Ten trik na przebodźcowanie stał się hitem sieci. Można na nim wiele zyskać, ale jest bardzo ryzykowny
Wszechogarniający stres i przemęczenie to plaga naszych czasów. Ten trik na przebodźcowanie stał się hitem sieci i stosuje go coraz więcej osób. Przynosi korzyści, ale kryje się w nim niebezpieczeństwo.
"Zmęczenie materiału" może dotknąć każdego z nas. Gdy umysł i ciało odmawiają posłuszeństwa, to sygnał, że pora zwolnić. Ten trik na przebodźcowanie stał się hitem sieci, ale chociaż wiąże się z pewnymi korzyściami, lepiej podejść do niego ostrożnie. Ten trik na przebodźcowanie stał się hitem sieci Przebodźcowanie to ostatnio głośny problem w dziedzinie psychologii. Termin ten oznacza przeciążenie mózgu, który nie radzi sobie z nadmiarem doznań. Codziennie doświadczamy stresu w domu i w pracy, do tego dochodzi nadmierne korzystanie z telewizji i telefonu. Scrollowanie to znak naszych czasów, a zarazem pułapka dla naszego umysłu. Receptą na ten stan ma być detoks dopaminowy. Zanim jednak skorzystasz z tego trendu sprawdź, czy jesteś przebodźcowany. Jeśli towarzyszy ci wieczne zmęczenie, odczuwasz spadek motywacji, a najmniejsza rzecz jest w stanie wyprowadzić cię z równowagi, to możliwe, że twój umysł jest przeciążony. W takiej sytuacji detoks dopaminowy może się okazać korzystny. Jak go przeprowadzić? Detoks dopaminowy to hit influencerów. Co na to eksperci? Detoks zwany również postem dopaminowym to przerwa w dostarczaniu silnych bodźców, co ma na celu wyciszenie umysłu. Sprowadza się to przede wszystkim do ograniczenia korzystania z telefonu i innych urządzeń elektronicznych. Scrollowanie mediów społecznościowych, oglądanie seriali czy granie w gry męczy nasz mózg i nie pozwala się odprężyć. Zdania ekspertów są jednak na ten temat podzielone. Wskazują oni na istotną rolę dopaminy w funkcjonowaniu organizmu. Ten "hormon nagrody" odpowiada m.in. za nasze pragnienia i poczucie uznania oraz satysfakcji. Z pewnością warto dostrzec pozytywne strony detoksu dopaminowego. W wersji sprowadzającej się do ograniczenia korzystania ze smartfona może przyczynić się np. do wzrostu koncentracji i łatwiejszego relaksowania się. Z drugiej strony, jego przypominająca średniowieczna ascezę forma polegająca np. na odmawianiu sobie smacznych posiłków czy ograniczeniu kontaktów z innymi budzi raczej kontrowersje. Jeśli czujemy, że towarzyszy nam przebodźcowanie, warto zasięgnąć porady specjalisty. Internetowe trendy nie zastąpią bowiem profesjonalnej terapii.
Choleryk to silna osobowość, która nigdy nie daje za wygraną. Jak sprawdzić, czy jesteś cholerykiem?
Choleryk to nazwa dla jednego z czterech typów osobowości. Wzbudza wiele zainteresowania, ale także i obaw. Z jednej strony osoba, która uznawana jest za choleryka ma wybuchowy temperament i potrafi szybko wpaść w złość, ale jest także zdecydowana, odporna na stres i potrafi podejmować decyzje pod presją czasu. Jakie jeszcze cechy ma choleryk? Co go wyróżnia?
W tym artykule: Co to znaczy, że ktoś jest cholerykiem? Cechy choleryka Jaka praca pasuje do choleryka? Test na choleryka Jestem cholerykiem - co robić? Jak uspokoić choleryka? Choleryk to osoba, która wścieka się z byle powodu i gotowa jest pokłócić się z każdym, kto, nawet niechcący wejdzie jej w drogę. Czy to prawda? Choć tego typu stereotyp nie jest do końca wyssany z palca, to jednak osobowość choleryka jest dużo bardziej złożona, a ludzie obdarzeni tym ognistym temperamentem, mają również wiele zalet. Co to znaczy, że ktoś jest cholerykiem? Choleryk to osoba obdarzona silnym charakterem i wybuchowym temperamentem. Szybko i z dużym zdecydowaniem reaguje na zewnętrzne bodźce, jest pełna energii, zdecydowana, z dużą łatwością podejmuje decyzje, ale też stosunkowo szybko się irytuje, a nawet wpada w gniew. Choleryk, to też określenie na jeden z 4 typów osobowości i w tym kontekście jest to nieco bardziej złożony termin. Należy zdawać sobie jednak sprawę z tego, że przeniknął on do codziennego języka i potocznie używa się go na określenie osoby impulsywnej i wybuchowej, a niekiedy nawet jako inwektywy w stosunku do człowieka niepanującego nad agresją. Zobacz także: Poczucie winy – przyczyny i skutki. Jak poradzić sobie z przytłaczającym poczuciem winy? Poczucie winy może znacząco wpłynąć na relacje z innymi ludźmi i wywołać szereg negatywnych emocji. Jest to subiektywna reakcja na działanie, które stoi w opozycji do ogólnie przyjętego systemu wartości. Poczuciu winy bardzo często towarzyszy wstyd i wyrzuty sumienia. Jak poradzić sobie z tymi przytłaczającymi uczuciami i czy poczucie winy może przynieść jakieś pozytywne skutki? Jakie są 4 typy osobowości? Choleryk jest jednym z 4 typów osobowości według podziału, który zgodnie z tradycją przypisuje się Hipokratesowi, a który nieco zmodyfikowany został przez innego Greka – lekarza Galena. Oprócz wspomnianego już choleryka wyróżnia się wśród nich: Melancholika (introwertyk, skupiony na swoim własnym wewnętrznym świecie, powściągliwy i zorganizowany). Flegmatyka (osoba spokojna i opanowana, lubiąca rutynę i działanie wedle schematów). Sangwinika (pełen optymizmy ekstrawertyk, osoba otwarta, towarzyska i pełna energii). Ten pochodzący ze starożytności podział cieszy się popularnością po dziś dzień, należy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że bazuje on na sporym uogólnieniu. Ponadto określenia typów osobowości, funkcjonują dziś raczej w języku potocznym i nie są oficjalnymi terminami uznawanymi przez