Jak to zorganizować, żeby zdążyć ze wszystkim i nie zgubić po drodze radości tego wyjątkowego czasu? Radzi Anna Popek.
Dwa dni przed wigilią zamykamy się w kuchni we trzy – z mamą i siostrą. I szalejemy: gotujemy, pieczemy i gadamy. Magda robi tort bezowy i sernik, ja gotuję kapustę i barszcz, a mama zajmuje się rybami. – Kuchnia to bezsprzecznie moje królestwo. Tutaj rządzę ja, ale to nie znaczy, że wszystko robię sama – mąż i córki tradycyjnie są moimi podkuchennymi. Ostatnio do naszego zespołu dołączyły też wnuki. Każdy dostaje zadanie: coś umyć, obrać, pokroić, poddusić, ulepić. Przyznam, że nie wyobrażam sobie świąt poza domem. Raz dałam się namówić na Boże Narodzenie w tropikach i bardzo tego żałowałam już w samolocie – śmieje się pani Bożena. – Bo to prawdziwe szczęście mieć dom, w którym rodzina się spotyka, w którym wszyscy czują się dobrze. Powiem nieskromnie: z mężem udało się nam taki dom zbudować. Tydzień przedświąteczny to czas na gotowanie, ostatnie zakupy. Ale nie ma nerwówki, bo większość rzeczy mam już przygotowanych albo zamówionych. Z potraw robię tylko te, które moja rodzina lubi, np. kapustę obsmażoną na oliwie z cebulą i grzybami, sałatkę ziemniaczaną, rybę po grecku. Na resztę świąt przygotowuję inne potrawy: piekę indyczkę faszerowaną owocami i obłożoną słoniną, a także chudy boczek. I ciasta: sernik i szarlotkę. –Dzień przed Wigilią aktorka dokupuje tylko sałatę i szczypiorek do zdobienia półmisków. – Natkę mam pod ręką, bo z doniczki – kontynuuje. – W zaprzyjaźnionej cukierni na Solcu zamawiam paszteciki z pieczarkami z ciasta francuskiego. W domu już stoi choinka ubrana przeze mnie i męża. Jadę jeszcze po bladoróżowe gwiazdy betlejemskie do Bronisz. W Wigilię mąż rozkłada biały obrus i serwetki z haftem richelieu wydziergane przez moją siostrę. Stawia świeczniki, białą porcelanę z Wałbrzycha. Rozwiesza lampki w ogrodzie. Wystarczy tylko sprzątnąć blat, zmyć podłogę, odświeżyć się, przebrać i już można świętować. Pierwsza myśl o świętach pojawia się w okolicach 6 grudnia, na mikołajki – zwierza się Anna Popek. – Jestem Ślązaczką, u mnie więc przygotowania do świąt zaczynają się porządkami. Jako dziecko w bytomskim domu czyściłam półki, naczynia, których używało się na Wigilię – wspomina. – W powietrzu było dużo sadzy, trzeba było wszystko wymyć. Na Śląsku jest nawet powiedzenie: wstyd i sadza. Mama pracowała, ja pomagałam. Teraz nie mam już takiej dyscypliny wewnętrznej, tak dokładnie nie sprzątam, ale muszą być wymyte okna, wyprane firanki, wytarte kurze, uporządkowane i wywietrzone szafy, także te z ubraniami. Odświeżam serwis, sztućce. W praktyce co trzeci dzień coś robię. Fajnie dyscyplinuje takie czyszczenie srebrnych łyżek czy widelców, ale to dla mnie relaks, najlepszy sposób, aby uporządkować myśli. Daje to poczucie siły, że sama potrafię wprowadzić ład w swoje życie. Porządki trwają prawie do świąt. Ostatnim zadaniem, tuż przed Wigilią, jest zmiana pościeli. Prezenty od kilku lat staram się przygotować w listopadzie. Nie znoszę bowiem, nauczona przykrym doświadczeniem, kupować w ostatniej chwili, stać w zniecierpliwionym tłumie, w kilometrowych kolejkach do kasy. Dlatego, widząc coś ładnego, kupuję i odkładam do przeznaczonej na prezenty szuflady. Mam do obdarowania 8–9 osób. Prezenty pakuję w przeddzień lub w Wigilię. To, co Anna kupuje przy okazji, przez cały grudzień, to składniki świątecznych potraw: suszone grzyby, miody, pszenicę na kutię, bakalie. Kilka dni przed Wigilią jedzie do Hali Mirowskiej po domowej roboty masło i olej. W ostatnią niedzielę przed Wigilią przynosi do domu opłatek. Sianko pożycza od domowego królika miniaturki. Choinka pojawia się w domu na 2 dni przed świętami. Nieduża, ale zawsze żywa. – Święta spędzamy w Podkowie Leśnej u mojej siostry Magdy, jej męża i dzieci. Przyjeżdża też mama. Zjawiamy się u nich z moimi córkami 2 dni przed Wigilią. Zostajemy aż do drugiego dnia świąt – opowiada dziennikarka. – Kursujemy na targ produktów lokalnych do Brwinowa albo Milanówka i kupujemy warzywa, ryby, jajka, susz na kompot, chleb. I jemiołę, i wielką choinkę. A potem szalejemy we trzy w kuchni. Ton przygotowaniom nadaje Magda, świetnie zorganizowana. Gotujemy, pieczemy i gadamy. Wtedy czujemy już świąteczny nastrój. Siostra piecze tort bezowy i sernik. Moją specjalnością są kapusta, kutia, barszcz, pomagam mamie przy rybach. Dzień wcześniej pieczemy jeszcze bułkę – można ją podawać na słono albo na słodko. Pomagają nam dzieci: trzeba im dawać konkretne zadania i wdrażać do zajęć domowych – twierdzi Anna. – Od kilku lat w poranek wigilijny mam dyżur w „Pytaniu na śniadanie”. Po powrocie do Podkowy nakrywam stół – dbam o sztućce, serwetki, talerze, półmiski, wazy na zupę, wykrochmalony obrus. I ozdoby – gałązki świerkowe, jodłowe i świece. Kiedy potrawy są już przygotowane, porządkujemy kuchnię. Przebieramy się w sukienki, wkładamy buty na obcasie. Do stołu siadamy o 18.00. Lubimy te przygotowania, nawet jeśli jest dużo do zrobienia. Trzeba tylko odpowiedzieć sobie na pytanie: po co to wszystko? Po pierwsze, dla nas ma to znaczenie religijne. Po drugie – jednoczy rodzinę. To nie są tylko czynności kulinarne. To rytuał.
Dziennikarka, prezenterka, producentka programów telewizyjnych i radiowych. Co naprawdę lubi?
W duecie z Marcinem Prokopem prowadzi poranny program „Dzień dobry TVN”. W filmie Andrzeja Wajdy „Wałęsa. Człowiek z nadziei” wcieliła się w postać Henryki Krzywonos. Prywatnie mama, miłośniczka zwierząt i czytania książek.Oto, co nam mówi o tym, co lubi najbardziej. Jestem zdania, że każdą wolną chwilę warto dobrze wykorzystać. Dlatego mam opracowany plan działania. Trzy razy w tygodniu siłownia. Równie skutecznym i sprawdzonym sposobem na relaks są spacery z psem. To grafik na co dzień, a kiedy zbliżają się wakacje, nie zastanawiam się, dokąd pojechać. Od lat wierna jestem Grecji. Najchętniej wybieram małe wyspy. To raj dla duszy, ciała i podniebienia. W Warszawie o moje podniebienie dba cudna restauracja. W Basil and Lime w przyjemnej atmosferze można zjeść pyszne tajskie potrawy. Duszę rozpieszczam też książką, muzyką i dobrym kinem. Bez tej pierwszej nie ruszam się z domu. Muzyka, która wprowadza mnie w błogi nastrój, to Miles Davis i jego „Siesta”. Jest jeszcze film, do którego wracam. „Cały ten zgiełk” Boba Fossa. Polecam każdemu, bo to prawdziwa uczta.
Katarzyna Skrzynecka - żyję najlepiej, jak potrafię
Piękna aktorka, która ostatnio często oglądamy w roli prowadzącej „Taniec z gwiazdami”, w tym roku rozpoczęła kolejny etap w swoim życiu. Po raz drugi wyszła za mąż.
Nam opowiada m.in. o tym, jak bardzo ważna jest dla niej rodzina, o realizowaniu życiowych pasji i jubileuszu pracy twórczej, który tuż, tuż... Pani Kasiu, czy mając za męża mistrza fitnessu, łatwiej utrzymać zgrabną sylwetkę? Kasia Skrzynecka: Mąż nigdy nie był moim osobistym trenerem, wbrew opowiastkom, jakie lansuje plotkarska prasa. Nie trenujemy razem. Marcin jest zawodnikiem i trenerem sportowym. Ja, jeśli mam czas trenować, ćwiczę wyłącznie dla zachowania dobrej kondycji i figury. Jak mąż znosi pani popularność? Kasia Skrzynecka: To oczywiste, że wolimy, gdy gazety piszą o naszej pracy niż o życiu prywatnym. Dotyczy to mnóstwa osób, tzw. „ludzi z telewizora” – nie tylko nas. Niestety, bulwarowa prasa drukuje to, co sobie wymyśli, zazwyczaj bez naszej wiedzy. Staramy się mieć do tego dystans. Żyjemy i pracujemy spokojnie, bez niepotrzebnych skandali i „fajerwerków”. Już na pierwszy rzut oka widać, ze emanuje z pani pogoda ducha. Nigdy pani nie narzeka? Kasia Skrzynecka: Rzadko. Każdy czasami jest zmęczony, bo nie ma czasu się wyspać, bo biega z jednej pracy do drugiej. Ale ja jestem zwolenniczką zdrowego rozsądku, nie lubię w niczym przesady. Żyję swoim rytmem tak, by zachować właściwe proporcje między pracą a życiem rodzinnym. To, co robię, absolutnie mnie satysfakcjonuje. Wolę być artystką, która pracuje spokojnie, ale z powodzeniem już prawie dwadzieścia lat, niż być gwiazdą jednego hitu i potem zostać zapomnianą. No właśnie, w przyszłym roku będzie pani obchodziła dwudziestolecie pracy artystycznej. Kasia Skrzynecka: Bardzo zależy mi, by ten przyszły rok był miłym podsumowaniem moich pierwszych dwudziestu lat w zawodzie. I początkiem kolejnego, mam nadzieję, dwudziestolecia! Co zatem będzie uwieńczeniem jubileuszu? Kasia Skrzynecka: Kończę nagrywanie płyty. Pracuję także nad scenariuszem muzycznej sztuki teatralnej. Jest już niemal gotowy, by premiera mogła być zrealizowana w 2010 r. Będzie to spektakl, którego fabuła niemal w całości rozgrywa się w tekstach piosenek. Wiele uczuć i namiętności dodatkowo wyrażanych jest w tańcu. Postać Alicji – głównej roli kobiecej, napisałam z myślą o tym, by móc ją zagrać! Widzę, ze miłość panią uskrzydliła i dodała zapału do pracy... Kasia Skrzynecka: Nie da się odseparować naszego życia osobistego od pracy twórczej. Odzyskałam spokój i poczucie stabilizacji. Nie jestem człowiekiem, który jak wieczny żaglowiec zdobywa wciąż nowe wyspy, pędzi przez życie i szuka atrakcji. Kocham spokój, dom, rodzinę. Chce się wtedy żyć i pracować. Takie wzorce wyniosła pani z domu rodzinnego? Kasia Skrzynecka: Tak. W mojej rodzinie nikt nie przedkładał pracy nad czas spędzony z bliskimi. Wzajemne relacje były dla nas priorytetem, toteż dla mnie nie było takie proste zrezygnować ze związku, przyjaźni, miłości. Wyniosłam z domu bardzo dobre wzorce. Przed panią nowy etap w życiu. Czy w związku z tym zrobiła pani jakieś postanowienia? Kasia Skrzynecka: Nie robię postanowień, żyję po prostu najlepiej, jak potrafię. Wiem, że jak w życiu każdego z nas tak i w moim będzie jeszcze dużo wzlotów i upadków. Na pewno będę musiała przełknąć niejedną gorzką pigułkę, ale dopóki jest dobrze – staram się tym stanem cieszyć.
Ewa Drzyzga: "Cały czas myślę, co jeszcze mogę zrobić"
Myślała o karierze lekarki lub aktorki, ale wciągnęło ją bieganie z mikrofonem. Już od 10 lat pyta Polaków, co, jak, gdzie, dlaczego. Gwiazda? Może powierniczka? Na pewno kobieta spełniona. I empatyczna.
