Katarzyna Kołeczek - gwiazda serialu TVN "Mamy to!": "Jesteśmy przebodźcowanymi matkami"
Jak być dobrą mamą w XXI wieku? Dlaczego - mimo tuzinów przeczytanych książek - wciąż jest w nas wiele niepewności i czy da się pogodzić wychowanie dziecka z rozwojem kariery zawodowej? Na wiele tych pytań znajdziecie odpowiedź, czytając rozmowę z Katarzyną Kołeczek - aktorką i współtwórczynią serialu "Mamy to!" w TVN. Poznajcie bliżej kobietę, która niczego nie żałuje, nigdy nie ma dosyć i która kilka lat temu zagrała w jednym filmie z Collinem Firthem i Renee Zellweger!
Gdy po studiach aktorskich wyjechała do Londynu, jej kariera nabrała tempa. Polska aktorka zagrała w kilku topowych produkcjach i spotkała się na jednym planie z Collinem Firthem i Renee Zellweger, z ktorymi zagrała w "Bridget Jones 3". Katarzyna Kołeczek - bo o niej mowa - zostawiła to wszystko dla jednej wyjątkowej chwili w swoim życiu: NARODZIN CÓRKI. Jak macierzyństwo zmieniło jej życie i czy żałuje, że nie została w Londynie? Przeczytajcie wywiad! Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Jesteś współpomysłodawczynią serialu „Mamy to”, który dedykowany jest młodym rodzicom. Skąd taki pomysł i dlaczego akurat teraz zrodził się on w Twojej głowie? Katarzyna Kołeczek: To serial, który powstał ze szczerej potrzeby serca. Gdy zostałam mamą, sama szukałam takich seriali. Nie ukrywam, że byłam trochę zagubioną mamą. Nie miałam zbyt wielu koleżanek, które miały małe dzieci i mogłyby mnie z tym macierzyństwem oswoić. Stąd poszukiwanie wsparcia w serialach. Obejrzałam „The Letdown” czy „Working Mums” na Netflixie. Potem trafiłam na „Rodziców” na HBO. W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że nie ma w Polsce serialu dla rodziców. Razem z moją koleżanką Laurą Breszką zaczęłyśmy budować tę historię. Skoczyłyśmy na głęboką wodę. Co serial „Mamy to” może dać polskim rodzicom? Polscy rodzice w naszym serialu mogą się przejrzeć jak w lustrze. Gdy rozmawiam z widzami „Mamy to”, czy też z moimi znajomymi, którzy mają małe dzieci, wszyscy mówią: „To jest o nas!”. Taki był cel, żeby on był bliski, żeby to był serial od rodziców dla rodziców. To miał być fajny, ciepły serial, zarówno dla mamy, która właśnie karmi piersią, jak i dla taty na wieczór. Chociaż jest to serial uniwersalny, każdy tu znajdzie coś dla siebie. Czy będziecie kontynuować tę serialową przygodę? Wszystko zależy od słupków oglądalności (śmiech). Miałyśmy wielkie szczęście, że trafiłyśmy pod skrzydła Doroty Kośmickiej-Gacke, która tchnęła w ten projekt życie. To ona jest matką tego serialu. Co będzie dalej, zależy od widzów. Photo: Sesja serialu "Mamy to!" / Iza Grzybowska Gdy dowiedziałaś się, że zostaniesz mamą, przyznajesz, że było w Tobie wiele niepewności. Bardzo często się z tym spotykam, sama jestem mamą dwójki dzieci. W nas, matkach jest sporo wątpliwości, strachu, braku zaufania do siebie samych. A przecież koniec końców bycie matką jest czymś zupełnie naturalnym, instynktownym niemalże. Skąd bierze się ten lęk i niepewność? Myślę, że to może wynikać z przebodźcowania. Co masz na myśli? Jesteśmy przebodźcowani jako społeczeństwo, ale też jako kobiety. Uwielbiamy podglądać życie innych, porównywać się do innych. Bardzo łatwo wpaść w pułapkę przebodźcowania choćby wiedzą na temat macierzyństwa. To w sumie ciekawe spostrzeżenie… Na przykład ja zauważyłam u siebie, że im więcej poradników dla rodziców czytam, tym większy jest we mnie niepokój. Im więcej czytałam książek przed porodem, tym większy był we mnie lęk. W pewnym momencie musiałam odłożyć te książki, bo naprawdę nie potrafiłam normalnie funkcjonować. Pomyślałam sobie: „Kurczę, to przecież musi się udać”. Wzięłam głęboki oddech, pobyłam sama ze sobą i stopniowo odzyskałam balans. Myślę, że to jest bardzo ważne, by mieć dystans, uciekać od nadmiaru bodźców, ale też od nadmiaru wiedzy. Nie wszystko musimy wiedzieć, nie wszystko jest nam potrzebne. Zamiast zadawać sobie w nieskończoność pytania typu: „Czy ja jestem gotowa, czy ja udźwignę ciężar, czy będę dobrą matką?”, po prostu to zróbmy. Pamiętam rozmowę z moją zmarłą już babcią, którą pytałam o to wszystko, a ona odpowiadała, że to po prostu to się działo. I mieliśmy nie jedno dziecko, i nie dwoje, a całą gromadę! Może dzieci nie miały tak wspaniałych warunków życia jak dzisiaj, ale mimo wszystko to jakoś funkcjonowało, a dzieci dorastały i stawały się kolejnym pokoleniem. My mamy za to dzisiaj w sobie wiele wiedzy, wiele strachu i wielką potrzebę bycia idealną mamą. To prawda. To również jest pewnego rodzaju misja mojego serialu „Mamy to” - byśmy dali sobie szansę na popełnianie błędów. Nie musimy być perfekcyjnymi rodzicami. Najważniejsze, byśmy byli przy dziecku, otaczali je otuliną miłości, żeby ono rosło i rozkwitało w tym szczęściu i miłości. Nie musimy mieć na wszystko złotego środka. Ja też bywam nieidealną mamą. Moja córeczka Marianka ma trzy lata i ma różne wybuchy złości, buntu. Czasami nie wiem, jak na to zareagować. Czasem pierwszą reakcją jest jakiś gniew, ale też uczę się panować nad sobą, uczę się siebie i uczę się jej. Właściwie uczymy się tej naszej relacji – jak to zrobić, żeby siebie nawzajem nie krzywdzić. Grasz w Polsce, ale też wiele łączy Cię z Londynem. pomieszkiwałaś tam kilka lat. Czy jest jakaś różnica między wychowywaniem dziecka w Polsce i na Wyspach? Nie wiem do końca, jak wygląda wychowywanie dzieci w takiej klasycznej, brytyjskiej rodzinie, ale wydaje mi się, że tam jest więcej luzu. Brytyjskie mamy zachęcają dzieci do samodzielnego odkrywania świata, nie trzymają ich kurczowo za rękę. Mówisz o tzw. „parasolowych rodzicach”? Tak, nadopiekuńczy rodzice to nic dobrego. Pozwólmy dziecku doświadczać i poznawać świat po swojemu. Bądźmy przy dziecku, gdy czuje się zagrożone i tego potrzebuje, ale nie stójmy nad nim. Dajmy mu trochę oddechu. A jak Brytyjczycy traktują kobietę w ciąży? Tu jest spora różnica. Doświadczyłam jej na własnej skórze. Będąc w ciąży, grałam w brytyjskim serialu. Cała produkcja traktowała mnie jak królową! Chuchali, dmuchali. Gdy potrzebowałam transportu, kupili mi nawet miejsce w samolocie w klasie biznes. Na Wyspach kobieta w ciąży otoczona jest wyjątkową troską i opieką, czego w Polsce nie doświadczyłam. W naszym kraju kobieta w ciąży stoi w kolejce do pobrania krwi, jak każdy inny pacjent. Nikt ci miejsca nie ustąpi, zazwyczaj spotyka cię znieczulica. Zauważyłam, że niektóre kobiety w ciąży noszą takie przypinki i to mi się bardzo podoba, one mówią: „Hej, jestem w ciąży, czasami trudno mi jest stać tak długo jak tobie w tej kolejce czy w autobusie”. Może to coś pomoże… Jesteś mamą, ale wspominasz, że początkowo czułaś się bardzo niepewnie. Co powiedziałabyś kobiecie, która mówi, że nie chce i nigdy nie będzie mieć dzieci? Mam wiele koleżanek, które są w moim wieku, przed 40. i nie chcą mieć dzieci, bo na przykład nie spotkały w swoim życiu odpowiedniego partnera, albo chcą zrobić karierę i nie chcą z tego rezygnować. Mają bardzo jasny cel w życiu. Są i takie kobiety, które nie czują instynktu macierzyńskiego i im wystarczy posiadanie kota albo psa. Absolutnie uważam, że trzeba to