specjalistów od ludzkiej psychiki. Współcześnie do próby zaklasyfikowania charakteru konkretnego człowieka, służy np. model pięcioczynnikowy (The Big Five) lub test na 16 typów osobowości. Wyników takiego testu, nie należy jednak brać do siebie zbyt dosłownie. Odpowiedź, którą na ich podstawie uzyskujesz, może się również zmienić na przestrzeni życia, pod wpływem doświadczenia, jakiego z czasem nabierzesz. Co ciekawe, dość rzadko zdarzają się ludzie, którzy są w stu procentach jednym typem osobowości, o wiele częściej zaś występują mieszanki w różnych proporcjach, a to, który z posiadanych typów będzie akurat dominujący, zależy od wielu czynników środowiskowych. Zobacz także: Charakter jest sumą naszych doświadczeń. W jaki sposób się kształtuje i jak możemy nad nim pracować? Charakter nie jest sztywno narzuconym zestawem cech. Ludzkie zachowania i reakcje zmieniają się pod wpływem życiowych doświadczeń. Niektóre z odruchów i postaw można kontrolować lub pozbyć się ich na dobre. Czym dokładnie jest charakter człowieka, co go buduje i jak można na niego wpłynąć? Cechy choleryka Jak rozpoznać choleryka? Ponieważ większość z nich dość szybko rzuca się w oczy, nie powinno być to zadanie szczególnie trudne. Cholerycy to wyraziste osobowości, które zdecydowanie wyróżniają się z tłumu – czasem na plus, a czasem niestety na minus. Wymieniamy najbardziej charakterystyczne wady i zalety choleryka. Pamiętaj też, że poniższe zestawienie jest dość ogólne i to, że ktoś identyfikuje się jako choleryk, nie oznacza od razu, że będzie reprezentował wszystkie te cechy. Jednocześnie też nie w każdej sytuacji musi zachować się zgodnie z poniższym opisem, dlatego pamiętaj, aby zawsze uwzględnić szerszy kontekst i nie oceniaj nikogo zbyt pochopnie. Zalety choleryka Ze względu na swoje liczne zalety cholerycy są często bardzo cenionymi pracownikami. Większość z nich z dużą łatwością osiąga też osobiste cele. Choleryk jest pełen energii i pasji. Kiedy coś robi, angażuje się w to na sto procent; Nie traci z oczu celu i z dużą skutecznością spełnia swoje marzenia; Jest człowiekiem czynu i nie traci czasu na gadanie; Potrafi podejmować trafne i pewne decyzje, nawet w obliczu stresowej sytuacji; Jest asertywny, stanowczo określa swoje granice i nikomu nie pozwala ich przekroczyć; Rozpiera go kreatywność i twórcza energia; Jest ambitny i chętnie podejmuje wyzwania, których inni się obawiają; Rzadko cierpi z powodu lęku czy stresu, wywołanego czarnowidztwem lub nadmiernym analizowaniem swoich myśli, słów czy czynów. Wady choleryka Cholerycy, jak wszyscy inni ludzie, mają też swoje wady, a w ich wypadku są one równie wyraziste, co cała ich osobowość. Niestety, ten typ charakteru ma tendencję do pakowania się w kłopoty. Choleryk często najpierw robi, potem myśli; Pokłada zbyt dużą wiarę w swojej własnej mocy sprawczej i czasami zmuszony jest mocno zderzyć się z rzeczywistością; Jest impulsywny, wybuchowy i szybko traci panowanie, kiedy sprawy nie idą po jego myśli; Lubi dominować i chce być traktowani jak autorytet. Poczucie, że nie ma posłuchu u innych ludzi może wywoływać w niego ogromną frustrację; Z tego samego powodu może mieć problemy z podporządkowaniem się hierarchii grupy, np. będzie bezustannie podważać zdanie swojego szefa; Szybko traci cierpliwość i nie trzeba wiele, aby wyprowadzić go z równowagi; Jest pamiętliwy i mściwy, a zdenerwowanie go, może sprawić, że urazę nosić będzie w sobie latami. Jaka praca pasuje do choleryka? Biorąc pod uwagę wymienione wyżej cechy charakteru, można przypuszczać, że cholerycy sprawdzą się najlepiej w zawodach z dużą ilością wyzwań, gdzie ciągle coś się dzieje. Oto kilka przykładów zawodów lub branż idealnych dla tego typu charakteru: kierownik wyższego szczebla; przedsiębiorca lub założyciel firmy, prowadzący własny biznes; marketingowiec; dziennikarz, pracownik mediów lub telewizji; inwestor giełdowy; trener sportowy; pracownik służb mundurowych; osoba z produkcji filmowej; pracownik obszaru planowania i logistyki. Zobacz także: Brak emocji jest chorobą? O czym mogą świadczyć apatia i anhedonia? Brak emocji, obojętność lub odrętwienie to stany, które zdecydowanie powinny nas zaalarmować. Stanowią sygnał do tego, aby zatrzymać się i na nowo przemyśleć swoje życie. Wyjaśniamy, skąd bierze się brak emocji i jak sobie z nim prowadzić. Test na choleryka Czy jestem cholerykiem – to pytanie zadaje sobie wiele osób, które mają czasami kłopot z utrzymaniem nerwów na wodzy. Jeśli chcesz przekonać się, czy faktycznie jest to twój typ charakteru, polecamy zacząć od zadania sobie poniższych pytań. Bądź ze sobą szczera i nie martw się, jeśli czasem prawdziwa odpowiedź, nie przypadnie ci do gustu. Czy w stresującej sytuacji zdarza ci się reagować złością lub agresją? Co czujesz, kiedy ktoś nie szanuje twojego autorytetu? Czy często masz problem z podporządkowaniem się lub wykonywaniem poleceń innych ludzi? Jak wygląda twój proces podejmowania decyzji? Doprowadzasz swoje sprawy do końca, niezależnie od ceny, jaką trzeba za to zapłacić? Czy masz poczucie, że musisz wszystko dokładnie przemyśleć, zanim przejdziesz do działania? Czym najczęściej kierujesz się, podejmując decyzję? Jakie rzeczy lub jakie osoby czy sytuacje najczęściej wyprowadzają cię z równowagi? Jaką rolę odgrywasz w grupie - czy jesteś bardziej typem lidera, czy unikasz przejmowania steru? Jakie są twoje mechanizmy radzenia sobie ze stresem i czy w ogóle jakieś posiadasz? Czy masz tendencję do mszczenia