Kobieta.pl
type: channel
link: https://www.kobieta.pl
date: 2024-09-20T12:57:47.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Maja Bohosiewicz ma problem z wychowaniem dzieci? Aktorka zadała ważne pytania
items: Kto jest supermamą? Ja, ja, ja!...o wyścigu mam do doskonałości
items: Moje dziecko jest tyranem
items: Zakochany nastolatek
items: Chcę być taki jak on - idole nastolatków
items: Zakochane nastolatki
items: 7 zabaw dla zmęczonej mamy
items: Prowodyr czy ofiara? Kim jest twoje dziecko?
items: Zdolne, a ma w szkole kłopoty
items: Mamo, w karnawale będę szaleć!

Maja Bohosiewicz ma problem z wychowaniem dzieci? Aktorka zadała ważne pytania
type: item
date: 2019-09-11T10:30:58.000Z
creator: Alicja Dawidczyk
subject: Gwiazdy
subject: Ludzie
subject: Styl życia
subject: Maja Bohosiewicz
subject: problemy wychowawcze
description: Maja Bohosiewicz nieustannie dzieli się swoimi macierzyńskimi przeżyciami z fanami. Nie ukrywa przed nimi również problemów, z którymi się boryka. Teraz aktorka ponownie zamieściła w sieci swoje obawy. Z tym, co napisała, utożsami się chyba każdy rodzic.
encoded: Maja Bohosiewicz przyznała rację ostrzegającym ją rodzicom Maja Bohosiewicz jest bardzo aktywną w mediach społecznościowych mamą. Ze swoimi fanami dzieli się nie tylko pięknymi chwilami, ale też wszelkimi macierzyńskimi trudnościami, które stają jej na drodze. Niedawno donosiliśmy, że aktorka miała problemy ze swoją córką, która podłapała od niej przekleństwa. Teraz Maja Bohosiewicz opowiedziała fanom o kolejnej trudności w wychowaniu. Spostrzeżeniami podzieliła się na swoim profilu na Instagramie . Tym razem nie chodzi jednak o pojedyncze dziecięce zachowania, a o całe wychowanie. Aktorka przyznała, że dopiero teraz zaczyna rozumieć innych rodziców, którzy ostrzegali ją przed nadchodzącymi rozterkami. Wyznała też, że w rozmowie ze „Starym” doszła do wniosku, że książki o wychowaniu powinno czytać się co miesiąc, w celu utrwalenia materiału. Maja Bohosiewicz opowiada o kolejnych problemach macierzyńskich Jakie dokładnie kwestie nurtują Maję Bohosiewicz? Aktorka w dużej mierze zastanawia się nad indywidualnością dziecka: Maja Bohosiewicz otwarcie przyznaje, że z każdej strony otacza ją wiele wątpliwości. Wyznała też, że podczas tych rozważań ciężko jest jej zdobyć się na cierpliwość. Maja Bohosiewicz zachęca fanów do dzielenia się swoimi historiami o wychowaniu Maja Bohosiewicz bardzo często dzieli się swoimi przemyśleniami dotyczącymi wychowania dzieci. W zeszłym miesiącu podzieliła się historią, w której jej dwuletnia córka podłapała od mamy przekleństwo i zaczęła je wszędzie powtarzać. Pod postem wylała się fala historii od kobiet, które opowiadały o swoich przypadkach podobnych sytuacji. Podobnie jest teraz. Dzięki swojej otwartości w kwestiach macierzyństwa Maja Bohosiewicz zachęca inne kobiety do dzielenia się swoimi wpadkami i przedstawia realistyczny obraz wychowania. Bardzo się to nam podoba, a Wam?

