ELLE About Fashion. Relacja z najważniejszej konferencji modowej w Polsce
Za nami 4. Edycja Konferencji ELLE About Fashion. Zobacz, co działo się podczas rozmów, wykładów oraz debat. Całe wydarzenie osadzone było w świecie mody, jej rozwoju oraz pułapek i szans przyszłości. Konferencję podzieloną na 3 bloki tematyczne wypełniło 30 prelegentów. Łącznie było to aż 8 godzin inspirujących spotkań.
8 czerwca miała miejsce 4. edycja ELLE About Fashion. Kilkaset miłośników i miłośniczek mody zgromadziło się w warszawskim hotelu Verte. Ta edycja była pełna inspirujących rozmów, podczas których sporo miejsca zajęła sztuczna inteligencja. Innymi tematami, które stanowiły ważny punkt programu były: generacje, które tworzą modę - od popularnych „zetek” zaczynając, a na silversach kończąc oraz zrównoważony rozwój. Sprawdź, co jeszcze działo się podczas 4. edycji ELLE About Fashion. O modzie w kontekście emocji opowiadała Magda Mołek. Dziennikarka zwróciła uwagę, że w modzie często porusza najbardziej sama historia powstania produktu. Zagadnienie emocji osadzonych w obszarze sztucznej inteligencji było domeną Dominiki Szot, dyrektor marketingu GRID Esports, Ady Sokół, artystki 3D i projektantki, oraz Agaty Serge, uznanej fotografki, odpowiedzialnej za okładkę marcowego wydania ELLE. Jedną z jej digitalowych wersji Agata wygenerowała właśnie przez AI. Podczas panelu opowiedziała, jakie polecenia wydawała sztucznej inteligencji, aby stworzyć coś innowacyjnego, a przy okazji zachować styl i klimat pierwotnego zdjęcia. Z kolei podczas kolejnego spotkania możliwe stało się zgłębienie wiedzy o produkcji i reżyserii pokazów mody. Wszystko to było tematem rozmowy Michała Zaczyńskiego z Kasia Sokołowską. Jeden z wykładów poprowadziła Monika Kapłan – wybitna specjalistka marketingu mody. Opowiedziała o koncepcji yin i yang w biznesie. Na końcu pierwszego bloku tematycznego miała miejsce rozmowa z twórczyniami polskich marek modowych, które przygodę z biznesem zaczynały 10 lat temu. Podczas podsumowania tej części, tuż po zakończeniu dyskusji, na sali pojawił się piękny urodzinowy tort z logo ELLE!) Swoim doświadczeniem podzieliły się Jagoda Maruda (jagg. jewels), Paulina Pyszkiewicz (LEBRAND), Zosia Chylak (Chylak) oraz Justyna Przygońska i Brygida Handzelewicz-Wacławek (The Odder Side). Choć przyznały, że ostatnia dekada przyniosła im całe spektrum emocji i doświadczeń (nie tylko pozytywnych), wszystkie zgodnie stwierdziły, że dzisiaj ponownie zdecydowałyby się na założenie własnych marek. Na pytania dotyczące sztucznej inteligencji próbowały odpowiedzieć w module "Edukacja": Marta Kalinowska i prof. Aleksandra Przegalińska, która doktoryzowała się w zakresie filozofii sztucznej inteligencji w Instytucie Filozofii UW. Z pozytywnym odbiorem spotkała się także rozmowa Marty Tabiś-Szymanek, redaktorki naczelnej ELLE Polska i ELLE.pl, z przedstawicielami generacji X, którzy dziś kreują świat mody. Niezwykle intersującymi spostrzeżeniami o modelingu po 50. podzieliły się trzy inspirujące kobiety: Lidia Popiel, Bogna Sworowska i Irena Wielocha. Opowiedziały o swoich doświadczeniach w tym kontekście. Marcin Cejrowski, współwłaściciel agencji Selective Stars, zdradził za to, jak udało mu się namówić dwie pierwsze panie do powrotu przed obiektyw aparatu. Zagadnieniami związanymi ze zrównoważonym rozwojem zajęła się Katarzyna Zajączkowska, autorka książki i podcastu Odpowiedzialna moda. Zwróciła również uwagę na pytania, które zarówno marki, jak i klienci powinni sobie zadać w kontekście przyszłości nie tylko mody, ale świata w ogóle. Zakończenie drugiego modułu należało do Karoliny Limbach, stylistki i szefowej działu wideo ELLE. Spotkała się ona z osobami, które swoją karierę zawodową zaczynały w ELLE. Karla Gruszecka, Zuzia Kuczyńska, Ewelina Gralak i Malwina Konopacka zdradziły, jak wspominają pracę w jednym z najważniejszych magazynów modowych na świecie i jak to doświadczenie wpłynęło na ich całe życie. Trzeci i ostatni moduł 4. edycji ELLE About Fashion otworzyła rozmowa z Joanną Przetakiewicz- Rooijens. Projektantka i założycielka Ery Nowych Kobiet, największego i najdynamiczniej rozwijającego się ruchu społecznego w Polsce, aktywistka, businesswoman i radczyni prawna opowiadała o odwadze w działaniu. Podzieliła się także pewnym spostrzeżeniem: Marcin Świderek, dziennikarz, wicenaczelny i szef działu mody magazynu ELLE zastanawiał się, jak być widzialnym i słyszalnym w świecie mediów. Pytania na ten temat kierowane były do gościa specjalnego konferencji, Hanana Besovica, komentatora mody, który kilka lat temu stał się sensacją Instagrama. Konferencję zakończył panel MY WAY. Przedstawicielki generacji Z – Karolina Sobańska i Helena Englert zdradziły sposoby na bycie sobą w social mediach. O porozumieniu ponad podziałami opowiedział za to prof. Tomasz Sobierajski, socjolog i trener komunikacji interpersonalnej. Podsumował także debatę, która toczy się od jakiegoś czasu w mediach na temat podejścia do pracy różnych pokoleń. Partnerzy, którzy wspierali 4. edycję ELLE About Fashion przygotowali dla uczestników nie tylko upominki, ale także ciekawe atrakcje. Strefa NEONAIL oferowała skorzystanie z bezpłatnej usługi masażu dłoni lub stylizacji paznokci. Marka NEO MAKE UP zaprezentowała profesjonalne kosmetyki do makijażu oraz zaprosiła gości konferencji na warsztaty tworzenia szminek. Marka Dafi zaserwowała pyszne moktajle – profesjonalni barmani przygotowywali je z pomocą nowego urządzenia marki, saturatora PushAir. Dafi jest sponsorem strategicznym „Operacji Czysta Rzeka”. Oprócz tego współorganizuje wyjątkowy konkurs dla projektantów mody. Podczas konferencji można było podziwiać nagrodzone w nim prace, które powstały z odpadów „pływających” w rzekach. Marka Dafi pracuje na rzecz planety i zrównoważonego rozwoju od dawna, m.in. poprzez tworzenie produktów, które ograniczają zużycie plastiku. Obsessive to brand bieliźniany, który również wsparł konferencję ELLE About Fashion. O rebrandingu marki, która od lat wzbudza wiele emocji, a przy okazji edukuje, było ostatnio głośno w świecie mody. Zdjęcia z 4. edycji ELLE About Fashion wykonała Dagmara Szewczuk.
Startuje 4. Edycja Konferencji ELLE About Fashion. Zanurz się w interaktywnym świecie mody
Już 8 czerwca w warszawskim Hotelu Verte odbędzie się 4. Edycja Konferencji ELLE About Fashion. Spotkaj ekspertów, którzy kreują trendy. Wysłuchaj mentorów, którzy odnieśli sukces. Wejdź w interaktywny świat mody i stań twarzą w twarz z redakcją ELLE.
Konferencja podzielona będzie na 3 bloki tematyczne: EMOTION, EDUCATION, EXPERIENCE. Pełen program wydarzenia oraz bilety znajdują się na stronie ebilet. Każdy z bloków składać się będzie z serii wykładów, wywiadów oraz debat. Ambasadorka marki NEONAIL, Patrycja Jewsienia, zaprosi uczestniczki Konferencji do strefy NEONAIL na bezpłatną usługę masażu dłoni lub stylizacji paznokci z wykorzystaniem najnowszego produktu NEONAIL - lakieru hybrydowego w naklejce Gel Stickers Easy On. Marka NEO MAKE UP przygotowała warsztaty makijażowe Stwórz wymarzony odcień pomadki krok po kroku. Warsztaty odbywać się będą w godzinach: 12:00 - 12:30 oraz 14:40-15:30. Pod koniec dnia na uczestników czeka modowy networking, czyli indywidualne spotkania i rozmowy z prelegentami i przedstawicielami redakcji ELLE. Na fashion fast dates zaprasza DAFI. Więcej szczegółów na temat 4 edycji Konferencji Elle About Fashion na stronie ELLE. Swoimi doświadczeniami podzielą się najlepsi specjaliści ze swoich dziedzin, m.in.: MAGDA MOŁEK Prof. ALEKSANDRA PRZEGALIŃSKA JOANNA PRZETAKIEWICZ BOGNA SWOROWSKA KATARZYNA ZAJĄCZKOWSKA MONIKA KAPŁAN AGATA SERGE LIDIA POPIEL MALWINA KONOPACKA ZUZANNA KUCZYŃSKA HELENA ENGLERT KAROLINA SOBAŃSKA ZOFIA CHYLAK MARTA WYDEL Prof. TOMASZ SOBIERAJSKI ADA SOKÓŁ JUSTYNA PRZYGOŃSKA BRYGIDA HANDZELEWICZ WACŁAWEK PAULINA PYSZKIEWICZ DOMINIKA SZOT KARLA GRUSZECKA gość specjalny: HANAN BEŠOVIĆ Pełna lista prelegentów znajduje się w artykule na ELLE.pl.