się lub bycia złośliwym dla osób, które zalazły ci za skórę? Czy potrafisz wyciągnąć rękę na zgodę? Czujesz dużą motywację do działania i jesteś pełna entuzjazmu, kiedy możesz z kimś konkurować? Nie umiesz usiedzieć w miejscu i rzadko kiedy bywasz w domu? Nie skupiasz się zbytnio na konsekwencjach swoich działań? Jeśli na większość pytań odpowiedziałaś twierdząco lub masz poczucie, że twoje odpowiedzi są zbieżne z cechami opisanymi powyżej, może to oznaczać, że faktycznie masz w sobie wiele z choleryka. Pamiętaj jednak, że powyższy test stanowić powinien jedynie punkt wyjścia do rozważań na temat twojego charakteru i nie powinnaś traktować go jako psychologicznej diagnozy. Jestem cholerykiem - co robić? Bycie cholerykiem nie jest ani dobre, ani złe – to po prostu jeden z typów osobowości obdarzony specyficznym zestawem negatywnych i pozytywnych cech. Tego typu testy, mogą jednak pomóc nam przyjrzeć się naszym najsłabszym stronom i znaleźć obszary, nad którymi chcielibyśmy pracować w przyszłości. Pracuj nad pogłębieniem świadomości własnych emocji i zanim pozwolisz im przejąć nad sobą kontrolę, poświęć chwilę, aby po prostu je poczuć. Próbuj różnych technik relaksacyjnych jak joga, medytacja, pisanie intuicyjne, czy ćwiczenia oddechowe. Bądź otwarta na różne opcje i szukaj czegoś dla siebie. Znajdź sposób spędzania wolnego czasu, który pomoże ci rozładować stres i który będzie odpowiadał twoim potrzebom i preferencjom. Rozwijaj empatię i staraj się zawsze dostrzec punkt widzenia drugiego człowieka. Pracuj nad odpuszczeniem potrzeby kontroli. To może wydawać się bardzo trudne, warto jednak spróbować. Trenuj aktywne słuchanie. Zapoznaj się z zasadami konstruktywnej komunikacji i wdrażaj je w życie, zwłaszcza gdy będziesz chciała ustawić swoje granice lub zwrócić komuś uwagę. Staraj się, aby twoje plany były realistyczne i nie nakładaj na siebie zbyt dużej presji. Bądź elastyczna. Nie obawiaj się zmian planów, staraj się dostrzec możliwości w miejscach, gdzie wcześniej ich nie widziałaś i otwórz się na rozwiązania proponowane przez innych ludzi. Skorzystaj ze wsparcia terapeuty pracującego w nurcie poznawczo-behawioralnym, który pomoże ci przepracować powody, dla których możesz mieć problem z trzymaniem nerwów na wodzy, oraz pokaże ci, w jaki sposób możesz odzyskać panowanie nad sobą. Leki dla choleryka nie istnieją, nie ma żadnego szybkiego sposobu, aby zmienić cechy, z których nie jesteśmy dumne i trzeba pogodzić się z tym, że jest to proces, który wymaga czasu i zaangażowania. Być może w tym momencie stoicyzm nie leży w twojej naturze, ale dzięki powyższym praktykom, będziesz mogła ćwiczyć swój charakter i nauczyć się panowania nad emocjami. Zobacz także: Pozytywne emocje pomagają przenosić góry. Co zrobić, aby towarzyszyły nam jak najczęściej? Pozytywne emocje są motorem napędowym – to dzięki nim jesteśmy kreatywni i mamy więcej energii. Odczuwając radość, miłość, wdzięczność i entuzjazm mamy wrażenie, że wszystko układa się po naszej myśli. Jesteśmy zmotywowani i chcemy śmiało kroczyć przez życie. Zobacz, dlaczego jeszcze potrzebujemy pozytywnych emocji oraz co je wywołuje. Jak uspokoić choleryka? Jak uspokoić partnera choleryka, członka rodziny, którego gwałtowność przekracza nasze granice, czy znajomego, który wścieka się z byle powodu? Najprostsza odpowiedź brzmi: nie musisz tego robić! Pamiętaj, że nie jesteś odpowiedzialna za to, w jaki sposób inni ludzie zarządzają swoimi uczuciami i nie masz obowiązku, przerabiać ich za nich. Z drugiej jednak strony, jeśli zależy ci kimś lub chciałabyś, aby wasza relacja była dla ciebie zdrowa i bezpieczna, to naturalne będzie, że możesz chcieć takiej osobie pomóc się uspokoić. Oto kilka sposobów, na jakie możesz to zrobić, nie biorąc na siebie jednocześnie cudzych emocji. Upewnij się, że druga strona chce twojej pomocy. Jeśli osoba, której oferujesz swoje wsparcie, nie jest gotowa na to, aby je przyjąć, nie naciskaj i odpuść, nawet jeśli wiązać będzie się to dla ciebie z bólem lub rozczarowaniem. W obliczu stresującej sytuacji staraj się zachować spokój, aby twoje emocje dodatkowo nie podburzały choleryka. Wspólnie wykonajcie ćwiczenia relaksacyjne, np. weźcie kilka głębokich oddechów. Trenujcie otwartą i bezpieczną komunikację, w ramach której każda ze stron będzie czuła się na tyle bezpiecznie, aby móc swobodnie stawiać granice. Staraj się (o ile to możliwe) przedstawić konkretne argumenty i poprosić o uszanowanie twojego punktu widzenia. Wspólnie poszukajcie rozwiązania dla problemu, który stał się zarzewiem konfliktu. Jeśli to konieczne, dajcie sobie nawzajem czas na to, aby ochłonąć. Nie trzeba przechodzić do rozmowy bezpośrednio po sytuacji, która wywołała wasz lęk lub złość. Zachęć choleryka do regularnej aktywności fizycznej, która świetnie pomaga rozładować nadmiar zgromadzonej energii. Być może możecie znaleźć zajęcie, któremu będziecie chcieli oddawać się wspólnie. Pamiętaj, że każdy z nas jest inny, dlatego powyższe metody powinny być dobrane do indywidualnych potrzeb i preferencji osoby, której starasz się pomóc.
Charakter jest sumą naszych doświadczeń. W jaki sposób się kształtuje i jak możemy nad nim pracować?
Charakter nie jest sztywno narzuconym zestawem cech. Ludzkie zachowania i reakcje zmieniają się pod wpływem życiowych doświadczeń. Niektóre z odruchów i postaw można kontrolować lub pozbyć się ich na dobre. Czym dokładnie jest charakter człowieka, co go buduje i jak można na niego wpłynąć?
