Sangwinik - cechy charakteru, wady i zalety. Co powinnaś wiedzieć o tym typie temperamentu?
Uśmiechnięty i otwarty na nowe doświadczenia i ludzi - taki jest sangwinik. Cechy, które posiada sprawiają, że szybko zjednuje sobie sympatię tłumu. Przy bliższym poznaniu na jaw wychodzi cała prawda o sangwiniku. Czy jest to typ osobowości, z którym trudno wytrzymać? Jakie ma wady i zalety? Zapoznaj się bliżej z tym typem charakteru.
W tym artykule: Sangwinik - cechy osobowości Pozytywne cechy sangwinika Negatywne cechy sangwinika Czy jestem sangwinikiem? Sangwinik - zawody Kto pasuje do sangwinika? Czego nie lubi sangwinik? Co motywuje sangwinika? Sangwinik to osoba, której trudno nie polubić. Wszędzie go pełno, a jego radość i optymizm są wprost zaraźliwe. Niestety ten typ temperamentu, jak każdy, ma również kilka poważnych wad. Wyjaśniamy jak sprawdzić, czy jesteś sangwinikiem i czego możesz się spodziewać, jeśli okaże się nim twój partner. Sangwinik - cechy osobowości Sangwinik - kto to taki i czym się charakteryzuje. Określenie to wywodzi się z teorii czterech temperamentów przedstawionej przez Hipokratesa, w ramach której podzielił on ludzkie charaktery na cztery typy, sangwinik zaś jest jednym z nich. Do jego cech charakterystycznych zalicza się dużą otwartość i wesołe usposobienie. Ekstrawersja i naturalny entuzjazm szybko zjednują mu przyjaciół. Sangwinicy są pełni energii, żywiołowi i nie są w stanie usiedzieć na miejscu. Nic dziwnego, że zwykle to właśnie oni są najpopularniejszymi osobami w grupie, które rozświetlają pokój samą swoją obecnością, podczas gdy inne typy temperamentu mogą jedynie przyglądać się im z zazdrością. Pozytywne cechy sangwinika Poznaj najważniejsze cechy sangwinika, które sprawiają, że potrafi szybko zjednać sobie innych ludzi. Sangwinik to prawdziwy optymista, który zawsze widzi szklankę do połowy pełną. To nastawienie często z resztą udziela się ludziom w jego otoczeniu. Łatwo nawiązuje znajomości i zwykle nie musi zaprzątać sobie głowy przełamywaniem pierwszych lodów, bo w jego świecie, żadne lody nie istnieją. Nie ma problemu z publicznymi wystąpieniami, wręcz przeciwnie - uwielbia być w centrum uwagi, dlatego też chętnie i na forum opowiada o swoich poglądach czy uczuciach. To ekstrawertyk, który czerpie radość z kontaktu z innymi ludźmi. Kreatywność, żywy umysł i błyskotliwe poczucie humoru, to cechy za które sangwinik ceniony jest zarówno w pracy, jak i wśród swoich znajomych. Cechuje się wysokim zmotywowaniem do działania, nigdy nie brakuje mu energii i z radością podejmuje nowe wyzwania. Zobacz także: Choleryk to silna osobowość, która nigdy nie daje za wygraną. Jak sprawdzić, czy jesteś cholerykiem? Choleryk to nazwa dla jednego z czterech typów osobowości. Wzbudza wiele zainteresowania, ale także i obaw. Z jednej strony osoba, która uznawana jest za choleryka ma wybuchowy temperament i potrafi szybko wpaść w złość, ale jest także zdecydowana, odporna na stres i potrafi podejmować decyzje pod presją czasu. Jakie jeszcze cechy ma choleryk? Co go wyróżnia? Negatywne cechy sangwinika Sangwinik posiada również cały zestaw cech, które są odbierane w sposób negatywny. Oto one: Sangwinik, przez swoją chęć bycia w centrum uwagi może wydać się niekiedy głośny i nieznośny osobom o nieco spokojniejszym usposobieniu. Faktycznie czasem zdarza się, że dąży on do zdominowania towarzystwa. Chce być przyjacielem każdego, a to niestety może niekiedy sprawić, że będzie zachowywał się jak chorągiewka, przejmując zbyt wiele opinii i poglądów od swojego otoczenia. Ponieważ widzi świat przez różowe okulary, często może przeoczyć alarmujące sygnały, czerwone flagi i złe zamiary innych. Wynikająca z pozytywnego nastawienia ufność, może łatwo zamienić się w naiwność. Czasami zupełnie świadomie unikać będzie problemów, które mogłoby sprawić, że jego z natury dobry nastrój ulegnie pogorszeniu, to zaś skutkuje nieumiejętnością radzenia sobie z problemami i brakiem narzędzi do radzenia sobie ze stresem. Ponieważ wyraża duże zainteresowanie niemal wszystkim w równym stopniu, może mieć niekiedy spore problemy ze skupieniem się na tym, co naprawdę ważne. Często przedkłada ilość relacji nad ich jakość, dlatego, chcąc zyskać popularność, może skupić się na zawieraniu kolejnych, powierzchownych znajomości, zamiast na budowaniu i pogłębianiu relacji, które już nawiązał. Z tego powodu może zdarzyć się, że w obliczu kłopotów, zostanie z nimi sam, odkrywszy, że w istocie nie ma naprawdę bliskich przyjaciół. Czy jestem sangwinikiem? Jeśli zastanawiasz się nad tym, czy jesteś sangwinikiem, proponujemy, abyś przeczytała poniższe stwierdzenia i odpowiedziała sobie na pytanie, w jakim stopniu Cię one opisują? Staraj się być ze sobą szczera, nawet jeśli odpowiedzi nie zawsze przypadną ci do gustu. Niezależnie od okoliczności, jestem gotowa do działania i zawsze rozpiera mnie energia. Lubię poznawać nowe osoby. Rozmowa przychodzi mi łatwo, nawet jeśli niezbyt dobrze znam swoje towarzystwo. Zwykle jestem w centrum uwagi, a jeśli akurat tak się nie dzieje, to staram się do tego doprowadzić. Nie przepadam za samotnymi wieczorami w domu i w miarę możliwości staram się namówić znajomych na jakieś wyjście. Łatwo poddaje się emocjom i atmosferze chwili. Choć miewam momenty smutku, przez większość czasu jestem radosna i optymistyczna. Mam wiele zainteresowań i ledwo starcza mi czasu, aby pogodzić je wszystkie ze sobą. Czasem trudno mi skoncentrować się na jednym zadaniu. Jestem otwarta na nowe doświadczenia i uwielbiam próbować różnych rzeczy. W pracy najważniejszy jest dla mnie zgrany zespół, z którym dobrze się dogaduje. Lubię mieć kontakt z ludźmi, dlatego preferuję pracę stacjonarną, która dostarczy mi mnóstwa wrażeń. Chcę żyć życiem pełnym przygód i niespodzianek. Jestem spontaniczna i nie boję się wyzwań. Gdy podróżuję do nowych miejsc zwykle, staram się zawrzeć jak najwięcej ciekawych znajomości. Łatwo adaptuje się do nowych warunków i raczej nie przeszkadzają mi nagłe zmiany planów. Jeśli zgodziłeś się z więcej niż połowa powyższych twierdzeń, może to oznaczać, że faktycznie masz naturę sangwinika. Pamiętaj jednak, że te pytania są dość ogólne i nie powinny być traktowane jako jednoznaczny opis twojej natury. Należy zdawać sobie również sprawę z tego, że twoje odpowiedzi na nie mogą różnić się zależnie od twojego aktualnego nastroju. Zobacz także: Flegmatyk – cechy charakteru. Kim jest osoba flegmatyczna? Spokojny, opanowany i skłonny do kompromisu - te przymiotniki określają flegmatyka. Cechy charakteru, które są widoczne już przy pierwszym kontakcie sprawiają, że jest postrzegany jako ktoś, kto nie lubi ryzyka, a przed pojęciem jakiejkolwiek decyzji poświęca czas na dokładną analizę. Co jeszcze trzeba wiedzieć o flegmatyku? Jak przedstawia się na tle innych typów osobowości? Sangwinik - zawody Jest wiele profesji, w których sangwinik będzie mógł wykorzystać swoją niespożytą energię i wrodzoną zdolność nawiązywania kontaktów. Poniżej przedstawiamy kilka propozycji, które mogą przypaść do gustu ludziom posiadającym ten typ charakteru. Instruktor fitnessu, tańca, lub trener osobisty, czyli każdy zawód, który łączy w sobie możliwość ruchu i intensywny kontakt z grupą ludzi. Prowadzący szkoleń, kursów lub nauczyciel - sangwinicy lubią być w centrum uwagi i móc dzielić się z ludźmi swoimi pomysłami, kreatywnością i zapałem do nauki. Możliwość przekazania innym swojej wiedzy jest dla nich bardzo atrakcyjną formą zarobkowania. Z tego samego powodu sprawdzą się świetnie jako edukatorzy w instytucjach kultury lub osoby oprowadzające wycieczki po ciekawych muzeach, zamkach czy teatrach. Marketingowiec lub PR’owiec - dzięki swojej łatwości w nawiązywaniu relacji sangwinik będzie świetny w sprzedawaniu czy promowaniu produktów i usług oraz z łatwością nawiąże bliskie relacje z klientami. Animator rozrywek, np. na weselach, na jachtach lub podczas przyjęć to praca, która zaspokaja ich potrzebę dobrej zabawy i kontaktu z innymi ludźmi. Ciekawość świata, otwartość na ludzi oraz ciągła potrzeba bycia w centrum wydarzeń sprawiają, że sangwinicy są świetnymi dziennikarzami i reporterami. Dużo satysfakcji mogą odnaleźć też w branży beauty oraz innych branżach usługowych, które wymagają od specjalistów stworzenia przyjaznej atmosfery, która zachęci klientów do ponownego skorzystania z ich usług. Producent filmowy lub teatralny to zawód, który wymaga ogromnych pokładów energii i entuzjazmu, które pomogą przezwyciężyć liczne trudności. Sangwinicy mogą wykorzystać swój optymizm i entuzjazm, a także ogrom energii do podtrzymania dobrej atmosfery i doprowadzenia produkcji do końca. Kto pasuje do sangwinika? Związek z sangwinikiem może być ekscytującą przygodą lub wykańczającą jazdą bez trzymanki. Ponieważ są to osoby, które wciąż rozpiera energia, najczęściej wiążą się z ludźmi o podobnych charakterach. Czasem wybierają też jednak spokojniejsze osoby, które jednak dają im przestrzeń na to, aby się wyszaleć. Sangwinik poszukuje partnera, który będzie wspierał go w jego dziwactwach, lub słomianym zapale. Nawet jeśli wiemy, że pomysł umrze za kilka dni, dobrze jest okazać nim zainteresowanie. Powinna to być osoba otwarta na ludzi i towarzyska, która będzie towarzyszyć mu przynajmniej na części imprez, w jakich zamierza wziąć udział. Ktoś, kto lubi sport i często spędza czas aktywnie, ma szansę zdobyć jego względu. Ten typ temperamentu musi ciągle być w ruchu. Choć sangwinik jest z natury pogodny, jego emocje mogą zmieniać się jak w kalejdoskopie, dlatego potrzebuje empatycznego partnera z anielską cierpliwością. To osoba kreatywna, która potrzebuje dużo twórczej swobody. Partner sangwinika powinien więc pogodzić się z tym, że ich mieszkanie wypełni własnoręcznie wykonana ceramika, ściany i meble odmalowywane będą na żywe kolory, a plamy farby prawdopodobnie nigdy nie zostaną starte z podłogi. Sangwinik jest spontaniczny i lubi przejmować inicjatywę, dlatego chętnie wiąże się z osobami, które nie mają nic przeciwko niespodziankom i zmianom planów. Zobacz także: Introwertyk a ekstrawertyk - charakterystyka i główne różnice. Do którego z tych dwóch typów jest ci bliżej? Introwertyk a ekstrawertyk to dwa zupełnie różne rodzaje osobowości. Są inaczej nastawieni do świata i innych ludzi. Odmienne temperamenty i sposób postrzegania rzeczywistości sprawia, że mają ze sobą niewiele wspólnego. Zapoznaj się z cechami oraz przykładami zachowań, które pomogą ci określić, czy bliżej ci do introwertyka czy ekstrawertyka. Zrób test i dowiedź się więcej na swój temat. Czego nie lubi sangwinik? Mimo swojego pogodnego usposobienia, sangwinicy bez problemu są w stanie wyliczyć rzeczy, których nie znoszą i które podcinają im skrzydła. Wymieniamy najważniejsze z nich. Rutyna i monotonne życie. Zbyt wąski krąg znajomych. Zbyt częste spędzanie czasu w samotności. Osoby o pesymistycznym usposobieniu. Za duża ilość obowiązków, która nie zostawia im czasu na realizowanie swoich zainteresowań. Powtarzalna, nudna praca, która ogranicza możliwość kontaktu z ludźmi. Brak spontaniczności i sztywne plany, których nie można zmieniać. Brak możliwości wyrażenia swojej twórczej energii i kreatywności. Konflikty, nawet te, które nie dotyczą go bezpośrednio, ale generują negatywną atmosferę. Struktury hierarchii, które ograniczają ich wolność, np. apodyktyczny szef. Brak możliwości bycia aktywnym fizycznie, np. nadgodziny spędzone przy biurku. Osoby nieśmiałe o skrytej naturze, które nie dają się wciągnąć w rozmowę. Zobacz także: 16 typów osobowości - zrozum siebie i innych. Rozwiąż popularny test i sprawdź jakim typem osobowości jesteś 16 typów osobowości, czyli test oparty na teorii psychologicznej, których autorkami są Katharine Cook Briggs oraz Isabel Briggs Myers, składa się z 4 kategorii. W każdej z nich zawarte są 4 typy ludzkiej osobowości. Dzięki rozwiązaniu testu możliwe jest zajrzenie w głąb swojego wnętrza i zrozumienie pewnych mechanizmów działania. To źródło poznania siebie oraz tego, jak nawiązujesz relacje i czym kierujesz się podczas podejmowania decyzji. Co motywuje sangwinika? Sangwinik może zostać zmotywowany na różne sposoby, a zwykle wystarczy już obietnica dobrej zabawy, aby poświęcił się danej rzeczy bez reszty. Oto kilka rzeczy, które jak mało co są w stanie zachęcić go do doprowadzenia swoich spraw do końca (a z tym faktycznie miewa niekiedy problem). Możliwość odkrycia nowych miejsc i zawarcia nowych znajomości - mogą to być zarówno podróże na drugi koniec świata, jak i kolacja w restauracji, w której jeszcze nigdy nie był. Przebywanie w licznym towarzystwie i obietnica miłego spędzenia czasu w grupie ciekawych ludzi. Jasno wytyczony cel, czy to zawodowy, czy osobisty, do którego może dążyć. Sangwinicy mogą mieć problem ze skupieniem, dlatego perspektywa sukcesu, bardzo pomaga im doprowadzać sprawy do końca. Możliwość uwolnienia swojej kreatywnej ekspresji i twórczej energii. Sangwinik lubi dawać upust wodzom fantazji i mało co motywuje go tak bardzo, jak świadomość, że będzie mógł się wykazać. Pozytywne relacje z innymi członkami zespołu lub możliwość poprawienia tych, które nie były zbyt życzliwe. Nauka nowych umiejętności lub rozwijanie swojego hobby. Ten typ temperamentu musi mieć czas na swoje zainteresowania, inaczej będzie sfrustrowany i naburmuszony. Podjęcie wysiłku fizycznego, który pomoże uwolnić endorfiny. Sangwinicy kochają być w ruchu, dlatego perspektywa kilku dodatkowych kilometrów spaceru lub możliwość udania się na zajęcia sportowe po pracy jest w ich mniemaniu nagrodą.
Flegmatyk – cechy charakteru. Kim jest osoba flegmatyczna?
Spokojny, opanowany i skłonny do kompromisu - te przymiotniki określają flegmatyka. Cechy charakteru, które są widoczne już przy pierwszym kontakcie sprawiają, że jest postrzegany jako ktoś, kto nie lubi ryzyka, a przed pojęciem jakiejkolwiek decyzji poświęca czas na dokładną analizę. Co jeszcze trzeba wiedzieć o flegmatyku? Jak przedstawia się na tle innych typów osobowości?
