Te oczy zna cały świat. "Mona Lisa XXI wieku" Steve'a McCurry'ego idzie pod młotek w Polsce
Portret zielonookiej afgańskiej dziewczynki autorstwa Steve’a McCurry'ego, która została okrzyknięta „Mona Lisą” XXI wieku, oglądać można w DESA Unicum na wystawie „Fotografia Kolekcjonerska”. 15 października zdjęcie, które ma szansę stać się najdrożej sprzedaną w Polsce fotografią, zostanie zlicytowane. Druga część ekspozycji poświęcona została gwiazdom takim jak Brigitte Bardot, Sophia Loren czy Kate Moss.
"Moda Lisa XXI wieku" w Polsce W pakistańskiej miejscowości Nasir Bagh, właściwie w samym środku zbrojnego konfliktu, prowadzona była nieformalna szkoła. Jej uczennicą była właśnie ona, Szarbat Gula – dziewczyna, która już wkrótce stała się symbolem afgańskich uchodźców, a w jej przenikliwym spojrzeniu doszukiwano się odbicia tragedii, jaką pochłonięta została jej ojczyzna. Zdjęcie właściwie już w dniu publikacji stało się ikoną. Prezentowana fotografia powstała w 1984 roku, w momencie gdy amerykański reporter Steve McCurry na zlecenie magazynu „National Geographic” przybył do obozu dla uchodźców znajdującego się na pograniczu afgańsko-pakistańskim. Portret zielonookiej dziewczyny stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych okładek na świecie. Praca ta była nie tylko przełomem we współczesnej fotografii dokumentalnej. Dzięki niej cały świat na nowo zainteresował się sytuacją polityczną i ekonomiczną panującą w Afganistanie. Zobacz też: Dziewczyna Jamesa Bonda była Polką? Cenne fotografie na warszawskiej wystawie Na wystawie „Fotografia Kolekcjonerska. Klasyka i awangarda artystyczna” nie zabrakło też wybitnych polskich artystów. „Alicja w krainie czarów” jest kultowym cyklem inscenizowanych fotografii do książki Lewisa Carolla. Jego autorami są fotograf Tomek Sikora i grafik Marcin Mroszczak. Cykl powstawał na przestrzeni roku między 1978 a 1979. W każdą pierwszą niedzielę miesiąca realizowana była jedna ilustracja. W postaci z opowieści Carolla wcielali się przyjaciele i znajomi autorów. Powstało 12 ilustracji do wybranych rozdziałów książki. Autorzy organizowali całe przedsięwzięcie samodzielnie angażując własne środki finansowe, wybierając plenery, tworząc scenografię, gromadząc i kompletując kostiumy, wymyślając charakteryzację dla poszczególnych postaci. Realizacja tych „bajkowych” zdjęć była ucieczką od socrealistycznej rzeczywistości. Dawała wolność twórczej wyobraźni, odpoczynku od codziennych problemów i szansę na wejście w świat, w którym wszystko jest możliwe. Ten wyjątkowy projekt nie został ukończony z powodu wybuchu stanu wojennego i rozproszenia się po świecie autorów. Na wystawie „Fotografia Kolekcjonerska” zobaczyć można 9 oryginalnych, unikatowych odbitek z tego cyklu.W DESA Unicum oglądać można również fotografie autorstwa m.in. Ewy Partum, Tadeusza Rolke, Teresy Murak i Ryszarda Kapuścińskiego. Zobacz też: Niezwykła historia Ellen von Unwerth Ikony pop kultury, w tym Brigitte Bardot Z kolei „Fotografia Kolekcjonerska. Sławy, Gwiazdy, Osobowości” to przedstawienia wielkich osobowości pop-kultury. Wśród nich wyjątkowa fotografia Brigitte Bardot autorstwa Jeana Bartheta. Był on francuskim projektantem, który po raz pierwszy zyskał rozgłos w latach 50. XX wieku jako producent kapeluszy dla gwiazd Hollywood i francuskiego kina. Współpracował z największymi domami mody: Chanel, Sonia Rykiel, Karl Lagerfeld, Kenzo, Versace. W swojej karierze trwającej ponad 40 lat pozostał ulubionym kapelusznikiem Sophii Loren, Brigitte Bardot czy Jacqueline Kennedy. Jego wielką pasją była fotografia, której poświęcił tyle samo czasu co modzie. Najbardziej cenione są jego portrety artystów, gwiazd filmowych i estradowych. Na wystawie pojawiły się również zdjęcia wielkich gwiazd ekranu takich jak Audrey Hepburn, Marlene Dietrich, Cher czy Tina Turner. Wystawę Fotografia Kolekcjonerska obejrzeć można do 15 października 2020 roku w Dom Aukcyjnych DESA. Aukcja Fotografia Kolekcjonerska: Klasyka i Awangarda Artystyczna odbędzie się 15 października o godzinie 19.00, a Aukcja Fotografia Kolekcjonerska: Sławy, Gwiazdy, Osobowości zaplanowana jest na godzinę 20.00 15 października 2020 roku. Zobacz też: Była sobie dziewczyna: Kanadiana
10 najlepiej zarabiających aktorek w Hollywood. ZASKOCZENI?
W Hollywood pracuje mnóstwo pięknych i utalentowanych kobiet. Jednak które amerykańskie aktorki zarobiły najwięcej w 2018 roku? Kto stanął na czele tej listy?
Najlepiej zarabiające kobiety Hollywood Magazyn Forbes jak co roku przygotował zestawienie aktorek, które mają najlepsze zarobki w 2018 roku. Na liście uwzględniono okres od czerwca 2017 do czerwca 2018 roku. Co ważne, magazyn podaje kwoty przed odprowadzeniem podatku. Kto jest najlepiej zarabiającą aktorką Hollywood? Scarlett Johansson znalazła się na pierwszym miejscu ze względu na gażę z filmu Avengers: Wojna bez granic, gdzie aktorka zagrała Czarną Wdowę. Scarlett powróci do tej roli także w przyszłym roku, co może oznaczać utrzymanie się w czołówce kolejnego zestawienia. Na drugim miejscu jest Angelina Jolie dzięki filmowi Czarownica 2, nad którym aktualnie pracuje. Zestawienie trzech najlepiej zarabiających aktorek Hollywood zamyka Jennifer Aniston, która dołączyła do nowego serialu z Reese Witherspoon o pracy nowojorskich mediów. Zarówno Aniston jak i Whiterspoon zarobią 1.25 mln dolarów za odcinek (seria będzie miała 10 odcinków). Kto jeszcze znalazł się w TOP 10 najlepiej zarabiających kobiet w Hollywood?
Są piękne i ambitne, a do tego świetnie zarabiają. Oto ranking najlepiej zarabiających amerykańskich aktorek.
