lustrze, prawda? Tak i to jest straszne. Tu nie chodzi o wygląd. Do zmarszczek już się przyzwyczaiłam, do siwych włosów też. Ja się boję tej niedołężności. Starsi ludzie są niedołężni, wolniej się ruszają, mówią, reagują na wszystko i to jest coś, co jest najgorsze. Dlatego ja ćwiczę, żeby nie być taka, żeby od tego uciec. Ale wiadomo, że to kiedyś dopadnie. I co wtedy? Nie będę się tym teraz martwiła. Będę zawsze młoda, bo tak chcę! Wiadomo, że dopadnie, chociaż w sumie nie, jak na przykład umrę na siłowni. (śmiech) Jak aktorka na scenie! Całkiem przyjemna śmierć. Skoro w Pani jest tyle energii, to czy Pani przypadkiem tych koleżanek rówieśniczek nie denerwuje? (śmiech) Pewnie, że denerwuję. Wolę z młodymi przebywać. Jak widzę towarzystwo samych starszych ludzi, to od razu uciekam! Z nimi nic nie umiem nic zrobić konstruktywnego. Ale przecież są te wszystkie spotkania emerytów, uniwersytety trzeciego wieku… To nie moja bajka. Na przykład taki Dancing Międzypokoleniowy. Słyszała Pani? Nie. To założyła Paulina Braun w Warszawie. Ona wyciągnęła starych ludzi z domu i tańczą. Dzwoniła nawet kiedyś do mnie i zachęcała do udziału. Życzyła mi nawet bym dożyła wieku z cyfrą 7 z przodu, bo podobno wtedy nabiera się odwagi do starości. Na co ja jej powiedziałam, że ja w życiu nie będę stara. (śmiech) Lubi Pani patrzeć w lustro? Nie cierpię patrzeć na tę babę! Gdy nie patrzę w lustro, to mam 18 lat i nic mnie nie obchodzi. Czasami jeszcze potrafię szpilki założyć i na ulicy tyłkiem zakręcić! W mini też Pani chodzi? Lubię krótkie spódnice, ale w nich tylko po domu chodzę. Nogi już nie te. Starość tam widać. Najlepiej jednak czuję się w stroju sportowym. To jestem prawdziwa ja! Ja chcę żyć, a sport dodaje mi energii. A jak zaczyna się Pani dzień? Wstaję zawsze przed 7 rano. Tak mam nastawiony budzik, ale często budzę się jeszcze wcześniej. I wstaję, bo w końcu leżenie w łóżku i czekanie na 7 rano jest głupie, nie? (śmiech) Potem zaczynam żyć. ZOBACZ TEŻ: To najstarsza mama na świecie. W wieku 74 lat powitała na świecie bliźnięta. Jak to możliwe? Przez lata walczyła o to, żeby zostać mamą. Dopiero w wieku 74 lat los się do niej uśmiechnął. Historia kobiety, która nie porzuciła marzeń o macierzyństwie daje nadzieję i porusza do łez. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/310451f89af347abe2580871dbe0672c1a098626-996a54b.jpeg" width="300" height="300" alt="To najstarsza mama na świecie. W wieku 74 lat powitała na świecie bliźnięta: "Jestem szczęśliwa, że po latach bezdzietności mogłam zostać mamą"" title="To najstarsza mama na świecie. W wieku 74 lat powitała na świecie bliźnięta: "Jestem szczęśliwa, że po latach bezdzietności mogłam zostać mamą"" /> Była gwiazdą. Wszystko się zmieniło, gdy usłyszała diagnozę: „7 miesięcy życia” Mira Duma, jedna z najpopularniejszych blogerek modowych w Rosji, usłyszała przerażającą diagnozę. Kobieta na swoim Instagramie opowiedziała historię choroby, która stała się ceną jej sukcesu. Dziś przychodzi z przestrogą dla wszystkich, którzy stawiają karierę na pierwszym miejscu. To wyznanie pokochało tysiące kobiet: "To, że woda zmywa twoje łzy, nie oznacza, że ​​nie płaczesz" "Jeśli to nie ty jesteś silna, nikt nie jest. To, że woda zmywa twoje łzy, nie oznacza, że ​​nie płaczesz. To, że płaczesz, nie oznacza, że nie jesteś wystarczająco silna, aby sobie z tym poradzić. Jestem tobą. Widzę cię. Jestem z tobą, płaczę z tobą." Ten wpis pokochały samotne matki, zdradzane żony, nieszczęśliwe kobiety.