W tym artykule: Kim jest flegmatyk? Po czym poznać flegmatyka? Czy bycie flegmatykiem jest złe? Minusy bycia flegmatykiem Porady dla osób flegmatycznych Flegmatyk, a inne typy osobowości Jak kocha flegmatyk? Idealne zawody dla flegmatyka "Flegmatyk cechy" - jeśli wpisałaś w okno wyszukiwarki to hasło, na pewno zastanawiasz się, kogo nazywamy flegmatykiem. Wcale nas to nie dziwi. Temperament flegmatyczny od wieków fascynuje i budzi zainteresowanie zarówno w kontekście psychologii, jak i w codziennym życiu. W artykule tym zgłębimy naturę flegmatyka, jego cechy charakterystyczne, sposób wyrażania uczuć oraz wyzwania, z jakimi może się spotkać w życiu codziennym. Kim jest flegmatyk? Flegmatyk to osoba charakteryzująca się spokojem, opanowaniem i zrównoważeniem emocjonalnym. Jest to jedna z czterech temperamentów opisanych przez starożytnych Greków, obok choleryka, melancholika i sangwinika. Osoby flegmatyczne cechują się łagodnym podejściem do życia i rzadko reagują gwałtownie na bodźce zewnętrzne. Osoba flegmatyczna często jest rozważna i podejmuje decyzje po głębokim przemyśleniu, co pomaga jej unikać impulsywnych działań. Ponadto jej umiejętność kontrolowania emocji pozwala na utrzymanie harmonijnych relacji z innymi ludźmi, gdyż jest ona spokojna nawet w konfliktowych sytuacjach. W życiu osobistym flegmatyczna kobieta może być partnerką, która przynosi spokój i wsparcie w związku, dbając jednocześnie o własny rozwój. Dzięki swojej umiejętności radzenia sobie ze stresem, może być także inspiracją dla innych kobiet, dążących do równowagi i spokoju w swoim życiu. Zobacz także: Pracoholik to idealny pracownik, czy osoba zmagająca się z uzależnieniem? Po czym rozpoznać, czy masz problem z pracoholizmem? Pracoholik jest osobą, która obiera życiowy priorytet na pracę i jest zorientowana na osiągnięcie wyłącznie zawodowych celów. To często występujące uzależnienie, które niesie za sobą przykre konsekwencje. Pracoholik zmaga się z wieloma zaburzeniami natury fizycznej i psychicznej. Jak opuścić błędne koło i przywrócić równowagę pomiędzy różnymi obszarami życia? Po czym poznać flegmatyka? Flegmatyka można poznać po jego spokojnym zachowaniu i umiarkowanej reakcji na sytuacje stresowe. Zazwyczaj osoba flegmatyczna wykazuje tendencję do refleksji i analizy, zamiast natychmiastowej reakcji emocjonalnej. Flegmatyk rzadko bywa nadmiernie ekspresyjny czy impulsywny. W sytuacjach stresowych, zamiast reagować gwałtownie czy panikować, wykazuje umiar i opanowanie. Reakcje są zwykle przemyślane i oparte na analizie sytuacji, co sprawia, że rzadko podejmuje nagłe i impulsywne decyzje. Oto inne przykłady, po których poznasz, że masz do czynienia z osobą flegmatyczną. Brak nadmiernych ekspresji emocjonalnych Flegmatyk nie przejawia też nadmiernych ekspresji emocjonalnych, co oznacza, że trudno jest zauważyć u niego wybuchy gniewu czy euforii. Zamiast tego, może wydawać się, że jest stoikiem. Jest spokojny nawet w obliczu trudnych wyzwań. Jego tendencja do refleksji i introspekcji sprawia, że często przejawia głęboką empatię i zrozumienie dla innych osób. Zobacz także: Brak emocji jest chorobą? O czym mogą świadczyć apatia i anhedonia? Brak emocji, obojętność lub odrętwienie to stany, które zdecydowanie powinny nas zaalarmować. Stanowią sygnał do tego, aby zatrzymać się i na nowo przemyśleć swoje życie. Wyjaśniamy, skąd bierze się brak emocji i jak sobie z nim prowadzić. Flegmatyk w relacjach z innymi ludźmi W relacjach międzyludzkich, flegmatyka można poznać po jego zdolności do słuchania i zrozumienia, zamiast dominacji czy narzucania swojego zdania. Całościowo, osobę flegmatyczną można rozpoznać po spokojnym, zrównoważonym i refleksyjnym podejściu do życia, które sprawia, że jest on solidnym punktem wsparcia i stabilności dla swojego otoczenia. Cechy charakterystyczne flegmatyka Spokój: Flegmatyk jest znany z tego, że zachowuje zimną krew w sytuacjach stresowych. Nie traci łatwo kontroli nad emocjami i potrafi zachować spokój nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Opanowanie: Charakteryzuje się umiejętnością utrzymania równowagi w trudnych sytuacjach. Nie poddaje się emocjom i potrafi logicznie podejmować decyzje, niezależnie od okoliczności. Umiarkowanie: Flegmatyk zwykle nie wykazuje skrajnych reakcji emocjonalnych. Jest umiarkowany w swoich odczuciach i nie ulega nagłym zmianom nastroju. Roztropność: Posiada zdolność do przemyślanego i racjonalnego podejścia do problemów. Zazwyczaj unika podejmowania pochopnych decyzji i stara się podejść do sprawy z dystansem i obiektywizmem. Tolerancja: Flegmatycy są często tolerancyjni i akceptujący wobec innych ludzi oraz różnorodności poglądów i zachowań. Nie skłaniają się do oceniania innych szybko i nieprzychylnie. Empatia: Pomimo ich zimnego wyglądu z zewnątrz, flegmatycy często posiadają głęboką empatię i zdolność do zrozumienia uczuć innych osób. Potrafią słuchać i oferować wsparcie bez nadmiernego angażowania się emocjonalnie. Stabilność emocjonalna: Charakteryzują się one stabilnością emocjonalną i zdolnością do utrzymania równowagi nawet w obliczu trudnych sytuacji życiowych. Ich spokój i opanowanie są często źródłem wsparcia dla innych w okresach kryzysu. Lojalność: Flegmatycy są często bardzo lojalni wobec swoich bliskich i przyjaciół. Choć mogą wydawać się dystansujący, ich lojalność i zaangażowanie w relacje międzyludzkie są głębokie i trwałe. Dyskrecja: Flegmatycy często są bardzo dyskretni i umiejętnie chronią prywatność innych osób. Nie lubią rozgłaszania czy krytykowania prywatnych spraw innych ludzi, co sprawia, że są godni zaufania i szanowani przez swoje otoczenie. Zobacz także: Jak opanować nerwy? Podpowiadamy, jak uspokoić się w minutę i zwiększyć odporność na stres w przyszłości Jak opanować nerwy i zachować spokój w trudnych życiowych sytuacjach? Istnieją sposoby, które pomogą odzyskać równowagę i spokój podczas kłótni z partnerem lub opieką nad dzieckiem. Zapoznaj się ze skutecznymi technikami radzenia sobie z różnymi trudnymi odczuciami. Niektóre z nich bazują na tymczasowym powściąganiu emocji i szybkim ukojeniu nerwów, zaś inne pomogą ci ustalić sposoby na to, aby być mniej nerwowym na co dzień. Czy bycie flegmatykiem jest złe? W negatywnym kontekście określenie "flegmatyczny" może być używane jako sposób na wyrażenie krytyki lub zniewagi w stosunku do osoby, którą chce się urazić. W takim przypadku, osoba nazywana "flegmatyczną" jest często postrzegana jako zbyt obojętna, zimna, niezaangażowana emocjonalnie lub nieinteresująca się tym, co się dzieje wokół niej. Może to sugerować brak entuzjazmu, energii czy zaangażowania w życie lub relacje międzyludzkie. W ten sposób, określenie "flegmatyczny" może być używane jako forma zniewagi, aby wyrazić niezadowolenie z czyjegoś zachowania lub sposobu bycia, sugerując, że osoba jest zbyt pasywna lub obojętna wobec życiowych sytuacji. Jednakże, ważne jest aby pamiętać, że używanie takich etykiet jako narzędzia do obrażania innych jest nieodpowiednie i szkodliwe, ponieważ każdy ma prawo do swojego temperamentu i sposobu bycia, który należy szanować. Może to sprawić, że druga strona będzie rozgoryczona. Minusy bycia flegmatykiem Bycie flegmatykiem nie jest ani dobre, ani złe. Każdy temperament ma swoje zalety i wady. Jednak istnieją pewne wyzwania związane z byciem flegmatykiem, które mogą być uznane za niekorzystne w niektórych sytuacjach. Brak zaangażowania emocjonalnego: osoby flegmatyczne mogą być postrzegane jako zimne lub niezaangażowane emocjonalnie, co może utrudniać im budowanie głębszych relacji z innymi ludźmi. Nieefektywna reakcja na sytuacje kryzysowe: w niektórych przypadkach nadmierny spokój i umiarkowanie flegmatyka może prowadzić do niemożności szybkiego i skutecznego reagowania w sytuacjach kryzysowych. Brak motywacji do działania: osoby flegmatyczne mogą czasem przejawiać brak motywacji do podejmowania działań lub realizacji celów, ponieważ ich spokojna natura może powodować brak entuzjazmu lub potrzeby rywalizacji. Trudności w wyrażaniu emocji: z powodu tendencji do powściągliwości emocjonalnej, flegmatycy mogą mieć trudności w wyrażaniu swoich uczuć, co może prowadzić do niezrozumienia lub frustracji w relacjach interpersonalnych. Brak elastyczności w podejmowaniu decyzji: Osoby flegmatyczne mogą być zbyt ostrożne lub niechętne do zmiany, co może ograniczać ich zdolność do adaptacji do nowych sytuacji lub otwartości na nowe doświadczenia. Tendencja do unikania konfrontacji: Zamiast angażować się w konfrontacje lub rozwiązywanie konfliktów, flegmatycy mogą unikać trudnych rozmów lub sytuacji, co może prowadzić do nagromadzenia nierozwiązanych problemów. Ryzyko stania się zbyt biernym: Nadmierny spokój i umiarkowanie flegmatyka mogą czasem prowadzić do ryzyka stania się zbyt biernym lub bezczynnym wobec problemów czy wyzwań, co może utrudniać postęp lub rozwój osobisty. Zobacz także: Porażka jest źródłem sukcesu. Jak przerobić porażkę i wyciągnąć z niej wnioski? Porażka wywołuje szereg negatywnych odczuć. Zazwyczaj stoi za nią rozgoryczenia, zawód i smutek. To trudne, ale cenne doświadczenie, z którego można wyciągnąć lekcję na przyszłość. Zobacz, jak poradzić sobie z porażką i ruszyć z miejsca. Porady dla osób flegmatycznych Choć jak już wiemy, w byciu osobą flegmatyczną nie ma nic złego, w niektórych aspektach życia cecha ta może przekładać się na pewne trudności. Z tego powodu warto pracować nad swoimi samorozwojem, aby lepiej funkcjonować w codziennym życiu z innymi ludźmi. Rozwijanie umiejętności wyrażania emocji Choć flegmatycy często radzą sobie z kontrolą emocji, warto ćwiczyć umiejętność wyrażania uczuć w zdrowy i konstruktywny sposób. Można to robić poprzez rozmowy z bliskimi, pisanie dziennika emocji lub uczestnictwo w zajęciach z zakresu rozwoju osobistego. Praca nad komunikacją interpersonalną Znalezienie równowagi między spokojnym podejściem, a wyrażaniem siebie, może być kluczowe dla budowania lepszych relacji z innymi. Ćwiczenie otwartości w komunikacji i wyrażanie swoich potrzeb może pomóc w budowaniu głębszych i bardziej satysfakcjonujących relacji. Znalezienie sposobów na radzenie sobie ze stresem Mimo, że flegmatycy mają tendencję do zachowania spokoju w sytuacjach stresowych, ważne jest również umiejętne radzenie sobie ze stresem. Można to robić poprzez regularne praktyki relaksacyjne, takie jak medytacja, joga czy spacery na świeżym powietrzu. Uczestnictwo w aktywnościach stymulujących emocje Choć flegmatycy mogą preferować spokojne i wyważone aktywności, warto czasem eksperymentować z aktywnościami, które pobudzą emocje. To może być np. nauka nowego hobby, podróże, czy nawet uczestnictwo w grupach terapeutycznych. Poszukiwanie równowagi między rutyną a spontanicznością Flegmatycy często cenią sobie rutynę i przewidywalność, co może być korzystne dla ich równowagi emocjonalnej. Jednak warto czasem eksperymentować z małymi odstępstwami od rutyny, aby odkryć nowe możliwości i doświadczenia. Poprzez pracę nad tymi obszarami i ćwiczenia możemy uzyskać wewnętrzny spokój i lepsze relacje z innymi ludźmi, którzy mają całkowicie inny typ osobowości. Zobacz także: Niesmak jest emocjonalnym strażnikiem moralności? O czym świadczy bycie zniesmaczonym? Niesmak można odczuć w sposób szczególnie dosadny. To uczucie, które pojawia się jako reakcja na przekroczenie pewnych indywidualnych granic. Niesmak przejawia się jako charakterystyczny grymas twarzy. Wiąże się też z odczuwaniem ucisku w żołądku i może prowadzić do obniżenia nastroju. Zobacz, jak poradzić sobie z niesmakiem i powrócić do harmonii. Flegmatyk, a inne typy osobowości Porównanie cech flegmatyka z cechami innych temperamentów pozwoli lepiej zrozumieć różnice między nimi oraz pomóc czytelnikom zidentyfikować, do którego temperamentu najbardziej się identyfikują. Flegmatyk vs. Choleryk Flegmatyk charakteryzuje się spokojem i umiarkowaniem, podczas gdy choleryk jest bardziej ekspresyjny i impulsywny. Podczas gdy flegmatyk unika konfliktów, choleryk może być bardziej skłonny do konfrontacji i wybuchów emocjonalnych. Flegmatyk vs. Melancholik Flegmatyk zachowuje spokój i opanowanie, podczas gdy melancholik jest bardziej skłonny do głębokich przeżyć emocjonalnych i refleksji. Flegmatyk może być bardziej pragmatyczny i zdystansowany, podczas gdy melancholik jest bardziej wrażliwy i skłonny do smutku. Flegmatyk vs. Sangwinik Flegmatyk jest spokojny i zrównoważony, podczas gdy sangwinik jest energiczny i entuzjastyczny. Podczas gdy flegmatyk unika nadmiernego ekspresjonizmu, sangwinik jest bardziej skłonny do spontanicznych reakcji i bycia w centrum uwagi. Jak kocha flegmatyk? Flegmatyk wyraża miłość w sposób subtelnego, lecz głębokiego zaangażowania, który może być niezauważalny dla osób, które oczekują ekstrawaganckich demonstracji uczuć. Zamiast przesadnych gestów czy słów, flegmatyk wyraża swoją miłość poprzez codzienną obecność i wsparcie dla partnera. Jest to osoba, która potrafi słuchać i zrozumieć potrzeby swojego partnera, nawet jeśli nie wyraża tego w sposób bezpośredni. Dla flegmatyka stabilność w związku jest kluczowa, dlatego też dąży do utrzymania spokoju i harmonii, unikając konfliktów i dramatyzowania sytuacji. Jego lojalność i zaufanie są niezaprzeczalne, co sprawia, że partner może czuć się bezpiecznie i pewnie w związku. Pomimo braku ekstrawagancji, warto docenić spokojną, stabilną miłość flegmatyka, która stanowi solidne fundamenty dla trwałego i harmonijnego związku, opartego na wzajemnym szacunku, zrozumieniu i akceptacji. Zobacz także: Techniki relaksacyjne. Twoja ścieżka do odnalezienia wewnętrznego spokoju Techniki relaksacyjne pomagają lepiej radzić sobie ze stresem i niepokojem. Ułatwiają zasypianie i wspomagają regenerację ciała i umysłu. Możesz wybierać spośród różnorodnych form – od relaksacji Schultza aż po medytację, wizualizację oraz progresywną relaksację mięśniową. Poznaj je wszystkie i wybierz taką, która najbardziej ci odpowiada. Idealne zawody dla flegmatyka Idealne zawody dla flegmatyka często obejmują te, które wymagają spokoju, umiaru i zdolności do analizy sytuacji. Praca w obszarach takich jak doradztwo, mediacja, psychoterapia czy nauczanie może być odpowiednia dla osób o tym temperamentu, ponieważ wymagają one empatii, cierpliwości i umiejętności słuchania. Ponadto, zawody związane z administracją, badaniami naukowymi, księgowością czy informatyką mogą być atrakcyjne dla flegmatyków ze względu na potrzebę logicznego myślenia, dokładności i koncentracji. Ważne jest, aby flegmatyk mógł pracować w spokojnym otoczeniu, bez nadmiernego stresu i presji czasu, co pozwoli mu wykorzystać swoje umiejętności w pełni i osiągnąć sukces zawodowy. Bycie flegmatykiem nie jest ani lepsze, ani gorsze od bycia innym temperamentem – każdy ma swoje zalety i wyzwania. Jednak świadomość swojego temperamentu i praca nad jego rozwojem może pomóc w osiągnięciu wewnętrznego spokoju oraz lepszych relacji z innymi. Warto pamiętać, że różnorodność temperamentów jest bogactwem naszego społeczeństwa, a szacunek i zrozumienie dla różnic między nimi przyczynia się do budowania bardziej harmonijnej i zrównoważonej wspólnoty.
16 typów osobowości - zrozum siebie i innych. Rozwiąż popularny test i sprawdź jakim typem osobowości jesteś
16 typów osobowości, czyli test oparty na teorii psychologicznej, których autorkami są Katharine Cook Briggs oraz Isabel Briggs Myers, składa się z 4 kategorii. W każdej z nich zawarte są 4 typy ludzkiej osobowości. Dzięki rozwiązaniu testu możliwe jest zajrzenie w głąb swojego wnętrza i zrozumienie pewnych mechanizmów działania. To źródło poznania siebie oraz tego, jak nawiązujesz relacje i czym kierujesz się podczas podejmowania decyzji.
