Dlaczego nie powinno się mówić "na zdrowie"? W ten sposób ściągasz pecha na ukochaną osobę
Niektórych rzeczy nie powinniśmy mówić z zasady, ale też dla dobra naszych bliskich. Ten zwrot do nich należy. Zobaczcie, dlaczego nie powinno się mówić "na zdrowie" - zwłaszcza ukochanej osobie.
W tym artykule: Tej 1 rzeczy nie mów ukochanej osobie Dlaczego nie powinno się mówić "na zdrowie" Nikt z nas nie chce ściągnąć nieszczęścia na siebie i swoich bliskich. Ta druga możliwość jest jednak niemal pewna, jeśli nie powstrzymamy się przed mówieniem pewnych rzeczy. Jakiś czas temu pisałyśmy, że należy uważać na 1 rzecz podczas składania życzeń imieninowych. Okazuje się, że także na co dzień powinniśmy uważać na to, co mówimy do innych. Tej 1 rzeczy nie mów ukochanej osobie Niektóre kwestie z reguły wypowiadamy machinalnie, bo wydaje nam się, że są związane z zasadami dobrego wychowania. Nie zdajemy sobie jednak sprawy, że niektóre z nich nie dość, że mogą wprowadzić naszego rozmówcę w zakłopotanie, to jeszcze są w stanie ściągnąć na niego nieszczęście. Zobacz także: Babcia z Lubelszczyzny ostrzega: nie dawaj nikomu chusteczki. Ześlesz na tę osobę łzy Niektóre sytuacje, które czyhają na nas w życiu, mogą przyciągnąć do nas pecha. Nigdy nie dawaj nikomu chusteczki, ani jej nie bierz, jeśli nie chcesz płakać. Na szczęście istnieje sposób, aby to odczarować. "Na zdrowie" to wyrażenie, które mówimy z reguły wtedy, gdy ktoś kichnie w naszej obecności. Wydaje nam się oznaką kultury i szacunku. Niestety w rzeczywistości tak nie jest. Życzenia zdrowia mogą przynieść bowiem efekty odwrotne do zamierzonych i przyciągnąć choroby do tej osoby. Co ciekawe, ta zasada jest również uwarunkowana przez savoir-vivre. Zobaczcie, dlaczego nie powinno się mówić "na zdrowie". Dlaczego nie powinno się mówić "na zdrowie" Specjaliście od dobrych manier są zgodni, że nikomu nie powinno się mówić "na zdrowie" - czy to nasi bliscy, czy osoby, które znajdują się w naszym otoczeniu z przypadku. Abstrahując od nieszczęść, które jesteśmy wówczas w stanie ściągnąć na taką osobę, jest to także przejaw braku kultury. Okazuje się, że mówiąc "na zdrowie", ściągamy uwagę na osobę, która znalazła się w kłopotliwej sytuacji. Kichanie jest bowiem czynnością fizjologiczną, oczywiście zupełnie naturalną, ale też sugerującą, że dana osoba może posiadać dolegliwości, którymi nie chce dzielić się z innymi. Życząc jej zdrowia, nie dość, że zwracamy na nią uwagę, to jeszcze sprawiamy, że może czuć się zobowiązana do wytłumaczenia swojego stanu zdrowia. Zobacz także: Pod żadnym pozorem nie dawaj tej rzeczy w prezencie. Inaczej ściągniesz nieszczęście Chcesz obdarować bliską osobę od serca? Uważaj na symboliczne znaczenie przedmiotów. Pod żadnym pozorem nie dawaj tej rzeczy w prezencie. W przeciwnym wypadku ściągniesz nieszczęście. Przeczytaj, czego lepiej nie kupować na prezent. Jak widzicie, nikt z nas nie chciałby się znaleźć w takiej sytuacji. Właśnie dlatego, zgodnie z zasadą: "Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe", powinniśmy zrezygnować z tej formy "życzeń".
Savoir vivre na brytyjskim dworze. 10 najdziwniejszych zasad w rodzinie królewskiej
Etykieta i odpowiednie maniery to codzienność na królewskim dworze. Mało osób jednak wie, jak bardzo skomplikowane potrafią być zasady savoir vivre, szczególnie w brytyjskiej rodzinie królewskiej. Wiele z tych reguł zostało ustanowionych lata temu i dzisiaj mogą wydawać się co najmniej przestarzałe i osobliwe. Oto najdziwniejsze zasady w brytyjskiej rodzinie królewskiej.
Co to jest savoir vivre w rodzinie królewskiej? Savoir vivre to w wolnym tłumaczeniu „znajomość życia”. Są to dobre maniery i znajomość obowiązujących form i zwyczajów funkcjonujących w danej grupie. Savoir vivre w rodzinie królewskiej różni się od zasad, których przestrzegamy na co dzień. Arystokracja od najmłodszych lat uczona jest manier „królewskich”. Nie wystarczy zachowywać się kulturalnie w obecności królowej. Trzeba wiedzieć kto podaje pierwszy rękę, kto pierwszy wchodzi i wychodzi z danego pomieszczenia i jak prawidłowo pokłonić się królowej. Istnieją też pewne nakazy i zakazy, których muszą przestrzegać wszyscy członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej. Niektóre reguły związane są z etykietą królewską, inne pochodzą z wieloletniej tradycji, jeszcze inne pochodzą z kanonu savoir vivre. Oto najdziwniejsze zasady, jakich muszą przestrzegać członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej. Nie tylko Elżbieta II. Tak żyją dziś najważniejsi europejscy arystokraci Chyba wszyscy wiedzą kim jest królowa Elżbieta II, księżna Kate czy książę Harry. Ale co z resztą królewskich rodzin w Europie? Oto zestawienie najpopularniejszych europejskich rodzin królewskich. 1. Uroczysty obiad Posiłek w rodzinie królewskiej nie jest czasem na odpoczynek od reguł i surowych zasad. Wręcz przeciwnie. Arystokraci nie tylko nie mogą spożywać pewnych rzeczy, ale także muszą pamiętać o wielu zasadach savoir vivre przy stole. Zanim zajmie się miejsce, należy poczekać, aż gospodarz wskażę nam nasze krzesło. To on decyduje o tym, gdzie będziemy siedzieć. Podczas uroczystych obiadów surowo zabronione jest korzystanie z telefonów. Pijąc z kieliszka, należy zawsze trzymać go za nóżkę. Starajmy się też pić z jednego miejsca. Zapobiegnie to powstawaniu nieeleganckich śladów. Księżniczka Beatrycze urodziła! Prawnuczka królowej Elżbiety II otrzymała zupełnie "niekrólewskie" imię. Jakie? Księżniczka Beatrycze i jej mąż, Edoardo Mapelii Mozzi zostali rodzicami dwa tygodnie temu. Dziecko urodziło się 18 września, a radosną nowinę przekazano światu dwa dni później. Jak ma imię najmłodsza pociecha w rodzinie królowej Elżbiety II? 2. Odpowiednia kolejność Chociaż może wydawać się to śmieszne, członkowie rodziny królewskiej, ale także zwykli obywatele, muszą zawsze pamiętać o odpowiedniej kolejności, kiedy wchodzą w interakcję z królową lub innymi arystokratami. O czym nie wolno zapominać? Kobieta podaje pierwsza rękę mężczyźnie. Naturalnie są pewne wyjątki od tej zasady. Na przykład w kontakcie z mężczyzną o wysokiej pozycji lub w podeszłym wieku. Jeśli chodzi o spotkania z królową, nigdy nie powinniśmy pierwsi podawać jej ręki. Równie ważna jest kolejność podczas zwykłego spaceru. To my idziemy za monarchą, nigdy na odwrót. Nie wolno także odzywać się nieproszonym. Należy poczekać na moment, w którym królowa sama do nas podejdzie i o coś nas zapyta. Podczas pierwszego spotkania zwracamy się do niej „Your Majesty”. Później należy posługiwać się zwrotem „Madam”. 