Magazyn Forbes opublikował listę najlepiej zarabiających amerykańskich aktorek. Kot znalazł się w tej złotej 10-tce? 10. Deepika Padukone, $10 mln Jest indyjską supermodelką i aktorką. Świeże nazwisko w showbiznesie. Zadebiutowała w 2007 roku w filmie "Om Shanti Om", wystąpiła u boku jednego z najbardziej rozpoznawalnych aktorów Bollywoodu: Shahrukha Khana. 9. Mila Kunis, $11 mln Piękna aktorka i super mama, która właśnie spodziewa się drugiego dziecka. Uwielbiana przez duże koncerny kosmetyczne oraz biżuteryjne. Jest twarzą marki biżuterii Gemfields oraz alkoholu Jim Beam, a sporą sumę otrzymała także za rolę w filmie "Złe mamuśki". 8. Julia Roberts, $12 mln Kontrakt z luksusową marką Lancome zapewnił jej 8. pozycję w rankingu. Zalicza się obecnie do najpopularniejszych i najlepiej zarabiających aktorek Hollywood. Poza tym to Julia Robert to już legenda, jej twarz i uśmiech zna cały świat, aż przyjemnie na nią patrzeć. 7. Amy Adams, $ 13,5 mln Spora sumka wpadła Amy przy współpracy z marką Max Mara, poza tym rola w "Batman vs Superman". 6. Charlize Theron, $16,5 mln Charlize Theron zachwyca od wielu lat urodą i inteligencją. Nic zatem dziwnego, że jej kontrakt z Diorem (J'adore Dior). Co prawda 10 mln dolarów na koncie Charlize zawdzięcza roli w "Królewna Śnieżka i Łowca", ale pozostałe miliony to zasługa kontraktu z perfumami J'adore Dior. View oEmbed on the source website 5. Fan Bingbing, $17 mln Aktorka zasłynęła dzięki roli w "X-men: Przeszłość, która nadejdzie" i dlatego też do jej drzwi zapukały takie marki, jak Chopard czy L'Oreal. Jest jedyną aktorką chińskiego pochodzenia w tym rankingu i radzi sobie świetnie w show-biznesie. 4. Jennifer Aniston, $21 mln Jennifer cały czas na topie, jej 4 miejsce w rankingu wcale nas nie dziwi. 3. Scarlett Johansson, $25 mln W dużej mierze efektem jej wysokich zarobków jest obsadzenie Johansson w roli Czarnej Wdowy w filmach Marvela. 2. Melissa McCarthy, $33 mln Aktorka wystąpiła w remake'u "Ghostbusters" w wersji żeńskiej i to zapewniło jej kilkanaście milionów dolarów na koncie. Melissa ma również smykałkę do biznesu i sama doskonale inwestuje pieniądze. 1. Jennifer Lawrence, $46 mln Absolutna faworytka zestawienia, drugi raz z rzędu gości w rankingu i warto przypomnieć, że jest najmłodszą, 26-letnią kobietą w zestawieniu najlepiej zarabiających aktorek 2016 roku. View oEmbed on the source website Przeczytaj również: Jared Leto w kampanii GUCCI
Aktorka Scarlett Johansson uznawana jest za jedną z najseksowniejszych kobiet świata. Muza Woody'ego Allena uwielbia łączyć ekstrawaganckie trendy z klasyką i nigdy nie sprząta w swojej szafie.
Bywa nieznośna i humorzasta dlatego na wywiady dziennikarze przynoszą jej czekoladowe prezenty. Dla jednych anioł dla innych współczesne wcielenie Marilyn Monroe. Nie ma w niej nic co można określić jako sztampowe, nudne czy bez wyrazu. Wystarczy spojrzeć na kokieteryjne spojrzenie, pełne zmysłowe usta oraz chwiejące się na wysokich obcasach dziewczęce nogi i gotowe - nie można o niej zapomnieć. Zawód aktorki był pierwszym marzeniem Scarlett Johansson, zwierzyła się z niego rodzinie w wieku trzech lat i ambitnie dążyła do jego realizacji. Kiedy była mała z wypiekami na twarzy przymierzała szpilki swojej mamy i bez najmniejszego zahamowania robiła bałagan w szafie. To był taki mały dziewczęcy rytuał, dzięki któremu czuła się jak prawdziwa gwiazda. Potem siedziała na podłodze i wcinała czekoladki, czekając aż ktoś ją znajdzie i pochwali jej wygląd. Nigdy nie brakowało jej temperamentu, już jako nastolatka uwielbiała spontaniczne zmiany koloru włosów i zabawę z makijażem. Nowy Jork był dla niej inspiracją i schronieniem, tam odkrywała siebie i szukała nowych pomysłów na zmianę wyglądu. Nic zatem dziwnego, że zaczęli interesować się nią światowi projektanci mody i reżyserzy. Urodę i talent Scarlett Johansson docenili m.in. Woody Allen, Louis Vuitton czy Stella McCartney. Wszyscy podkreślali, że to kobieta o niezwykłej sile charakteru i niespożytej energii. Wizażystka współpracująca z aktorką na planie filmu "Kochanice króla" żaliła się, że " Scarlett potrafi być naprawdę nieznośna i humorzasta, bez najmniejszych oporów stawia na swoim". Uwielbiam kamerę, nie boję się pokazać nago i umalować ust na czerwono. Bardzo lubię blond loki i ostre krótkie cięcia. Jestem seksowna, bo czuję się seksowna. - mówiła aktorka. Scarlett uwielbia markowe ciuszki, ubolewa jedynie że w jej garderobie rzadko jest porządek. Najczęściej kupuje buty, torebki i okulary przeciwsłoneczne. Gustuje w wysokich pantoflach Jimmy Choo i trampkach marki Converse. Na uroczystych galach pojawia się niczym kopciuszek, spóźniona i oszałamiająco piękna. Zazwyczaj wybiera suknie Dolce&Gabbana, Stelli McCartney, Marca Jacobsa lub Gucci'ego. Kiedy wkracza (a raczej wbiega) na czerwony dywan kamery należą tylko do niej. Co tym razem się zmieniło: inny kolor włosów, makijaż, kreacja? Fotoreporterzy oślepiają ją błyskiem fleszy. A ona jest w swoim żywiole, nie siedzi już na podłodze z pudełkiem czekoladek, jej marzenie jest rzeczywistością. Zaskakuje, szokuje, uwodzi... Znajomi Scarlett twierdzą, że ona nigdy nie przestaje być aktorką, nawet w życiu osobistym. Cały czas czuje się jakby stała na scenie i odgrywała niepowtarzalną rolę swojego życia. View oEmbed on the source website
Nie musisz już kontrolować całego swojego życia, zawsze świetnie wyglądać i mieć faceta, który wpisuje się w ten obrazek. Witaj w epoce „low control”!