uszanować. Nie ma jednego modelu na szczęśliwe życie. Jednak, jeśli pytasz mnie, czy kobiety powinny hamować się przed posiadaniem dziecka tylko ze względu na ten lęk przed macierzyństwem, to jest bardziej złożony temat. Myślę, że ogólnie warto w życiu walczyć ze swoimi lękami, aczkolwiek doskonale rozumiem, że ten lęk może sparaliżować. Nie oszukujmy się, dziecko wywraca życie do góry nogami i potwierdzi to niemal każda mama. Widzę to też na przykładzie mojego życia. Macierzyństwo totalnie je odmieniło – z aktywnej aktorki, dzielącej życie między Warszawę a Londyn, mieszkającej właściwie w małej walizce, stałam się domatorką i zaczęłam wić gniazdo i wiję je do tej pory. Cieszę się z tego. Zmieniłam się też jako człowiek. Musiałam również zrezygnować z niektórych rzeczy. Kilka spektakularnych wydarzeń mnie ominęło. Kilka ról w Londynie, być może znaczących w mojej karierze, mi uciekło… I to były konkretne propozycje. Takie, dzięki którym mogłam przejść się po czerwonym dywanie obok największych sław Hollywood. Te propozycje były już konkretne… Nie żałujesz? Nie, nie, nie. Nie żałuję. Poza tym nic straconego, cały czas myślę, że wrócę do Londynu. Przez długi czas tam był całkowity lockdown, ale powoli życie wraca do normalności. Bardzo chciałabym tam pracować. Praca w Londynie jest czymś, co daje mi niesamowitą energię, brakuje mi tego podejścia brytyjskiego, jeśli chodzi o pracę w filmie czy serialu. Jest różnica jeśli chodzi o ten rynek między Polską a Wielką Brytanią? Zdecydowanie. Na Wyspach ten rynek jest o wiele większy. Gdy nie powiedzie ci się na jednym castingu, to zaraz jest kolejny, i kolejny, i kolejny, a tymczasem w Polsce tych castingów jest jak na lekarstwo. Ja naprawdę tych castingów mam w ciągu roku do policzenia na palcach jednej dłoni. Wszystko dlatego, że niewiele jest produkcji… Tak, a do tego dochodzi presja, że ten jeden jedyny casting musi przynieść wymierny efekt. Jeżeli człowiek na coś tak się napina, to prawdopodobnie to się nie uda. W Londynie ten biznes jest ogromny, jeśli nie robi się akurat filmu czy serialu, to można robić pracę głosem, realizuje się reklamy, cały czas coś się dzieje, oczywiście w Polsce ten przemysł także się rozrasta, ale wciąż to trudny rynek, trudno jest się przebić. Poza tym, w Londynie nie do końca patrzą na twoje CV. Jak to możliwe? Nie ma znaczenia twoje dotychczasowe portfolio? W dużej mierze tak. Po prostu idziesz na casting i albo grasz dobrze i cię zatrudniają, albo nie. Tymczasem w Polsce jednak bardzo ważna jest popularność. Jak komuś uda się już wspiąć wyżej, to nie chce pozwolić sobie na oddech. Rozumiem, że tam jest większa otwartość na nowe twarze, nowe głosy, nowych ludzi? Tam bardzo ceni się indywidualność – coś, czego na ten moment brakuje mi w Polsce. U nas w kraju generalnie są pewne typy i te typy się powtarzają. Podobnie jest w polskich szkołach aktorskich. Kończyłam Akademię Teatralną w Warszawie. Co roku kończyły ją podobne typy. Rok przede mną była koleżanka, do której byłam podobna. Rocznik za mną też była dziewczyna, która też była bardzo podobna. My byliśmy przyjmowani typami do szkoły. Wszyscy zawsze mówili, że z Warszawy to wychodzą amanci, a z Krakowa wychodzą charakterystyczni, a z Łodzi to wychodzą jeszcze inni (śmiech). Choć obecnie to się zmienia. W Londynie za to bardzo zwraca się uwagę na indywidualność. Na to, co każdy kulturowo wnosi. Bardzo często jest tak, że rola napisana jest na dziewczynę z Europy Wschodniej i dopiero w momencie castingu produkcja decyduje, jaka to ma być konkretne narodowość. Czyli w Londynie wiele dzieje się jeszcze podczas produkcji? Scenariusz cały czas jest jeszcze do zmiany? Tak, bardzo często tak jest. Czy Anglicy lubią Polaków? Myślę, że tak, choć spotkałam się kilka razy z nieco ksenofobicznymi historiami, ale to się bardzo zmienia. Ogólnie lubią nas, bo lubimy chodzić po pracy na piwo (śmiech). Ok. To nas łączy! (śmiech) Ja akurat lubię piwo, więc po planie szłam z całą ekipą na pinta. Anglicy lubią się socjalizować, a ja wykorzystywałam te spotkania jako ćwiczenie językowe. Generalnie lubią Polaków i bardzo nas szanują. Zawsze powtarzają, że „jako painter i decorator najlepsi są Polacy”. Bardzo cenią Polaków jako fachowców w zawodach rzemieślniczych, ale również na wyższych stanowiskach. Generalnie spotykały mnie same miłe rzeczy. Czyli nie doświadczyłaś ksenofonii wobec Polaków na Wyspach? Niewiele było takich sytuacji. Najbardziej odczułam to podczas głosowania za Brexitem. Pomieszkiwałam wtedy u mojego kolegi w południowym Londynie, w pięknej dzielnicy. Do metra musiałam przejść kilka przecznic. Pamiętam, że jechałam na jakiś casting i w każdym oknie było wywieszone „Vote for Brexit”. Byłam w dużym szoku. Jakby oni krzyczeli: „Chcemy się od was uwolnić”. Być może odebrałam to wtedy zbyt mocno, ale mnie to naprawdę uderzyło. Nie wiedziałam, że tam są takie nastroje, że aż tyle osób chce wyjść z Unii Europejskiej. Być może to była kwestia tej dzielnicy, bo generalnie Londyn był przeciwny Brexitowi, aczkolwiek znam wiele osób, które głosowały za. To zapytam o jeszcze jedno wspomnienie z pracy w Londynie. Czy to prawda, że spotkałaś się na jednym planie filmowym z Collinem Firthem i Renee Zellweger? To było spotkanie na planie prawdziwej, wysokobudżetowej, hollywoodzkiej produkcji. Zaledwie jeden dzień zdjęciowy, ale uwierz mi, że wcale nie tak łatwo jest tam się dostać. Siedziałam ramię w ramię na make upie z Collinem Firthem i muszę przyznać, że miałam motyle w brzuchu. Wcale ci się nie dziwię, co najmniej połowa kobiet na tej planecie czułaby się podobnie! (śmiech) Wiesz, to nie była wielka rola, zaledwie epizod. Grałam dziewczynę z zespołu, którego bronił w sądzie Mark Darcy, ale to było jak sen. Miałam szansę spotkać się i rozmawiać z hollywoodzkimi gwiazdami pierwszej ligi. Pod koniec dnia rozmawiałyśmy z Renee Zellweger, która powiedziała nam, że byłyśmy super i że bardzo nam kibicuje. Wspaniałe przeżycie… I rozmawiałaś ze wspaniałym Markiem Darcy’m na make-upie. Kto do kogo zagadał pierwszy? Ja – przedstawiłam się, a on zapytał: „Ty jesteś z Polski? Zawsze chciałem pojechać do Krakowa, ale jeszcze tam nie byłem”. Odpowiedziałam mu, że powinien odwiedzić Kraków i że na pewno by mu się spodobało. To był taki typowy small talk, ale dla mnie to było coś wielkiego. Spotkać jednego dnia dwóch laureatów Oscarów i uścisnąć ich dłonie - to nie było moje największe marzenie aktorskie, ale na pewno było to fascynujące spotkanie, zwłaszcza dla zwykłej dziewczyny z Polski. Miałam takie poczucie, że kurczę, wszystko jest możliwe. Photo: archiwum prywatne Zatem zadam to pytanie, czy oni „gwiazdorzą”? Nie, absolutnie nie. Mam wrażenie, że im większa gwiazda, tym mniej „gwiazdorzenia”. Renee Zellweger przyszła na ten screening przedpremierowy w stroju do joggingu. Powiedziała, że ona teraz biega dużo, dba o kondycję, ale przybiegła nam podziękować i uściskać wszystkich. Podobnie było z Collinem Firthem, nie było żadnej ochrony, która strzegłaby go i nie pozwalała zbliżyć się do niego. Miałam okazję poznać też Michele Fairley, która grała Lady Stark w „Grze o Tron”. W sumie to właściwie dzięki niej zaczęła się moja przygoda aktorska na Wyspach. Spotkałam ją w moim pierwszym filmie, który robiłam w Irlandii Północnej. To ona zagadała do mnie na przyjęciu kończącym zdjęcia, zapytała: „Ej Polka, chcesz się napić piwa?”