unnamed-file-dadf05f.jpg
width: 640
height: 640

Kto jest supermamą? Ja, ja, ja!...o wyścigu mam do doskonałości
type: item
date: 2011-10-25T05:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: problemy wychowawcze
description: My, matki, zwykle uważamy, że musimy być idealne. Brak nam wyrozumiałości dla pomyłek. Własnych i cudzych. Jednak uwaga: ganiąc inne kobiety, zdradzamy, czego nam brak.
encoded: Fora internetowe poświęcone wychowaniu i pielęgnacji dzieci pełne są gorących, ba – nawet zażartych dyskusji. A jeśli w grupie dyskutujących mam zdarzy się jedna, która ma zdanie odmienne od reszty, spada na nią grad oskarżeń. „Co z ciebie za matka, skoro postępujesz inaczej niż ja!”, zdają się mówić pozostałe. Niedawno weszłam na jeden z portali dla rodziców i trafiłam w sam środek burzliwej dyskusji: zwolenniczki karmienia piersią nacierały na dwie nieszczęsne mamy, które nieroztropnie wyznały, iż swoje paromiesięczne dzieci przestawiły na butelkę. Ileż one się o sobie dowiedziały! Że są egoistkami, złymi matkami, że bardziej dbają o karierę niż o dobro pociech (obie zdecydowały się na butelkę, bo musiały wrócić do pracy). W pierwszej chwili zirytował mnie brak tolerancji internautek, później jednak przyszła reﬂeksja... W swoim czasie, gdy moje dzieci były maleńkie, i ja chętnie brałam udział w takich matczynych walkach. Na przykład, oburzyłam się, gdy kuzynka, wychodząc na spacer, nie posmarowała ochronnym kremem buzi swojej kilkumiesięcznej córeczki. „Nie dba o maleństwo, cóż za lekkomyślność!” – myślałam. Później na forum rodzinnym często opowiadałam, jak to rzeczona kuzynka zaniedbuje rozwój dziecka: nie posyła go na angielski czy tańce. Obgadywałyśmy też z przyjaciółką znajomą, matkę czwórki dzieci. Raziło nas, gdy mówiła: „Kiedy wracam z pracy, najpierw w spokoju wypijam herbatę, a dopiero potem zajmuję się dziećmi. Bo matka jest jedna, i dlatego najważniejsza!”. Załamywałyśmy nad biedactwami ręce, „Co z nich wyrośnie?!” – biadoliłyśmy, troskliwie wycierając noski własnym maluchom. BOLI, BO SAME BYŚMY TAK CHCIAŁY Dzisiaj, gdy moje dzieci mają po 7 i 12 lat, nie mogę się nadziwić, dlaczego byłam tak krytyczna. Nauczyłam się, że w życiu nie ma pewników, że fajna jest elastyczność, a tolerancja – niezbędna. Długo zastanawiałam się, dlaczego my, mamy, jesteśmy wobec siebie nawzajem tak krytyczne? Wyjaśnienie znalazłam w teorii Chucka Spezzano, światowej sławy ps…