Kristen Stewart nie znosi szpilek, więc na wielkie wyjścia zakłada do sukni haute couture buty Nike i ma gdzieś, że jej stylistka prawie dostaje zawału. Drew Barrymore po pierwszej ciąży nie wróciła do dawnej figury. Kiedy internauci wytykali jej, że roztyła się do rozmiaru 42, odpowiedziała, że „woli przez godzinę zmieniać córeczce pieluchy, niż ćwiczyć przez pięć godzin dziennie z osobistym trenerem”. Jennifer Lawrence już po raz drugi zaliczyła wpadkę na rozdaniu Oscarów. Rok temu, gdy odbierała statuetkę dla najlepszej aktorki, przewróciła się, wchodząc po schodach na scenę. W tym roku – potknęła się na czerwonym dywanie, kiedy wysiadała z limuzyny. Gdy jakiś dziennikarz zapytał ją niedawno, jak się czuje na premierach swoich filmów, odparła, że wolałaby być w domu, leżeć na kanapie, jeść chipsy i oglądać nowy odcinek „Rodziny Kardashianów”. A kiedy cały świat zachwycał się kampanią, jaką zrobiła dla Diora, wyznała, że to wszystko zasługa Photoshopa, bo „normalny człowiek tak nie wygląda”. W Wielkiej Brytanii brukowce drukują zdjęcia, na których Adele wychodzi z księgarni w rozciągniętym swetrze, conversach i legginsach. „Ma 30 milionów dolarów, a ubiera się jak przeciętny człowiek!” – zachwycał się dziennik „Daily Mail”. Scarlett Johansson też na co dzień nie przypomina seksbomby, jaką znamy z reklamy kosmetyków Dolce & Gabbana. Od podkreślających talię i biust sukienek aktorka woli bluzy z kapturem i dresowe spodnie. Nie mówiąc już o tym, że na dietę przechodzi wyłączenie wtedy, gdy wymaga tego od niej rola. Nowe pokolenie: kobiety „low control” Kobiety z generacji „low control” wyzwoliły się spod presji dbania o swój wizerunek przez 24 godziny na dobę. Pilnowanie tego, jak się wygląda, co się mówi i je, jest dla nich zbyt wyczerpujące. Top modelka Laetitia Casta otwarcie przyznaje, że bycie idealną jest nudne. Niedawno w wywiadzie dla brytyjskiego „Daily Mail” narzekała: – Ile można rozmawiać o dzieciach, dietach i kremach?! Do mężczyzny nikt nie powie: „Jak znajdujesz czas dla dzieci? A w wolnym czasie, co lubisz nosić?”. Kocham swoje dzieci, ale to, że jestem matką, nie jest tym, co jest we mnie najciekawsze. Z kolei rozprawianie o tym, jak dbam o cerę, jest mało interesujące i redukuje moją rolę w świecie do zera. Modelka nie jest w takim myśleniu odosobniona. Coraz więcej kobiet zamiast nieustannie debatować o tym, jak bardzo są fit, jakie jedzą proteiny i jaką jogę uprawiają (zauważyłaś, że np. Jennifer Aniston od lat mówi w wywiadach tylko o tym?), wolą zajmować się czymś kreatywnym i mówić o sprawach bardziej profesjonalnych, np. o swojej pracy. Chcą być traktowane poważnie. Postrzegane jako osoby, które mają coś ważnego do powiedzenia, a nie jak słodkie idiotki, które znają się tylko na dietach. Zdaniem psychologów, z każdym rokiem rośnie liczba kobiet, które uznają, że w życiu trzeba sobie odpuścić. Szukając wytchnienia, wyłamują się ze zbroi „control freaków”. – Noszenie dziurawego swetra, jedzenie tego, na co mam ochotę czy odmówienie udziału w maratonie mody, nie jest buntem dla samego buntu, jeśli pomaga kształtować wewnętrzną autonomię – wyjaśnia Robert Rient, pedagog i trener treningu interpersonalnego. – Rezygnacja z tego, do czego zachęcają reklamy i najróżniejszej maści eksperci, i skupienie się na własnych potrzebach, podążanie za swoim głosem, przypomina bunt nastolatka, który musi zanegować system wartości i wierzeń swoich rodziców, aby mógł znaleźć siebie, świat własnych priorytetów. Do podobnych ruchów co jakiś czas dochodzi w grupie ludzi zmęczonych, znudzonych, czasami wyczerpanych reagowaniem na kolejne oczekiwania stawiane przez zewnętrzny świat. Perfekcjonizm zakodowany w genach Przez dekady ideałem kobiecości były hollywoodzkie gwiazdy – zawsze pięknie ubrane, z idealną fryzurą i makijażem, który sprawiał, że wyglądały jeszcze bardziej idealnie i seksownie. Później na świecie pojawili się paparazzi i okazało się, że gwiazdy też mają „bad hair day”, dzień kiepskiej cery, a na dodatek chodzą w kapciach (nawet Bogusława Lindę, modelowego macho, sfotografowano w nich kiedyś przed domem). Gwiazdy wpadły w panikę. Przerażone, że zdjęcia paparazzi zniszczą ich starannie wypracowany wizerunek, zaczęły się stylizować niemal 24 godziny na dobę. Nawet gdy szły po zakupy, wyglądały jak gwiazdy. A my wpadałyśmy w jeszcze większe kompleksy. Dziś, w epoce mediów społecznościowych, każda z nas jest gwiazdą. Na Facebooku, Instagramie, na swoim blogu... Mniej lub bardziej świadomie, wszystkie kreujemy swój wizerunek w sieci. Piszemy statusy z nadzieją, że zostaną skomentowane. Czekujemy się w miejscach, które są „cool”, licząc na dużo lajków. Robimy sobie 20 zdjęć i wrzucamy na Facebooka to najlepsze. A jeszcze wcześniej „przepuszczamy” je na Instagramie przez filtr Valencia, który rozświetli twarz tak, że nie będzie widać cieni pod oczami i pryszczy na brodzie. 25-letnia Agnieszka, office manager w dużej firmie, mówi, że kiedyś zanim wrzuciła coś na Facebooka, zastanawiała się, ile zdobędzie lajków. I notorycznie przejmowała się tym, co ludzie o niej pomyślą. – Nawet ubierałam się tak, żeby słyszeć od koleżanek z pracy komplementy – mówi. – Rok temu poznałam fantastycznego, mądrego życiowo chłopaka. To on pierwszy powiedział mi prosto w oczy, że nie muszę udawać kogoś, kim nie jestem. I że najbardziej podobam mu się rano, gdy chodzę po domu z rozczochranymi włosami, nieumalowana i w piżamie. To tak naprawdę jemu zawdzięczam, że wyluzowałam i nabrałam pewności siebie. Teraz noszę, co chcę, skupiam się na zupełnie innych rzeczach. Poszłam na studia podyplomowe i żałuję, że wcześniej marnowałam czas na głupoty. Z kolei 28-letnia Karina, malarka, przyznaje, że ciśnienie na bycie idealną zakodowały w niej mama i babcia. – Od dziecka byłam uczona kindersztuby. Babcia powtarzała, że kobiecie nie wypada wyjść z domu z nieułożoną fryzurą i bez makijażu. Mama ciągle mnie strofowała: „Ubierz się ładnie, jak idziesz do ludzi. Nie chodź do nikogo bez zapowiedzi, bo nie wypada. Nie mów podniesionym głosem, bo to nieeleganckie!”