. (śmiech) Pamiętam, że paliła papierosy mentolowe, a ja właśnie rzucałam, ale wytrzymałam. Nie dałam się namówić. Taka gwiazda proponuje Ci papierosa, a Ty mówisz nie? Trzeba mieć silną wolę… Miałam taki moment, że się zawzięłam. Potem niestety wróciłam, ale wielu lat w ogóle nie palę. Jestem tzw. palaczem towarzyskim. Michele Farley na tyle mnie polubiła, że to palenie nie było istotne. To ona przedstawiła mnie swojemu agentowi. Od tego się zaczęło. Pamiętam ten dzień, gdy przyleciałam do Londynu i ona mówi: „Nie uwierzysz, dostałam dzisiaj telefon w sprawie roli – będę grać Lady Stark w Grze o Tron”. Pamiętam, że poszłyśmy wtedy do pubu i wzniosłyśmy toast za Lady Stark! Zastanawia mnie, jak to działa. Jesteś początkującą aktorką w Londynie. Podchodzi do Ciebie aktorka ze sporym dorobkiem i proponuje pomoc. Poleca agentowi. Być może myślę stereotypowo, ale czy w kinematografii jest miejsce na wzajemne wspieranie się, trzymanie kciuków za koleżankę czy kolegę, cieszenie się z sukcesów innych? Ja po prostu mam szczęście do ludzi. Wiele osób, które pojawiło się na mojej życiowej drodze, pchnęło tę moją aktorską karierę do przodu. To jest chyba zwyczajnie szczęście. Wróćmy jeszcze na moment do macierzyństwa. Łatwo być aktorką i mamą jednocześnie? Ciężkie pytanie, bo z jednej strony na pewno łatwiej niż w zawodach, w których musisz pracować od 8 do 16, ale z drugiej strony praca aktorki w dużej mierze polega na szukaniu pracy (śmiech). Nawet jeśli nie jestem w pracy, to coś przygotowuję, szykuję się na casting, coś tworzę, albo nagrywam self-tape’y. To jest wieczne szukanie i oczekiwanie. Z tego powodu czasami nie jestem najlepszą wersją samej siebie, a tymczasem jestem pod jednym dachem z małym człowiekiem, który wymaga mojego zaangażowania i wsparcia. To bywa trudne. Wiem coś o tym doskonale… Ale mam w sobie sporo uporu i na tyle dużą miłość do tego zawodu, że jestem w stanie to połączyć – aktorstwo i macierzyństwo. Grałam na festiwalu „Women’s Voices”. Jego pomysłodawczynią była Paulina Przybysz, a udział w min brały Kayah, Kasia Nosowska, Mary Spolsky – pojawiło się tam wiele wspaniałych kobiet, a ja byłam ich supportem teatralnym. Gdy ruszyłyśmy w trasę, Maniusia miała trzy miesiące. Jeździłam za dziewczynami z „Women’s Voices” samochodem. Mania z moją mamą z tyłu. Scenografia w bagażniku. Przemierzyłyśmy całą Polskę! Czyli znalazłaś w sobie tę energię, by to wszystko połączyć. Niepewność macierzyńska szybko minęła! Pewnie, gdyby nie moja mama, nigdy bym tego nie zrobiła. To uratowało sytuację. Jestem wdzięczna losowi, że mam mamę, która mi pomaga i mnie wspiera we wszystkim. Pomocna mama blisko – to coś niesamowicie cennego, prawda? Wiele kobiet może o takiej sytuacji tylko pomarzyć. Wiele czuje się w tym macierzyństwie bardzo samotna. Być może stąd bierze się w nas tyle niepewności i poszukiwania odpowiedzi w książkach, internecie… Wiele mam tak ma. Ogólnie mamy wciąż za mało wsparcia od innych kobiet, tych najbliższych często również. Mówiłaś, że chciałabyś wrócić do Londynu, ale pytanie, jak chcesz to rozplanować dzisiaj. Trzyletnia Marianka, życie w Polsce, pandemia wciąż w cieniu… Na pewno chciałabym wrócić do Londynu. Zobaczymy, na ile pozwoli mi pandemia i Brexit. To są dwie ogromne przeszkody. Na razie nastawiam się na pracę w Polsce. Poza tym, stałam się domatorką, bardzo lubię nasze mieszkanie z niewielkim ogródkiem i ktoś musi kosić trawę (śmiech). Mania chodzi do przedszkola i świetnie się tam odnajduje. Mam kilka tajnych pomysłów, ale generalnie nie czekam aż ktoś coś mi zaproponuje, sama działam. Właśnie to zauważyłam! Jesteś osobą, która nie czeka aż ktoś do niej przyjdzie z pomysłem na super rolę czy fajną akcję, tylko bierzesz sprawy w swoje ręce! Zawsze tak miałaś, czy Londyn Cię tego nauczył? To zawsze było we mnie, ale Londyn dał mi odwagę – tamten rynek, fakt, że zagrałam w wielkimi nazwiskami w jednym filmie czy serialu, dodał mi pewności siebie. Gdy wracałam do Polski, miałam wrażenie, że zderzyłam się ze ścianą, ale nie dołowałam się zbyt długo. Zaczęłam inwestować w siebie. Zaczęłam grać w Klubie Komediowym i z Asią Pawluśkiewicz i reżyserką Agatą Puszcz stworzyłyśmy monodram „Co modna pani wiedzieć powinna?”. To z nim byłam w tournée z „Women’s Voices”. Co to za sztuka? Wspaniała sprawa – polska odpowiedź na Bridget Jones! Monodram o polskiej 30-latce, która jest zagubiona i niepewna. Wzoruje się na tym, co ogląda w mediach i serialach. Uwielbia „Seks w Wielkim Mieście”. Próbuje wcielić w życie sceny z seriali, ale jej nie wychodzi. Im bardziej chce, tym jest gorzej… To było niesamowite doświadczenie grać „Modną Panią…”w całej Polsce, nawet w remizach strażackich gdzieś na końcu świata, w szczerym polu… Pracujemy z Asią Pawluśkiewicz nad dalszą częścią przygód „Modnej Pani…”. Pandemia przystopowała nasze plany, ale myślę, że niebawem znów ruszymy. Nie mogę powiedzieć więcej… Generalnie nie czekam na gwiazdę z nieba, biorę sprawy w swoje ręce. Kasia, powiedz jak Ty to robisz?! Wiele kobiet nie potrafi zrobić chociażby jednego kroku na przód w swoim życiu. Nie potrafią wyjść z tej swojej strefy komfortu – niefajnej pracy, niefajnego małżeństwa, niefajnej relacji z koleżanką. Boją się zmian, a Ty skaczesz od projektu do projektu i od pomysłu do pomysłu, nie boisz się tego… Wiesz, ja też musiałam do tego dojść. Zderzyć się kilka razy ze ścianą i wylać kilka tysięcy łez w poduszkę, wykrzyczeć swój ból. Stosuję też metodę małych kroczków i robię tzw. visual boards. Gdy widzisz swój cel, małym kroczkami do niego się zbliżasz. Ludzie dzielą się na dwie grupy – takich, którzy nie mówią głośno o swoich marzeniach i takich, którzy głośno o nich krzyczą. Ja należę bardziej do tej drugiej grupy. Gdy wypowiesz coś głośno, to to się wydarzy. Wierzę w to. Czasami lubię podejść do lustra i powiedzieć sama do siebie: „To się stanie”, albo spojrzeć sobie głęboko w oczy i powiedzieć: „Ej, całkiem daleko zaszłaś”. W sumie wiele wspaniałych rzeczy się wydarzyło, wiele wspaniałych osób spotkałaś… Oczywiście zawsze może być lepiej, ale od tego przecież mamy przyszłość. Czasami nawet przypadkowe spotkanie z kimś na ulicy potrafi zmienić życie. Ale trzeba być na to otwartym… Dokładnie tak. Spójrz, robi się wiosna, trzeba wyjść do świata, pooddychać przyrodą. Przyjrzeć się sobie i zapytać samej siebie: „Czego ja naprawdę chce?”