Każdą dobę dzieli między "Rozmowy w toku" oraz dom i rodzinę. Podczas wywiadu przeprasza, ale z powodu jej napiętego grafiku spotkanie będzie krótsze. I od razu zapowiada, że do przytaczania na raz-dwa anegdot daru nie ma. - Mój mózg zajmuje pamięć operacyjna - żartuje, rozgrzewając się herbatą z imbirem. Bez makijażu, z włosami spiętymi spinką i w czerwonym swetrze z kapturem wygląda niezwykle dziewczęco. Trudno w niej rozpoznać panią z ekranu. Zdradza ją - jeszcze z czasów pracy w RMF FM - charakterystyczny głos. A mówi swobodnie, donośnie. Chętniej opowiadałaby o dzieciach niż o sobie. O rocznym Ignasiu, który rano po przebudzeniu "czyta" sobie grzecznie książeczki w łóżku, nie wzywając natychmiast zaspanych rodziców. I o trzyletnim Stasiu, który potrafi zaskoczyć pytaniem: "Dlaczego jestem człowiekiem?". Dociekliwy. Ma po kim! Po pierwsze: słuchać Dzieciństwo to przeprowadzki. Wraz z rodzicami: mamą pielęgniarką, tatą pułkownikiem, a wkrótce i z młodszym o 6 lat bratem Pawłem (znanym dziś jako DJ Technic; ma swoją audycję w Jazz Radio), mieszkała w Krakowie, Warszawie, Wrocławiu, Jeleniej Górze. - To dlatego, że tata najpierw skończył Wyższą Szkołę Chemiczną w Krakowie, a potem zdał na WAT w Warszawie. Potem sam wykładał fizykę i wojskowość. W ten sposób chodziłam do sześciu podstawówek - opowiada. Nigdy nie zapomni śniadań z tamtych czasów: kajzerek z żółtym serem i mleka. Pamięta też swoje "pierwsze doświadczenie reporterskie". - Miałam może pięć-sześć lat. Mieszkaliśmy wtedy we Wrocławiu, blisko lotniska, i przyjechał do nas dziadek spod Krakowa. Zabrałam go na spacer, żeby pokazać las i lotnisko za płotem. Akurat stał samolot. Przedarłam się przez bramki, na płytę. Tam mnie przejęły stewardesy i zaprosiły do samolotu. Wracałam podekscytowana, i z całą spódnicą cukierków. Jest obserwatorką. Od dziecka. - Pamiętam swój pierwszy dzień w przedszkolu, miałam wtedy trzy lata. Dzieci bawiły się na podwórku, a ja stałam i wpatrywałam się w nie z zainteresowaniem. Nawet dziś, kiedy pojawiam się w nowym środowisku, najpierw przyglądam się innym. Bardziej słucham, niż mówię. Nie zwierzam się. Mam zasadę: tego, kto przychodzi do mnie się wygadać, nie zagaduję swoimi problemami. Bo wtedy się zamknie, a przecież to on chce mi powiedzieć coś dla siebie istotnego. Szkolna buntowniczka Jej życiowymi wyborami kierują po części przypadek (jak studia na filologii rosyjskiej, z braku lepszego pomysłu), po części bunt na zastaną rzeczywistość. - W ósmej klasie kolejnej podstawówki musiałam nadrobić zaległości z poprzedniego miasta. Aby pan od chemii zaliczył mi przedmiot, musiałam rozwiązać zadania z olimpiady chemicznej. Kiedy dowiedział się, że chcę iść do klasy biologiczno-chemicznej (z wykształcenia był biologiem), na każdej lekcji odpytywał mnie z biologii. Nie było łatwo. Brakowało mi podręczników, bo zdałam je w poprzedniej szkole. Rosła we mnie frustracja. I miarka się przebrała. Zapowiedziałam twardo: "Nie idę do biologiczno- chemicznej. Nie jestem zobowiązana, żeby uczyć się biologii" - wspomina. I z tej złości zmieniła profil na mat.-fiz. - Moja klasa była niepokorna. Naszemu wychowawcy, fizykowi, robiliśmy dowcipy. To my oprawiliśmy jego zdjęcie i powiesiliśmy na ścianie wśród podobizn znanych fizyków - uśmiecha się szelmowsko. - Przez całą lekcję on się wściekał na nasze rozkojarzenie, a my wyczekiwaliśmy, kiedy wreszcie dostrzeże żart! - śmieje się. Kiedy indziej, wraz z resztą uczniów, doprowadziła do zmiany nauczyciela angielskiego, bo bardzo kiepsko uczył. Ten sam bunt pomógł jej wiele lat później zostać dziennikarką. - Córka przyjaciół mojego taty, prymuska, przyjechała do Krakowa złożyć papiery na Uniwersytet Jagielloński. Termin gonił. W sekretariacie usłyszała, że powinna je wysłać pocztą, ale i tak nie wiadomo, czy je przyjmą. Dziewczyna we łzach przybiegła do domu. Dostałam piany. Wzięłam ją za rękę i zaciągnęłam na uniwersytet do pani sekretarki. I do dziekana. Bardzo przepraszał. Papiery przyjęto, a sekretarkę odsunięto. Następnego dnia odbywał się konkurs na reportera Radia Kraków. Ewa poszła. "Pani do radia? Po co?", spytała komisja. Opowiedziała historię z podaniem. Że takie sprawy trzeba w eterze nagłaśniać. Dostała się. - Ale pomysł z mediami nie był mój - zapewnia. - Mojej mamy. Na czwartym roku rusycystyki bardzo zaangażowałam się w studencki teatr eksperymentalny. Zabawa dźwiękiem, ruchem, światłem... W związku z tymi zajęciami chodziłam wiecznie niedospana, bo rano normalne wykłady, potem prace domowe, zaliczenia, a w nocy - próby spektakli. Jeździliśmy też trochę za granicę. No i mama, przerażona moim zmęczeniem, aby oderwać mnie od teatru, wymyśliła, że pchnie mnie na radiowca. Poszłam tylko dla świętego spokoju. Przecież nie miałam zamiaru tam pracować! Lek na całe zło Złapała bakcyla radia. - Pracując w mediach, miałam większe szanse zmieniać to, co było głupie, złe, niesprawiedliwe. Mogłam pomagać innym. Także do prowadzenia "Rozmów w toku" przekonało mnie to, że jeśli rozgryzie się czyjś problem w obecności ekspertów, do których rzadko kto w Polsce chodzi, i pomoże się choćby jednej osobie, to warto - podkreśla. Dodaje, że cztery Telekamery, w tym jedną złotą, zawsze odbierała z nieodłączną myślą: Drzyzga, nie możesz zawieść ludzi. Jesteś dla nich. Zdarza się jej rozmawiać z gwałcicielami, mordercami. - Czy otwiera mi się, tak prywatnie, scyzoryk w kieszeni? Nie odnoszę tego do siebie - kręci głową, popijając herbatę. - Próbuję raczej się dowiedzieć: co uruchomiło ich najniższe instynkty. Bo nikt przecież nie rodzi się zły. Kiedyś uczennica robiła ze mną wywiad do gazetki szkolnej. Spytała, czy ci ludzie mnie nie denerwują. "Nie", opowiedziałam i aż sama się zdziwiłam. Bo faktycznie nigdy złość na gościa programu mnie nie dopadła. Do szału doprowadza mnie raczej to, gdy ktoś poza pracą celowo kręci, kłamie. Ale gdy po nagraniu jadę do domu samochodem i długo stoję w korkach, to swoją irytację przerzucam na tych, co ustawiają światła. O, i mam kolejną sprawę do załatwienia w swoim życiu! - Dla podwładnych wielką niewiadomą jest nastrój szefa. Jak długo pracuję z Ewą, a jestem naprawdę blisko niej, nie było dnia, żeby była w złym humorze. Ona nawet nie podnosi głosu - mówi Joanna Madeja, od blisko czterech lat asystentka Ewy. - Kiedyś nie mogła dogadać się z wydawcą. Wytaczała swoje argumenty, on zachowywał się, jakby jej w ogóle nie słyszał. I któregoś dnia podczas nagrania Ewa zrobiła mu psikusa: test na otwartość jego uszu. Jak gdyby nigdy nic, zapowiedziała: "Witam, dziś naszymi gośćmi będą ufoludki. Porozmawiamy z nimi o...". Dopiero po nagraniu całego programu, kiedy wychodziła ze studia, wydawca zorientował się, że coś jest nie tak. Odszukał ją i sam wrócił do tematu. Podziałało! - To urodzony pedagog - tak określa przyjaciółkę dziennikarka Marzena Rogalska. Znają się jeszcze z czasów, gdy obie pracowały w RMF-ie. - Najlepiej mówi o niej taki obrazek, chyba sprzed 10 lat. Mój pierwszy dzień pracy w radiu. Od progu dostaję od kogoś opiernicz. Podchodzi Ewa, wtedy już gwiazda stacji: "Nie krzycz, proszę, to jej pierwszy dzień". Po czym weszła ze mną do reżyserki, nalała mi wody i zajęła się mną. Lek na całe zło! Także prywatnie - z uznaniem dodaje Marzena. - I jest urodzonym organizatorem. Kiedy kilka lat temu we czwórkę z naszymi mężami wybrałyśmy się w podróż po Europie, to ona załatwiała formalności. Swoją drogą komicznie było słuchać, jak Ewa, perfekcyjnie posługująca się angielskim, wyraźnie i z twardym akcentem tłumaczyła Włochom, o co jej chodzi! Joanna Madeja, asystentka, wspomina, jak z Zielonej Góry do studia przyjechał 11-letni Mateusz, chory na zanik mięśni. - Spotkanie i rozmowa na żywo z Ewą były jego wielkim marzeniem. Kilka dni później zadzwoniła jego mama. Podzieliła się radością, że tak jak przed spotkaniem syn poddał się i przestał wykonywać ćwiczenia, które opóźniają jego chorobę, tak po - znów zaczął ćwiczyć. Bo uwierzył, że może spełnić się to, co początkowo uważał za nieosiągalne. Ale dlaczego? Mając 27 lat, wyjechała do Stanów na trzymiesięczne stypendium, ufundowane przez German Marschall Fund (do dziś nie wie, kto ją polecił jako jedną z dwóch osób z Europy Wschodniej). Trafiła do Duke University w Północnej Karolinie. - Zachwyt! Tam każdy student może do woli zadawać pytania wykładowcom. W polskiej szkole taka aktywność kompromitowała. Bo znaczyła, że czegoś nie wiesz, nie doczytałeś. Lepiej było nie pytać, nie wychylać się, nie wychodzić na głupka. U nas nauczyciele kodują w uczniach lęk, wstyd. A w Stanach na wykładzie rósł w górze las rąk. Wspaniałe! - wspomina. Zwłaszcza że sama zawsze składała się ze znaków zapytania. - Załamuje mnie, gdy ktoś przychodzi do zawodu i nie umie pytać, nie jest niczego ciekaw - mówi. A co ją interesuje? - Ludzie, niezmiennie! - odpowiada z entuzjazmem. - Niedawno poznałam przyjaciela znajomych. Sam podróżuje z plecakiem po świecie, ale nigdy nie jeździ do tych samych miejsc. Ostatnio przez miesiąc zwiedzał Amerykę Łacińską. Erudyta, człowiek renesansu. Podziwiam! Przyznaje, że osoby, które jej nie znają i zaczynają z nią przebywać na gruncie towarzyskim, mówią: "I znów mamy rozmowy w toku". Bo rozmawia z nimi tak, jak w programie. - Czasem śmieją się albo nawet irytują, że moje pytania są dziecinne. Oczywiste. Wręcz głupie. A o co siebie pytam? - Ewa robi pauzę. - Trzeba mieć czas, żeby usiąść i nad sobą się zastanowić. To duży komfort. Ja wiem na pewno, że boję się samotności. Ciągle w biegu Długo była singielką. - Wtedy mówiło się jeszcze: stara panna. Większość koleżanek na rusycystyce już dawno nosiła obrączki. Ale ja nie czułam presji łapania męża. Żyłam radiem. Pracą, 24 godziny na dobę. Tak, byłam pracoholikiem. W wolne weekendy dopadało