. Znajomi nieraz powtarzali: „Kara, spuść powietrze. Świat się nie zawali, jak wyluzujesz.” Ale ja nie potrafiłam. Zaczęłam powoli odpuszczać, zwłaszcza odkąd sama mam dziecko. Nadal nie wyjdę z domu bez podkładu na twarzy i maskary na rzęsach, ale po placu zabaw biegam za córką w lekko już spranych dresach i znoszonych trampkach, bo tak mi jest najwygodniej. Najtrudniejszy pierwszy krok Wiele z nas chciałoby sobie odpuścić i być bardziej wyrozumiałymi wobec siebie, ale to nie jest łatwe. Zaakceptowanie tego, jaka jesteś naprawdę, ze wszystkimi słabościami i wadami, wymaga ogromnej pracy nad sobą. – Jeszcze kilka miesięcy temu cały czas wolny poświęcałam temu, żeby całe moje życie było idealne – opowiada 31-letnia Marlena, stomatolog. – Chciałam fajnie mieszkać, świetnie wyglądać, bywać w modnych miejscach. To tak, jakbym miała tym udowodnić, że jestem coś warta. Któregoś dnia stwierdziłam, że to bez sensu. Męczyłam się na jodze, chociaż więcej frajdy daje mi energetyczny spinning. Od surowej ryby w sushi wolę mielonego z buraczkami w barze mlecznym. Kawa na sojowym mleku nigdy mi nie smakowała, więc wróciłam do mleka krowiego i mam gdzieś, co mówią dietetycy. Dziwię się koleżankom, które marzą, by mieć osobistego trenera. Ja wolałabym za te pieniądze wyjechać w fajną podróż. Sława, niesława i grube dolary Psychologowie zgodnie mówią, że im bardziej sobie odpuszczasz, tym bardziej zyskuje twoja pewność siebie. Inga, jedna z moich koleżanek, pali papierosy, nie pije czarodziejskich herbatek, a jak ma ochotę na fast food, idzie na hamburgera do McDonalda. – Żyję bardzo niezdrowo, więc zapewne umrę wcześniej niż moje koleżanki, które piją yerba mate i wzmacniają mięśnie kręgosłupa na pilatesie. Ale może umrę szczęśliwsza od nich? – żartuje. – A może wręcz przeciwnie? Będę żyła dłużej, bo podobno to szczęśliwi żyją dłużej? A ja jestem bardzo szczęśliwa. Może to lepsze dla zdrowia niż wieczne spięcie i sztucznie wymuszone kontrolowanie się na każdym kroku? Rebel Wilson, która uchodzi w Hollywood za jedną z tych naprawdę wyluzowanych gwiazd, twierdzi, że to nieustanne spięcie i potrzeba pilnowania swojego wizerunku wynika u kobiet z kompleksów i czystej próżności. – Ludzie uważają, że mam wszystko bezczelnie gdzieś, a ja po prostu nie jestem próżna. Nawet gdy występuję w telewizji, nie za bardzo obchodzi mnie, jak wyglądam. Inne aktorki mówią: „Och, nie mogę dziś zjeść za dużo na lunch, bo kręcę scenę w bieliźnie”. Ja mam to gdzieś. Jem lunch, bo muszę po prostu mieć siłę – zdjęcia często kończą się grubo po północy, muszę mieć energię. I myślę, że kobiety powinny cieszyć się tym, jak wyglądają, i tym, że są zdrowe, a nie za wszelką cenę dopasowywać się do obowiązujących mód i stereotypów. Tak jak Anne Hathaway. Aktorka przez lata skrupulatnie budowała swój nieskazitelny obraz. W pewnym momencie stał się on dla widzów po prostu niestrawny. Kiedy rok temu odbierała Oscara, spadła na nią fala krytyki za to, że jej podziękowania były zbyt perfekcyjne. W internecie pojawili się nawet „Hathahaters” (to skrót od „Hathaway haters”), którzy pisali, że „mają dość tego chodzącego ideału o nieskazitelnej, alabastrowej cerze, białych zębach, nienagannej figurze, perfekcyjnie ułożonej fryzurze i w najpiękniejszych sukniach Valentino”. – Intrygujące jest jednak to, że właściwie nikt nie potrafi powiedzieć, co takiego konkrentnie jest w Anne Hathaway, co sprawia, że nikt jej nie lubi. Po filmie „Diabeł ubiera się u Prady” była przez wszystkich uwielbiana. I nic dziwnego. Ale później za wszelką cenę starała się zaprezentować jako słodka, dobra, skromna i wdzięczna za wszystko osoba, a efekt był dokładnie odwrotny – skwitował Brian Balthazar, wydawca portalu „Pop Goes the Week”. Hathaway po Oscarach na kilka miesięcy zniknęła z życia publicznego, żeby ludzie od niej odpoczęli. Wróciła wyraźnie wyluzowana. Wcześniej na spacer z psem wychodziła w gigantycznych okularach przeciwsłonecznych, minisukience i świetnie skrojonym markowym płaszczyku. Teraz nosi podarte dżinsy, sneakersy i za dużą koszulkę bejsbolową. Ostatnio nawet pozwoliła się sfotografować, jak sprząta po swoim pupilu na ulicy kupę. To w jej życiu prawdziwy przełom. Przypadek Anne Hathaway zwrócił uwagę Hollywood i sprawił, że dziś coraz więcej gwiazd stawia na naturalność. Z drugiej strony, ponieważ bycie „low control” jest modne, natychmiast pojawiło się mnóstwo gwiazd, które na wyluzowane tylko pozują. Beyoncé mówi na przykład, że jest dumna ze swoich kobiecych, szerokich bioder, ale wszystkie jej oficjalne zdjęcia są photoshopowane. Heidi Klum, choć stara się sprawiać wrażenie wyluzowanej mamy czwórki dzieci, tak naprawdę jest wyluzowana tylko raz w roku: na Halloween, kiedy przebiera się w fantastyczne kostiumy na swoim słynnym party. Cara Delevingne, która pochodzi z arystokratycznej brytyjskiej rodziny, nosi przez tydzień te same ciuchy, pali, imprezuje i notorycznie udaje, że ma za nic opinię innych na swój temat. Znajomi z jej bliskiego otoczenia mówią jednak, że to tylko kreacja, dzięki której modelka zyskała miliony nastoletnich fanów. Ta popularność z kolei przyciąga do Cary wielkie firmy modowe gotowe płacić miliony dolarów za to, by wystąpiła w ich kampaniach. W tym przypadku bycie wyluzowaną to po prostu doskonały biznes. Ludzkie oblicze Hollywood Bycie naprawdę „low control” oznacza koniec z robieniem dziubka i używania programów do obróbki zdjęć. I koniec spędzania godzin przed lustrem i na debatowaniu się, w co się ubrać. Oznacza natomiast pokazywanie się może nie zawsze z najlepszej, ale za to z najprawdziwszej strony. – Podejrzewam, że nie dostałam kilku fajnych ról w świetnych filmach, bo na spotkaniach z producentami żułam gumę – mówi Jennifer Lawrence. – Wiem, że ludzie nie akceptują takiego zachowania, szczególnie w Hollywood, gdzie liczą się konwenanse, ale nie zamierzam się z tego powodu zadręczać. Żuję gumę, bo to mnie uspokaja. Miałabym ją połkąć tylko dlatego, że komuś się to nie podoba? O nie! Słyszałam o badaniach, które pokazały, że taka guma nie rozpuściłaby się w moim żołądku przez siedem lat albo i dłużej! – I dodaje: –Nie obchodzi mnie, jak postrzegają mnie inni. Nienawidzę chodzić po sklepach. Szczerze mówiąc, moda w ogóle mnie nie interesuje. Na oficjalne wyjścia wybieram to, co będzie dobrze wyglądać na zdjęciach. Prywatnie ciuchy mnie nie kręcą. Chodzę na zakupy może raz do roku. Kupuję wszystko, jak leci i tyle. Zawsze najlepiej się czułam w spodniach sportowych i bez makijażu. Nie widzę powodu, żeby to zmieniać. Paparazzi zrobią mi zdjęcie, na którym niekorzystnie wyglądam i zobaczy je pół świata? No i co? Gdybym zaczęła się tym przejmować, już dawno bym ześwirowała! – wyznała Jennifer. Aktorka jest ikoną pokolenia „low control” tak, jak nowym ideałem są bohaterki serialu „Girls” (na czele z Leną Dunham). Dziewczyny, które mają gdzieś slogany „healthy-fashion-cool”. Ich osobowość broni się sama. Bez całej tej otoczki złożonej z modnych diet, ciuchów i osobistego trenera. I to jest w nich właśnie najfajniejsze. Alber Elbaz, projektant Lanvin, powiedział kiedyś w „W Magazine”: „W dzisiejszych czasach trudno jest być kobietą. Media mówią, że musisz być świetna w pracy. Musisz być cudowną matką, świetną żoną i musisz być chuda. Kobiety próbują być idealne, a to niemożliwe. Nie można mieć idealnego ciała, idealnej kariery, idealnego faceta, idealnych dzieci i przy tym zawsze rewelacyjnie wyglądać. Ja nie lubię idealnych kobiet. Myślę, że w perfekcjonizmie jest coś niebezpiecznego. W idealnych kobietach nie ma nic ciekawego. Po perfekcjonizmie nie ma już nic...” Wiele kobiet już to zrozumiało. A ty?