unnamed-file-d126028.jpeg
width: 500
height: 366

Moje dziecko jest tyranem
type: item
date: 2009-05-20T05:39:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: problemy wychowawcze
subject: rodzice
description: Maluch w złości rzuca się na podłogę. Gdy jest starszy, trzaska drzwiami, a potem ucieka z domu. „Co robić, by to zmienić?”
encoded: NASZ EKSPERT RADZI Ewa Ulrich-Załęska psycholog, kierownik ds. programowych Akademii Twórczego Rozwoju Educado. Rodzice często mówią: „On taki już jest, ma to w genach”. To nieprawda. Nikt nie rodzi się tyranem. Przyczyn histerycznego zachowania naszych pociech jest kilka. To np. brak poczucia bezpieczeństwa, które zaspokajamy nie tylko głaskaniem czy przytulaniem, ale również ustaleniem czytelnych zasad. Jeśli to poczucie zostaje zachwiane, dziecko może próbować nami manipulować, tak aby podporządkować nas swojej woli. Inną przyczyną tyranizowania rodziców jest chęć zwrócenia na siebie uwagi. Wiele matek i ojców w takiej sytuacji ulega pociesze i spełnia każdą jej zachciankę, nawet niedorzeczną. Tymczasem uległość wobec dziecka, bez względu na jego wiek, zmusza go do... przejęcia władzy, choć ono wcale nie czuje się z tym dobrze. A bezradność dorosłych jeszcze bardziej potęguje jego frustracje. Okazywanie mu miłości i konsekwentne mówienie „nie” to jedyny sposób, żeby poskromić zapędy tyrana. Podnosi głos i przeklina ponieważ nie zgadzam się na jej powroty do domu nad ranem Córka oczekuje, że pozwolimy jej chodzić na nocne imprezy. Kiedy się nie zgadzam, wpada w furię i używa brzydkich słów. Wykrzykuje, że inni rodzice pozwalają dzieciom wracać późno do domu, dlaczego więc tylko ona nie może. Anna, mama 15-letniej Ady Rada eksperta Zakazy nic tu nie pomogą. Jeśli przyjaciółki Ady mogą wracać późno do domu, trudno się dziwić, że ona domaga się tego samego. A ponieważ na to nie pozwalasz, czuje się pokrzywdzona. Nie rozumie, o co ci chodzi, bo nie wyjaśniłaś jej tego. ◗ Zacznij rozmawiać z nastolatką jak równy z równym. Gdy Ada ze złości przeklina, odłóż na bok wszystkie zajęcia, podejdź do niej i skłoń, żeby na ciebie spojrzała. Powiedz: „W naszym domu nie używa się wulgarnych słów”. Mów o swoich uczuciach: „Nie jest tak, że ci nie ufam. Po prostu boję się, że stanie ci się coś złego”. Nie wdawaj się w dyskusję, nie strasz, nie unoś się i nade wszystko nie daj się w…

unnamed-file-bcf9f04.jpeg
width: 500
height: 414

Zakochany nastolatek
type: item
date: 2009-04-15T12:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: miłość nastolatków
subject: nastolatki
subject: problemy wychowawcze
subject: związki
description: Pierwszy dotyk, pocałunek, nieśmiało szeptane słowo „kocham”. To, jak nasze dzieci przeżyją pierwszą miłość, będzie rzutowało na całe ich dorosłe życie. Jak radzić zakochanemu nastolatkowi?
encoded: Dorastająca pociecha bardzo intensywnie doświadcza pierwszej miłości i nie chce o niej z rodzicami rozmawiać. Zwykle rozgadana, w sprawach sercowych okazuje się milczkiem. Powinniśmy to uszanować i zaakceptować. Dziecko musi przeżyć młodzieńcze uniesienia, aby przygotować się na tę jedyną, wielką, dojrzałą miłość, która jest jeszcze przed nim. Jak wtedy wspierać i ochraniać nastolatki, bez naruszania ich sfery prywatności? – pytają czytelniczki. O podpowiedź poprosiliśmy naszego eksperta. Marysia buja w obłokach Córka (13 lat) stała się skryta, nic jej nie interesuje. Nie ma apetytu, z trudem skupia się nad lekcjami. Stale zamyka się w swoim pokoju. Zauważyłam, że często rozmawia pod blokiem z kolegą z sąsiedniej klatki. Myślę, że właśnie ta znajomość tak wpłynęła na jej zachowanie. Gdy spytałam, co się dzieje, usłyszałam: „Nic, po prostu nic”. Ala z Płocka Rada eksperta: Córka nie kłamie. Pewnie po raz pierwszy się zakochała i sama do końca nie rozumie uczucia, jakiego teraz doświadcza. Dlatego jest jej tak trudno o tym rozmawiać. ● Daj dziecku trochę czasu, by oswoiło się z tą sytuacją, przyjmując, że jest to zupełnie naturalne zachowanie. Stale jednak podkreślaj, że w każdej chwili chętnie z nią porozmawiasz na ten temat. ● Powiedz Marysi o swoich uczuciach: „Martwię się, że jesteś taka milcząca. Boli mnie, że mnie unikasz”. Być może w ten sposób sprawisz, że córka się otworzy. ● Gdy dziecko zacznie już mówić, nie przerywaj mu. Powstrzymaj się także od uwag i niczemu się nie dziw. Dasz w ten sposób do zrozumienia, że poważnie traktujesz uczucia nastolatki. ● Zmień miejsce rozmowy. Zazwyczaj rodzice dyskutują z dzieckiem w domu, może nawet przy włączonym telewizorze. Wyjdź z Marysią na spacer albo wyjedźcie same na weekend. W innej niż zwykle scenerii łatwiej jej będzie wyjawić nawet największą tajemnicę. ● Jeśli wszystkie sposoby dotarcia do córki zawiodą, zwróć się po pomoc do psychologa lub pedagoga szkolnego. Długie milczenie może oznaczać nawet depresję. Basi…