W tym artykule: Co to jest charakter człowieka? Osobowość a charakter Co buduje charakter? Kiedy kształtuje się charakter człowieka? Jakie są cechy charakteru? Jak mogę kształtować swój charakter? Charakter może być uwarunkowany przez niezliczoną ilość czynników, a także ewoluować na przestrzeni całego naszego życia. Co szczególnie ważne – każdy człowiek jest w stanie go świadomie zmieniać, a wszystko zaczyna się od odrobiny dobrych chęci. Wyjaśniamy, w jaki sposób można kształtować swój charakter. Co to jest charakter człowieka? Charakter jest zbiorem cech, sposobów reakcji na bodźce wewnętrzne i zewnętrzne, mechanizmów radzenia sobie w różnych sytuacjach, ogólnych postaw i schematów myślenia, które uwarunkowane są naszym sposobem postrzegania rzeczywistości i wewnętrzną moralnością. Warunkuje on to, jak dany człowiek odnosi się do otaczającego go świata, innych ludzi oraz samego siebie. Za to, jak się kształtuje, odpowiada wiele kwestii, np. to, w jaki sposób podejmujemy decyzje, jakimi wartościami się kierujemy, jak budujemy relacje z innymi. Zobacz także: Uśmiech jest zaraźliwy… i bardzo dobrze! Dlaczego warto być uśmiechniętym? Uśmiech to jedna z reakcji na to, co nas spotyka. Zazwyczaj jest objawem tego, że wydarzyło się coś pozytywnego. To wspaniały sposób na poprawę nastroju i rozładowanie stresu. Czym dokładnie jest uśmiech i do czego jest potrzebny? Sprawdź, co dzięki niemu zyskujesz. Osobowość a charakter Osobowość i charakter to dwa określenia, które często stosowane są zamiennie, istnieją jednak między nimi pewne znaczące różnice. Osobowość jest przede wszystkim pojęciem szerszym. Obok charakteru mieści ona w sobie między innymi temperament, poziom inteligencji emocjonalnej, zdolności społeczne, ogólny styl bycia, gust itp. Jest ona szeroko rozumianym zestawem tego, co czujemy, myślimy i robimy. Charakter natomiast jest tą częścią naszej osobowości, która została uwarunkowana przez czynniki zewnętrzne, np. dom rodzinny, szkołę, środowisko zawodowe. Pod określeniem tym kryją się moralne i etyczne podstawy naszych zachowań i codziennych dylematów. Mimo tych różnic, używanie obu słów zamiennie w mowie potocznej nie jest błędem i, zależnie od kontekstu, zrozumienie, o co chodzi, nie powinno sprawiać naszemu rozmówcy problemu. Co buduje charakter? Charakter człowieka kształtuje się na bazie wielu różnych czynników, życiowych doświadczeń, a także systemów przekonań, w których dorastaliśmy, czy skłonności do autorefleksji. Wymienienie wszystkich czynników jest bardzo trudne, ponieważ dla każdego z nas, coś innego może okazać się kluczowe w kształtowaniu charakteru, są jednak pewne kwestie, które pozostają fundamentalne. Nasze wartości i przekonania, które często mogą, ale nie muszą, wynikać z systemu moralnego lub religijnego, do którego należymy, lub kiedyś należeliśmy. Życiowe doświadczenia i lekcje, jakie wyciągnęliśmy (lub nie) z naszych porażek i sukcesów. Każde pozytywne lub negatywne zdarzenie, nawet pozornie błahe ma potencjał, by diametralnie wpłynąć na nasz charakter. To, jak wyglądała nasza edukacja. Jaka była szkoła, nauczyciele? Jakie było ogólne podejście do edukacji? Jak wyglądał system kar i nagród? Jak odnaleźliśmy się w grupie i strukturze, którą narzucają zajęcia? Wszystkie doświadczenia społeczne, zwłaszcza te, w które zaangażowaliśmy się w dzieciństwie. Zalicza się do tego to, jak wyglądały nasze kontakty z rówieśnikami, jaką rolę w nich odkrywaliśmy, jak liczna była nasza grupa znajomych. Zasady, jakie panowały w domu rodzinnym, oraz nasze relacje z rodzicami, rodzeństwem i innymi członkami rodziny. Czy dom był wspierającym środowiskiem, czy miejscem wypełnionym lękiem? To, jakie przyjęliśmy strategie radzenia sobie z trudnymi sytuacjami i jakie mamy przekonania na temat świata. Czy łatwo nam je zmienić, czy są raczej stałe? Z czego wynikają? Zainteresowania, pasje oraz naturalne predyspozycje czy talenty. Skąd się wzięły, czy są dla nas budujące i wspierające? Co ciekawe mimo tego, że każdy z nas ma swój własny, indywidualny zestaw cech, istnieją sposoby na to, aby pewne typy charakterów łączyć w grupy. 16 typów osobowości, jest jednym z najpopularniejszych, a jednocześnie najdokładniejszych testów tego rodzaju, który może pomóc nam nieco lepiej zrozumieć swoją naturę. Kiedy kształtuje się charakter człowieka? Charakter człowieka może kształtować się przez całe życie i tak naprawdę, każdy moment jest dobry, aby poświęcić się refleksji i zacząć zmieniać się na lepsze. Niestety zasada ta działa również w drugą stronę – na każdym etapie naszego życia może spotkać nas coś, co sprawi, że diametralnie zmienimy się na gorsze. Panowanie nad swoim charakterem wymaga dużej inteligencji emocjonalnej i stałego pogłębiania samoświadomości. Mimo tego etapem, który jest kluczowy dla rozwoju naszego charakteru, jest dzieciństwo. Doświadczenia wyniesione z domu lub z kontaktów z bliskimi i opiekunami, uczą dziecko podstawowych wartości moralnych, kształtują w nim podejście do zarządzania swoimi emocjami, oraz pokazują, jak rozdzielać zachowania i reakcje na dobre i złe. Nie zawsze niestety są to zdrowe schematy, a rodzice często nieświadomie przekazują swoim pociechom niewspierające wzorce. Dbanie o swój rozwój osobisty jest ważne, aby móc przekazać swojemu maluchowi to, co najlepsze. Zobacz także: Negatywne emocje nie muszą odbierać ci sił. Jak wyrażać negatywne emocje w konstruktywny sposób? Negatywne emocje wywołują dyskomfort, ale są wpisane w ludzkie doświadczenie. Chociaż nikt nie lubi ich odczuwać, mają one znaczenie adaptacyjne i pomagają w przezwyciężaniu tymczasowych trudności. Co powoduje negatywne emocje? Ich rozpoznanie pomaga w poradzeniu sobie z nimi w zdrowy i zrównoważony sposób. Jakie są cechy charakteru? Cechy charakteru zwykliśmy różnicować na pozytywne i negatywne według ogólnie obowiązujących norm społecznych, należy jednak pamiętać, że zależnie od sytuacji i szerszego kontekstu każda z tych cech może zadziałać na naszą (lub czyjąś) korzyść lub szkodę. Pozytywne cechy charakteru Pozytywne cechy charakteru to takie, które uważamy za pomocne w osiąganiu celu, budowaniu wspólnoty, lub wynikające z empatii i jakkolwiek rozumianych dobrych chęci. To również określenia, po które często sięgamy, chcąc kogoś pochwalić lub powiedzieć mu komplement. Najczęściej zalicza się do nich: Pozytywne cechy charakteru to takie, które uważamy za pomocne w osiąganiu celu, budowaniu wspólnoty, lub wynikające z empatii i jakkolwiek rozumianych dobrych chęci. To również określenia, po które często sięgamy, chcąc kogoś pochwalić lub powiedzieć mu komplement. Najczęściej zalicza się do nich: empatia; otwartość umysłu; uczciwość; lojalność; odpowiedzialność; wytrwałość; tolerancja; hojność; zorganizowanie; optymizm; kreatywność; życzliwość; samodyscyplina; współczucie; rzetelność; pokora; dzielność; elastyczność; asertywność. Negatywne cechy charakteru Negatywne cechy charakteru to takie, które oddalają nas od celów, które chcemy osiągać, wpływają destruktywnie na nasze relacje z ludźmi, lub nie sprzyjają budowaniu wspólnoty. Często osobom, które je przejawiają, przypisuje się złą wolę lub chęć zarządzenia innym, czy nawet sabotowanie swoich własnych działań. Powszechne negatywne cechy to: wrogość; skłonność do manipulowania; chciwość; skąpstwo; zazdrość; obsesja kontroli; bycie zamkniętym; złośliwość; arogancja; agresja; kapryśność; krytykanctwo; zawziętość; lenistwo; nieuczciwość; nieodpowiedzialność; nieśmiałość; egocentryzm; bezwzględność; niecierpliwość; podejrzliwość. Zobacz także: Poczucie winy – przyczyny i skutki. Jak poradzić sobie z przytłaczającym poczuciem winy? Poczucie winy może znacząco wpłynąć na relacje z innymi ludźmi i wywołać szereg negatywnych emocji. Jest to subiektywna reakcja na działanie, które stoi w opozycji do ogólnie przyjętego systemu wartości. Poczuciu winy bardzo często towarzyszy wstyd i wyrzuty sumienia. Jak poradzić sobie z tymi przytłaczającymi uczuciami i czy poczucie winy może przynieść jakieś pozytywne skutki? Jak mogę kształtować swój charakter? Charakter kształtuje się przez całe nasze życie, ale nie oznacza to, że jesteśmy skazane na to, aby proces ten dział się samoistnie. Każdy z nas ma ogromny wpływ na to, w jakim kierunku rozwijać będzie się jego osobowość, dlatego właśnie warto zdawać sobie sprawę z tego, co możemy zrobić, aby proces ten był świadomy i sprzyjał naszemu rozwojowi. Buduj samoświadomość Pogłębianie swojej samoświadomości jest kluczowe w budowaniu charakteru. Pomaga nam zrozumieć, jakie są nasze mocne i słabe strony, określić cechy, z których jesteśmy dumni i znaleźć obszary, nad którymi chcemy pracować. Co więcej, w miarę wsłuchiwania się w swój wewnętrzny głos i zagłębiania się w sobie, zyskujemy możliwość zrozumienia, dlaczego nasz charakter ukształtował się właśnie w ten sposób. Świadomość tego bywa niezwykle uwalniająca i pomaga nam zaakceptować siebie takie, jakimi jesteśmy, co jest niezbędne, aby móc dalej się rozwijać. W pogłębianiu swojej samoświadomości pomóc może ci psychoterapia lub lektura książek o rozwoju osobistym. Określ swoje cele Łatwiej jest osiągać to, co sobie zaplanowałaś, kiedy dokładnie wiesz, jakiego efektu oczekujesz. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby precyzyjnie określić to, co chcemy osiągnąć poprzez rozwijanie swojego charakteru. Przykładowe cele to “Chcę być bardziej lubiana”, “Chcę nauczyć się panowania nad stresem”, “Chcę czerpać więcej radości z życia”. Określenie celu pomoże nam również dobrać odpowiednie metody pracy i ukierunkuje nas na szukanie potencjalnych rozwiązań. Jeśli w tym momencie nie przychodzi ci do głowy nic konkretnego, nie martw się. Możesz wypróbować pisanie intuicyjne, jako metodę porządkowania myśli, która pomoże ci odkryć, czego tak naprawdę pragniesz. Rozwijaj umiejętności społeczne Relacje z innymi ludźmi są jednym z najważniejszych czynników wpływających na kształtowanie się naszego charakteru. Zastanów się, jak wyglądają one w twoim wypadku. Czy wspierasz swoich bliskich i czy czujesz się wspierana? Czy twoja grupa daje ci poczucie bezpieczeństwa i możliwość bycia sobą? A może masz problem ze stworzeniem głębokiej relacji, która przetrwałaby próbę czasu? Tego typu pytania nie są proste i często mogą doprowadzić do rozdrapania starych ran, dlatego bądź gotowa też i na trudniejsze chwile. Jeśli potrzebujesz, również w tym wypadku możesz skorzystać ze wsparcia terapeuty, coacha, lub nauczyciela duchowego. Wyciągaj wnioski Ucz się na swoich błędach i wyciągaj z nich wnioski na przyszłość. Staraj się też zmienić perspektywę na trudne, bolesne, a nawet traumatyczne wydarzenia z twojej przeszłości. Dostrzeż w nich okazję do nauki i rozwoju. Nie traktuj też negatywnego feedbacku jako aktu na siebie – to doskonała okazja, aby zrozumieć błędy i rozwijać się w obszarach, które do tej pory sprawiały ci trudność. Nie martw się też, jeśli w tym momencie taka perspektywa wydaje ci się nieprawdopodobna. Zmiana sposobu myślenia może chwilę potrwać, zwłaszcza jeśli miałaś tendencję do brania tego typu przykrych sytuacji bardzo do siebie. Nie poddawaj się i pamiętaj, że każde wydarzenie może stać się początkiem zmiany na lepsze. Zadbaj o równowagę Zachowanie równowagi jest jednym z kluczowych elementów w rozwijaniu swojego charakteru, ponieważ tylko spokojna i wypoczęta możesz być naprawdę sobą. Praca nad charakterem nie jest też wcale łatwa – pochłania masę czasu i energii, dlatego bardzo ważne są wewnętrzne zasoby, które pozwolą ci ją wykonać. Pracoholik może mieć poważne problemy z uważnością na swój ogólny dobrostan, więc przede wszystkim zadbaj o odpowiednie proporcje między pracą a odpoczynkiem i czasem dla bliskich. Równowaga dotyczy jednak również innych sfer życia takich jak zdrowa dieta, regularna aktywność fizyczna oraz umiejętność skutecznego zarządzania stresem. Rozwijaj swoje pasje Znajdź czas na rozwijanie zainteresowań, a jeśli nie jesteś pewna, czym się interesujesz, rozpocznij poszukiwania. Szczera, prosta radość z wykonywania czynności, która daje nam szczęście, jest bezcenna i może mieć zbawczy wpływ na twoje samopoczucie. Odgrywa też kluczową rolę w kształtowaniu charakteru. Rozwijanie swoich pasji uczy nas akceptowania potknięć i pomyłek, wpływa na nasze postrzeganie konkurencji, zwalnia z presji bycia produktywną i pomaga na nowo odkryć w sobie wewnętrzne dziecko. Zależnie od tego, czemu poświęcasz swój czas, możesz wpływać na kształtowanie się konkretnych cech. Np. joga nauczy cię spokoju i opanowania, a malarstwo pomoże ci rozwijać kreatywność i wyrażać emocje. Pieczenie lub ogrodnictwo mogą pokazać ci zalety wynikające z cierpliwości i dokładności, a szycie lub szydełkowanie sprawić, że będziesz dumna ze swoich oryginalnych ubrań i własnej samowystarczalności. Zobacz także: Jakie są emocje i co musisz o nich wiedzieć? Naucz się je rozpoznawać, aby lepiej zrozumieć samą siebie Emocje są wynikiem codziennych doświadczeń i interakcji. Nie są tym samym, co uczucia. Różni jest przede wszystkim długość ich odczuwania. Jakie są emocje? Według badaczy da się je wyróżnić i ująć w pewne grupy. Ich rozpoznanie może wpłynąć pozytywnie na relacje międzyludzkie i prowadzi do rozwoju inteligencji emocjonalnej. Bądź otwarta Zachowaj otwartość na naukę i przyjmuj wsparcie od życzliwych ci ludzi. Nie poddawaj się, nawet jeśli czasem masz wrażenie, że kręcisz się w kółko lub że cały świat sprzysiągł się przeciwko tobie. W takich momentach sięgnij po wybraną przez siebie technikę relaksacyjną, zaakceptuj swoją chwilę słabości i ponownie otwórz się na czerpanie nauki z trudnych doświadczeń. Nie bój się też prosić o wsparcie innych ludzi – szczera rozmowa z zaufaną osobą, jest w stanie pomóc ci ułożyć sobie w głowie sprawy, które jeszcze przed chwilą wydawały się beznadziejne. Możesz skorzystać również z pomocy terapeuty lub grupy wsparcia. Jeśli twoje samopoczucie jest obniżone od dłuższego czasu, rozważ też wizytę u psychiatry, który pomoże ci dobrać odpowiednie leki (jeśli okaże się to konieczne).
Stoicyzm obiecuje życie bez bólu? Ile z tej starożytnej filozofii może wziąć dla siebie współczesny człowiek?
Stoicyzm to postawa wobec życia, która w czasach starożytnych znana była pod postacią jednego z dominujących nurtów filozoficznych. Współcześnie bazuje na zachowaniu dystansu wobec różnych życiowych wydarzeń. Stoicyzm zakłada, aby skupić się na własnym wnętrzu i przyjmować ze spokojem oraz opanowaniem wszelkie niespodzianki od losu. Jak pogodzić takie podejście z doświadczaniem i przeżywaniem emocji?
W tym artykule: Stoicyzm - co to? Na czym polega stoicyzm? Co twierdzili stoicy? Stoicyzm - cechy Jak zostać współczesnym stoikiem? Stoicyzm – cytaty Stoicyzm to coś więcej niż starożytny grecki nurt filozoficzny. Choć w swojej pierwotnej formie narodził się przeszło 2500 lat temu, to jego założenia wciąż inspirują współczesnych myślicieli. Niektóre z nich pozostają aktualne, do innych należy podejść z pewną dozą dystansu. Wyjaśniamy, jak zostać współczesnym stoikiem. Stoicyzm - co to? Stoicyzm jest nurtem filozoficznym, który wywodzi się z hellenistycznych Aten, a jego początki sięgają IV w. p.n.e. Za pierwszego stoika uważa się zaś Zenona z Kition. Choć ojczyzną stoicyzmu jest Grecja, to cieszył się on również popularnością wśród Rzymian, a obecnie za jednych z najpopularniejszych myślicieli w tym nurcie uznaje się Senekę i Marka Aureliusza. Współczesny stoicyzm mocno zakorzeniony jest w tradycji antycznej, ale rady zaczerpniętego od żyjących przed wiekami filozofów adaptowane są na współczesne warunki i standardy. Mimo to główna myśl stoicyzmu, czyli umiejętność zachowania spokoju ducha nawet w obliczu skrajnych doznań emocjonalnych, pozostaje niezmienne ta sama. Za współczesnych myślicieli głoszących uaktualnioną wersję tej filozofii uznaje się między innymi Williama B. Irvine’a, autora książek takich jak “Przewodnik dobrego życia. Starożytna sztuka stoickiej radości” lub “Wyzwanie stoika. Jak dzięki filozofii odnaleźć w sobie siłę, spokój i odporność psychiczną”, lub Massimo Pigliucciego autora “How to be a stoic” (ang. Jak być stoikiem?). Zobacz także: Porażka jest źródłem sukcesu. Jak przerobić porażkę i wyciągnąć z niej wnioski? Porażka wywołuje szereg negatywnych odczuć. Zazwyczaj stoi za nią rozgoryczenia, zawód i smutek. To trudne, ale cenne doświadczenie, z którego można wyciągnąć lekcję na przyszłość. Zobacz, jak poradzić sobie z porażką i ruszyć z miejsca. Na czym polega stoicyzm? Stoicyzm koncentruje się przede wszystkim na rozwoju wewnętrznym jednostki, której głównym i nadrzędnym celem powinna być umiejętność zachowania spokoju w każdych okolicznościach. Postawa ta wynikać powinna przede wszystkim z umiejętności rozróżniania rzeczy na te, na które możemy wpłynąć (i zajęcia się nimi) oraz rzeczy, które pozostają poza strefą naszego wpływu (i zaakceptowanie ich bez względu na końcowy wynik). Niektórzy mogliby powiedzieć, że stoik to konformista, który nagina się okoliczności, ale nic bardziej mylnego! Stoicy kładą silny nacisk na budowanie wewnętrznego kompasu moralnego i stawiają mocne rozgraniczenie między akceptacją tego, co nieuniknione, a bezrefleksyjnym podążaniem za tłumem. Pamiętaj, że choć możliwość pozostanie niewzruszoną niezależnie od sytuacji, może wydawać się kuszącą obietnicą życia bez bólu, to biorąc pod uwagę aktualną wiedzę na temat ludzkiej psychiki, nie powinnaś brać tego założenia do siebie zbyt dosłownie. Emocje są były i będą nieodłączną częścią życia każdego z nas i wypieranie ich lub niedopuszczanie do siebie może mieć poważne skutki dla zdrowia psychicznego i fizycznego. W dalszej części artykuły wyjaśniamy, jak pogodzić przeżywanie emocji z życiem według zasad stoicyzmu. Co twierdzili stoicy? Poniżej wymieniamy główne założenia filozofii stoików. Unikanie nadmiernych emocji, pragnień czy zbyt silnych popędów. Minimalizm w korzystaniu z dóbr materialnych. Akceptacja dla śmierci, choroby i straty. Podchodzenie do życia z determinacją w osiąganiu naszych celów i przejście przez nie z podniesioną głową. Rozwijanie wewnętrznej mądrości na podstawie życiowych doświadczeń. Współczucie i umiejętność spojrzenia na świat oczami drugiego człowieka. Stoicyzm nie jest jedynie filozofią kanapową. Ogromną rolę odgrywa w niej umiejętność wprowadzenia wymienionych zasad w życie. Zgodnie z założeniami tej filozofii, stoik koncentruje się przede wszystkim na sobie i własnym wnętrzu i raczej unika rozliczania bliźnich z ich błędów. Zobacz także: Mapa emocji w ciele pomoże ci lepiej zrozumieć swoje uczucia. Jak stworzyć własną mapę emocji? Mapa emocji w ciele pomaga lepiej zrozumieć połączenia pomiędzy umysłem a fizycznością. Wszystkie odczucia i emocje wpływają na całe ciało, które odpowiada konkretnymi reakcjami. To droga do samopoznania i lepszego radzenia sobie ze stresem oraz nagromadzonym napięciem. Jak emocje objawiają się w ciele? Sprawdź, w jaki sposób stworzyć własną mapę emocji. Stoicyzm - cechy Filozofia stoików zakłada pielęgnowanie i rozwijanie w sobie szlachetnych cech charakteru, które mogą pomóc w osiągnięciu wewnętrznego spokoju i emocjonalnej równowagi. Poniżej wymieniamy najważniejsze z nich. Mądrość jest uważana przez stoików za wartość nadrzędną, rozumieją oni jednak tę cechę głównie jako spokój i dojrzałość emocjonalną wynikająca z życiowego doświadczenia. Tak rozumiana mądrość pomaga nam oddzielić sprawy, na które mamy wpływ, od tych, na które go nie mamy. Umiar we wszystkim, zwłaszcza w dążeniu do zdobywania dóbr materialnych, w pragnieniach i oczekiwaniach. Jeśli apetyt rośnie w miarę jedzenia, to stoicy radzą raczej, aby się nie przejadać. Narzekanie na to, czego ci brakuje, staraj się więc zastąpić wdzięcznością za to, co masz. Bycie niewzruszonym, to termin, który z powodu greckiego brzmienia słowa apatheia bywa błędnie interpretowany jako apatia i zobojętnienie. Chodzi w nim jednak raczej o umiejętność zachowania spokoju nawet w obliczu tragedii i niepopadanie w skrajne stany emocjonalne. Sprawiedliwość, którą okazujemy zarówno sobie, jak i innym. Polega na okazywaniu szacunku każdemu, niezależnie od jego statusu materialnego oraz sprawiedliwe i uczciwe traktowanie ludzi, bez względu na to, czy są nam bliscy, lub czy możemy z ich pomocą coś osiągnąć. Pokora rozumiana jako skromność, nieprzechwalanie się i akceptację swoich słabości, ale też jako poddanie się sile wyższej. Dzięki pokorze zrozumieć możemy, że na większość spraw nie mamy wpływu, a tym samym martwienie się o nie z gruntu pozbawione jest sensu. Empatia jest jedną z najważniejszych cnót stoika. Powinna być rozumiana jako umiejętność wejrzenia w sytuację drugiego człowieka, a jeśli to możliwe okazanie mu wsparcia lub podzielenie się radą. Stoicyzm naucza, by unikać oceniania, zarówno siebie, jak i innych, a empatię postrzega się jako zrozumienie tego, że każdy z nas ma swoją indywidualną historię i własny bagaż doświadczeń. Odwaga oznacza dla stoików spokój ducha, z jakim podchodzi on do codziennych wyzwań, jakie stawia przed nim życie. Niezależnie od okoliczności, stoik gotowy jest zmierzyć się z konsekwencjami swoich działań oraz przyjąć zarówno dobre, jak i złe wydarzenia. Jak zostać współczesnym stoikiem? Zostanie współczesnym stoikiem, polega na czerpaniu z mądrości starożytnych filozofów, z uwzględnieniem aktualnej wiedzy na temat ludzkiej psychiki oraz mechanizmów radzenia sobie z lękiem. Podpowiadamy, co możesz zaczerpnąć z tego nurtu, aby nieco zbliżyć się do życia zgodnie z zasadami filozofii stoickiej oraz odpuścić nieco niepotrzebnego napięcia i stresu, w jaki wpędza nas współczesny świat. Zobacz także: Nadwrażliwość emocjonalna – dar czy przekleństwo. Jak poradzić sobie z nadwrażliwością emocjonalną? Nadwrażliwość emocjonalna dotyczy osób, które odznaczają się wielką empatią i mają tendencję do częstego zamartwiania. W takim przypadku intensywność przeżywania jest o wiele większa. Dotyczy to emocji podstawowych oraz uczuć. Osoby nadwrażliwe są wyczulone na krytykę, często odczuwają stres lub lęk i wykazują skłonności do perfekcjonizmu. Sprawdź wszystkie objawy oraz zobacz jak radzić sobie z emocjonalną nadwrażliwością. Rozwijaj swoją wiedzę o stoicyzmie Filozofia stoicyzmu to fascynujące zagadnienie, jednak do jego studiowania polecamy podejść ze sporą dozą dystansu. Wiele z prawd, głoszonych przez klasyków zdążyło się już zdezaktualizować, a niektóre z nich przeczą wręcz współczesnej wiedzy na temat psychologii. Nie mniej, jednak jeśli jest to odłam filozofii, który szczególnie cię fascynuje i czujesz, że możesz znaleźć w nim coś dla siebie, to koniecznie idź za tym przeczuciem. Zacznij od “Listów moralnych” Seneki i “Rozmyślań” Marka Aureliusza. Klasyczne teksty warto uzupełnić rozmyślaniami współczesny filozofów, np. “Jak praktykować stoicyzm” autorstwa Warda Farnswortha lub “Zachowaj spokój. Stoicyzm w praktyce na dzisiejsze czasy” Brigid Delaney. Jeśli tego typu