Scarlett Johansson - Muszę robić wokół siebie jakiś szum!
Trudna sprawa. Wielka gwiazda, a taka naturalna. Gdzie tu haczyk? Krytycy ją chwalą. Do kin przyciąga tłumy. W dodatku znów kocha z wzajemnością. Pani idealna?
Gdy mówi do kamery: „Siedzę w tym biznesie niemal od 20 lat”, aż ma się ochotę jej przerwać. To niemożliwe, dopiero co obchodziła 29. urodziny! Ale to prawda, bo przecież Scarlett debiutowała jako 10-latka. Parę miesięcy temu odsłaniała swoja gwiazdę w Alei Gwiazd, zasłużyła na nią w stu procentach. Dziennikarzowi wyznała: – Nie ma się co oszukiwać, własna gwiazda to coś, co niesamowicie schlebia ego artysty, mojemu ego. Poza tym to taki ostatni powiew staroświeckości w Hollywood. Podczas gdy wszystko tam gna do przodu, światem rządzą efekty specjalne, współczesne technologie, Aleja Gwiazd to coś rodem z dawnej epoki. Z tym całym odciskiem rąk przypomina styl glamour lat 30. ubiegłego wieku, a ja jestem mocno sentymentalną osobą. Tylko nie mów do mnie: seksbomba! Czy to właśnie ten niedzisiejszy urok i magnetyzm sprawia, że niedawno drugi raz z rzędu amerykański magazyn „Esquire” wybrał ją na najseksowniejszą kobietę świata? (Pierwszy tytuł odebrała w 2006). I choć Scarlett na porównania w stylu „druga Marilyn” reaguje złością i potrafi odparować dziennikarzom, którzy sądzą, że powiedzieli jej komplement: – Myślę, że to była wielka przesada wobec mającej już swoje krągłości dziewczyny, chętnie noszącej luźne sukienki. Miałam wtedy zaledwie 18-19 lat! Moje kobiece kształty były naturalne. By się o tym przekonać, wystarczy spojrzeć na kobiety w mojej rodzinie. Mimo to wciąż słyszałam: „seksbomba”, „nowa Marilyn”. To jednak wyróżnienie magazynu przyjęła. Pytana przez dziennikarza dlaczego, mruży szelmowsko oczy i odpowiada: – Jestem jedyną kobietą, która wygrała dwa razy, zgadza się? – A potem dorzuca: – Muszę robić wokół siebie jakiś szum. Jestem 28-latką (tyle lat miała w chwili nominacji) pracującą w biznesie filmowym. Niedługo będą mi proponowali role matek, a potem może tych ról zupełnie zabraknąć. Dlatego muszę się ubezpieczać, pracując w teatrze, produkując i rozmawiając o tym z dziennikarzami. Urodzona kokietka? Niestety dla wszystkich zniewolonych jej urokiem gwiazda już nie jest wolna. W lipcu 2011 roku rozwiodła się z Ryanem Reynoldsem, a w sierpniu 2013 przyjęła oświadczyny Romaina Dauriaca, dziennikarza i właściciela agencji reklamowej, z którym spotyka się od roku. Pokazali się razem na ostatnim festiwalu filmowym w Wenecji. Scarlett w kobiecej czarnej sukni z odkrytymi ramionami i głębokim dekoltem, od którego uwagę odwracał diamentowy pierścionek na palcu. – Do relacji trzeba dorosnąć i zrozumieć, jakie rzeczy umacniają związek, a jakie go psują – to nie jest proste, ale da się to zrobić. Ważne, byśmy zdawali sobie sprawę, że czasem postępujemy źle i umieli przyznać się do błędu – zwierzała się w prasie. Wygląda na to, że z Romainem czuje się świetnie. Pod koniec października paparazzi nie dawali im spokoju w Paryżu, gdzie aktorka kręciła film „Lucy” w reżyserii Luca Bessona. Na zdjęciach z nocnej przejażdżki na skuterku wyglądają jak zwykła zakochana para. Ona w trampkach, bluzie w niczym nie przypominała gwiazdy, jaką znamy z okładkowych sesji i wielkich gali. Kiedy może, cieszy się normalnością. Kiedy pracuje, wygląda nieziemsko. – Jeśli chodzi o kreacje na czerwony dywan, najczęściej inspiruję się stylem gwiazd z lat 40. Chciałabym wyglądać jak Lauren Bacall w filmie „Mieć i nie mieć” – opowiadała dziennikarce. – Staram się ubierać klasycznie. Nie staroświecko, ale bez przesadnej ekstrawagancji. I tak chyba jest ze wszystkim, co robię. Lubię rozsądny balans między tym, co klasyczne, a tym, co szalone. Nieraz też podkreślała w wywiadach, że dawno pogodziła się z tym, że nigdy nie będzie tak chuda jak inne hollywoodzkie gwiazdy. Ma zdrowe podejście, a w zwariowanym świecie show-biznesu to rzadkość. Jak jej się to udało? Pierogi o czwartej nad ranem Zaczynała wcześnie. Już jako kilkulatka znalazła się na kursie aktorstwa w Professional Children’s School. Ma swoje wytłumaczenie: – Moja kariera jest dość specyficzna i mało przystaje do schematu dziecięcej gwiazdy. O mnie zawsze dbała mama, która stawiała rodzinę