3 pytania do Grzegorza Łapanowskiego [Podcast]
O miłości do roślin, kwiatów i gotowania. O tym, co włożyć do lunchboxa do pracy albo szkoły. I o potrawach które pochodzą z różnych rejonów kraju i świata opowiada Grzegorz Łapanowski w rozmowie z Anną Daniluk.
Grzegorz Łapanowski - aktywista i dziennikarz kulinarny, kucharz, założyciel i były prezes Fundacji "Szkoła na widelcu". Na co dzień zajmuje się promocją dobrej żywności i idei zdrowego, dobrego, naturalnego, świeżego, sezonowego żywienia. Posłuchajcie krótkiej rozmowy z Grzegorzem Łapanowskim: View Ediplayer on the source website
TYLKO U NAS: Joanna Racewicz: "Mój syn i jego pokolenie dobrze zapamięta ten moment"
Co pandemia koronawirusa pozostawi po sobie w nas, gdy (jeśli) kiedyś odejdzie? Jaką rolę mógł odegrać polski Kościół, ale mu się nie udało i dlaczego koronawirus to test z człowieczeństwa? O tym wszystkim rozmawiam z Joanną Racewicz - znaną dziennikarką telewizyjną i autorką nowej książki "Poczekalnia. 13 rozmów o pandemii".
Najpierw było „12 rozmów o miłości” – zbiór spotkań z kobietami, które straciły najbliższych w katastrofie smoleńskiej. Potem powstało „12 rozmów o pamięci”, w których Joanna Racewicz rozmawia o katastrofie smoleńskiej z mężczyznami. Niedawno na polskim rynku ukazała się ostatnia część tego literackiego tryptyku – „Poczekalnia. 13 rozmów o pandemii”, które są zapisem wirtualnych spotkań z przedstawicielami kultury, psychoterapeutami czy przyjaciółmi dziennikarki. Ewa Błaszczyk, Anita Lipnicka, Jacek Santorski, Andrzej Seweryn czy siostra Małgorzata Chmielewska – to bohaterowie poszczególnych rozdziałów „Poczekalni”. Dlaczego właśnie temat pandemii Joanna Racewicz wzięła na swój dziennikarski warsztat i czego dowiedziała się o sobie i o świecie? Przeczytajcie krótki wywiad z autorką książki „Poczekalnia” Joanną Racewicz. Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Być może to będzie banalne pytanie, ale trudno żebym właśnie od niego nie zaczęła. Dlaczego zdecydowała się Pani na napisanie książki o pandemii? Joanna Racewicz: Był taki moment na początku pandemii, gdy spotykałam się z moimi odbiorcami w social mediach i prowadziłam różnego rodzaju rozmowy na żywo z moimi gośćmi. Rozmawiałam „po dziennikarsku” z moimi przyjaciółmi – artystami, lekarzami, ekspertami, psychoterapeutami, ludźmi przeróżnych profesji. Tematem przewodnim był oczywiście pandemia – coś, co dotknęło nas wszystkich. Koronawirus był i niestety wciąż jest tematem, który nie pozostawia nikogo obojętnym. Nie znam rodziny, która mogłaby powiedzieć: „Nas koronawirus nie dotknął, nas to ominęło”. Ponieważ rozmowy na żywo są bardzo ulotne, pomyślałam, że warto je uwiecznić. Chciałam zostawić jakiś ślad po momentach, w których toczyły się te rozmowy. Pada w nich wiele ważnych słów i obserwacji. Nie lubię mówić „ocalić od zapomnienia”, bo ocala się rzeczy piękne, wzruszające i czułe, takie do których chcemy wracać. Zakładam, że do pandemii nie chcemy wracać, ale czułam, że warto zapisać te rozmowy, że mają one niesłychaną wartość. Zastanawiam się, czy napisanie książki o pandemii właściwie kilka miesięcy po lock downie, wciąż w trakcie pandemii, nie jest jak rozdrapywanie na nowo dopiero co zagojonej rany? Zakładałam takie ryzyko, że wszyscy będziemy mieli już dosyć tego tematu, a zamiast po kolejną książkę o pandemii będziemy sięgać po kolejny kryminał czy harlekin, bo one są pewnego rodzaju odskocznią. Niemniej jednak uznałam, że ta książka jest ważna. Jest rozmową. Zapiskiem „tu i teraz”. To ma ogromną wartość. Myślę, że ta książka nabierze wartości z czasem. Podobnie jak po 70 latach lubimy czytać książki o wojnie, ale nie wiem, czy chcielibyśmy je czytać na przykład w 1945 roku. Myślę, że jest w tym wiele prawdy. „Poczekalnia” poza tym to pewnego rodzaju klamra do dwóch poprzednich książek, a szczególnie do tej pierwszej – „12 rozmów o miłości”, która wyszła rok po katastrofie smoleńskiej. Pierwotny zamysł był taki, że będzie to 12 rozmów, jak 12 miesięcy roku. To skąd wzięła się ta 13? 13 bohaterką była siostra Małgorzatą Chmielewska. Kiedy 12 rozmów było już gotowych i spojrzałam na to z pewnego dystansu, pomyślałam sobie, że brakuje w „Poczekalni” głosu Kościoła. Siostra Małgorzata Chmielewska jest tym głosem, ale nie Kościoła hierarchicznego, ale tego franciszkańskiego, do szpiku kości chrześcijańskiego właśnie, pochylonego nad drugim człowiekiem, takiego który nie mija biednego, nie kapie złotem, nie ma w sobie żadnej złej emocji, ale przeciwnie. Dlaczego uznała Pani, że głos Kościoła w książce o pandemii jest istotny? Pani jest osobą wierzącą? To, czy jestem wierząca, czy nie, nie ma akurat nic do rzeczy. Myślę, że Kościół w czasie pandemii miał do odegrania ogromną rolę – jako przewodnik, jako wspólnota, także jako swego rodzaju edukator. Nie chcę używać uogólnień, bo wówczas może niesprawiedliwie wsadzić wszystkich do jednego worka, ale Kościół nie spełnił swojej roli w pandemii. Do rangi symbolu urosły już sytuacje, w których duchowni zamiast ostrzegać wiernych przed koronawirusem, zapewniali ich, że woda święcona uchroni ich przed COVID-19. Ja natomiast sądzę, że Kościół w Polsce w czasie tego ostatniego roku bardzo się podzielił, jeszcze bardziej niż był podzielony wcześniej. Ja bardzo dziękuję za rozmowę z siostrą Małgorzatą Chmielewską, bo uważam, że ona rzeczywiście była bardzo potrzebna. Kościół miał moim zdaniem do odegrania ważną rolę, ale niestety w dużej mierze te bitwę przegrał. Przegrał, albo może bardziej oddał walkowerem. ZOBACZ TEŻ: Iza Kuna: "Mówię o przemijaniu z perspektywy zwykłej kobiety. Nie boję się tych tematów" [WYWIAD] - Media kreują wirtualny świat brzydkich albo ładnych, średnich nie ma w ogóle, a biorąc pod uwagę statystyki, to nas jest najwięcej - mówi Iza Kuna i przyznaje, że wielokrotnie chciała pokazać swoje ciało takim jakie jest naprawdę, ale nikt nie był zainteresowany. Iza Kuna doskonale wie, jak czuje się w swoim ciele kobieta po 50-tce - coraz bardziej samotna, coraz mniej piękna i coraz bardziej smutna. TYLKO U NAS: Marta Żmuda Trzebiatowska: "Chciało mi się krzyczeć, że nikt nie daje mi szansy!" - Zaczęłam dusić się w szufladzie pięknej i słodkiej dziewczyny z komedii romantycznych – mówi Marta Żmuda Trzebiatowska w rozmowie wideo. Wzrusza się do łez, gdy wspomina jak czuła się jako aktorka, i jako kobieta, gdy po wielu latach zaszufladkowania ktoś wreszcie dał jej szansę. Czytam rozmowy w „Poczekalni” i mam wrażenie, że rzeczywiście jest w nich sporo takich reporterskich zapisków „tu i teraz”. One z perspektywy tych kilku miesięcy są już przeszłością. Dziś jest w nas więcej nadziei niż jeszcze te kilka miesięcy temu. A dla Pani w tej książce jest więcej nadziei czy brutalnej prawdy o pandemicznej rzeczywistości? Co łączy tych wszystkich bohaterów „Poczekalni”? Wszyscy moi bohaterowie w momencie zapisu funkcjonowali w tej samej materii. Wszyscy żyli w najtrudniejszym momencie naszej współczesnej historii. Bez wątpienia pandemia będzie doświadczeniem pokoleniowym, szczególnie dla pokolenia mojego syna. Dla mojego pokolenia był to stan wojenny i nędza PRL-u. Myślę, że mój syn i jego pokolenie dobrze zapamięta ten moment – zdalne nauczanie, izolacja od kolegów, chodzenie po ulicy w maseczce z mamą, która wychodzi po zakupy, dotykanie klamki w rękawiczkach. Jeśli Pani pyta, co łączy bohaterów „Poczekalni”, to jeden wspólny i wyjątkowo trudny czas historyczny. Czy ten trudny czas pandemii dał ludziom coś pozytywnego? Oczywiście. Wspomina o tym chociażby Jacek Santorski, cytując badania naukowe i obserwując uczniów swojej Akademii Przywództwa. Ten czas nauczył biznesmenów wysokiego szczebla, że najbardziej wrażliwą i kruchą materią w ich wielkich, potężnych firmach jest człowiek. Niby oczywista oczywistość, ale dopiero teraz tak mocno im pokazana. O tym uczłowieczeniu i uważności na drugiego człowieka, albo o jej braku, mówią też Tomek Sobierajski i siostra Małgorzata Chmielewska, Małgosia Domagalik i Robert Rutkowski. Wrócę do pytania o nadzieję. Czy „Poczekalnia” daje nam nadzieję na powrót do normalności, czy Pani zdaniem taki powrót kiedyś nastąpi? Gdy zaczynałam ten cykl spotkań, nikt nie wiedział, ile jeszcze potrwa pandemia i nie mieliśmy najmniejszego pojęcia, z czym będziemy musieli się zmierzyć. Przecież zakładaliśmy w marcu 2020 roku, że to potrwa kilka miesięcy i koniec. W tej książce jest wiele nadziei, ale dziś wiemy już, że niektóre pragnienia nie zostały zrealizowane. Nadzieja jednak zawsze w nas jest, szukamy jej. Pamiętam, jak wszyscy czekaliśmy na Nowy Rok 2021. Świat miał się zmienić. Pandemia miała przestać istnieć. Jedna sylwestrowa noc i po niej! To jest akurat magiczne myślenie, któremu ulegamy bardzo często – my racjonalni, my europejscy, my biegli we wszelakich obliczeniach, doświadczeniach, tabelkach w Excellu nagle ulegamy myśleniu, że oto za sprawą czarodziejskiej różdżki zmieni się data i koronawirus odejdzie w niepamięć. PRZECZYTAJ TEŻ: Paulina Smaszcz - nie załamał jej rozwód, choroba ani utrata pracy. Teraz doradza innym kobietom, jak zacząć wszystko od nowa Rozwód, choroba neurologiczna i strata pracy – to wszystko spadło na Paulinę Smaszcz w jednym momencie życia, wywracając je do góry nogami. Ktoś inny mógłby się załamać, ale nie ona! Paulina Smaszcz postanowiła poukładać swoje życie od nowa, z pomocą prawdziwych przyjaciół założyła firmę, przeszła szereg operacji i stanęła na nogi (nie tylko w przenośni). Dziś Paulina Smaszcz to mentorka i motywatorka wielu kobiet, szczególnie tych w średnim wieku, które prowadzi, odblokowuje i nastraja do pozytywnych zmian w ich życiu, do stawania się KOBIETĄ PETARDĄ. Zobaczcie pierwszą część wywiadu wideo z Pauliną Smaszcz!