18-letnia Krysia Paszko nagrodzona przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny za „Rumianki i Bratki”
Twórczyni fikcyjnego sklepu internetowego „Rumianki i bratki”, który pod przykryciem pomaga ofiarom przemocy, otrzymała nagrodę Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego za wkład w walce z pandemią. Ilu osobom zdołała pomóc?
„Rumianki i bratki” - kosmetyki, które ratują skórę Projekt Krysi powstał z myślą o osobach, które w dobie pandemii są szczególnie narażone na kontakt z oprawcą. W tym czasie ich liczba wzrosła o 30-50%. Osoby te często są skazane na stałą obecność agresora i nie mają możliwości wezwania pomocy. Zobacz też: Rumianki i bratki, czyli kosmetyki które naprawdę ratują skórę „Rumianki i bratki”- wspaniała inicjatywa warszawskiej licealistki „Rumianki i bratki” oficjalnie są sklepem, który oferuje kosmetyki na „podpuchnięcia, potłuczenia, obrzmienia i zasinienia”. W rzeczywistości za pośrednictwem strony na Facebooku, ofiary przemocy mogą otrzymać wsparcie, posługując się przy tym specjalnym szyfrem. „Zakup” produktów to tak naprawdę potajemny kontakt z psychologami i policją, a „dostawa do domu” jest sygnałem dla zespołu, że ofiara jest zagrożona i należy wezwać służby. „Sklep” zaczął funkcjonować w kwietniu ubiegłego roku i od tamtej pory przyjął 350 zgłoszeń. 18-letnia Polka doceniona również poza granicami kraju Pomysł 18-latki został doceniony nie tylko w Polsce, ale również poza granicami kraju. 15 lutego, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyznał Krysi Nagrodę za Solidarność Obywatelską w walce z pandemią: Zobacz też: Przerażająca reklama IKEA Czechy. Spot w nietypowy sposób porusza problem przemocy domowej Krysia Paszko: „Nie mogę wyobrazić sobie życia bez pomagania innym” Krysia jest jedną z 21 laureatów z Unii Europejskiej. „Nie mogę wyobrazić sobie życia bez pomagania innym, to coś naturalnego”- mówi założycielka „Rumianków i bratków”. Wyróżnione inicjatywy wyłoniono spośród 250 wniosków, które zostały złożone przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego, osoby fizyczne i prywatne przedsiębiorstwa. Wśród innych kandydatów z naszego kraju, znalazło się m.in. stowarzyszenie „Dla Równości”, udzielające pomocy poprzez zagospodarowanie nadwyżki żywności z supermarketów. View oEmbed on the source website
Agata Kulesza przerywa milczenie w sprawie rozwodu. To był dla niej trudny czas: „W twarzy ciagle mam napięcie”
Agata Kulesza i Marcin Figurski wzięli rozwód już w zeszłym roku. Do tej pory żadna ze stron nie wypowiedziała się w kwestii publicznie. Znana aktorka postanowiła przerwać milczenie. Nigdy wcześniej nie zdradziła tak wiele szczegółów z prywatnego życia.
Agata Kulesza, znana polska aktorka, po raz pierwszy zabrała głos na temat swojego rozwodu. Jak się okazuje, rozstanie z Marcinem Figurskim było bardzo burzliwe. Na szczęście w tych trudnych chwilach mogła liczyć na wsparcie przyjaciół. Agata Kulesza i trudny rozwód Rozwody gwiazd często bywają pożywką dla mediów. Agata Kulesza długo milczała na temat swojego rozstania z Marcinem Figurskim. Znana aktorka spędziła ze swoim partnerem 23 lata. Ostatni rok w jej życiu był bardzo ciężki. Na szczęście miała wsparcie najbliższych. Rozstania choć są bardzo bolesne, bywają pouczające. Agata Kulesza przyznaje, że nowa sytuacja była dla niej prawdziwą lekcją poznania samego siebie. Zobacz też: Rozwód dla kobiety nie musi oznaczać końca. To może być nowy początek! Agata Kulesza z planu filmu o niewinnie skazanym Tomaszu Komendzie: „Płakałam jak dziecko Sukces Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta - "Śniegu już nigdy nie będzie" powalczy o Złote Lwy Agata Kulesza. Czy jest gotowa na nową miłość? Aktorka zrozumiała, że związek ma wiele twarzy. Rozstanie wskazało jej drogę do odpowiedzi na pytanie, jak powinna wyglądać odpowiednia relacja. Jej były mąż, Marcin Figurski jest znanym operatorem filmowym. Spod jego ręki wyszły m.in. Brzydula, Niania i Rodzinka.pl. Para doczekała się jednej córki, Marianny. Zobacz też: Judyta Turan nie żyje. Aktorka "M jak Miłość "przegrała walkę z rakiem
Magda Mołek i Joanna Keszka: "Orgazm za orgazmem zbliżamy się do kobiety prezydenta"
- Orgazm za orgazmem zbliżamy się do kobiety prezydentki! – mówi Joanna Keszka w rozmowie z redaktor prowadzącą Kobieta.pl Aleksandrą Nagel. Jej zdaniem istnieje silny związek między udanym seksem, a sukcesami kobiet w społeczeństwie, także w polityce. Czy jest szansa, że niebawem doczekamy się prezydentki RP? Magda Mołek i Joanna Keszka uważają, że TAK!