. Kamila Kołeczek - kim jest? Katarzyna Kołeczek - aktorka teatralna, filmowa i serialowa. Kasia jest absolwentką Akademii Teatralnej w Warszawie, którą ukończyła w 2008 roku. Jest aktorką Teatru Polonia, Och Teatru, Teatru Warsawy i Klubu Komediowego. Kasia ma swoim koncie wiele ról teatralnych i filmowych. Bywalcy teatrów mogli ja oglądać w takich sztukach jak „ Żeglarz” (Teatr Polski w Warszawie), „Mayday” i „Mayday 2” (Och Teatr), „Co modna pani wiedzieć powinna” (Klub Komediowy), „Miłość szuka mieszkania” (Teatr Warsawy). Szerszej publiczności znana jest z Teatru Telewizji (m.in. „Nocną porą” oraz „Tajny klient”), a także ról serialowych („Na Wspólnej”, „Chyłka – Rewizja”, „Miasto długów”, „Barwy szczęścia” czy „Brzydula 2”). Fani filmu mogą kojarzyć ją zaś z takich produkcji jak „Kolej na miłość”, „Narzeczony na niby” czy „Listy do M. 3”. Katarzyna Kołeczek – Bake Off Katarzyna Kołeczek była także jedną z prowadzących 3. i 4. edycji programu "Bake Off - Ale Ciacho" na TVP 2. Aktorka zastąpiła w nim Dorotę Czaję, a program współprowadziła z Marceliną Zawadzką. Katarzyna Kołeczek – Bridget Jones Niewiele osób wie, że Kasia przez wiele lat dzieliła swoje życie między Warszawę a Londyn. Dzięki swojej pasji, talentowi, wytrwałości i samozaparciu wystąpiła w kilku zagranicznych produkcjach. Międzynarodowi widzowie mogli oglądać ją m.in. w serialach „Ojciec Brown” i „Press”, gdzie zagrała stałe role. Kasia ma na swojej liście także udział w filmie „Bridget Jones 3” („Bridget Jones’s Baby”), w którym pojawiała się u boku Renée Zellweger i Colina Firtha. Polska aktorka wcieliła się w nim w członkinię wywrotowego girlsbandu Poonani, który sprawił Markowi Darcy’emu sporo problemów natury prawnej. Katarzyna Kołeczek – Instagram Kasia Kołeczek jest bardzo aktywną użytkowniczką mediów społecznościowych. Fani mogą obserwować ją zarówno na Instagramie (@koleczek), jak i na Facebooku (@Kasia Kołeczek). Katarzyna Kołeczek – mąż Kasia nie jest mężatką. Jej narzeczonym jest Przemysław Rudzki – były redaktor naczelny „Przeglądu Sportowego”, obecnie jeden z czołowych dziennikarzy Newonce.sport, komentator Canal+ Sport, autor powieści „Gracz” oraz „Futbol i cała reszta”. W 2018 roku parze urodziła się córka Marianna. Katarzyna Kołeczek – Klub Komediowy Kasia jest też członkinią zespołu aktorskiego warszawskiego Klubu Komediowego. Widzowie Klubu mogli ją oglądać w takich spektaklach cykl „Fabularny przewodnik po” czy „Co Modna Pani wiedzieć powinna”. Jako improwizatorka spełnia się w formacie „Musical Improwizowany”.
Oscary 2020: 12 najlepszych momentów oscarowej gali, których nie możecie przegapić
Oscary 2020 z pewnością przejdą do historii. Wybrałyśmy dla was kilka najważniejszych momentów tegorocznej gali. Wyniki Oscarów 2020 poznamy za kilka godzin, ale już znamy kilka szczegółów oscarowej gali. Poznajcie je.
Oscary 2020: co się wydarzy podczas tegorocznych Oscarów? Oscary 2020 już za kilka godzin. O godzinie 2:00 czasu polskiego w Hollywood rozpocznie się 92. gala wręczenia najważniejszych nagród filmowych. To wtedy poznamy pełną listę laureatów Oscarów 2020. Już teraz wiemy, że podczas gali będzie kilka wyjątkowych momentów, które z pewnością przejdą do historii. My oczywiście najmocniej trzymamy kciuki za film "Boże Ciało", które walczy o statuetkę w kategorii Najlepszy Film Międzynarodowy. Jan Komasy już będąc w Hollywood mówił: "Ja naprawdę, bez sztucznej skromności, nie sądziłem, że się tu znajdziemy. Oczywiście bardzo się cieszę. (...) Samo bycie na tej krótkie liście już mi bardzo dużo dało, bo ludzie, do których ja się dobijałem, producenci, nagle sami zaczęli się.". My wybrałyśmy dla was najważniejsze momenty Oscarów 2020, które jeśli tylko się potwierdzą, przejdą do historii. Oscary 2020: najlepszy aktor - Joaquin Phoenix Joaquin Phoenix jest mocnym kandydatem do Oskara 2020 w kategorii Najlepszy aktor. To byłby pierwszy Oskar w karierze 45- letniego aktora, który był już nominowany cztery razy. Zdaniem krytyków, Phoenix na pewno wykorzysta swój czas na scenie do wygłoszenia ważnego przemówienia na temat ekologii. Joaquin Phoenix razem z Jane Fondą przebywając już od kilku dni w Los Angeles nie tracą czasu i wyszli na ulice protestować na rzecz środowiska. Co więcej Phoenix już jakiś czas temu zapowiedział, że przez cały sezon będzie się pojawiał w tym samym smokingu na wszystkich imprezach i galach branżowych. Warto wspomnieć, że podczas tegorocznej gali będą serwowane jedynie dania wegańskie. Menu podczas after party również zostało zmodyfikowane i tylko 30% dań będzie zawierało składniki pochodzenia zwierzęcego. Organizatorzy gali oficjalnie zrezygnowali też z plastikowych butelek, zamieniając je na te wielokrotnego użytku. Czekamy zatem na ważne przemówienie Joaquin Phoenix podczas oscarowej gali i trzymamy kciuki za Oscara 2020 dla aktora. Oscary 2020: pierwszy Oskar dla Brada Pitta za rolę Brad Pitt jest typowany do Oscara 2020 za najlepszą rolę drugoplanową w filmie Quentina Tarantino "Pewnego razu... w Hollywood". To byłby pierwszy Oskar za kreację aktorską. Pitt był nominowany już siedem razy, jednak nigdy nie otrzymał statuetki za swoje role. Aktor zdobył Oskara za wyprodukowanie filmu "Zniewolony. 12 Years a Slave" w 2014 roku. Gdyby Pitt pojawił się na scenie z Oscarem 2020 z pewnością zostałby nagrodzony wielkimi brawami, a aktor swoim przemówieniem rozbawiłby całą publiczność. Oscary 2020: Renee Zellweger najlepszą aktorką. Wielki powrót gwiazdy Wszystko wskazuje na to, że Renee Zellweger dostanie Oscara 2020 w kategorii Najlepsza aktorka. Jej fenomenalna rola Judy Garland w filmie "Judy" z pewnością zasługuje na to wyróżnienie. Mówi się o "odrodzeniu gwiazdy", o której w ostatnim czasie producenci filmowi zapomnieli. Renee Zellweger powróciła i jej ostatnia rola pokazała, że aktorka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. My jesteśmy o tym przekonane. Byłby to drugi Oskar w karierze aktorki. Pierwszego Zellweger otrzymała za drugoplanową rolę w filmie "Wzgórze nadziei". Oscary 2020: "1917" najlepszym filmem Mam wrażenie, że po ogłoszeniu nagród BAFTA 2020, kiedy to film "1917" został wybrany najlepszym filmem, produkcja Sama Mendesa przechyliła szalę i stała się faworytem tegorocznych Oscarów 2020. Co więcej reżyser ma równie wielkie szanse na statuetkę w kategorii Najlepszy reżyser. Produkcja spośród dziewięciu nominowanych kategorii do BAFTA zdobyła aż siedem, w tym za najlepszy film, najlepszą reżyserię, najlepsze zdjęcia, dźwięk i efekty specjalne. Czy film "1917" powtórzy sukces na gali amerykańskich nagród filmowych? Oscary 2020: sukces filmu "Parasite" Jeśli "1917" nie zostanie nagrodzony Oscarem 2020 za najlepszy film, najważniejszym konkurentem jest dramat "Parasite", który zostałby pierwszym filmem nieanglojęzycznym, który zdobyłby główną nagrodę. Film "Parasite" jest też prawie pewniakiem, żeby wygrać z naszym kandydatem do Oscara 2020 - "Boże Ciało" Jana Komasy. Oscary 2020: brak prowadzącego To już trzeci raz w historii Oscarów, kiedy gala nie będzie miała prowadzącego. Po raz pierwszy sytuacja miała miejsce w 1989 roku, a po raz drugi w 2019, kiedy to komik Kevin Hart tuż przed galą zrezygnował z tej roli. Decyzja Harta była spowodowana oskarżeniami Internautów o szerzenie nienawiści wobec społeczności LGBT. Organizatorzy imprezy nie mieli czasu na znalezienie nowego prowadzącego, a nowa formuła bardzo przypadła widzom do gustu, ponieważ zanotowano wzrost oglądalności. Widocznie to miało wpływ na decyzję, że tegoroczne Oscary 2020 również nie będą miały gospodarza, a gwiazdy, które pojawią się na scenie przejmą po części tę rolę i