Kobieta Zawsze Młoda: Założyła konto na Instagramie, by dorabiać na emeryturze. Dziś jest mentorką tysięcy kobiet. "Ja mam w głowie wciąż 18 lat"
Intensywnie trenuje, zawstydzając młodsze koleżanki i kolegów na treningach, nie przepada za makijażem i lubi swoje siwe włosy. Irena Wielocha - bo o niej mowa - to jedna z najsłynniejszych seniorek w polskim internecie, która prowadzi popularne konto na Instagramie KOBIETA ZAWSZE MŁODA. Choć cyferki w dowodzie wskazują na to, że zbliża się do 70-tki nie ma czasu myśleć o starości. "Ja mam w głowie 18 lat" - mówi mi Irena Wielocha. Rzeczywiście ma w sobie więcej energii niż niejedna nastolatka! Uwielbia sport, trzyma dietę, ma wiele pasji i kocha młodych ludzi. Jeśli potrzebujecie "kopniaka" do zmiany swego życia na lepsze, koniecznie przeczytajcie tę rozmowę!
Panią Irenę Wielochę - KOBIETĘ ZAWSZE MŁODĄ - spotykam w jednej ze śródmiejskich kawiarni. Jest lato 2020. Umawiamy się na wywiad w Warszawie. Właśnie przebywa w stolicy. Przyjechała tu by kontynuować treningi. Te w internecie nie dają jej pełnej satysfakcji. Już z daleka bije od niej niesamowita aura - energia, radość, power! Po kilku pytaniach już wiem, że mogłabym z nią rozmawiać godzinami. Od naszego spotkania minęło sporo czasu. Na Instagramie KOBIETY WIECZNIE MŁODEJ jest mnóstwo nowych osób. Być może Pani Irena ma trochę więcej siwych włosów i kilka nowych zmarszczek, ale to, co mówi i jak myśli o świecie oraz sobie samej nie uległo zmianie. To, co przeczytacie poniżej, to tylko skrawki jej niesamowitego życia, pełnego ciekawych anegdot, poczucia humoru i dystansu, którego tak bardzo nam teraz potrzeba w dzisiejszych czasach... Photo: Kobieta.pl - Ola Nagel Instagram, czyli pomysł na życie na emeryturze Aleksandra Nagel – KOBIETA.PL: Pani Ireno, czuje się Pani gwiazdą Instagrama? Pani Irena Wielocha - Kobieta Zawsze Młoda: Nie, absolutnie. Ja się przede wszystkim czuję zakłopotana, na tym Instagramie. Skąd to zakłopotanie? Kiedy człowiek ma tak dużo lat, co ja, a ludzie wokół obsypują cię komplementami, to jestem zakłopotana. To jest bardzo miłe i sympatyczne, ale wie Pani, ja mam 68 lat, a oni mi piszą, że jestem piękna. Nie wiem, jak mam reagować. Pani nie uważa się za piękną? Piękne to są 50-tki. (śmiech) Staram się robić jak najładniejsze zdjęcia i wtedy wyglądam na piękniejszą, ale nie po to, by mnie obsypywali komplementami, tylko po to, by przyjemniej się mnie oglądało. Ciekawa koncepcja. Po co w takim razie jest Pani potrzebny ten Instagram? W zasadzie on mi do niczego nie był potrzebny. (śmiech) Dlaczego zaistniałam na Instagramie? Bo chciałam zarabiać pieniądze. Bardzo odważne podejście. To jest uczciwe. Tak, jestem na emeryturze i chcę zarabiać pieniądze. Dlatego założyłam profil na Instagramie. Sama Pani wpadła na to, żeby spróbować na Instagramie? Nie do końca. Troszeczkę mnie podpuszczono. (śmiech) Kilka lat temu zaczęłam chodzić na zajęcia fitness i tam niemal od samego początku – nieskromnie mówiąc – byłam faworyzowana przez trenera. Po pewnym czasie zorientował się, że jestem świetną motywatorką dla innych uczestników. W związku z tym wykorzystywał mnie bezczelnie do motywacji innych osób. (śmiech) Nie miałam nic przeciwko temu, bo w zamian miałam niesamowite treningi. Tak to się zaczęło. Potem zaprosił mnie do telewizji, gdzie prowadził zajęcia porannej gimnastyki. Któregoś dnia jego dziewczyna mówi do mnie: „Wiesz co? Takich lasek jak ja na Instagramie jest mnóstwo, a takich osób jak Ty nie ma. Wzięłam to sobie głęboko do serca i założyłam Instagram. Tak się zaczęło. Choć przyznam szczerze, że zarabiać na Instagramie wcale tak łatwo nie jest… Co Pani daje ten Instagram, oprócz ewentualnych kontraktów? Wiele się tu nauczyłam. Bardzo dopingują mnie te wszystkie pozytywne opinie na Instagramie do rozwoju, dbania o siebie, żeby nie odpuszczać. Póki jestem na Instagramie, nie mam wyjścia, muszę być w formie, a wiadomo w takim wieku to różnie bywa. (śmiech) Polubiłam osoby, które mnie obserwowały i zaczęłam doceniać nasze rozmowy. Chęć zarabiania pieniędzy zeszła na drugi plan. Właśnie, jak to jest mieć 68 lat? Wiele osób w moim wieku perspektywa starości przeraża, nie chcą o tym myśleć. A ja się zastanawiam, próbuję przygotować, oswoić… Wie pani co, to życie na emeryturze jest ciężkie. To są zmiany różnego rodzaju w ciele i umyśle, nowe choroby, nawroty, w stawach już wszystko nie działa tak sprawnie jak wcześniej. Dlatego tak dbam o siebie. Ten czas pandemii dobrze na mnie wpłynął, nie tylko dlatego, że motywują mnie obserwujący na Instagramie. To był dla mnie sprawdzian. Czego? Sprawdzian wytrwałości i silnej woli - utrzymania dobrej formy, mimo tak wielu przeciwności! W dużej mierze to zasługa trenera, który jest człowiekiem odpowiedzialnym albo zapobiegliwym, trudno powiedzieć. W każdym razie na początku lockdownu zaczął nam wrzucać treningi. Zawiązała się mocna grupa wsparcia. Trzy razy w tygodniu dostawaliśmy rozpisany trening. Każdy musiał zrobić trening i pochwalić się. Trwało to jakiś czas, a jak się skończyło to postanowiłam, że przyjadę do Warszawy. PRZECZYTAJ TAKŻE: Ewa Kasprzyk kontrowersyjnie o seksie po 50.tce Aktorka nigdy się nie wstydziła grać scen intymnych. Ewa Kasprzyk uważa, że rówieśniczki powinny brać z niej przykład. Ma 61 lat, jest pewna siebie i chętnie opowiada o swoim życiu seksualnym. Jaki jest seks po 50.tce? Iliana Ramirez, córka meksykańskiej uzdrowicielki, radzi Polkom: DAJ CIAŁU ODPOCZĄĆ, NIE ZAGŁUSZAJ GO "DOPALACZAMI", ODDYCHAJ GŁĘBOKO! Horoskop dzienny miłosny na 2 października 2024 dla Strzelca pokazuje, co dziś czeka ten znak zodiaku pod względem uczuciowym. Strzelce mogą liczyć na romantyczne niespodzianki, które przyspieszą bicie ich serca. Basia Kurdej-Szatan: "Nigdy nikt nie powiedział mi tych okropnych rzeczy prosto w twarz!" - Dzięki social mediom artyści stali się bliżsi i łatwo dostępni - mówi Basia Kurdej Szatan w rozmowie z Olą Nagel. Znana polska celebrytka przyznaje, że hejt na jej koncie na Instagramie jest powszechny, ale nie zamierza zamknąć czy zablokować konta. Jak reaguje na okropne komentarze instagramowych troli, co sądzi o współczesnym show-biznesie i dlaczego zdarza się jej rzucić złośliwemu fanowi ciętą ripostę? Zobaczcie wideo! Kobieta zawsze młoda - seniorka z duszą nastolatki Przyjechała Pani z Beskidu Niskiego do stolicy tylko po to, by uczestniczyć w treningach? Nikt mi w to nie chciał wierzyć, ale to prawda. Przyjechałam, żeby być na treningach, żeby trenować na siłowni w grupie, bo to ogromna różnica w porównaniu do moich treningów w górach. Brakowało mi tego. Większość mieszkańców Warszawy chętnie przeniosłaby się w dziewicze tereny, a Pani robi odwrotnie! Jestem rodowitą warszawianką. W Beskidzie Niskim mamy drewnianą łemkowską chatę, z pięknym gontowym dachem. Jest tam pięknie, jest tam cudownie. Można się zakochać, ale jest jedno „ale”. Ja nie potrafię siedzieć w miejscu. Jestem taki trochę zwariowany człowiek, nie potrafię robić w kółko tego samego, mnie to mierzi, denerwuje. W związku z tym skoczyłam do Warszawy. Mam tysiące powodów, żeby tu przyjechać, ale głównym powodem były treningi. To jest dla