mnie poczucie winy, że marnuję czas. Potrafiłam nocować w radio w śpiworze na podłodze, budzić się o 4.30 i prowadzić poranny serwis w piżamie, bo na ubranie się nie było już czasu. I nie było pieniędzy - nie miałam na taksówkę, by pojechać do domu, przespać się i przebrać. Trwała wojna w Zatoce Perskiej, buzowała nam adrenalina. Aż pewnego dnia przyczepiłam kartkę na biurku: "Odpocząć". Dziś mieszka z rodziną pod Krakowem, w domu z ogrodem. Jest szczęśliwa. Nareszcie. To jej drugi związek. - O pierwszym nie warto wspominać - ucina. Obecnego męża, Marcina Borowskiego, producenta "Superwizjera", zna jeszcze z czasów pracy w RMF-ie. - Ciekawy człowiek. Zawsze nam się dobrze i gadało, i milczało. W domu "nosimy spodnie" po połowie. Czy zwolniła? - Mąż twierdzi, że nie umiem leżeć - śmieje się. - Cały czas myślę: co jeszcze mogę zrobić. Nie lubię, gdy coś jest niezrobione. Pogapię się w telewizor, ale pod warunkiem że obok siedzi Marcin. Żeby i z wolnego czasu był jakiś pożytek, w postaci naszej rozmowy. Nie sypie informacjami w rodzaju: na jaki kolor pomalowała ściany, co je na obiad, jak się nazywa jej ulubiona knajpa. Kiedyś organizator sesji zdjęciowej dla jednej z gazet poprosił, by pozowała w swoim ulubionym miejscu w Krakowie. - "Mam takie, ale go nie zdradzę, bo niby dlaczego?", odparowałam. Od spowiedzi jest konfesjonał. Podpytywana o dom, też tylko się uśmiecha. - W tylu wywiadach o tym opowiadałam. Nie mam ochoty się powtarzać. Dom stoi tam, gdzie był. Nic się nie zmieniło. Najważniejsze, że ciągle lubię do niego wracać - mówi. Ale denerwują ją opinie pism, że swojej prywatności broni jak lwica. - Jestem konkretna. I mam uraz do mówienia kilka razy tego samego. Poza tym może ktoś to kiedyś brzydko wykorzystał... Zdradzę, że mam sentyment do zapachów. Uwielbiam fiołki, wanilię i woń płonącego w kominku drewna. - Marzena Rogalska zapytana, do czego Ewa ma słabość, mówi bez wahania: - Do herbat! To znawca i smakosz. Dwa małe szczęścia - Nie przynosi spraw domowych do pracy - mówi jej asystentka. - Czasem rzuci coś między wierszami. Stąd wiem, że np. dziś spała godzinę, bo synek ząbkuje. Pierwszego, Stasia, urodziła w wieku 37 lat. Po dwóch latach pojawił się Ignacy. - Nie byliśmy z mężem ciekawi płci. Chcieliśmy niespodzianki. Staś i Ignacy to gaduły. I już zaczynają walczyć o swoje. Staszek jest zmęczony, bo idzie do przedszkola, gdzie musi się dzielić, wraca do domu i znów to samo - uśmiecha się. - Przyjęliśmy zasadę, że to mężczyzna jest twardszy, więc odwożenie Stasia do przedszkola należy do męża. Ja go odbieram. Przyjście na świat dzieci wprowadziło w jej życiu małą rewolucję. - Trzeba było się przeorganizować. Na pasje już nie zostaje czasu. Choć nieodmiennie od lat jedną z nich jest teatr. Zmieniła się też jej świadomość. Choćby pod wpływem serii programów "Zły dotyk", poruszających temat tabu: seksualnego wykorzystywania dzieci. - Żaden z moich synków nie biega nago po plaży. Uczę ich, by szanowali swoją intymność. Maluchowi trzeba i można te sprawy tłumaczyć. Oczywiście jego językiem. Stasio miał 2 lata i 3 miesiące, gdy zaczęliśmy o tym rozmawiać. Wie, co to miejsca intymne, i że nikomu obcemu, spoza rodziny, nie wolno ich dotykać. Bo to jest jego ciałko. Wie, że gdy jest w przedszkolu, to tylko pani Ania może pomóc mu przy ubieraniu się czy w ubikacji, ale najlepiej, jak nauczy się radzić sobie sam. Od kiedy jest mamą, inaczej też reaguje na niektóre historie. - Tak, zdarza mi się płakać. Nie zapomnę, gdy Jarek Jakimowicz opowiadał, jak oddał swemu 7-miesięcznemu synowi część wątroby. Zgodził się na udział w programie, sądząc, że już może o tym mówić bez łez. Zwłaszcza że wszystko dobrze się skończyło. A on kompletnie się rozkleił. Ja także - wspomina. - I to nie jest tak, że słucham i myślę: jak dobrze, że moje dzieci są zdrowe. Chodzi o to, że nie sposób siedzieć obojętnie obok czyichś łez. Czyjegoś wzruszenia. Nic nie powszednieje w tych historiach. One wychodzą ze studia ze mną. W mojej głowie. Przekonuję się o tym za każdym razem.
Rok temu stawiała na Tomka. Dziś stwierdza stanowczo: "Stawiam na siebie". KINGA RUSIN wraca do telewizji, i to do stacji, z którą w wielkich emocjach rozstał się jej mąż. Nie wypatrywała takiej propozycji, ale - jak mówi - zaproszenie nadeszło w najodpowiedniejszym momencie jej życia.
Sopot, początek września, sezon się nie kończy, bo zbliża się festiwal. Słońce już nie grzeje jak w środku lata, ale atmosfera na molo i wokół Opery Leśnej coraz gorętsza. W takim "obrazku", w specjalnym sopockim programie nowego bloku TVN powraca Kinga Rusin. Uśmiechnięta, zrelaksowana, pełna energii. W duecie z Marcinem Mellerem, a na zmianę z parą: Magda Mołek - Olivier Janiak, poprowadzi program, jakiego w Polsce jeszcze nie było, czyli poranny, weekendowy blok informacyjno-rozrywkowy dla dorosłych w paśmie przeznaczonym dotychczas na bajki dla dzieci. Teraz bajką i wyzwaniem jawi się ten projekt dla prowadzących i twórców potencjalnej rewolucji na ekranie, jaką ma być "Dzień dobry TVN". Dla Kingi Rusin tym bardziej, że jest to jej ekranowy come back. Do studia wraca po pięciu latach od czasu TVN-owskiego "Wizjera", skąd odeszła po narodzinach drugiej córki. Do programu na żywo wraca po 12 latach. Wtedy opuściła telewizję publiczną, bo wraz z mężem Tomaszem Lisem wyjechała towarzyszyć mu w roli korespondenta ze Stanów Zjednoczonych. Świat był przed nimi, cała Polska za nimi. Szybko stali się ulubioną parą-ikoną pokolenia młodych, skazanych na sukces po polskim przełomie. Młodzi, piękni, zdolni, ambitni. Uosabiali marzenie o światowym sukcesie. Wszyscy kibicowali im od początku, a ich ślub był pierwszym prywatnym wydarzeniem tak masowo relacjonowanym przez dziennikarzy. Stał się początkiem nowej epoki w polskiej prasie. Od tamtej pory, z kim jak z kim, ale z Kingą Rusin i Tomaszem Lisem media są zawsze. Również teraz, gdy w fakcie, że małżonkowie będą pracować w konkurencyjnych stacjach, szuka się dowodu na ich małżeński kryzys. GALA: Jeszcze niedawno mówiła pani, że spełnia się w zajmowaniu córkami, pracą w firmie PR-owskiej, działalności społecznej. A jeśli chodzi o telewizję, postawiliście z mężem na jego karierę. Co się zmieniło w waszym wspólnym widzeniu tych spraw? Albo co się zmieniło w waszych wspólnych sprawach? KINGA RUSIN: Życie ciągle przynosi zmiany i stawia nas wobec nowych sytuacji. Teraz w moim życiu przyszedł taki moment, w którym mogę powiedzieć, że stawiam na siebie. GALA: I, jak dotąd bywało, jest to państwa wspólna decyzja? KINGA RUSIN: Od samego początku mąż wiedział o moich negocjacjach z TVN. Był zdania, że jest to rozwiązanie dobre, bo jeżeli chcę podjąć pracę w telewizji, to przynajmniej w tej stacji nie będzie posądzenia o nepotyzm, co i jemu, i mnie może wyjść wyłącznie na zdrowie. GALA: Każdemu z osobna? KINGA RUSIN: Zawodowo nie jesteśmy jednym organizmem. GALA: A prywatnie? KINGA RUSIN: Nie chcę z okazji swojego powrotu do zawodu dziennikarskiego komentować spekulacji prasowych o moim życiu prywatnym. Czuję się niekomfortowo, stale coś tłumacząc. Życie prywatne to życie prywatne, zawodowe to zawodowe. GALA: A rodzinne? KINGA RUSIN: Powinno się koncentrować na tym, żeby dobrze było dzieciom. I na tym będzie się dalej skupiać, bez dwóch zdań. Dzieci powinny patrzeć na rodziców, którzy są zadowoleni z życia. I mam nadzieję, że w moim przypadku dokładnie tak będzie, że będą patrzyły na spełnioną, uśmiechniętą, zadowoloną mamę. Tak jak do tej pory. GALA: Po latach zadedykowanych rodzinie wraca pani do zawodowej gry. Łatwo "opuszcza się" dom po tak długim czasie? KINGA RUSIN: Wcześnie się opuszcza, bo po raz pierwszy od czasu karmienia młodszej córki, czyli od 5 lat, znów wstaję o piątej rano. Świetnie się z tym czuję. Gdy jechałam do studia na próbne nagranie, Warszawa była pusta, gdy wróciłam, moje dziewczyny były jeszcze w piżamach. Razem zjadłyśmy drugie śniadanie, a potem poszłyśmy na nasz rytualny weekendowy spacer. Dzień mi się wydłużył. Coś zyskałam, nikt nie stracił. Nie opuszczam domu. Wprost przeciwnie, przyjęłam propozycję, która pozwala uniknąć rewolucji w życiu rodzinnym, ułożonym tak, żeby nie brakowało mnie córkom. Od kilku lat prowadzę własną firmę i obie z moją wspólniczką, która za moment będzie miała czwarte dziecko, wiemy, że naszym priorytetem jest bycie z dziećmi. Jeśli trzeba odebrać je ze szkoły, odbieramy je. Najwyżej pracę kończymy w domu albo powierzamy pracownikom. Moja hierarchia wartości się nie zmienia. Jednym z walorów propozycji, jaką dostałam od TVN, jest to, że ona nie zaburza dotychczasowego rytmu domowego. GALA: Co sprawiło, że wraca pani do telewizji? Potrzeby ambicjonalne, finansowe, chęć zainwestowania w siebie? KINGA RUSIN: Szczęśliwie nie ja szukałam pracy, praca znalazła mnie. To ogromny komfort. Wcześniej nie żyłam myślą, że muszę wrócić do telewizji. Nie żyłam przeszłością. Przeciwnie, ułożyłam sobie inne życie zawodowe. Lecz choć nie liczyłam na propozycję pracy w telewizji, byłabym hipokrytką, gdybym nie przyznała, że zaproszenie do tego programu ogromnie mnie ucieszyło. I uskrzydliło. GALA: To w pani karierze wybicie się o kilka pięter wyżej? KINGA RUSIN: Dla dziennikarza telewizyjnego prowadzenie bloku na żywo jest dużym wyzwaniem. W tym dwugodzinnym programie aż przez 70 minut kamery będą skierowane na nas, prowadzących. To, jak się mówi w telewizyjnym slangu, duża "figura". I rzadko spotykana, bo z audycji na żywo pozostały newsy i jeden program publicystyczny na stację. Jeśli chodzi o dziennikarstwo telewizyjne, zdecydowanie więc się rozwijam. Stacja pokłada duże nadzieje w prowadzących. Tym bardziej więc się cieszę, że będę mogła się wykazać, mówić własnym głosem, a nie z promptera. Mam jeszcze jeden luksus w osobie