3. Apolityczność Chociaż królowa to najważniejsza osoba w państwie, ma ona jedynie władze reprezentacyjną. Oznacza to, że musi ona pozostać apolityczna i nie może głośno wyrażać swoich prywatnych poglądów dotyczących ustroju państwa. Co ciekawe, członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej nie mogą także ubiegać się o żadne stanowisko związane z polityką, ani nawet brać udziału w wyborach! Elżbieta II tylko raz w życiu pozwoliła sobie na wyrażenie opinii. Skończyło się to oczywiście ogromnym skandalem. Gdy do prasy wyciekło zdanie królowej na temat Premier Wielkiej Brytanii, Margaret Thatcher, Elżbieta musiała szybko się z niego wycofać a rzecznik prasowy gazety został zwolniony. Książę Andrzej – czarna owca brytyjskiej rodziny królewskiej Książę Andrzej często nazywany jest czarną owcą w brytyjskiej rodzinie królewskiej. Był oskarżany o rasizm, molestowanie nieletniej i spekuluje się, że jest zadłużony na pięć milionów funtów. Oto pełna skandali biografia księcia Andrzeja. 4. Zakaz wspólnych podróży Zauważyliście, że pewni członkowie rodziny królewskiej nigdy nie podróżują tym samym samolotem? Jest to oczywiście kolejna ważna zasada na brytyjskim tronie i ma ona swoje uzasadnienie. Na wypadek katastrofy dwóch następców tronu nigdy nie może razem podróżować. Obecnie zakaz obowiązuje księcia Karola i księcia Williama, a kiedy George skończy 12 lat, nie będzie mógł wsiąść do tego samego samolotu, co jego tata. Jeśli chodzi o podróże, arystokratów obowiązuje jeszcze jeden ważny przepis. Na wypadek niespodziewanej żałoby członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej muszą na każdy wyjazd zabierać ze sobą czarny strój. 5. Zakaz robienia selfie i rozdawania autografów Należy pamiętać, że członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej to nie celebryci. Chociaż są tak samo znani i uwielbiani jak artyści z Hollywood, przy spotykaniach z poddanymi obowiązują ich pewne ograniczenia. Członkowie rodziny królewskiej mają kategoryczny zakaz pozowania do selfie. Nie mogą sobie także pozwolić na rozdawanie autografów. Wszystko ze względów bezpieczeństwa. Jeśli Windsorowie rozdawaliby swoje podpisy, mogłyby one zostać później z łatwością podrobione. Poddany nie może także nieproszony dotknąć członka rodziny królewskiej. Arystokraci witają się z Brytyjczykami najczęściej poprzez skinienie głowy i gest. Książę Harry – od niegrzecznego chłopca do kochającego męża i ojca Książę Harry to obecnie jeden z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych członków brytyjskiej rodziny królewskiej. Chociaż nie pełni już oficjalnych funkcji i przeprowadził się z żoną do Kaliforni, poddani dalej go kochają. Jak wyglądała jego droga od niegrzecznego chłopca do oddanego męża i ojca? 6. Zakaz okazywania sobie uczuć Jedyne zdjęcia, na których członkowie rodziny królewskiej okazują sobie publicznie uczucia, to fotografie ze ślubu. Nic dziwnego, że co chwila tworzą się nowe plotki na temat kryzysów małżeńskich w rodzinie Windsorów. Wszystko ma jednak swoje uzasadnienie. Małżonkowie w rodzinie królewskiej powinny powstrzymać się przed okazywaniem sobie uczuć w miejscach publicznych. Zakazane jest całowanie, przytulania, a nawet.. trzymanie się za ręce! Wygląda na to, że pary muszą zachowywać się tak, jakby praktycznie się nie znały. 7. Ograniczone menu Kiedy dołączasz do rodziny królewskiej, obowiązują cię nie tylko zasady etykiety. Są także pewne zasady i nakazy, które mogą wydawać się dziwne dla zwykłych obywateli. Wiedzieliście, że arystokraci mają mocno ograniczone menu? Czego nie mogą jeść członkowie rodziny królewskiej? Na dworze obowiązuje zakaz podawania skorupiaków, ponieważ są one najczęstszą przyczyną zatrucia. Członkowie rodziny królewskiej muszą także obejść się bez czosnku, ziemniaków, ryżu i makaronu. Dodatkowo, każde królewskie śniadanie powinno wyglądać tak samo. Królowa zaczyna dzień od herbaty English Breakfast i płatków kukurydzianych. Od czasu do czasu pozwala sobie jednak na tost z dżemem pomarańczowym, jajecznicę lub jaja po benedyktyńsku. Jak Kate poznała księcia Williama? Wszystko, czego nie wiedzieliście o księżnej Cambridge Księżna Kate to obecnie obok Elżbiety II najbardziej lubiana członkini brytyjskiej rodziny królewskiej. Mimo braku szlacheckiego pochodzenia została żoną księcia Williama, a więc w przyszłości stanie się królową. Ile lat ma księżna Kate? Ile ma dzieci? Odpowiadamy. 8. Zakaz gry w Monopoly Spotkania arystokratów nie wyglądają jak standardowe wizyty rodzinne. Arystokraci w dalszym ciągu muszą się nienagannie zachowywać i przestrzegać zasad savoir vivre. Właśnie z tego powodu do zakazów w rodzinie królewskiej dołączył również zakaz gry w Monopoly. Popularna gra planszowa jest niezwykle wciągająca, jednak może również prowadzić do wielu konfliktów, dlatego rozgrywka została zabroniona na dworze brytyjskim. Monopoly miała zakazać sama królowa Elżbieta II. Rzekomo jej zdaniem ta gra planszowa jest „zbyt złośliwa”. 9. Odpowiedni dress code Dress code w rodzinie królewskiej jest bardzo sztywny. Szczególnie panie muszą pamiętać o wielu małych szczegółach. Zasady nie dotyczą jedynie samego ubioru, ale także dodatków. Kobiety muszą np. zawsze nosić pończochy. Gołe nogi są surowo zakazane. Na oficjalnych uroczystościach kobiety muszą mieć na głowie kapelusz, a po godzinie 18 tiarę – jest ona jednak zarezerwowana wyłącznie dla mężatek. Jeśli chodzi o podróże, arystokraci nawet w najdalszych zakątkach świata muszą dopasować się do lokalnego dress code’u. Nie wszystkie zasady są jednak całkowicie przestrzegane. Wiele pokoleń temu król Edward III zabronił członkom brytyjskie rodziny królewskiej noszenia futer. Zasadę łamie notorycznie sama królowa Elżbieta II. Brytyjska rodzina królewska – życie codzienne, zakazy, skandale i tajemnice Przedstawiciele aktualnej brytyjskiej rodziny królewskiej wywodzą się z dynastii Windsorów. Życie i skandale brytyjskiej arystokracji od zawsze budziły wiele emocji. Wyjaśniamy, kto należy do rodziny królewskiej i zdradzamy ich największe tajemnice i skandale. 10. Zbędne prawo jazdy Chociaż królową Elżbietę obowiązuje wiele nakazów, jako głowa państwa ma ona także pewne przywileje. Elżbieta II jako jedyna osoba w Anglii może jeździć bez prawa jazdy i tablicy rejestracyjnej! Nie należy się jednak martwić o umiejętności monarchy. Elżbieta II w ramach pomocniczej służby kobiet podczas II wojny światowej była kierowcą ciężarówki. Co ciekawe, królowa nie potrzebuje również paszportu do podróżowania. Dzieje się tak, ponieważ brytyjski paszporty jest wystawiany w imieniu Jej Królewskiej Mości, a więc sama królowa nie musi go mieć.