mnie rzecz najważniejsza. Dziękuję, że na tej liście powodów pojawiła się rozmowa ze mną. (śmiech) Cóż, nie z każdym mam ochotę rozmawiać. Nie każdej gazecie i portalowi udzielam wywiadu. Czuję się wyróżniona. Trochę Pani mówi jak gwiazda! (śmiech) Powiem tak: „Jestem rozpoznawalna, ale gwiazdą się nie czuję”. Kiedyś byłam z mężem w Aninie w szpitalu i podchodzi do mnie kobieta i przynosi mi gazetę, w której udzieliłam wywiadu. „To Pani jest na tym zdjęciu?” – pyta. Miałam parę takich fajnych zdarzeń. Była pandemia, poszliśmy na spacer. Wracamy do domu. Odpalam komputer a tam wiadomość od jakiegoś pana. On pisze: „Była pani na spacerze dzisiaj, ja panią poznałem, jechałem na rowerze. Z mężem pani była, żałuję, że pani nie zaczepiłem”. Miło mi się zrobiło, a to był młody chłopak! W życiu bym się nie spodziewała! Najgorzej jest na siłowni! (śmiech) Obcy ludzie obrzucają mnie komplementami, a ja się spieszę na bieżnię! Czasami tak mnie chwalą, że aż nie wiem, co powiedzieć. Pamięta Pani taki okres w swoim życiu, kiedy czuła się Pani taką prawdziwą laską? Był taki czas! Choć trwał bardzo krótko. Człowiek czuje się wtedy pięknym, kiedy ma obok siebie osobę, która tak właśnie myśli. Nie chodzi o słowa. One bywają puste. Chodzi o gesty, zachowanie, spojrzenie. Kiedy to było? Lata 70-te. Byłam wtedy jeszcze studentką. Tańczyłam taniec towarzyski. To nie było nic poważnego. Jakiś pan z domu kultury, kilka par, jakieś konkursy amatorskie. Raczej zabawa niż na poważnie. Pojechaliśmy na turniej do Gdańska. Na tym konkursie dostałam tyle komplementów, jak nigdy w życiu i zostałam wyróżniona za najlepsze nogi! To był ten moment! Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy To jak jest z tą urodą? Jest ważna czy nie? No jest! A jak jest z mężczyznami? Im uroda jest potrzebna? Z nimi to inna sprawa. Mężczyzna jest piękny nie tylko tym, co zewnętrzne. Jest piękny tym, co robi w życiu, jak się porusza, jak mówi. Czasami widzę mężczyznę, który być może nie jest zbyt urodziwy, ale jak się odezwie… Jak poczuję harmonię, od razu jest ładniejszy! Jestem w stanie zaakceptować brak urody, na rzecz tego jak on ze mną rozmawia. Być może mój osąd na ten temat wynika z tego, że mam przystojnego męża. Gdybym drugi raz miała wychodzić za mąż, to bym takiego przystojnego męża nie brała. (śmiech) Dlaczego? Przystojni mężczyźni są rozpieszczeni przez kobiety. Pani też rozpieszczała męża? Ja? W życiu! Żona to nie to samo, co obce kobiety. U mnie jest reżim. Jesteśmy już czterdzieści parę lat po ślubie. Niejedno już widziałam. Nie raz obce kobiety wręcz narzucały się mojemu mężowi bez skrupułów, przy mnie! A mężowi w to graj. Nie potrafi powiedzieć: „Odczep się, daj spokój”. Żaden mężczyzna nie potrafi. To ich buduje! Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy / autor: Mikołaj Wielocha Wiele kobiet w Pani sytuacji pewnie by obraziło się na męża. Były sceny zazdrości? Były i zazdrość, i awantury. To normalna ludzka rzecz. Przepis na udane małżeństwo, niedoskonały feminizm i życiowa mądrość To jak udało się Wam przetrwać tyle lat? Cóż, może mieliśmy szczęście? Mieliśmy trochę wspólnych zainteresowań, ale też wiele dawaliśmy sobie przestrzeni. Mąż uwielbia góry. On żył górami. Ja żyłam pracą, domem, dziećmi. Ile mają Państwo dzieci? Dwoje. Mąż był pędziwiatr. Oświadczał: „Ja jutro wyjeżdżam. Nie będzie mnie 2 tygodnie, jadę tu i tu”. Czasami się zgadzałam, czasami nie. Był taki moment, że powiedziałam: „Jedź, ale pamiętaj, jak wrócisz to klucze nie będą pasowały do mieszkania”. (śmiech) Domyślam się, że mąż nie pojechał, skoro jesteście cały czas razem. Żyjemy w świecie, w którym wiele osób jednak się rozstaje. Zamyka drzwi, łatwo te klucze wymienia, a Państwo razem 40 lat. To było inne 40 lat. Wszystko się zmienia, społeczeństwo też się zmienia. Ja nie raz chciałam trzasnąć drzwiami, tylko czasami nie miałam wyjścia po prostu. Ktoś w jednym z wywiadów zapytał mnie: „Wie Pani całe życie się zmieniło, a Pani nie pomyślała, żeby męża zmienić?” Zaskoczyła mnie tym pytaniem, bo ja nigdy nie pomyślałam, żeby męża zmienić. Ja pomyślałam, żeby go zostawić, ale drugiego bym nie wzięła (śmiech). Mój mąż ma pewne zalety, które bardzo cenię. Jest bardzo mądrym i dobrym człowiekiem. Chodzi o mądrość życiową? O nie. Mądrość życiowa to moja domena. (śmiech) Chodzi o inteligencję. Mąż to bardzo oczytany człowiek. A co mąż sądzi o tym całym Instagramie? Mąż ma konto, ale nie jest zbyt aktywny. On tam jest, bo jest. Śmieję się, że nie mam kota, nie mam psa, ale mam męża. Trochę się boję wrzucać z nim zdjęcia, bo mi całe show potrafi zabrać! (śmiech) Przytłacza go Pani rozpoznawalność? Bywa ciężko. Któregoś razu zaproszono nas do Dzień Dobry TVN. Młody człowiek chciał o mnie zrobić reportaż. Planował przyjechać do mnie do domu i tu zrobić ze mną wywiad. Sugerował, by był obecny mąż i dzieci. Mnie się to bardzo spodobało, ale mąż był sceptyczny. „Nie będę obcych ludzi do domu wpuszczać” – mówił. I co, odpuściła Pani? Absolutnie. Powiedziałam im, że ekipa przychodzi następnego dnia. Mąż zarzekał się, że wyjdzie z domu, ale ja mu na to: „I tak zostawisz mnie z obcymi ludźmi?. (śmiech) Został? Najpierw stał samotnie w kuchni. Wie Pani, on całe życie był na świeczniku, a teraz sytuacja się odwróciła. Żaden prawdziwy mężczyzna na to nie chce się zgodzić. Ale poproszony o powiedzenie paru słów o mnie, zrobił to. Nawet razem pojechaliśmy na przejażdżkę rowerami, która była elementem reportażu. Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy / autor: Mikołaj Wielocha Zna się Pani na mężczyznach? Od zawsze spędzałam sporo czasu w towarzystwie mężczyzn, bo jestem z zawodu inżynierem. Technologia drewna to męski świat! A jak poznała Pani męża? Uczyliśmy się w jednej szkole średniej. Do głowy mi nie przyszło, żeby takim facetem się zainteresować. Wszystkie dziewczyny za nim szalały. Mąż był wychowywany bez ojca, przez dwie kobiety: mamę i babcię. Jedynak – ukochany, wychuchany. Wcale się im dobrze nie powodziło, ale chodził do szkoły w garniturkach szytych na miarę, tu w Warszawie. Po sąsiedzku mieszkał Żyd krawiec, który pięknie szył za drobne pieniądze. Wszystkie dziewczyny w szkole się w nim kochały, ja też, choć nie tak od początku. Trzeba się było ustawiać w kolejce? Nie ustawiałam się w żadnej kolejce. Obojętna na to wszystko byłam aż do czasu, gdy w szkole zorganizowana została zabawa. Po szkolnych tych zabawach chodził trener tańca towarzyskiego i szukał ludzi sprawnych tanecznie. Zaprosił mojego przyszłego męża z moją najlepszą koleżanką z klasy, bo pięknie tańczyli polkę warszawską. Niestety koleżanka nie mogła chodzić na zajęcia, bo miała takiego ojca, co to mówił: „Godzina ósma, masz być w domu”. W związku z tym zaproponował mnie i tam się jakoś to skleciło. (śmiech) Więc taką to przygodę miłosną i taneczną przeżyliśmy razem. Wspomina Pani o pracy z mężczyznami? Co to za historia? Miałam taki epizod w życiu, że przez kilka lat pracowałam w Krośnie i tam byłam kierowniczką! Kolega mnie wciągnął, a potem odszedł i mnie awansowali. Do dziś pamiętam, jak jeden z panów, którego miałam być przełożoną nie mógł w to uwierzyć. „Ja się z tym nie zgadzam” – mówił. „Ja pójdę i zapytam dyrektora, czy to na pewno tak jest”. Podobnie kierownik stolarni. Kiedy cokolwiek mówiłam, odwracał się ostentacyjnie. Tylko dlatego, że byłam kobietą. To jak Pani wytrzymała tam tak długo? Próbowałam go przenieść od innego działu, ale bez skutku. To człowiek z Jasła. Różne bywają układy w małych miasteczkach. (śmiech) Musiałam jakoś z tym żyć, a poza tym inni moi podwładni mnie lubili. Wszyscy siedzieli w jednym pokoju, tylko on w osobnym. To miał być mój pokój, ale wolałam dać go jemu. Dałam mu pokój, to nawet dzień dobry zaczął mi mówić. Czasami nawet rękę podał. Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy / autor: Mikołaj Wielocha Jak Pani na to wszystko patrzy z perspektywy czasu? Świat się zmienił na lepsze dla kobiet? Powiem szczerze, nie jestem feministką, broń Boże. Uważam, że feministki przeginają. One odwracają się od mężczyzn w pewnym sensie, a przecież to jest niemożliwe. Razem z nimi żyją, pracują, mieszkają. Mają synów. Nie mogą odwracać się od mężczyzn. Coś w tym jest! Wspomina Pani o synach. Wiele kobiet zastanawia się dzisiaj, jak tych synów wychować. Wiele feministek atakuje mężczyzn, a jednocześnie ma w domu syna, wychowuje mężczyznę… Mnie feminizm drażni, bo ja wierzę w równość. Nie uważam, by kobiety były lepsze od mężczyzn, tak jak nie uważam, by mężczyźni byli lepsi od kobiet. Photo: archiwum prywatne Ireny Wielochy / autor: Mikołaj Wielocha Kiedy zaczyna się starość? Ma Pani takie momenty, kiedy Pani sobie myśli: „Chciałabym mieć 20, 30 lat, a nie 68”? Czy Pani się czuje w dobrym miejscu, w dobrym czasie? Zdecydowanie wolę mieć moje 68 lat. Kiedy byłam młodsza, byłam troszeczkę taką kurą domową. Miałam dobry zawód. Zarabiałam więcej pieniędzy od męża, a nie miałam siły tego w jakiś sposób przełamać, żebym poczuła się na równi z nim. A teraz to mi się udało. Poza tym, mam 68 lat, ale wie Pani co? Ja się w ogóle tych lat nie czuję. To ile Pani ma lat w głowie? Przy mężu mam 68 lat, ale jak wychodzę z domu to 18. (śmiech) A na siłowni jak jestem! Młode dziewczyny przychodzą i mówią: „O matko, pani deskę umie tak robić? Ja bym w życiu tak nie wytrzymała.” Koledzy, którzy ze mną ćwiczą, też są w szoku. Może nie podnoszę tyle ciężarów, co oni, ale jestem elastyczniejsza, zwinniejsza. Denerwuje się Pani, gdy ktoś ustępuje miejsca w tramwaju albo w autobusie? Wkurzam się. Kiedyś ktoś mi chciał ustąpić miejsca, jak jechałam na siłownię w sportowym stroju i z torbą.(śmiech) Ktoś mi nawet kiedyś powiedział, że muszę zacząć siadać, bo złą robotę robię innym staruszkom. W sumie coś w tym jest, bo w końcu chyba dobrze, by młodzi ludzie starszym ustępowali miejsca. Nie wszyscy mają taką kondycję jak Pani. Taki mój mąż na przykład. On ma chore stawy biodrowe. Jedziemy autobusem i mówię mu, żeby usiadł. To on nie, bo jak ja nie siedzę, to on też nie usiądzie. Widzi Pani, jacy Ci faceci są. Będzie cierpiał, ale usiąść nie usiądzie. Ta starość to ciężka sprawa. Wiele osób w moim wieku cholernie się jej boi. I słusznie! A Pani się boi? Boję się, autentycznie. To ciekawe, bo dla wielu osób – przepraszam, ale muszę to powiedzieć – Pani już jest stara… Nie ma za co Pani przepraszać. Wiem, że tak jest. Ja nie lubię starych ludzi, to okropne, ale nie lubię. Bo jak patrzę na starą osobę, to widzę siebie, a jak rozmawiam z młodymi, tak jak z Panią, to się czuję dobrze. Pani nie lubi starszych ludzi, bo Pani się w nich trochę przegląda, jak w lustrze, prawda? Tak i to jest straszne. Tu nie chodzi o wygląd. Do zmarszczek już się przyzwyczaiłam, do siwych włosów też. Ja się boję tej niedołężności. Starsi ludzie są niedołężni, wolniej się ruszają, mówią, reagują na wszystko i to jest coś, co jest najgorsze. Dlatego ja ćwiczę, żeby nie być taka, żeby od tego uciec. Ale wiadomo, że to kiedyś dopadnie. I co wtedy? Nie będę się tym teraz martwiła. Będę zawsze młoda, bo tak chcę! Wiadomo, że dopadnie, chociaż w sumie nie, jak na przykład umrę na siłowni. (śmiech) Jak aktorka na scenie! Całkiem przyjemna śmierć. Skoro w Pani jest tyle energii, to czy Pani przypadkiem tych koleżanek rówieśniczek nie denerwuje? (śmiech) Pewnie, że denerwuję. Wolę z młodymi przebywać. Jak widzę towarzystwo samych starszych ludzi, to od razu uciekam! Z nimi nic nie umiem nic zrobić konstruktywnego. Ale przecież są te wszystkie spotkania emerytów, uniwersytety trzeciego wieku… To nie moja bajka. Na przykład taki Dancing Międzypokoleniowy. Słyszała Pani? Nie. To założyła Paulina Braun w Warszawie. Ona wyciągnęła starych ludzi z domu i tańczą. Dzwoniła nawet kiedyś do mnie i zachęcała do udziału. Życzyła mi nawet bym dożyła wieku z cyfrą 7 z przodu, bo podobno wtedy nabiera się odwagi do starości. Na co ja jej powiedziałam, że ja w życiu nie będę stara. (śmiech) Lubi Pani patrzeć w lustro? Nie cierpię patrzeć na tę babę! Gdy nie patrzę w lustro, to mam 18 lat i nic mnie nie obchodzi. Czasami jeszcze potrafię szpilki założyć i na ulicy tyłkiem zakręcić! W mini też Pani chodzi? Lubię krótkie spódnice, ale w nich tylko po domu chodzę. Nogi już nie te. Starość tam widać. Najlepiej jednak czuję się w stroju sportowym. To jestem prawdziwa ja! Ja chcę żyć, a sport dodaje mi energii. A jak zaczyna się Pani dzień? Wstaję zawsze przed 7 rano. Tak mam nastawiony budzik, ale często budzę się jeszcze wcześniej. I wstaję, bo w końcu leżenie w łóżku i czekanie na 7 rano jest głupie, nie? (śmiech) Potem zaczynam żyć. ZOBACZ TEŻ: To najstarsza mama na świecie. W wieku 74 lat powitała na świecie bliźnięta. Jak to możliwe? Przez lata walczyła o to, żeby zostać mamą. Dopiero w wieku 74 lat los się do niej uśmiechnął. Historia kobiety, która nie porzuciła marzeń o macierzyństwie daje nadzieję i porusza do łez. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/310451f89af347abe2580871dbe0672c1a098626-996a54b.jpeg" width="300" height="300" alt="To najstarsza mama na świecie. W wieku 74 lat powitała na świecie bliźnięta: "Jestem szczęśliwa, że po latach bezdzietności mogłam zostać mamą"" title="To najstarsza mama na świecie. W wieku 74 lat powitała na świecie bliźnięta: "Jestem szczęśliwa, że po latach bezdzietności mogłam zostać mamą"" /> Była gwiazdą. Wszystko się zmieniło, gdy usłyszała diagnozę: „7 miesięcy życia” Mira Duma, jedna z najpopularniejszych blogerek modowych w Rosji, usłyszała przerażającą diagnozę. Kobieta na swoim Instagramie opowiedziała historię choroby, która stała się ceną jej sukcesu. Dziś przychodzi z przestrogą dla wszystkich, którzy stawiają karierę na pierwszym miejscu. To wyznanie pokochało tysiące kobiet: "To, że woda zmywa twoje łzy, nie oznacza, że ​​nie płaczesz" "Jeśli to nie ty jesteś silna, nikt nie jest. To, że woda zmywa twoje łzy, nie oznacza, że ​​nie płaczesz. To, że płaczesz, nie oznacza, że nie jesteś wystarczająco silna, aby sobie z tym poradzić. Jestem tobą. Widzę cię. Jestem z tobą, płaczę z tobą." Ten wpis pokochały samotne matki, zdradzane żony, nieszczęśliwe kobiety.
Anna Nowak-Ibisz - mam biec wolniej, żeby on nadążył?
Dziś mężczyźni nie potrafią docenić, że dzielą życie z kobietą, która zarabia i nie jest z nimi ze strachu, lecz z wyboru.