nad karierę. Do tego mieszkałam w Nowym Jorku, miałam to szczęście, że otaczali mnie rozsądni ludzie, którzy nie pozwolili, żeby woda sodowa uderzyła mi do głowy – opowiadała w wywiadzie. Zadebiutowała w połowie lat 90. Jednak to nie familijny „Małolat” (1994), ale wyreżyserowany przez Roberta Redforda „Zaklinacz koni” (1998) sprawił, że stało się o niej głośno. Za rolę dziewczynki, która w wypadku traci przyjaciółkę, a sama zostaje okaleczona fizycznie i psychicznie, zebrała masę pochwał od krytyków. Po „Między słowami” Sofii Coppoli (2003) było jasne, że dziecięca gwiazda dorosła i nie da o sobie zapomnieć. Dobra passa trwała, bo w tym samym roku Scarlett zagrała w „Dziewczynie z perłą”. Rok później stanęła po raz pierwszy na planie u Woody’ego Allena. Mówią o niej: jego muza. Ona o Woodym: – Jest przemiłym facetem. Mogę chyba powiedzieć, że się zaprzyjaźniliśmy. Mamy wspólne tematy, podobne poczucie humoru. Cenię też to, że szanuje ludzi, z którymi pracuje, i jest szalenie skoncentrowany na najmniejszym nawet detalu. (Do tej pory zagrała w trzech jego filmach: „Wszystko gra”, „Scoop – gorący temat” i „Vicky Cristina Barcelona”). Poza tym oboje wywodzimy się z Nowego Jorku i mamy podobne korzenie. O swoim pochodzeniu mówi chętnie. A jest w nim polski akcent! – Mój dziadek i cała jego rodzina byli Polakami. Mama jest Żydówką. Lubię polską kuchnię. Pierogi podjadane o czwartej nad ranem to piękne wspomnienie z dzieciństwa. Pamiętam z tych wczesnych lat rozmowy z mamą o jej bliskich i chociaż obie jesteśmy związane z tradycją i kulturą amerykańską, w której się wychowałyśmy, pamiętam o swoich korzeniach i jestem z nich dumna. Widzę, że polska kultura jest ważną częścią tej nowojorskiej. Mam też wiele z taty, Holendra. Ma specyficzne poczucie humoru, oschłe i zjadliwe. Zawsze miał dystans do wszystkiego i chyba tego nauczyłam się od niego. Że jest ładna, to najmniej ważne Trzeba przyznać, że aktorka ma dystans do swojej sławy, a mogłaby się w niej pławić. Cztery lata temu zadebiutowała na Broadwayu w sztuce Arthura Millera „Widok z mostu”. Krytycy, nawet ci znani z mówienia okrutnej prawdy największym gwiazdom, jak choćby Ben Brantley, o Scarlett wypowiadali się ciepło: – W przeciwieństwie do Keiry Knightley czy Katie Holmes pani Johansson nie zachowywała się jak celebrytka. Całkowicie zatopiła się w roli. Na „Kotkę na gorącym blaszanym dachu” Tennesseego Williamsa, która swoją premierę miała w styczniu 2013 roku, przyszły tłumy. Aktorka gra w niej piękną Maggie i robi to brawurowo, porównywano ją do Elizabeth Taylor ze słynnej filmowej ekranizacji powieści z 1958 roku. – Ta sztuka wydawała mi się zawsze odpowiednim wyzwaniem – mówiła Johansson w wywiadzie telewizyjnym. – Jest urocza, bardzo zabawna. Fakt, że to atrakcyjna kobieta, jest tu najmniej ważny, jest tak inteligentna, tak bardzo podobna do Maggie – komplementował aktorkę partnerujący jej na scenie Benjamin Walker. Reżyserujący spektakl Rob Ashford zrobił to jeszcze dobitniej: – Jest wspaniałą aktorką. Kiedy nadeszła okazja, żeby to ją reżyserować w tej sztuce, w tej roli, wykorzystałem tę szansę. To było niesamowite przeżycie. Ostatni rok był najbardziej pracowity w jej życiu. Nakręciła jeden film, dwa następne czekają na premierę, kolejne dwa kręci. Do tego cały sezon w teatrze Richarda Rodgersa na Broadwayu. Właśnie oglądaliśmy ją w reżyserskim debiucie Josepha Gordona-Levitta, jako – jakżeby mogło być inaczej – seksowną Barbarę, dziewczynę uzależnionego od pornografii tytułowego Don Jona. Lada chwila w kinach horror Jonathana Glazera „Under the Skin”, w którym gra śmiertelnie groźną kosmitkę uwodzącą przypadkowych autostopowiczów. A już na wiosnę Scarlett znów wystąpi w swoim niemożliwie obcisłym kombinezonie w roli superbohaterki, jako Czarna Wdowa, w obrazie „Captain America: Zimowy żołnierz”. Nie da się jej zaszufladkować. Pytana, o czym jeszcze marzy, odpowiada: – Chcę wyreżyserować adaptację „Letniej przeprawy” Trumana Capote’a. Już nad tym pracuję. Porozmawiajmy za rok. Tylko z kim? Z panną Johansson, czy może już z panią Duriac? Bo choć odżegnywała się jeszcze niedawno od kolejnego ślubu, to coraz głośniej mówi się w towarzystwie, że jest gotowa, by znów powiedzieć „tak”.