Zasady savoir vivre podczas Bożego Narodzenia
Boże Narodzenie to czas, kiedy zapominając o podstawowych zasadach savoir vivre łatwo urazić najbliższych. Jak zachować się podczas tych kilku wyjątkowych dni?
Zasady savoir vivre na co dzień i nie tylko Francuskie savoir vivre można przetłumaczyć jako "sztuka życia". I nie powinno to nikogo dziwić, bo powszechnie przyjęte zwyczaje, formy towarzyskie i reguły pozwalają nam radzić sobie w codziennych (i mniej codziennych) sytuacjach. Stosując sie do zasad savoir vivre masz pewność, że nikogo nie urazisz swoim zachowaniem, ani nie sprawisz mu niepotrzebnie przykrości. To niezwykle ważne szczególnie w ciągu Bożego Narodzenia, gdy spotykamy się z często długo niewidzianymi członkami rodziny. Savoir vivre dla dzieci Moja teściowa zawsze pięknie pakuje prezenty. Gdy w ubiegłym roku mój syn rozerwał opakowanie, bo nie mógł się doczekać podarku, okazała swoje niezadowolenie. Uważała, że zmarnował tyle jej pracy. Moim zdaniem to nie on, ale teściowa zachowała się mało kulturalnie. Mam rację? Marzena, e-mail Teściowa zachowała się nieelegancko. Opakowanie prezentu jest jego częścią i od momentu wręczenia należy do obdarowanego. To on decyduje, czy rozerwie papier, czy starannie rozwinie. My zaś pakując, robimy to tak, by obdarowany nie miał z tym problemu. No i musimy się liczyć, że opakowanie, jak efektowne by nie było, raczej zostanie zniszczone. Savoir vivre a zasady dotyczące odwoływania wizyt Gdy rok temu zapraszaliśmy na świąteczny obiad ciocię, okazało się, że jest przeziębiona. Odwołałam spotkanie, bo nie chciałam, by zaraziła dzieci. Ciocia jest obrażona i w tym roku nie chce przyjść. Joanna, Płock Gdy jesteśmy przeziębieni, nie odwiedzamy znajomych, zwłaszcza gdy w domu są dzieci. Ciocia powinna zatelefonować do państwa i odwołać swoje przyjście. Z kolei z Pani strony elegancko byłoby, odwołując zaproszenie, zaproponować inny termin. Warto zadzwonić i spokojnie wyjaśnić sprawę. W końcu święta to czas pojednania. Zasady savoir vivre w Boże Narodzenie W rodzinie męża wszyscy robią listę wymarzonych prezentów. Szwagier złożył nam zamówienie na sprzęt kuchenny. Wydaje mi się to nietaktem. Ewa, e-mail Zwyczajowo umawiamy się co do formy upominków, uwzględniając możliwości wszystkich. Dobrą formą są prezenty rodzinne, czyli rodzina daje coś rodzinie. Można też uzgodnić, że np. wszyscy składają się na telewizor dla rodziców. Natomiast składanie Państwu konkretnego zamówienia jest ze strony szwagra nietaktem. Opakowanie upominku świadczy o ofiarodawcy Kilka razy dostałam prezenty w torebkach nieadekwatnych do podarków, np. w opakowaniu po kosmetykach była książka. A może się czepiam? Anna, Żyrardów Niestety to duża wpadka. Opakowanie prezentu jest bardzo ważne – wyraża stosunek do osoby obdarowywanej i dodaje wartości nawet najdrobniejszemu upominkowi. Nie wykorzystujemy przypadkowych firmowych torebek i nie zostawiamy sobie świątecznych, by dać w nich komuś prezent w maju. Zobacz też: Prezenty pod choinkę dla niej >>>> Prezenty pod choinkę dla niego >>>> Prezenty pod choinkę dla dziecka >>>> Savoir vivre w biznesie czyli firmowa wigilia Robimy w pracy składkowe spotkanie wigilijne. W ubiegłym roku i dwa lata wcześniej koleżanka, która się zajmowała jego organizacją, oddawała niezjedzone potrawy osobom, które je przygotowały. Czułam się niezręcznie. Justyna, Elbląg To, że koleżanka podjęła się organizacji służbowej Wigilii, nie znaczy, że pozostali mają biernie uczestniczyć. Przecież to wspólne spotkanie. Proponuję, by wystąpiła Pani z propozycją, by wspólnie ustalić, jak podzielić to, co zostało. Ze zgłoszonych pomysłów można wybrać formę, która zadowoli większość. Wtedy problem rozwiąże się sam. Czy na Wigilię zaprosić chłopaka? Siostra chce przyprowadzić swojego chłopaka na Wigilię. Mama nie ma nic przeciwko, ale tata uważa, że to nie wypada, bo to rodzinna uroczystość. Ola, Lublin Kolacja wigilijna to okazja do spotkań nie tylko rodzinnych. Możemy zaprosić krewnych, ale też przyjaciół, osoby samotne z naszego otoczenia. Staramy się, by nikt z bliskich nie pozostał sam. W naszej tradycji jest miejsce przy stole dla wędrowca. Jeżeli chłopak siostry z jakichś powodów spędza Wigilię sam, nie widzę problemu. W innym przypadku sytuacja jest niezręczna, co na to jego rodzice? Trzeba to ustalić. Można zaproponować, że siostra z chłopakiem po Wigilii u państwa pójdzie do niego na kolację. Zasady savoir vivre przy stole Szwagierka podczas rodzinnych obiadów przynosi dania na półmiskach i nakłada każdemu ogromne porcje. Wolałabym zrobić to sama. Iza, Gostynin Podczas obiadu każdy nakłada sobie sam. Nie zmuszamy nikogo do jedzenia i nie dziwimy się, że ktoś nie wszystko, co przygotowaliśmy, skosztował. Rodzinne obiady mają być przyjemne, by biesiadnicy chętnie, a nie z obowiązku, do nas przychodzili. Jeśli jednak dostaliśmy już olbrzymią porcję, zjedzmy tyle, ile możemy. Podziękujmy, dodając, że było pyszne.