– Musiałam szybko dorosnąć i stać się silną, żeby przeżyć i dojść do miejsca, w którym jestem. Gdy miałam 7 lat, rodzice się rozwiedli, mama wyprowadziła się z domu. 4 lata później zmarła. Dostałam od życia bardzo ciężką lekcję. Moje dzieciństwo, dorastanie to ja i tata. Byłam trochę chłopcem. Zawsze wolałam nim być, przedkładałam męskie towarzystwo nad babskie. Wakacje spędzałam z kuzynami u mojej rodziny na wsi. Miałam jeszcze dwie siostry, ale one były dziewczynami, a faceci to było to! Potem przyszedł okres buntu i dojrzewania. Trudny czas dla mojego ojca, który chciał pilnować ukochanej córeczki, a mnie to pachniało kontrolą – opowiada Anna. – Bardzo szybko stałam się samodzielna, bo wolność i niezależność zawsze były moim priorytetem. Nie umiałam brać pieniędzy od taty. Działałam jak facet: pracowałam w polu, nawet 12 godzin. Albo żeby zarobić – wyjeżdżałam. Jak mnie odbierały rówieśniczki? Szczerze? Mia-łam to w dupie. Chodziłam swoimi drogami. Męski świat jasnych, prostych zasad był mi najbliższy. Nie znosiłam babskich plotek i gierek. To było mi obce. Po scysji z ojcem wyprowadzałam się z domu. Nie wyobrażałam sobie, żebym po maturze mieszkała z tatą. Na studia do łódzkiej Filmówki dostałam się z drugą lokatą. Naprawdę chciałam robić tylko to, na co mia-łam ochotę, a do tego były potrzebne własne pieniądze. Po studiach do domu już nie wróciłam. Gdy pensja teatralna była za mała, na wakacje jechałam na saksy do Berlina. Dzięki temu mój niemiecki był perfekcyjny, a to zaowocowało rolą w kultowym serialu „Lindenstrasse”. 18 lat żyłam na walizkach, bo nie wyobrażałam sobie, aby zamieszkać na stałe w Niemczech. Mimo statusu gwiazdy – ciągnie Anna. – Moje związki? Bardzo burzliwe, intensywne ścieranie się charakterów. Lgnęli do mnie mężczyźni, którzy widzieli we mnie silną kobietę, czyli słabi, albo tacy, którzy chcieli mnie zdominować. W obu przypadkach kończyło się źle. Gdy pojawił się On, Anna odpuściła. – Pomyślałam, że to ten właściwy, i dałam szansę swojej pierwszej miłości. Po co w okolicznościach prywatnych walczyć o władzę? Jeśli facet jest mądrzejszy, silniejszy, w trzy sekundy rozkłada mapę i świetnie się orientuje, gdzie jesteśmy – ja to uszanuję i ulegnę. Ale żebym uznała prymat takiego mężczyzny, musiałby taki najpierw się znaleźć. I docenić to, co mogę mu dać. Jeśli kobieta wychowuje dziecko, dba o dom, jednocześnie ma swoje pasje, pracę, pieniądze, to jest niezależna. Gdy urodziłam Vincenta, związana byłam kontraktami w Niemczech. Na 2, 3 dni latałam do Kolonii na zdjęcia, syn zostawał w Warszawie. Te rozłąki z nim doprowadzały mnie do szału, bo nie chciałam, żeby jego wychowaniem zajmowała się opiekunka. Było to dla mnie bardzo ważne, bo sama dorastałam bez mamy. Ale akurat gdy skończyłam kontrakt, a Vincent miał 2 lata i 4 miesiące, na głowę zwalił mi się rozwód. Dziecko i rodzina, którą dopiero co założyłam, były najważniejsze, lecz nie udało się tego utrzymać. Szybko też się okazało, że w Polsce nie ma dla mnie pracy. Spróbowałabym nie być wtedy silna! Dusiłam się bez pracy, jedynym plusem tej sytuacji był fakt, że miałam czas dla syna. Skończyłam 40 lat. Byłam ukształtowaną kobietą, doświadczoną aktorką, której życie stanęło w miejscu. Zanim znalazłam pracę, minęło trochę czasu. To wtedy się nauczyłam, że silni też proszą o pomoc, gdy widzą, że doszli do ściany. To umiejętność zorganizowania sobie wsparcia. Pomogły mi inne silne kobiety. Mówi, że nadzieja dla silnej kobiety to trafienie na dojrzałego faceta. – Mój dom jest wypełniony po brzegi moją energią i siłą. To nie tak, że ktoś mógłby się tu zalęgnąć mimochodem. Jestem charakterna, przeklinam z wdzię-kiem. Mężczyzna, który to ogarnie, a nie przestraszy się, odkryje ciepłą, czułą i łagodną kobietę. Wtedy ten silny charakterek zamienia się nawet w kokieterię. Po rozwodzie Anna z nikim się nie związała. – Cena, jaką płacę za niezależność i brak zgody na bylejakość w związku. OK, niech i tak będzie.
Niby też człowiek i przecież język ten sam, a jednak problemy w komunikacji bywają duże.
Mężczyźni wcale nie są od nas mniej inteligentni, zazwyczaj słuch też mają dobry, choć przyznajemy dość wybiórczy. Dlaczego więc po naszym kilkunastominutowym monologu podczas którego (w naszym mniemaniu) nas słuchali nagle mają minę jakby się obudzili i rzucają niewinne: mówiłaś coś? Z pewnością każda z nas słyszała o słynnej teorii pudełek znajdujących się w męskim mózgu – w każdym z nich znajduje się coś innego – w jednym samochód, w innym praca, a jeszcze w kolejnym piłka nożna czy rower. Spokojnie, zazwyczaj ich kobieta ma też tam swoje pudełko – i to całkiem duże. Pudełka te jednak nie łączą się ze sobą. Mózg kobiety to nie osobne podziałki – to poplątane ze sobą kable w których każdy łączy się z każdym. Dlatego właśnie czasem ciężko nam się porozumieć. Kiedy my mamy do przekazania coś bardzo ważnego może okazać się, że nasz partner przebywa właśnie w swoim pudełku pt: „gra komputerowa” i naprawdę nawet nie zagląda do pudełka: „moja ukochana”. Istotne więc jest to, aby znaleźć odpowiedni moment do rozmowy, faceci zwykle bardzo nie lubią odrywać się od czynności właśnie wykonywanej. Przekazując informacje czy swoje oczekiwania bądź bardzo konkretna i podkreśl, że to dla ciebie ważne. Jeśli łudzisz się że coś owiniesz w bawełnę i on się domyśli to źle myślisz. On się nie domyśli, po prostu mu to powiedz - mężczyźni niczym żołnierze oczekują prostych komunikatów. Mówiąc: pomagaj mi w prowadzaniu domu możemy nic nie osiągnąć, ale prosząc go o wyniesienie śmieci mamy już większe szanse na powodzenie tej misji. Pamiętaj też, że wbrew pozorom to właśnie mężczyźni są bardziej łasi na pochwały. Zamiast go krytykować znajdź jakiś pozytyw a potem delikatnie przekaż że mógłby jeszcze co nieco zmienić, a będzie wam już zupełnie jak w niebie. I pamiętaj, mężczyzna też człowiek, ma swoje zalety, wady, gorsze i lepsze dni!
Piękna, inteligentna, utalentowana. O Natalie Portman trudno jest napisać jedną złą rzecz. Tak naprawdę co o niej wiemy? Że jest wegetarianką, angażuje się w pomoc społeczną, skończyła college. Tyle. Jej życie prywatne jest ściśle tajne. I dlatego tak nas fascynuje.
Kiedy Natalie Portman zadzwoniła do biura organizacji Free The Children, nikt nie podniósł słuchawki. Nagrała się więc na sekretarkę: „Dzień dobry, nazywam się Natalie Portman. Podziwiam waszą pracę na rzecz edukacji dzieci. Chciałabym pomóc”. Po krótkiej pauzie dodała: „Jestem aktorką”. Jej skromność urzekła założyciela organizacji Craiga Kielburgera. Podekscytowany natychmiast oddzwonił: „Oczywiście, że wiemy, kim jesteś! Będziemy zaszczyceni, jeżeli zechcesz nam pomóc”. W tym czasie Natalie renegocjowała kontrakt reklamowy z domem mody Dior. Jako jeden z warunków współpracy podała wsparcie finansowe Free The Children. Dior zdecydował się na niebagatelną akcję. Całkowity dochód ze sprzedaży jednego odcienia pomadki Rouge Dior Nude zostanie przekazany na projekt fundacji „Power of a Girl”. Jego celem jest stworzenie szkoły średniej w Kisaruni w Kenii. Z tego powodu i z okazji promowania nowej linii podkładów Diorskin Nude spotykam się z Natalie w Paryżu. Na oficjalnej konferencji aktorka jest podenerwowana, widać, że mówienie o udziale w akcji bardzo ją krępuje. Kiedy pytam, czy dziewczynki z Kisaruni wiedzą, kim jest Natalie Portman, aktorka pierwszy raz wybucha szczerym śmiechem: – Jestem pewna, że nie mają zielonego pojęcia! Nie przypuszczałam, że wywiad z Natalie Portman będzie takim przeżyciem. I to nie tylko dla mnie! Przed wyjazdem