W tym artykule: Czemu służy test 16 typów osobowości? Test 16 typów osobowości - na czym polega? 4 kategorie testu 16 typów osobowości Kim są Analitycy z testu 16 typów osobowości? Kim są Dyplomaci z testu 16 typów osobowości? Kim są Strażnicy z testu 16 typów osobowości? Kim są Odkrywcy z testu 16 typów osobowości? Wady testu 16 typów osobowości 16 typów osobowości to popularny test samoopisowy, który każda z nas może wykonać, aby lepiej zrozumieć i poznać samą siebie. Dzięki temu testowi, jesteśmy w stanie rozpoznać, jak postrzegamy świat, innych ludzi i podejmujemy decyzje. Choć test 16 typów osobowości cieszy się popularnością, nie pozostaje bez wad. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej na jego temat. Czemu służy test 16 typów osobowości? Wynik testu 16 typów osobowości ma na celu pomóc zrozumieć, w jaki sposób jednostki radzą sobie w różnych sytuacjach. Wyniki testu mogą być jedynie punktem wyjścia do głębszej refleksji nad sobą, ale nie powinny stanowić sztywnego ramienia, które definiuje naszą wartość czy potencjał. Różnorodność ludzkich doświadczeń sprawia, że osobowość jest pełna subtelności i niuansów, które nie zawsze da się ująć w ramy jednego testu. Aspekty, które uwzględniane są w teście to między innymi preferencje komunikacyjne danej osoby, jak i dlaczego podejmujemy decyzje, jak reagujemy na stres, czy podejmujemy współpracę z innymi ludźmi. Oto kilka rzeczy, których możemy się dowiedzieć o sobie dzięki testowi 16 typów osobowości: Zrozumienie siebie: test pomaga zidentyfikować własne preferencje w zakresie ekstrawersji/introwersji, postrzegania/intuicji, myślenia/odczuwania oraz osądzania/percepcji. Zrozumienie tych aspektów może być pomocne w świadomym kierowaniu swoim rozwojem osobistym. Komunikacja interpersonalna: test może wskazać, jakie są naturalne preferencje w komunikacji danej osoby i jak jednostka może lepiej porozumiewać się z innymi, zwłaszcza z osobami o innych typach osobowości. Rozwój zawodowy: preferencje osobowościowe mogą wpływać na to, w jakim środowisku zawodowym i w jakiej roli jednostka czuje się najlepiej. Test 16 typów osobowości może pomóc w lepszym zrozumieniu, jakie ścieżki zawodowe mogą być bardziej zgodne z daną osobą. Radzenie sobie ze stresem: zrozumienie własnych reakcji na stres i trudności może pomóc w opracowaniu skutecznych strategii radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Warto jednak pamiętać, że wynik testu 16 typów osobowości nie jest bezwzględną regułą, a jednostki z tego samego typu mogą znacznie się różnić pod wieloma względami. To narzędzie jest jedynie wskazówką i nie powinno być używane jako jedyny determinujący czynnik w podejmowaniu decyzji, czy planowaniu kariery. Ostatecznie, ludzie są wyjątkowi i różnorodni, a test osobowości może być jednym z narzędzi wspierających zrozumienie siebie i innych. Zobacz także: Emocje w ciele – jakie dają nam możliwości, a jakie stwarzają zagrożenia? Rozpoznaj emocje na podstawie fizycznych symptomów Emocje w ciele są połączeniem dwóch ważnych życia i odnoszą się do zdrowia fizycznego oraz psychicznego. Dzięki obserwowaniu własnego ciała możesz odkryć to, jakie emocje w sobie skrywasz. Płacz, skurcze mięśni i gęsia skórka to niektóre z przykładów tego, jak działają emocje w ciele człowieka. Zobacz, jakie zagrożenie niesie ze sobą zablokowanie emocji. Test 16 typów osobowości - na czym polega? "16 typów osobowości" to koncept oparty na teorii psychologicznej stworzonej przez Katharine Cook Briggs i jej córkę Isabel Briggs Myers. Bazuje on na koncepcji skierowanej na zrozumienie i opisanie różnic w indywidualnym podejściu do życia, pracy, relacji i podejmowania decyzji. Model ten jest znany jako Myers-Briggs Type Indicator (MBTI) i opisuje 16 różnych typów osobowościowych, które są wynikiem kombinacji czterech wymiarów - ekstrawersja vs introwersja, poznanie vs intuicja, myślenie vs uczucia, sądzenie vs postrzeganie. Cztery wymiary MBTI Ekstrawersja (E) kontra Introwersja (I): określa, czy osoba jest skierowana na świat zewnętrzny i zyskuje energię z interakcji z innymi (ekstrawertyk), czy też zwraca się ku swojemu wnętrzu i regeneruje energię poprzez czas spędzony samotnie (introwertyk). Poznanie (S) kontra Intuicja (N): Dotyczy sposobu, w jaki jednostka gromadzi informacje. Osoby skłaniające się ku spostrzeganiu, skupiają się na faktach i szczegółach, podczas gdy intuicyjni skupiają się na interpretacji i możliwościach. Myślenie (T) kontra Uczucia (F): Określa, jak jednostka podejmuje decyzje. Myśliciele opierają się na logicznych i obiektywnych kryteriach, podczas gdy osoby skupiające się na uczuciach kierują się własnymi wartościami i potrzebami innych. Sądzenie (J) kontra Postrzeganie (P): Dotyczy preferowanego podejścia do organizacji życia. Sędziowie preferują planowanie, ustalanie celów i kontrolę, podczas gdy postrzegający wolą elastyczność, otwartość na nowe informacje i spontaniczność. Należy jednak podkreślić, że test osobowości MBTI, choć jest popularny, nie jest pozbawiony kontrowersyjnych aspektów. Niektórzy naukowcy kwestionują jego naukową wiarygodność i dokładność pomiaru osobowości, między innymi dlatego, że opisy typów osobowości, zawierają bardzo ogólne cechy. Z tego powodu wydają się być trafne dla większości ludzi. Dlatego też, mimo swojej popularności, wyniki testu 16 typów osobowości powinny być traktowane z pewnym dystansem i nie powinny być jedynym narzędziem do zrozumienia złożoności ludzkiej osobowości. 4 kategorie testu 16 typów osobowości Test 16 typów osobowości dzieli się na 4 kategorie, a w każdej z nich znajdziemy po 4 typy osobowości. Te kategorie stanowią narzędzie do zrozumienia własnej osobowości. Pomagają również zrozumieć, jak jednostki przetwarzają informacje, podejmują decyzje i nawiązują relacje. Test 16 typów osobowości może być kluczem do lepszego zrozumienia zarówno siebie i innych w różnych sytuacjach życiowych. Cztery grupy odzwierciedlają kategorie osobowości w teście 16 typów osobowości to: analitycy, odkrywcy, dyplomaci, strażnicy. Analitycy skupiają się na logicznym myśleniu i strategiach, skoncentrowani są planowaniu. Odkrywcy to grupa kreatywnych myślicieli i eksperymentatorów, gotowych do eksperymentowania z różnymi możliwościami. Dyplomaci to idealiści i opiekunowie, zawsze gotowi inspirować i wspierać innych ludzi. Natomiast strażnicy to praktyczne i odpowiedzialne jednostki, dbające o stabilność i porządek w otaczającym ich środowisku. Zobacz także: Sceptycyzm. Czym jest i na czym polega? Sceptycyzm często kojarzony jest z cynizmem oraz podejrzliwością. Tymczasem jego znaczenie jest o wiele szersze. Sceptycyzm może pomóc w odnalezieniu się w nowych okolicznościach i zwiększa szanse na adaptację. Ta cecha charakteru jest związana z krytycznym podejściem do przyjmowanych informacji i skłania do stawiania pytań oraz poddania wielu spraw wnikliwej analizie. Poznaj zalety i wady sceptycznego podejścia do świata. Kim są Analitycy z testu 16 typów osobowości? Analitycy to jednostki, które cenią abstrakcyjne myślenie i posiadają mnóstwo intrygujących pomysłów. W przeciwieństwie do ludzi, którzy cenią sobie długie rozważania, oni wolą skupić się na skutecznych i racjonalnych rozwiązaniach, podejmując konkretne decyzje. Pragmatyczni zarówno w mowie, jak i działaniu, czasami mogą wydawać się nieco zimni, skupiając się głównie na logicznych aspektach sytuacji zamiast na emocjach innych ludzi. Dążą do udoskonalania rzeczywistości poprzez wprowadzanie swoich idei w życie, preferując sprawdzone i efektywne rozwiązania. Skupiają się na ogólnych koncepcjach i unikają utknięcia w detalach. W tej kategorii znajdują się Architekci (INTJ), Dowódcy (ENTJ), Logicy (INTP) oraz Dyskutanci (ENTP). Osoby te często odnajdują się w dziedzinach nauki, badaniach, analizach, dzięki umiejętności łączenia faktów w spójną całość. Architekt INTJ-A / INTJ-T Architekci to myśliciele o wielkiej wyobraźni i strategicznym spojrzeniu na świat. Zawsze posiadają plan na wszystko, podejmując decyzje w oparciu o logiczne rozważania. Ich niezależność i zdolność do długofalowego planowania sprawiają, że są doskonałymi liderami z wizją i precyzją działania. Logik INTP-A / INTP-T Logicy to pomysłowi wynalazcy, których niezaspokojone pragnienie zdobywania wiedzy napędza ich myślenie. Są nieustraszeni w obliczu nowych wyzwań intelektualnych i zawsze gotowi do odkrywania nowych koncepcji. Ich podejście jest niekonwencjonalne, co sprawia, że są nieocenieni w procesie innowacji. Dowódca ENTJ-A / ENTJ-T Dowódcy to odważni liderzy o silnej woli, którzy nie tylko znajdują rozwiązania, ale często je kreują. Są pomysłowi, zdolni do skoncentrowania zespołu na osiągnięciu celów. Ich determinacja i zdolności organizacyjne czynią ich skutecznymi przywódcami. Dyskutant ENTP-A / ENTP-T Dyskutanci to inteligentni myśliciele, zawsze gotowi na intelektualne wyzwania. Ich ciekawość i zdolność do zaskakiwania sprawiają, że są kreatywni i innowacyjni. Chętnie podważają status quo, poszukując nowych i lepszych rozwiązań. Zobacz także: Kreatywność - czy każda z nas jest kreatywna? 12 sposobów na rozbudzenie kobiecej kreatywności Kreatywność pomaga w codzienności i ułatwia radzenie sobie z różnego rodzaju przeszkodami i wyzwaniami, które pojawiają się na życiowej drodze. Jest ważna z perspektywy rozwoju zawodowego i osobistego. Dzięki kreatywności można łatwiej odnaleźć się w nowej sytuacji. Jest powiązana z intuicją oraz otwartością na świat. Jest to cecha, którą można w sobie odnaleźć. Zobacz, w jaki sposób pracować nad kreatywnością i poznaj jej wszystkie zalety. Kim są Dyplomaci z testu 16 typów osobowości? Dyplomaci to jednostki, które kładą duży nacisk na relacje interpersonalne i emocjonalne aspekty życia. Charakteryzują się empatią i zdolnością do zrozumienia uczuć innych ludzi. Cenią harmonię oraz starają się unikać konfliktów, dążąc do współpracy i zrozumienia. Dyplomaci są często otwarci na różnorodność i różnice indywidualne, co sprawia, że są skłonni do akceptowania różnych punktów widzenia. Do grupy dyplomatów zalicza się cztery główne typy osobowości: Rzecznik, Pośrednik, Protagonista, Działacz. Dyplomaci zazwyczaj odnajdują się w dziedzinach, gdzie komunikacja, zrozumienie emocji i budowanie relacji są kluczowe, takich jak psychologia, praca społeczna czy sztuki. Rzecznik INFJ-A / INFJ-T Rzecznicy to spokojni idealiści, inspirujący swoją wytrwałością. Mają zdolność do zrozumienia głębszych znaczeń i są gotowi poświęcić się dla wyższych celów. Ich tajemniczość dodaje im charyzmy, przyciągając innych ku pozytywnym zmianom. Rzecznicy, zawsze poszukujący głębszego sensu, potrafią skutecznie inspirować innych swoją zdolnością do empatii. Pośrednik INFP-A / INFP-T Pośrednicy to uprzejmi, altruistyczni ludzie o poetyckiej duszy. Ich zdolność do zrozumienia uczuć innych sprawia, że są doskonałymi mediatorami i wsparciem dla innych osób wokół nich. Tworzą atmosferę kreatywności i zrozumienia wokół siebie. Ich empatyczne podejście sprawia, że są nie tylko doskonałymi mediatorami, lecz także niezastąpionym wsparciem dla tych, którzy ich otaczają. Protagonista ENFJ-A / ENFJ-T Protagoniści, to charyzmatyczni liderzy, którzy nie tylko oczarowują swoich słuchaczy, lecz także aktywnie angażują się w zrozumienie potrzeb innych. Ich zdolności organizacyjne sprawiają, że są nie tylko inspirującymi motywatorami, ale również skutecznymi katalizatorami pozytywnych zmian społecznych. Działacz ENFP-A / ENFP-T Działacze, jako entuzjastyczne wolne duchy, nie tylko znajdują powody do uśmiechu, lecz również są niezwykle otwarci na nowe doświadczenia. Ich energia sprawia, że są nie tylko doskonałymi inicjatorami zmian, ale także nieustraszonymi odkrywcami, gotowymi eksplorować nieznane obszary życia. Zobacz także: Indywidualizm - co to jest i jak się przejawia? Wady i zalety indywidualizmu Indywidualizm to często pożądana cecha charakteru. Ujawnia się poprzez śmiałe wyrażanie swojej opinii i życie w zgodzie z własnymi przekonaniami. Indywidualizm może jednak przejawiać się również poprzez skupianie się wyłącznie na własnych potrzebach i działanie w oderwaniu od interesów całej grupy. Poznaj wszystkie zalety i wady indywidualizmu. Kim są Strażnicy z testu 16 typów osobowości? Strażnicy to jednostki, które odznaczają się praktycznym podejściem do życia, skupiając się na rzeczywistych problemach i skutecznych rozwiązaniach. Posiadają silne poczucie obowiązku i gotowość do ochrony innych oraz utrzymania porządku w otaczającym środowisku. W przeciwieństwie do długich rozważań, strażnicy preferują podejmowanie natychmiastowych i zdecydowanych decyzji, co czyni ich skutecznymi w sytuacjach awaryjnych. Wśród strażników znajdują się różne typy osobowości, takie jak: Logistyk, Obrońca, Wykonawca, Doradca. Są to jednostki gotowe do stawienia czoła wyzwaniom, by chronić społeczność i utrzymać porządek w dynamicznym otoczeniu. Logistyk ISTJ-A / ISTJ-T Logistycy, ze swoim praktycznym podejściem, nie tylko utrzymują porządek, ale również są niezastąpionymi planistami. Ich skupienie na faktach i rzetelność sprawiają, że są kluczowymi postaciami w zapewnianiu stabilności, będąc pewnymi fundamentem w dynamicznym środowisku. Obrońca ISFJ-A / ISFJ-T Obrońcy, jako oddani opiekunowie, nie tylko bronią swoich bliskich, lecz także stanowią niezawodne wsparcie dla całej społeczności. Ich gotowość do poświęceń i troskliwość uczyniły ich nieocenionymi w relacjach interpersonalnych, gdzie dbają o dobro innych z gorącym zaangażowaniem. Wykonawca ESTJ-A / ESTJ-T Wykonawcy, doskonali administratorzy, nie tylko świetnie zarządzają, ale także zdolni są do efektywnego działania w najbardziej wyjątkowych sytuacjach. Ich odpowiedzialność i organizacja sprawiają, że są niekwestionowanymi liderami, utrzymując stabilność i porządek w każdym przedsięwzięciu. Doradca ESFJ-A / ESFJ-T Doradcy, niosący troskę i towarzyscy, są nie tylko gotowi do pomocy, lecz również znakomici w budowaniu silnych więzi społecznych. Ich empatia i popularność sprawiają, że są naturalnymi liderami społeczności, tworzącymi atmosferę współpracy i zrozumienia wokół siebie. Zobacz także: Konformista to osoba, która boi się odrzucenia. Skąd bierze się w nas konformizm? Konformista uchodzi za osobę bierną, która nie posiada własnego zdania. Swoją postawę dopasowuje do grupy, w której przebywa i z którą się utożsamia. Postawa konformistyczna może być wynikiem życiowych doświadczeń lub naturalnych predyspozycji człowieka. Bardzo duży wpływ mają na nią czynniki społeczne. Jakie dokładnie? Dowiedz się, skąd bierze się konformizm i jakie są jego rodzaje. Kim są Odkrywcy z testu 16 typów osobowości? Odkrywcy to jednostki charakteryzujące się ciekawością, kreatywnością i nieustraszonością w obliczu nowych wyzwań. Są to osoby, które z entuzjazmem podchodzą do eksploracji, poszukiwania nowych pomysłów i odkrywania nieznanych obszarów. Odkrywcy z natury są otwarci na różnorodność i zmiany, a ich zamiłowanie do poszukiwania nowych doświadczeń sprawia, że często stają się pionierami w różnych dziedzinach. Wśród odkrywców można wyróżnić różne typy osobowości, takie jak: Wirtuoz, Poszukiwacz Przygód, Przedsiębiorca, Animator. Odkrywcy są ważnym źródłem nowych idei i postępu społecznego, przyczyniają się do rozwijania wiedzy i tworzenia innowacyjnych rozwiązań. Ich skłonność do eksploracji czyni ich istotnymi liderami w dziedzinach, które wymagają kreatywności i elastyczności myślowej. Wirtuoz ISTP-A / ISTP-T Wirtuozi to odważni eksperymentatorzy, mistrzowie narzędzi. Są praktyczni, śmiali i gotowi do podjęcia się trudnych wyzwań. Ich zdolności techniczne sprawiają, że są niezastąpieni w rozwiązywaniu problemów praktycznych. Poszukiwacz przygód ISFP-A / ISFP-T Poszukiwacze przygód to elastyczni artyści, zawsze gotowi do poznawania i doświadczania nowych rzeczy. Są uroczy, pełni entuzjazmu i nieustraszeni wobec nieznanych terenów. Przedsiębiorca ESTP-A / ESTP-T Przedsiębiorcy to inteligentne, energiczne osoby, które lubią żyć na krawędzi. Są spostrzegawczy, zawsze gotowi na ryzyko, co sprawia, że są zdolni do szybkiego dostosowywania się do zmieniających się sytuacji. Animator ESFP-A / ESFP-T Animatorzy to spontaniczne, energiczne jednostki. Są entuzjastyczni, zawsze gotowi do zabawy i potrafią sprawić, że każda sytuacja staje się pełna radości. Są doskonałymi towarzyszami podróży przez życie. Zobacz także: Regulacja emocji z pomocą technik relaksacyjnych. Jak zmienić trudne emocje w pozytywne i wzmacniające przekonania? Regulacja emocji to wieloetapowy proces, podczas którego odbywa się nauka rozpoznania oraz prawidłowego nazywania swoich stanów emocjonalnych. Kolejnym etapem jest ich przetworzenie, które prowadzi do rozwoju inteligencji emocjonalnej i pomaga uporać się z lękami, złością oraz brakiem pewności siebie. Zobacz, czym dokładnie jest regulacja emocji – zapoznaj się z ćwiczeniami oraz fachową literaturą. Wady testu 16 typów osobowości Należy pamiętać, że wyniki testu 16 osobowości oraz opisy poszczególnych typów są jedynie ogólnymi charakteryzacjami i nie można nimi jednoznacznie określić czy zrozumieć daną osobę. Osobowość jest bardzo złożonym zagadnieniem, a ludzie są unikalni i mogą wykazywać różne cechy w różnych sytuacjach. Jest to więc wielowymiarowy i dynamiczny aspektem ludzkiego istnienia, który nie zawsze łatwo ująć w jednoznaczne ramy czy kategorie. Testy osobowości, takie jak MBTI, pomagają jedynie w lepszym zrozumieniu preferencji i tendencji, ale nie są absolutnym wyznacznikiem tożsamości czy zachowań. Ważne jest, aby korzystać z narzędzi takich jak testy osobowości z umiarem i z pełnym zrozumieniem ich ograniczeń. Niezależnie od wyników, kluczowym elementem jest samorozwój i elastyczność w podejściu do życia. Posiadanie wiedzy na temat swoich preferencji może być cennym narzędziem w zarządzaniu relacjami, rozwoju zawodowym czy radzeniu sobie ze stresem. Jednakże, niech wyniki testu nie ograniczają naszej zdolności do odkrywania nowych obszarów, eksperymentowania z różnymi podejściami i rozwijania się jako jednostki.