będą bawić publiczność i zapowiadać występy muzyczne. Lista gwiazd jest naprawdę imponująca. Na scenie pojawią się między innymi: Timothee Chalamet, Olivia Colman, James Corden, Penelope Cruz, Zach Gottsagen, Mindy Kaling, Diane Keaton, Shia LaBeouf, Julia Louis-Dreyfus, Rami Malek, Steve Martin, Keanu Reeves, czy Sigourney Weaver. Oscary 2020: Billie Eilish zaskoczy Jednym z ważniejszych występów podczas oscarowej gali ma być specjalny występ Billie Eilish - artystki, która ostatnio zdobyła aż 5 nagród Grammy i piosenka w jej wykonaniu będzie promować najnowszy film o Bondzie "Nie czas umierać". Wszyscy mają nadzieję, że to właśnie podczas oscarowej gali Billie Eilish po raz pierwszy zaśpiewa ten utwór. Jednak pojawiają się głosy, że Eilish wykona utwór zespołu "The Beatles" w hołdzie pamięci, który podczas gali ma uczcić tragicznie zmarłą gwiazdę NBA Koby'ego Bryanta oraz zmarłego aktora Kirka Douglasa. View oEmbed on the source website Oscary 2020: Niesamowite wykonanie utworu z "Krainy Lodu 2" Jednym z wyjątkowych momentów, na który czekamy jest wykonanie utworu z filmu "Kraina Lodu 2". Dziewięć piosenkarek, w tym Polka Katarzyna Łaska zaśpiewa utwór „Into the Unknown” („Chce uwierzyć snom”) razem z Idiną Menzel, która użyczyła głosu bajkowej księżniczce w oryginalnej wersji językowej animacji. Oprócz Katarzyny Łaski na scenie pojawią się aktorki, które podkładają swój głos księżniczce w krajach takich jak Dania, Japonia, Polska, Rosja, Hiszpania i Tajlandia. View oEmbed on the source website To wspaniałe wykonanie z pewnością przejdzie do historii. "Trudno mi to pojąć bo przecież takie rzeczy zdarzają się tylko w snach!. Okazuje się, że nie ma na tym świecie nieosiągalnych, zbyt odległych marzeń, takich na które nie zasługujemy! Jeśli tylko ciężko pracuje się na swój sukces to ktoś w końcu to doceni! Proszę Was o jedno... NIE PRZESTAWAJCIE wierzyć w siebie! Sami najlepiej wiecie, którą wybrać z dróg! Słuchajcie co serce Wam podpowiada!” – napisała Katarzyna Łaska na swoim Instagramie. Oscary 2020: hołd dla Koby'ego Bryanta Oscarowa noc będzie wyjątkowa jeszcze pod jednym względem. Organizatorzy Oscarów 2020 podczas gali chcą uczcić w specjalnym występie "In Memoriam" tragicznie zmarłego dwa tygodnie temu Koby'ego Bryanta - koszykarza LA Lakers, który zdobył w 2018 roku Oscara za krótki film animowany "Dear Basketball" oraz Kirka Douglasa, aktora, który kilka dni temu zmarł w wieku 103 lat. Z pewnością to będą najbardziej wzruszające momenty podczas Oscarów 2020. Oscary 2020: "Historia małżeńska" Netflixa zatryumfuje Film"Historia małżeńska", którą można obejrzeć na Netflixie szykuje się na wielkiego faworyta tegorocznych Oscarów 2020. Wspaniała historia i gra aktorska bohaterów została doceniona przez Akademię. Jeśli nominowani aktorzy w czterech kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor pierwszoplanowy (Adam Driver), najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Scarlett Johansson), najlepsza aktorka drugoplanowa (Laura Dern), otrzymają Oscara 2020 będzie to wielki sukces filmu i Netflixa. Film "Historia małżeńska" jest łącznie nominowany w sześciu kategoriach, w tym za najlepszy scenariusz oryginalny (Noah Baumbach), najlepsza muzyka oryginalna (Randy Newman). Oscary 2020: czy Cynthia Erivo uratuje honor? Tegoroczne nominacje do Oscarów 2020 nie przeszły bez echa jeśli chodzi o kontrowersje. Po raz kolejny w nominacjach w najważniejszych kategoriach zostały pominięte kobiety a także osoby i innym kolorze skóry. Prawie jest pewne, że w najważniejszych kategoriach wygrają osoby o białym kolorze skóry. Jedynie szansę na statuetkę ma aktorka Cynthia Erivo, która jest nominowana w kategorii Najlepszej aktorki za rolę w filmie "Harriet". Trzymamy kciuki również za Oscara 2020 dla Grety Gerwig za adaptację "Małych kobietek". Przeczytaj także: Oscary 2020: Skandal wokół nominacji do Oscarów. To kolejny rok, kiedy znowu pomijane są kobiety Oscary 2020: Oscar zostanie w rodzinie Mowa o nominacji do Oscara 2020 dla Noah Baumbach i jego partnerki Greta Gerwig, którzy są nominowani w kategorii dla najlepszego obrazu do dwóch różnych filmów. Gerwig została nominowana za film "Małe kobietki", zaś Baumbach za" Historię małżeńską". Którekolwiek z nich otrzyma Oscara 2020 i tak pozostanie on w rodzinie. Oscary 2020 już 10 lutego, będziecie oglądać? Oscary 2020 obejrzymy na żywo tylko w CANAL+. W nocy z 9 na 10 lutego stacja będzie transmitować zarówno wydarzenia z czerwonego dywanu, jak i ceremonię wręczenia statuetek. W tym roku szanse na Oscara ma polski film „Boże Ciało", produkcja Aurum Film w koprodukcji z Canal+.
Renée Zellweger powraca na ekrany w filmie "Judy". To pewna nominacja do Oscara!
Renée Zellweger powraca w nowej produkcji „Judy”, filmie biograficznym o zmarłeś tragicznie Judy Garland. Krytycy nie dość, że nie kryją zachwytów nad rolą, to nawet typują aktorkę znaną z „Pamiętnika Bridget Jones” do Oscara!
Renée Zellweger powraca w nowej roli Renée Zellweger wraca na ekrany kin, po zrobieniu sobie krótkiej przerwy od świateł reflektorów. Jej najnowsza kreacja to Judy Garland w nowym filmie biograficznym "Judy". I choć recenzje samego projektu są mieszane, tak nad grą Renée Zellweger wszyscy się rozpływają. Krytycy są nie tylko pewni jej nominacji do Oscara, ale typują ją również jako zwyciężczynię. Jej kreacja Judy Garland jest praktycznie bezbłędna: opanowała jej charakterystyczne trzepotanie rzęsami, drżenie nosa i delikatnie poruszające się usta. Recenzenci dopatrują się nawet śladów Garland w samej Renée Zellweger, określając jej wycofanie się z życia medialnego jako ruch „w stylu Judy”. Renée Zellweger w wymarzonej roli w "Judy" Sama Renée Zellweger przyznaje, że czuje się wręcz stworzona do roli Garland i że przygotowywała się do niej przez całe swoje życie. Aktorka znana z "Dziennika Bridget Jones" nie ukrywa, że Judy od dziecka była jej idolką, której utwory nieustannie puszczała w domu. Wyznała też, że jedyny raz w życiu kiedy śpiewała na karaoke w Japonii, zdecydowała się na nic innego jak na „Over The Rainbow”. Teraz wykonała ją ponownie na planie filmu, a dla nas nowa wersja jest już dostępna na serwisach streamingowych. O czym opowie film "Judy" z Renée Zellweger? Film o Judy Garland będzie opowiadał historię jej życia od momentu występu w „Czarnoksiężniku z Oz”, przez jej nagłą sławę i pracę ponad siły. Gwiazda rzeczywiście nie miała łatwego życia. Zmuszano ją do intensywnej pracy i diety, a jej życie uczuciowe było bardzo niestabilne. Na jej drodze stanęły problemy z alkoholem i uzależnienie od leków. Piosenkarka cierpiała też na depresję, a nawet próbowała popełnić samobójstwo. Zmarła w wieku zaledwie 47 lat po przedawkowaniu substancji nasennych. W filmie „Judy” oprócz Renée Zellweger pojawią się również Michael Gambon, Finn Wittrock i Jessie Buckley. Światowa premiera planowana jest na 27 września, jednak nie znamy jeszcze polskiej daty. Nie możemy się jednak doczekać, aby zobaczyć Renée Zellweger z powrotem na ekranie, zwłaszcza jeśli jej rola w „Judy” jest tak pewną kandydatką do Oscara.
7 filmów o TAŃCU, które musisz obejrzeć!