odbieram telefony od rodziny i przyjaciół, prośby o zdjęcia i autografy. Po powrocie ciągle opowiadam, jaka jest, jak wygląda i jak się zachowuje. Na chwilę przed wywiadem dostaję nawet SMS-a od taty: „Dziadek Natalie pochodzi z Rzeszowa”. Wątek polskich korzeni pojawia się również później, gdy proszę Natalie o autograf od królowej Amidali dla mojego chłopaka. Ona bezbłędnie pisze jego trudne imię: Andrzej. Uśmiecha się do mnie i wyjaśnia, że choć nie zna polskiego, mniej więcej orientuje się w pisowni. Jestem pod wrażeniem! Na czym polega fenomen Natalie Portman? To jedna z niewielu aktorek młodego pokolenia, która ma klasę dawnych gwiazd kina. Pewną tajemnicę. Czym jeszcze mnie zaskoczy? Wegetarianka Wiem, że od 8. roku życia nie je mięsa. Kilka lat temu zdecydowała się na jeszcze bardziej radykalny weganizm. Dlaczego? – Po lekturze książki Jonathana Safrana Foera „Jedzenie zwierząt” postanowiłam zrezygnować ze wszystkich produktów odzwierzęcych (jajka, nabiał, miód) – wyjaśnia aktorka. – Jednak w czasie ciąży okazało się, że soja i rośliny strączkowe nie były wystarczającym źródłem protein dla dziecka, dlatego musiałam uwzględnić w diecie np. ryby. Ale nigdy nie wrócę do jedzenia czerwonego mięsa – podkreśla. I dodaje, że syna również zamierza wychować na wegetarianina. Przy takiej diecie nie dziwi filigranowa figura aktorki (wyglądam przy niej jak niemiecka pływaczka, a jestem szczupła!). Jak dba o formę? – Szczerze mówiąc, teraz nie robię absolutnie nic – śmieje się aktorka. – Wcześniej biegałam i uprawiałam gyrotonic, czyli taki system ćwiczeń podobny do pilatesu, ale opierający się na trójwymiarowych, płynnych ruchach, trochę podobnych do pływania. – A myślałaś kiedyś o jodze? – dopytuję się. – Próbowałam, ale niestety moje ciało nie jest do niej przystosowane – mówi enigmatycznie i szybko wstaje. – Pokażę ci coś śmiesznego. Natalie siada na podłodze z wyprostowanymi nogami (w tzw. dandasanie), ale nie potrafi dosięgnąć rękami do ziemi. – Mam nogi i ręce nieproporcjonalnie krótkie w stosunku do reszty ciała – wyjaśnia rozbawiona. – Dlatego nie jestem w stanie wykonać większości pozycji w jodze. Aktywistka Natalie prowadzi drugie życie, niezwiązane z Hollywood. Powiedziała kiedyś, że wolałaby być mądra, niż być aktorką. Na szczęście nie musiała dokonywać takiego wyboru. W 2003 roku ukończyła psychologię na prestiżowym Uniwersytecie Harvarda. Od lat angażuje się w pomoc charytatywną. Między innymi wspiera międzynarodową organizację FINCA, która udziela mikrokredytów państwom rozwijającym się. Najbliższe jej sercu są kwestie edukacji dzieci i równouprawnienie. – Jestem feministką – mówi z wielkim przekonaniem. – Chciałabym kiedyś zagrać w filmie o ruchu feministycznym z lat 70. Uważam, że w kwestii równouprawnienia kobiet i mężczyzn, szczególnie w państwach rozwijających się i krajach fundamentalizmu islamskiego, jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia. Kiedy słyszysz, że w Afganistanie dziewczynki, które chcą iść do szkoły, są oblewane kwasem, to jeżeli masz w sobie chociaż minimalne poczucie siostrzanej więzi, wszystko przewraca ci się w żołądku – mówi przejęta. Pomaganie i podróżowanie to według Natalie dwie największe zalety popularności. – Niesamowite jest to, że ktoś równolegle prowadzi życie zupełnie odmienne od mojego, a w jednym jego punkcie, gdzieś w Afryce, możemy się spotkać i nauczyć czegoś o sobie – dodaje. Natalie w 2008 roku brała udział w kampanii prezydenckiej Baracka Obamy, a w wywiadach nie ukrywa, że jest pod wrażeniem jego osoby. Aktorka Meryl Streep powiedziała kiedyś, że współczuje młodym aktorom w Hollywood, którzy muszą żyć pod wpływem wielkiej presji, by być piękni, zadowoleni, lubiani, popularni... Wydaje się, że Natalie jej umknęła. Jak jej się to udało? – Miałam ogromne szczęście, bo zaczęłam bardzo wcześnie – wyjaśnia. – Gram w filmach od 20 lat, czyli dłużej niż aktorki starsze ode mnie. Nie stałam się popularna z dnia na dzień. Kiedy miałam 18 lat, internet nie był tak rozwinięty. Dzięki temu lata mojego buntu i eksperymentowania (pierwszy raz upiła się i zapaliła trawkę dopiero na studiach) przypadły na czasy, gdy nie każdy mógł cię śledzić i oceniać za pośrednictwem swojego komputera. Teraz mam męża i dziecko, więc żadnych skandali i dla mediów jestem nudna. Natalie bardzo chroni swoje życie prywatne. – Ta strona popularności mnie nie interesuje – mówi stanowczo. Ale jak widać na jej przykładzie, dzielenie się życiem osobistym nie jest warunkiem otrzymywania ciekawych propozycji. Od lat Portman jest w czołówce najbardziej rozchwytywanych gwiazd, a kalendarz filmowy ma zabukowany do 2015 roku! Czy Oscar za rolę w „Czarnym łabędziu” coś zmienił w jej życiu? – Nie zauważyłam. Nagrody są oczywiście miłe, ale najważniejsze jest doświadczenie w postaci filmu. Myślę, że zrobiłam ich tyle, że nie zostanę baletnicą na zawsze – dodaje ze śmiechem. Jaką rolę chciałaby zagrać teraz? – Hamleta! Pamiętam, że Sarah Bernhardt wcieliła się w tę postać pod koniec XX wieku – mówi podekscytowana. Natalie ma również aspiracje reżyserskie, zadebiutowała nowelką w ramach filmu „Zakochany Nowy Jork”. – Podziwiam reżyserujące aktorki, np. Jodie Foster, ale porozmawiamy o tym, jak już podejmę to wyzwanie. Córka, żona i matka W dzieciństwie Natalie bardzo często się przeprowadzała i jak sama mówi, miała problem z zawieraniem nowych znajomości i aklimatyzacją. – Za każdym razem, kiedy szłam do nowej szkoły, chciałam zostać zaakceptowana, czuć, że gdzieś przynależę. Dlatego tak bardzo starałam się upodobnić do innych. Dopiero po latach zrozumiałam, że to, co w sobie tłumiłam, było centralną częścią mojej tożsamości, tego, kim jestem – wyjaśnia. Za to zawsze była bardzo związana z rodzicami. – Jestem szczęściarą, że mam takich wspaniałych rodziców – mówi. – Z drugiej strony trochę mnie to martwi, nie będę mogła ich winić za żadne życiowe niepowodzenia. Dali mi wszystko. – Teraz najważniejsza jest dla niej rodzina, którą sama założyła. – Jest centrum mojego wszechświata – mówi, ale na tym kończy rozmowy o mężu i synku. Udaje mi się tylko dowiedzieć, że w mężczyznach ceni połączenie trzech cech: uczciwości, ciekawości świata i poczucia humoru. Mogę się tylko domyślać, że mówi o Benjaminie. Natalie wierzy w moc liczb. Pomadka, z której dochód zostanie przekazany na rzecz szkoły w Kisaruni, ma wybrany przez nią numer 169. Pytam ją o znaczenie tych cyfr. – 1, bo mój syn ma na imię Aleph, czyli tak jak pierwsza litera w alfabecie hebrajskim, początek. 6, ponieważ wszyscy w mojej rodzinie: ja, mój ojciec, mąż i syn, urodziliśmy się w czerwcu, i wreszcie 9 – to dzień moich urodzin i moja szczęśliwa cyfra. Numerologia jest istotnym elementem kultury żydowskiej – wyjaśnia aktorka. Co Natalie robi w wolnym czasie? – Dużo bawię się klockami! Śpiewam i zmieniam pieluchy – wylicza. A poza tym? Słucha brudnego hip-hopu! W wywiadzie, którego Natalie udzieliła Jake’owi Gyllenhaalowi dla magazynu „Interview”, tłumaczyła się z tej oryginalnej pasji: „Uwielbiam rap! Sprawia, że chce mi się śmiać i tańczyć równocześnie. Słuchając hip-hopowych tekstów, czuję się jak 5-latka, która nie wierzy, że ktoś właśnie powiedział to słowo na F!”. Założę się, że tego o Natalie nie wiedziałaś!
Na randkach, na początku zazwyczaj czuję się skrępowany. Dopiero po fakcie przychodzi mi do głowy, co powinienem powiedzieć, jak się zachować. Nie robię wrażenia na kobietach. Chyba myślą, że jestem sztywniakiem - wyznaje Marek. Co zrobić, by polubić siebie i zrobić dobre wrażenie na innych?