Poczucie humoru może poprawić twoje życie na kilka różnych sposobów. Wyjaśniamy, dlaczego warto żartować
Poczucie humoru może objawiać się na wiele różnych sposobów. Jest to związane z naturalnymi predyspozycjami bądź wynika z temperamentu. Każdy rodzaj poczucia humoru niesie za sobą pozytywne przesłanie, a w niektórych sytuacjach potrafi rozładować zaistniałe napięcie. Zobacz, o czym świadczy i dlaczego warto je mieć.
W tym artykule: Co to jest poczucie humoru? Rodzaje poczucia humoru Czy poczucie humoru świadczy o inteligencji? O czym świadczy poczucie humoru? Dlaczego warto mieć poczucie humoru? Jak kształtuje się poczucie humoru? Poczucie humoru jest jednym z najbardziej subiektywnych aspektów naszej osobowości. W pewnym sensie posiada je każdy z nas, jednak to, w jaki sposób się ono objawia, jak rozbudowane jest i w jakich sytuacjach zaczynamy żartować, jest kwestią niezwykle indywidualną. Wyjaśniamy, skąd bierze się w nas poczucie humoru i dlaczego warto je w sobie pielęgnować. Co to jest poczucie humoru? Poczucie humoru to zdolność do tworzenia lub reagowania na sytuacje, które mogą wywołać śmiech w nas lub w osobach, które wspólnie z nami uczestniczą w danym zdarzeniu. Poczucie humoru może mieć różne formy, takie jak dowcip słowny, satyra, absurd, ironia czy czarny humor. Nie musi też opierać się na słowie, czasem rozbawić może nas obraz, dźwięk lub sama sytuacja. Posiadanie poczucia humoru wiąże się z pewnymi określonymi predyspozycjami, może np. świadczyć o elastyczności myślenia, dystansie do siebie lub wrodzonym optymizmie. Jest ono cechą, którą większość osób bardzo ceni sobie w innych ludziach i nic w tym dziwnego - osoba obdarzona poczuciem humoru potrafi rozluźnić atmosferę i poprawić humor wszystkim wokół siebie. Zobacz także: Pracoholik to idealny pracownik, czy osoba zmagająca się z uzależnieniem? Po czym rozpoznać, czy masz problem z pracoholizmem? Pracoholik jest osobą, która obiera życiowy priorytet na pracę i jest zorientowana na osiągnięcie wyłącznie zawodowych celów. To często występujące uzależnienie, które niesie za sobą przykre konsekwencje. Pracoholik zmaga się z wieloma zaburzeniami natury fizycznej i psychicznej. Jak opuścić błędne koło i przywrócić równowagę pomiędzy różnymi obszarami życia? Podkreślić należy jednak, że to, co jest śmieszne dla jednej osoby, może być zupełnie niezrozumiałe lub wręcz obraźliwe dla innej. Dlatego, kiedy poznajemy kogoś nowego, zwłaszcza w środowisku zawodowym, warto zachować szczególną delikatność, a w niektórych wypadkach nawet powściągliwość. Rodzaje poczucia humoru Istnieje tyle różnych rodzajów poczucia humoru, ilu jest ludzi na świecie. Każdy z nas różni się temperamentem, zakresem tematów, które go interesują oraz preferencjami. Mimo to wyróżnić można kilka głównych typów poczucia humoru, które najczęściej manifestują się w codziennych rozmowach. Dowcipy słowne, czyli gry językowe, zabawy słowami, lub błyskotliwe puenty. Sarkazm, czyli wyrażanie pewnej opinii, w sposób, który ewidentnie świadczy o tym, że w istocie uważamy coś zupełnie przeciwnego. Na podobnej zasadzie działa ironia. Absurd, czyli wystąpienie sytuacji, która pozbawiona jest logiki. Satyra, czyli wyśmiewanie wad ludzi, problemów społecznych lub instytucjonalnych najczęściej w przerysowany sposób lub z użyciem metafory. Żarty sytuacyjne, czyli wykorzystanie konkretnej sytuacji w celu osiągnięcia komediowego efektu. Dystans do siebie jest również oznaką poczucia humoru. Sprawia, że nie boimy się, żartować z własnych pomyłek lub wad. Parodia, czyli naśladowanie kogoś lub czegoś w przerysowany sposób. Ten typ komedii uwypukla charakterystyczne cechy, zwłaszcza wady, dając zabawny efekt. Slapstick to rodzaj żartu, który opiera się na fizycznych gagach, np. potknięciach, niezręcznych sytuacjach i ekscentrycznych zachowaniach, często wykorzystywanych w komediach filmowych. Czarny humor, czyli żartowanie z tematów tabu, które uznawane są za wstydliwe lub kontrowersyjne, czy trudne. Zobacz także: Brak emocji jest chorobą? O czym mogą świadczyć apatia i anhedonia? Brak emocji, obojętność lub odrętwienie to stany, które zdecydowanie powinny nas zaalarmować. Stanowią sygnał do tego, aby zatrzymać się i na nowo przemyśleć swoje życie. Wyjaśniamy, skąd bierze się brak emocji i jak sobie z nim prowadzić. Czy poczucie humoru świadczy o inteligencji? Sam fakt posiadania poczucia humoru nie świadczy jeszcze o inteligencji. Zdarza się jednak, że faktycznie można w pewnym stopniu ocenić czyjąś inteligencję na podstawie jego żartów. Osoby o wysokiej inteligencji często wykazują rozbudowane poczucie humoru i potrafią łączyć ze sobą różne typy żartów. Zdolni są do szybkiego rozumienia złożonych związków przyczynowo-skutkowych, szybko kojarzą fakty i wpadają na ciekawe pomysły, dzięki którym potrafią obrócić różne sytuacje w żart lub zdobyć się na bystrą puentę. Z większą swobodą potrafią też korzystać z bardziej abstrakcyjnych form poczucia humoru, jak np. absurd, dzięki czemu kreują bardziej skomplikowane lub wyszukane żarty. O czym świadczy poczucie humoru? Poczucie humoru często współwystępuje z wieloma innymi cechami, które powszechnie uważane są za pozytywne. Poniżej wymieniamy kilka najważniejszych. Poczucie humoru często wynika z inteligencji emocjonalnej i wiąże się z umiejętnością rozpoznawania i reagowania na emocje, swoje i ludzi w swoim otoczeniu. Osoby o rozbudowanym poczuciu humoru często są bardzo twórcze, a kreatywność jest jedną z ich najmocniejszych cech. Poczucie humoru może być połączone z elastycznością mentalną oraz otwartością na różnorodne perspektywy, sytuację i innych ludzi. Może być skorelowane ze zdolnością adaptowania się do zmian i odnajdywania poczucia bezpieczeństwa w sytuacjach, które są dla nas zupełnie nowe. Zwykle wiąże się one też z dużą swobodą w kontaktach międzyludzkich oraz zdolnością do budowania relacji interpersonalnych. Poczucie humoru może być też połączone z większą odpornością na stres, a tym samym łączyć się z naturalnie pozytywnym i optymistycznym usposobieniem. Pamiętaj jednak, że nie zawsze musi tak być, choleryk, lub osoba z zaburzeniami lękowymi, również może być obdarzona umiejętnością błyskotliwego żartowania. Zobacz także: Kolor emocji to coś więcej niż plastyczna metafora. Jak nauczyć się rozpoznawać swoje emocje z pomocą kolorów? Kolor emocji odnosi się do wyobraźni i ma znaczenie symboliczne. Dzięki określeniu swojego stanu wewnętrznego i przypisaniu mu koloru, łatwej jest przejść do konkretów i nazwać to, co przeżywasz. Praca z kolorami emocji pomaga poradzić sobie z trudnymi odczuciami i rozwija inteligencję emocjonalną. Zobacz, jak rozpoznać kolor swoich emocji. Dlaczego warto mieć poczucie humoru? Poczucie humoru jest niezwykle przydatną cechą. Nie tylko sprawia, że żyje nam się łatwiej, ale też, co ciekawe, może mieć realny wpływ na nasze zdrowie. Oto kilka przykładów, obrazujących, w jakim stopniu może wpłynąć ono na jakość naszego życia. Umiejętność żartowania poprawia nam nastrój i redukuje stres - być może jest to oczywiste, jednak wpływ, jaki może to mieć na nasze życie, trudno przecenić. Zwiększa naszą zdolność do czerpania radości i satysfakcji nawet w najprostszych sytuacjach. Afiliacyjne poczucie humoru służy budowaniu i utrzymywaniu relacji społecznych oraz wzmacnianiu więzi między ludźmi poprzez wspólne śmiechy i żarty, budując tym samym poczucie wspólnoty. Łagodzi konflikty i sprzyja pokojowemu rozwiązywaniu problemów, które mogły negatywnie wpłynąć na relacje między dwiema stronami konfliktu. Rozładowując negatywną atmosferę, sprzyja wypracowywaniu kompromisów. Pomaga w randkowaniu. Osoby, które potrafią nas rozbawić, z miejsca stają się dla nas bardziej atrakcyjne. Umiejętność żartowania z trudnych sytuacji pomaga nam poradzić sobie z przerobieniem ich i zaakceptowaniem rzeczy, na które nie mamy wpływu, kształtując w nas stoicyzm i otwartość na dary losu. Śmiech korzystnie wpływa też na nasz układ odpornościowy, obniża ciśnienie krwi i poprawia krążenie. Przede wszystkim jednak on jest w stanie zredukować negatywne skutki stresu. Tym samym, regularne żartowanie może mieć realny, pozytywny wpływ na nasze zdrowie fizyczne. Żartowanie sprawia też, że jesteśmy bardziej wydajni, podnosi się poziom naszej energii i na nowo zyskujemy chęci do działania. Zwiększa to również naszą produktywność i motywuje do dalszego rozwoju. Jak kształtuje się poczucie humoru? Poczucie humoru może ukształtować się pod wpływem różnorodnych czynników, przede wszystkim środowiskowych. Sam proces jest jednak dość skomplikowany i niemożliwe jest, aby dokładnie go opisać, dlatego wymieniamy kilka najważniejszych aspektów, które mogą mieć wpływ rozwój tej cechy. Pierwszymi ludźmi, którzy kształtują nasze poczucie humoru, są rodzice, opiekunowie i najbliższa rodzina. Równie duży wpływ mogą mieć na nie grupy rówieśnicze, do których należeliśmy, przede wszystkim środowisko szkolne i osoby zrzeszone w ramach kół zainteresowań, czy harcerstwa. Wszystkie pozytywne i negatywne doświadczenia - być może brzmi to zbyt ogólnie, ale w gruncie rzeczy, każde nawet z pozoru banalne wydarzenie, może wpłynąć na nasz charakter i poczucie humoru. Równie ważne jest wirtualne środowisko, w jakim się obracamy - profile w mediach społecznościowych, które śledzimy, teksty kultury, po jakie sięgamy lub onlinowe dyskusje, w których bierzemy udział. Niektóre badania sugerują również, że poczucie humoru może być w jakimś stopniu dziedziczone. Częstotliwość, z jaką sięgamy po nowe treści oraz nasza skłonność do nauki. Bardziej rozbudowane poczucie humoru mogą mieć osoby, które więcej czytają, oglądają więcej filmów i seriali, czy częściej chodzą do kina lub teatru. W niektórych wypadkach może ono być również skorelowane z wykształceniem kierunkowym lub konkretnymi zainteresowaniami, np. w przypadku żartów, których zrozumienie wymaga specjalistycznej wiedzy. Jednym z najważniejszych czynników jest zaś przede wszystkim nasz temperament i osobowość, które mogą zmieniać się i kształtować na przestrzeni całego naszego życia.
Konformista to osoba, która boi się odrzucenia. Skąd bierze się w nas konformizm?
Konformista uchodzi za osobę bierną, która nie posiada własnego zdania. Swoją postawę dopasowuje do grupy, w której przebywa i z którą się utożsamia. Postawa konformistyczna może być wynikiem życiowych doświadczeń lub naturalnych predyspozycji człowieka. Bardzo duży wpływ mają na nią czynniki społeczne. Jakie dokładnie? Dowiedz się, skąd bierze się konformizm i jakie są jego rodzaje.