hiperinteligentnego partnera, jakim jest Marcin Meller. Wiem, że mnie nie zawiedzie, bo ma głowę pełną wiedzy i znakomity refleks. Znamy się, potrafimy się bawić i cieszyć tym, że robimy fajny kawałek nowoczesnej, sprawnie działającej telewizji. I dostaję taką propozycję bez żadnego castingu, wiem, że zostałam wybrana przez stację z pełnym zaufaniem. Dla mnie to bardzo budujące. Zwłaszcza że nie było mnie na wizji dobrych kilka lat, a stacja stawia mnie w szeregu swoich gwiazd, które aktualnie świecą. GALA: Właśnie. Nie będzie pani jedyną gwiazdą tego show. Jest też Magda Mołek. Macie za zadanie współpracować czy konkurować? KINGA RUSIN: Będziemy i współpracować, i trochę konkurować. W każdym razie różnić się. Magda i Olivier są popularni teraz, my z Marcinem zostaliśmy niejako "odszukani". Celowo zostaliśmy parami ustawieni trochę na kontrze, co zostanie wykorzystane na ekranie. Bo nic bardziej nie motywuje niż zdrowa konkurencja. Ale jednocześnie wspólnie działamy na rzecz naszego programu, razem chcemy w widzach wyrobić nawyk oglądania nowego pasma. Tworzymy zespół i gramy do jednej bramki. Magda i Olivier są miłymi ludźmi, z którymi współpracujemy poza telewizją. Sama zatrudniałam Magdę do prowadzenia naszych PR-owskich imprez, Marcin Meller też zaprosił Magdę do prowadzenia dużej imprezy jego pisma. Od dawna stanowimy zgraną ekipę, co powinno teraz zaprocentować. GALA: Pojawi się pani w programie, którego tytuł kojarzy się z nazwą popularnego amerykańskiego show. Czy "Dzień dobry TVN" będzie nawiązywało do "Good Morning America"? KINGA RUSIN: TVN robi eksperyment w warunkach polskich, bo inwestuje w pasmo poranne, do tej pory traktowane w weekendy jako czas dla dzieci i młodzieży. Tymczasem dzieci już nie są przyczepione do telewizji, jak kiedyś pokolenia do "Teleranka". W USA od dawna w weekendy rano ogląda się w telewizjach poważniejsze talk show. Miesiąc spędzony ostatnio w USA poświęciłam w dużej mierze na śledzeniu tego, jak poranne bloki robią Amerykanie. Tamtejsze stacje przywiązują do nich ogromną wagę. Najlepszy dowód, że właśnie w nich, jak we wspomnianym "Good Morning America" stacji ABC, pojawiają się megagwiazdy dziennikarstwa: Diane Sawyer czy Barbara Walters. Poranne pasmo nawet w dni powszednie to absolutny prime time, czyli czas, kiedy można przed telewizor przyciągnąć i widza, i reklamodawcę. U nas jeszcze w tym czasie słucha się radia, podczas gdy tam radia słucha się wyłącznie w samochodzie. "Dzień dobry TVN" jest więc przedsięwzięciem rewolucyjnym i ambitnym. Mamy do zaproponowania nie tylko dobry, porywający program. Chcemy diametralnie zmienić przyzwyczajenia widza. Wiadomo, że nie przeskoczymy od razu "M jak Miłość", ale mamy czas. GALA: Magda Mołek powiedziała nam, że w "Dzień dobry TVN" nie będzie zapyziałej kanapy: "Robimy to w pięknym wnętrzu z widokiem na Warszawę". W czym pani widzi atrakcyjność i odrębność waszego programu? KINGA RUSIN: Po pierwsze, jak wspomniałam, tworzymy pasmo, którego nie ma. A poza tym powstaje program szalenie dynamiczny, bardzo nowocześnie realizowany, przy którym czas mija błyskawicznie. Widać, że są w to zaangażowane środki finansowe i techniczne i że sporo osób długo pracowało nad scenariuszem, pomysłem na materiały reporterskie, sprawnością łączeń na żywo z różnymi miejscami w Polsce. Wszystko jest dopracowane, nowoczesne i dokładne, prawie po amerykańsku. W "Dzień dobry TVN" mówimy o sprawach aktualnych, gorących. Jest coś ze sportu, rozrywki, filmu. Odbijamy się od bieżących informacji w stronę publicystyki, ale nie ciągniemy jednego tematu przez dwie godziny, jak robią to inne stacje. I staramy się wszystko podawać lekko. Bo spotkanie z nami ma być przecież dla widza miłym, łagodnym początkiem weekendowych dni. GALA: Z jakimi emocjami wraca pani do studia? Radość? Adrenalina? Trema? KINGA RUSIN: Gdyby towarzyszyły mi tylko adrenalina i podniecenie, świadczyłoby to o braku wyobraźni. Oczywiście, cieszę się na to wyzwanie, jakie przede mną postawiono. Ale mam pełną świadomość, że jednak o wartości dziennikarza na wizji decyduje widz i to, czy włączy telewizor, czy nie. Dlatego nie jestem tak całkiem beztroska. Najważniejsze dla mnie, że ta propozycja nadeszła w dobrym momencie. Jakiś czas temu być może w ogóle bym jej nie rozważała. GALA: Dlaczego? KINGA RUSIN: Bo właśnie teraz jestem w dobrej formie, więc myślę, że mogę robić taki program, mogę zapracować na swoje nazwisko, mogę dobrze się przygotować, skoncentrować. Dobrze się czuję, przyszedł czas, w którym wierzę w siebie, w swój potencjał. Mam jakąś moc twórczą, otwartą głowę, energię, chęć działania. Człowiek ma świadomość swojej kondycji, a ja moją oceniam teraz bardzo dobrze. Czuję się wewnętrznie silna i zmotywowana. Propozycja pojawiła się błyskawicznie i błyskawicznie się zdecydowałam. GALA: Kiedy po powrocie z USA Tomasz Lis odszedł z TVP do TVN, drzwi telewizji publicznej automatycznie stały się dla pani zamknięte. TVN postępuje wobec pani inaczej, choć rozwód męża z tą stacją był chyba dużo trudniejszy niż z TVP. Czemu to przypisać? KINGA RUSIN: Jestem "ze stajni Miszczaka". Edward Miszczak, dyrektor programowy TVN, pewnie się z tego powiedzenia śmieje, ale ono oznacza, że jak się jest jego człowiekiem, kimś, komu zaufał, to można spać spokojnie. Ponieważ dyrektor Miszczak wprowadził mnie kiedyś do TVN, stąd i obecna propozycja. Wracam do stajni Miszczaka. A kwestie rozstania Tomka z TVN są sprawą, w której nigdy nie byłam stroną. Odeszłam z TVN, nie zatrzaskując za sobą drzwi. Utrzymywałam kontakty z moim zespołem i już wcześniej dostawałam propozycje powrotu, ale ponieważ uznałam, że chodzi o programy zupełnie nie dla mnie, więc nic z tego nie wyszło. Aż do teraz. GALA: Na początku lat 90. zaistniała pani w telewizji, wnosząc do niej powiew świeżości, młodości, bezpretensjonalności. To podbiło publiczność. Potem została pani żoną korespondenta i usunęła się pół kroku w tył. To duża sztuka. Potem mąż rozwijał karierę w kraju, pani włączyła się w działalność społeczną. To wielka wartość. Teraz wraca pani do pracy. Kim jest Kinga Rusin gotowa do wykonania tego kroku? KINGA RUSIN: W moim życiu szczęśliwie do tej pory było tak, że to ja sama mogłam decydować o swoim losie, nigdy nie znalazłam się w sytuacji bez wyjścia. Zawsze miałam czas na podjęcie decyzji. Jeżeli wypływałam na środek oceanu, to tylko dlatego, że ja tego chciałam. I teraz nic się nie zmieniło. W ten sam sposób kontroluję swoje sprawy. Nadal sama decyduję o tym, co się będzie działo w moim życiu. W danych warunkach i okolicznościach. I zawsze mam wybór. A kim jest dzisiaj Kinga Rusin? Tą samą Kingą Rusin, co 12 lat temu, tylko bogatszą o 12 lat doświadczeń, przeżyć, refleksji, co, mam nadzieję, będzie widać w programie. GALA: Powrót na wizję jest rodzajem zatoczenia koła? KINGA RUSIN: Koła? Nie. Życie nie zatacza żadnych kół i nie pozwala się cofnąć. Życie jest linią prostą. Dlatego trzeba iść do przodu. Dziękujemy Stajni Chojnów, Solec 72, 05-532 Baniocha, tel. (22) 736 28 78, fax (22) 736 28 17, www.stajniachojnow.pl oraz restauracji La Boheme Country za pomoc w realizacji sesji. Sylwetka gwiazdy : Kinga Rusin
Układa wszystko od nowa: siebie, życie osobiste, pracę, karierę, przyjaźnie, czas wolny. KINGA RUSIN, znana dziennikarka telewizyjna, oddzieliła poprzednie życie grubą kreską. Nie chce wracać do tego, co było. - Jeśli ktoś zawiedzie na całej linii, zatrzaśnie wszystkie furtki i nie zostawi nawet małej szpary, to można co najwyżej połamać sobie paznokcie - mówi dziennikarce "Gali".
Stawiam na siebie - tak mówiła na łamach "Gali" jesienią ubiegłego roku. Po latach przerwy z sukcesem wróciła na wizję. Prowadzi program "Dzień Dobry TVN". Wciąż jest głośno o kryzysie jej małżeństwa z Tomaszem Lisem, o jego wyprowadzce z ich wspólnej willi w Konstancinie do luksusowego apartamentu. Podczas naszej rozmowy Kinga ani razu nie wspomina o mężu. Mówi: - Zawsze byłam Kingą Rusin. Będę nią i jest mi z tym dobrze. Powoli, mozolnie buduję od nowa siebie - dodaje. Czy prasa brukowa opisuje jej prawdziwy dramat? Tego Kinga nie chce komentować. - Jestem na takim etapie życia, że nie wracam do tego, co złe, co mnie zawiodło. Nie zastanawiam się, czy można do czegoś wrócić. GALA: Zrobiłaś ostatnio coś tylko dla siebie? KINGA RUSIN: W dniu urodzin kupiłam bilet samolotowy do Mediolanu i pojechałam w góry na obóz narciarski. To było coś, o czym od dawna marzyłam. Sport i relaks. Bawiłam się jak za najlepszych studenckich czasów. GALA: Wyjechałaś z wyrzutami sumienia? Masz przecież dwie córeczki, Polę i Igę. KINGA RUSIN: Wyjechałam spokojna. Dzieci doskonale wiedzą, co mi sprawia radość. Kiedy jechałam na obóz, obie stanęły w progu i powiedziały: "Mamo, życzymy ci fajnego wyjazdu". Takie słowa usłyszałam po raz pierwszy w życiu. Wcześniej potrafiły być złe, wręcz wściekłe, że gdzieś chcę im na chwilę zniknąć. Teraz już rozumieją, że każdy ma prawo do swojego szczęścia i do swoich przyjemności. Poza tym dużo łatwiej jest matce wyjechać, kiedy wie, że dzieci zostają pod dobrą opieką. Ale i tak dzwoniłam kilka razy dziennie. GALA: Dużo ze sobą rozmawiacie? KINGA RUSIN: Zawsze wieczorem mamy dla siebie czas na czytanie książek i rozmowy. Czasami ze starszą, dziewięcioletnią Polą, siedzimy naprawdę do późna. Tematów jest coraz więcej i są coraz poważniejsze. Staram się, żeby wieczór dawał dziewczynkom wyciszenie i przynosił dobre myśli. To chwila, kiedy można zadawać pytania i kiedy trzeba na nie odpowiadać. Bardzo pielęgnuję ten moment. GALA: Czy zdarzyło się może, że poczułaś się postawiona pod ścianą pytaniem własnych córek? KINGA RUSIN: Potrafią zadawać trudne pytania. Na wszystkie staram się odpowiedzieć. Nigdy ich nie zbyłam. Rozmawiamy o życiu, które nie zawsze układa się po naszej myśli, o szczęściu i jak ważne jest, żeby je pielęgnować, o przemijaniu, o dorastaniu, o miłości, o chłopakach. GALA: Z tobą rozmawiają szczerze, a z tatą? KINGA RUSIN: ...nie wiem. Ale to dziewczynki, córeczki tatusia. Ktoś powiedział, że córka ojcu jest w stanie wybaczyć wszystko. Może popełnić wiele błędów, a i tak będzie kochanym tatą. GALA: Dajesz córkom bezpieczeństwo. Co sprawia, że sama czujesz się dobrze? KINGA RUSIN: Uwielbiam ludzi w swoim domu. Kiedy mam wolny weekend, skrzykuję wszystkich znajomych na śniadanie. Przychodzą z dziećmi i siedzimy razem do późnego popołudnia. Kiedyś śmiałam się z Amerykanów, że od dwulatka wymagają, by się przedstawiał i witał ze wszystkimi. Dziś myślę, że mają fantastyczne metody nauki otwartości. Moje dzieci nie są zbyt ufne. Potrzebują czasu, żeby się otworzyć, chociaż potrafią być spontaniczne. Lubię stadne życie. Teraz mam wielką potrzebę przebywania wśród ludzi, od których czuję dobrą energię. Doceniam to bardziej niż kiedykolwiek. GALA: Wierzysz w szczerość otoczenia? KINGA RUSIN: Wiele z tych znajomości trwa od lat. Niezależnie od tego, czy jestem w dołku, czy na górce, one są. A weryfikacja znajomości nastąpiła nieuchronnie w ciągu ostatniego roku. I teraz czuję moc. Czuję siłę. Ci, którzy mnie otaczają, dzwonią, są ciekawi, co u mnie słychać, robią to z potrzeby serca. Ufam im, bo są przy mnie, trwają w trudnych chwilach. Cieszę się, że los dał mi okazję zweryfikowania moich przyjaźni. Kiedy nastąpił w moim życiu moment zmian i trudnych wyborów - zarówno prywatnych, jak i zawodowych - nie byłam sama. Potrzebuję obecności, szczerych uczuć i dobrych myśli. Wczoraj dostałam SMS od koleżanki: "Wpadnij po koniach na winko". Po długiej babskiej rozmowie usłyszałam od niej, że mam dobrą aurę, nie ma we mnie negatywnych myśli. I rzeczywiście ich nie mam. Miałam okres totalnej próżni, emocjonalnego zawieszenia. Parę razy bardzo zawiodłam się na bliskich. GALA: Co takiego musi zrobić przyjaciel, żebyś go skreśliła? KINGA RUSIN: Zawieść, oszukać, złamać niepisany kodeks przyjaźni. Bywa, że choćby ci się wydawało, że jest to przyjaźń do grobowej deski, musisz przekreślić wiele wspólnych lat. Strata przyjaciela jest boleśniejsza niż strata partnera życiowego. Na przyjaźń składają się całe lata wspólnych przeżyć, litry wypitego razem wina, morze wypłakanych we dwójkę łez, tysiące wysyłanych sobie komunikatów i w końcu niezliczone przegadane godziny. Przyjaciel to osoba, przed którą nie masz tajemnic. Może to błąd? GALA: Czas leczy rany. Potrafisz wyciągać rękę do zgody, odpuszczać winy, przebaczać? KINGA RUSIN: Przyjaźń może trwać dłużej niż małżeństwo. Ale o jedno i drugie czasem nie chce się już walczyć. Kiedy ktoś zawiedzie na całej linii, zatrzaśnie wszystkie furtki i nie zostawi nawet małej szpary, to można co najwyżej połamać sobie paznokcie... GALA: Utrata miłości, przyjaźni okalecza. Czujesz się skrzywdzona? KINGA RUSIN: Czuję się szczęśliwa. Jestem na takim etapie życia, że nie wracam do tego, co złe, co mnie zawiodło. Nie zastanawiam się, czy można do czegoś wrócić. GALA: Gruba kreska? KINGA RUSIN: Grubą kreską oddzielam złe chwile, nie dopuszczam tych wspomnień, odrzucam. Jednak nie wszystko, co złe, da się wymazać. Jest taki ból, o którym nie można tak po prostu zapomnieć. W zeszłym roku przeżyłam niespodziewaną śmierć ojca. A wydawało mi się, że jest wieczny. Pomimo że rodzice wcześnie się rozstali, oboje żyli dla mnie. A tata był wyjątkowy. Nie ma już jego mądrości, niesamowitego bezinteresownego wsparcia i do głębi bezinteresownej miłości. Chcę wierzyć, że wszystko w życiu ma sens. Zadaję sobie tylko pytanie: Dlaczego tak wcześnie? Tak okrutnie? Tak nagle? Dlaczego już go ze mną nie ma? Akurat jego, co do którego miłości, przyjaźni i czystych intencji nigdy nie miałam wątpliwości? GALA: Twoi rodzice rozstali się, gdy byłaś dziewczynką. Syndrom dziecka rozwiedzionych rodziców mija czy zostaje na całe życie? KINGA RUSIN: Z wiekiem słabnie. Jako dziecko czułam się inna i starałam się pokazać wszystkim wokół, że nie odstaję od grupy. Musiałam być najlepsza w klasie, na pływalni, w zespole, gdzie tańczyłam. Jeśli nie występowałam w pierwszej linii, przeżywałam dramat. To potrafiło być bardzo męczące. Szczęśliwie się zmieniłam. GALA: Myślisz, że dla dzieci ważne jest, że ich rodzice mieszkają pod jednym dachem? KINGA RUSIN: Dzieci wymieniają się informacjami, jak wygląda ich dom. Córki są w środowisku, gdzie każda opcja jest dozwolona. Dzieci, które znam, są optymistyczne, zadowolone, otwarte, inteligentne, choć mają różne sytuacje rodzinne. Często niestandardowe. Myślę, że dla moich dziewczynek najważniejsze jest, żeby nigdy nie straciły poczucia, że są kochane, rozumiane, chciane. Dostają to poczucie. GALA: Co w życiu daje ci energię? Praca? KINGA RUSIN: Zespół, z którym pracuję w TVN, jest wyjątkowy. Widzę same pogodne twarze. Potrzebuję ich optymizmu i uśmiechów, dobrego słowa na dzień dobry i tej odrobiny życzliwości. Nie mogę się doczekać programu. Nie jestem entuzjastką wczesnego wstawania, ale przed programem zrywam się o świcie na równe nogi, myśląc: "Tak! Jadę do roboty!". Nie chciałabym denerwować kolegów z konkurencji, ale tak jak w TVN nie jest w żadnej innej telewizji. Marcin Meller i ja jesteśmy ostatnim ogniwem ciężkiej pracy zespołu i wszystkim zależy, żebyśmy wypadli jak najlepiej, bo w ten sposób i oni zbierają pozytywne oceny. GALA: Zaraz po programie pędzisz do domu? KINGA RUSIN: Bez przesady, dzieci mają dwoje rodziców. Obydwoje szczęśliwie żyją i mogą zajmować się dziećmi. Kiedy prowadzę program, one są z tatą. Nie mam wyrzutów sumienia. Wiem, że jest im dobrze w tym czasie. Wychodzę ze studia i mam swój rytuał. Idę na śniadanie. Zawsze w to samo miejsce. Zamawiam sobie koktajl energetyczny, jajka, biorę gazetę i czytam. Czasami schodzę tak na ziemię ponad dwie godziny. Spokojnie wyrzucam z siebie adrenalinę, której po programie na żywo mam w nadmiarze. Kiedy poczytam, czas na koń! Nie odsypiam zarwanej nocy, nie wracam do łóżka. Zmieniam ubranie, zmywam makijaż, piję szybką kawkę u sąsiadki i idę do stajni. Tam znów jest pełna koncentracja. Ja, trener i koń. GALA: Dziś dba o ciebie cały sztab ludzi. Czy kiedyś czułaś się niezadbana KINGA RUSIN: Parę lat temu, kiedy stałam się robotnikiem budowlanym. Oplem mamy woziłam cement, gwoździe, deski na taras, farbę. Podwijałam rękawy i jak trzeba było, malowałam albo coś przybijałam, albo szlifowałam. Na wiele miesięcy zapomniałam, co to zadbane dłonie. Dom stoi, ale to mój pierwszy dom, więc daleko mu do doskonałości. Jeżeli kiedyś będzie następny, zatrudnię fachowców. GALA: Teraz jesteś w swoim żywiole? KINGA RUSIN: Jestem kobietą pracującą. Na co dzień mam tylko dwie godziny snu więcej niż w weekendy, kiedy prowadzę "Dzień Dobry TVN". Poranki u nas w domu są dość nerwowe. A moje dziewczynki nie wyglądają, jakby szły do filharmonii. Miewamy problemy z czesaniem, z dobieraniem kolorystycznym ubrań. Ale odpuściłam, nie walczę z nimi. Młodsza ma włosy do pasa. Uwielbiam je zaplatać. Jeszcze to znosi. Starsza nie da się dotknąć. Ale jakoś sobie radzimy (śmiech). Po południu, jeżeli tylko nic pilnego nie zatrzyma mnie w mieście, odbieram dzieci ze szkoły. Mamy precyzyjnie ułożony harmonogram każdego dnia. Konie, tenis, balet. Czasem wracamy o 20.30 i w duchu mówię sobie: "Żeby jeszcze tylko mieć siłę je wykąpać i poczytać im książkę". Pola czeka, kiedy skończę czytać Idze. Potem jest jej czas. Zdarza się, że gadamy do późna. Nie pamiętam, kiedy ostatnio usiadłam przed telewizorem i obejrzałam film. Kiedy dziewczynki śpią, parzę mocną herbatę z melisy. Sączę tę herbatę i czytam w internecie gazety, żeby być na bieżąco, odpowiadam na maile i piszę, zazwyczaj coś do biura, ale zdarza mi się też pisać opowiadania. Na razie zapełniają pamięć komputera. GALA: Czujesz się poukładana życiowo? KINGA RUSIN: W życiu nie byłam tak poukładana. Myślę na pięć kroków do przodu. Miewam obsesyjne sny o tym, że jest wojna i nie mam co dać dzieciom jeść. Wciąż zastanawiam się, co zrobić, żeby zabezpieczyć przyszłość. Martwię się, chociaż to trochę irracjonalne. Zachwiane zostało moje poczucie bezpieczeństwa. Ale chyba nieźle sobie radzę. Telewizja spadła mi z nieba. A miało jej już w moim życiu nie być. Nie przeszkadza mi, że nie mamy oglądalności "Tańca z gwiazdami", ale zdobyliśmy kawałek rynku. To prezent od losu. Pot, krew i łzy to z kolei moja firma PR. Działa już pięć lat, wypracowała swoją markę i mam nadzieję, że dalej będzie sobie radzić na rynku. Do tego jeszcze jeżdżę konno. To moja joga. Jazda konna zastępuje spotkanie z najlepszym terapeutą. "Jak masz wejść do boksu z problemami, lepiej wróć do domu" - usłyszałam nieraz od trenerki. "Wypuść z siebie powietrze, bo koń czuje, czy przyszedł do niego przyjaciel, czy sfrustrowany kłębek nerwów" - mówiła. Robię więc kilka głębokich wdechów, podchodząc do mojego siwka. Nauczyłam się zostawiać wszystkie myśli w samochodzie. Robię to, co kocham, zawodowo i prywatnie. Jestem absolutnie samowystarczalną, niezależną kobietą. Zawsze byłam Kingą Rusin, będę nią i jest mi z tym dobrze. Nie chcę podpierać się w życiu innym nazwiskiem. Powoli mozolnie buduję od nowa siebie. GALA: Masz w sobie otwartość na to, co może przynieść życie? KINGA RUSIN: Przyjmuję wszystko (śmiech).
PIERWSZY WYWIAD PO ODEJŚCIU Z POLSATU Nie wahała się. Rano odsunięto Tomasza Lisa od kierowania "Wydarzeniami", które od trzech lat codziennie prowadziła. Wieczorem pożegnała się z widzami. Spotkałyśmy się, by rozmawiać o pracy, córkach, o miłości do Tomka. Ale jej życie tak się zmieniło, że pełny ciepła i emocji wywiad zmienił się w dramatyczne wyznanie. Co z tą Polską według Hanny Smoktunowicz.
Taka jest dola dziennikarza. Jednego dnia jesteś na szczycie, słuchają cię miliony, następnego - nie masz pracy. Jednego masz nadmiar zajęć, następnego - nadmiar czasu. Gdy w środę Tomaszowi Lisowi wypowiedziano kierowanie "Wydarzeniami", decyzję o odejściu z programu podjęła Hanna Smoktunowicz. Na pożegnanie powiedziała: "Wartością bezcenną w tym zawodzie, zwłaszcza tu i teraz w Polsce, jest niezależność. Dziękuję stacji Polsat za to, że przez te trzy lata pielęgnowała, a niekiedy dzielnie broniła niezależności>>Wydarzeń GALA: Wydaje mi się, że wiem, co pani czuje, ale głowy bym nie dała. HANNA SMOKTUNOWICZ: Nie ma co się oszukiwać, bywałam w życiu w lepszym nastroju. Ale myślę, że czułabym się dziś znacznie gorzej, gdybym nie podjęła szybkiej decyzji o odejściu z "Wydarzeń". Zresztą nie ma co spekulować - inny scenariusz nie wchodził w grę. GALA: Dlaczego? HANNA SMOKTUNOWICZ: Po pierwsze, nie mogłam inaczej postąpić ze względu na Tomka - lojalność wobec człowieka, z którym dzieli się życie, jest wartością fundamentalną. I nie podlega rozważaniom czy dyskusjom. Ale tej decyzji towarzyszyło też przekonanie, że jeśli dziś, w wyniku nacisków politycznych, w "Wydarzeniach" nie ma już miejsca dla Tomasza Lisa, to z pewnością nie ma też w nich miejsca dla Hanny Smoktunowicz. Jestem wdzięczna prezesowi Solorzowi, że przez kilkanaście długich miesięcy nadstawiał za nas, za "Wydarzenia", kark. GALA: Nadstawiał kark, bo PiS naciskał? HANNA SMOKTUNOWICZ: Proszę mi wierzyć, nie zaczerpnęłam tej wiedzy z blogu europosła Ryszarda Czarneckiego, który zresztą już ponad rok temu, wówczas jeszcze jako koalicjant PiS, czyli człowiek wtajemniczony, pisał o "maksymalnej irytacji premiera Kaczyńskiego na to, co wyrabia Lis, a więc i na Solorza". Nie zasugerowałam się też bezpośrednio poprzedzającymi zwolnienie Tomka wypowiedziami pani Kruk, która - to zapewne czysty zbieg okoliczności - opowiadając o notatkach UOP na Solorza, sugerowała, że za chwilę może być "po koncesji". Nie podejrzewam, ja wiem, że dociskanie do ściany Zygmunta Solorza zaczęło się kilka tygodni po wygraniu przez PiS wyborów i trwało do wtorku 18 września. GALA: Co usłyszeliście w środę 19 września? HANNA SMOKTUNOWICZ: Kilka dni po całym zdarzeniu przeczytałam gdzieś o oficerach ABW w biurze Polsatu. I urzędnikach Komisji Nadzoru Finansowego w Elektrimie - w przeddzień decyzji w sprawie Tomka. A wracając do meritum: cóż, prezes przedstawiał decyzję, która zapadła w kontekście dla ogromnej większości zespołu oczywistym. Może nawet ważniejsze niż to, co usłyszeliśmy, było to, czego nie usłyszeliśmy. A nie usłyszeliśmy sprawy fundamentalnej: kto ma kierować "Wydarzeniami". Nie było na to pomysłu. To tylko potwierdziło, że decyzja o odwołaniu Tomka została podjęta w biegu, w ukropie. GALA: A potem prezes Solorz powierzył "Wydarzenia" Jarosławowi Gugale, a on zaproponował pani powrót do pracy. HANNA SMOKTUNOWICZ: Tak. GALA: A pani odmówiła. HANNA SMOKTUNOWICZ: Z całą życzliwością dla Jarka, któremu jak najlepiej życzę... Powiedziałam to jemu i powiedziałam to prezesowi Solorzowi - przesłanki, które skłoniły mnie do podjęcia decyzji o odejściu z "Wydarzeń", się nie zmieniły. Jedynym wiarygodnym dowodem na to, że ustała polityczna presja, byłoby zaproponowanie Tomkowi powrotu do szefowania "Wydarzeniom". Myślę, że dziś w zespole panuje przekonanie, że udało się odsunąć w czasie pewne ruchy, w tym kadrowe, ale zawieszenie wykonania wyroku jeszcze nie oznacza jego kasacji. Do czasu wyborów "Wydarzenia" znalazły się w swego rodzaju zamrażarce. GALA: Od odejścia upłynęło kilka dni ... HANNA SMOKTUNOWICZ: ...i nie zmieniłam zdania ani nie żałuję. Czuję się dobrze, bo co rano spokojnie patrzę w swoją twarz w lustrze, natomiast czuję się bardzo źle, myśląc o tym, w jakim punkcie znalazła się Polska. Jestem bezbrzeżnie zdumiona tym, że w demokratycznym kraju decyzje o obsadzie redakcji podejmuje nie zarząd stacji, a rząd. Jestem zasmucona, kiedy słyszę premiera, który mówi, że jeśli opozycja wygra wybory, to będziemy mieli powtórkę z 13 grudnia. Jestem przerażona, gdy Jarosław Kaczyński oznajmia, iż nie rozumie decyzji niezawisłego sądu o wypuszczeniu na wolność doktora G., i zaraz potem dodaje, że prawo nie powinno przeszkadzać w działaniu. Jestem zawstydzona, gdy o człowieku, który głosi, że Oświęcim nie był obozem zagłady, a obozem pracy, w którym Żydzi dostawali trzy gorące posiłki dziennie, premier mówi, że to "wybitny historyk" i wciąga go na listę wyborczą PiS. Jeśli takie są standardy Czwartej RP, to ja poproszę o Piątą. GALA: Nie ma pani pretensji do Solorza? HANNA SMOKTUNOWICZ: Żyjemy dziś w kraju, w którym coraz częściej na ekranach telewizorów, bo przecież bez medialnego show nie byłoby oczekiwanych efektów, widzimy ludzi o świcie wyprowadzanych ze swoich domów w kajdankach. Cóż z tego, że po paru miesiącach niezawisły sąd nie przychyli się do wniosku prokuratury i wbrew, jak słyszymy, premierowi, wypuści ich na wolność? Nie trzeba miesiąca ani dwóch, w biznesie wystarczy tydzień, by stracić dorobek życia. Prezes Solorz nie jest tylko właścicielem Polsatu, ma też spółki notowane na giełdzie, odpowiada za los kilkuset osób. Nie można mieć pretensji o to, że ktoś, kto ma kałasznikowa przystawionego do skroni, w końcu jednak prosi o życie. GALA: Wracając do osobistej motywacji, nie zrobiła pani tego pochopnie? HANNA SMOKTUNOWICZ: Nie. Chociaż rozstanie z zespołem, a mówię tu nie tylko o bardzo utalentowanych dziennikarzach, ale też o ludziach bardzo mi bliskich - w końcu przez trzy lata spędzaliśmy ze sobą pokaźny kawałek życia - było, przyznam, bolesne. GALA: Gdy żegnała się pani z widzami, pomyślałam, co się stanie, gdy Tomasz Lis jednak nie pójdzie w pani ślady i nie pożegna się z widzami programu "Co z tą Polską?". HANNA SMOKTUNOWICZ: Nie musiałam go pytać o jego plany. Za dobrze go znam, bym choć przez chwilę mogła przypuszczać, że zachowa się inaczej. Jestem przekonana, że podobnie jak mnie, tak milionom ludzi w tym kraju nazwisko Lis kojarzy się z dziennikarską niezależnością, wiernością zasadom i odwagą. Odwagą, której wielu mogłoby mu pozazdrościć. Dziś próbuje się Tomkowi, tak jak wszystkim Polakom, którzy nie podzielają poglądów PiS, dorobić gębę komucha albo przykryć draństwo władzy mówieniem o jego wadach. Nie kto inny jak Lis pokazał taśmy z Charkowa i chwiejącego się nad grobami pomordowanych Polaków prezydenta Kwaśniewskiego. To on przez lata, wtedy gdy w "Wiadomościach" z ust największych ulubieńców Roberta Kwiatkowskiego lała się wazelina, w "Faktach" obnażał rządy SLD. Trzeba nie mieć wstydu i przyzwoitości, by dziś wmawiać Polakom, że było inaczej. Dziś, cynicznie na to patrząc, Tomek mógłby się przebujać do wyborów, bronić swojego stołka, zwłaszcza że przecież nikt nie wyrzucił go z pracy... GALA: Dano mu 24 godziny na podjęcie decyzji, co dalej z programem publicystycznym i miejscem w zarządzie. HANNA SMOKTUNOWICZ: Nieprawda. To Tomek powiedział, że chce mieć 24 godziny na zastanowienie się, co dalej. Zresztą władzy nie drażnił program autorski Tomka, a "Wydarzenia". Myślę, że tu go przecenili. Tu nie było żadnego ręcznego sterowania, każdy z nas z osobna i wszyscy razem, jako zespół, mówiliśmy jednym głosem. Ciężko będzie komukolwiek to zmienić. Dlatego też dziś martwię się o przyszłość moich kolegów. GALA: To nie pierwszy trudny moment w pani życiu. Parę lat temu w podobnych okolicznościach straciła pani pracę w "Teleexpressie". HANNA SMOKTUNOWICZ: Za czasów koalicji SLD-PSL straciłam robotę, bo odmawiałam robienia "jedynek" z gospodarskich wizyt Waldemara Pawlaka i przeglądów orkiestr strażackich. W tym czasie "czerwoni", jak nazywaliśmy SLD, podzielili się telewizją z "zielonymi", czyli PSL-em. "Teleexpress" przypadł we władanie tym drugim. Jednak zanim doszło do słynnej już rozmowy, w której namiestnik PSL-u na placu Powstańców wypalił, że jako ciężarna jestem za brzydka, by pojawiać się na ekranie, było inna fascynująca rozmowa. Krótka - inni są dyspozycyjni, ja nie - wybór należy do mnie. Konsekwencje tego wyboru były, jakie były. W pewnym sensie historia zatoczyła więc koło, tyle że dziś władza ma już nie tylko apetyt na telewizję zwaną publiczną, którą opanowała według najlepszych wzorów swoich poprzedników. Dziś władza też chce położyć rękę na mediach prywatnych. GALA: Nie zniechęciło to pani do dziennikarstwa? HANNA SMOKTUNOWICZ: Przeciwnie. Dziennikarstwo to w Polsce nie tylko zawód, to również, proszę wybaczyć patos, misja. GALA: Jak waszą decyzję przyjęli rodzice? HANNA SMOKTUNOWICZ: Skłamałabym, mówiąc, że się o nas nie martwią. Wiem, że tak jest, choć jedni i drudzy bardzo starają się to ukryć. Kiedy pracę traci jeden z małżonków, już jest źle, my poszliśmy na bezrobocie w tandemie. Mamy na utrzymaniu czwórkę dzieci, przy czym moje córki nie dostają alimentów. Myślę, że w tych dniach gorzej sypiają, ale wiem, że mamy ich wsparcie. Rozmawiałam z rodzicami Tomka, Tomasz rozmawiał z moimi. Poza całym kontekstem politycznym rozumieją też kontekst osobisty. Wiedzą, że musieliśmy odejść razem. Jedni i drudzy znają wartość pojęcia "lojalność". Życzyłabym sobie i wszystkim takiego małżeństwa, jakie mają moi rodzice, a także Stefan i Wanda, rodzice Tomka. Sto procent miłości i zrozumienia. GALA: Więc poznała pani rodziców Tomasza... HANNA SMOKTUNOWICZ: Tak. Są fantastycznymi ludźmi, wiem, że mogę na nich polegać tak jak na własnych rodzicach. Ta sama grupa krwi. Poznawać przyszłych teściów w moim wieku... to może być dość krępujące. Tu nie było nawet chwili kłopotliwego milczenia, żadnych półsłówek, skrępowania. Mam szczęście - nie dość, że jestem z fantastycznym mężczyzną, w pakiecie dostałam superprzyjaciół. To jak szóstka w totolotka. GALA: Wróćmy w okolice polityki. Dlaczego Polacy są dzisiaj tak rozpolitykowani? Coraz więcej ludzi ogląda wszystkie programy informacyjne. HANNA SMOKTUNOWICZ: Niestety, za oglądalnością nie idzie frekwencja wyborcza. Trochę ponad 40 procent - to zakrawa na żart. Polacy podglądają politykę, ale większość nie chce w niej brać czynnego udziału. Nie korzystają z zaproszenia do urn. GALA: Z czego to wynika? HANNA SMOKTUNOWICZ: Winne są elity polityczne. I nie chodzi tylko o PiS. Ludzie nie wierzą już w to, że coś może się zmienić, bo kolejne ekipy rządowe skutecznie w nich te wiarę zabijały. Sporo osób nie głosuje, bo nie chce się już zawieść. GALA: A reszta głosuje na PiS? HANNA SMOKTUNOWICZ: Bez przesady. Ale choć Polska dziś jest w zupełnie innym miejscu, niż była 18 lat temu, to dla wielu czas płynie powoli. Spodziewali się więcej, ale 18 lat to jednak za mało, by odwrócić 50 lat grabienia kraju. Problem polega na tym, że dziś ani Platforma, ani SLD nie potrafią rozmawiać z Polską nazywaną Polską B. Elity polityczne opuściły tych ludzi, a oni wpadli w ramiona PiS-u i Radia Maryja. GALA: Jest taka prawidłowość - jak się świetnie wiedzie, przyjaciół wokół wielu, a telefon dzwoni bez przerwy. A jak się noga powinie... HANNA SMOKTUNOWICZ: W naszym przypadku jest wręcz przeciwnie. Odebraliśmy dziesiątki, jeżeli nie setki telefonów i SMS-ów ze słowami wsparcia. "Trzymajcie się, jesteśmy z wami" - fajnie to usłyszeć, także, a może zwłaszcza od obcych ludzi, na ulicy. To największa nagroda, jaką sobie można wyobrazić w takim momencie. GALA: Ma pani wreszcie dużo wolnego czasu. Umie się pani nim cieszyć? HANNA SMOKTUNOWICZ: Mam dwie fantastyczne córki, jestem bardzo spragniona chwil z nimi, teraz mam okazję się tym chwilami nasycić. Pojawiła się nadzieja, że jeszcze w tej dekadzie zamieszkamy w nowym domu, bo teraz będę mogła dyrygować remontem nie z newsroomu, tylko z placu budowy. Niektórzy moi znajomi mówią, że mam w sobie dzisiaj więcej spokoju niż jeszcze tydzień temu. GALA: Może dłużej pani śpi? HANNA SMOKTUNOWICZ: A skąd, odwożę dzieci do szkoły co rano. Wstaję, jak wstawałam. Ja w ogóle mało śpię, około pięciu godzin. GALA: Jaka pani będzie za 10 lat? HANNA SMOKTUNOWICZ: To, co się zdarzyło, jest bolesne, ale nie tragizujmy. Ludzie mają większe problemy. Człowiek chciałby mieć wszystko zaplanowane, rozłożone na takty i akordy, a tu okazuje się, że to nie on pociąga za sznurki. Dwa lata temu zachorował mój ojciec. Myśl "rak - nie wyrok" nie pojawia się z automatu. Pierwsze wrażenie jest paskudne. Paraliżujące. Ale zaraz potem zaczyna się walka. Tę batalię stoczyliśmy we troje. Wygraliśmy. Ale minuty i godziny, przechodzące w dni, a potem miesiące spędzone na szpitalnym korytarzu pokazały mi świat i życie we właściwych proporcjach. Nie jestem adwokatem beztroski, mówię tylko, że lepiej skoncentrować się na chwili, na dniu. Bez opracowywania planów pięcioletnich.
To, co robiła, nigdy jej nie wystarczało. Teraz ma przed sobą wyzwanie, na jakie zawsze czekała. HANNA SMOKTUNOWICZ razem z Tomaszem Lisem będzie tworzyć nowy serwis informacyjny w Polsacie. Jednocześnie chce być dobrą matką i wzorową żoną. Czy ta sztuka może się udać?
Na co dzień się nie maluje, ubiera się głównie w czerń i biel. Na ekranie telewizora od lat wygląda tak samo. Długie blond włosy spięte w koński ogon, zimne spojrzenie, poważna mina. Mówi głośno, zdecydowanie, po męsku. Kobieta-cyborg. Albo "babochłop", jak mówią o niej niektórzy. Dziewczyna, która siedzi ze mną przy kawiarnianym stoliku, jest zupełnie inna. Uśmiechnięta, dowcipkująca. Kokieteryjnie poprawia włosy. Z kobiecym roztargnieniem poszukuje zapalniczki w torebce Louis Vuitton. Pali dużo i namiętnie. Ale jej największym nałogiem jest rodzina. Bez męża i dwóch córek nie potrafiłaby żyć. Nawet o karierze, która kiedyś była numerem jeden, mówi dziś z dystansem. Mimo że niedawno została głównym wydawcą i prezenterką Wydarzeń w Polsacie, reformowanym przez Tomasza Lisa. To rola, na którą czekała przez całe życie. Nie potrafiłaby jej jednak dobrze zagrać, gdyby równocześnie nie sprawdzała się jako żona i matka. GALA: Czym będziesz się zajmować w nowych Wydarzeniach? HANNA SMOKTUNOWICZ: Wszystkim (śmiech). Już teraz, na etapie przygotowań, uczestniczę w tworzeniu oprawy graficznej, muzycznej, scenografii, doborze ludzi. Od miesiąca siedzę w pracy od świtu do nocy. Bo nawet kiedy wracam do domu po wydaniu, a to okolice dziesiątej wieczorem - to zazwyczaj po to, by odpalić komputer. To mi sprawia ogromną frajdę, bo mam poczucie, że tworzę coś od podstaw, z pełnym zaangażowaniem. Z drugiej strony mam olbrzymie poczucie odpowiedzialności. Ale to dobrze, bo to mobilizuje. GALA: Czy Tomasz Lis liczy na to, że wprowadzisz do Wydarzeń trochę kobiecej miękkości? HANNA SMOKTUNOWICZ: Nie sądzę, żeby chodziło tu o kobiecość w jakimkolwiek wydaniu. Tak się złożyło, że najważniejsze osoby w Wydarzeniach o 18.30 to kobiety, ale to czysty przypadek. I chociaż Tomek już postuluje, że powinien dostać różowe okulary równości od minister Jarugi-Nowackiej, to ja bym się na jej miejscu nie spieszyła. GALA: Twoi koledzy z pracy mówią o tobie, że jesteś facetem w spódnicy. Taką kobietą-kumplem. HANNA SMOKTUNOWICZ: Nieprawda. Nie noszę spódnic do pracy. Bardzo rzadko. Jest gorzej, niż sądzisz - nie tylko mówią o mnie, że jestem facetem - niektórzy zwracają się do mnie jak do mężczyzny. Standardowa wypowiedź mojego współwydawcy Tomka Adamczyka: "Hanuś - czy sprawdziłeś już zagranicę?". GALA: Odpowiada ci wizerunek kobiety twardej, bezkompromisowej? HANNA SMOKTUNOWICZ: To nie jest wizerunek, który sobie spreparowałam na użytek ekranu. Po prostu to, co robię, to, o czym mówię ludziom na wizji, bardzo mnie angażuje - także emocjonalnie. Może to jest jakaś podświadoma chęć nie tylko opowiadania o świecie, ale też, w jakimś dostępnym nam dziennikarzom stopniu - zmieniania go. Ale być może rzeczywiście powinnam nabrać trochę dystansu, złagodnieć. GALA: Pojawiły się głosy, że dostałaś posadę w Wydarzeniach dzięki przyjaźni z Kingą Rusin, żoną Tomasza Lisa. HANNA SMOKTUNOWICZ: Kilkanaście lat dziennikarskiej pracy Tomasza Lisa najlepiej świadczy o tym, że wyłącznym kryterium, jakim się kieruje, jest kryterium profesjonalizmu. Takie komentarze świadczą albo o złej woli, albo wręcz o niepoczytalności ich autorów. Myślę, że dla Tomka znajomość ze mną była raczej "okolicznością obciążającą" przy podejmowaniu tej decyzji. Cieszę się, że mi zaufał, ale nie spodziewam się jakiejkolwiek taryfy ulgowej. Wręcz przeciwnie. GALA: Powiedziałaś, że chcesz być na wizji bardziej łagodna. Dlaczego przez lata przychodziło ci to z takim trudem? Uciekasz od stereotypu blondynki? HANNA SMOKTUNOWICZ: Był taki czas, dawno temu, kiedy zaczynałam pracę w telewizji. Usiłowałam z tym stereotypem walczyć w dość niedorzeczny sposób: groźne miny, żołnierski chód, takie tam głupoty. Pracowałam intensywnie nad własną maskulinizacją. Może przesadziłam? Taka sytuacja: mojemu współwydawcy zdarzyło się szpetnie przekląć. Inny kolega zwrócił mu uwagę, że przy kobiecie tak nie wypada. Współwydawca: "Jakiej kobiecie? Przecież Hanka to kolega. I do tego jakiś nieatrakcyjny, pęciny takie chude" (śmiech). GALA: Nie lubisz flirtować z facetami, potwierdzać swoją kobiecą atrakcyjność? HANNA SMOKTUNOWICZ: Nigdy nie miałam takiej potrzeby. Z prostej przyczyny - to, jak wyglądam, nigdy nie było na mojej liście priorytetów. Tak mnie wychowali moi rodzice - zwłaszcza mój ojciec, który zawsze, z uporem maniaka, powtarzał: "Pamiętaj, że nie to, co na głowie, tylko to, co w głowie". Wyrzucał mi błyszczyki i kazał czytać książki. Ale jestem miła dla mężczyzn, nie odgradzam się od nich murem. Czasami, wchodząc do newsroomu, rzucam któremuś na powitanie: "Cześć, piękny", w odpowiedzi słyszę: "Witaj, maleńka", ale to są żarty, pozbawione jakiegokolwiek podtekstu. GALA: Eliminujesz w ten sposób szanse na romans. HANNA SMOKTUNOWICZ: Jestem kobietą ustatkowaną, przycumowałam do swojej przystani. Nie szukam innej. GALA: Jesteś szczęśliwa? HANNA SMOKTUNOWICZ: Bardzo. Mam pracę, która jest moją pasją, rodzinę, która jest życiowym fundamentem, i dzieci, które są azymutem na przyszłość. Najlepiej w życiu udały mi się właśnie moje dwie kobiety. Kiedy przychodzę późno z pracy, patrzę na Julkę i Anię, jak śpią, przytulam się do nich, wsłuchuję się w ich oddechy. W takich chwilach nie mam wątpliwości, co jest dla mnie najważniejsze. GALA: Kiedyś miałaś wątpliwości? HANNA SMOKTUNOWICZ: Dopóki nie ma się dzieci, nie ma się dystansu do świata. Dzisiaj wiem, że życie nie zaczyna się i kończy w newsroomie. Mam absolutną pewność, że w całej ulotności życia jedyną trwałą wartością są ludzie, których kochamy, rodzina. Mogę stracić wszystko - pracę, karierę, pieniądze - jakoś przeżyję, ale bez bliskich osób jestem nikim. GALA: Mówisz jak rasowa konserwatystka! HANNA SMOKTUNOWICZ: Bo nią jestem. Mam 34 lata i dopiero teraz czuję, że moja metryka zgadza się z tym, kim byłam lata wcześniej. Z utęsknieniem czekam na czterdziestkę. GALA: Łatwo składać deklaracje, trudniej je realizować. Czy kobieta, która widuje swoje córki, głównie kiedy śpią, może być dobrą matką? HANNA SMOKTUNOWICZ: Nie przesadzajmy. Weekendy są zarezerwowane do końca świata. Moja mama też bardzo dużo pracowała jako dziennikarka, a mimo to dała mi ocean miłości i chyba wychowała na ludzi. Może było jej mniej w domu, ale zarażała mnie swoją pasją, otwierała oczy na świat, wprowadzała w życie. Kiedy zdarzało się, że przez kilka tygodni musiała zostać w domu, po paru dniach miałam jej serdecznie dosyć. Roznosiła ją energia. Ze mną jest podobnie. GALA: Nie potrafiłabyś być kobietą udomowioną? HANNA SMOKTUNOWICZ: Moje życiowe szczęście stoi w rozkroku, na dwóch nogach. Ta silniejsza, bardziej stabilna, to rodzina, bez której nic innego nie miałoby sensu. Ale żeby czuć się pewnie, potrzebuję też drugiej podpory, którą jest praca i wyzwania, które stwarza. Dziś mogę o sobie powiedzieć, że jestem kobietą spełnioną. GALA: Córki nie tęsknią, gdy widzą cię w telewizji? HANNA SMOKTUNOWICZ: Rzadko oglądają mnie w telewizji, bo o 9 już śpią. Ale Julka zamiast dobranocki często wybiera Fakty. Ja też taka byłam w jej wieku. Oglądałam newsy, bo podświadomie czułam, że w ten sposób jestem bliżej świata swoich rodziców. Mogłam poczuć się ich partnerem, dotrzymać im kroku. Mój ojciec zabierał mnie ze sobą na wywiady. Pamiętam, jak pojechaliśmy do Piera Paola Pasoliniego. Ojciec był umówiony od miesiąca na ten wywiad. Kiedy dojechaliśmy, okazało się, że kilka godzin wcześniej jego rozmówca został zabity. To był mój pierwszy, dziecięcy kontakt ze śmiercią. I newsem. GALA: Twój mąż też bywa gościem w domu? HANNA SMOKTUNOWICZ: Niestety, oboje ciężko pracujemy. Jacek jest przedsiębiorcą, chociaż nie cierpię tego słowa, działającym na rynku nieruchomości. Jest niestereotypowy. Ma to, co najbardziej cenię w mężczyznach i ludziach - pasję do życia. GALA: Oraz dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa. To nie przeszkadza? HANNA SMOKTUNOWICZ: Przeszkadza? Nie wyobrażam sobie, żeby nas mogło być mniej. Choć na wakacje powinniśmy jeździć ikarusem. GALA: Kto w tym związku nosi spodnie? Przenosisz na dom swoje "męskie" cechy? HANNA SMOKTUNOWICZ: Na szczęście, jeśli zdarza mi się nosić spodnie, to są one dużo krótsze niż te Jacka (śmiech). Być może i sprawiam wrażenie Terminatora, ale rzeczywistość jest zgoła inna. Potrzebuję wsparcia i niezachwianej pewności, że mogę na kimś polegać. GALA: Jaki jest mężczyzna, który potrafi dotrzymywać ci kroku? HANNA SMOKTUNOWICZ: Silny, wyrozumiały i bez kompleksów. Wie, że czasami musi zejść na drugi plan, bo i ja potrafię. Jacek nie ma problemu z tym, że kiedy przychodzę z pracy, to najpierw przytulam się do dzieci. Potem bywa, że włączam CNN. On szanuje moją potrzebę autonomii. GALA: Ciągle nosisz nazwisko byłego męża. Dlaczego? HANNA SMOKTUNOWICZ: Bo wiele lat na to nazwisko pracowałam. Dzisiaj jest elementem mojej zawodowej biografii. Pewnie trudno byłoby zacząć od nowa. Ale przyznam - brakuje mi historii, która stoi za moim własnym nazwiskiem. Moje obecne nazwisko to jednak bardziej "pseudonim artystyczny". GALA: Po rozwodzie byłaś sama. Jak to znosiłaś? HANNA SMOKTUNOWICZ: Na początku świetnie, potem tragicznie. Przez jakiś czas zachłystywałam się niezależnością, ale kiedy po raz kolejny wróciłam do pustego domu i w lodówce znalazłam samotną puszkę Whiskasa, usiadłam w kącie i pomyślałam, że jest ze mną bardzo, bardzo źle. Teraz jest dobrze. Bardzo dobrze. Rozmawiał MARCIN PROKOP Zdjęcia PAWEŁ PYRZ, Stylizacja MARIUSZ SWATEK, asystent stylisty BEATA HADAŚ, MAKIJAŻ MARGO WĘGIEREK, FRYZURA SYLWIA HABDAS - ZARDONI. KOSZULKA, ZARA, UL. MARSZAŁKOWSKA 112/122; BUTY, SHOE BE DO; BIŻUTERIA, BIJOU BRIGITTE; SWETER, DENI CLER; SPÓDNICA, KLIPSY, MARYNARKA, TOP, FUTERKO, SPODNIE, MFC - GALERIA MOKOTÓW, UL. WOŁOSKA 12; SUKIENKA, MANGO; BROSZKA, FIRST CLASS, UL. JASNA 1; KORALE, ALEXI ANDRIOTTI - CARREFOUR, DWORZEC WILEŃSKI
Chciałaby napisać powieść, myśli o doktoracie i powiększeniu rodziny... Teraz sprawdza się jako łyżwiarka w nowym show dwójki „Gwiazdy tańczą na lodzie". Nie dajcie się zwieść pozorom łagodności. Anna Popek jest ambitna i lubi rywalizację. Jak coś postanowi, prędzej czy później to osiągnie.