Jakie są najważniejsze zasady savoir vivre? Jak zachować się przy stole i podczas tańca? Sprawdź!
1. W tańcu daj się prowadzić Na parkiecie równouprawnienie nie obowiązuje. Nawet jeśli twój partner nie dorównuje ci umiejętnościami tanecznymi, pozwól, żeby to on tobą kierował. Parkiet to jedno z ostatnich miejsc, gdzie mężczyzna jest w stu procentach rycerzem. Prosi kobietę do tańca, roztacza nad nią opiekę, obowiązkowo odprowadza na miejsce. Gdy skończy się utwór, pod żadnym pozorem nie może zostawić partnerki samej na parkiecie. Jeśli para w tańcu potrąci inną parę, przeprasza zawsze mężczyzna. Pierwszy taniec powinien zatańczyć z osobą, z którą przyszedł. Potem może poprosić do tańca inną panią, nie musi pytać o zgodę jej partnera – byłoby to nietaktem wobec kobiety. via GIPHY 2. Jak elegancko pić szampana? To, w jaki sposób trzymamy w dłoni szampankę, ma wpływ na smak trunku – mówią sommelierzy. To także kwestia elegancji – dodają fachowcy od savoir-vivre’u. Przypomnijmy zatem główną zasadę: kieliszek, podnosząc do ust, trzymamy za nóżkę. Dotyczy to zwłaszcza szampana i białego wina – trunków, które podaje się schłodzone. Dzięki temu ciepłem dłoni nie zmienimy ich temperatury, a pośrednio też smaku. I co jest równie ważne – nie zostawiamy odcisków palców na szkle. Kieliszek trzymamy za nóżkę, także nalewając wino. Powinien on być lekko pochylony, żeby trunek powoli spływał po ściance. Szampan i wina musujące najlepiej smakują w kieliszku wąskim i długim, zwanym fletem. Jego kształt pozwala się cieszyć aromatem wina i widokiem bąbelków. via GIPHY 3. Na chodniku także obowiązują zasady ruchu Choć zwykle nie przywiązujemy do tego wagi, strona chodnika albo alejki, którą idziemy, ma znaczenie. Zgodnie z zasadami savoir-vivre’u i przez analogię do ruchu drogowego powinniśmy poruszać się prawą stroną. Mężczyzna w towarzystwie kobiety idzie od strony ulicy, czyli od strony mniej bezpiecznej. Dzięki temu chroni partnerkę przed ewentualnym ochlapaniem przez samochody. Jeśli trzy osoby idą obok siebie, najważniejsza z nich zajmuje miejsce w środku. 4. Gdzie odłożyć torebkę, gdy jesteś w restauracji? Na stole zdecydowanie nie, szczególnie jeżeli jest to duża torba – będzie przeszkadzać w konsumpcji i rozmowie. Na podłodze? Większość z nas woli jej tam nie kłaść (z powodu przesądu o uciekających pieniądzach albo ze względów higienicznych). Powieszona na oparciu może przeszkadzać innym gościom i obsłudze. Poza tym tracimy ją z oczu. Torbę najlepiej odłożyć na krzesło obok, oczywiście jeśli jest wolne. Małą kopertówkę można także trzymać na kolanach. Serwetkę należy wówczas położyć na torebce, nigdy odwrotnie – nie torebkę na serwetce. via GIPHY 5. Kawior – danie na specjalne okazje Podany nawet w niewielkiej ilości, doda splendoru każdemu przyjęciu. Kawior serwuje się schłodzony, w szklanych misach. Skropiony cytryną nakłada się na mały kawałek pieczywa – uwaga – nie rozsmarowując, bo rozsmarowany nie tylko fatalnie wygląda, także źle smakuje. Do kawioru czarnego najlepszym dodatkiem jest szampan lub – po rosyjsku – schłodzona wódka. Do czerwonego zaś pasuje lekkie, białe, wytrawne wino. 6. Duży kłopot z małą łyżeczką Aromatyczna kawa, delikatna kołderka bitej śmietany, odrobina cukru i cynamonu. Wystarczy zamieszać i... co zrobić z łyżeczką? Odłożyć ją na spodek filiżanki tak, aby leżała na nim cała. Zdarza się nam kłaść ją w taki sposób, że jedynie główka opiera się o talerzyk. To niezbyt eleganckie, poza tym jest ryzyko, że kropla kawy spłynie po trzonku i zabrudzi obrus. Niektórzy smakosze cappuccino z upodobaniem zjadają łyżeczką bitą śmietanę, którą kawa jest udekorowana. W domu przy śniadaniu, na spotkaniu z przyjaciółką w niezobowiązującym miejscu – proszę bardzo, można nawet dyskretnie oblizać łyżeczkę. Ale na przyjęciu w większym gronie, podczas spotkań biznesowych czy w eleganckiej kawiarni lepiej tego nie robić. via GIPHY
Jak elegancko pić szampana? Gdzie odłożyć torebkę, gdy jesteś w restauracji lub jak jeść kawior? Na te i inne pytania odpowiemy ci w naszym materiale.