W tym artykule: Co to znaczy być konformistą? Skąd się bierze konformizm? Rodzaje konformistów Jak przestać być konformistą? Konformista jest w języku potocznym pejoratywnym określeniem, które opisuje osobę nieposiadającą własnego zdania i ślepo podążającą za tłumem. Rzeczywistość jest jednak o wiele bardziej skomplikowana, a konformizm jest często efektem doznanej traumy. Skąd się bierze, jak się przejawia i co można zrobić, aby zmienić swój konformistyczny sposób postępowania? Wyjaśniamy poniżej. Co to znaczy być konformistą? Konformista to osoba, która za wszelką cenę stara się sprostać oczekiwaniom społeczeństwa lub innej grupy, do której należy. Najczęściej nie wychodzi przed szereg i trzyma się utartych ścieżek. Nie przepada za kontrowersjami, niezależnie od tego, czy sama miałaby ich dokonać, czy też obserwuje je u innych. Konformista dopasowuje swoje poglądy i sposób myślenia, a często też gust, upodobania, a nawet styl życia do tego, czego oczekuje od niego grupa, z którą się utożsamia. Zachowanie to wiąże się najczęściej z bardzo silną potrzebą akceptacji, a konformista najczęściej działa w obawie, że ze względu na swoje decyzje może zostać wykluczony. Często uważa się, że to osoba, która ma po prostu słaby charakter, czy jednak jest to prawda? Zobacz także: Narzekanie może prowadzić do zmian w mózgu. Co zrobić, aby przestać ciągle narzekać? Narzekanie może być jak nałóg, z którym bardzo trudno zerwać. Wyrażanie swojego niezadowolenia i opowiadanie o frustracjach może być bardzo męczące dla osób z zewnątrz. Przykre konsekwencje mogą spotkać również osobę, która narzeka. Bezustanne opowiadanie o przykrych wydarzeniach z życia nie sprawi, że sytuacja nagle ulegnie zmianie. Za to spowoduje utrwalenie negatywnych emocji i stresu. Zobacz, jak przestać narzekać. Konformizm a oportunizm Oportunista jest osobą, która potrafi umiejętnie wykorzystać nadarzającą się okazję do tego, aby zrealizować swoje osobiste cele. Tymczasem konformista jest raczej typem, który nie cechuje się zbyt dużą elastycznością i raczej nie w jego stylu byłoby zejście z dobrze sobie znanych ścieżek, nawet po to, aby coś osiągnąć. Oportuniści działają zgodnie z zasadą “cel uświęca środki” i dla tego celu są gotowi, jeśli trzeba, zmienić swoje poglądy o 180 stopni. Często też nie mają większego problemu z przekroczeniem zasad lub zrobieniem czegoś, co powszechnie mogłoby zostać uznane za niemoralne. Konformista przeciwnie – nigdy nie łamie reguł narzuconych przez grupę i potrafi być krystalicznie uczciwy, jeśli takie są wobec niego wymagania. Konformizm a nonkonformizm Konformizm jest określeniem na osobę, która za wszelką cenę stara się dopasować do norm i oczekiwań. Nonkonformista jest zaś jego przeciwieństwem. To osoba, która odrzuca wszystkie, lub większość zasad ogólnie przyjętych przez grupę. Cechuje go indywidualizm i chęć wyrażenia siebie, np. za pomocą swojego wyglądu lub wyborów życiowych, które innym ludziom mogą wydać się nieracjonalne lub mało praktyczne. Nonkonformista nie poddaje się presji ze strony innych i żyje w zgodzie z własnymi przekonaniami, nawet jeśli miałoby to oznaczać, że grono jego znajomych będzie dość wąskie. W skrajnych wypadkach osoba o nonkonformistycznych zapędach może buntować się dla samego buntu. Wtedy odrzucenie przez nią zasad nie jest wynikiem jej osobistej refleksji, lecz założeniem, które przyjmuje, często na ślepo. Obie postawy, jeśli zostaną doprowadzone do skrajności, mogą być szkodliwe. Zobacz także: Technika uwalniania – Hawkins wyjaśnia jak uwolnić negatywne emocje w 5 krokach. Jak ruszyć w górę Skali Emocjonalnej? Z techniki uwalniania Hawkinsa może skorzystać każdy, kto chce lepiej zrozumieć własne emocje. To także sposób na to, aby wyzwolić się od przytłaczających odczuć i zamienić je w przyjemniejsze doznania. Cała metoda uwalniania Hawkinsa bazuje na tzw. Skali Emocjonalnej. Jej poznanie otwiera drogę do świadomego przeżywania uczuć. Zobacz, na czym dokładnie polega ta technika i zapoznaj się z nią krok po kroku. Skąd się bierze konformizm? Konformizm ma wiele źródeł i wynikać może zarówno z czynników społecznych jak i indywidualnych predyspozycji. Oto kilka najważniejszych kwestii, które mogą wpłynąć na ukształtowanie się tej cechy. Presja społeczna, w której dana osoba wzrasta, zwłaszcza jeśli została narzucona przez najbliższe otoczenie, np. rodziców lub grupę rówieśniczą. Niesprostanie wymaganiom może wiązać się dla dziecka z lękiem przed odrzuceniem i izolacją, a tym samym bezradnością. Te same lęki wynikają z potrzeby przynależności, którą przejawia niemal każdy z nas. Pragnienie stworzenia i utrzymania bliskich relacji z grupą może prowadzić do przymykania oka na własne zdanie czy potrzeby. Lęk przed konfliktem jest jednym z najważniejszych źródeł konformizmu. Jeśli w swoim życiu nauczyliśmy się, że wyrażanie naszych granic i potrzeb nie jest bezpieczne i może wiązać się z gniewem naszych opiekunów, możemy mieć z tym problem również w przyszłości. Przyswojenie kulturowych oczekiwań jako własnych i niepodważanie ich. Przykładem takiego zachowanie może być np. dążenie do tego, żeby wziąć ślub, nawet jeśli faktycznie nie ma to dla nas większego znaczenia. Presja wywierana przez grupę może mieć szczególnie dużą moc oddziaływania jeśli jest jej poddana osoba niepewna siebie lub w kryzysie psychicznym. Chęć oddania odpowiedzialności i decyzyjności w swoim życiu w ręce kogoś innego. Gdy ktoś jest zagubiony lub zmęczony, może nie mieć siły woli, aby samodzielnie podejmować decyzje, a zasady przyjęte przez grupę dają mu poczucie stabilności, bezpieczeństwa i prowadzenia. Czasem skłonność do konformizmu może być genetyczna lub wynikać z chemii naszego mózgu, np. jeśli urodziliśmy się z naturalnie mniejszą skłonnością do elastyczności lub niższą tolerancję na ryzyko. Ucieczka w konformizm może być też formą zachowania poczucia bezpieczeństwa w sytuacji, kiedy np. czujemy, że nie posiadamy wystarczająco dużo informacji, aby samodzielnie podjąć decyzję, więc wolimy polegać na grupie. Rodzaje konformistów Istnieje wiele różnych podziałów konformizmu, z których każdy w nieco inny sposób opisuje tę cechę. W ramach jednego z najważniejszych różnicuje się ją na dwa typy: konformizm statyczny i konformizm dynamiczny. Pierwszy z nich opisuje sytuację, w której ktoś dostosował się do wymagań oraz oczekiwań grupy i żyje zgodnie z nimi. Drugi odnosi się do sytuacji, w której człowiek znajdujący się w nowych dla siebie warunkach, zmienia swoje dotychczasowe poglądy, aby lepiej dopasować się do zmienionego otoczenia. To jednak tylko dwa z wielu innych określeń. Poniżej wymieniamy inne, występujące najczęściej rodzaje konformizmu. Konformista kulturowy - dostosowuje się do oczekiwań kręgu kulturowego, np. życie zgodnie z wartościami chrześcijańskimi. Konformista organizacyjny - osoba dostosowująca się do kultury organizacji, w której pracuje, wyraża np. zgodę na żarty, które sprawiają, że czuje się niekomfortowo, ponieważ większość osób uważa je za normalne. Konformista dostosowujący się do zasad panujących w grupie, do której należy, np. jeśli wszyscy w grupie piją alkohol, on też pije, nawet jeśli nie ma ochoty. Konformista konsumencki - ślepe podążanie za trendami. Konformista polityczny - to człowiek, który np. głosuje na partię, która ma największe szanse na wygraną, nawet jeśli nie zgadza się z założeniami jej programu. Wymieniamy kilka głównych rodzajów konformizmu, które zaobserwować można najczęściej – czy to u siebie, czy u innych. Pamiętaj jednak, że może się on przejawiać niemal w każdej sferze życia, począwszy od kwestii dotyczącej zakupu nowego telefonu, a skończywszy na ważnych życiowych decyzjach, jak zakup mieszkania lub narodziny dziecka. Zobacz także: Regulacja emocji z pomocą technik relaksacyjnych. Jak zmienić trudne emocje w pozytywne i wzmacniające przekonania? Regulacja emocji to wieloetapowy proces, podczas którego odbywa się nauka rozpoznania oraz prawidłowego nazywania swoich stanów emocjonalnych. Kolejnym etapem jest ich przetworzenie, które prowadzi do rozwoju inteligencji emocjonalnej i pomaga uporać się z lękami, złością oraz brakiem pewności siebie. Zobacz, czym dokładnie jest regulacja emocji – zapoznaj się z ćwiczeniami oraz fachową literaturą. Jak przestać być konformistą? Czy konformizm jest zły? Być może takie pytanie zadajesz sobie, czytając powyższy artykuł. Faktycznie, nie jest cechą charakteru, która cieszy się dużym uznaniem, należy pamiętać jednak, że przede wszystkim wynika ona z lęku. Bycie konformistą w żadnym razie nie powinno być rozumiane jako bycie złym człowiekiem. Jeśli jednak chciałabyś rozpocząć prace nad tą cechą, możesz wypróbować kilka sprawdzonych kroków, ponieważ jednak każdy z nas jest indywidualny, zachowaj otwartość na proces i nie poddawaj się, gdy któryś z nich nie zadziała tak, jak to sobie wyobrażałaś. Zaakceptuj u siebie tę cechę, nawet jeśli nie jesteś z niej dumna. Pamiętaj, że nie definiuje ona ciebie jako człowieka i nie obwiniaj się za swoją konformistyczną postawę z przeszłości. Zastanów się, z czego może wynikać twoja skłonność do konformizmu. Aby to zrobić, niezbędna jest spora doza samoświadomości, dlatego nie zniechęcaj się, jeśli na początku niczego nie odkryjesz. W zagłębieniu się w siebie pomóc mogą ci psychoterapia lub lektura książek dotyczących np. leczenia traumy. Zidentyfikuj swoje prawdziwe pragnienia. Być może nie wszystko w twoim sposobie życia jest zapośredniczone ze społecznych oczekiwań – może są wśród nich rzeczy, które faktycznie cię ekscytują, a może tak naprawdę chcesz żyć zupełnie inaczej? Aby dokonać wspomnianego rozróżnienia, polecamy zacząć od wsłuchiwania się w swoje ciało. Za każdym razem, gdy będziesz musiała podjąć ważną decyzję, zastanów się, jakie emocje ona w tobie budzi. Czy czujesz radość na myśl o zmianie? A może raczej twój żołądek skręca się w supeł i dopada cię lęk? Staraj się podążać za pozytywnymi reakcjami. Stopniowo oswajaj się z myślą, że nie wszyscy będą akceptować twoje wybory i staraj się pamiętać, że wcale nie muszą. Bądź gotowa na negatywne reakcje, ale nie traktuj ich jako wyznacznika, wobec którego musisz regulować swoje zachowanie. Rozwijaj się jako indywidualna jednostka – poszukuj rzeczy, które faktycznie cię ekscytują, nawet jeśli nie cieszyłyby się popularnością wśród grupy, do której należysz. Rada ta może odnosić się do twojego wyglądu, sposobu ubierania się, tego, co jesz, jak spędzasz wolny czas, czy po jakie teksty kultury sięgasz. Otwórz się na różne punkty widzenia. Zajrzyj na social media osób o przeciwnych poglądach. Przełam swój opór lub nieśmiałość i spróbuj wysłuchać i zrozumieć kogoś, kto ma inną perspektywę niż grupa, z którą się utożsamiasz. Skorzystaj z pomocy psychoterapeuty, który pomoże ci przejść przez proces zmiany z czułością i miłością do samej siebie. Zobacz także: Kolor emocji to coś więcej niż plastyczna metafora. Jak nauczyć się rozpoznawać swoje emocje z pomocą kolorów? Kolor emocji odnosi się do wyobraźni i ma znaczenie symboliczne. Dzięki określeniu swojego stanu wewnętrznego i przypisaniu mu koloru, łatwej jest przejść do konkretów i nazwać to, co przeżywasz. Praca z kolorami emocji pomaga poradzić sobie z trudnymi odczuciami i rozwija inteligencję emocjonalną. Zobacz, jak rozpoznać kolor swoich emocji.
Choleryk to silna osobowość, która nigdy nie daje za wygraną. Jak sprawdzić, czy jesteś cholerykiem?
Choleryk to nazwa dla jednego z czterech typów osobowości. Wzbudza wiele zainteresowania, ale także i obaw. Z jednej strony osoba, która uznawana jest za choleryka ma wybuchowy temperament i potrafi szybko wpaść w złość, ale jest także zdecydowana, odporna na stres i potrafi podejmować decyzje pod presją czasu. Jakie jeszcze cechy ma choleryk? Co go wyróżnia?
W tym artykule: Co to znaczy, że ktoś jest cholerykiem? Cechy choleryka Jaka praca pasuje do choleryka? Test na choleryka Jestem cholerykiem - co robić? Jak uspokoić choleryka? Choleryk to osoba, która wścieka się z byle powodu i gotowa jest pokłócić się z każdym, kto, nawet niechcący wejdzie jej w drogę. Czy to prawda? Choć tego typu stereotyp nie jest do końca wyssany z palca, to jednak osobowość choleryka jest dużo bardziej złożona, a ludzie obdarzeni tym ognistym temperamentem, mają również wiele zalet. Co to znaczy, że ktoś jest cholerykiem? Choleryk to osoba obdarzona silnym charakterem i wybuchowym temperamentem. Szybko i z dużym zdecydowaniem reaguje na zewnętrzne bodźce, jest pełna energii, zdecydowana, z dużą łatwością podejmuje decyzje, ale też stosunkowo szybko się irytuje, a nawet wpada w gniew. Choleryk, to też określenie na jeden z 4 typów osobowości i w tym kontekście jest to nieco bardziej złożony termin. Należy zdawać sobie jednak sprawę z tego, że przeniknął on do codziennego języka i potocznie używa się go na określenie osoby impulsywnej i wybuchowej, a niekiedy nawet jako inwektywy w stosunku do człowieka niepanującego nad agresją. Zobacz także: Poczucie winy – przyczyny i skutki. Jak poradzić sobie z przytłaczającym poczuciem winy? Poczucie winy może znacząco wpłynąć na relacje z innymi ludźmi i wywołać szereg negatywnych emocji. Jest to subiektywna reakcja na działanie, które stoi w opozycji do ogólnie przyjętego systemu wartości. Poczuciu winy bardzo często towarzyszy wstyd i wyrzuty sumienia. Jak poradzić sobie z tymi przytłaczającymi uczuciami i czy poczucie winy może przynieść jakieś pozytywne skutki? Jakie są 4 typy osobowości? Choleryk jest jednym z 4 typów osobowości według podziału, który zgodnie z tradycją przypisuje się Hipokratesowi, a który nieco zmodyfikowany został przez innego Greka – lekarza Galena. Oprócz wspomnianego już choleryka wyróżnia się wśród nich: Melancholika (introwertyk, skupiony na swoim własnym wewnętrznym świecie, powściągliwy i zorganizowany). Flegmatyka (osoba spokojna i opanowana, lubiąca rutynę i działanie wedle schematów). Sangwinika (pełen optymizmy ekstrawertyk, osoba otwarta, towarzyska i pełna energii). Ten pochodzący ze starożytności podział cieszy się popularnością po dziś dzień, należy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że bazuje on na sporym uogólnieniu. Ponadto określenia typów osobowości, funkcjonują dziś raczej w języku potocznym i nie są oficjalnymi terminami uznawanymi przez specjalistów od ludzkiej psychiki. Współcześnie do próby zaklasyfikowania charakteru konkretnego człowieka, służy np. model pięcioczynnikowy (The Big Five) lub test na 16 typów osobowości. Wyników takiego testu, nie należy jednak brać do siebie zbyt dosłownie. Odpowiedź, którą na ich podstawie uzyskujesz, może się również zmienić na przestrzeni życia, pod wpływem doświadczenia, jakiego z czasem nabierzesz. Co ciekawe, dość rzadko zdarzają się ludzie, którzy są w stu procentach jednym typem osobowości, o wiele częściej zaś występują mieszanki w różnych proporcjach, a to, który z posiadanych typów będzie akurat dominujący, zależy od wielu czynników środowiskowych. Zobacz także: Charakter jest sumą naszych doświadczeń. W jaki sposób się kształtuje i jak możemy nad nim pracować? Charakter nie jest sztywno narzuconym zestawem cech. Ludzkie zachowania i reakcje zmieniają się pod wpływem życiowych doświadczeń. Niektóre z odruchów i postaw można kontrolować lub pozbyć się ich na dobre. Czym dokładnie jest charakter człowieka, co go buduje i jak można na niego wpłynąć? Cechy choleryka Jak rozpoznać choleryka? Ponieważ większość z nich dość szybko rzuca się w oczy, nie powinno być to zadanie szczególnie trudne. Cholerycy to wyraziste osobowości, które zdecydowanie wyróżniają się z tłumu – czasem na plus, a czasem niestety na minus. Wymieniamy najbardziej charakterystyczne wady i zalety choleryka. Pamiętaj też, że poniższe zestawienie jest dość ogólne i to, że ktoś identyfikuje się jako choleryk, nie oznacza od razu, że będzie reprezentował wszystkie te cechy. Jednocześnie też nie w każdej sytuacji musi zachować się zgodnie z poniższym opisem, dlatego pamiętaj, aby zawsze uwzględnić szerszy kontekst i nie oceniaj nikogo zbyt pochopnie. Zalety choleryka Ze względu na swoje liczne zalety cholerycy są często bardzo cenionymi pracownikami. Większość z nich z dużą łatwością osiąga też osobiste cele. Choleryk jest pełen energii i pasji. Kiedy coś robi, angażuje się w to na sto procent; Nie traci z oczu celu i z dużą skutecznością spełnia swoje marzenia; Jest człowiekiem czynu i nie traci czasu na gadanie; Potrafi podejmować trafne i pewne decyzje, nawet w obliczu stresowej sytuacji; Jest asertywny, stanowczo określa swoje granice i nikomu nie pozwala ich przekroczyć; Rozpiera go kreatywność i twórcza energia; Jest ambitny i chętnie podejmuje wyzwania, których inni się obawiają; Rzadko cierpi z powodu lęku czy stresu, wywołanego czarnowidztwem lub nadmiernym analizowaniem swoich myśli, słów czy czynów. Wady choleryka Cholerycy, jak wszyscy inni ludzie, mają też swoje wady, a w ich wypadku są one równie wyraziste, co cała ich osobowość. Niestety, ten typ charakteru ma tendencję do pakowania się w kłopoty. Choleryk często najpierw robi, potem myśli; Pokłada zbyt dużą wiarę w swojej własnej mocy sprawczej i czasami zmuszony jest mocno zderzyć się z rzeczywistością; Jest impulsywny, wybuchowy i szybko traci panowanie, kiedy sprawy nie idą po jego myśli; Lubi dominować i chce być traktowani jak autorytet. Poczucie, że nie ma posłuchu u innych ludzi może wywoływać w niego ogromną frustrację; Z tego samego powodu może mieć problemy z podporządkowaniem się hierarchii grupy, np. będzie bezustannie podważać zdanie swojego szefa; Szybko traci cierpliwość i nie trzeba wiele, aby wyprowadzić go z równowagi; Jest pamiętliwy i mściwy, a zdenerwowanie go, może sprawić, że urazę nosić będzie w sobie latami. Jaka praca pasuje do choleryka? Biorąc pod uwagę wymienione wyżej cechy charakteru, można przypuszczać, że cholerycy sprawdzą się najlepiej w zawodach z dużą ilością wyzwań, gdzie ciągle coś się dzieje. Oto kilka przykładów zawodów lub branż idealnych dla tego typu charakteru: kierownik wyższego szczebla; przedsiębiorca lub założyciel firmy, prowadzący własny biznes; marketingowiec; dziennikarz, pracownik mediów lub telewizji; inwestor giełdowy; trener sportowy; pracownik służb mundurowych; osoba z produkcji filmowej; pracownik obszaru planowania i logistyki. Zobacz także: Brak emocji jest chorobą? O czym mogą świadczyć apatia i anhedonia? Brak emocji, obojętność lub odrętwienie to stany, które zdecydowanie powinny nas zaalarmować. Stanowią sygnał do tego, aby zatrzymać się i na nowo przemyśleć swoje życie. Wyjaśniamy, skąd bierze się brak emocji i jak sobie z nim prowadzić. Test na choleryka Czy jestem cholerykiem – to pytanie zadaje sobie wiele osób, które mają czasami kłopot z utrzymaniem nerwów na wodzy. Jeśli chcesz przekonać się, czy faktycznie jest to twój typ charakteru, polecamy zacząć od zadania sobie poniższych pytań. Bądź ze sobą szczera i nie martw się, jeśli czasem prawdziwa odpowiedź, nie przypadnie ci do gustu. Czy w stresującej sytuacji zdarza ci się reagować złością lub agresją? Co czujesz, kiedy ktoś nie szanuje twojego autorytetu? Czy często masz problem z podporządkowaniem się lub wykonywaniem poleceń innych ludzi? Jak wygląda twój proces podejmowania decyzji? Doprowadzasz swoje sprawy do końca, niezależnie od ceny, jaką trzeba za to zapłacić? Czy masz poczucie, że musisz wszystko dokładnie przemyśleć, zanim przejdziesz do działania? Czym najczęściej kierujesz się, podejmując decyzję? Jakie rzeczy lub jakie osoby czy sytuacje najczęściej wyprowadzają cię z równowagi? Jaką rolę odgrywasz w grupie - czy jesteś bardziej typem lidera, czy unikasz