Zwykle to, co wydaje się nam atrakcyjne u innych, to ów niewymuszony urok, który roztaczają wokoło osoby kochające życie i dobrze usposobione do otoczenia. Cóż jednak, kiedy nam samym swoboda i poczucie humoru dopisują tylko w domu i w kręgu starych przyjaciół? W sytuacjach, w których najbardziej zależy nam na zrobieniu dobrego wrażenia, luz znika. Walcz ze swoją nieśmiałością spotykając się z innymi: http://randki.kobieta.pl/ Oto Wasze problemy: Marzena uważa, że jest nieśmiała. Dwa lata temu, gdy wyjeżdżała z domu na studia, strasznie to przeżywała. - Dałam sobie jakoś radę ale wciąż poznanie nowej osoby lub pójście na imprezę, gdzie wiele jest nieznajomych twarzy, to dla mnie duży stres. Im bliżej momentu konfrontacji z obcymi osobami, tym więcej we mnie obaw. Zazdroszczę mojej przyjaciółce, która błyskawicznie nawiązuje kontakty. Często wychodzimy gdzieś razem, ale mam wrażenie, że jestem "na doczepkę". Ona się śmieje, opowiada zabawne anegdotki, a ja nie mogę się rozruszać. Często potem żałuję, ponieważ był ktoś fajny, kogo ja zauważyłam, ale on mnie nie. Bo chyba byłam… niewidoczna. Marek w pracy nie ma kłopotów z nawiązywaniem kontaktów, ale kiedy podoba mu się jakaś kobieta, wszystko się zmienia. - Nie potrafię swobodnie podejść i zagadać. Od razu zastanawiam się, co będzie, kiedy się jej nie spodobam, zignoruje mnie albo okaże się nieuprzejma. Na randkach, na początku też zazwyczaj czuję się skrępowany. Dopiero po fakcie przychodzi mi do głowy, co powinienem powiedzieć, jak się zachować. Nie dziwię się, że zazwyczaj nie są to udane spotkania, bo nie robię wrażenia na kobietach. Chyba myślą, że jestem sztywniakiem. Dlatego wciąż jestem sam. Wewnętrzny krytyk Takich przykładów jest wiele, a ich wspólnym mianownikiem jest obawa przed oceną i odrzuceniem. Kiedy nam bardzo zależy na zrobieniu dobrego wrażenia, usztywniamy się i w rezultacie wypadamy gorzej niż nas na to stać. Przyczyny to zazwyczaj błędy wychowawcze rodziców i nauczycieli, nieprzyjazne otoczenie. Doznana drwina, krytyka, lekceważenie, brak szacunku sprawiają, że poczucie własnej wartości zostaje zachwiane. W efekcie zaczynamy koncentrować się na naszych niedostatkach i sami stajemy się coraz bardziej krytyczni wobec siebie. W konfrontacji z nową osobą boimy się, że i ona zauważy nasze niedoskonałości i w efekcie odrzuci nasze towarzystwo. Z tego powodu zamiast swobodne żartować, śmiać się i cieszyć nową sytuacją, włączamy mechanizmy obronne. Wycofujemy się, cenzurujemy nasze wypowiedzi i zachowania. To z kolei sprawia, że jesteśmy z siebie niezadowoleni. I koło się zamyka. Zajmijmy się tym problemem. Przegońmy wewnętrznego krytyka albo jeszcze lepiej -zastąpmy go wewnętrznym przyjacielem. Wspierającym głosem, który pozwoli nam swobodnie zaprezentować całe spektrum naszych zalet. Sala tysiąca luster Wszystko zależy od naszego nastawienia. Sposób, w jaki ludzie na nas zareagują, zależy od komunikatu, który zazwyczaj przekazujemy im już w pierwszym momencie. Przypomina mi się anegdota, która wspaniale to ilustruje. Oto ona: Dwa psy wyruszyły na poszukiwanie prawdy o życiu. Jeden z nich po wielu dniach wędrówki zauważył wielki zamek. Podbiega, wchodzi do środka a tam - sala z tysiącem luster. Pies się rozgląda… wokoło niego stoi tysiąc psów! Zjeżył się i warknął. Tysiąc psów zjeżyło się i warknęło! Pies podkulił ogon i szybko uciekł, a gdy poczuł się już bezpieczny zatrzymał się i powiedział do siebie: no tak, teraz już wiem, jaki straszny i groźny jest świat. Wkrótce także i drugi pies dotarł do tego samego miejsca. Podbiegł do zamku, wszedł do sali tysiąca luster. Spojrzał, zobaczył wokół siebie sobą tysiąc psów. Zamerdał radośnie ogonem i w tym momencie tysiąc psów zamerdało ogonami. Pies wyszedł i pomyślał sobie: no tak, teraz już wiem, jak wspaniały i przyjazny jest świat. My też tak postępujemy. Gdy idziemy na spotkanie z nastawieniem, że czekają nas tam dobre rzeczy, zwykle przyciągamy korzystny bieg wydarzeń. Kiedy idziemy pełnie wątpliwości, niepokoju i obaw, niewiele trzeba, by się potwierdziły. Sześć sposobów na to, jak stać się swoim przyjacielem Oto ćwiczenia, które wykonywane systematycznie, pomogą ci zmienić sposób patrzenia na siebie i przegonią wewnętrznego krytyka. Dzięki nim staniesz się świadomy swoich zalet. 1. Weź kartkę papieru i wypisz na niej wszystkie cechy swojego wyglądu, charakteru, także umiejętności, które w sobie cenisz. Może to być wszystko – dobra figura, piękny uśmiech, świetna pamięć, a nawet to, że dobrze grasz w kosza lub szybko rozwiązujesz krzyżówki. Nie bądź skromny - pisz wszystko, co przyjdzie ci do głowy. Wyobraź sobie, że inni także widzą te rzeczy. 2. Poproś osoby, które cię lubią, aby napisały na małych karteczkach, co w tobie cenią i co im się w tobie najbardziej podoba. Noś te karteczki przy sobie w portfelu. 3. Stań przed lustrem i przez całe pięć minut mów o sobie dobrze. Wyobraź sobie, że przed tobą siedzi publiczność. Możesz także posadzić kogoś "na widowni". 4. Na tę wizualizację potrzebujesz kilku minut. Zamknij oczy. Usiądź wygodnie, a potem pomyśl o jakiejś osobie, wyobraź sobie jej życie i problemy, po czym zastanów się, czy jest coś, czego ta osoba może ci zazdrościć. Powtarzaj to ćwiczenie, biorąc pod uwagę kolejne osoby. 5. Teraz wyobraź sobie pierwsze spotkanie z nową osobą. Spójrz na siebie jej oczami. Co może spodobać się jej w tobie? Co zrobisz, by zauważyła tę zaletę lub cechę? 6. To jest nieco dłuższe ćwiczenie, które angażuje także twoje ciało. Potrzebujesz kilkunastu minut. Ćwiczenie to pomoże ci w uwolnieniu naturalnej ekspresji. Pozostań w pozycji stojącej, oprzyj się wygodnie. Zamknij oczy, skoncentruj się i zobacz w wyobraźni siebie zachowującego się w taki sposób, w jaki chciałbyś. Niech to będzie bardzo dokładna wizja. Zobacz swój swobodny uśmiech, poczuj wewnętrzny luz, poczucie bezpieczeństwa. Niech pojawią się emocje – zadowolenie, radość, ekscytacja. Poczuj, co ci to daje? Z jakim uczuciem związana jest ta sytuacja? Nazwij je. Połóż swoją dłoń na tym miejscu na ciele, gdzie czujesz, że jest najwięcej tego uczucia. Postaraj się wyobrazić je sobie, czy ma jakiś kolor, kształt, temperaturę, a może jest w ruchu? Wyraź je poprzez jakąś formę ekspresji - ruch, dźwięk – tak, abyś czuł, że uczucie to zwiększą swoją siłę. Możesz tańczyć, skakać, śpiewać – jakakolwiek naturalna reakcja się pojawi, jest dobra. W sytuacji, w której czujesz się spięty lub niepewny, przywołaj to uczucie, które się pojawiło. Pogotowie towarzyskie A tu jeszcze dwa sposoby na to, jak doraźnie poprawić swoją samoocenę i dodać sobie odwagi: 1. Wychodząc na ważne spotkanie (także z nową osobą), spójrz na siebie z akceptacją i powiedz sobie trzy szczere komplementy, np. mam piękne oczy, bardzo stylowo wyglądam, jestem interesujący. 2. Zaproponuj osobie, z którą widzisz się po raz pierwszy albo grupie nowych osób sympatyczną zabawę. Po kilku minutach od poznania wymieńcie się małymi karteczkami, na których rozwiniecie zdanie: Lubię cię, bo… W ten sposób możecie podzielić się pierwszymi pozytywnymi spostrzeżeniami. Może już myślisz, że się nie spodobałeś, a otrzymasz informację: Lubię cię, bo robisz miłe wrażenie itp. Nawet, jeśli to są drobiazgi, pomagają rodzić się dobrej, swobodnej atmosferze. Kiedy poczujesz się zaakceptowany, wypadniesz lepiej.
5 rzeczy, które możesz w nim zmienić, 5 rzeczy, które lepiej zaakceptować
Gdy minie pierwsze zakochanie, przyjdzie czas, w którym będziesz musiała się zmierzyć z tym, co ci w nim nie odpowiada. Nawyki, temperament, poglądy? Sprawdź, co możesz zmienić w swoim partnerze, a co będziesz musiała nauczyć się tolerować.
5 RZECZY, KTÓRE MOŻESZ W NIM ZMIENIĆ 1 Możesz nauczyć go rozmawiać o ważnych sprawach. Powiedz mu, jak ważne dla ciebie są jego słowa. Pytaj o jego pracę, pasję, znajomych. Nie przerywaj, gdy mówi, a przy innych nie zmuszaj go do rozmów o emocjach. 2 Naucz go przyznawać się do swoich słabości. Nie oczekuj od niego, że zawsze będzie silny. Gdy popełni błąd, nie wyśmiewaj i nie pouczaj, tylko okaż mu wsparcie. 3 Masz wpływ na to, ile czasu on poświęca waszemu dziecku. Twój partner nie będzie uciekał od przewijania dziecka do biura, jeśli przestaniesz krytykować każde drobne potknięcie. Ani się obejrzysz, jak zaproponuje ci wolny wieczór, jeśli usłyszy od ciebie: „Jesteś supertatą!”. 4 Możesz zmienić stopień jego zaangażowania w sprawy domowe. Ustal razem z nim obowiązki domowe (sprzątanie, zmywanie, robienie zakupów), a potem konsekwentnie egzekwuj ich wypełnienie! 5 Możesz sprawić, że będzie częściej spełniał twoje prośby. Mówiąc o oczekiwaniach, nie wydawaj rozkazów („zrób”, „musisz”), przecież nikt ich nie lubi. Lepiej powiedz: „czy mógłbyś”, „ty z pewnością potrafisz...”. 5 RZECZY, KTÓRE LEPIEJ ZAAKCEPTOWAĆ 1 Nie ograniczaj jego kontaktów z rodziną i przyjaciółmi. Próba ingerencji w tę sferę jest podważaniem jego autorytetu, wywołuje złość i prawie zawsze obróci się przeciwko tobie. 2 Nie koryguj jego zainteresowań i pasji, nawet tych, które oceniasz jako ryzykowne. Jeśli lubi żeglować w dalekie rejony, pozwól mu na to, inaczej będzie nieszczęśliwy. Jeśli uwielbia futbol, nie wyłączaj mu telewizora, nie zabraniaj chodzić na mecze, to daje mu radość i energię. 3 Nie zmieniaj nieśmiałego samotnika w lwa salonowego i odwrotnie. Dusza towarzystwa zamknięta w domu będzie się męczyć. Temperament nie podlega zmianie. 4 Nie ingeruj w jego hierarchię wartości oraz poglądy religijne i polityczne. Dyskutuj, ale nie zmieniaj. lm więcej wolności i szacunku dla odmienności drugiej strony, tym więcej spokoju i intymności w związku. 5 Nie przerabiaj go na kogoś, kim nie jest. Nie każ zapuszczać mu brody, jeśli on ma na siebie własny pomysł. Nie zmieniaj jego stylu, możesz spróbować jedynie w ramach tego, co lubi, zaproponować mu inne, ciekawsze ciuchy i dodatki.