Drogi Marcinie, my, kobiety, marzymy o... Ryanie Goslingu. Przystojny, utalentowany i feminista! Pomyślałam sobie: ciekawe, o kim marzą mężczyźni? O paniach jak z „Mad Mena” czy z „Girls”? POLA
Zapomniałaś o Czesi z „Klanu”. No i o Marusi z „Czterech pancernych...”. Bo mężczyźni marzą o wszystkich kobietach po trochu. Najlepiej to kiedyś ujęła Meredith Brooks, śpiewając: „Jestem dziwką, jestem kochanką, jestem dzieckiem, jestem matką, jestem grzesznicą, jestem świętą”. Nie znam faceta, który byłby zorientowany wyłącznie na jeden typ. Odpowiada nam, że kobieta zmienną jest. Złośliwi idą o krok dalej, twierdząc, że „kobieta wymienną jest”, ale nie należy ich słuchać, bo to wstrętni ludzie. Swoją drogą zabawne, jak nawet w takim momencie ujawnia się zasadnicza różnica pomiędzy płciami: wy, z natury monogamiczne, wieszacie sobie nad biurkiem zdjęcie Goslinga o spojrzeniu dobrotliwej owieczki, nam z kolei nie wystarczyłoby miejsca, żeby zawiesić wszystkie kobiety, o których fantazjujemy. Które konkretnie? Nie wiem, kto dokładnie krząta się po głowach (oraz innych częściach ciała) moich kolegów, ale ja miałbym parę subiektywnych typów. Zanim się jednak nimi podzielę, poproszę, aby moja małżonka w tym momencie przestała czytać ten tekst, a ja postaram się na pięć minut zapomnieć, że jestem żonaty. No to jedziemy. Zawsze pociągały mnie dziewczyny lekko neurotyczne, boksujące się z własnymi demonami oraz mroczną przeszłością, więc na mojej liście musi się znaleźć Jennifer Lawrence po genialnej roli w „Poradniku pozytywnego myślenia”. Podoba mi się, kiedy w dorosłych kobietach odnajduję rys zbuntowanej gówniary – takiej jak Ellen Page w „Juno” – która mimo doktoratu z prawa woli pracować jako kelnerka niż korporacyjny robot, pokazując w ten sposób „faka” systemowi. Kręcą mnie też dziewczyny, które kręci muzyka, z którymi mogę posłuchać winyli i pogadać o wyższości najnowszej płyty Johnny’ego Marra nad ostatnimi produkcjami Morrisseya. A jeśli jeszcze same potraﬁą coś zaśpiewać, to już w ogóle orgazm. Dlatego nie mogę zapomnieć o aksamitnie usposobionej Ninie Persson z The Cardigans, za którą kiedyś szalałem. Wodzi mnie też na pokuszenie Michelle Williams, bo to typ dziewczyny, którą codziennie spotyka się w metrze, nie zwracając na nią uwagi, aż pewnego dnia wasz wzrok się spotka i bum! – okazuje się, że całe życie na siebie czekaliście. Gdyby Michelle akurat nie jeździła metrem, może być Carey Mulligan, dla której „wasz” Ryan Gosling stracił głowę w „Drive”. Chętnie też zamieniłbym się z Billem Murrayem w ﬁlmie „Między słowami”, żeby móc spędzić wieczór w Tokio u boku obłędnie seksownej, a jednocześnie niewinnej Scarlett Johansson. Wieczór, który zmienia całe życie, choć pozornie nic wielkiego się nie wydarzyło. A jednak wydarzyło się wszystko... To teraz wrócę do rzeczywistości, pójdę wyrzucić śmieci i pozmywać naczynia.
Książki, okładki i stereotypy-pisze Anna Wendzikowska
Jak się jest znanym na całym świecie, to nigdzie na świecie nie ma się życia. Victoria Beckham na lotnisku LAX w Los Angeles wzbudza niezdrowe poruszenie. Sunie przez halę odlotów z maleńką córeczką na rękach i wszyscy na nią patrzą. Dosłownie wszyscy.
Równie żywiołowe reakcje wzbudza potem w samolocie do Londynu. I ja się jej przyglądam, trochę wbrew własnej woli. Obok mnie siedzi jej asystentka i co chwila biega, coś dla niej załatwiając, w czymś jej pomagając. Podczas kilkunastogodzinnego nocnego lotu nie śpi ani przez chwilę. W Londynie Victoria opuszcza samolot znowu pod ostrzałem spojrzeń. Patrzę i ja. Cały czas trzyma na rękach córkę. Sprawia wrażenie troskliwej matki. Faktycznie jest bardzo szczupła. Oczy przesłaniają wielkie okulary. Nie przypomina elegantki, na którą kreują ją media. Ma na sobie dżinsy dzwony, obcisły sweter, czapkę z daszkiem. Przypominam sobie, że znajomi dziennikarze opowiadali mi, że Victoria jest niezwykle ujmującą osobą. Skromną, sympatyczną, zabawną i inteligentną. Podobno jest nieśmiała. Podobno w niczym nie przypomina zimnej i wyrachowanej manipulatorki, na jaką jawi się w kolorowych magazynach. Skąd taki image? – pytam moich znajomych. – Ona nigdy się nie uśmiecha. – A dlaczego się nie uśmiecha? – Bo uważa, że źle wtedy wygląda. Ot, i cała tajemnica. Ludzie znają gwiazdy z gazet, magazynów, z telewizji i wydaje im się, że je znają, choć nigdy nie zamienili z nimi słowa. Ale to wystarczy, żeby mieć swoje zdanie, żeby wiedzieć. Mówi się: nie sądź książki po okładce, ale czy da się inaczej? Wchodzę do księgarni i patrzę na okładki. Czasami przeczytam krótki opis fabuły, notkę biograficzną autora, ale przecież nie czytam całej książki. W pędzącej na oślep współczesności kochamy szybkie oceny, bo oszczędzają czas. Widzimy kogoś i od razu wiemy, kim jest, jaki jest, co myśli i jak się zachowa. A co jeśli się mylimy? Myślałam, że Scarlett Johansson jest bardzo inteligentna przez jej rolę w filmie „Między słowami” – błąd. Sądziłam, że Ben Stiller jest zabawny, bo zagrał w tylu komediach. Myliłam się. Wydawało mi się, że Angelina Jolie jest oschła i zdystansowana. Nie miałam racji. To niezwykle ciepła i otwarta osoba. Mogłabym stworzyć całą listę podobnych przykładów. Może więc nie warto tak szybko sobie wyrabiać zdania? Zwłaszcza że show-biznes to świat iluzji. Aktorki na okładkach mają zmarszczki wygładzone w Photoshopie, piosenkarki na płytach komputerowo poprawione głosy. Specjaliści od PR-u decydują, co mają mówić, styliści – jak mają wyglądać. Nawet małżeństwa nie są porywami namiętności, ale kalkulacjami, w których każdy skrupulatnie prowadzi bilans zysków i strat. Tom Cruise i Katie Holmes rozwodzą się po sześciu latach małżeństwa i żadne z nich nie rwie włosów z głowy, bo to nie była miłość, ale umowa. Kiedy rozpadają się związki uchodzące za idealne, jak Johnny Depp i Vanessa Paradis, to wiadomo, że nic nie jest takie, jakie się zdaje. I dlaczego miałoby być? Przecież to Hollywood. Królestwo bajek dla dorosłych. Najlepiej z happy endem.
Koleżanki z redakcji „Dzień Dobry TVN” opowiadają, że w rodzinnym domu, w grupie znajomych, a nawet u fryzjera muszą odpowiadać na dziesiątki pytań w stylu: a jaka jest Magda Mołek? A Prokop faktycznie jest taki wysoki?