Zaskoczyła nas spontanicznością i determinacją. Figury na lodzie ćwiczy z równym zapałem jak jej 8-letnia córka Małgosia. Nie podejrzewaliśmy jej też o taką sprawność: jazda konna, tai-chi i joga przynoszą efekt... Do treningów podchodzi na-prawdę serio, nie odpuszcza nawet po złamaniu żebra. Na razie zrezygnowała z najtrudniejszej figury, ale za kilka tygodni chce wykonać cały układ. Profesjonalistka z fantazją. W rozmowie podkreśla, że w życiu jest gotowa na więcej. GALA: Największe wyzwanie przed tobą? ANNA POPEK: Wciąż szukam swojej drogi. Angażuję się w różne rzeczy. Czasami bez sensu. Staram się planować dni, żeby życie nie przeciekało przez palce. Tak jest, gdy sobie odpuszczamy. GALA: Jak ten doktorat? ANNA POPEK: No właśnie, nie mogę go napisać. Szybko się zapalam do różnych projektów, a potem gasnę. To mi się w sobie nie podoba. I jeszcze to, że klnę jak diabli, zwłaszcza na tym lodzie. Na doktorat miałam ochotę, kiedy dzieci były małe. Ale to nie dało się połączyć. Czułam się nie fair jako matka. Ale kiedyś zbiorę siły... Nauka mnie pociąga. GALA: Miałaś też ochotę na pisanie powieści... ANNA POPEK: Chciałam napisać o kobietach na Podolu. Byłoby tam trochę romansu, trochę wojny. Wszystko przede mną. GALA: Tańczysz na lodzie, żeby się sprawdzić? ANNA POPEK: Właśnie! Nie przypuszczałam, że to będzie aż tak trudne. Od półtora miesiąca ćwiczę minimum trzy godziny dziennie. GALA: Wciąż słyszę, jak próbujesz a to tai-chi, a to jogi, joggingu, jazdy konnej... ANNA POPEK: Wygląda na obsesję? Uważam, że kobieta musi coś ciągle dla siebie robić. Trenerzy na lodzie nieustannie upominają: podnieś wysoko podbródek, wyprostuj plecy, schowaj pośladki, wysuń klatkę, ale rozluźnij ramiona. Do tego trzeba jeszcze płynnie jechać na łyżwach. Szkoda, że nie chodziłam w dzieciństwie na balet... GALA: Podobno jako kilkulatka nie chciałaś "być zwykłym człowiekiem"... ANNA POPEK: W byciu zwykłym człowiekiem nie ma nic złego. Ja nie chciałam zwyczajnego życia, podzielonego na pracę od do i planowany wypoczynek. Moja mama była fotografem w zakładzie państwowym. Miała wyznaczone godziny pracy, musiała się trzymać rutyny. Zaczytywałam się wtedy science fiction i nie wyobrażałam sobie takiej przyszłości dla siebie. A z drugiej strony uwielbiałam wakacje na wsi u babci pod Tarnowem. Chodziłyśmy z kuzynkami po mleko, przyjaźniłyśmy się z dziećmi ze wsi, jeździłyśmy na wozie z sianem. W tym sensie kocham proste życie. GALA: Twój dom w Podkowie Leśnej ma 600 metrów kwadratowych. Mąż obdarowuje cię bukietami z 30 róż. To jest proste życie? ANNA POPEK: Róże były dawno temu, na 30. urodziny... A 600 metrów jest liczone razem z piwnicą. Mieszkamy w willi z 1935 roku, którą remontujemy. Najbardziej podoba mi się duży ogród i odkryty basen, dzieło męża. Na szczęście położyliśmy już nowy dach, bo do niedawna lało się nam na głowę. Praca nad domem pochłania mnóstwo czasu. Poza tym jest dla nas za duży. GALA: To może trzeba pomyśleć o powiększeniu rodziny? ANNA POPEK: Myślę o tym, ale na razie uczę się jeździć na łyżwach (śmiech). Czasami zastanawiam się nad przeprowadzką. Ale z drugiej strony uwielbiam tutejsze życie. Moje dzieci mają w Podkowie mnóstwo przyjaciół; odwiedzają się, nocują u siebie. Przed moim pierwszym treningiem na lodzie starsza córka, 11-letnia Oliwka, zaprosiła koleżanki. Były jeszcze wakacje, więc o północy zaproponowałam, żebyśmy poszły spać. O pierwszej włączyłam im komedię romantyczną i razem ją obejrzałyśmy. O piątej rano obudziła mnie dyskoteka. Na pełne głośniki. Wstałam, patrzę: impreza - napoje, ciasteczka. O siódmej miałam tego dosyć, więc wypędziłam je do łóżek. O dziewiątej obudziły mnie, przyniosły tacę z kawą i własnoręcznie upieczonymi ciasteczkami. Stały przy łóżku i śpiewały na głosy: "Panie Janie, niech pan wstanie". Tylko dom pozwala na takie życie. Mieszkałam w kilku miejscach w Warszawie, nigdzie tak nie było. GALA: Kto na co dzień zajmuje się dziećmi? ANNA POPEK: Mąż, bo jako informatyk pracuje w domu. Właśnie robi moją stronę internetową. GALA: Jesteś szczęśliwa w małżeństwie? ANNA POPEK: Tak. Ale nad związkiem trzeba pracować. My to robiliśmy. Często w awanturach i poważnych zwątpieniach. Bliskość rodzi się z czasem. Dzisiaj wszyscy chcą natychmiastowych efektów. Ja nie. Bardzo pomaga nam wiara. GALA: I teraz we wszystkim się zgadzacie? ANNA POPEK: W niczym się nie zgadzamy (śmiech). Andrzej jest bałaganiarzem, niczego nie odkłada na miejsce. Kiedy zepsuje mu się nowa wiertarka, mówi ?trudno" i nic z tym dalej nie robi. A mnie jest żal wyrzuconych pieniędzy, chcę wymieniać, reperować. Dla niego nie ma znaczenia standard samochodu, mówi, że można jeździć słabszym. Ja chciałabym jednak wygodniejszym, żeby nie stać na drodze, wymieniając koła. Ale zgadzamy się idealnie, jeśli chodzi o wychowanie dzieci. Bardzo dbamy o to, by miały dobre relacje z innymi. Uczymy ich odpowiedzialności przez opiekę nad zwierzętami, czyli kotem Rózią, psem Karmelką, królikiem Lazurą i papugą Duko. Córki wiedzą, że muszą zmieniać siano, sprzątać klatki, karmić, wyprowadzać na spacer. Powoli zaczynamy na dziewczynkach polegać. GALA: Skąd wiedziałaś, że Andrzej to właśnie ten? Jesteście już razem 12 lat. ANNA POPEK: Mam intuicję. Andrzej to bardzo przyzwoity człowiek. W życiu kieruje się odruchami serca. Przy mężu nastawionym na karierę pewnie łatwiej byłoby mi piąć się w górę. Ale gdyby był rekinem finansowym, nie miałby czasu dla nas. GALA: Kto w waszym domu jest rekinem finansowym? ANNA POPEK: Bardziej ja. To się zmienia, są różne etapy. Gdyby Andrzej nie dbał o dom, nie mogłabym tak poświęcać się pracy. GALA: Łatwo z tobą wytrzymać? ANNA POPEK: O, jestem bardzo dobra! (śmiech). Tylko trochę nerwowa. Odkąd zaczęłam jeździć na łyżwach, czuję się spokojniejsza. To banalna prawda, ale sport pomaga rozładować stres. GALA: Kiedy się denerwujesz? ANNA POPEK: Jak mam za dużo obowiązków. Kiedy muszę dokonać wyboru. Kiedy wchodzę do domu i zastaję bałagan, a myślę o nierozwiązanych sprawach z pracy. Teraz mam większy dystans do wszystkiego. Nawet przestałam się na co dzień malować. Traciłam mnóstwo czasu na takie głupstwa jak fryzura, makijaż. Teraz to przewartościowałam. GALA: Uwierzyłaś w siebie? ANNA POPEK: Podobno kobieta, która nie wychodzi bez makijażu, nie wierzy w siebie... Czuję, że trochę sobie odpuściłam. Może dlatego, że wyremontowaliśmy dach i nie muszę już za wszelką cenę pracować. Doprowadziłam sprawy do końca, daliśmy sobie z mężem radę. GALA: Czego jeszcze nie spróbowałaś w życiu? ANNA POPEK: Podróży. Trochę jeździliśmy po świecie, ale wciąż mi mało. Nie marzę o egzotyce, tylko o wyjeździe na Podole. GALA: Wracasz do korzeni. Z Podola pochodzi twoja mama. ANNA POPEK: Tak, cała jej rodzina. Kiedy tam pojechałam po raz pierwszy, słuchałam dumek i miałam łzy w oczach. A nie jestem sentymentalna. Wierzę w pamięć genetyczną, w to, że znamy miejsca, z których pochodzimy. Moja babcia pięknie opowiadała o Ukrainie, o zwyczajach, okolicy, tartaku, który miał dziadek. To buduje legendę. Jadę tam, bo muszę zobaczyć, skąd pochodzę. Korzenie dają siłę. Ale to, w jakim jesteś miejscu, zależy już tylko od ciebie. Na swoje osiągnięcia sama zapracowałam. GALA: Trzeba przyznać, że szłaś konsekwentnie. Jeszcze na studiach wygrałaś konkurs na prezentera TV. Potem zaryzykowałaś wyjazd z mężem do Warszawy. Po drodze było rzecznikowanie w Locie i u ministra Kołodki. ANNA POPEK: Rzeczywiście, tak to wygląda. Choć prywatnie jestem bardzo niekonsekwentna i najlepiej wychodzi mi pomaganie innym. Koleżankę, której przez dwa lata nikt nie chciał wydać książki, namówiłam, żeby zrobiła to sama. I książka o Mazurach - kulturze, historii, kuchni - jest już w księgarniach. Inną zachęciłam do pisania kryminałów. Koledze, który świetnie gotuje, poradziłam, żeby założył catering dla przyjaciół. GALA: Wiele twoich koleżanek musiało odejść z telewizji, ty trwasz. Jak ci się to udaje? ANNA POPEK: Nie wiem, czy to jest powód do dumy. Gdybym wybrała inną drogę, być może mogłabym się bardziej rozwinąć. Ale bardzo lubię ludzi w Dwójce. Poza tym uważam, że telewizja publiczna jest dobrym pracodawcą. GALA: Prowadzisz "Pytanie na śniadanie" w Dwójce. Masz nowe plany? ANNA POPEK: Prawdopodobnie będę miała audycję w I Programie PR o książkach. GALA: Jako prezenterka jesteś nieustannie oceniana przez innych: widzów, internautów. Jak sobie z tym radzisz? ANNA POPEK: Na wszelki wypadek nie czytam internetu, a w rozmowie ludzie są bardziej oględni w wyrażaniu opinii. GALA: Ocenia cię też pracodawca. W 2002 roku napisano o tobie: "chłodna piękność", a w 2006, że jesteś "śliczna, ale niebudząca emocji". Dla prezentera to nie jest komplement. ANNA POPEK: Nie jest. Za grosz jednak we mnie chłodnej piękności. GALA: Siedzi w tobie grzeczna dziewczynka? ANNA POPEK: Chyba tak. GALA: Miałaś dwa autorskie programy: "Po oklaskach" i "Trop sekret", ale obydwa dość szybko spadły. Dlaczego? ANNA POPEK: Emitowano je nieregularnie. To były rozmowy ze znanymi ludźmi, bardzo je lubiłam. GALA: Co sprawia ci największą przyjemność? Sport? Odpoczynek z rodziną? ANNA POPEK: Zadania. Jeśli wyjdzie coś, co sobie postanowię. Marzyłam o wejściu na Mnicha. Długo nie dochodziło do wyprawy. Dopiero niedawno zdobyłam ten szczyt z przyjaciółmi. Lubię też codzienność "ładnie podaną". Robimy wszystko, żeby rano rodzina mogła spotkać się przy stole. Wtedy czuję, że wszystko się może zdarzyć. Moje plany, a mam ich 50 tys., mogą się udać. Lubię spokojne życie w niedzielę. Po mszy idziemy na lody, a potem krążymy od znajomych do znajomych. Miło tak wpadać do ludzi znienacka.