Magda Mołek i Joanna Keszka - autorki bardzo popularnego podcastu Empik GO „Rozważna i Erotyczna” – w rozmowie z Kobieta.pl wyjaśniają, jaki istnieje związek między udanym seksem a rosnącą siłą kobiet w życiu publicznym, również w polityce. View Ediplayer on the source website Udany kobiecy seks to wolność, siła, pewność siebie, a to wszystko wpływa na postrzeganie kobiet w społeczeństwie. Zobaczcie, co jeszcze powiedziały Magda Mołek i Joanna Keszka o kobiecej solidarności, sile kobiet i energii, która w nas drzemie. Obejrzyjcie naszą rozmowę wideo! Zobaczcie też 3. część rozmowy z Magdą Mołek i Joanną Keszką o powieściach erotycznych i książce "365 dni" Zajrzyjcie też do 2. część wywiadu z Magdą Mołek i Joanną Keszką o tym, jak dobry seks pozytywnie wpływa na nasze życie. Obejrzyjcie również 1. część wywiadu, w której Magda Mołek i Joanna Keszka wyjaśniają dlaczego kobiety nie powinny wstydzić się mówić głośno słowo "cipka"!
Kiedy kobieta zakasa rękawy: Jacinda Ardern, premier Nowej Zelandii [FEMALE HERO]
O 40 letniej premier jednego z najszczęśliwszych krajów na świecie znów jest głośno, a to za sprawą wygranej z koronawirusem. O sobie mówi, że jest feministką, socjaldemokratką i musi być naprawdę dobra w tym co robi, bo jej popracie to aż 60%.
„Najbardziej prawdopodobne, że zostanie premierem” Jacinda urodziła się pod koniec lipca 1980 roku w małej miejscowości Murupara w Nowej Zelandii. Jej rodzina należała do Mormonów: ojciec -policjant (w jego ślady chciała z reszta pójść córka), matka - kucharka w szkolnej stołówce. Jacinda już od najmłodszych lat wyróżniała się wśród rówieśników - udzielała się w szkolnym samorządzie, pisała do gazetki, była ambitna i bardzo postępowa, a jednocześnie skromna. Pierwszą pracę zaczęła w wieku 14 lat w smażalni ryb, a po studiach wyjechała do Nowego Jorku, gdzie pomagała w jadłodajni dla bezdomnych. Do polityki wciągnęła ją ciotka - Marie Ardern, działaczka nowozelandzkiej Partii Pracy. Młody wiek nie przeszkodził jej w zdobywaniu sukcesów - była między innymi doradczynią premiera Wielkiej Brytanii, Tonego Blair’a. Po powrocie do Nowej Zelandii, tamtejsza lewicowa Partia Pracy przyjęła ją z otwartymi rękami. W końcu, w 2017 roku ziściła się przepowiednia jej znajomych z colleg’u, którzy jednogłośnie uznali ją przyszłym premierem kraju. Jacinda Ardern dziś jest najpopularniejszym premierem w historii kraju. Za co kochają ją Nowozelandczycy? Feminizm Pierwszy postulat Jacindy? Możliwość noszenia spodni w szkole - dziewczęta w Morrinsville College do tej pory mogły zakładać tylko spódnice. Kilkanaście lat później, premierka Nowej Zelandii wydłuża urlop macierzyński i walczy z ubóstwem menstruacyjnym, wprowadzając do szkolnych toalet bezpłatne środki higieniczne. Tolerancja Jeszcze w trakcie studiów Jacinda porzuca Kościół. Jego idee nie pokrywają się z wartościami i przekonaniami przyszłej premierki. Szczególnie dotkliwe jest dla niej potępienie homoseksualizmu - podczas nauki dzieliła mieszkanie z parą gejów. Znów, kilkanaście lat później, Jacinda Ardern jako pierwsza w historii premier, kroczy na przodzie Parady Równości Auckland 2018, wspierając tym samym społeczność LGBT. Zdjęcia przedstawiające uśmiechniętą Jacindę w morzu tęczowych flag obiegły świat. Wielozadaniowość „Nie jestem pierwszą kobietą, która na codzień mierzy się z wieloma zadaniami. Nie jestem pierwszą pracującą matką.” - tak Jacinda Ardern odniosła się do sceptycznych głosów po tym, jak mieszkańcy Nowej Zelandii dowiedzieli się o jej ciąży. 