Dziś Międzynarodowy Dzień Tańca, polecamy Wam więc 7 pięknych filmów z najlepszymi tanecznymi historiami wszech czasów. Musicie je poznać!
O tańcu mówi się, że jest najpiękniejszą formą wyrażania uczuć bez słów. Balet, taniec współczesny, gorąca samba, a nawet break dance znalazły swoje miejsce w kilku naszych ulubionych filmowych historiach. Jeśli majówkę spędzacie w domowym zaciszu, może warto zrobić sobie taneczny maraton na szklanym ekranie? FLASH DANCE View oEmbed on the source website Klasyk z lat 80. To wzruszająca i pełna energii historia dziewczyny z Pittsburgha pracująca, która w związku ze swoja materialną sytuacją pracuje jako spawaczka i tancerka egzotyczna. Jednak jej największym marzeniem jest szkoła baletowa. Doskonały kadr z deszczem na scenie kojarzy chyba każdy kinoman. GORĄCZKA SOBOTNIEJ NOCY View oEmbed on the source website To z kolei kino lat 70. Młodziutki John Travolta jako Tony Moreno z fryzurą zaczesaną w stylu Teddy Boys, w ciągu dnia rządzi gangiem nastolatków, a wieczorami podbija dyskoteki. To tam poznaje Stephanie, z którą ma zamiar wystartować w konkursie tanecznym i rozpocząć nowe życie. Stylizacje z białymi marynarkami i czerwonymi koszulami z ostrym kołnierzykiem - nasze ulubione! DIRTY DANCING View oEmbed on the source website Szesnastoletnia Frances poznaje na wakacjach w ekskluzywnym ośrodku wypoczynkowym przystojnego instruktora tańca (ach, ten Patrick Swayze w koszulkach eksponujących dobrze zbudowane ramiona). To opowieść, którą zna chyba każdy - o budzeniu się pasji do tańca i wielkim romansie. BILLY ELLIOT View oEmbed on the source website O chłopcu, który wbrew przeciwnościom chce realizować swoje marzenie o balecie. 11-letni Billy pochodzi z górniczej rodziny, ale dokłada wszelkich starań, żeby zostać tancerzem Królewskiej Akademii Tańca. Nie zrażają go ani niechęć otoczenia do jego planów, ani fakt, że w szkole baletowej jest jednym rodzynkiem. Mądry film o pokonywaniu przeciwności i o sile tanecznej pasji. STEP UP - TANIEC ZMYSŁÓW View oEmbed on the source website Amerykański "golden boy", Channing Tatum w jednej ze swoich życiowych ról. W "Step Up" zagrał pogubionego życiowo chłopaka, który za drobne przestępstwa trafia na prace społeczne w jednej z artystycznych szkół. Tam poznaje piękną tancerkę, oczywiście z innej klasy społecznej, z którą połączy go namiętne uczucie i wspólne przygotowania do konkursu tanecznego. Idealny film na niezobowiązujący wieczór. CZARNY ŁABĘDŹ View oEmbed on the source website Mroczny thriller psychologiczny o tym, jak daleko możesz się posunąć w drodze do perfekcji. Brawurowa rola Natalie Portman jako Niny, baletnicy marzącej o występie w "Jeziorze łabędzim" i jej skomplikowanego alter ego. Zaskakujące dzieło Aronofsky'ego z pięknymi kadrami i kostiumami. Warto zobaczyć! CHICAGO View oEmbed on the source website Rozśpiewany i roztańczony musical, którego akacja dzieje się w 1929 roku. W rolach głównych Renee Zelweger i Catherine Zeta-Jones. Wodewil i burleska w najlepszym wydaniu.
Mało kto dawał szanse temu związkowi. Obserwatorzy show- -biznesu przewidywali, ze to kolejna przelotna miłostka kapryśnej Renée Zellweger. Jednak po prawie pół roku aktorka wciąż jest zakochana w partnerze z planu thrillera „Case 39” Bradleyu Cooperze. Para poważnie myśli o przyszłości – gwiazda poznała rodziców wybranka, a niedługo zamieszka z nim w nowym domu.
Długo wybierały produkty. Renée Zellweger już wcześniej przygotowała menu na uroczystą kolację we włoskim stylu, ale zakupy okazały się bardziej skomplikowane niż myślała. Na szczęście nie musiała ich robić sama. Towarzyszyła jej Gloria, matka Bradleya Coopera, z którym spotyka się od prawie pół roku. „Renée już dawno wpadła na ten pomysł. Gloria ma włoskie korzenie, więc nie miała problemów z wyborem kuchni. Poza tym bardzo chce się przypodobać mamie Bradleya. Może niedługo zostaną rodziną.” – komentowała przyjaciółka gwiazdy. [adsense] W delikatesach Giuseppe przy Sunset Boulevard w Los Angeles kupiły m.in. smakowe oliwy z oliwek, ser owczy pecorino, szynkę prosciutto, babkę drożdżową panettone, świeże oliwki i suszone pomidory. Nie zakupy były jednak najważniejsze. Zaprzyjaźniły się, spędzając razem czas. Gloria przyznała później, że jest zachwycona wybranką syna. Nie przeszkadzała jej nawet asysta śledzących gwiazdę paparazzich. To bardzo dobry znak. Bo Renée naprawdę zależy na tym, by związek z Bradleyem przetrwał jak najdłużej. „Dużo zainwestowała w tę relację. Zmienia się dla niego, udowadnia, że jest tą kobietą, na którą czekał” – zdradzały magazynowi „People” znajome aktorki. MIŁOSNE GNIAZDKO Punkt pierwszy planu – kupno wspólnego domu – Renée „odhaczyła” jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia. Zaczęło się dość niewinnie. Bradley poprosił ukochaną, żeby pomogła mu znaleźć siedzibę na jego firmę producencką Indiana & 22nd. Z agentem nieruchomości skontaktowali się już razem. I kiedy aktor przedstawiał parametry wymarzonej posiadłości, Renée poprosiła, żeby pokazano im też inne rezydencje. „Zaskoczyła Bradleya, ale nie zastanawiał się długo. Praktycznie od razu zapalił się do jej pomysłu” – donosił magazyn „Star”. Gwiazda już wcześniej sugerowała partnerowi, że jego dom w Venice jest dla niej zbyt „kawalerski”. Miała tam co prawda miejsce na swoje rzeczy, ale nie mogła się przyzwyczaić do bardzo surowego, prawdziwie męskiego wystroju wnętrza. Drażniło ją też to, że bywały w nim inne kobiety, z którymi aktor spotykał się przed nią. Nie szukali długo lokum. Obojgu wpadła w oko przytulna willa z czterema sypialniami w Pacific Palisades, spokojnej dzielnicy na wzgórzach okalających Los Angeles. Według agenta zamknięte osiedle zagwarantuje zakochanym trochę odpoczynku od czyhających na każde ich wspólne ujęcie paparazzich. Atrakcyjna była też cena. Mimo że Bradley chciał cztery miliony dolarów wyłożyć ze swojej kieszeni, Renée uparła się, by podzielili tę kwotę na pół. „Na szczęście mają podobną wizję, jak urządzą wymarzone gniazdko. Architekci już przygotowują projekt według ich wskazówek. Wiosną wszystkie prace remontowe powinny być już skończone” – dowiedzieli się dziennikarze magazynu „Star”. Dla Renée to podwójnie podniosła chwila. Gwiazda jeszcze niedawno zarzekała się, że nie wyprowadzi się z ukochanego Nowego Jorku. A teraz nie wyobraża sobie już życia w chłodnym klimacie Wschodniego Wybrzeża... POZNAJ MOICH RODZICÓW Oczarowanie Glorii i Charliego Cooperów było następnym punktem planu. Pierwsza okazja do poznania przyszłych teściów nadarzyła się już pod koniec listopada. Bradley zaproponował ukochanej, by pojechała z nim na Święto Dziękczynienia do jego rodzinnego domu w Filadelfii. „Początki były trudne. Renée, nieprzyzwyczajona do takich zwykłych spotkań, była usztywniona i zachowywała się sztucznie. Na szczęście wizyta trwała tylko dwa dni” – donosiły plotkarskie portale internetowe, powołując się na bliskich rodziny aktora. Po powrocie gwiazda zamartwiała się, że nie zrobiła dobrego wrażenia na rodzicach Bradleya. To jednak nie była prawda. Cooperowie bardzo ją polubili. „Spodobało im się to, że jest niezmanierowana. Nazwali