W tańcu daj się prowadzić Na parkiecie równouprawnienie nie obowiązuje. Nawet jeśli twój partner nie dorównuje ci umiejętnościami tanecznymi, pozwól, żeby to on tobą kierował. Parkiet to jedno z ostatnich miejsc, gdzie mężczyzna jest w stu procentach rycerzem. Prosi kobietę do tańca, roztacza nad nią opiekę, obowiązkowo odprowadza na miejsce. Gdy skończy się utwór, pod żadnym pozorem nie może zostawić partnerki samej na parkiecie. Jeśli para w tańcu potrąci inną parę, przeprasza zawsze mężczyzna. Pierwszy taniec powinien zatańczyć z osobą, z którą przyszedł. Potem może poprosić do tańca inną panią, nie musi pytać o zgodę jej partnera – byłoby to nietaktem wobec kobiety. Jak elegancko pić szampana? To, w jaki sposób trzymamy w dłoni szampankę, - ma wpływ na smak trunku – mówią sommelierzy. To także kwestia elegancji – dodają fachowcy od savoir-vivre’u. Przypomnijmy zatem główną zasadę: kieliszek, podnosząc do ust, trzymamy za nóżkę. Dotyczy to zwłaszcza szampana i białego wina – trunków, które podaje się schłodzone. Dzięki temu ciepłem dłoni nie zmienimy ich temperatury, a pośrednio też smaku. I co jest równie ważne – nie zostawiamy odcisków palców na szkle. Kieliszek trzymamy za nóżkę, także nalewając wino. Powinien on być lekko pochylony, żeby trunek powoli spływał po ściance. Szampan i wina musujące najlepiej smakują w kieliszku wąskim i długim, zwanym fletem. Jego kształt pozwala się cieszyć aromatem wina i widokiem bąbelków. Gdzie odłożyć torebkę, gdy jesteś w restauracji? Na stole zdecydowanie nie, szczególnie jeżeli jest to duża torba – będzie przeszkadzać w konsumpcji i rozmowie. Na podłodze? Większość z nas woli jej tam nie kłaść (z powodu przesądu o uciekających pieniądzach albo ze względów higienicznych). Powieszona na oparciu może przeszkadzać innym gościom i obsłudze. Poza tym tracimy ją z oczu. Torbę najlepiej odłożyć na krzesło obok, oczywiście jeśli jest wolne. Małą kopertówkę można także trzymać na kolanach. Serwetkę należy wówczas położyć na torebce, nigdy odwrotnie – nie torebkę na serwetce. Na chodniku także obowiązują zasady ruchu Choć zwykle nie przywiązujemy do tego wagi, strona chodnika albo alejki, którą idziemy, ma znaczenie. Zgodnie z zasadami savoir-vivre’u i przez analogię do ruchu drogowego powinniśmy poruszać się prawą stroną. Mężczyzna w towarzystwie kobiety idzie od strony ulicy, czyli od strony mniej bezpiecznej. Dzięki temu chroni partnerkę przed ewentualnym ochlapaniem przez samochody. Jeśli trzy osoby idą obok siebie, najważniejsza z nich zajmuje miejsce w środku. Duży kłopot z małą łyżeczką Aromatyczna kawa, delikatna kołderka bitej śmietany, odrobina cukru i cynamonu. Wystarczy zamieszać i... co zrobić z łyżeczką? Odłożyć ją na spodek filiżanki tak, aby leżała na nim cała. Zdarza się nam kłaść ją w taki sposób, że jedynie główka opiera się o talerzyk. To niezbyt eleganckie, poza tym jest ryzyko, że kropla kawy spłynie po trzonku i zabrudzi obrus. Niektórzy smakosze cappuccino z upodobaniem zjadają łyżeczką bitą śmietanę, którą kawa jest udekorowana. W domu przy śniadaniu, na spotkaniu z przyjaciółką w niezobowiązującym miejscu – proszę bardzo, można nawet dyskretnie oblizać łyżeczkę. Ale na przyjęciu w większym gronie, podczas spotkań biznesowych czy w eleganckiej kawiarni lepiej tego nie robić. Kawior – danie na specjalne okazje Jedz ryby, a będziesz dłużej żył, jedz kawior, a będziesz dłużej kochał – głosi rosyjskie przysłowie. Dla jednych kawior to afrodyzjak, dla innych symbol luksusu. Podany nawet w niewielkiej ilości, doda splendoru każdemu przyjęciu. Kawior serwuje się schłodzony, w szklanych misach. Skropiony cytryną nakłada się na mały kawałek pieczywa – uwaga – nie rozsmarowując, bo rozsmarowany nie tylko fatalnie wygląda, także źle smakuje. Do kawioru czarnego najlepszym dodatkiem jest szampan lub – po rosyjsku – schłodzona wódka. Do czerwonego zaś pasuje lekkie, białe, wytrawne wino. Kultura języka Początek stycznia, życzymy sobie nawzajem szczęśliwego Nowego Roku... dwa tysiące szesnastego czy dwutysięcznego szesnastego? Która z tych form jest poprawna? Katarzyna M. z Warszawy W czterocyfrowej liczbie roku odmieniamy tylko dwie ostatnie cyfry. Jest tylko jeden wyjątek: gdy dwiema ostatnimi cyframi są zera. Życzyliśmy sobie szczęśliwego Nowego Roku dwutysięcznego, ale rok później dwa tysiące pierwszego, teraz dwa tysiące szesnastego. W przepisie znalazłam informację, że należy dodać półtorej łyżki mąki i półtorej litra wody. Coś tu jest chyba nie tak. Anna C. z Poznania Forma liczebników ułamkowych zależy od rzeczowników, do których się one odnoszą. Jeśli rzeczownik ma rodzaj żeński (łyżka), liczebnik też, mówimy zatem: półtorej (łyżki). Jeśli ma rodzaj męski (litr), mówimy: półtora (litra). W zrostach typu półtoraroczny, półtoralitrowy forma „półtora” jest zawsze nieodmienna.
Poradnik dla dżentelmena - radzi Grażyna Torbicka
O czym marzą kobiety? Aby czuć się jak prawdziwe damy, mieć przy boku dżentelmenów. Nie tylko z okazji Dnia Kobiet, ale na co dzień. Oto dla naszych panów kilka wskazówek, jak te marzenia spełnić. Warto im je podsunąć – ot, dla przypomnienia.