lektury nie wydają ci się jednak ciekawe, nic się nie martw. Nie musisz być akademikiem, aby móc stosować stoicyzm w praktyce. Stanowią one jednak ciekawy punkt wyjścia i mogą być źródłem inspiracji. Praktykuj radykalną akceptację Stoicyzm zakłada, że ze spokojem ducha akceptujemy wszystko, co nie zależy od nas. Postawa ta jest bardzo uwalniająca, pomaga nam odpuścić lęk o przyszłość, a także wyzbyć się wykańczającego poczucia, że powinniśmy kontrolować każdy aspekt naszego życia. W praktyce jednak osiągnięcie jej może być bardzo trudne, zwłaszcza jeśli do tej pory miałaś tendencję do zamartwiania się i do czarnowidztwa. Nie martw się, jeśli mimo zmiany perspektywy, potrzeba kontroli dalej będzie do ciebie powracać. Odczuwanie lęku i stresowanie się rzeczami, z którymi nie możemy nic zrobić, daje niekiedy złudne poczucie, że aktywnie działamy, choć nie ma niczego, co faktycznie mogłybyśmy już zrobić. Daj sobie czas na pełną zmianę i pozwól sobie na potknięcia lub zrobienie kilku kroków do tyłu. Aby nauczyć się odpuszczania i akceptacji polecamy praktykować medytację oraz regularnie pisać w dzienniku. Pomóc mogą również sesje z coachem lub psychoterapia. Zachowaj umiar Zachowanie umiaru w dzisiejszym, głośnym od reklam świecie może być prawdziwym wyzwaniem, jest to jednak jedna z głównych zasad stoicyzmu. Nie szukaj szczęścia w rzeczach materialnych i w dobrach doczesnych, lecz w sobie, w relacjach z innymi i w kontakcie z naturą. Zasada ta zachęca do budowania swojego wewnętrznego bogactwa i przedkładania go ponad status, jaki dać nam może posiadanie rzeczy, których w zasadzie nie potrzebujemy. Nie oznacza to oczywiście, że już nigdy w życiu nie masz prawa iść na zakupy, nie starać się o awans lub nie sprawić sobie drobnej przyjemności. Chodzi raczej o zmianę perspektywy i zadanie sobie pytania, po co tak właściwie ci te wszystkie rzeczy? Czy chcesz komuś zaimponować? Czy chcesz sobie coś zrekompensować? A może masz potrzebę, aby udowodnić coś całemu światu? Odpowiedz sobie uczcie na to pytanie i zastanów się, czy to właśnie dobra materialne dają ci prawdziwe szczęście. Panuj nad emocjami Zasada stoicyzmu mówiąca o trzymaniu swoich emocji na wodzy bywa często niewłaściwie interpretowana. Życie zgodnie z tą filozofią nie oznacza, że już nigdy nie poczujesz ani pozytywnych, ani negatywnych emocji. Bynajmniej nie chodzi też o to, abyś wypierała lub tłumiła złość i lęk, które od czasu do czasu pojawiają się w każdej z nas. Zrobienie tego, raczej nie skończyłoby się dobrze dla twojego zdrowia psychicznego. Panowanie nad emocjami oznacza raczej umiejętność trafnego ich rozpoznania, pozwolenie sobie na to, aby faktycznie je poczuć, zaakceptować je takimi, jakie są, a następnie odpuścić i pozwolić im odejść. Wlicza się w to również podjęcie działania zgodnego z naszym wewnętrznym głosem, w sposób, który nie skrzywdzi naszego rozmówcy, lub zrezygnowanie z działania, które jednak jest naszą świadomą decyzją, a nie wynikiem lęku. Osiągnięcie pełnej skuteczności w dziedzinie panowania nad emocjami może zająć całe lata. Warto skorzystać podczas tego procesu ze wsparcia terapeuty lub sięgnąć po książki o rozwoju osobistym. Pracuj nad zdrową samooceną Stabilna i zdrowa samoocena to prawdziwy skarb. Dzięki niej twoje poczucie własnej wartości nie jest uzależnione od twoich osiągnięć, statusu materialnego, czy wyglądu. Osiągasz stan, w którym jest gotowa zaakceptować i pokochać siebie w pełni z całym dobrodziejstwem inwentarza. To zaś zwiększa twoją odporność na stres, pozwala nie brać sobie zbyt mocno do serca niepowodzeń czy negatywnego feedbacku, a także dostrzegać okazję do nauki tam, gdzie inni widzą porażkę. Silna samoocena dla większości osób jest jednak wynikiem ciężkiej pracy, przepracowanych traum i stanowi efekt wielu lat ćwiczeń rozwijających samoświadomość i budujących charakter. Z pewnością jest to jednak cel, do które warto dążyć. Aby pracować nad samooceną, należy zacząć od zdefiniowania swoich kompleksów, a następnie namierzenia ich źródeł. Bądź ze sobą szczera, ale uważaj! Na początku może nie być to zbyt przyjemne, ponieważ będziesz musiała skonfrontować się ze swoim cieniem. Zobacz także: Jak radzić sobie ze złością? 7 sprawdzonych sposobów na bezpieczne wyrażanie i przepracowanie złości Złość jest kojarzona z negatywnymi odczuciami, jednak każdy z nas doświadczył jej w swoim życiu co najmniej kilka razy. Bardzo ważne jest, aby nauczyć się tego, jak radzić sobie z tym uczuciem w sposób konstruktywny. Złość nie powinna przejmować nad nami kontroli, jednak tłumiona może prowadzić do przykrych konsekwencji. Zobacz, jak pozbyć się nagromadzonego napięcia. Stoicyzm – cytaty Nic tak nie inspiruje, jak cytaty filozofów i pisarzy, zarówno tych współczesnych, jak i samych ojców stoicyzmu. Oto kilka złotych myśli, które mogą natchnąć cię do zmian na lepsze. “Największą przeszkodą w życiu jest oczekiwanie, które zależy od jutra i marnuje dzień dzisiejszy”. Seneka “A szczęśliwy – to ten, kto los szczęśliwy sam sobie przygotował. A szczęśliwy los – to dobre drgnienie duszy, dobre skłonności, dobre czyny”. Marek Aureliusz “Kto każdą chwilę obraca na swój użytek, kto każdy dzień układa jakby swój dzień ostatni, ten ani nie pragnie jutra, ani się go nie lęka”. Seneka “Nawet nie wierząc w siły kosmosu czy w przeznaczenie, możemy przejąć od stoików pogląd, że poczucie niesprawiedliwości nic nie daje”. Charles Pepin “Nie ma drogi do pokoju, gdyż pokój jest drogą”. Mahatma Gandhi “Być może zabrzmi to dziwnie, ale mądry człowiek wie, że chociaż przeciwności losu bywają druzgocące, to jeśli przyjmiemy odpowiednie nastawienie, mogą nas wzmocnić, dzięki czemu łatwiej nam będzie znosić nieszczęścia w przyszłości”. William B. Irvine.