przejmowania steru? Jakie są twoje mechanizmy radzenia sobie ze stresem i czy w ogóle jakieś posiadasz? Czy masz tendencję do mszczenia się lub bycia złośliwym dla osób, które zalazły ci za skórę? Czy potrafisz wyciągnąć rękę na zgodę? Czujesz dużą motywację do działania i jesteś pełna entuzjazmu, kiedy możesz z kimś konkurować? Nie umiesz usiedzieć w miejscu i rzadko kiedy bywasz w domu? Nie skupiasz się zbytnio na konsekwencjach swoich działań? Jeśli na większość pytań odpowiedziałaś twierdząco lub masz poczucie, że twoje odpowiedzi są zbieżne z cechami opisanymi powyżej, może to oznaczać, że faktycznie masz w sobie wiele z choleryka. Pamiętaj jednak, że powyższy test stanowić powinien jedynie punkt wyjścia do rozważań na temat twojego charakteru i nie powinnaś traktować go jako psychologicznej diagnozy. Jestem cholerykiem - co robić? Bycie cholerykiem nie jest ani dobre, ani złe – to po prostu jeden z typów osobowości obdarzony specyficznym zestawem negatywnych i pozytywnych cech. Tego typu testy, mogą jednak pomóc nam przyjrzeć się naszym najsłabszym stronom i znaleźć obszary, nad którymi chcielibyśmy pracować w przyszłości. Pracuj nad pogłębieniem świadomości własnych emocji i zanim pozwolisz im przejąć nad sobą kontrolę, poświęć chwilę, aby po prostu je poczuć. Próbuj różnych technik relaksacyjnych jak joga, medytacja, pisanie intuicyjne, czy ćwiczenia oddechowe. Bądź otwarta na różne opcje i szukaj czegoś dla siebie. Znajdź sposób spędzania wolnego czasu, który pomoże ci rozładować stres i który będzie odpowiadał twoim potrzebom i preferencjom. Rozwijaj empatię i staraj się zawsze dostrzec punkt widzenia drugiego człowieka. Pracuj nad odpuszczeniem potrzeby kontroli. To może wydawać się bardzo trudne, warto jednak spróbować. Trenuj aktywne słuchanie. Zapoznaj się z zasadami konstruktywnej komunikacji i wdrażaj je w życie, zwłaszcza gdy będziesz chciała ustawić swoje granice lub zwrócić komuś uwagę. Staraj się, aby twoje plany były realistyczne i nie nakładaj na siebie zbyt dużej presji. Bądź elastyczna. Nie obawiaj się zmian planów, staraj się dostrzec możliwości w miejscach, gdzie wcześniej ich nie widziałaś i otwórz się na rozwiązania proponowane przez innych ludzi. Skorzystaj ze wsparcia terapeuty pracującego w nurcie poznawczo-behawioralnym, który pomoże ci przepracować powody, dla których możesz mieć problem z trzymaniem nerwów na wodzy, oraz pokaże ci, w jaki sposób możesz odzyskać panowanie nad sobą. Leki dla choleryka nie istnieją, nie ma żadnego szybkiego sposobu, aby zmienić cechy, z których nie jesteśmy dumne i trzeba pogodzić się z tym, że jest to proces, który wymaga czasu i zaangażowania. Być może w tym momencie stoicyzm nie leży w twojej naturze, ale dzięki powyższym praktykom, będziesz mogła ćwiczyć swój charakter i nauczyć się panowania nad emocjami. Zobacz także: Pozytywne emocje pomagają przenosić góry. Co zrobić, aby towarzyszyły nam jak najczęściej? Pozytywne emocje są motorem napędowym – to dzięki nim jesteśmy kreatywni i mamy więcej energii. Odczuwając radość, miłość, wdzięczność i entuzjazm mamy wrażenie, że wszystko układa się po naszej myśli. Jesteśmy zmotywowani i chcemy śmiało kroczyć przez życie. Zobacz, dlaczego jeszcze potrzebujemy pozytywnych emocji oraz co je wywołuje. Jak uspokoić choleryka? Jak uspokoić partnera choleryka, członka rodziny, którego gwałtowność przekracza nasze granice, czy znajomego, który wścieka się z byle powodu? Najprostsza odpowiedź brzmi: nie musisz tego robić! Pamiętaj, że nie jesteś odpowiedzialna za to, w jaki sposób inni ludzie zarządzają swoimi uczuciami i nie masz obowiązku, przerabiać ich za nich. Z drugiej jednak strony, jeśli zależy ci kimś lub chciałabyś, aby wasza relacja była dla ciebie zdrowa i bezpieczna, to naturalne będzie, że możesz chcieć takiej osobie pomóc się uspokoić. Oto kilka sposobów, na jakie możesz to zrobić, nie biorąc na siebie jednocześnie cudzych emocji. Upewnij się, że druga strona chce twojej pomocy. Jeśli osoba, której oferujesz swoje wsparcie, nie jest gotowa na to, aby je przyjąć, nie naciskaj i odpuść, nawet jeśli wiązać będzie się to dla ciebie z bólem lub rozczarowaniem. W obliczu stresującej sytuacji staraj się zachować spokój, aby twoje emocje dodatkowo nie podburzały choleryka. Wspólnie wykonajcie ćwiczenia relaksacyjne, np. weźcie kilka głębokich oddechów. Trenujcie otwartą i bezpieczną komunikację, w ramach której każda ze stron będzie czuła się na tyle bezpiecznie, aby móc swobodnie stawiać granice. Staraj się (o ile to możliwe) przedstawić konkretne argumenty i poprosić o uszanowanie twojego punktu widzenia. Wspólnie poszukajcie rozwiązania dla problemu, który stał się zarzewiem konfliktu. Jeśli to konieczne, dajcie sobie nawzajem czas na to, aby ochłonąć. Nie trzeba przechodzić do rozmowy bezpośrednio po sytuacji, która wywołała wasz lęk lub złość. Zachęć choleryka do regularnej aktywności fizycznej, która świetnie pomaga rozładować nadmiar zgromadzonej energii. Być może możecie znaleźć zajęcie, któremu będziecie chcieli oddawać się wspólnie. Pamiętaj, że każdy z nas jest inny, dlatego powyższe metody powinny być dobrane do indywidualnych potrzeb i preferencji osoby, której starasz się pomóc.
Charakter jest sumą naszych doświadczeń. W jaki sposób się kształtuje i jak możemy nad nim pracować?
Charakter nie jest sztywno narzuconym zestawem cech. Ludzkie zachowania i reakcje zmieniają się pod wpływem życiowych doświadczeń. Niektóre z odruchów i postaw można kontrolować lub pozbyć się ich na dobre. Czym dokładnie jest charakter człowieka, co go buduje i jak można na niego wpłynąć?
W tym artykule: Co to jest charakter człowieka? Osobowość a charakter Co buduje charakter? Kiedy kształtuje się charakter człowieka? Jakie są cechy charakteru? Jak mogę kształtować swój charakter? Charakter może być uwarunkowany przez niezliczoną ilość czynników, a także ewoluować na przestrzeni całego naszego życia. Co szczególnie ważne – każdy człowiek jest w stanie go świadomie zmieniać, a wszystko zaczyna się od odrobiny dobrych chęci. Wyjaśniamy, w jaki sposób można kształtować swój charakter. Co to jest charakter człowieka? Charakter jest zbiorem cech, sposobów reakcji na bodźce wewnętrzne i zewnętrzne, mechanizmów radzenia sobie w różnych sytuacjach, ogólnych postaw i schematów myślenia, które uwarunkowane są naszym sposobem postrzegania rzeczywistości i wewnętrzną moralnością. Warunkuje on to, jak dany człowiek odnosi się do otaczającego go świata, innych ludzi oraz samego siebie. Za to, jak się kształtuje, odpowiada wiele kwestii, np. to, w jaki sposób podejmujemy decyzje, jakimi wartościami się kierujemy, jak budujemy relacje z innymi. Zobacz także: Uśmiech jest zaraźliwy… i bardzo dobrze! Dlaczego warto być uśmiechniętym? Uśmiech to jedna z reakcji na to, co nas spotyka. Zazwyczaj jest objawem tego, że wydarzyło się coś pozytywnego. To wspaniały sposób na poprawę nastroju i rozładowanie stresu. Czym dokładnie jest uśmiech i do czego jest potrzebny? Sprawdź, co dzięki niemu zyskujesz. Osobowość a charakter Osobowość i charakter to dwa określenia, które często stosowane są zamiennie, istnieją jednak między nimi pewne znaczące różnice. Osobowość jest przede wszystkim pojęciem szerszym. Obok charakteru mieści ona w sobie między innymi temperament, poziom inteligencji emocjonalnej, zdolności społeczne, ogólny styl bycia, gust itp. Jest ona szeroko rozumianym zestawem tego, co czujemy, myślimy i robimy. Charakter natomiast jest tą częścią naszej osobowości, która została uwarunkowana przez czynniki zewnętrzne, np. dom rodzinny, szkołę, środowisko zawodowe. Pod określeniem tym kryją się moralne i etyczne podstawy naszych zachowań i codziennych dylematów. Mimo tych różnic, używanie obu słów zamiennie w mowie potocznej nie jest błędem i, zależnie od kontekstu, zrozumienie, o co chodzi, nie powinno sprawiać naszemu rozmówcy problemu. Co buduje charakter? Charakter człowieka kształtuje się na bazie wielu różnych czynników, życiowych doświadczeń, a także systemów przekonań, w których dorastaliśmy, czy skłonności do autorefleksji. Wymienienie wszystkich czynników jest bardzo trudne, ponieważ dla każdego z nas, coś innego może okazać się kluczowe w kształtowaniu charakteru, są jednak pewne kwestie, które pozostają fundamentalne. Nasze wartości i przekonania, które często mogą, ale nie muszą, wynikać z systemu moralnego lub religijnego, do którego należymy, lub kiedyś należeliśmy. Życiowe doświadczenia i lekcje, jakie wyciągnęliśmy (lub nie) z naszych porażek i sukcesów. Każde pozytywne lub negatywne zdarzenie, nawet pozornie błahe ma potencjał, by diametralnie wpłynąć na nasz charakter. To, jak wyglądała nasza edukacja. Jaka była szkoła, nauczyciele? Jakie było ogólne podejście do edukacji? Jak wyglądał system kar i nagród? Jak odnaleźliśmy się w grupie i strukturze, którą narzucają zajęcia? Wszystkie doświadczenia społeczne, zwłaszcza te, w które zaangażowaliśmy się w dzieciństwie. Zalicza się do tego to, jak wyglądały nasze kontakty z rówieśnikami, jaką rolę w nich odkrywaliśmy, jak liczna była nasza grupa znajomych. Zasady, jakie panowały w domu rodzinnym, oraz nasze relacje z rodzicami, rodzeństwem i innymi członkami rodziny. Czy dom był wspierającym środowiskiem, czy miejscem wypełnionym lękiem? To, jakie przyjęliśmy strategie radzenia sobie z trudnymi sytuacjami i jakie mamy przekonania na temat świata. Czy łatwo nam je zmienić, czy są raczej stałe? Z czego wynikają? Zainteresowania, pasje oraz naturalne predyspozycje czy talenty. Skąd się wzięły, czy są dla nas budujące i wspierające? Co ciekawe mimo tego, że każdy z nas ma swój własny, indywidualny zestaw cech, istnieją sposoby na to, aby pewne typy charakterów łączyć w grupy. 16 typów osobowości, jest jednym z najpopularniejszych, a jednocześnie najdokładniejszych testów tego rodzaju, który może pomóc nam nieco lepiej zrozumieć swoją naturę. Kiedy kształtuje się charakter człowieka? Charakter człowieka może kształtować się przez całe życie i tak naprawdę, każdy moment jest dobry, aby poświęcić się refleksji i zacząć zmieniać się na lepsze. Niestety zasada ta działa również w drugą stronę – na każdym etapie naszego życia może spotkać nas coś, co sprawi, że diametralnie zmienimy się na gorsze. Panowanie nad swoim charakterem wymaga dużej inteligencji emocjonalnej i stałego pogłębiania samoświadomości. Mimo tego etapem, który jest kluczowy dla rozwoju naszego charakteru, jest dzieciństwo. Doświadczenia wyniesione z domu lub z kontaktów z bliskimi i opiekunami, uczą dziecko podstawowych wartości moralnych, kształtują w nim podejście do zarządzania swoimi emocjami, oraz pokazują, jak rozdzielać zachowania i reakcje na dobre i złe. Nie zawsze niestety są to zdrowe schematy, a rodzice często nieświadomie przekazują swoim pociechom niewspierające wzorce. Dbanie o swój rozwój osobisty jest ważne, aby móc przekazać swojemu maluchowi to, co najlepsze. Zobacz także: Negatywne emocje nie muszą odbierać ci sił. Jak wyrażać negatywne emocje w konstruktywny sposób? Negatywne emocje wywołują dyskomfort, ale są wpisane w ludzkie doświadczenie. Chociaż nikt nie lubi ich odczuwać, mają one znaczenie adaptacyjne i pomagają w przezwyciężaniu tymczasowych trudności. Co powoduje negatywne emocje? Ich rozpoznanie pomaga w poradzeniu sobie z nimi w zdrowy i zrównoważony sposób. Jakie są cechy charakteru? Cechy charakteru zwykliśmy różnicować na pozytywne i negatywne według ogólnie obowiązujących norm społecznych, należy jednak pamiętać, że zależnie od sytuacji i szerszego kontekstu każda z tych cech może zadziałać na naszą (lub czyjąś) korzyść lub szkodę. Pozytywne cechy charakteru Pozytywne cechy charakteru to takie, które uważamy za pomocne w osiąganiu celu, budowaniu wspólnoty, lub wynikające z empatii i jakkolwiek rozumianych dobrych chęci. To również określenia, po które często sięgamy, chcąc kogoś pochwalić lub powiedzieć mu komplement. Najczęściej zalicza się do nich: Pozytywne cechy charakteru to takie, które uważamy za pomocne w osiąganiu celu, budowaniu wspólnoty, lub wynikające z empatii i jakkolwiek rozumianych dobrych chęci. To również określenia, po które często sięgamy, chcąc kogoś pochwalić lub powiedzieć mu komplement. Najczęściej zalicza się do nich: empatia; otwartość umysłu; uczciwość; lojalność; odpowiedzialność; wytrwałość; tolerancja; hojność; zorganizowanie; optymizm; kreatywność; życzliwość; samodyscyplina; współczucie; rzetelność; pokora; dzielność; elastyczność; asertywność. Negatywne cechy charakteru Negatywne cechy charakteru to takie, które oddalają nas od celów, które chcemy osiągać, wpływają destruktywnie na nasze relacje z ludźmi, lub nie sprzyjają budowaniu wspólnoty. Często osobom, które je przejawiają, przypisuje się złą wolę lub chęć zarządzenia innym, czy nawet sabotowanie swoich własnych działań. Powszechne negatywne cechy to: wrogość; skłonność do manipulowania; chciwość; skąpstwo; zazdrość; obsesja kontroli; bycie zamkniętym; złośliwość; arogancja; agresja; kapryśność; krytykanctwo; zawziętość; lenistwo; nieuczciwość; nieodpowiedzialność; nieśmiałość; egocentryzm; bezwzględność; niecierpliwość; podejrzliwość. Zobacz także: Poczucie winy – przyczyny i skutki. Jak poradzić sobie z przytłaczającym poczuciem winy? Poczucie winy może znacząco wpłynąć na relacje z innymi ludźmi i wywołać szereg negatywnych emocji. Jest to subiektywna reakcja na działanie, które stoi w opozycji do ogólnie przyjętego systemu wartości. Poczuciu winy bardzo często towarzyszy wstyd i wyrzuty sumienia. Jak poradzić sobie z tymi przytłaczającymi uczuciami i czy poczucie winy może przynieść jakieś pozytywne skutki? Jak mogę kształtować swój charakter? Charakter kształtuje się przez całe nasze życie, ale nie oznacza to, że jesteśmy skazane na to, aby proces ten dział się samoistnie. Każdy z nas ma ogromny wpływ na to, w jakim kierunku rozwijać będzie się jego osobowość, dlatego właśnie warto zdawać sobie sprawę z tego, co możemy zrobić, aby proces ten był świadomy i sprzyjał naszemu rozwojowi. Buduj samoświadomość Pogłębianie swojej samoświadomości jest kluczowe w budowaniu charakteru. Pomaga nam zrozumieć, jakie są nasze mocne i słabe strony, określić cechy, z których jesteśmy dumni i znaleźć obszary, nad którymi chcemy pracować. Co więcej, w miarę wsłuchiwania się w swój wewnętrzny głos i zagłębiania się w sobie, zyskujemy możliwość zrozumienia, dlaczego nasz charakter ukształtował się właśnie w ten sposób. Świadomość tego bywa niezwykle uwalniająca i pomaga nam zaakceptować siebie takie, jakimi jesteśmy, co jest niezbędne, aby móc dalej się rozwijać. W pogłębianiu swojej samoświadomości pomóc może ci psychoterapia lub lektura książek o rozwoju osobistym. Określ swoje cele Łatwiej jest osiągać to, co sobie zaplanowałaś, kiedy dokładnie wiesz, jakiego efektu oczekujesz. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby precyzyjnie określić to, co chcemy osiągnąć poprzez rozwijanie swojego charakteru. Przykładowe cele to “Chcę być bardziej lubiana”, “Chcę nauczyć się panowania nad stresem”, “Chcę czerpać więcej radości z życia”. Określenie celu pomoże nam również dobrać odpowiednie metody pracy i ukierunkuje nas na szukanie potencjalnych rozwiązań. Jeśli w tym momencie nie przychodzi ci do głowy nic konkretnego, nie martw się. Możesz wypróbować pisanie intuicyjne, jako metodę porządkowania myśli, która pomoże ci odkryć, czego tak naprawdę pragniesz. Rozwijaj umiejętności społeczne Relacje z innymi ludźmi są jednym z najważniejszych czynników wpływających na kształtowanie się naszego charakteru. Zastanów się, jak wyglądają one w twoim wypadku. Czy wspierasz swoich bliskich i czy czujesz się wspierana? Czy twoja grupa daje ci poczucie bezpieczeństwa i możliwość bycia sobą? A może masz problem ze stworzeniem głębokiej relacji, która przetrwałaby próbę czasu? Tego typu pytania nie są proste i często mogą doprowadzić do rozdrapania starych ran, dlatego bądź gotowa też i na trudniejsze chwile. Jeśli potrzebujesz, również w tym wypadku możesz skorzystać ze wsparcia terapeuty, coacha, lub nauczyciela duchowego. Wyciągaj wnioski Ucz się na swoich błędach i wyciągaj z nich wnioski na przyszłość. Staraj się też zmienić perspektywę na trudne, bolesne, a nawet traumatyczne wydarzenia z twojej przeszłości. Dostrzeż w nich okazję do nauki i rozwoju. Nie traktuj też negatywnego feedbacku jako aktu na siebie – to doskonała okazja, aby zrozumieć błędy i rozwijać się w obszarach, które do tej pory sprawiały ci trudność. Nie martw się też, jeśli w tym momencie taka perspektywa wydaje ci się nieprawdopodobna. Zmiana sposobu myślenia może chwilę potrwać, zwłaszcza jeśli miałaś tendencję do brania tego typu przykrych sytuacji bardzo do siebie. Nie poddawaj się i pamiętaj, że każde wydarzenie może stać się początkiem zmiany na lepsze. Zadbaj o równowagę Zachowanie równowagi jest jednym z kluczowych elementów w rozwijaniu swojego charakteru, ponieważ tylko spokojna i wypoczęta możesz być naprawdę sobą. Praca nad charakterem nie jest też wcale łatwa – pochłania masę czasu i energii, dlatego bardzo ważne są wewnętrzne zasoby, które pozwolą ci ją wykonać. Pracoholik może mieć poważne problemy z uważnością na swój ogólny dobrostan, więc przede wszystkim zadbaj o odpowiednie proporcje między pracą a odpoczynkiem i czasem dla bliskich. Równowaga dotyczy jednak również innych sfer życia takich jak zdrowa dieta, regularna aktywność fizyczna oraz umiejętność skutecznego zarządzania stresem. Rozwijaj swoje pasje Znajdź czas na rozwijanie zainteresowań, a jeśli nie jesteś pewna, czym się interesujesz, rozpocznij poszukiwania. Szczera, prosta radość z wykonywania czynności, która daje nam szczęście, jest bezcenna i może mieć zbawczy wpływ na twoje samopoczucie. Odgrywa też kluczową rolę w kształtowaniu charakteru. Rozwijanie swoich pasji uczy nas akceptowania potknięć i pomyłek, wpływa na nasze postrzeganie konkurencji, zwalnia z presji bycia produktywną i pomaga na nowo odkryć w sobie wewnętrzne dziecko. Zależnie od tego, czemu poświęcasz swój czas, możesz wpływać na kształtowanie się konkretnych cech. Np. joga nauczy cię spokoju i opanowania, a malarstwo pomoże ci rozwijać kreatywność i wyrażać emocje. Pieczenie lub ogrodnictwo mogą pokazać ci zalety wynikające z cierpliwości i dokładności, a szycie lub szydełkowanie sprawić, że będziesz dumna ze swoich oryginalnych ubrań i własnej samowystarczalności. Zobacz także: Jakie są emocje i co musisz o nich wiedzieć? Naucz się je rozpoznawać, aby lepiej zrozumieć samą siebie Emocje są wynikiem codziennych doświadczeń i interakcji. Nie są tym samym, co uczucia. Różni jest przede wszystkim długość ich odczuwania. Jakie są emocje? Według badaczy da się je wyróżnić i ująć w pewne grupy. Ich rozpoznanie może wpłynąć pozytywnie na relacje międzyludzkie i prowadzi do rozwoju inteligencji emocjonalnej. Bądź otwarta Zachowaj otwartość na naukę i przyjmuj wsparcie od życzliwych ci ludzi. Nie poddawaj się, nawet jeśli czasem masz wrażenie, że kręcisz się w kółko lub że cały świat sprzysiągł się przeciwko tobie. W takich momentach sięgnij po wybraną przez siebie technikę relaksacyjną, zaakceptuj swoją chwilę słabości i ponownie otwórz się na czerpanie nauki z trudnych doświadczeń. Nie bój się też prosić o wsparcie innych ludzi – szczera rozmowa z zaufaną osobą, jest w stanie pomóc ci ułożyć sobie w głowie sprawy, które jeszcze przed chwilą wydawały się beznadziejne. Możesz skorzystać również z pomocy terapeuty lub grupy wsparcia. Jeśli twoje samopoczucie jest obniżone od dłuższego czasu, rozważ też wizytę u psychiatry, który pomoże ci dobrać odpowiednie leki (jeśli okaże się to konieczne).
Stoicyzm obiecuje życie bez bólu? Ile z tej starożytnej filozofii może wziąć dla siebie współczesny człowiek?
Stoicyzm to postawa wobec życia, która w czasach starożytnych znana była pod postacią jednego z dominujących nurtów filozoficznych. Współcześnie bazuje na zachowaniu dystansu wobec różnych życiowych wydarzeń. Stoicyzm zakłada, aby skupić się na własnym wnętrzu i przyjmować ze spokojem oraz opanowaniem wszelkie niespodzianki od losu. Jak pogodzić takie podejście z doświadczaniem i przeżywaniem emocji?
W tym artykule: Stoicyzm - co to? Na czym polega stoicyzm? Co twierdzili stoicy? Stoicyzm - cechy Jak zostać współczesnym stoikiem? Stoicyzm – cytaty Stoicyzm to coś więcej niż starożytny grecki nurt filozoficzny. Choć w swojej pierwotnej formie narodził się przeszło 2500 lat temu, to jego założenia wciąż inspirują współczesnych myślicieli. Niektóre z nich pozostają aktualne, do innych należy podejść z pewną dozą dystansu. Wyjaśniamy, jak zostać współczesnym stoikiem. Stoicyzm - co to? Stoicyzm jest nurtem filozoficznym, który wywodzi się z hellenistycznych Aten, a jego początki sięgają IV w. p.n.e. Za pierwszego stoika uważa się zaś Zenona z Kition. Choć ojczyzną stoicyzmu jest Grecja, to cieszył się on również popularnością wśród Rzymian, a obecnie za jednych z najpopularniejszych myślicieli w tym nurcie uznaje się Senekę i Marka Aureliusza. Współczesny stoicyzm mocno zakorzeniony jest w tradycji antycznej, ale rady zaczerpniętego od żyjących przed wiekami filozofów adaptowane są na współczesne warunki i standardy. Mimo to główna myśl stoicyzmu, czyli umiejętność zachowania spokoju ducha nawet w obliczu skrajnych doznań emocjonalnych, pozostaje niezmienne ta sama. Za współczesnych myślicieli głoszących uaktualnioną wersję tej filozofii uznaje się między innymi Williama B. Irvine’a, autora książek takich jak “Przewodnik dobrego życia. Starożytna sztuka stoickiej radości” lub “Wyzwanie stoika. Jak dzięki filozofii odnaleźć w sobie siłę, spokój i odporność psychiczną”, lub Massimo Pigliucciego autora “How to be a stoic” (ang. Jak być stoikiem?). Zobacz także: Porażka jest źródłem sukcesu. Jak przerobić porażkę i wyciągnąć z niej wnioski? Porażka wywołuje szereg negatywnych odczuć. Zazwyczaj stoi za nią rozgoryczenia, zawód i smutek. To trudne, ale cenne doświadczenie, z którego można wyciągnąć lekcję na przyszłość. Zobacz, jak poradzić sobie z porażką i ruszyć z miejsca. Na czym polega stoicyzm? Stoicyzm koncentruje się przede wszystkim na rozwoju wewnętrznym jednostki, której głównym i nadrzędnym celem powinna być umiejętność zachowania spokoju w każdych okolicznościach. Postawa ta wynikać powinna przede wszystkim z umiejętności rozróżniania rzeczy na te, na które możemy wpłynąć (i zajęcia się nimi) oraz rzeczy, które pozostają poza strefą naszego wpływu (i zaakceptowanie ich bez względu na końcowy wynik). Niektórzy mogliby powiedzieć, że stoik to konformista, który nagina się okoliczności, ale nic bardziej mylnego! Stoicy kładą silny nacisk na budowanie wewnętrznego kompasu moralnego i stawiają mocne rozgraniczenie między akceptacją tego, co nieuniknione, a bezrefleksyjnym podążaniem za tłumem. Pamiętaj, że choć możliwość pozostanie niewzruszoną niezależnie od sytuacji, może wydawać się kuszącą obietnicą życia bez bólu, to biorąc pod uwagę aktualną wiedzę na temat ludzkiej psychiki, nie powinnaś brać tego założenia do siebie zbyt dosłownie. Emocje są były i będą nieodłączną częścią życia każdego z nas i wypieranie ich lub niedopuszczanie do siebie może mieć poważne skutki dla zdrowia psychicznego i fizycznego. W dalszej części artykuły wyjaśniamy, jak pogodzić przeżywanie emocji z życiem według zasad stoicyzmu. Co twierdzili stoicy? Poniżej wymieniamy główne założenia filozofii stoików. Unikanie nadmiernych emocji, pragnień czy zbyt silnych popędów. Minimalizm w korzystaniu z dóbr materialnych. Akceptacja dla śmierci, choroby i straty. Podchodzenie do życia z determinacją w osiąganiu naszych celów i przejście przez nie z podniesioną głową. Rozwijanie wewnętrznej mądrości na podstawie życiowych doświadczeń. Współczucie i umiejętność spojrzenia na świat oczami drugiego człowieka. Stoicyzm nie jest jedynie filozofią kanapową. Ogromną rolę odgrywa w niej umiejętność wprowadzenia wymienionych zasad w życie. Zgodnie z założeniami tej filozofii, stoik koncentruje się przede wszystkim na sobie i własnym wnętrzu i raczej unika rozliczania bliźnich z ich błędów. Zobacz także: Mapa emocji w ciele pomoże ci lepiej zrozumieć swoje uczucia. Jak stworzyć własną mapę emocji? Mapa emocji w ciele pomaga lepiej zrozumieć połączenia pomiędzy umysłem a fizycznością. Wszystkie odczucia i emocje wpływają na całe ciało, które odpowiada konkretnymi reakcjami. To droga do samopoznania i lepszego radzenia sobie ze stresem oraz nagromadzonym napięciem. Jak emocje objawiają się w ciele? Sprawdź, w jaki sposób stworzyć własną mapę emocji. Stoicyzm - cechy Filozofia stoików zakłada pielęgnowanie i rozwijanie w sobie szlachetnych cech charakteru, które mogą pomóc w osiągnięciu wewnętrznego spokoju i emocjonalnej równowagi. Poniżej wymieniamy najważniejsze z nich. Mądrość jest uważana przez stoików za wartość nadrzędną, rozumieją oni jednak tę cechę głównie jako spokój i dojrzałość emocjonalną wynikająca z życiowego doświadczenia. Tak rozumiana mądrość pomaga nam oddzielić sprawy, na które mamy wpływ, od tych, na które go nie mamy. Umiar we wszystkim, zwłaszcza w dążeniu do zdobywania dóbr materialnych, w pragnieniach i oczekiwaniach. Jeśli apetyt rośnie w miarę jedzenia, to stoicy radzą raczej, aby się nie przejadać. Narzekanie na to, czego ci brakuje, staraj się więc zastąpić wdzięcznością za to, co masz. Bycie niewzruszonym, to termin, który z powodu greckiego brzmienia słowa apatheia bywa błędnie interpretowany jako apatia i zobojętnienie. Chodzi w nim jednak raczej o umiejętność zachowania spokoju nawet w obliczu tragedii i niepopadanie w skrajne stany emocjonalne. Sprawiedliwość, którą okazujemy zarówno sobie, jak i innym. Polega na okazywaniu szacunku każdemu, niezależnie od jego statusu materialnego oraz sprawiedliwe i uczciwe traktowanie ludzi, bez względu na to, czy są nam bliscy, lub czy możemy z ich pomocą coś osiągnąć. Pokora rozumiana jako skromność, nieprzechwalanie się i akceptację swoich słabości, ale też jako poddanie się sile wyższej. Dzięki pokorze zrozumieć możemy, że na większość spraw nie mamy wpływu, a tym samym martwienie się o nie z gruntu pozbawione jest sensu. Empatia jest jedną z najważniejszych cnót stoika. Powinna być rozumiana jako umiejętność wejrzenia w sytuację drugiego człowieka, a jeśli to możliwe okazanie mu wsparcia lub podzielenie się radą. Stoicyzm naucza, by unikać oceniania, zarówno siebie, jak i innych, a empatię postrzega się jako zrozumienie tego, że każdy z nas ma swoją indywidualną historię i własny bagaż doświadczeń. Odwaga oznacza dla stoików spokój ducha, z jakim podchodzi on do codziennych wyzwań, jakie stawia przed nim życie. Niezależnie od okoliczności, stoik gotowy jest zmierzyć się z konsekwencjami swoich działań oraz przyjąć zarówno dobre, jak i złe wydarzenia. Jak zostać współczesnym stoikiem? Zostanie współczesnym stoikiem, polega na czerpaniu z mądrości starożytnych filozofów, z uwzględnieniem aktualnej wiedzy na temat ludzkiej psychiki oraz mechanizmów radzenia sobie z lękiem. Podpowiadamy, co możesz zaczerpnąć z tego nurtu, aby nieco zbliżyć się do życia zgodnie z zasadami filozofii stoickiej oraz odpuścić nieco niepotrzebnego napięcia i stresu, w jaki wpędza nas współczesny świat. Zobacz także: Nadwrażliwość emocjonalna – dar czy przekleństwo. Jak poradzić sobie z nadwrażliwością emocjonalną? Nadwrażliwość emocjonalna dotyczy osób, które odznaczają się wielką empatią i mają tendencję do częstego zamartwiania. W takim przypadku intensywność przeżywania jest o wiele większa. Dotyczy to emocji podstawowych oraz uczuć. Osoby nadwrażliwe są wyczulone na krytykę, często odczuwają stres lub lęk i wykazują skłonności do perfekcjonizmu. Sprawdź wszystkie objawy oraz zobacz jak radzić sobie z emocjonalną nadwrażliwością. Rozwijaj swoją wiedzę o stoicyzmie Filozofia stoicyzmu to fascynujące zagadnienie, jednak do jego studiowania polecamy podejść ze sporą dozą dystansu. Wiele z prawd, głoszonych przez klasyków zdążyło się już zdezaktualizować, a niektóre z nich przeczą wręcz współczesnej wiedzy na temat psychologii. Nie mniej, jednak jeśli jest to odłam filozofii, który szczególnie cię fascynuje i czujesz, że możesz znaleźć w nim coś dla siebie, to koniecznie idź za tym przeczuciem. Zacznij od “Listów moralnych” Seneki i “Rozmyślań” Marka Aureliusza. Klasyczne teksty warto uzupełnić rozmyślaniami współczesny filozofów, np. “Jak praktykować stoicyzm” autorstwa Warda Farnswortha lub “Zachowaj spokój. Stoicyzm w praktyce na dzisiejsze czasy” Brigid Delaney. Jeśli tego typu lektury nie wydają ci się jednak ciekawe, nic się nie martw. Nie musisz być akademikiem, aby móc stosować stoicyzm w praktyce. Stanowią one jednak ciekawy punkt wyjścia i mogą być źródłem inspiracji. Praktykuj radykalną akceptację Stoicyzm zakłada, że ze spokojem ducha akceptujemy wszystko, co nie zależy od nas. Postawa ta jest bardzo uwalniająca, pomaga nam odpuścić lęk o przyszłość, a także wyzbyć się wykańczającego poczucia, że powinniśmy kontrolować każdy aspekt naszego życia. W praktyce jednak osiągnięcie jej może być bardzo trudne, zwłaszcza jeśli do tej pory miałaś tendencję do zamartwiania się i do czarnowidztwa. Nie martw się, jeśli mimo zmiany perspektywy, potrzeba kontroli dalej będzie do ciebie powracać. Odczuwanie lęku i stresowanie się rzeczami, z którymi nie możemy nic zrobić, daje niekiedy złudne poczucie, że aktywnie działamy, choć nie ma niczego, co faktycznie mogłybyśmy już zrobić. Daj sobie czas na pełną zmianę i pozwól sobie na potknięcia lub zrobienie kilku kroków do tyłu. Aby nauczyć się odpuszczania i akceptacji polecamy praktykować medytację oraz regularnie pisać w dzienniku. Pomóc mogą również sesje z coachem lub psychoterapia. Zachowaj umiar Zachowanie umiaru w dzisiejszym, głośnym od reklam świecie może być prawdziwym wyzwaniem, jest to jednak jedna z głównych zasad stoicyzmu. Nie szukaj szczęścia w rzeczach materialnych i w dobrach doczesnych, lecz w sobie, w relacjach z innymi i w kontakcie z naturą. Zasada ta zachęca do budowania swojego wewnętrznego bogactwa i przedkładania go ponad status, jaki dać nam może posiadanie rzeczy, których w zasadzie nie potrzebujemy. Nie oznacza to oczywiście, że już nigdy w życiu nie masz prawa iść na zakupy, nie starać się o awans lub nie sprawić sobie drobnej przyjemności. Chodzi raczej o zmianę perspektywy i zadanie sobie pytania, po co tak właściwie ci te wszystkie rzeczy? Czy chcesz komuś zaimponować? Czy chcesz sobie coś zrekompensować? A może masz potrzebę, aby udowodnić coś całemu światu? Odpowiedz sobie uczcie na to pytanie i zastanów się, czy to właśnie dobra materialne dają ci prawdziwe szczęście. Panuj nad emocjami Zasada stoicyzmu mówiąca o trzymaniu swoich emocji na wodzy bywa często niewłaściwie interpretowana. Życie zgodnie z tą filozofią nie oznacza, że już nigdy nie poczujesz ani pozytywnych, ani negatywnych emocji. Bynajmniej nie chodzi też o to, abyś wypierała lub tłumiła złość i lęk, które od czasu do czasu pojawiają się w każdej z nas. Zrobienie tego, raczej nie skończyłoby się dobrze dla twojego zdrowia psychicznego. Panowanie nad emocjami oznacza raczej umiejętność trafnego ich rozpoznania, pozwolenie sobie na to, aby faktycznie je poczuć, zaakceptować je takimi, jakie są, a następnie odpuścić i pozwolić im odejść. Wlicza się w to również podjęcie działania zgodnego z naszym wewnętrznym głosem, w sposób, który nie skrzywdzi naszego rozmówcy, lub zrezygnowanie z działania, które jednak jest naszą świadomą decyzją, a nie wynikiem lęku. Osiągnięcie pełnej skuteczności w dziedzinie panowania nad emocjami może zająć całe lata. Warto skorzystać podczas tego procesu ze wsparcia terapeuty lub sięgnąć po książki o rozwoju osobistym. Pracuj nad zdrową samooceną Stabilna i zdrowa samoocena to prawdziwy skarb. Dzięki niej twoje poczucie własnej wartości nie jest uzależnione od twoich osiągnięć, statusu materialnego, czy wyglądu. Osiągasz stan, w którym jest gotowa zaakceptować i pokochać siebie w pełni z całym dobrodziejstwem inwentarza. To zaś zwiększa twoją odporność na stres, pozwala nie brać sobie zbyt mocno do serca niepowodzeń czy negatywnego feedbacku, a także dostrzegać okazję do nauki tam, gdzie inni widzą porażkę. Silna samoocena dla większości osób jest jednak wynikiem ciężkiej pracy, przepracowanych traum i stanowi efekt wielu lat ćwiczeń rozwijających samoświadomość i budujących charakter. Z pewnością jest to jednak cel, do które warto dążyć. Aby pracować nad samooceną, należy zacząć od zdefiniowania swoich kompleksów, a następnie namierzenia ich źródeł. Bądź ze sobą szczera, ale uważaj! Na początku może nie być to zbyt przyjemne, ponieważ będziesz musiała skonfrontować się ze swoim cieniem. Zobacz także: Jak radzić sobie ze złością? 7 sprawdzonych sposobów na bezpieczne wyrażanie i przepracowanie złości Złość jest kojarzona z negatywnymi odczuciami, jednak każdy z nas doświadczył jej w swoim życiu co najmniej kilka razy. Bardzo ważne jest, aby nauczyć się tego, jak radzić sobie z tym uczuciem w sposób konstruktywny. Złość nie powinna przejmować nad nami kontroli, jednak tłumiona może prowadzić do przykrych konsekwencji. Zobacz, jak pozbyć się nagromadzonego napięcia. Stoicyzm – cytaty Nic tak nie inspiruje, jak cytaty filozofów i pisarzy, zarówno tych współczesnych, jak i samych ojców stoicyzmu. Oto kilka złotych myśli, które mogą natchnąć cię do zmian na lepsze. “Największą przeszkodą w życiu jest oczekiwanie, które zależy od jutra i marnuje dzień dzisiejszy”. Seneka “A szczęśliwy – to ten, kto los szczęśliwy sam sobie przygotował. A szczęśliwy los – to dobre drgnienie duszy, dobre skłonności, dobre czyny”. Marek Aureliusz “Kto każdą chwilę obraca na swój użytek, kto każdy dzień układa jakby swój dzień ostatni, ten ani nie pragnie jutra, ani się go nie lęka”. Seneka “Nawet nie wierząc w siły kosmosu czy w przeznaczenie, możemy przejąć od stoików pogląd, że poczucie niesprawiedliwości nic nie daje”. Charles Pepin “Nie ma drogi do pokoju, gdyż pokój jest drogą”. Mahatma Gandhi “Być może zabrzmi to dziwnie, ale mądry człowiek wie, że chociaż przeciwności losu bywają druzgocące, to jeśli przyjmiemy odpowiednie nastawienie, mogą nas wzmocnić, dzięki czemu łatwiej nam będzie znosić nieszczęścia w przyszłości”. William B. Irvine.