Co sprawia, że czujemy się przy was wyjątkowo? Niektórzy panowie myślą, że skoro kobiety dążą do równouprawnienia, chcą być traktowane jak mężczyźni. Ale to nie tak. Nie chodzi o wyręczanie nas we wszystkim, lecz o drobne gesty. Każda kobieta chciałaby, żeby mężczyzna bez wahania, acz subtelnie dawał do zrozumienia innym, że jest jej partnerem (a nie, że ona jest jego własnością). Wystarczy odsunięcie krzesła, pomoc przy zakładaniu płaszcza, zapytanie o samopoczucie. Z pewnością żadna z nas z tego powodu się nie oburzy. Szanujący się mężczyzna, który również szanuje partnerkę, w towarzystwie nigdy nie pozwoli powiedzieć na nią złego słowa. Przeciwnie, zawsze będzie jej bronił i stawał za nią murem. Nawet diamenty, chociaż mile widziane, nie zastąpią zrozumienia, uwagi i elegancko okazywanej troski. Zgodnie ze starym powiedzeniem prawdziwy mężczyzna zawsze na pierwszym miejscu stawia swoją kobietę. A szacunek, jaki jej okazuje, dowodzi, że sam jest godnym szacunku dżentelmenem. O piciu alkoholu w towarzystwie damy "Otwieram wino ze swoją dziewczyną” i... Picie z partnerką zobowiązuje. Warto pamiętać o kilku zasadach. Pierwsza, niepodważalna: musisz dotrzymać jej tempa w degustacji trunków. Sam fakt bycia mężczyzną nie uprawnia (ani tym bardziej nie zobowiązuje) do szybszego opróżniania kieliszka. Jeśli jesteście w restauracji, zapytaj ją, jakie wino preferuje. Ale to ty zawsze będziesz rozmawiał z kelnerem sommelierem i próbował serwowanego wam alkoholu, dlatego tobie kelner pierwszemu napełni kieliszek. W innych okolicznościach wino nalewaj najpierw partnerce (bo nie ma konieczności próbowania), a gdy jesteście w większym gronie – najstarszej kobiecie. Jeśli nie zamierzasz pić, nie odstawiaj kieliszka. Gdy będzie cały czas pełen, po prostu nikt nie będzie dolewał. Kodeks samochodowy dla mężczyzn z klasą Szanowni panowie, wiadomo, że motoryzacja to wasza domena. Dlatego zwłaszcza w tej dziedzinie możecie nam udowodnić, że jesteście z krwi i kości dżentelmenami. Gdy powszechne stały się centralne zamki w autach, większość mężczyzn nie otwiera już kobietom drzwi. A szkoda – te od samochodu pod tym względem nie różnią się od drzwi restauracji, teatru czy mieszkania. Czekasz w aucie na partnerkę? Gdy nadejdzie, wyjdź i otwórz jej drzwi od zewnątrz. Ta odrobina wysiłku się opłaci, udowodni twoją klasę. Jeśli jesteś kierowcą, ona powinna zająć miejsce koło ciebie. I czuć się bezpiecznie. To znaczy, że jesteś zobowiązany nie tylko przestrzegać przepisów drogowych, ale i trzymać nerwy na wodzy. Ten, kto wyklina innych, stara się dać im nauczkę, za każdą cenę z nimi rywalizuje, w naszych oczach nie jest bardziej męski, lecz mniej odpowiedzialny. Jak nosić męski zapach Mężczyzna (tak jak i kobieta) w zapach się... ubiera. To ważny element budowania wizerunku, jak dobry garnitur, buty. Osoba, którą otacza dyskretna aura odpowiedniego zapachu, uważana jest za bardziej elegancką. Ale trzeba zachować umiar. Woda kolońska nie powinna być wyczuwalna z odległości większej niż pół kroku (pamiętaj: przestajesz czuć własne perfumy dużo wcześniej niż otoczenie). Zbyt intensywny zapach jest jak krzykliwe zachowanie. Jeśli jesteś w towarzystwie partnerki, dodatkowo nie powinieneś być dla niej zapachową konkurencją. Jakie męskie perfumy wybierać? Z dominacją nuty drzewa sandałowego, paczuli, klasyczne, awangardowe – to kwestia indywidualnego stylu. Warto jednak zadbać, aby nie były tanie i pospolite. Jak pisał Henryk Żuchowski w „Słowniku savoir-vivre dla pana”: „Nic bardziej nie degraduje mężczyzny w oczach kobiety niż używanie tanich pachnideł”. Całować (w rękę) czy nie? Panowie, nim chwycicie kobiecą doń, aby ją pocałować, pamiętajcie: Inicjatywa należy zawsze do kobiety! Jeśli oczekuje pocałunku, lekko uniesie dłoń w stronę mężczyzny, kierując ją grzbietem do góry. Wówczas należy lekko się pochylić (nie ciągnąć jej ręki) i złożyć delikatny pocałunek. Gdy w towarzystwie znajdują się inne panie, tak samo trzeba przywitać się z każdą. W razie wątpliwości, czy wypada całować, lepiej tego nie robić. LEKCJA OBCHODZENIA SIĘ Z KRAWATEM Zwykły męski dodatek? Nie, to element garderoby, który natychmiast mówi, czy ten, kto go nosi, zna zasady klasycznej elegancji. Dobry krawat jest wykonany z jedwabiu, jedwabna powinna być także jego podszewka. Dzięki temu łatwo go zawiązać, a zawiązany będzie się prezentował idealnie. Kupując krawat, warto go sprawdzić – chwycić za węższy koniec i unieść. Jeśli się nie skręca, wisi idealnie równo, to znaczy, że jest dobrej jakości. I posłuży długo. Ale nawet krawata najlepszej jakości nie należy nosić dłużej niż jeden dzień – niech odpocznie w szafie co najmniej dobę. Powinien sięgać do połowy szerokości paska od spodni (oczywiście węższy koniec musi być nieco krótszy). Nie należy wkładać go do spodni ani pod koszulę – to nieeleganckie. Aby mógł wrócić do pierwotnego kształtu, powinien być rozwiązany tak, jak był zawiązywany. Hanower, Windsor, inne klasyczne węzły? To proste! Dzięki aplikacji Tap2C zobaczysz krok po kroku, jak zawiązać krawat na 15 sposobów. Zajrzyj też na www.krawatomania.com.pl
Savoir-vivre na stoku i w restauracji - radzi Grażyna Torbicka
Savoir-vivre jest ważny w kontaktach z sąsiadami, na stoku narciarskim, w restauracji i wszędzie gdzie się pojawiamy. Poznając te zasady inwestujesz w swój wizerunek.
Wieloznaczny uścisk dłoni Czy to prawda, że podanie komuś ręki może być niegrzeczne albo wieloznaczne? Tak, sposób, w jaki podajemy dłoń, dużo mówi o tym, jaki jest nasz stosunek do osoby, z którą się witamy. Może wyrażać przyjaźń, szacunek, ale też obojętność, a nawet lekceważenie – jeśli wyciągamy rękę, nie spoglądając w oczy i bez uśmiechu, jakby od niechcenia. Ściskanie dłoni dłużej niż dwie sekundy, potrząsanie nią czy ściąganie w dół to znak poczucia wyższości, a powściągliwe podawanie samych palców może być odczytane jako sygnał niechęci. Zbytnia skwapliwość też jest nie na miejscu. Młodzi ludzie czasem popełniają gafę, wyciągając rękę np. do ojca koleżanki. Tymczasem powinni poczekać, aż osoba starsza (wiekiem lub rangą) pierwsza poda dłoń. Przepraszam, dopiero się uczę Jesteś pierwszy raz na stoku, masz tremę. Nie przejmuj się, każdy kiedyś zaczynał. Jeśli będziesz przestrzegać zasad narciarskiego savoir-vivre’u, dasz radę i nie będziesz przeszkadzać innym. Zasady te dotyczą wszystkich, niezależnie od stopnia narciarskiego zaawansowania. Ale osoby, które stawiają pierwsze kroki, powinny przede wszystkim pamiętać, by nie zatrzymywać się na stoku, jeśli nie jest to absolutnie koniecznie. Zwłaszcza tam, gdzie będą niewidoczne dla nadjeżdżających z góry. Bezpiecznie można stanąć tylko na skraju trasy. A po ewentualnym upadku, jeśli nic się nie stało, jak najszybciej trzeba wstać i przesunąć się na bok, by nie narażać innych na kolizję. Pierwszeństwo na stoku ma zawsze osoba jadąca niżej – ona nie sprawdzi, co się dzieje za jej plecami. Ty, gdy jesteś wyżej, wybierasz taki tor jazdy, który nie narazi cię na zderzenie. Czy wypada mówić, że nie wypada? Dobre wychowanie to nie tylko bycie uprzejmym, ale też umiejętność tolerowania nieuprzejmości innych. Jeśli postępujemy zgodnie z zasadami savoir-vivre’u, nikomu nie mówimy, że zachowuje się niekulturalnie, ani nie pouczamy, jak powinien się zachowywać. Pouczać może jedynie nauczyciel uczniów, rodzic dzieci, a nie np. kolega kolegę. Jeśli czyjeś zachowanie jest szczególnie uciążliwe, można tylko grzecznie poprosić, by ze względu na nas coś zrobił (np. wyłączył telefon w teatrze) lub czegoś nie robił . Ale uwagi typu: „zachowuje się pan niekulturalnie” są... niekulturalne. Nowi lokatorzy: jak ich przywitać Do drzwi rodziny, która właśnie sprowadziła się do mieszkania, pukają sąsiedzi, wręczając jej na powitanie ciasta, torty, łakocie – to obrazek znany raczej z filmów amerykańskich niż z polskiej rzeczywistości. U nas przyjęło się raczej, że to osoba, która właśnie wprowadziła się do budynku wielorodzinnego czy na osiedle domów jednorodzinnych, pierwsza się przedstawia mieszkającym tam od dawna. Nie musi to być oficjalna wizyta zobowiązująca do rewizyty i nawiązywania przyjaźni. Wystarczy krótka pogawędka, tak aby nie być kimś anonimowym. Przesadny szacunek czy nieznajomość reguł? Duże litery kiedyś w środku zdania zdarzały się sporadycznie. Dziś mnożą się bez opamiętania: zaimki, tytuły... ● Pisanie zaimków osobowych typu: „jej”, „jego”, „on”, dużą literą to zapewne wpływ języka angielskiego. W polszczyźnie jest ewidentnym błędem. Są tylko dwa wyjątki: gdy zaimki odnoszą się do osób boskich (piszemy „On” w odniesieniu do Boga, „Ona” o Matce Boskiej) lub osób zmarłych, które chcemy uczcić. ● Również z angielskiego przenika do polskiego zwyczaj pisania dużą literą wszystkich słów składających się na tytuły. Stąd błędne tłumaczenie „Star Wars” jako „Gwiezdne Wojny”, a nie „Gwiezdne wojny”. ● Powszechna jest maniera nadużywania dużych liter w nazwach stanowisk: „Burmistrz” zamiast burmistrz, „Dyrektor Generalny” zamiast dyrektor generalny. To z kolei wpływy reklamy. A może przesadny szacunek? Niespodziewani goście nie muszą być bardzo mile widziani Za chwilę wychodzisz, jesteś zajęta, w trakcie porządków. Tymczasem ktoś puka do twoich drzwi: teściowa przejeżdżała obok i postanowiła zajrzeć, dawno niewidziany znajomy bez zapowiedzi przyszedł złożyć ci wizytę. Oczywiście nie wypada zatrzasnąć drzwi przed nosem gościa, ale nie będzie w złym tonie poinformować go, że akurat jesteś zajęta. W ten sposób od razu ustalisz reguły gry i dasz do zrozumienia, że wizyta nie może trwać długo. Masz bałagan w salonie, jesteś nieumalowana, nie masz nic poza herbatą? Nie tłumacz się, nie przepraszaj ani tym bardziej naprędce nie sprzątaj. To twój gość powinien czuć się winny, bo nie dał ci szansy, żebyś przygotowała się do jego wizyty. Upadło? Nie podnoś... Podczas kolacji w restauracji widelec zsunął się na podłogę, wylało się wino, kawałek pieczeni wylądował na twoich kolanach. Jak się zachować? To może przydarzyć się każdemu. Najważniejsze, aby w takiej sytuacji nie robić z tego wielkiego „halo” i nie zwracać na siebie uwagi wszystkich gości w restauracji. Nie należy w panice rzucać się do sprzątania, zbierać z podłogi, co tam upadło. Jeśli spadł nóż czy widelec, kelner przyniesie drugi. Jeśli awaria jest większa, wystarczy taktownie przeprosić i poprosić obsługę o pomoc. Posłuchaj mnie, a powiem ci, czy znasz zasady savoir-vivre’u „Najtańszy sposób zjednania sobie człowieka to wysłuchać go” – mówi stare przysłowie. Umiejętność słuchania jest sporą sztuką i bez wątpienia świadczy o naszej kulturze i o znajomości zasad dobrego wychowania. Co w praktyce znaczy umiejętne słuchanie? Nieprzerywanie rozmówcy, okazywanie zainteresowania dla tego, co mówi, reagowanie na jego słowa, potakiwanie – kiedy ma to sens. Nie ma chyba nic gorszego niż rozmówca, który co chwila wchodzi w słowo, a jeśli nawet milczy, to widać po wyrazie jego twarzy, że nie słucha, a jedynie czeka, żeby znów wtrącić swoje trzy grosze. Napiwek dla kuriera – dawać czy nie Można się spotkać z opinią, że napiwek należy się tylko temu, kto zrobi coś, co wykracza poza jego obowiązki. To nieprawda. Dodatkową przysługę należy osobno wynagrodzić, a napiwek wręczamy, jeśli jesteśmy zadowoleni z wykonania podstawowej usługi. Zwykle pamiętamy o tipach w restauracji czy salonie fryzjerskim, rzadko – odbierając przesyłkę czy zamówioną pizzę. Tymczasem kuriera, listonosza czy dostawcę również wypada wynagrodzić, zwłaszcza gdy czekał na nas z przesyłką albo jechał przez zalane deszczem miasto. Stosowna będzie drobna kwota (raczej nie mniejsza niż 5 zł) lub zaokrąglająca rachunek, jeśli płacimy dostawcy.
Spotykamy się w większym niż zwykle gronie, składamy życzenia. Mamy gwiazdkowy nastrój, ale czasem też gwiazdkowe wątpliwości: jak się zachować, żeby go nie zepsuć - radzi Grażyna Torbicka.