ją skromną, normalną dziewczyną z sąsiedztwa, a w ich ocenie to największy komplement” – kończył serwis latimes.com. Po świętach Bożego Narodzenia, które spędzili razem jeszcze w domu Bradleya w Venice Beach, i podczas których Renée w końcu była sobą, spodobała im się jeszcze bardziej. Według niepotwierdzonych informacji Charlie i Gloria dali nawet parze swoje błogosławieństwo. PRECZ GWIAZDORSKIE NAWYKI To była chyba najtrudniejsza zmiana w zachowaniu Renée. Aktorka po sukcesie pierwszej częsci „Bridget Jones” zyskała uwielbienie fanów, ale w środowisku nie miała najlepszej opinii. Zapracowała sobie na nią złym traktowaniem obsługi na planie czy dziennikarzy podczas wywiadów. „Była okropna. Zachowywała się jak diwa. Nic się jej nie podobało, stawiała zaporowe warunki, kiedy dostawała propozycje udziału w charytatywnych sesjach” – wspominał anonimowo jeden z byłych asystentów gwiazdy. Kiedyś nie do pomyślenia było to, żeby Renée wyszła gdzieś niewystylizowana. Zmienił ją dopiero Bradley. „Podczas pierwszych randek wyglądali dość komicznie. On jest wyluzowany jeżeli chodzi o modę i najnowsze trendy. Zakłada po prostu to, w czym czuje się swobodnie, a najczęściej są to kraciaste koszule i bojówki. Renée natomiast na każde spotkanie szykowała się jak na rozdanie Oscarów. Seksowne kreacje i niebotycznie wysokie szpilki. Można było Bradleya wziąć za jej ochroniarza” – żartowały stylistki na łamach „In Touch”. Sytuacja zmieniła się dość szybko. Najpierw reporterzy kilka razy przyłapali parę w drodze na siłownię. Oboje w dresach, Renée bez makijażu. Jednak prawdziwe zdziwienie wywołały zdjęcia, na których w zwykłych, codziennych strojach wychodzą na obiad do restauracji. To wywołało wielką dyskusję w środowisku show-biznesu. „Można mieć piękne ubrania i puste serce. Ale po co? Ja, jak Renée, wolałabym zmienić garderobę na mniej rzucającą się w oczy, a suknie od Prady zastąpić takim facetem jak Bradley” – żartowała stylistka Rachel Zoe. Wszystkie liczące się modowe magazyny zauważyły zmianę image’u aktorki. Nikt go jednak nie skrytykował. Po latach niepowodzeń w miłości Renée w końcu może cieszyć się prawdziwym szczęściem. Wspólni znajomi jej i Bradleya zdradzają, że aktorzy stanowią naprawdę dobraną parę. W mediach pojawiły się nawet informacje, że zakochani myślą o ślubie. Ponoć starają się też porozumieć w sprawie dzieci. Na razie Bradley nie jest przekonany do pomysłu powiększenia rodziny, ale jeżeli ich uczucia nadal będą kwitły w takim tempie, to chyba już tylko kwestia czasu, kiedy przejdą na wyższy poziom znajomości. A wtedy Renée w końcu będzie mogła utrzeć nosa wszystkim krytykom, którzy w gorszych dla niej chwilach wróżyli jej samotne i nieszczęśliwe życie. Sylwetka gwiazdy: Renee Zellweger
Renée Zellweger, zdobywczyni Oscara, opowiada Glamour o pilnie strzeżonych sekretach i o tym, dlaczego jest szczęśliwsza, kiedy się nudzi (naprawdę!).
Chcesz wiedzieć, co znaczy być glamour? Popatrz tylko na Renée Zellweger. Ma wszystkie atrybuty potrzebne do życia w blasku: talent, urodę, ciuchy od najlepszych projektantów i... świetnie wygląda na czerwonym dywanie. Renée chce jednak czegoś więcej. Pochłania książkę za książką i aktywnie udziela się w sprawach, które są dla niej istotne, np. wspiera United Service Organizations, Inc. – prywatną organizację non profit pomagającą amerykańskiej armii (przez ostatni rok odwiedzała rannych żołnierzy w szpitalach Walter Reed Army Medical Center i The National Naval Medical Center). Jest nie tylko atrakcyjna zewnętrznie, ale ma również ciekawą osobowość. Teraz, po raz pierwszy od wielu lat, czterdziestoletnia aktorka odkrywa nową stronę swojego życia. Robi przerwę w kręceniu filmów. W domu w Nowym Jorku połyka książki, wertuje scenariusze i pozwala sobie na jedno z ulubionych w przeszłości zajęć: drzemkę. „Pracuję nad nudzeniem się – mówi. – To bardzo trudne! Ale muszę posiedzieć w bezruchu wystarczająco długo, aby zobaczyć, za czym podąża mój umysł.” Biorąc pod uwagę wszystko to, co przydarzyło się Renée w ciągu ostatnich pięciu lat – osiem filmów, dwie nominacje do Oscara (z czego jeden zdobyty), rozstanie z Jackiem White’em, liderem grupy White Stripes, niefortunne czteromiesięczne małżeństwo z piosenkarzem country Kennym Chesneyem, wściekłe spekulacje mediów o obecnym romansie z komentatorem prawnym telewizji NBC News Danem Abramsem – naprawdę nic dziwnego, że nuda wydaje jej się tak atrakcyjna. W Renée Zellweger jest coś takiego, co sprawia, że od razu ją lubisz. Oczywiście, jest wielką gwiazdą: ma sławę, miliony i wspaniałą aktorską karierę, a jej życie ma niewiele wspólnego z naszym. A jednak mimo tego wszystkiego wydaje się być jedną z nas. Pamiętasz, jak pojawiła się na ekranie w roli zwariowanej Bridget Jones? Niejedna z nas pomyślała wtedy, że jest jak Bridget. Zwykła dziewczyna, która wierzy, że ma w sobie to coś. Szukająca szczęścia w miłości. Próbująca zrobić karierę. Walcząca z nałogami i nadwagą. Dająca się poderwać łajdakowi, chociaż wie, że on złamie jej serce. I próbująca poskładać swoje życie. Pokochałyśmy Bridget Jones, a jednocześnie pokochałyśmy Renée, wierząc, że jest taka sama jak my. Dziewczyna z Teksasu I w pewnym sensie jest to prawda. Zanim Renée stała się gwiazdą, była zwykłą dziewczyną z małego miasteczka w stanie Teksas. Wychowała się w prostej, skromnej, ale bardzo kochającej rodzinie, której największym bogactwem była wielokulturowość. Matka aktorki jest Laponką z Norwegii (Renée swoją urodę – mocno zarysowane kości policzkowe i lekko skośne oczy – zawdzięcza właśnie lapońskim genom). Ojciec jest Szwajcarskim Niemcem wychowanym w Australii. Renée do wszystkiego, co osiągnęła, doszła sama. Już w szkole zaczęła brać lekcje aktorstwa, grała w reklamach i przeciętnych filmach telewizyjnych. Zachęcona pozytywnymi recenzjami po jednym ze swoich występów odważyła się wyjechać do Los Angeles. Wkrótce na castingu do roli w filmie „Jerry Maguire” pokonała Cameron Diaz i Winonę Ryder. „Jerry Maguire”, w którym partnerowała Tomowi Cruise’owi, okazał się przełomem w jej karierze. „Przyszłam na przesłuchanie w najohydniejszym szarym swetrze – wspomina. – Nadal mam go w szafie. Jest trochę jak talizman.” Kalifornijski sen Los Angeles, jak mówi, nauczyło ją, kim nie chce być. „Gdy tam przyjechałam, byłam naiwną dziewczyną z prowincji – opowiada. – Gdybym wtedy wiedziała, jak wygląda rzeczywistość w Fabryce Snów, wróciłabym do domu pierwszym autobusem.” Rzeczywiście, ze swoją nieśmiałością Renée nie pasuje do hollywoodzkiego stylu bycia, gdzie najbardziej liczy się, na ilu imprezach byłaś, ile gazet wydrukowało twoje zdjęcie, a odwyk jest na porządku dziennym. „Gdyby artyści mogli zachować anonimowość i być znani tylko ze swojej pracy, byłabym najszczęśliwsza” – mówi. Najsmutniejszy moment w jej życiu? To dzień (kilka lat temu), w którym przeczytała w gazecie, że telefony komórkowe będą miały wbudowane aparaty fotograficzne. „Pomyślałam, że to przerażające” – opowiada. Nigdy nie czuła się komfortowo z zainteresowaniem wokół swojej osoby. Z tym, że paparazzi śledzą każdy jej krok, a fani bez słowa podsuwają jej