Obrażanie się jest wynikiem krzywdy i może krzywdzić innych. Jak dojrzale przepracować konflikt i porozmawiać z obrażoną osobą?
Obrażanie się jest jedną z typowych ludzkich reakcji na trudne emocje. Takiemu zachowaniu najczęściej towarzyszy rozczarowanie, zranienie bądź smutek. Osoba, która czuje się urażona oczekuje przeprosin bądź dąży do wycofania się z relacji. Obrażanie się może również nosić znamiona manipulacji i ukrytych intencji. Jak reagować w takiej sytuacji, zachować empatię i uniknąć konfliktu?
W tym artykule: Obrażanie się – definicja Jak zachowuje się obrażona osoba? Jak reagować na obrażanie się? Jak rozmawiać z obrażoną osobą? Jak przestać się obrażać? Obrażanie się jest związane z poczuciem krzywdy i choć nie jest przyjemne, to każdemu z nas może zdarzyć się, że odwróci się od rozmówcy plecami. Z jednej strony – każdy ma prawo być zły lub smutny. Z drugiej – czy oznacza to, że z tego powodu może on wyznaczać emocjonalną karę innym ludziom? Jak poradzić sobie z obrażalską osobą i co zrobić, jeśli same mamy tendencję do obrażania się? Obrażanie się – definicja Obrażanie się jest emocjonalną reakcją, która pojawia się w odpowiedzi na zranienie, rozczarowanie lub zawiedzione nadzieje czy oczekiwania. Jest to trudny stan, który kojarzy się bardzo negatywnie i może prowadzić do odczuwania trudnych emocji, takich jak smutek, czy gniew. Może wynikać również z poczucia ogólnej niesprawiedliwości oraz potrzeby znalezienia winnego lub zracjonalizowania naszych krzywd i ukierunkowania gniewu na konkretną osobę. Skutkiem obrażania się jest wycofanie się z interakcji, osłabienie kontaktu oraz rozluźnienie się więzów emocjonalnych z daną osobą. W skrajnym wypadku może to prowadzić do izolacji i utraty bliskich nam ludzi. Emocjonalną konsekwencją jest frustracja i zablokowane emocje w ciele, które w dłuższej perspektywie mogą prowadzić do licznych chorób somatycznych. Obrażanie się a manipulacja Obrażanie się nie zawsze jest wynikiem krzywdy – czasami bywa ono zaplanowanym elementem strategii manipulacyjnej. Ktoś może np. udawać, że jego uczucia zostały zranione, aby postawić się w roli ofiary i w ten sposób odzyskać kontrolę nad sytuacją. Może dzięki temu wpędzić kogoś w poczucie winy, a tym samym sprawić, że będzie bardziej skłonny zgodzić się ze stroną obrażoną, aby zakończyć konflikt i odzyskać jej sympatię. Zobacz także: Pozytywne emocje pomagają przenosić góry. Co zrobić, aby towarzyszyły nam jak najczęściej? Pozytywne emocje są motorem napędowym – to dzięki nim jesteśmy kreatywni i mamy więcej energii. Odczuwając radość, miłość, wdzięczność i entuzjazm mamy wrażenie, że wszystko układa się po naszej myśli. Jesteśmy zmotywowani i chcemy śmiało kroczyć przez życie. Zobacz, dlaczego jeszcze potrzebujemy pozytywnych emocji oraz co je wywołuje. Na tę strategię szczególnie podatne są osoby bardzo emocjonalne, mało asertywne lub takie, które za wszelką ceną starają się zyskać sympatię i uznanie wszystkich znajomych. Łatwo nabrać się na nią również wtedy, gdy zależy nam na kimś tak bardzo, że jesteśmy skłonne przekroczyć dla tej osoby własne granice. Wyłapywanie i dekonstrukcja takich zachowań jest bardzo przydatną umiejętnością, która może pomóc nam zaoszczędzić mnóstwo energii. Jak zachowuje się obrażona osoba? Obrażoną osobę można rozpoznać po następujących zachowaniach: Wycofanie się, unikania lub ograniczenie kontaktu. Wrażenie, że ktoś ukrywa przed tobą swoje emocje. Rozchwianie emocjonalne, wahania nastroju, nagła złość lub płacz. Oczekiwanie przeprosin. Zauważenie tych zachowań u bliskiej nam osoby może być bardzo bolesne oraz skłaniać do poszukiwania przyczyny takiego stanu rzeczy. Pamiętać należy jednak, że to nie my jesteśmy odpowiedzialne za trafne odczytanie tych sygnałów, lecz to obrażona osoba, powinna jasno zakomunikować nam, na czym polega problem. Choć może być to trudne i nieprzyjemne doświadczenie, pamiętaj, że nie masz obowiązku domyślać się, co jest źródłem problemu (ale zawsze możesz o to zapytać). Obrażanie się w związku Obrażenie się jednego z partnerów jest jedną najczęstszych sytuacji, w których mówimy o wycofaniu się z powodu zranionych uczuć. Może wyglądać ono bardzo różnie w zależności od osoby, sytuacji i dynamiki konkretnej relacji. Unikanie rozmowy, zdawkowe odpowiedzi, lub karanie ciszą, a także odmawianie wspólnego spędzania czasu i unikanie kontaktu wzrokowego to jedne z najpowszechniejszych symptomów. Zraniona osoba może oczekiwać, że partner zauważy jej zachowanie i domyśli się, co jest nie tak, a następnie sam wyciągnie rękę na zgodę. Tego typu zachowanie, które nie wymaga od partnerów konfrontacji ze źródłem problemu, nie doprowadzi również do jego rozwiązania. Niezbędna jest otwarta rozmowa, dzięki której uda się wzajemnie zrozumieć swoją perspektywę. Obrażanie się dziecka Czasem może się zdarzyć, że zranimy uczucia naszego dziecka. Wówczas ważne jest, abyśmy same zachowały spokój i nie robiły maluchowi wrzutów z powodu sposobu, w jaki to przeżywa. Stwórz dziecku przestrzeń na to, aby mogło szczerze opowiedzieć, co sprawiło, że się obraziło i jakie uczucia się z tym dla niego wiążą. Zapewnij je o swojej trosce i wsparciu. Pokaż, że potrafisz przyjąć do siebie jego perspektywę i rozumiesz jego uczucia. Jeśli uznasz, że faktycznie mogłaś postąpić inaczej, przeproś swoją pociechę. Pamiętaj, że dzieci mają potrzeby, granice i oczekiwania, których zaspokojenia i poszanowania mają prawo oczekiwać, nawet jeśli z perspektywy dorosłej osoby mogą wydawać się one dziwne lub bezzasadne. Obrażanie się na dziecko Co zrobić, jeśli to ty czujesz, że nosisz w sercu urazę do swojego dziecka? Twoja reakcja może być uzależniona od tego, w jakim wieku ono jest. Jeśli jesteś mamą pełnoletniej osoby lub nastolatka, podejmij z nim szczerą rozmowę o swoich uczuciach. Pamiętać jednak, aby odnosić się do jego zachowań (“Przykro mi, że zapomniałeś złożyć mi życzenia na urodziny”), a nie na naszej interpretacji jego zachowań (“W ogóle nie obchodzą cię moje uczucia”). Jeśli obraziłaś się na młodszą pociechę, również możesz spróbować porozmawiać z nią o swoich emocjach, pamiętaj jednak, aby dopasować komunikat do zasobów poznawczych malucha. Nie zwalaj na niego odpowiedzialności za przerobienie twoich uczuć i przede wszystkim zastanów się, czy twoje oczekiwania są realne. Pamiętaj też, że w tej relacji, to ty jesteś dorosłym, który odpowiedzialny jest za zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa. Zobacz także: Uwalnianie emocji to jedno z największych wyzwań. Jak konstruktywnie uwolnić emocje, będąc dla siebie wyrozumiałą? Uwalnianie emocji pomaga odzyskać wewnętrzny spokój i pogodzić się z wydarzeniami z przeszłości. To trudny i wymagający proces, który przynosi wiele dobrego. Warto podjąć się tego zadania i przetworzyć własne emocje. Zobacz, w jaki sposób to zrobić. Poznaj techniki uwalniania emocji i odkryj wszystkie zalety takiego działania. Jak reagować na obrażanie się? Obrażanie się jest doświadczeniem wykańczającym emocjonalnie dla obu stron konfliktu, dlatego ważne jest, aby zachować delikatność i podejść do sprawy z dużą dozą empatii. Zacznij od wyjaśnienia, jak sama czujesz się w tej sytuacji, np. “Boli mnie, że przestaliśmy rozmawiać. Czy coś się stało”? Pamiętaj, że obrażona osoba może nie chcieć wyjaśnić swoich powodów i nie ma takiego obowiązku. Jednocześnie jednak przerobienie za nią jej uczuć, nie jest twoją odpowiedzialnością. Gdy jednak wyjawi ci, co leży jej na sercu, okaż zrozumienie i z uwagą wysłuchaj jej punktu widzenia. Jeśli chcesz, możesz opowiedzieć o tym, jak ta sytuacja wygląda z twojej perspektywy. Jeśli uznasz swój błąd, szczerze przeproś rozmówcę. Pamiętaj, że sama też masz prawo oczekiwać przeprosin, jeśli również czujesz się skrzywdzona tą sytuacją. Nie oczekuj, że atmosfera oczyści się od razu i że jedna rozmowa załatwi sprawę. Są sytuacje, o których trzeba dyskutować przez jakiś czas. Bywa również, że niesmak może zostać z nami na dłużej, a wtedy najlepszym rozwiązaniem jest zapewnienie sobie odrobiny przestrzeni i złapanie oddechu. Nie naciskaj na kontakt, jeśli druga strona powie, że potrzebuje czasu, aby przepracować tę sytuację. Wyznaczcie zasady ograniczenia kontaktu i dajcie sobie czas na odpoczynek i zebranie myśli. Jeśli szczera rozmowa nie załatwi sprawy, zapytaj wprost jakiego rozwiązania oczekuje druga strona i co powinniście teraz zrobić, aby naprawić waszą relację. Bądź otwarta na kompromisy – czasem dobrze jest umieć spotkać się w połowie drogi. Pamiętaj jednak, że nie masz obowiązku godzić się na rzeczy, które naruszają twoje granice lub odbierają możliwość realizowania podstawowych potrzeb. Jak rozmawiać z obrażoną osobą? Rozmowa z obrażoną osobą powinna być spokojna i konstruktywna, co często może być bardzo trudne, ponieważ negatywne emocje są z natury trudne do wyrażenia. Oto kilka porad, które mogą pomóc ci komunikować się bez wzajemnego przerzucania się oskarżeniami. Zacznij od uważnego wysłuchania osoby, która jest obrażona. Nie przyjmuj jej słów jako ataku na siebie, o ile druga strona konfliktu faktycznie nie zacznie przejawiać agresji lub nie podejmie prób manipulowania tobą. Unikaj oskarżania, zwalania winy na siebie nawzajem i pasywno-agresywnych komunikatów. Pogódź się z możliwością, że mogłaś popełnić błąd i bądź gotowa na to, aby to przyznać i przeprosić. Staraj się zachować spokój i mówić rzeczowo. W miarę możliwości skoncentruj się na bieżących wydarzenia i unikaj wyciągania brudów z przeszłości. Opowiadaj o rzeczach z perspektywy własnych uczuć, ponieważ to jedyna kwestia, której możesz być pewna i której druga strona nie może podważyć. Np. zamiast mówić “Nie da się z tobą wytrzymać, kiedy się obrażasz”, powiedz “Boję się, że nasza relacja może ucierpieć przez tę sytuację”. Przez całą rozmowę zachowaj otwartość na argumenty drugiej strony konfliktu. Bądź empatyczna i wyrozumiała. Bądź wyczulona na ewentualne próby manipulacji. Jak czujesz się w trakcie rozmowy? Jak słowa drugiej osoby wpływają na ciebie? Czy jesteś zadowolona z jej przebiegu, a może czujesz, że nie odbyła się ona na partnerskich warunkach? Zobacz także: Nadwrażliwość emocjonalna – dar czy przekleństwo. Jak poradzić sobie z nadwrażliwością emocjonalną? Nadwrażliwość emocjonalna dotyczy osób, które odznaczają się wielką empatią i mają tendencję do częstego zamartwiania. W takim przypadku intensywność przeżywania jest o wiele większa. Dotyczy to emocji podstawowych oraz uczuć. Osoby nadwrażliwe są wyczulone na krytykę, często odczuwają stres lub lęk i wykazują skłonności do perfekcjonizmu. Sprawdź wszystkie objawy oraz zobacz jak radzić sobie z emocjonalną nadwrażliwością. Jak przestać się obrażać? Obrażanie się może być cechą osób, które nie radzą sobie z regulacją własnych emocji. Jeśli to ty masz z tym problem, dobrym rozwiązaniem może być próba lepszego zrozumienia samej siebie z pomocą narzędzi takich jak np. mapa emocji lub koło emocji. Zastanów się też, jak opanować nerwy i co działa na ciebie w chwilach wzburzenia. Gdy nauczysz się uwalniać napięcie, złość czy smutek, będziesz mogła w znacznym stopniu ograniczyć poczucie krzywdy związane z działaniem innych ludzi oraz przestać brać niepowodzenia tak bardzo do siebie.
5 sygnałów świadczących o tym, że powinnaś ZMIENIĆ coś w swoim życiu
Poznaj sygnały, które zdradzają, że już najwyższa pora, żeby zmienić coś w swoim życiu.
Kiedy nadchodzi czas, że powinnaś zmienić swoje życie? Każda z nas na pewno miała taki moment w swoim życiu, kiedy czuła, że już czas zmienić swoje życie. To mogą być zmiany dotyczące pracy, partnera, przewartościowania swojego życia. Jak rozpoznać, że w życiu dochodzimy do takiego punktu, gdzie stajemy w miejscu i nie potrafimy pójść do przodu. Czujemy, że tkwimy w jednym punkcie. To właśnie jest ten moment, kiedy najwyższy czas zmienić swoje życie. Istnieje kilka sygnałów, które jasno dają nam do zrozumienia, że nadszedł w naszym życiu moment na zmiany.