unnamed-file-db0d239.jpeg
width: 500
height: 410

Chcę być taki jak on - idole nastolatków
type: item
date: 2009-02-19T06:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: nastolatki
subject: problemy wychowawcze
subject: wychowanie nastolatka
description: Starasz się przekazać dorastającemu dziecku wszystko, co najlepsze, uczysz tego, co wartościowe i mądre. Ale ono w ogóle cię nie słucha. Ku twemu przerażeniu gdzie indziej szuka wzorców do naśladowania i idoli. Spokojnie, to wcale nie znaczy, że ono marnuje sobie życie!
encoded: Pewnego dnia odkrywasz, że twój nastolatek wpatrzony jest w telewizyjnego idola jak w obraz. Jako troskliwa mama próbujesz dowiedzieć się, kto i czym fascynuje twoją pociechę. Im baczniej się przyglądasz, tym bardziej jesteś pewna, że to nie jest wzór do naśladowania. Gdy próbujesz podzielić się tym z dzieckiem, ono się obraża. Pytasz sama siebie: „Czy mam konkurować z tym przebierańcem, czy zaakceptować wybór dziecka?”. Zanim załamiesz ręce, przypomnij sobie własne dzieciństwo. Przecież będąc nastolatką, ty też buntowałaś się przeciwko kanonom narzucanym przez rodziców. I co? Minęło kilkanaście lat, dorosłaś, a idole nie mieli wpływu na twój system wartości. Możesz być pewna, że tak samo będzie z twoim dzieckiem. Nie panikuj, tylko spokojnie kontroluj tę młodzieńczą fascynację i przede wszystkim rozmawiaj o niej. Fascynacje są potrzebne? Uświadom sobie, że przecież uwielbienie dla idola jest rzeczą znaną nie od dziesiątek, ale nawet od setek lat. Ba – kiedyś tę skłonność do „zakochiwania się” w sławach świadomie wykorzystywano: w bibliotekach do dziś stoją książki typu „Żywoty sławnych mężów". Były pisane dla młodzieży i miały dostarczać wzorców. Dziś świat wygląda inaczej, idole są podsuwani młodzieży przez telewizję, gazety i internet, głównie po to, by jak najwięcej sprzedać: płyt, plakatów, ubrań, gadżetów. Nie ma sensu nad tym płakać, tak jest i już. Twoje pokolenie zakochane w Madonnie ulegało tym samym wpływom. Nie dziw się więc, że nastolatek swoją gwiazdę uwielbia bezkrytycznie. Poświęca jej czas, wydaje kieszonkowe, by wyglądać podobnie. Chociaż to brzmi dziwnie, takie nastawienie jest dziecku potrzebne. To po prostu kolejny etap w jego życiu. Dzięki temu nastolatek przeżywa najbardziej skrajne emocje: euforię i wzruszenie, gdy widzi gwiazdę z prestiżową nagrodą, ale i rozczarowania, gdy np. ukochany sportowiec ponosi porażkę. To ważna lekcja – pokazuje młodemu człowiekowi, że nawet czempioni czasem przegrywają. Uczy bronienia swoich racji (trzeba uzasadn…

unnamed-file-85d055b-2.jpeg
width: 500
height: 366

Zakochane nastolatki
type: item
date: 2009-02-11T09:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: miłość
subject: miłość nastolatków
subject: nastolatki
subject: pierwsza miłość
subject: problemy wychowawcze
subject: wychowanie nastolatka
description: Nastolatki nie widzą poza sobą świata. To ich łączy. Ale chociaż są dla siebie teraz bardzo ważni, okazują sobie to inaczej. I dlatego to silne uczucie tak szybko się rozpada, często nawet z hukiem.
encoded: Zarówno w przypadku chłopaka, jak i dziewczyny, pierwsze uczucie jest bardzo silne, jednak oczekiwania wobec wybranka są odmienne, jakby z przeciwnych biegunów. I chociaż mówiąc: „Kocham cię”, robią to szczerze, druga strona może mieć spore wątpliwości co do uczuć wybranka. Może zastanawiać się, czy to prawda, skoro jego czy jej zachowanie zdaje się mówić coś innego. CHŁOPAK: „Super, że mam dziewczynę” – to stosunek chłopaka do jego sympatii Zakochany nastolatek jest zazwyczaj mniej skory do zwierzeń. Zapewne bardziej zacznie dbać o swój wygląd i porządek w pokoju. To będzie jak cudowna przemiana. Jeszcze niedawno nie mogłaś doprosić się, by nie kładł się wieczorem bez kąpieli, by nie chodził przez dwa dni w tej samej koszulce. A teraz prawie nie wychodzi z łazienki i przebiera się dwa razy dziennie, w torbie do szkoły nosi dezodorant. Ale mimo takich przemian, raczej nie porzuci dotychczasowych pasji i zainteresowań. Randki będzie precyzyjnie umieszczał w swoim „grafiku” tak, żeby nie kolidowały ze spotkaniami z kolegami. Nie dziw się więc, jeśli twój syn odbierze telefon od swojej sympatii i będzie zbywał ją, szukał wykrętów, żeby tylko się z nią nie spotkać dziś ani jutro, bo: jest bardzo zajęty, ma dużo obowiązków, musi się uczyć, itp. A tymczasem widzisz, że siedzi w pokoju z kolegą, który zdobył najnowszą grę komputerową i razem ją testują. Poza tym to, co robi i o czym rozmawia z kumplami, z pewnością też zostanie tajemnicą dla jego sympatii. Niechętnie będzie ją informował o swoich sprawach. No cóż, chociaż twój syn jest dopiero nastolatkiem, ma już swój męski świat, do którego „kobietom wstęp wzbroniony, bez wyjątku”. DZIEWCZYNA: „Świat dla mnie nie istnieje” – tak widzi to zakochana nastolatka W przypadku nastolatki będzie inaczej – miłość przewróci jej życie do góry nogami. Może siedzieć w pokoju i godzinami rysować serduszka, wypisywać inicjały ukochanego na kartkach i nowych dżinsach. Co więcej, porzuci swoje koleżanki: „Nie mogę dzisiaj, bo umówiłam si…