komórki pod twarz, żeby zrobić zdjęcie. Pewnie dlatego najszczęśliwsza była trzy lata temu, kiedy z powodu zamachu bombowego w Londynie nie można było wnosić komórek na pokład samolotów, a ona akurat wracała z Anglii do Stanów. „Siedziałam z innymi pasażerami w poczekalni, rozmawialiśmy o życiu, o każdym z nas – wspomina. – Było prywatnie, intymnie. Cudownie.” Nic dziwnego, że Renée znajduje wspólny język ze zwykłymi ludźmi. Niejedna z nas ma podobne życiowe doświadczenia: kilka nieudanych związków (Renée spotykała się m.in. z aktorami Jimem Carreyem, George’em Clooneyem i Jackiem White’em), spontaniczne małżeństwo anulowane zaledwie po czterech miesiącach i lata bycia singielką. Teraz też podobno spotyka się z aktorem – młodszym o sześć lat Bradleyem Cooperem, który partnerował Jennifer Aniston w filmie „Kobiety pragną bardziej”. Plany na przyszłość Na pytanie, czy wyjdzie ponownie za mąż, Renée odpowiedziała niedawno w jednym z wywiadów: „Nigdy nie mów nigdy. Patrzę na moją przeszłość i jestem zaszokowana. Gdyby kiedyś zapytano mnie, czego chcę w życiu, większości moich doświadczeń nie byłoby na liście.” Aktorka przyznaje, że jej największym problemem jest brak czasu. W ciągu ostatnich dziesięciu lat nie była w jednym miejscu dłużej niż przez dwa tygodnie (nie licząc planu filmowego). „Jestem ciągle w rozjazdach – tłumaczy. – Ale nie czuję, żeby z tego powodu moje życie było puste i że muszę to zmienić.” Obecnie pracuje nad kilkoma projektami filmowymi. Chciałaby też pójść na studia (historia Ameryki i nauki polityczne), pomieszkać jak zwykła dziewczyna w Paryżu i podszkolić francuski. „Nie jestem samotna, jestem zapracowana – mówi. – Dla mnie sukcesem jest znalezienie własnego szczęścia. Zdefiniowanie go dla siebie. Oczywiście brakuje mi kilku rzeczy z tzw. przeciętnego życia. Ale jestem też zdania, że sami wybieramy sobie to, jak żyjemy. Ja marzyłam o niezwykłym i pokręconym życiu aktorki i odnalazłam się w nim.” GLAMOUR: Gdy robiłam z tobą wywiad w 2004 r., byłaś ubrana w T-shirt z Beatlesami i miałaś brązowe włosy. Zmieniasz się jak kameleon, ale wciąż jesteś bardzo kobieca. Którą ze współczesnych Amerykanek uważasz za atrakcyjną? RENÉE ZELLWEGER: Jestem zachwycona Diane Sawyer, dziennikarką telewizji ABC. Potrafi być elegancka do trzeciej nad ranem każdego dnia. Hillary Clinton jest wspaniała. Nawet w krajach, gdzie kobiety nie są traktowane na równi z mężczyznami, rozmawia z dygnitarzami i przekonuje ich do swoich racji. Jest przy tym serdeczna i zabawna! No i oczywiście Michelle Obama – nie ma w niej niczego nieszczerego. Ogromnie się cieszę, że reprezentuje amerykańskie kobiety. GLAMOUR: Skoro jesteśmy przy polityce: gospodarka jest w chaosie, dotknął nas kryzys. Czy ma to na ciebie wpływ? Czy robiąc zakupy, szukasz okazji i przecen? RENÉE ZELLWEGER: Moja praca wymaga tego, żebym była dobrze ubrana częściej, niż gdybym pracowała w innym zawodzie, ale nie mam zbyt wielu kosztownych nawyków – może oprócz dobrego wina i sushi, a te rzeczy nie są tanie. Cóż, mogłabym zaoszczędzić na jedzeniu, ale nie sądzę, abym nagle zaczęła jadać w najtańszych barach (śmieje się)! GLAMOUR: Nie dorastałaś w dostatku. RENÉE ZELLWEGER: Nie. Moi rodzice to emigranci, którzy przyjechali do Stanów z niczym. Tata wypruwał sobie flaki, by utrzymać rodzinę. Nie miałam wszystkiego na każde zawołanie i nie jestem materialistką. Jak każda nastolatka z Teksasu, marzyłam o własnym samochodzie, ale nie uważałam, że mi się należy! Moje poczucie własnej wartości i pewności siebie nigdy nie umacniało się z powodu faktu posiadania różnych rzeczy i modnych gadżetów. GLAMOUR: To skąd pochodzi twoje poczucie wartości? Na zdjęciach do tego artykułu wyglądasz na pewną siebie. RENÉE ZELLWEGER: Chyba w czasie sesji zdjęciowej osłabiłam swoją czujność – musiałam pewnie być zmęczona (śmieje się)! Muszę przyznać, że ostatnio jestem w bardzo dobrej formie. GLAMOUR: Szykują się w twoim życiu zmiany? RENÉE ZELLWEGER: Tak, ale nie spieszę się z podejmowaniem decyzji o tym, dokąd chcę zmierzać i co chcę robić. Zdarza się, że praca aktora tak bardzo nas określa, że nie ma już miejsca na prywatność. GLAMOUR: Czy to ci przeszkadza? RENÉE ZELLWEGER: Właściwie to jestem zadowolona, gdy ktoś przyznaje, że dowiedział się o mnie czegoś nowego. To znaczy, że w pełni potrafię odnieść sukces w sferze, która jest dla mnie najcenniejsza – umiem nie ujawniać tego, co jest bardzo ważne w moim życiu. GLAMOUR: Czyli... nie powiesz, z kim się spotykasz? RENÉE ZELLWEGER: Nie powiem. Pozwalam mediom domyślać się wielu rzeczy na mój temat. To zdejmuje ze mnie odpowiedzialność! GLAMOUR: Czy myślisz, że media uważają, że kobieta młoda, olśniewająca, odnosząca sukcesy, ale samotna, nie jest szczęśliwa? Ty wyglądasz na bardzo szczęśliwą. RENÉE ZELLWEGER: Kiedy kobieta jest młoda i odnosi sukcesy, a nie ma faceta, zaczyna się podejrzewać ją o jakiś defekt. Wierz mi, że kiedy jesteś singielką, nie czujesz się w żaden sposób upośledzona ani mniej atrakcyjna – to jest styl życia osoby lubiącej sobie dogadzać. Możesz podejmować swoje własne decyzje i rozpieszczać siebie samą. GLAMOUR: A gdyby pojawił się właściwy facet, zrezygnowałabyś z samotnego życia? RENÉE ZELLWEGER: Tak, oczywiście. Ale nie chciałabym zmieniać mojego życia na gorsze za cenę bycia z kimkolwiek, ponieważ teraz jest mi dobrze! GLAMOUR: Czego szukasz u partnera? RENÉE ZELLWEGER: Świadomości śladów, jakie człowiek pozostawia za sobą. Miłości. Bezwarunkowej uprzejmości. Szukam cech, które szanuję u moich przyjaciół. GLAMOUR: Czy masz „swój typ”? RENÉE ZELLWEGER: Nie. Pociąga mnie inteligencja, kreatywność i pasja – i niekoniecznie typ romantyczny. Chcę uczyć się od kogoś, kto jest głodny wiedzy, ciekawy świata i kto uwielbia się śmiać. Kogoś, kto celebruje każdy dzień swojego związku i znajduje inspirację w osiągnięciach innych ludzi. GLAMOUR: Wracając do zmian w twoim życiu – czy to oznacza, że zamierzasz nie ruszać się z miejsca przez jakiś czas? RENÉE ZELLWEGER: Tak. Pracuję nad różnymi projektami, ale nigdzie nie wyjeżdżam. Uczę się, jak używać szafki z szufladami, a nie walizkowych przegródek! Mam zamiar posiedzieć w spokoju na tyle długo, aby nie zwracać uwagi na egzystencjalne bzdety, które pojawiają się w każdej chwili. GLAMOUR: Co masz nadzieję z tego uzyskać? RENÉE ZELLWEGER: Chcę się więcej nauczyć, więcej wiedzieć. Do tego właśnie potrzebny jest czas. Jestem ciekawa wielu rzeczy, ale nie miałam okazji, by zapoznać się z nimi na tyle, abym mogła je docenić. GLAMOUR: Jesteś zapaloną biegaczką. RENÉE ZELLWEGER: To jest moja ucieczka, jedna rzecz, którą robię w ciągu dnia i jest ona moja i tylko moja. Nie chcę pracować z trenerem i nie chcę chodzić ze znajomymi na siłownię. To jest moja chwila samotności, której potrzebuję. GLAMOUR: Wydajesz się być pewna tego, co robisz. Czy chciałabyś cofnąć czas i inaczej przeżyć coś w swoim życiu? RENÉE ZELLWEGER: Absolutnie nie. Jestem wdzięczna za doświadczenia, jakie zebrałam. Oczywiście, są pewne rzeczy, których nie chciałabym mieć na liście własnych doświadczeń, ale to jest życie. To jest dobre życie. I mi się ono podoba.