Kolejność ma znaczenie Jak zadbać o porządek przy stole, gdy na Wigilii spotyka się wiele osób? Wśród wigilijnych przesądów jest i taki, że do stołu należy siadać według starszeństwa – aby według starszeństwa opuszczać ten świat. Ale nawet jeśli goście nie są przesądni, powinni tej zasady przestrzegać, z zajęciem miejsc i rozpoczęciem posiłku czekać na seniorów. Kolejność miejsc też nie jest przypadkowa. Gospodarz siada u szczytu stołu, a nakrycie dla najważniejszego gościa znajduje się po jego prawej stronie. Uprzejmy Mikołaj nie jest... zbyt hojny Co roku zastanawiamy się, czy kupować prezenty znajomym i dalszym krewnym, których spotkamy w czasie Bożego Narodzenia. W kulturze Dalekiego Wschodu żadna świąteczna okazja nie może obyć się bez prezentów, i to takich, które mają odpowiednią wartość. W naszej kulturze cena podarków też ma znaczenie, ale zupełnie inne. Trzeba uważać, żeby nie była zbyt wysoka, bo zamiast przyjemności osoba obdarowana odczuje zakłopotanie. Powinniśmy pamiętać, że każdy prezent wymaga wzajemności. Chińczyk czy Japończyk taktownie odłoży na bok upominek nieodpakowany, w razie gdyby okazał się zbyt tani. Pod polską choinką wypada prezent obejrzeć od razu i głośno wyrazić swoją wdzięczność. Gdy nasi goście nie wierzą w Boże Narodzenie Jakiś czas temu kontrowersje wzbudziło zdjęcie polityka – zdeklarowanego ateisty, który ubierał bożonarodzeniową choinkę. Czy słusznie? Boże Narodzenie to święto chrześcijańskie, ale związane z nim symbole mają znaczenie uniwersalne. Mogą świadczyć o szacunku dla tradycji czy poczuciu wspólnoty z najbliższymi. Dlatego podzielenie się opłatkiem i złożenie życzeń osobom niewierzącym z pewnością nie będzie faux pas. Ryba bywa kłopotliwa Jak sobie poradzić z wigilijnym karpiem serwowanym w całości? Najlepiej specjalnym nożem do ryb, w kształcie łopatki ze szpicem na końcu do wyjmowania ości. Gdy takiego noża nie ma, można podać ten do steków (z ząbkami). O dwóch widelcach lepiej zapomnijmy. Hej, kolęda... A dlaczego nie pastorałka? Zgodnie z wielowiekową tradycją po zakończeniu wigilijnej kolacji, czekając na pasterkę, Polacy śpiewają... No właśnie, co śpiewają? Czy są to kolędy, czy może pastorałki? Czym różnią się te pieśni? Chronologiczne pierwszeństwo mają kolędy. Ich historia sięga staro-żytnego Rzymu. W pierwszy dzień Nowego Roku, w tzw. calendae, mieszkańcy Wiecznego Miasta odwiedzali się, składając życzenia i śpiewając radosne pieśni. Zwyczaj przetrwał do czasów chrześcijańskich, śpiewano jednak tylko pieśni sakralne, nazywając je kolędami. W polskich domach od XVII w. łacińskie kolędy zaczęły być zastępowane przez polskie pieśni – pastorałki: utwory raczej świeckie, o treści nawiązującej do codziennego życia. Powstało ich wiele, do dziś znanych jest ponad 500 polskich pastorałek. Przy okazji tegorocznych świąt warto przypomnieć sobie choćby kilka. Wino na swoim miejscu Czy przed podaniem wino należy przelać do karafki? Butelka nie wygląda dobrze na świątecznym stole. Elegancka karafka z pewnością prezentuje się lepiej niż butelka, ale szlachetnych win raczej się nie przelewa. Lepiej obok stołu postawić pomocnik – mały stolik, który będzie pełnił funkcję stolika sommelierskiego, takiego, z jakiego korzystają kelnerzy w dobrych restauracjach. Butelka wina może na nim „złapać oddech” zaraz po otwarciu i spokojnie poczekać na moment uzupełniania kieliszków. Nowa świecka tradycja: służbowy „opłatek” W wielu polskich firmach przed Gwiazdką organizowane są spotkania opłatkowe, czasem większe imprezy. Czy trzeba na nich bywać? Choć formalnie takiego obowiązku nie ma, z firmowej Wigilii zdezerterować nie wypada. Nie jest to zwykłe spotkanie towarzyskie, lecz okazja, by okazać sympatię lub choćby szacunek dla współpracowników. Na początku spotkania szef powinien złożyć życzenia wszystkim pracownikom, podziękować im za pracę, potem jest czas na indywidualne powinszowania.
Choć zasady savoir-vivre kojarzą nam się z dystyngowanym jedzeniem sztućcami, to są też potrawy które swobodnie można jeść palcami.
Jedzenie palcami nie brzmi zbyt elegancko, jednak są potrawy, które po prostu nie wypada jeść sztućcami. Pieczywo – podawane jest zazwyczaj w koszyczkach i swobodnie możemy sięgać po niego i jeść rękami. Pamiętajmy jednak, że nie robimy sobie kanapek, ale odrywamy małe kawałki i zjadamy. Kanapki – małe kanapki podawane często jako przekąski podczas przyjęć czy spotkań również jemy palcami. Powinny być one tak przygotowane, aby zjadać je w całości. Pamiętajmy jednak, że na przyjęciach nie robimy nigdy kanapek z dodatków podanych na stole (pieczywo, wędliny). Ciasteczka – małe ciastka podobnie jak kanapki również jemy palcami. Nie obowiązuje to jednak kawałków ciasta, które nakładamy na talerzyk i jemy widelczykiem. Sushi – swobodnie możemy jeść je rękami, jeśli nie potrafimy posługiwać się pałeczkami. To nie wstyd! Wstydem jest za to używanie do sushi noża i widelca. Krewetki w pancerzach, raki i homary – owoce morza, które są duże i przyrządzone z pancerzami najpierw obieramy rękami na talerzyk, następnie płuczemy palce w misce z wodą i cytryną, a później zjadamy danie już za pomocą sztućców. Wbrew powszechnej opinii rękami nie jemy drobiu, pizzy, czy hamburgerów (jeśli podano do nich sztućce. Mamy tu na myśli oczywiście eleganckie restauracje oraz spotkania biznesowe.
Mimo że zasady savoir vivre kojarzone są z zamierzchłymi czasami warto nich pamiętać, szczególnie jeśli udajemy się na eleganckie przyjęcie.
Przyjęcia zwykle zaczynamy od powitania. Zawsze przedstawiamy mężczyźnie kobiecie, a osobę młodszą tej starszej. W pracy przedstawiamy osobie na wyższym stanowisku tą pracującą na szczeblu niżej. To kobieta wyciąga pierwsza rękę na powitanie. Dużym, choć popularnym nietaktem jest podawanie przez mężczyzn ręki tylko mężczyzną, opuszczając kobiety. Kiedy już usiądziemy przy stole warto pamiętać o kilku zasadach. Serwetki kładziemy zawsze na kolanach, aby zabezpieczyć ubranie przed ewentualnym poplamieniem. Nigdy pod żadnym pozorem nie wkładamy ich sobie za dekolt! Po skończonym posiłku, kiedy odchodzimy od stołu możemy zostawić ją niezłożoną na stole. Nigdy nie wycieramy serwetką sztućców czy talerzy! Zupę jemy zawsze końcem łyżki (nie bokiem), nie przechylamy też talerza aby zjeść do końca. Można sobie na to pozwolić w sytuacjach mniej oficjalnych, wtedy talerz przechylamy zawsze od siebie. Potrawy nie wymagające krojenia (kasze, mięsa pokrojone, jarzyny, ryż) jemy tylko widelcem, trzymanym w prawej ręce. Pozostałe potrawy jemy nożem i widelcem, spaghetti jemy widelcem i łyżką, a ryby widelcem i nożem do ryb. Odpowiednie ułożenie sztućców to kolejny temat. Kiedy robimy sobie tylko przerwę w jedzeniu kładziemy sztućce skrzyżowane a talerzu. Ostrze noża zawsze do środka. Po skończonym posiłku sztućce układamy równolegle z trzonkami w prawo, wyznaczając godzinę 17. Nigdy nie opieramy sztućców na talerzu, a trzonków na stole, nie kładziemy też ich na obrusie.