I ja też w kółko odpowiadam na te same pytania dotyczące moich wywiadów. Czy Angelina Jolie naprawdę jest taka chuda? Czy Brad Pitt na żywo też jest taki przystojny? Z kim ci się najfajniej rozmawiało? Czy ktoś cię kiedyś zaprosił na randkę? Kto był najtrudniejszym rozmówcą? I tak dalej, i tak dalej. Dlatego postanowiłam ten felieton poświęcić odpowiedziom na najczęściej powtarzające się pytania. A kolejnemu ciekawskiemu wręczę Glamoura i powiem: proszę otworzyć na stronie 36. No to zaczynajmy. Zwykle aktorzy są dużo niżsi, niż się wydaje. Przy moich 172 cm jestem wyższa od większości aktorek, z którymi rozmawiam. Sigourney Weaver jest tutaj wyjątkiem. Jeśli chodzi o mężczyzn, to największym krasnalem jest Ben Stiller, ale niewysoki jest też Tom Cruise. Daniel Radcliffe sięga mi do pachy. Niżsi ode mnie są też Woody Allen, Elijah Wood, Jack Black, Robin Williams czy Zac Efron. Kiedy pada pytanie, czy ten, czy tamten aktor jest przystojny, zwykle mówię głosem pełnym rozczarowania: przystojny, ale niski. Łatwiej byłoby mi wymienić tych, którzy są szczególnie wysocy, bo ta lista jest krótsza. Jim Carrey, Pierce Brosnan, Hugh Jackman czy wyjątkowo wysoki Liam Neeson. Robert Pattinson na żywo nie jest specjalnie urodziwy. Straszny z niego flejtuch. Fatalnie wygląda Christina Aguillera. W zasadzie ledwo ją widać spod grubej warstwy makijażu, sztucznych rzęs i innych poprawiających urodę gadżetów, które w jej przypadku na niewiele się zdają. Komicy podczas wywiadów nie są szczególnie zabawni. Ben Stiller niemal mnie uśpił. Najlepiej rozmawia się ze starszymi aktorami: Dustin Hoffman, Anthony Hopkins, Robin Williams. To były wywiady, w których poczułam, że naprawdę czegoś się dowiedziałam, nie tylko o rozmówcy, ale w ogóle o życiu. Nie będę was oszukiwać. Za kulisami wywiadów my, dziennikarze, obgadujemy aktorów. Każdy ma jakąś zabawną historyjkę.– Jak Scarlett i Jeremy? – pytam brytyjskiego dziennikarza o wrażenia z rozmowy ze Scarlett Johansson i Jeremym Rennerem. – O tak, byli genialni – odpowiada. – Naprawdę? – pytam z powątpiewaniem. – Mnie wydali się nudni. – No tak, tylko tak powiedziałem – on na to. – Byli do dupy. Johansson nie jest ulubienicą dziennikarzy. Mnie wydała się sympatyczna, ale niespecjalnie bystra. Australijscy aktorzy: Chris Hemsworth, Hugh Jackman czy Eric Bana, są najbardziej wyluzowani. Najbardziej spięci są ci, którzy próbują udowodnić coś, co nie jest prawdą. Justin Timberlake: jestem aktorem, nie muzykiem. Jennifer Aniston: już przebolałam moje nieudane małżeństwo. Kristen Stewart: nie jestem aktorką jednej roli. Christian Bale: jestem normalny. Najtrudniejszym rozmówcą był Robert De Niro, który zamiast odpowiadać, mruczał coś pod nosem, ale dałam mu radę. Jednym z najprzyjemniejszych było spotkanie z Susan Sarandon, która na każde pytanie odpowiadała w niebanalny i otwarty sposób. Na randkę zaproszona zostałam dwa razy. Raz odmówiłam, raz się zgodziłam. Angelina Jolie faktycznie jest bardzo chuda. Jak wygląda Brad Pitt na żywo, dowiem się niebawem, bo będzie on moim kolejnym rozmówcą. Obiecuję zdać relację.
Mam wrażenie, że często wracam do tematu kompleksów, z prozaicznego powodu – sama się z nimi męczę i próbuję się od nich uwolnić. Ale jednego szczęśliwie jestem absolutnie pozbawiona. Mam na myśli ojca ich wszystkich: nasz kompleks narodowy.
Jakiś czas temu zaproszono mnie na kanapę do „Dzień Dobry TVN”, żebym opowiedziała, jak jesteśmy postrzegani za granicą. Próbowałam się przebić z opinią, że bardzo dobrze, ale zostałam zakrzyczana przez Igę Wyrwał, która narzekała, że nami pomiatają, wykorzystują, mają za nic. Moje doświadczenia są całkiem odmienne. Polacy są uważani za sumiennych, wrażliwych, świetnie wykształconych ludzi. Amerykanie wcale nie myślą, że Polska leży w Afryce. Wiedzą, że Warszawa to stolica. Gwiazdy, z którymi rozmawiam, znają nazwiska takie jak Wałęsa, Kieślowski, Polański. Antonio Banderas zachwyca się Wajdą i Kantorem. Salma Hayek mówi, że jej najlepsi nauczyciele aktorstwa na studiach w Meksyku to Polacy. – Moim ulubionym był Ludwik Margules – mówi z wyrazem uwielbienia na twarzy o urodzonym w Warszawie w latach 30. zeszłego wieku reżyserze teatralnym, który przez pół wieku działał w Meksyku. Martin Scorsese chce odwiedzić Szkołę Filmową w Łodzi. Mówi mi coś, czego nie wiedziałam: metody nauczania sztuki filmowej na Nowojorskim Uniwersytecie Stanowym są zapożyczone właśnie z łódzkiej filmówki. – Uczono mnie reżyserii według łódzkich wzorców, więc ja pochodzę z Łodzi – dodaje ze śmiechem. Emmanuelle Seigner zachwyca się polską wrażliwością. – Polacy są zupełnie inni niż Francuzi. Wy jesteście tacy sympatyczni, my niestety strasznie aroganccy – komentuje. A potem dodaje, że standardy pracy w naszej telewizji są tak wysokie, że Francuzi powinni się od nas uczyć. James Cameron uważa, że Polki to najpiękniejsze kobiety na świecie i nie jest w tej opinii odosobniony. – Macie najpiękniejsze kobiety i najzdolniejszych filmowców – mówi mi z kolei Kim Cattrall. A wywiad rozpoczyna słowami: „Jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy”. Jej pierwszy mąż był polskim Żydem z Krakowa. Reżyser Peter Weir doskonale zna historię naszego kraju. O Polakach wyraża się z podziwem. Kiedy zaczynam z nim wywiad, mówi do odmierzającej nam czas dziewczyny: „Polska dostaje więcej czasu”. A do mnie: „To mój hołd dla twojego kraju”. I zawsze jest jakiś „hołd”. Robin Williams mówi „dzień dobry” i „dziękuję”. Kręcił u nas film wiele lat temu i wciąż pamięta polskie słowa. Russell Brand zamiast odpowiedzieć na moje pierwsze pytanie, wypala: „Jesteś piękna”, i diabli wiedzą, kto go tego nauczył. Ashton Kutcher opowiada mi o nocnych eskapadach po Warszawie. Wszyscy moi rozmówcy albo byli w naszym kraju, albo chcieliby przyjechać. Często mają jakąś babcię, ciotkę, teściową czy przyjaciółkę Polkę. Scarlett Johansson, Natalie Portman, Kristen Bell, Paul Newman, Jennifer Connellly, Mia Wasikowska, Lisa Kudrow, Adrien Brody, Gwyneth Paltrow, Uma Thurman – mają polskie korzenie. Jack Black wyznaje, że jest w jednej czwartej Polakiem. Nawet Angelina Jolie chwali się, że w jej żyłach płynie polska krew. Oni mówią o tym z dumą, a gdzie się podziała nasza? Podnośmy wyżej głowy, gdy pada pytanie: „Skąd jesteś?”, nie tłumaczmy, że Polska leży w Europie, że niedźwiedzie polarne nie chodzą tu po ulicach, że Maria Curie była Polką. Oni wiedzą. A jeśli nie wiedzą... Cóż... Ich problem.