unnamed-file-9438f37-1.jpeg
width: 500
height: 366

7 zabaw dla zmęczonej mamy
type: item
date: 2009-02-09T09:49:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: problemy wychowawcze
subject: rodzice
subject: zabawa
description: Wracasz z pracy i marzysz tylko o jednym: by wreszcie odpocząć. Ale w progu na szyję rzuca ci się twój skarb i wykrzykuje: „Pobawisz się ze mną?!”. Czy to możliwe?
encoded: Powrót mamy z pracy to dla malca wielka chwila. Stęskniony nie może się doczekać, by opowiedzieć o tym, co wydarzyło się w ciągu dnia, pokazać swój rysunek albo pobawić się w coś fajnego. A ty w głowie masz jeszcze głos szefa, gorączkowo myślisz, co podać na kolację i że czeka cię dziś prasowanie. Ale przecież wspólna zabawa to bardzo ważna sprawa. Co zrobić, by znaleźć na nią siły? ■ Najpierw zmień skórę Spróbuj rozstać się z „pracowymi” emocjami, stresem i kłopotami. W autobusie posłuchaj ulubionej muzyki, wysiądź przystanek wcześniej i zrób sobie szybki spacer, wstąp do sklepu. Uwierz, lepiej wrócić 20 minut później – za to w lepszym nastroju. Gdy już wejdziesz do domu i przywitasz się z dzieckiem, poproś je o kwadrans dla siebie. Weź prysznic, wskocz w domowe, wygodne ubranie, zaparz ulubioną herbatę lub kawę. To nastroi cię do zabawy i zrelaksuje. ■ Oto garść propozycji Większość naszych pomysłów nie wymaga nawet... wstawania z ulubionej kanapy! A i tak twój szkrab dostanie to, co dla niego najważniejsze – czas, uwagę, ciepło i pieszczotę. „Mama u fryzjera” Siadasz wygodnie na kanapie, a dziecko zajmuje się twoją fryzurą. Synek czesząc cię, przy okazji wymasuje ci głowę. A córka? Za pomocą frotek i spinek może zrobić na twojej głowie artystyczny nieład. „Koncert życzeń” Kładziemy się razem na kanapie czy dywanie i włączamy ulubioną płytę – każdy wymyśla dedykację: „A teraz specjalna piosenka od mamy dla Krzysia”. „Teatr cieni” Zapalamy świece. Pokazujemy dzieciom, jak – układając pod światło palce – robi się pieska, orła, niech wymyślą same przedstawienie. „Straszny potwór” Mama kładzie się na podłodze i udaje, że śpi. Maluchy biegają dookoła i zaczepiają potwora. Od czasu do czasu potwór warczy, marszczy się groźnie, przeciąga, siejąc grozę. Wreszcie łapie dziecko, które za blisko podeszło i zabawa zaczyna się od nowa. „Budowanie na dywanie” Potrzebne będą klocki. Razem z dziećmi wznosimy pałac albo leśniczówkę, pojazd kosmiczny czy jaskinię dla dinozaurów (zm…

unnamed-file-e4e88b7.jpeg
width: 500
height: 366

Prowodyr czy ofiara? Kim jest twoje dziecko?
type: item
date: 2009-01-21T10:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: gimnazjum
subject: nastolatki
subject: problemy w szkole
subject: problemy wychowawcze
subject: szkoła
subject: wychowanie nastolatka
description: Przeciętny, spokojny, niesprawiający problemów nastolatek po pójściu do gimnazjum zmienił się nie do poznania. Z niepokojem zastanawiasz się, czy odnalazł się w nowej klasie.
encoded: Dopóki chodził do podstawówki, spałaś spokojnie. Bez problemu zdawał z klasy do klasy, kilkoma przedmiotami pasjonował się bardziej, nauczyciele ani koledzy nie skarżyli się na niego. Teraz, w pierwszej klasie gimnazjum, jakby ktoś zamienił ci dziecko. Albo stało się duszą hałaśliwego, bezczelnego towarzystwa, wciąż słyszysz skargi nauczycieli (lekceważy ich, nie przykłada się do nauki, wagaruje), albo kompletnym, coraz bardziej zalęknionym odludkiem, który co rano wmawia ci, że nie może iść do szkoły, bo źle się czuje. Nie potrafisz zrozumieć, co doprowadziło do takiej zmiany zachowania, tymczasem twój nastolatek został właśnie „wybrańcem" lub „ofiarą" w klasowej hierarchii. Jak rozpoznać, kim? WAŻNE SYGNAŁY O tym, że twoje dziecko zmieniło się w prowodyra, świadczyc mogą: brak lojalnych przyjaciół – zwykle przywódca nie narzeka na samotność, ale tylko w szkole i wtedy, gdy ma publiczność. Kiedy nikt nie odwiedza go w domu i nie dzwoni po lekcjach, to znak, że „przyjaciele" są przy nim tylko wtedy, gdy widzą w tym swój interes. skargi nauczycieli – nie uwagi w dzienniczku z powodu jednorazowego nieprzygotowania do lekcji czy głupiego klasowego wybryku w stylu schowanie dziennika, ale zaczynające się od słów „podburza”, „prowokuje”, „szantażuje” czy „wymusza”. To znak, że jest pomysłodawcą i organizatorem np. buntu przeciwko jednemu z nauczycieli. Gdy natomiast pociecha jest grupową ofiarą, zapewne zauważysz, że: unika szkoły – nie tak jak dawniej, bo nie nauczyła się do klasówki. Po prostu nie chce tam chodzić i z dnia na dzień wymyśla coraz to nowe wymówki. W końcu zaczyna wagarować. źle się uczy – nie dlatego, że poziom nauki w gimnazjum ją przerasta, ale dlatego, że za dobre oceny i zainteresowania jest wyśmiewane przez kolegów. ciągle siedzi w domu – godzinami ogląda seriale, mało się odzywa. Często ma tylko jedną koleżankę, z którą rozmawiają w kółko o szkole albo obmawiają kolegów z klasy. bywa agresywna – najczęściej w stosunku do słabszych czy zależnych od …

unnamed-file-e50d6e9.jpeg
width: 500
height: 366

Zdolne, a ma w szkole kłopoty
type: item
date: 2009-01-07T10:33:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: nastolatki
subject: problemy w szkole
subject: problemy wychowawcze
subject: szkoła
subject: wychowanie nastolatka
description: Twoje dziecko jest inteligentne, ale uczy się tylko tego, co je interesuje. Z ulubionego przedmiotu ma rozległą wiedzę, potrafi nauczyciela zapędzić w kozi róg, ale ciągle dostaje uwagi, a ty jesteś wzywana do szkoły.
encoded: Spokojnie, masz szczęście! Twój nastolatek prawdopodobnie jest ponadprzeciętnie uzdolniony. Jeśli zapewnisz mu odpowiednie warunki, by jego zdolności mogły się w pełni rozwinąć – ma wielkie szanse stać się kimś wybitnym w jakiejś dziedzinie. DOCIEKLIWY AŻ ZA BARDZO Nie spodziewaj się jednak, że spokojnie i bezproblemowo przejdzie przez szkołę, Takie dzieci rzadko są prymusami, na ogół miewają raczej oceny przeciętne. Niejednokrotnie bywa tak, że uczniowie zdolni, z powodu częstego zadawania pytań lub swej nadpobudliwości ruchowej stanowią dla nauczyciela kłopot, co wpływa rzecz jasna na sposób ich oceniania. Inteligencja połączona z typowym dla nastolatków krytycyzmem wobec świata i ludzi, żelazna logika i bezkompromisowość powodują, że nie są to „pieszczoszki naszej pani”. Do tego dochodzą często trudności w przystosowaniu się do grupy, co objawia się chęcią ciągłego imponowania, dominowania, postawą rywalizacyjną. A także pewną zarozumiałością oraz, może nawet nie do końca uświadamianym, okazywaniem lekceważenia rówieśnikom i nauczycielom. Większość nauczycieli, o czym świadczą uwagi w dzienniczku, uważa ich za klasowe „zakały” przeszkadzające w prowadzeniu lekcji dociekliwością i bezustannymi próbami zwrócenia na siebie uwagi. TYLKO CIERPLIWOŚĆ MOŻE CIĘ URATOWAĆ Biadolenie ani umoralniające kazania nic nie pomogą. Zmiany w zachowaniu młodego człowieka będą trwały długo, musisz uzbroić się w cierpliwość. Możesz też dziecku pomóc rozwiązać jego problemy. W tym celu staraj się jak najwięcej z nim rozmawiać, dyskutować. Wystrzegaj się dawania rad, raczej podsuwaj sugestie, bo jeśli dziecko ma możliwość przyjęcia, odrzucenia albo przemyślenia twoich opinii, jest bardziej skłonne wysłuchać, co masz do powiedzenia. Porozmawiaj z wychowawcą twojego dziecka. Powiedz mu, jaka jest twoim zdaniem przyczyna jego szkolnych kłopotów. Zaproponuj, by wychowawca rozważył możliwość nieco bardziej indywidualnego podejścia do twojego dziecka. Może wystarczy, by dostało ono nieco trud…

unnamed-file-f9c0da3.jpeg
width: 500
height: 366

Mamo, w karnawale będę szaleć!
type: item
date: 2008-12-29T09:32:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: imprezy
subject: nastolatki
subject: problemy wychowawcze
subject: Sylwester
subject: wychowanie nastolatka
description: Jeśli twoje nastoletnie dziecko wybierze się z przyjaciółmi na zabawę, z pewnością nie zechce grzecznie wrócić z niej przed północą. Co wtedy?
encoded: Mając w domu 14-, 15-latka możesz spodziewać się, że dziecko przyjdzie do ciebie z takim pomysłem. Zanim to nastąpi, spróbuj przemyśleć sobie kwestie jego ewentualnego wyjścia na imprezę. Jednocześnie baczniej obserwuj pociechę, postaraj się też bliżej poznać jej znajomych i jak najwięcej czasu spędzać razem. Przerwa świąteczna to dobry moment, bo dziecko częściej jest w domu. Jest szansa, że opowie ci trochę ciekawych historii o swoich koleżankach i kolegach. Dowiesz się, że Piotrek będzie miał obniżoną ocenę ze sprawowania za palenie w toalecie, a Ewa opiekuje się chorą babcią. To dla ciebie cenne informacje. Jeśli więc nagle usłyszysz: „Na sylwestra idziemy do Izy”, nie będziesz zastanawiać się gorączkowo, kim jest Iza. A gdy zapytasz: „Kto tam będzie?”, poczujesz się lepiej, słysząc imiona, które nie kojarzą ci się negatywnie. Będziesz też mogła przestrzec dziecko: „Skoro Piotrek pali, może namawiać innych”. Bez względu na to czy twoje dziecko ma 15 czy 17 lat, trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć, czy już dojrzało do wyjścia na całą noc. Sama wiesz, że nawet bardzo odpowiedzialny i rozsądny nastolatek w gronie rówieśników jest narażony na mnóstwo pokus i zagrożeń. I tylko od niego zależy, czy im ulegnie. Na całą noc? Chociaż wydaje ci się, że właśnie na całonocnej imprezie może spotkać twoje dziecko całe zło tego świata, tak naprawdę jest to rozwiązanie bezpieczniejsze niż powrót w środku nocy. W mieszkaniu kolegi nie ma niebezpiecznych sytuacji, które mogą czyhać na zewnątrz: wokół mnóstwo typów spod ciemnej gwiazdy, agresywnych młodych ludzi skorych do bójki, problemy komunikacyjne. Poza tym dziecko jest zmęczone i oszołomione głośną muzyką, zaabsorbowane towarzystwem kolegów, może nie być wystarczająco wyczulone na niebezpieczne sytuacje, np. da się sprowokować komuś na przystanku, skróci sobie drogę, przechodząc przez tory albo przez ulicę, na której spod ziemi wyrośnie samochód itp. Dlatego zabawa do rana jest rozsądniejszym rozwiązaniem. Zwykle zmęczeni…

unnamed-file-7df2b83.jpeg
width: 500
height: 366