21 czerwca 2018 roku na świat przyszła jej córka, Neve Te Aroha. Poród odbył się w publicznym szpitalu, a świeżo upieczona mama wraz z niemowlęciem wróciły do domu prywatnym samochodem partnera Jacindy - Clarke’a Gayforda. Jacinda wróciła do pracy już po 6 tygodniach. Jest znów w czołówce - to druga w historii kobieta która została matką w podczas trwania kadencji. Obowiązki dzieliła równo pomiędzy kraj, a Neve: zdjęcia rodziny ze szczytu ONZ wywołały prawdziwą sensację - premierka i przedstawicielka Nowej Zelandii podczas obrad karmiła córkę piersią. View oEmbed on the source website Empatia i siła 15 marca 2019 Nowa Zelandia zamarła. W wyniku zamachów na meczety w mieście Christchurch zginęło 51 osób. Sprawcą był 28 letni Australijczyk, motywem islamofobia i rasizm. 10 dni po tragicznych wydarzeniach Jacinda Ardern drastycznie ograniczyła prawo posiadania broni na terenie kraju. „They are us” - słowa premierki w geście solidarności ze społecznością muzułmańską wybrzmiewały na świecie jeszcze przez długi czas. Zarządzanie w kryzysie Wreszcie 2020. Podczas gdy świat wciąż walczy z pandemią koronawirusa, Jacinda Ardern ogłasza koniec epidemii w kraju. Wszystko dzięki bezkompromisowemu podejściu premierki - Nowa Zelandia szybko wprowadziła zarówno odpowiednie ograniczenia, jak i diagnostykę obywateli. Jacinda Ardern nie byłaby sobą, gdyby w czasie pandemii nie starała się podnieść na duchu swojego, jak mówi „pięciomilionowego zespołu”: organizowała transmisje LIVE na Facebooku, podczas których w luźnym stylu rozmawiała z uczestnikami czatu. Dziewczyna z sąsiedztwa Cały świat zazdrości Nowej Zelandii Jacindy Ardern i nie ma w tym nic dziwnego. Premierka wysp zdaje się być ucieleśnieniem women power, połączeniem odwagi, siły i wrażliwości. Nie zapominajmy o skromności. Jacinda mając ochotę na indyjską kuchnię, chwyciła za telefon i jak gdyby nigdy nic zamówiła jedzenie z dostawą do... Parlamentu. View oEmbed on the source website
68-latka jako pierwsza kobieta dotarła do najdalszych głębin Rowu Mariańskiego
Dr Kathryn Sullivan, astronautka, geolożka i oceanografka, jako pierwsza dotarła do najgłębszego, zbadanego jak dotąd, miejsca Rowu Mariańskiego. Tym samym połączyła dwa "krańce świata", bo ponad 30 lat temu odbyła pozaziemski spacer przy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
Kathy Sullivan: 68-letnia Amerykanka zanurkowała wgłąb Rowu Mariańskiego Dr Kathryn Sullivan to była astronautka i geolożka NASA, która w niedzielę zanurkowała do najgłębiej położonego miejsca w Rowie Mariańskim - Głębi Challengera. Jest pierwszą kobietą w historii, której się to udało. Łącznie, do najgłębszego zbadanego miejsca na Ziemi dotarło zaledwie 8 osób. Do miejsca położonego 11 kilometrów pod powierzchnią oceanu Kathryn, wraz z pilotem wyprawy, Victorem Vescovo, dotarli w kapsule DSV Limiting Factor (LF). Po wypłynięciu na powierzchnię, załoga odbyła rozmowę telefoniczną z astronautami, przebywającymi na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. To pierwszy raz, kiedy dwa "krańce świata" zostały połączone przez jedną osobę. Wyprawa wgłąb Ziemi odbyła się w ramach projektu badawczego EYOS Expeditions. Jej lider, Rob McCallum, tak podkreśla wyjątkowość sytuacji: Kathy Sullivan: pierwsza kobieta, która odbyła spacer kosmiczny 68-letnia Amerykanka Kathy Sullivan to również pierwsza kobieta, która odbyła kosmiczny spacer na stacji ISS. Wydarzenie miało miejsce w 1984 roku, łącznie Kathryn wzięła udział w trzech misjach kosmicznych. Dr Kathy wyznała, że eksploracja zarówno dna oceanu, jak i przestrzeni pozaziemskiej było dla niej niesamowitym przeżyciem: