Feminista - kto to i dlaczego angażuje się w walkę o prawa kobiet? Wszystko, co powinnaś wiedzieć o męskim feminizmie
Feminista wspiera kobiety w walce o zrównanie szans i sprawiedliwe traktowanie w każdej dziedzinie życia. Jest to mężczyzna, który wyznaje i wspiera wartości feministyczne i odcina się od zachowań patriarchalnych. Co skłania feministów do rezygnacji z uprzywilejowanej pozycji?
W tym artykule: Feminista - kto to Cechy feminizmu Czy patriarchat wspiera mężczyzn? Czy patriarchat krzywdzi mężczyzn? Dlaczego mężczyźni zostają feministami? Jak mężczyźni mogą wspierać feministki? Związek z feministą Książki, które powinien znać męski feminista Feminista to mężczyzna, który poważnie traktuje walkę o równouprawnienie kobiet. Co jednak skłania go do tego, aby angażować się w tę sprawę? Liczne badaczki i badacze ruchu feministycznego podkreślają, że panowie również padają ofiarami patriarchatu, a wspólne budowanie społeczeństwa opartego na równości leży w interesie nas wszystkich. Feminista - kto to Feminista to mężczyzna, dla którego ważne są wartości, jakie reprezentuje feminizm. Edukuje się na temat potrzeb kobiet oraz nierówności, z jakimi spotykają się w życiu społecznym. W miarę swoich możliwości i zasobów wspiera feministyczne działania. Feminista jest mężczyzną, który potrafi dostrzec w sobie patriarchalne naleciałości, jakie zaszczepione zostają wielu z nas w procesie socjalizacji oraz sproblematyzować je, a następnie się ich wyzbyć. Zobacz także: Płacz to naturalna i zdrowa reakcja na silne emocje. Dlaczego ludzie płaczą? Płacz to naturalna reakcja człowieka na wydarzenia, które rozgrywają się w jego życiu. Płacz może mieć charakter oczyszczający bądź być spontaniczną odpowiedzią na silne przeżycia – zarówno pozytywne, jak i negatywne. Płacz pomaga poradzić sobie z emocjami i przynosi ulgę. Jak jeszcze wpływa na organizm i czy da się powstrzymać płacz? Cechy feminizmu Męski feminizm jest pojęciem, które trudno w pełni zrozumieć, bez uprzedniego zrozumienia idei feminizmu w ogóle. Ponieważ słowo przeniknęło, do języka potocznego i obecnie stosowane jest przez różne media, w różnych kontekstach, jego pierwotne znaczenie nieco się rozmyło. Feminizm jest zatem ruchem społeczno-politycznym, którego celem jest zidentyfikowanie problemów nierówności między płciami i aktywne działanie na rzecz wyrównania szans. Feministki mogą, zależnie od osobistego temperamentu lub różnie ukształtowanej wrażliwości, czy potrzeb, identyfikować się z innymi odłamami tego ruchu. Każda z nich może też skupiać na walce o inne postulaty. Ważne jest więc, aby pamiętać, że ruch ten, mimo wspólnego założenia, jest dość niejednorodny. Poniżej wymieniamy najważniejsze odłamy feminizmu. Liberalny feminizm - dąży przede wszystkim do wyrównania szans między płciami na poziomie ustawodawstwa. Radykalny feminizm - za źródło problemu uznaje opresję wobec kobiet i dąży do radykalnego, rewolucyjnego przekształcenia społeczeństwa. Feminizm psychoanalityczny - przyczyny nierówności społecznych wynikają z naszej psychiki, która już na bardzo wczesnym etapie kształtowana jest na podstawie podziału ról na męskie i żeńskie. Feminizm egzystencjalny - mocno zintelektualizowany odłam, którego przedstawicielki zajmują się analizą sytuacji kobiet w społeczeństwie z punktu widzenia filozofii i nauk społecznych. Feminizm postmodernistyczny - skupia się przede wszystkim na dekonstrukcji języka, który w centrum stawia męskość jako normę oraz na zidentyfikowaniu wynikających z tego faktu nierówności. Feminizm anarchistyczny - zakłada, że struktury władzy np. państwo, rząd itp. są źródłem opresji wobec kobiet i dopiero pełne wyzwolenie jednego człowieka spod władzy drugiego będzie w stanie sprawić, że w końcu będziemy równi. Ekofeminizm - łączy nierówności jakich doświadczają kobiety z tymi samymi mechanizmami, które doprowadziły do katastrofy ekologicznej. Kolorowy feminizm - kobiety z mniejszości etnicznych sprzeciwiają się pozornej uniwersalności feminizmu, pragnąć uwzględnić w jego ramach lokalne warunki oraz kulturę. Feminizm chrześcijański - łączy walkę o równouprawnienie z dogmatami religijnymi i rolą kobiety w kościele, walczy np. równouprawnienie kobiet w stanie kapłańskim. Feminizm postkolonialny - odcina się od europocentrycznego feminizmu, ruch bardzo zbliżony do feminizmu kolorowego. Feminizm socjalistyczny lub marksistowski - źródłem opresji są nierówności między klasami i brak sprawiedliwego podziału dóbr w społeczeństwie. Zlikwidowanie tych nierówności jest ściśle związane z wyrównaniem szans między płciami. Feminizm proseksualny - walczy przede wszystkim o seksualne wyzwolenie kobiet i dostęp do kompleksowej edukacji seksualnej. Feminizm antypornograficzny - zakłada, że powodem nierównego traktowania kobiet w społeczeństwie jest pornografia oraz branża usług seksualnych, dlatego należy dążyć do jej zlikwidowania. Feminizm kulturowy - utożsamia kobiecość z troską i dążeniem do pokoju, a męskość z agresją i pragnieniem dominacji. Wybranie wartości rozumianych jako kobiece, może pomóc osiągnąć spokój, równość i harmonię przedstawicielom wszystkich płci. Zobacz także: Narzekanie może prowadzić do zmian w mózgu. Co zrobić, aby przestać ciągle narzekać? Narzekanie może być jak nałóg, z którym bardzo trudno zerwać. Wyrażanie swojego niezadowolenia i opowiadanie o frustracjach może być bardzo męczące dla osób z zewnątrz. Przykre konsekwencje mogą spotkać również osobę, która narzeka. Bezustanne opowiadanie o przykrych wydarzeniach z życia nie sprawi, że sytuacja nagle ulegnie zmianie. Za to spowoduje utrwalenie negatywnych emocji i stresu. Zobacz, jak przestać narzekać. Czy patriarchat wspiera mężczyzn? Szukając odpowiedzi na pytanie, dlaczego mężczyźni zostają feministami, należy zastanowić się również, czy, a jeśli tak, to w jaki sposób, patriarchat działa na ich korzyść. Faktycznie, z jego powodu mężczyźni w wielu sytuacjach znajdują się w uprzywilejowanej pozycji. Lista przykładów zdaje się nie kończyć i obejmuje zarówno kwestie związane z prawodawstwem, jak i drobiazgi takie jak np. kształt foteli w samochodzie. Oto kilka przykładów. Kobiety w wieku rozrodczym lub posiadające małe dzieci mogą być dyskryminowane w procesie zatrudnienia, podczas gdy ojcowie nie spotykają się z tego typu problemami. Od mężczyzn często nie oczekuje się wykonywania nieodpłatnej pracy, takiej jak np. gotowanie obiadów, czy sprzątanie mieszkania. Uśrednione wymiary ciała człowieka, które stanowią punkt wyjścia dla dizajnerów projektujących przedmioty i przestrzenie przypominają bardziej męskie ciało, przez co wiele obiektów może być trudniej dostępnych dla kobiet. Od mężczyzny oczekuje się dużo mniejszego zaangażowania w życie rodzinne, np. opiekę nad dziećmi czy chorymi członkami rodziny. Mężczyźni są chwaleni za zachowania, które w przypadku kobiet uznawane są za wady np. chęć dominacji, skłonność do ryzyka. Powyższe przykłady są oczywiście ogólne, dlatego, choć wynikają ze statystyk, nie należy uznawać ich za prawdziwe w odniesieniu do każdej sytuacji. Zaczerpnięte zostały z książki “Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn” autorstwa Caroline Criado Perez. Czy patriarchat krzywdzi mężczyzn? Opisane wyżej sytuacje są zaledwie wierzchołkiem góry lodowej, która może sugerować, że mężczyźni faktycznie są beneficjentami patriarchatu. Feminiści często zwracają jednak uwagę na tak, że ten stan rzeczy, jest krzywdzący również dla nich. Poniżej kilka przykładów, prezentujących, w jaki sposób patriarchat może negatywnie wpływać na mężczyzn. Jeśli chciałabyś szczegółowo zgłębić ten temat, polecamy wspomnianą już książkę Perez. Ojcowie w wielu krajach nie mają równego dostępu do urlopów opiekuńczych. Czas, jaki mogą spędzić z dzieckiem po jego narodzinach, jest o wiele krótszy niż w przypadku matek. Mężczyźni poddawani są działaniu większej presji społecznej. Prestiż zawodowy lub wysokość dochodów są głównymi czynnikami, na podstawie których określa się ich wartość w społeczeństwie patriarchalnym. Mężczyźni mają mniejsze społeczne przyzwolenie na okazywanie emocji oraz mówienie o swoich uczuciach. Między innymi z tego powodu częściej chorują, żyją krócej i znacznie częściej niż kobiety umierają w wyniku prób samobójczych. Od mężczyzn oczekuje się wykonywania cięższych prac fizycznych, które mogą prowadzić do urazów i chorób zawodowych. Co ciekawe, kobiety niechętnie zatrudnia się na tego typu stanowiskach, nawet jeśli same wyrażą taką gotowość. Zobacz także: Kolor emocji to coś więcej niż plastyczna metafora. Jak nauczyć się rozpoznawać swoje emocje z pomocą kolorów? Kolor emocji odnosi się do wyobraźni i ma znaczenie symboliczne. Dzięki określeniu swojego stanu wewnętrznego i przypisaniu mu koloru, łatwej jest przejść do konkretów i nazwać to, co przeżywasz. Praca z kolorami emocji pomaga poradzić sobie z trudnymi odczuciami i rozwija inteligencję emocjonalną. Zobacz, jak rozpoznać kolor swoich emocji. Dlaczego mężczyźni zostają feministami? Mężczyźni mogą mieć bardzo różne motywacje, aby zainteresować się ruchem feministycznym, jedno jednak jest pewne - konformista nie ma w jego ramach czego szukać. Poniżej przedstawiamy krótką listę ogólnych powodów, które mogą stać za tym, że ktoś zostaje męskim feministą. Wierzą w równość i sprawiedliwość społeczną, na którą zasługują wszyscy ludzie, niezależnie od płci. Obserwowali dyskryminację i objawy nierówności w swoim otoczeniu lub doświadczyli ich na sobie i chcą się temu przeciwstawić. Tworzą bliskie, platoniczne relacje z kobietami (np. mają siostry lub dużo przyjaciółek), przez co dobrze rozumieją ich problemy. Zostają feministami pod wpływem swoich partnerek, które otworzyły ich na swój punkt widzenia. Z powodu wewnętrznej potrzeby edukują się na temat problemów współczesnego społeczeństwa, w tym nierówności wynikających z płci. Jak mężczyźni mogą wspierać feministki? Feminista może swoimi działaniami wspierać walkę na rzecz równouprawnienia na wiele różnych sposobów. Poniżej wymieniamy kilka z nich. Wyrażanie solidarności, wierzenie historiom kobiet oraz uznanie ich punktu widzenia za ważny. Edukowanie siebie i innych na temat problemów związanych z patriarchatem. Pracowanie nad własnym zachowaniem i rozbrajanie uwewnętrznionych, patriarchalnych wzorców. Promowanie równości w swoim najbliższym otoczeniu, np. w miejscu pracy, na uczelni, w kręgu znajomych itp. Reagowanie, gdy dzieje się coś niedobrego, np. zwracanie uwagi osobom, które wygłaszają komentarze umniejszające kobietom. Finansowe wspieranie organizacji zajmujących się walką na rzecz równouprawnienia. Wspieranie aktywistek, np. poprzez udział w protestach, udostępnianie treści w mediach społecznościowych itp. Oddawanie głosów w wyborach na kandydatów, którzy poważnie traktują równouprawnienie płci. Pamiętaj jednak, że nikt nie jest zobowiązany do robienia tych rzecz. Można być feministą czy feministką wyłącznie z powodu swoich poglądów. Każdy z nas działa i angażuje się o tyle, o ile pozwalają mu jego zasoby i to jest w porządku! Ważne jest jednak, aby nasze zachowanie nie mówiło czegoś przeciwnego. Oznacza to na przykład, że mężczyzna, który nazywa się feministą, nie musi brać udziału w każdym proteście, jaki organizowany jest w jego mieście, ale jeśli będzie jednocześnie żartował z kobiet lub dyskryminował je w swoim miejscu pracy, to feministyczna deklaracja, nie oznacza w takim wypadku zbyt wiele. Zobacz także: Emocje w ciele – jakie dają nam możliwości, a jakie stwarzają zagrożenia? Rozpoznaj emocje na podstawie fizycznych symptomów Emocje w ciele są połączeniem dwóch ważnych życia i odnoszą się do zdrowia fizycznego oraz psychicznego. Dzięki obserwowaniu własnego ciała możesz odkryć to, jakie emocje w sobie skrywasz. Płacz, skurcze mięśni i gęsia skórka to niektóre z przykładów tego, jak działają emocje w ciele człowieka. Zobacz, jakie zagrożenie niesie ze sobą zablokowanie emocji. Związek z feministą Związek z feministą może być bardzo satysfakcjonujący, zwłaszcza jeśli szukasz partnerskiej relacji, z mężczyzną, który nie będzie oczekiwał tradycyjnego podziału ról w waszym domu. Feminista powinien być człowiekiem otwartym i gotowym do tego, by podzielić się codziennymi obowiązkami. Kiedy podejmujecie ważne decyzje, możesz liczyć na to, że twoje osobiste potrzeby i aspiracje zostaną w nich uwzględnione. Z szacunkiem traktować będzie twoją pracę, hobby i znajomych - to człowiek, który z pewnością doceni twój indywidualizm. Rozmowy dotyczące wyznaczania granic i oczekiwań mogą być bardzo otwarte i głębokie - feminista powinien chcieć z uwagą wysłuchać twoich potrzeb. Zależnie od tego, jakie są konkretne poglądy twojego feministy, może zdarzyć się, że będzie oczekiwał płacenia na randki na pół, niezależnie od tego, kto kogo zaprosił. Sprawa ma się podobnie w przypadku prezentów oraz szeroko rozumianego wychodzenia z inicjatywą - może oczekiwać, że ty również będziesz zabierać go na randki. Feminista jest człowiekiem otwartym na świat wokół siebie i tego samego może oczekiwać od swojej partnerki. Pamiętaj, że wyżej wymienione uwagi są dość ogólne, a każdy feminista jest indywidualnym przypadkiem - każdy będzie miał innych charakter lub utożsamiać się będzie z innym nurtem feminizmu. Są to jednak rzeczy, których możesz się spodziewać. Pamiętaj o nich, kiedy mężczyzna, z którym jesteś blisko, deklaruje, że ważne są dla niego feministyczne wartości, ale jego zachowanie mówi coś zupełnie innego. Zobacz także: Medytacja spokoju uczy nas radzenia sobie ze stresem. Ta technika sprawdzi się w sytuacjach kryzysowych Medytacja spokoju to prosty i skuteczny sposób, dzięki któremu wprowadzisz się w stan relaksu i rozluźnisz ciało oraz umysł. To wyjątkowa forma łagodzenia wewnętrznego napięcia, która równocześnie wspiera odporność i przyczynia się do podnoszenia jakości snu. Sprawdź, na czym dokładnie polega medytacja spokoju i poznaj jej wszystkie zalety. Książki, które powinien znać męski feminista Książki o feminizmie są doskonałym źródłem wiedzy, które nie tylko może wyedukować nas na temat historii samego ruchu feministycznego, ale też zupełnie zmienić naszą perspektywę na codziennie sprawy. Niżej wymieniamy pozycje, które dotyczą zarówno walki o równouprawnienie kobiet, jak i roli mężczyzn w świecie, w którym równość między płciami jest normą. Te pozycje zainteresują każdego, kto utożsamia się z tym ruchem. "Mężczyźni objaśniają mi świat", Rebecca Solnit - Książka ta zawiera eseje Solnit na temat feminizmu, patriarchalnych struktur społecznych oraz jawnych i symbolicznych form przemocy wobec kobiet. “Gotowi na zmianę. O mężczyznach, męskości i miłości”, Bell Hooks - autorka rozbraja wzorce toksycznej męskości, proponując zastąpienie ich nowymi, opartymi na empatii, czułości i współczuciu. “Druga płeć”, Simone de Beauvoir - to prawdziwy klasyk literatury feministycznej, w którym badaczka przedstawia przyczyny stojące za nierównością między płciami. “Wszyscy powinniśmy być feministami”, Chimamanda Ngozi Adichie - esej napisany na bazie wykładu wygłoszonego podczas TEDx, w którym autorka analizuje stereotypy dotyczące płci i wyjaśnia, dlaczego działają one na niekorzyść nas wszystkich.
"10-latka została zgwałcona. Państwo zmusza ją do zachowania ciąży i mówi, by uznała to za szansę" - jak w praktyce wygląda wyrok Sądu Najwyższego w USA
Trzy dni po wprowadzeniu w życie wyroku amerykańskiego Sądu Najwyższego, który unieważnił orzeczenie ustanawiające powszechne prawo do przerywania ciąży, do szpitala w Ohio trafiła 10-latka, która zaszła w ciążę w wyniku gwałtu. Lekarze odmówili jej wykonania aborcji. Fikcyjny Gilead staje się rzeczywistością?
W tym artykule: "10-latka została zgwałcona. Państwo zmusza ją do zachowania ciąży i mówi, by uznała to za szansę" - jak w praktyce wygląda wyrok Sądu Najwyższego w USA Wyrok Sądu Najwyższego w USA. Na czym polega? W których stanach aborcja jest nielegalna? <a name="%2210-latka+zosta%C5%82a+zgwa%C5%82cona.+Pa%C5%84stwo+zmusza+j%C4%85+do+zachowania+ci%C4%85%C5%BCy+i+m%C3%B3wi%2C+by+uzna%C5%82a+to+za+szans%C4%99%22+-+jak+w+praktyce+wygl%C4%85da+wyrok+S%C4%85du+Najwy%C5%BCszego+w+USA" id="%2210-latka+zosta%C5%82a+zgwa%C5%82cona.+Pa%C5%84stwo+zmusza+j%C4%85+do+zachowania+ci%C4%85%C5%BCy+i+m%C3%B3wi%2C+by+uzna%C5%82a+to+za+szans%C4%99%22+-+jak+w+praktyce+wygl%C4%85da+wyrok+S%C4%85du+Najwy%C5%BCszego+w+USA">"10-latka została zgwałcona. Państwo zmusza ją do zachowania ciąży i mówi, by uznała to za szansę" - jak w praktyce wygląda wyrok Sądu Najwyższego w USA Trudno wyobrazić sobie, co może czuć 10-letnia dziewczynka, która stała się ofiarą gwałtu. Jeszcze trudniej to, że w jego wyniku zachodzi w ciążę i zmuszona jest ją utrzymać. Ten koszmarny scenariusz wydarzył się właśnie w stanie Ohio, w USA. Ale to dopiero początek, bo w życie wszedł wyrok amerykańskiego Sądu Najwyższego, który unieważnił orzeczenie ustanawiające powszechne prawo do przerywania ciąży. W jego wyniku ucierpi wiele kobiet. Czy jesteśmy świadkami budowania fundamentów zupełnie realnego Gileadu z „Opowieści podręcznej” Margaret Atwood? 10-letnia dziewczynka z Ohio zaszła w ciążę w wyniku gwałtu. Gdy zgłosiła się do lekarza, była w ciąży od 6 tygodni i 3 dni. Lekarze odmówili przeprowadzenia aborcji, ponieważ kilka dni wcześniej zaostrzono w tym stanie przepisy aborcyjne. W świetle obowiązujących od 24 czerwca przepisów zakazano przerywania ciąży trwającej powyżej sześciu tygodni. O losie dziecka zadecydowały więc 3 dni. View oEmbed on the source website Dziewczynka na szczęście trafiła do lekarza, który pomaga ofiarom przemocy seksualnej. Ten zadzwonił do ginekolożki w stanie Indiana i poinformował ją o tej sytuacji. Kilka dni później 10-latka była już w drodze do jej kliniki, gdzie aborcja jest jeszcze legalna. O tym jak długo, zdecydują pod koniec lipca członkowie stanowego Zgromadzenia Ogólnego. Wprowadzenia surowych restrykcji w zakresie dopuszczalności przerywania ciąży chcą rządzący w tym stanie republikanie. I wszystko wskazuje na to, że i Indiana dołączy do grona stanów, w których ograniczane są prawa kobiet. Najgorszy kraj do życia dla kobiet? 21-latka dostała 50 lat kary więzienia za... poronienie. I nie chodzi tu (jeszcze) o Polskę 21-latka z Salwadoru została skazana na 50 lat więzienia. Kobieta została uznana winną… poronienia. Przed tym wydarzeniem nie wiedziała nawet, że jest w ciąży. W Salwadorze obowiązuje całkowity zakaz aborcji, a poronienie uznaje się za morderstwo. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/najgorszy-kraj-do-zycia-dla-kobiet-21-latka-dostala-50-lat-kary-wiezienia-za-poronienie-i-nie-chodzi-tu-jeszcze-o-polske1-164c4ef.jpeg" width="300" height="300" alt="Najgorszy kraj do życia dla kobiet? 21-latka dostała 50 lat kary więzienia za... poronienie. I nie chodzi tu (jeszcze) o Polskę" title="Najgorszy kraj do życia dla kobiet? 21-latka dostała 50 lat kary więzienia za... poronienie. I nie chodzi tu (jeszcze) o Polskę" /> Wyrok Sądu Najwyższego w USA. Na czym polega? W których stanach aborcja jest nielegalna? 24 czerwca zmienił wiele w amerykańskim prawie, ale równie wiele w postrzeganiu USA jako kolebki wolności i praw kobiet. Tego dnia Sąd Najwyższy zdecydował, że powszechne prawo (obowiązujące od 1973 r.) do dokonywania aborcji przed osiągnięciem przez płód przeżywalności, jest niezgodne z konstytucją. Efektem tego orzeczenia jest przekazanie władzom stanowym możliwości samodzielnego decydowania o zaostrzeniu polityki aborcyjnej. Obecnie aborcja jest nielegalna w Ohio, Teksasie, Alabamie, Arkansas, Kentucky, Missouri, Oklahomie, Dakocie Południowej, Alabamie i Tennessee. Ponad połowa amerykańskich stanów rozważa też możliwość zaostrzenia prawa do usunięcia ciąży. Wyrok Sądu Najwyższego w USA trudno nazwać kontrowersyjnym, tak jak gwałt na 10-latce nie jest wydarzeniem "kontrowersyjnym", ale przestępstwem. Łatwiej nieść na sztandarach hasła pro-life, gdy nie ma się świadomości realnych dramatów kobiet. To, co wydarzyło się pod koniec czerwca w USA, to jawne ograniczenie praw kobiet, czego wyraz dały fale protestów, które przeszły przez Stany Zjednoczone. Plakaty, które nieśli protestujący przeciwko wyrokowi zaostrzającego prawo aborcyjne, do złudzenia przypominają te, ze strajku kobiet w Polsce: „żądamy aborcji sądu”, „nie wierzymy, że znów musimy walczyć o nasze podstawowe prawa”, czy „nie obchodzi mnie, co jest napisane w Biblii”. Idąc tą logiką, że Bóg chce, by 10-latka urodziła dziecko, można by się zastanawiać, czy chciał też, by poczęło się w efekcie gwałtu? Czego chce amerykańskie społeczeństwo? Według ostatnich badań IPSOS zdecydowana większość Amerykanów uważa, ze decyzja o usunięciu ciąży powinna należeć tylko i wyłącznie do osoby noszącej płód.
Najgorszy kraj do życia dla kobiet? 21-latka dostała 50 lat kary więzienia za... poronienie. I nie chodzi tu (jeszcze) o Polskę
21-latka z Salwadoru została skazana na 50 lat więzienia. Kobieta została uznana winną… poronienia. Przed tym wydarzeniem nie wiedziała nawet, że jest w ciąży. W Salwadorze obowiązuje całkowity zakaz aborcji, a poronienie uznaje się za morderstwo.
W tym artykule: Najgorszy kraj do życia dla kobiet? 21-latka dostała 50 lat kary więzienia za... poronienie. I nie chodzi tu (jeszcze) o Polskę Od 30 do 50 lat więzienia za aborcję lub poronienie - surowe prawo w Salwadorze Najgorszy kraj do życia dla kobiet? 21-latka dostała 50 lat kary więzienia za... poronienie. I nie chodzi tu (jeszcze) o Polskę 29 czerwca w Salwadorze, 21-letnia Lesli została skazana na 50 lat więzienia za poronienie - to maksymalny wymiar kary za przerwanie ciąży w kraju, który słynie z najbardziej surowego wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza wobec kobiet. Jak podaje Agencja Reutera, kobieta została skazana za "zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem". Według organizacji pozarządowej The Citizen Group for the Decriminalization of Abortion, która broniła w sądzie Salwadorki, dziewczyna poroniła, nie wiedząc nawet, że jest w ciąży Z relacji feministycznej organizacji, Lesli była w 5. miesiącu ciąży, gdy poroniła w toalecie. Było ciemno, a kobieta sama była w szoku. Próbowała sama przeciąć pępowinę. Według sędziów "21-latka donosiła ciążę prawie do końca i urodziła w czerwcu ubiegłego roku. Następnie sześć razy dźgnęła dziecko w szyję". Obrońcy Lesli nie poddają się i już zapowiadają, że nie ustaną w walce o sprawiedliwość i będą walczyć o jej uniewinnienie. Takie interwencje organizacji międzynarodowych pozwoliły niejednokrotnie ocalić życie kobiet karanych za aborcję lub poronienie w krajach podobnych Salwadorowi. Jedną z najbardziej znanych spraw jest historia Marii Teresy Rivery, która poroniła i została za to skazana na 40 lat więzienia. Kobiecie udało się jednak z pomocą organizacji feministycznej wyjechać do Szwecji, która udzieliła jej azylu. Francja przeznacza 60 000 euro na Aborcje Bez Granic, by pomóc ukraińskim uchodźczyniom w dostępie do aborcji. "Polscy politycy wolą udawać, że aborcji w Polsce nie ma" Rząd francuski przeznaczył 60 tys. euro na infolinię Aborcja Bez Granic, by ta mogła pomóc ukraińskim uchodźczyniom w dostępie do aborcji. Wcześniej wsparcie finansowe okazała też Belgia. "Nie będziesz szła sama" - hasło, które na sztandarach niosły uczestniczki strajków kobiet, staje się rzeczywistością. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/francja-przeznacza-60-000-euro-na-aborcje-bez-granic-by-pomoc-ukrainskim-uchodzczyniom-w-dostepie-do-aborcji-55a2a2f.jpeg" width="300" height="300" alt="Francja przeznacza 60 000 euro na Aborcje Bez Granic, by pomóc ukraińskim uchodźczyniom w dostępie do aborcji" title="Francja przeznacza 60 000 euro na Aborcje Bez Granic, by pomóc ukraińskim uchodźczyniom w dostępie do aborcji" /> Od 30 do 50 lat więzienia za aborcję lub poronienie - surowe prawo w Salwadorze Salwador to jeden z krajów, w którym panuje rygorystyczne prawo dotyczące aborcji. Od 1998 r. aborcja jest tam całkowicie zakazana pod karą pozbawienia wolności od 2 do 8 lat. Kobiety w Salwadorze nie mogą terminować ciąży w żadnym przypadku - ani zagrożenia życia matki, ani kiedy do poczęcia doszło na skutek gwałtu. Karane są również osoby, które jakkolwiek przyczyniły się do przerwania ciąży. Niektóre przypadki, również poronienia, rozpatrywane są w kategorii umyślnego zabójstwa, za które grozi od 30 do 50 lat więzienia. Salwador oprócz wyjątkowo surowego prawa słynie też z najgorszych warunków więziennych.
Spełnił się najgorszy scenariusz dla afgańskich kobiet. Talibowie nakazali im zakrywać całe ciało burką: „Chcemy, aby nasze siostry żyły godnie”
To było do przewidzenia, a jednak świat łudził się, że będzie inaczej. Przywódca duchowy talibów w Afganistanie wydał dekret, według którego kobiety powinny zakrywać ciało od stóp do głów burką, ale na tym islamscy ekstremiści nie poprzestają.
W tym artykule: Spełnił się najgorszy scenariusz dla afgańskich kobiet. Talibowie nakazali im zakrywać całe ciało: „Chcemy, aby nasze siostry żyły godnie i bezpiecznie” Sytuacja kobiet w Afganistanie. Czego możemy się spodziewać po przejęciu władzy przez talibów? <a name="Spe%C5%82ni%C5%82+si%C4%99+najgorszy+scenariusz+dla+afga%C5%84skich+kobiet.+Talibowie+nakazali+im+zakrywa%C4%87+ca%C5%82e+cia%C5%82o%3A+%E2%80%9EChcemy%2C+aby+nasze+siostry+%C5%BCy%C5%82y+godnie+i+bezpiecznie%E2%80%9D" id="Spe%C5%82ni%C5%82+si%C4%99+najgorszy+scenariusz+dla+afga%C5%84skich+kobiet.+Talibowie+nakazali+im+zakrywa%C4%87+ca%C5%82e+cia%C5%82o%3A+%E2%80%9EChcemy%2C+aby+nasze+siostry+%C5%BCy%C5%82y+godnie+i+bezpiecznie%E2%80%9D">Spełnił się najgorszy scenariusz dla afgańskich kobiet. Talibowie nakazali im zakrywać całe ciało: „Chcemy, aby nasze siostry żyły godnie i bezpiecznie” Dekret, o którym mowa, stanowi, iż afgańskie kobiety muszą nosić strój zakrywający ciało od stóp do głów w miejscach publicznych, czyli tzw. burki. Ustawa pozwala na pokazywanie jedynie oczu. I wyklucza z niego dzieci i kobiety w podeszłym wieku. W dekrecie mowa jest również o tym, że kobiety powinny pozostać w domach i nie pracować poza nimi, a wszystko to, jak tłumaczą w imieniu dobra kobiet. Wcześniej talibowie na przekór własnym obietnicom zdecydowali, że dziewczynki nie mogą chodzić do szkoły powyżej 6 klasy. „Zasady islamu są dla nas ważniejsze niż cokolwiek innego”, oświadczył Khalid Hanafi. Co się stanie z kobietami w Afganistanie? Jakie piekło czeka je pod rządami talibów?[OKIEM EKSPERTA] Jaki los czeka Afganki? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? Skąd w Afganistanie wzięli się talibowie i na czym polega prawo szariatu? Na te, jak i wiele innych pytań na temat dramatycznych wydarzeń w Afganistanie odpowiada nasza ekspertka w temacie zabójstw „honorowych” w krajach muzułmańskich i europejskich, dziennikarka i wykładowczyni na UW, Julia Berg. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/4bb00a67ca1ee9669def5c107d86e78679bcd86a-5697bea.jpeg" width="300" height="300" alt="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" title="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" /> Talibowie zamykają szkoły dla dziewcząt w Afganistanie. „Czy to przestępstwo być dziewczyną? Wszystko, czego chcemy, to chodzić do szkoły” „Czy to przestępstwo być dziewczyną? Wszystko, czego chcemy, to chodzić do szkoły, żeby zdobyć wykształcenie” - Afganki ze złamanym sercem płaczą w całym kraju po tym, jak talibowie nie dotrzymali obietnicy i zamknęli szkoły średnie dla dziewcząt. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/talibowie-zamykaja-szkoly-dla-dziewczat-w-afganistanie-czy-to-przestepstwo-byc-dziewczyna-wszystko-czego-chcemy-to-chodzic-do-szkoly2-a23e66e.jpeg" width="300" height="300" alt="Talibowie zamykają szkoły dla dziewcząt w Afganistanie. „Czy to przestępstwo być dziewczyną? Wszystko, czego chcemy, to chodzić do szkoły”" title="Talibowie zamykają szkoły dla dziewcząt w Afganistanie. „Czy to przestępstwo być dziewczyną? Wszystko, czego chcemy, to chodzić do szkoły”" /> Sytuacja kobiet w Afganistanie. Czego możemy się spodziewać po przejęciu władzy przez talibów? Czego możemy się spodziewać po przejęciu władzy przez talibów i jak wyglądały ich rządy w latach 90. pytałyśmy naszą ekspertkę, dziennikarkę i wykładowczyni na UW, Julię Berg. Historia sprzed 40 lat zatacza koło i powtarza się. "Dojście talibów do władzy w latach 90. spowodowało nie tylko dramat kobiet i dzieci, ale i mężczyzn – zwłaszcza przeciwników politycznych spotykał często równie ciężki, dramatyczny los. Można powiedzieć, że jest to tragedia całego afgańskiego narodu.[...] Obecne doniesienia, które spływają z Afganistanu są zatrważające i aż ciężko uwierzyć, że ten najgorszy scenariusz znów może się spełnić", zapowiadała Berg. Najgorszy scenariusz dotyczy sytuacji kobiet w Afganistanie. "Kobiety nieprzestrzegające prawa ustanowionego przez talibów w latach 90. musiały zmierzyć się z tragicznymi konsekwencjami naruszającymi podstawowe prawa i godność każdego człowieka. Mowa tu nie tylko o odsunięciu od życia publicznego, izolowania kobiet od mężczyzn w myśl praktyki purdah polegającej nie tylko na noszeniu burek i osłanianiu ciała, ale na wyraźnym podziale sfer życia na prywatną i publiczną, do której dla kobiet nie ma po prostu wstępu, ale także o najgorszych praktykach zezwalających na przemoc i brutalne morderstwa dokonywane często publicznie i przy udziale tłumów", mówiła w wywiadzie dla Kobieta.pl, Julia Berg. "Mamy akcję zgłaszania takich dziw*k jak ty. Talibowie znajdą cię i zabiją", takie wiadomości dostaje polska dziennikarka w Afganistanie "Przez okno widzę dym z okolic kabulskiego lotniska", tak brzmi jeden z ostatnich wpisów na Twitterze dziennikarki, Jagody Grondeckiej, która nie ustaje w relacji dramatycznych wydarzeń w Afganistanie. Jej działania nie wszystkim się podobają. Reporterka opublikowała anonimowy mail, który otrzymała w ostatnich dniach. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/dfcd5992745efcc06cdb9dddc1a1181a612640ae-867f841.jpeg" width="300" height="300" alt=""Mamy akcję zgłaszania takich dziw*k jak ty. Talibowie znajdą cię i zabiją", takie wiadomości dostaje polska dziennikarka w Afganistanie" title=""Mamy akcję zgłaszania takich dziw*k jak ty. Talibowie znajdą cię i zabiją", takie wiadomości dostaje polska dziennikarka w Afganistanie" /> źródło: agencja Associated Press
Beata Krygier, pierwowzór bohaterki serialu „Skazana”, opowiada jak wygląda życie w kobiecym więzieniu: "O tym, co się tam działo, nie powiedziałam nawet najbliższym" [WYWIAD]
„Bardzo często śni mi się też więzienie. Za często. Czasem budzę się i nie wiem, gdzie jestem. Boję się dźwięku domofonu, nie otwieram drzwi, gdy nie jestem umówiona, jestem bardzo ostrożna”, mówi Beata Krygier, której historia stała się inspiracją dla serialu „Skazana”. O tym, co działo się w więzieniu wolałaby zapomnieć, choć trudno jej uciec od bolesnych wspomnień. Tylko nam opowiada o więziennych aniołach i demonach, przemocy i nierównościach w polskim więziennictwie. W związku z premierą serialu "Skazana" w TVN przypominamy wywiad, który przeprowadziła z Beatą Krygier nasza dziennikarka Katarzyna Mizera we wrześniu 2021 roku.
Katarzyna Mizera, kobieta.pl: Czy są takie rzeczy, o których nie powinna lub nie może Pani z jakiś powodów mówić na temat swojego pobytu w więzieniu? Beata Krygier: To, co ukrywam, to bardziej wewnętrzne sprawy, które działy się w więzieniu. To są rzeczy, które chcę wyprzeć ze swojego umysłu, choć nie jest to proste. O tym, co się tam działo, nie powiedziałam nawet najbliższym. Gdy rodzina przychodziła do mnie na widzenia, zawsze mówiłam, że wszystko jest dobrze. Zdarzało mi się za to płakać przez telefon, bo wtedy przychodził ten największy żal. Myślałam wtedy: „co ja tu robię?”. Starałam się ukrywać te chwile słabości, zwłaszcza w trosce o córkę, która panicznie bała się, żeby ktoś mnie nie obraził, nie uderzył, nie upokorzył. Ale gdy wydane zostały Pani wspomnienia spisane przez Ewę Ornacką w książce „Skazana”, nie bała się Pani, że niektóre z nich mogą być dla kogoś niewygodne, że ktoś może mieć do Pani pretensje o to, że zdradziła Pani jakąś tajemnicę systemu więziennictwa? B.K: Nie, tego się nie bałam. To wszystko, co opowiedziałam, to czysta prawda. Mówię o tym, co przeżyłam. Jedyne, o co się martwiłam, to żeby nie poobrażały się na mnie dziewczyny, zwłaszcza pani wiceprezes z Wołomina (od red. związana z aferą SKOK Wołomin). Ale zadzwoniła do mnie po premierze książki i miała tylko pretensję o to, że nie powiedziałam jej o niej. Gratulowała mi odwagi. Jej historia jest mi bardzo dobrze znana, bo my do dziś utrzymujemy ze sobą kontakt. Psychologowie więzienni są zdania, że takie znajomości więzienne nie mają kontynuacji po wyjściu na wolność. Pani jest wyjątkiem - utrzymuje kontakty z koleżankami z więzienia. Dlaczego? B.K: Bo mi się ciągle wydaje, że jestem komuś, coś winna. Tak nauczyło mnie życie w Grudziądzu, w więzieniu o najwyższym rygorze, gdzie pomogła mi Patrycja. Ona wiedziała jak się poruszać po więzieniu, z kim gadać, kogo omijać szerokim łukiem. Zwracała mi uwagę, jak mam się zachowywać, „prowadziła mnie za rękę”. Walczyła dla mnie o kolejkę w telefonie. Była opiekuńcza, dobra. Wstawała np. o 4.30, bo na 5 rano szła do pracy do żłobka i robiła mi kawę. A napić się z kimś kawy w więzieniu, to nie jest takie proste. Trzeba sobie na to zasłużyć, bo nie z każdym można ją wypić. To pewien rytuał. Patrycja odsiedziała już 17 lat z 25-letniej kary. By okazać jej wdzięczność za pomoc, robię zbiórki i wysyłam jej paczki, bo jej nikt nie odwiedza. Belgia przekazała 10 tys. euro, by pomóc Polkom w organizacji zabiegów przerwania ciąży za granicą. "Dostęp do aborcji jest podstawowym prawem” Może Pani pomoże mi zrozumieć jej historię. „Dzwoneczek”, bo tak ją Pani nazywała, która parzy pani rano kawę, czochra włosy, tak naprawdę w więzieniu sieje postrach i jest nazywana „Żyletą”, między innymi dlatego, że z okrucieństwem zabiła człowieka. Czy morderca może być dobrym przyjacielem? B.K: Zawsze uważałam, że Patrycja ma dwa wcielenia. Pierwsze związane jest z jej młodością i pobytem w więzieniu, gdzie nieustannie musi walczyć o siebie. To wtedy wychodzi z niej ta patologia świata, w którym się poruszała. Moja znajomość z nią też nie zaczęła się różowo. Jak mi powiedziała na „dzień dobry”, że mam codziennie myć ściany i okna, bo ona lubi czystość, to powiedziałam jej: „przepraszam, ale ja tego robić nie będę. Ty stworzyłaś sobie tutaj dom, ale ja tego robić nie będę, bo ja dom mam na zewnątrz”. Od tego czasu miała już dla mnie tylko twarz roześmianego „Dzwoneczka”. Bardzo lubię czytać jej listy z celi. Wierzy Pani, że człowiek, który raz zrobił coś bardzo złego, tak naprawdę nie musi być do cna zły? B.K: To są czasem chwile – na imprezie, na spotkaniu, dziwne okoliczności, za dużo alkoholu. Dziewczyny pod wpływem emocji, pod wpływem alkoholu, robią takie rzeczy, których nie mogą sobie potem darować do końca życia. Bardzo to przeżywają, a gdy w grę wchodzi jeszcze zabójstwo i inne ciężkie zbrodnie, które popełniają nie z premedytacją, to dla nich jest to dramat. Czasem to są takie sytuacje, że kobieta targnęła się na czyjeś życie, bo była upokarzana i bita ona lub jej dzieci. Zabijają z desperacji. Bardzo dużo jest takich przypadków w więzieniu. To często są kobiety, które są już tak zdesperowane i tyle przeżyły w życiu upokorzeń, bicia i deptania, że nie dają sobie już dłużej z tym rady. Byłam w celi przez kilka tygodni z 60-letnią Teresą, która kiedyś opowiedziała mi w końcu swoją historię. „Możesz mi nie wierzyć”, powiedziała, „zamordowałam swojego męża z premedytacją, za to wszystko, co mi zrobił. I mówię ci, nie żałuję, zabiłabym go jeszcze raz”. "Przemoc psychiczna jest często trudna do rozpoznania, nawet przez same osoby jej doznające" - podkreśla psychoterapeutka Jak rozpoznać, że jesteśmy dręczone psychicznie i gdzie szukać pomocy? Przeczytaj artykuł K. Lei Jarmołowicz-Turczynowicz z Ośrodka CENTRUM o przemocy psychicznej i dowiedz się, co robić, kiedy partner znęca się nad tobą psychicznie, a nikt ci nie wierzy. Ogromna część winy za to ponosi system pełen luk i braku środków pomocy kobietom, które są ofiarami przemocy. B.K: To jest system niedoskonały. Kobietom brak pomocy i wsparcia, a bardzo często wezwanie pomocy kończy się dla niej tragicznie. Bo wtedy dopiero, jak to mówią dziewczyny w więzieniu, „zaczyna się jazda”, czyli zemsta. Gdy prowadziłam sprawy rozwodowe, widziałam dużo takich sytuacji osób, które kiedyś szalały za sobą, a teraz się nienawidzą. A robią sobie rzeczy tak płaskie, tak niskie, że w więzieniu nie widziałam takich sytuacji! O życiu w więzieniu mówiła Pani jak o innym świecie, w którym panują pewne zasady. Jakie? B.K: To całkiem normalne zasady, choć odbywają się w warunkach pozbawienia wolności. A to najgorsze jak można człowieka ukarać. To zmusza do pewnych zachowań i sytuacji, których się nie przeskoczy. Trzeba nauczyć się dzielić z kimś małą celę, spożywać razem posiłki, korzystać z tej samej toalety. Byłam w celi 12-osobowej i to nie jest proste. Zawsze znajdzie się wtedy taka przywódczyni, silna osobowość, z dużym wyrokiem, która reguluje zasady. A są to zasady, które obowiązują tu i teraz – one nie sprawdzą się na zewnątrz. Dlatego było mi tak ciężko przystosować się jak wyszłam – nie dlatego, że tęskniłam za nimi. A za czym Pani tęskniła, oprócz rodziny oczywiście? B.K: Nie brakowało mi tego szumu, zgiełku – tego nienawidzę. Dziś lubię spędzać czas sama. Odreagowuję te 4 lata, bo nadal słyszę dźwięki przekręcanego klucza, zamykanych krat, krzyki i brak spokoju. Kiedyś byłam normalną kobietą. Miałam mnóstwo przyjaciół. Teraz to ja się w zasadzie odsunęłam od znajomych. Najbezpieczniej czuję się w domu. Puszczam wtedy głośno muzykę hardrockową - bardzo mi tego brakowało w więzieniu. Polka, która przeżyła zamach terrorystyczny na World Trade Center: „Dziękuję Bogu, że oszczędził mi upiornego widoku spadających rąk i nóg” Od czasu tamtych wydarzeń z 11 września minęło 20 lat, a jednak nadal, nawet gdy ktoś mocniej zamknie drzwi, podskakuje. „Ten strach pozostanie we mnie na zawsze”, mówi ocalała z zamachu na WTC, Leokadia Głogowska. „Dziękuję Bogu, że oszczędził mi upiornego widoku spadających w dół rąk i nóg”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/a1a78b394879b4926ae0dd6e712103c13289a720-447dc7a.jpeg" width="300" height="300" alt="Polka, która przeżyła zamach terrorystyczny na World Trade Center: „Dziękuję Bogu, że oszczędził mi upiornego widoku spadających w dół rąk i nóg”" title="Polka, która przeżyła zamach terrorystyczny na World Trade Center: „Dziękuję Bogu, że oszczędził mi upiornego widoku spadających w dół rąk i nóg”" /> Dlaczego odsunęła się Pani od towarzystwa – bała się Pani pytań o to, jak było w więzieniu? B.K: Trafiła pani w dziesiątkę. Wszyscy chcieli wiedzieć, jak „tam” było. Każde przypadkowe spotkanie wiązało się z powrotem do wspomnień: „Matko, jak ty to wytrzymałaś!?”, pytali. Po emisji programu „Superwizjer” w TVN-ie odezwało się do mnie wiele osób. Napisał do mnie np. mężczyzna, który gratulował mi odwagi. Napisał mi też, że Patrycja, o której opowiadałam, kłamie, że nie ma rodziny. Ale ja jestem świadoma tego, że dziewczyny w więzieniu często kreują rzeczywistość, kłamią, wymyślają. Może było jej przykro, że nikt jej nie odwiedzał, więc wolała uwierzyć w to, że nikogo nie ma – to prawda łatwiejsza do przełknięcia. Co się stanie z kobietami w Afganistanie? Jakie piekło czeka je pod rządami talibów?[OKIEM EKSPERTA] Jaki los czeka Afganki? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? Skąd w Afganistanie wzięli się talibowie i na czym polega prawo szariatu? Na te, jak i wiele innych pytań na temat dramatycznych wydarzeń w Afganistanie odpowiada nasza ekspertka w temacie zabójstw „honorowych” w krajach muzułmańskich i europejskich, dziennikarka i wykładowczyni na UW, Julia Berg. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/4bb00a67ca1ee9669def5c107d86e78679bcd86a-5697bea.jpeg" width="300" height="300" alt="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" title="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" /> Sama Pani mówiła o sobie „dziewczyna z dobrego domu”. Jak psychicznie przeżyła Pani pobyt w więzieniu? Miała pani depresję, myśli samobójcze? B.K: Myślę, że ma je każdy, kto się tam znajdzie, gdy zaczyna do niego docierać, co stracił. Płakałam miesiącami, dniami i nocami, przez niemal cały czas odbywania kary. Bardzo tęskniłam za córką, i to ona dawała mi siłę, żeby to wszystko przeżyć. W takiej sytuacji najważniejsza jest chyba ta świadomość, że ma się do kogo wrócić. B.K: To była podstawa – rodzina, która się mną interesowała, martwiła o mnie, wspierała w najgorszych momentach życia. Opowiadała też Pani, że starała się nie płakać – to dlatego, że w twardych więziennych zasadach nie można pokazać słabości? B.K: Tak, to prawda. Nigdzie w zasadzie nie można okazywać słabości, bo ludzie są tacy, że to wykorzystają, a więzienie w sumie nie różni się w tym aspekcie wiele. Ludzie ogólnie nie lubią słabości. W więzieniu miała Pani swoje anioły, ale też i demony. Ten, na jakiś czas zamienił pani życie w piekło. B.K: W takie poczucie zagrożenia, bo tak czułam, że mogę się spodziewać po niej wszystkiego – mogłaby uderzyć, albo gorzej, dojechać psychicznie. I wtedy pojawiła się w moim życiu Magda, która stanęła w mojej obronie. Powiedziała: „jeśli jeszcze raz zobaczę, że pani Beata płacze przez ciebie, to gwarantuję, że do tej celi nie wejdziesz”. I od tamtej pory miałam spokój. Gia Carangi: top modelka, która mogła mieć wszystko, a wybrała mrok Filadelfia. Jest 1971 r. w radio leci przebój Bee Gees – „How Can You Mend A Broken Heart”, a 11-letni Gia w pokoju obklejonym plakatami Davida Bowie słucha dobiegających zza ściany kłótni rodziców, które doprowadzą do bolesnego dla niej rozwodu. 6 lat później podpisuje pierwszy kontrakt z agencją modelek. Ale jej sława nie trwała długo. W wieku 26 lat jest już poważnie uzależnioną od narkotyków i jedną z pierwszych sławnych kobiet z krótkim wyrokiem o złowieszczym brzmieniu 4 liter – AIDS. Wielokrotnie podkreślała Pani, że w więzieniu znajdują się i analfabetki i dziewczyny z dobrych domów, wykształcone. W trakcie lektury nie raz nachodziła mnie myśl, że to, co Pani przeżyła, może spotkać każdego. B.K: Tak, oczywiście – wypadek, malwersacje, kredyty – masa sytuacji, które grożą karą więzienia. Co najbardziej Panią szokowało w więzieniu? B.K: Wściekał mnie widok grzyba na ścianach, smród, zgnilizna i jeden brudny koc, bo to nie było traktowanie nas jak ludzi. Siedziałyśmy w ubraniach, skarpetach i trzęsłyśmy się z zimna. Jedyną rozrywką był obiad, spacer i telewizja. Kłopoty zdrowotne mam do dziś. Tam jest wszystko specyficzne – powietrze, ludzie, zapach. A jedzenie? B.K: Nigdy na nie narzekałam – ja np. byłam na diecie wegetariańskiej. Każda dieta była respektowana – zdrowotna czy względem przekonań religijnych. Mnie roztkliwiła historia grzanek robionych na żelazku czy prostownicy do włosów. B.K: Ale to trzeba też umieć! A jaki zapach roznosił się po celi – nie jadłam lepszych! W programie „Superwizjer”, psycholog więzienny powiedział, że kobiety w więzieniu, nie przestają być kobietami – nadal interesują się tym, jak wyglądają i jak wygląda ich przestrzeń wokół. B.K: Kobiety zawsze będą kobietami – tez chcą ładnie wyglądać. Jeżeli ktoś był zaniedbany, to ją więźniarki szybko doprowadzały do porządku. Bardzo dbałyśmy o ład. Uważa Pani, że więzienie resocjalizuje czy degeneruje? B.K: To wszystko zależy od nas samych – jeśli ja się sama nie zresocjalizuje, to nikt tego za mnie nie zrobi. W więzieniach jest dużo programów wspomagających, terapii dla ofiar przemocy domowej, alkoholiczek, narkomanek, zajęcia sportowe, biblioteka, świetlica. A temat pracy więźniów na zewnątrz? Statystki pokazują, że część osadzonych w ten sposób ucieka. Dla Pani była to jednak świetna terapia, prawda? B.K: Absolutnie – to dla mnie była szansa na nie przebywanie w celi 24h na dobę. Miałam przepustkę, wstawałam rano, ubierałam się i szłam do pracy jak każdy normalny człowiek, bez kontroli strażnika. I co ważne, każdy, kto pracował, mógł mieć codziennie prysznic. To była Pani namiastka wolności. B.K: Tak, ludzie, z którymi się tam spotykałam, dbali o mnie, przynosili smakołyki, nie traktowano nas jak ludzi kategorii. "Położna, która miała mi zapewnić bezpieczeństwo, była bardzo brutalna" - historie kobiet, które szokują Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny zaprezentowała raport o systemowych naruszeniach praw reprodukcyjnych. Przemoc na porodówkach, brak dostępu do opieki ginekologicznej dla kobiet z niepełnosprawnościami, a także dostępu do aborcji kiedy kobieta ma wskazania - to realne problemy kobiet w Polsce. Poznajcie historię czterech kobiet, które nie boją się mówić o tym głośno. Widzi pani jeszcze jakieś możliwości zmian, jakie mogłyby nastąpić, by kara miała jeszcze bardziej resocjalizacyjny charakter, żeby osadzone dostały taką nadzieję, że po wyjściu mogą zacząć od nowa? B.K: Więcej trzeba z nimi rozmawiać, częściej puszczać na przepustki i pokazywać świat, który tracą – pokazać im, czym jest zaufanie. Pani miała nienaganną kartotekę więzienną. Jak pani zawalczyła o siebie, by nie przesiąknąć więzieniem, nie zapomnieć, kim Pani jest? B.K: Jak się nie chce, to się nie przesiąknie – ja np. nie używałam słów z więziennej grypserki. Jak korytarz, to korytarz, a nie „peronka”, telewizor - nie „oczko”. Nie nauczyłam się też stosowanego tam języka migowego. Stroniłam od wszelkich subkultur. Byłam też jedyną kobietą, która nie miała ani jednego tatuażu. Dzień, w którym dostałam warunkowe zwolnienie był jednym z najszczęśliwszych w moim życiu. Pani prokurator zadawała mi z niedowierzaniem pytania „jak to możliwe, że się tu Pani w ogóle znalazła?”. Ma Pani poczucie krzywdy? Mam ogromne poczucie krzywdy i ci, którzy mi to zrobili, doskonale zdają sobie z tego sprawę. Środowisko prawnicze też odwróciło się ode mnie. Ja do tego już nie wracam, ale ktoś miał interes w tym, by zamknąć mi usta. Zanim zostałam skazana, za późno zorientowałam się, że dzieje się coś złego, a wokół mojego wspólnika zaczynają krążyć podejrzani ludzie. Gdy poszłam ze swoimi obawami do prokuratury w Świnoujściu, to prokurator nawet mnie do końca nie wysłuchał, że czuję się zagrożona – odesłał mnie na policję. To był pierwszy policzek, jaki dostałam. Gdy widzę go na ulicy, odwracam głowę – nie mogę na niego patrzeć. Proszę pomóc mi zrozumieć jak to się stało, że z tak czystą kartoteką trafiła Pani do grudziądzkiego więzienia określanego, jako jedne z najsurowszych w Polsce, polskie Alcatraz? B.K: Komisja penitencjarna złożona m.in. z dyrektora ośrodka też tego nie rozumiała. Bardzo chciałabym się dowiedzieć, jak to się stało. Pamiętam, że wpadłam wtedy w histerię, ale nie było aż tak źle, jak mnie straszono. Całą drogę do Grudziądza płakałam. To był dla mnie cios – daleko od domu, rodziny. Pamiętam wtedy słowa jednej ze strażniczek więziennych, która powiedziała mi „Nie rycz, wyjdziesz stąd”. Jak wyglądają relacje ze służbą więzienną? B.K: Ja miałam zasadę, że nie rozmawiam z psychologiem więziennym. Nie chciałam się przed nikim otwierać. Taka rozmowa przywołałaby tylko wspomnienia – to by mnie to tylko zdołowało. Co do oddziałowych - zdarzały się takie przypadki, że dziewczynę przywozili z ulicy w jednej sukience, brudną, zaniedbaną. Dziewczyny ją ubrały, odszykowały, a pan oddziałowy, który się nią szczególnie zajmował, załatwiał jej jedzenie, wypiskę – wszyscy o tym wiedzieli, ale nikt tego nie napiętnował. A sytuacje, w których pracownicy więzień przemycają osadzonym niedozwolone produkty, wiadomości, narkotyki? B.K: Nie znam takich przypadków, choć mogłam się niektórych rzeczy domyślać. Raz Patrycja zawołała mnie i zapytała czy chcę zapalić prawdziwego papierosa. Odmówiłam i nigdy na temat tego, skąd je miała, nie rozmawiałyśmy. Patrycja zawsze mówiła mi: „Nie interesuj się Beatka, bo to nie są wiadomości, które są ci do czegokolwiek potrzebne”. Ufałam jej, że skoro ona uznała, że te wiadomości są mi niepotrzebne – to wie, co mówi. Mam wrażenie, że ta dziwna relacja z Patrycją, miała więcej znamion prawdziwej przyjaźni, niż nie jedna znajomość na wolności. B.K: Bo tam w zamknięciu przyjaźń wiele znaczy. Przyjaźń to jest wsparcie, zainteresowanie, możliwość porozmawiania z kimś, napicia się z nim kawy, wyżalenia, możliwość zrobienia czegoś dla kogoś – szukanie takiej normalności. Znalezienie pokrewnej duszy za kratami – móc się z kimś pośmiać lub popłakać, to bardzo ważne. To jasne punkty w tym dość mrocznym świecie. Ale wracając do ciemnych stron – w Grudziądzu przebywała Pani z najbardziej znanymi w Polsce przestępczyniami: siostrą Bernadettą czy mamą Madzi. B.K: To są takie osoby, które w więzieniu nie mogą liczyć na żadną tolerancję, wsparcie czy szacunek. Nie mają żadnych praw – z nimi się nie je, nie rozmawia, nie podaje im się ręki. Ich życie w więzieniu jest bardzo trudne - są cały czas napiętnowane, wyzywane. One same muszą sobie radzić. Mamę Madzi trzeba było trzymać w osobnej celi, żeby przystosować ją do wejścia do celi z innymi dziewczynami. Trudno było znaleźć takie, które chciałyby z nią przebywać w jednej celi. Pamiętam ją nieustannie krzyczącą przez okno, że jest niewinna. Miała Pani wobec nich jakieś uczucia np. odrobinę współczucia? B.K: Nie, nigdy. Nie można im wierzyć, bo ciągle kłamią. Stawiają się zawsze w lepszym świetle – na pewno żadna z nich nie zabiła. Chyba, że te, które od początku mówią, że zabiły i bez skrupułów pokazują jak obcięły mężowi siekierą głowę. Miały prawo bać się tam o swoje życie? B.K: O życie nie, ale masakrycznego traktowania mogły być pewne. To traktowanie jak powietrze to najgorsze, co w zamknięciu można przeżyć. To była przemoc psychiczna, nie fizyczna. Siostra Bernadetta przez cały czas odbywania kary pisała podania o możliwość noszenia habitu – nigdy nie dostała na to zgody. Myślę, że to była jej forma ukrycia się. Czy po wyjściu z więzienia inaczej ocenia Pani ludzi - mniej kategorycznie? B.K: Stałam się bardzo ostrożna, mniej otwarta niż kiedyś byłam. Ja lubię ludzi, ale nie ufam już tak jak kiedyś. Jestem bardziej zamknięta w sobie. Nie oceniam - każdy odpowiada sam za swoje decyzje. Już jestem starszą Panią na emeryturze – wiele przeszłam. Czasem wolę też rozmawiać z obcymi, dlatego, że oni nie znają mojej przeszłości. Nie wstydzę się jej, ale nie chcę ciągle do niej wracać. Na zaproszenie twórców programu „Superwizjer” w TVN, wróciła Pani jednak w te więzienne mury. B.K: Emocje były bardzo duże. A z drugiej strony radość, że już nigdy tam nie wrócę jako osadzona. Że jestem tam tylko gościem, widzem. Z więzienia można wyjść, ale czy od więzienia można się uwolnić? B.K: Nie, od tego nigdy nie będę wolna, nigdy od niego nie ucieknę. Więzienie dla ofiar gwałtu w Australii. Czy "prawo knebla" funkcjonuje również w Polsce? Australia wprowadziła nowe prawo, które odbiera głos ofiarom przemocy seksualnej. Wprowadzone po cichu przepisy przewidują karą więzienia dla osób, które pod swoim własnym nazwiskiem publicznie opowiedzą o napaści seksualnej, jaka je spotkała. Z krzywdzącymi przepisami walczy dziennikarka i aktywistka Nina Funnell. Czy w Polsce również obowiązuje "prawo knebla"? Jakie obrazy najczęściej wracają do Pani? B.K: Ja mogę żyć normalnie, gotować zupę pomidorową i nagle wracają niektóre sytuacje, słowa. Bardzo często śni mi się też więzienie. Za często. Czasem budzę się i nie wiem, gdzie jestem. Boję się dźwięku domofonu, nie otwieram drzwi, gdy nie jestem umówiona, jestem bardzo ostrożna. Byłam prowokowana, szantażowana – to wszystko wraca. Co zrobiła Pani od razu po wyjściu? B.K: Jak się jest w więzieniu, to wszystkie kobiety mówią, że jak stąd wyjdą, to pójdą do baru, zamówią alkohol i będą słuchać głośnej muzyki. Ja zamknięta w celi bardzo często wracałam myślami o spokoju, jakie daje morze. To jest ten moment, kiedy patrzy Pani na bezkresną dal, jest się wtedy tylko ze swoimi myślami – wtedy mózg odpoczywa. Dlaczego zgodziła się Pani opowiedzieć swoją historię? B.K: Chciałabym, żeby ktoś o tych kobietach wreszcie usłyszał i o tym, jak jest naprawdę w więzieniu. Że miałam wspaniałego wychowawcę – nie zapomnę go do końca życia, jego starań, tego, jak bardzo chciał, bym opuściła to miejsce. Rozumiem, że jak trzeba odbyć karę, to trzeba, ale ważne są też warunki, żeby nie śmierdziało, nie było brudno. Pamiętam, że jak przyjechała komisja helsińska i zobaczyła te materace w więzieniu w Kamieniu Pomorskim, to proszę mi wierzyć, te panie wyszły – psy miały lepsze legowiska. Ten wywiad - rzeka z Ewą Ornacką był dla mnie jak psychoterapia. Wyrzuciłam z siebie wszystko, mówiłam, mówiłam, a Ewa była fantastycznym słuchaczem. Dlaczego tak mało wiemy o damskich więzieniach? B.K: Bo więzienie jest w ogóle tematem tabu. Nikt nie jest zainteresowany tym, co dzieje się za murami więzienia. Ale właśnie o więzieniach męskich wiemy o wiele więcej niż o damskich. A nierówności się piętrzą. Chociażby „świński transport”(od red. transport kobiet i mężczyzn razem, podczas którego kobiety są zamknięte w celach, a mężczyźni siedzą wolno), czy kobiety traktowane, jako żywy towar, którym można zapłacić. B.K: Mężczyźni na pewno też wiele więcej i szybciej dostają – szybciej rozpatruje się ich prośby. Mężczyźni robią tak naprawdę, co chcą – strażnicy się ich boją. Nas szybciej można zastraszyć. Wysłać na inny oddział, a my się nie postawimy, tylko grzecznie spakujemy. Facet by się zbuntował – im wolno więcej. A my nie jesteśmy gorsze. To, co działo się więzieniu, nie dyskwalifikuje mnie jako człowieka. Chciałabym, żeby ludzie zmienili o nas zdanie – nie jesteśmy czarnymi charakterami. Teaser serialu "Skazana" na podstawie historii Beaty Krygier: View oEmbed on the source website
Gwiazdy, które dokonały aborcji i nie boją się o tym mówić
Aborcja nigdy nie jest łatwą decyzją do podjęcia. Te gwiazdy się na nią zdecydowały i dzisiaj otwarcie o tym mówią. Nie dla sławy, tylko po to, żeby wesprzeć inne kobiety, które są, były lub będą w podobnej sytuacji co one. Oto gwiazdy, które dokonały aborcji.
W tym artykule: Gwiazdy, które dokonały aborcji. Teraz zabierają głos w sporze o prawa kobiet Uma Thurman Maria Czubaszek Jameela Jamil Natalia Przybysz Milla Jovovich Kathy Najimy Catherine Deneuve Whoopi Goldberg Joan Collins Gloria Steinem Gwiazdy, które dokonały aborcji. Teraz zabierają głos w sporze o prawa kobiet Aborcja, czyli zabieg przerwania ciąży, to w Polsce trudny temat tabu. Te gwiazdy zdecydowały się na jej przeprowadzenie, ale dla żadnej z nich nie była to łatwa decyzja. Niektóre z nich musiały ratować swoje życia, inne nie były gotowe na macierzyństwo. Aktorki, dziennikarki czy piosenkarki dzielą się swoimi trudnymi doświadczeniami, żeby wesprzeć kobiety z całego świata i powiedzieć im "nie jesteście same". Oto gwiazdy, które dokonały aborcji i nie boją się o tym mówić. Te odważne kobiety walczą dzisiaj o równe prawa. Anna Lewandowska zabrała głos w sprawie tragicznie zmarłej Izabeli z Pszczyny: "jak w XXI wieku lekarze stoją przed wyborem: życie kobiety lub prokuratura" Anna Lewandowska dołączyła do grona gwiazd, które w poruszających słowach nawiązują do śmierci ciężarnej Izabeli z Pszczyny. Znana trenerka w mocnych słowach wyraziła swój sprzeciw wobec sytuacji, które doprowadzają do tragicznych skutków za sprawą prawa, które wiąże lekarzom ręce: "Prawo, które popycha ludzi do nieudzielenia komuś pomocy, jest niegodne i niezgodne ani z zasadami moralnymi, ani z wiarą. To po prostu nieludzkie". Uma Thurman Uma Thurman to modelka, aktorka, muza Quentina Tarantino, a prywatnie mama trójki dzieci – Mayi urodzonej w 1998 r., Levona urodzonego w 2002 r i Rosalind, która przyszła na świat dziesięć lat później. Chociaż gwiazda jest spełnionym rodzicem, w eseju dla “Washington Post” ujawniła, że wiele lat temu dokonała aborcji. Opowiedziała o tym, żeby wesprzeć kobiety mieszkające w Teksasie. We wrześniu 2021 weszła tam “ustawa o biciu serca”, która zakazuje terminacji po sześciu tygodniach od poczęcia. Warto zaznaczyć, że przepis nie przewiduje ustępstw w przypadku, gdy ciąża jest wynikiem gwałtu lub kazirodztwa. Przyznaje ona również prawo każdemu obywatelowi Stanów Zjednoczonych do pozwania osoby usiłującej dokonania aborcji. “Rezygnacja z wczesnego rodzicielstwa pozwoliła mi dorosnąć i zostać matką, jaką zawsze chciałam być. Wam, kobietom bezbronnym, poddanym osądowi, zawstydzanym tylko za to, że macie macicę, chcę powiedzieć: widzę was, słyszę i dodaję odwagi” - pisała aktorka. Maria Czubaszek Maria Czubaszek to pisarka, która zasłynęła z ciętego języka i kontrowersyjnych wypowiedzi. Dziennikarka wielokrotnie przyznawała w wywiadach, że nigdy nie czuła instynktu macierzyńskiego. W 2012 r. w programie “Uwaga! Kulisy sławy” wyznała, że dokonała dwóch aborcji. W wywiadzie dla “Dziennika” tłumaczyła później, że nigdy nie uważała aborcji za idealne rozwiązanie. Podkreśliła natomiast, że powinna ona być dostępna dla kobiet, które chcą się na nią zdecydować. “Ja nigdy nie mówiłam, że aborcja to coś dobrego, ale uważam, że w pewnych sytuacjach mniejszym złem jest usunięcie z różnych względów niechcianej ciąży, niż zabijanie czy porzucanie urodzonych już dzieci" - powiedziała Czubaszek. Magdalena Różczka wspomina ciążę i odnosi się do ustawy antyaborcyjnej: "Gdyby to się wydarzyło teraz, to kto wie, czy nie pojechałabym za granicę" Aktorka udzieliła wywiadu, w którym podzieliła się przemyśleniami na temat zaostrzenia prawa aborcyjnego. Magdalena Różczka przyznała w nim, że dziś bałaby się zajść w ciążę, a także wspomniała, że sama przeżyła w ciąży traumę związaną ze złymi wynikami badań prenatalnych. Jameela Jamil Jameela Jamil to aktorka najbardziej znana ze swojej roli w serialu “Dobre miejsce”. To kolejna gwiazda, która skrytykowała prawo aborcyjne w Teksasie i opowiedziała swoją historię. Aktywistka wspomina aborcję, jako najlepszą decyzję. “Miałam aborcję i to uratowało mi życie. Stosowałam dwa rodzaje antykoncepcji - oba zawiodły. Przerwałam ciążę w ósmym tygodniu. Byłam wtedy niestabilna mentalnie, fizycznie, emocjonalnie i finansowo, a co najważniejsze nie chciałam mieć dziecka. To powinno wystarczyć. Moje życie liczy się bardziej niż nienarodzony człowiek” - napisała aktorka na Instagramie. Aktywistka dodała, że nie żałuje swoje decyzji. Znane osoby, które bezinteresownie pomagają innym ludziom. Niektóre nazwiska mogą was zaskoczyć Tym gwiazdom los innych nie jest obojętny. Oto znane osoby, które bezinteresownie pomagają innym ludziom. Oni wykorzystują swoją sławę i pieniądze w szczytnym celu. Natalia Przybysz Natalia Przybysz to artystka, która otwarcie mówi o tym, że dokonała aborcji. W wywiadzie dla “Wysokich Obcasów” przyznała, że piosenka “Przez sen” jest opisem jej przeżyć związanych z zabiegiem. Przybysz wyznała, że jest to utwór o niej, ale także o jej niechcianej ciąży i aborcji, której dokonała w 2015 r. “Ja naprawdę nie chciałam tego dziecka. Nie widziałam się znów w pieleszach domowych, w pieluchach” - powiedziała Przybysz. W rozmowie dla "Wysokich Obcasów" dodała: "Nie chcę się z tego tłumaczyć, ale chcę o tym opowiedzieć, bo nikt o tym nie mówi. I ta samotność jest straszna. Czułam się, jakbym była jedyną kobietą w Polsce, która kiedykolwiek to zrobiła – ja i te trzy dziewczyny, które siedziały ze mną w busie jadącym na Słowację". Milla Jovovich Milla Javovich o aborcji opowiedziała w poruszającym wpisie na Instagramie. Wyznała wtedy, że w 2017 r. podczas nagrań w Europie rozpoczęła się u niej przedwczesna akcja porodowa. Aktorka była wtedy w czwartym miesiącu ciąży. Konieczna była aborcja. “To było jedno z najstraszniejszych doświadczeń w moim życiu. Wciąż mam przez to koszmary. Byłam samotna i bezbronna. Kiedy pomyślę, że kobiety będą musiały przechodzić aborcję w jeszcze gorszych warunkach, niż ja musiałam, robi mi się słabo” - napisała wtedy. Teraz aktorka walczy o prawa kobiet, także tych mieszkających w Polsce. Milla Javovich w 2020 r. okazała wsparcie Polkom, które protestowały przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego. "Wspieram polskie kobiety, które rozpoczęły rewolucję z powodu nowego, drakońskiego prawa, które mówi, że kobieta będzie musiała donosić ciążę nawet jeśli dziecko umrze tuż po porodzie" - napisała w swoim wpisie aktorka. 10 gwiazd, które nie mają dzieci. Wśród nich Jennifer Aniston i Edyta Olszówka. Co mówią o swojej decyzji? Gwiazdy, które nie mają dzieci to w dzisiejszych czasach norma. Coraz więcej artystów woli poświęcić swoje życie tworzeniu i rozwijaniu kariery. Rodzicielstwo to nie przymus, tylko wybór. Przedstawiamy 10 gwiazd, które otwarcie mówią o tym, że nie chcą mieć dzieci. Kathy Najimy Kathy Najimy to amerykańska aktorka i aktywistka na rzecz kobiet i osób LGBTQ+. W 2003 roku podczas gali “Planned Parenthood” przyznała, że w młodości dokonała aborcji. “Miałam 18 lat, właśnie rozstałam się z pierwszym chłopakiem, gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Od razu wiedziałam, że nie jestem gotowa na macierzyństwo. Byłam studentką na stypendium. Bez pracy, bez pieniędzy. Podjęłam decyzję o aborcji. Ale mój wybór był możliwy tylko dzięki wygranej bitwie moich poprzedniczek – matek, sióstr, córek, które zapewniły mi prawo do legalnej i bezpiecznej terminacji”. Catherine Deneuve Catherine Deneuvre to ikona kina francuskiego. Aktorka w latach 70. była na ustach wszystkich, kiedy publicznie przyznała, że dokonała aborcji. 5 kwietnia 1971 francuskie pisarki, aktorki, piosenkarki i filozofii opublikowały tzw. Manifest 343, w którym wyznały, że dokonały aborcji. Wśród kobiet była także Catherine Deneuve. „Francja milczy nad losem milionów kobiet, które skazano na dokonywanie aborcji w ukryciu. Oświadczam, że jestem jedną z nich. Oświadczam: Ja też usunęłam ciążę. Żądamy wolnego dostępu do środków antykoncepcyjnych. Żądamy prawa do aborcji” – tak brzmiał wstęp do petycji. Gwiazdy, które poroniły. Tych 10 kobiet przełamuje tabu wokół utraty ciąży Upragniona ciąża to jedno z najpiękniejszych doświadczeń, jakich może doświadczyć kobieta. Niestety nie zawsze kończy się szczęśliwie. Przedstawiamy gwiazdy, które poroniły i nie boją się dzisiaj o tym mówić. Ich historię chwytają za serce. Whoopi Goldberg Whoopi Goldberg, aktorka oscarowa, reżyserka i scenarzystka zaszła w ciążę w wyniku gwałtu. Miała wtedy zaledwie 14 lat. W książce "Twenty-Five Woman and Men Speak Out About Abortion" opowiedziała swoją historię. "Z nikim nie rozmawiałam. Nikomu nic nie powiedziałam. Siedziałam w gorącej kąpieli, piłam przeróżne mikstury, które miały wywołać poronienie. Wtedy bardziej obawiałam się przyznać do ciąży, niż pójść z wieszakiem do parku, jak zrobiłam". Dzisiaj aktorka działa na rzecz propagowania wśród młodzieży edukacji seksualnej i dostępności do bezpiecznej aborcji. Joan Collins Joan Collins należy do grona kobiet, które nie żałują decyzji o aborcji. Aktorka w programie “Live Stories” powiedziała, co skłoniło ją do przeprowadzenia zabiegu. “To oznaczałoby uśmiercenie mojej całej kariery. To był moment, kiedy w ogóle nie myślałam nawet o dziecku. Poczułam, że chce mieć dziecko dopiero kilka lat później. Nie miałam nic, a uważam, że jeśli już ktoś sprowadza dziecko na świat, to powinien wziąć za nie odpowiedzialność” - wyznała Collins. Dzisiaj aktorka jest szczęśliwą mamą trójki dzieci. Tragicznie zmarłe gwiazdy Hollywood. Z odejściem tych 10 aktorów i aktorek trudno było się pogodzić Śmierć tych gwiazd Hollywood była szokiem. Ci aktorzy i aktorki odeszli zbyt wcześnie, pozostawiając po sobie jedne z najsłynniejszych kreacji w historii kina. Przypominamy tragicznie zmarłe gwiazdy Hollywood. Jak odeszły te ikony kina? Gloria Steinem "Ktoś kiedyś powiedział: «Gdyby mężczyźni mogli zajść w ciążę, aborcja byłaby sakramentem» . Miał rację" powiedziała w rozmowie z "The Guardian" Gloria Steinem - ikona feministek, liderka drugiej fali feminizmu, dziennikarka i założycielka magazynu “Ms.” Rozpoznawalną felietonistką “New York Magazine” stała się dzięki napisanemu w 1969 r. artykułowi “After Black Power, Women’s Liberation”. Steinem przyznała, że w wieku 22 lat dokonała aborcji. “Długo nie wiedziałam, że mam wybór, że nie muszę podążać za schematem – mieć męża i dzieci. Aborcja jest traktowana jako ogromny grzech. Powinna w nas wywołać poczucie wstydu i winy. Ja nigdy się tak nie czułam. Czułam się wzmocniona. Po raz pierwszy wzięłam odpowiedzialność za swoje życie i przyszłość” - mówiła później.
9-letnia Parwana Malik, która została sprzedana 55-letniemu mężczyźnie, wraca do rodziny. "Uratowano mnie. Mam nowe życie"
Historia 9-letniej Parwany Malik, która została sprzedana przez rodzinę w zamian za jedzenie ma swoje szczęśliwe zakończenie. "Uratowano mnie. Mam nowe życie. Dziękuję wszystkim za pomoc" - cieszy się Parwana, która wróciła do rodziny. Jak udało się uratować dziewczynkę?
W tym artykule: 9-letnia Parwana Malik wraca do rodziny Parwana Malik: "Uratowano mnie. Mam nowe życie" Historia 9-letniej Parwany Malik Kiedy na początku listopada napisałyśmy w naszym serwisie o 9-letniej dziewczynce, która została sprzedana 55-letniemu mężczyźnie w zamian za jedzenie, to historia ta bardzo wszystkich poruszyła. Do tej pory śledziłyśmy w zagranicznych mediach, czy może szczęśliwy los odmienił los afgańskiej dziewczynki. Dzisiaj ze łzami w oczach możemy przekazać dobre wieści. Parwana Malik wraca do swojej rodziny. Jak to możliwe? 9-letnia Parwana Malik wraca do rodziny Kiedy historia 9-letniej Parwany udokumentowana przez CNN obiegła świat, pojawiły się propozycje z organizacji pozarządowych. Chciały one pomóc dziewczynce i jej rodzinie. Udało się to dzięki amerykańskiej fundacji Too Young to Wed (w tłumaczeniu: "Za młode na ślub"). Założycielka fundacji od 20 lat walczy z zaaranżowanymi małżeństwami z dziećmi na całym świecie. Dzięki nagłośnieniu sprawy i pomocy organizacji, 9-letnia Parwana Malik po dwóch tygodniach wróciła do rodziny. Parwana Malik: "Uratowano mnie. Mam nowe życie" Rodzice dziewczynki nie kryją wzruszenia. "Cieszę się, że udało się ją ocalić" - mówi Abdul Malik, ojciec Parwany. Mężczyzna przeprosił za to, co zrobił, jednak teraz ma dług wobec kupca, który ma spróbować odpracować. Cała rodzina z sześciorgiem dzieci zamieszka w sąsiedniej prowincji. Mama Parwany, Reza Gu ma marzenia w stosunku do swoich dzieci. W rozmowie z CNN wzruszona mówiła: Parwana od dawna marzyła, żeby zostać nauczycielką lub lekarką. W momencie transakcji ojca, to marzenie prysło jak bańka mydlana. Teraz znowu staje się realne. Historia Parwany zakończyła się dobrze, ale pozostaje jeszcze wiele takich historii, które dzieją się poza obiektywem kamer telewizji. "Dzieje się tu nieszczęście. Wiele zła. Wokół mamy do czynienia z nadużyciami, a będzie jeszcze gorzej, gdy pogłębi się głód i ubóstwo" - mówi CNN aktywistka Mahbouba Seraj. Przeczytaj także: Co się stanie z kobietami w Afganistanie? Jakie piekło czeka je pod rządami talibów?[OKIEM EKSPERTA] Jaki los czeka Afganki? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? Skąd w Afganistanie wzięli się talibowie i na czym polega prawo szariatu? Na te, jak i wiele innych pytań na temat dramatycznych wydarzeń w Afganistanie odpowiada nasza ekspertka w temacie zabójstw „honorowych” w krajach muzułmańskich i europejskich, dziennikarka i wykładowczyni na UW, Julia Berg. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/4bb00a67ca1ee9669def5c107d86e78679bcd86a-5697bea.jpeg" width="300" height="300" alt="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" title="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" /> Historia 9-letniej Parwany Malik Pod koniec października 9-letnia Parwana Malik została sprzedana przez swoją rodzinę za jedzenie. Dziewczynka marzyła o tym, żeby w przyszłości zostać nauczycielką. Chętnie uczyła się i nie chciała rezygnować z edukacji. Niestety brutalna rzeczywistość doprowadziła do tego, że wypadła z systemu edukacji i została sprzedana "staremu człowiekowi z białymi brwiami i gęstą siwą brodą". Jej prośby były daremne. Pewnego dnia mężczyzna o imieniu Qorban przyjechał do jej domu, przekazał ojcu owce i pieniądze na jedzenie (około 2 200 dolarów), a w zamian otrzymał dziewczynkę. Dziewczynka ubrana w czarne nakrycie głowy z kolorową kwiecistą girlandą na szyi, ukryła twarz i jęknęła. Mężczyzna chwycił ją za ramię i wyprowadził z domu. Parwana próbowała stawiać opór. Nic to nie dało. Została zaciągnięta do samochodu i odjechała. Wcześniej taki sam los spotkał jej 12-letnią siostrę i inne afgańskie dziewczynki. Więcej na ten temat przeczytacie w naszym artykule: 9-letnia dziewczynka sprzedana przez rodzinę w zamian za jedzenie. "To jest twoja panna młoda. Proszę, nie bij jej" Marzyła, żeby zostać nauczycielką. To marzenie nigdy się nie spełni. 9-letnia dziewczynka została sprzedana przez ojca przyszłemu mężowi w zamian za jedzenie. Takich historii afgańskich dziewczynek jest więcej i niestety stają się brutalną codziennością. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/8208157365a5724b72a4b3c1d571d47dd3172568-7e5d84f.jpeg" width="300" height="300" alt="9-letnia dziewczynka sprzedana przez rodzinę w zamian za jedzenie . "To jest twoja panna młoda. Proszę, nie bij jej"" title="9-letnia dziewczynka sprzedana przez rodzinę w zamian za jedzenie . "To jest twoja panna młoda. Proszę, nie bij jej"" />
25 lat więzienia lub dożywocie za przerwanie ciąży? "Każdy, kto jest chociaż odrobinę przyzwoity, nie zagłosuje za tym projektem"
Sejm w środę 1 grudnia debatował nad obywatelskim projektem ustawy całkowicie zakazującej aborcji. Drakońskie prawo antyaborcyjne za przerwanie ciąży przewidywałoby nawet do 25 lat więzienia lub dożywocie.
W tym artykule: Kontrowersyjny projekt zaostrzający prawo antyaborcyjne: "Każdy, kto jest chociaż odrobinę przyzwoity, nie zagłosuje za tym projektem" Na czym polega projekt "Stop aborcji 2021"? Kontrowersyjny projekt zaostrzający prawo antyaborcyjne: "Każdy, kto jest chociaż odrobinę przyzwoity, nie zagłosuje za tym projektem" "Polki - szczególnie od wyroku Trybunału - zwyczajnie boją się zachodzić w ciążę. Wiedzą, że jak coś pójdzie nie tak, to zostaną zostawione same sobie, a ich ciąże zacznie prowadzić prokurator. Tak długo, jak będą nami rządzili ludzie, którzy zajmują się kontrolą kobiet zamiast dbaniem o ich bezpieczeństwo, tak długo to będzie trwało ", powiedziała w programie "Jeden na jeden" w TVN24 Barbara Nowacka, posłanka Koalicji Obywatelskiej podsumowując kontrowersyjną debatę toczącą się od wczoraj w Sejmie. Chodzi o obywatelski projekt ustawy, znany jako „Stop aborcji 2021”, który ma zostać 2 grudnia przedstawiony w Parlamencie przez Pełnomocnika Inicjatywy Ustawodawczej i prezesa Fundacji Pro – Prawo do życia, Mariusza Dzierżawskiego. O tej kontrowersyjnej debacie, budzącej wiele sprzeciwów mówi się "rozstrzygająca kwestie życia i śmierci". Dlaczego? Dwa razy więcej aborcji, mniej badań genetycznych. Natychmiastowe efekty wyroku Trybunału Konstytucyjnego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/470ac99bb6467260ccc82a0ccd1482e501c0318d-fc39484.jpeg" width="300" height="300" alt="Sharon Stone wyznała, że była molestowana przez własnego dziadka, a w wieku 18 lat dokonała aborcji. „Byłam słaba i przerażona”" title="Sharon Stone wyznała, że była molestowana przez własnego dziadka, a w wieku 18 lat dokonała aborcji. „Byłam słaba i przerażona”" /> Na czym polega projekt "Stop aborcji 2021"? W środę, 1 grudnia wieczorem, w Sejmie procedowany był obywatelski projekt całkowicie zakazujący aborcji. Zakłada on drakońskie kary za przerwanie ciąży. Za jej dokonanie mogłoby grozić od 5 do 25 lat więzienia lub dożywocie. Projekt wzbudził wiele sprzeciwów, a sala sejmowa była niemal pusta podczas jego czytania. "Życie Polek już dawno zamienione zostało w piekło. W 1993 roku wprowadzono w Polsce zakaz aborcji z zaledwie trzema wyjątkami, a od roku w naszym kraju obowiązuje zakaz aborcji z przesłanek embriopatologicznych – zakaz odbierający mowę skalą swojego okrucieństwa. Nikt z zasiadających w ławach sejmowych i fotelach Trybunału Konstytucyjnego nie wie, z czym mierzą osoby, których życie rozpada się na kawałki. Do ich dramatów prowadzą obowiązujące już w polskiej legislacji bezduszne wizje fundamentalistycznego lobby, które przejęło w Polsce najwyższe pozycje władzy. Procedowany dziś projekt stanowi jednak apogeum okrucieństwa" Takie stanowisko w sprawie projektu przedstawiła Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, przywołując przykłady państw, których autorytarne rządy doprowadziły do śmierci tysięcy kobiet, jak np. rządy Nicolae Ceaușescu, które w Rumunii doprowadziły do wprowadzenia niesławnego zakazującego aborcji Dekretu 770, które kosztowało życie tysięcy kobiet. "30-latka z Pszczyny mogłaby żyć, gdyby udzielono jej pomocy na czas i gdyby postąpiono z nią właściwie" - rozmawiamy z prawniczką FEDERY "W pierwszej kolejności wszyscy skupiają się na ciąży, żeby ją uratować, żeby płód sam obumarł i żeby nie trzeba było przerywać ciąży. Podtrzymujemy jakąś fikcję, że chronimy „życie nienarodzone”, a zupełnie zapominamy o tym, że przedłużanie żywotności ciąży bardzo często zagraża zdrowiu i życiu kobiety." Rozmawiamy z Kamilą Ferenc, prawniczką Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/1ed9b3056d54718e13649449a9ae6736b1deea17-85bbb56.jpeg" width="300" height="300" alt=""Trzydziestolatka z Pszczyny mogła żyć, gdyby udzielono jej pomocy na czas i gdyby postąpiono z nią właściwie" - rozmawiamy z prawniczką FEDERY" title=""Trzydziestolatka z Pszczyny mogła żyć, gdyby udzielono jej pomocy na czas i gdyby postąpiono z nią właściwie" - rozmawiamy z prawniczką FEDERY" />
Posłanka, Stella Creasy, przemawiała w brytyjskim parlamencie z 3-miesięcznym synem w chuście. Zostanie ukarana?
To nie pierwszy raz, gdy 44-letnia posłanka, Stella Creasy, pojawiła się w pracy z 3-miesięcznym synem w chuście. Nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że Creasy tego dnia przemawiała na jednym z posiedzeń w brytyjskim parlamencie. Co chciała tym gestem powiedzieć?
Posłanka, Stella Creasy, przemawiała w brytyjskim parlamencie z 3-miesięcznym synem w chuście. Zostanie ukarana? Stella Creasy tego dnia płomiennie przemawiała z mównicy na jednym z posiedzeń brytyjskiego parlamentu. Tematem jej wystąpienia było wsparcie samotnych rodziców. Na jej piersiach zawinięty w chustę leżał 13-tygodniowy synek, któremu emocje mamy zdecydowanie nie przeszkadzały w drzemce. Posłanka aby nie zaniedbać obowiązków zawodowych, przyszła na posiedzenie parlamentu z dzieckiem. Posłowie uznali to za skrajną nieodpowiedzialność i ukarali Stellę Creasy upomnieniem. Stella Creasy wyraziła gorzki żal z powodu skarg posłów i oskarżeń, jakie padły pod jej adresem. Z dobrych aspektów tego wydarzenia: posłowie przyjrzą się sprawie dotyczącej procedur obecności matek z dziećmi w obradach. Posłanka w rozmowie dla The Guardian przyznała, że jej działania mają na celu walkę o większy udział kobiet w polityce, zwłaszcza tych, usuniętych z areny politycznej, po urodzeniu dziecka. To ona może zostać pierwszą czarnoskórą wiceprezydentką USA. Kim jest Kamala Harris? Kamala Harris właśnie została wiceprezydentem USA w gabinecie Joe Bidena. Pierwsze słowa Harris do Bidena z pewnością Was zaskoczą. Trzeba przyznać, że Kamala Harris nie potrafiła kryć radości. Co powiedziała? Barbara Nowacka zaatakowana gazem przez policję. Pokazywała legitymację poselską Barbara Nowacka została zaatakowana gazem przez policjanta podczas sobotniego Strajku Kobiet w Warszawie – poinformował Michał Szczerba na swoim koncie na Twitterze. „Pokazywałam legitymację” – wyjaśnia polityczka.
9-letnia dziewczynka sprzedana przez rodzinę w zamian za jedzenie. "To jest twoja panna młoda. Proszę, nie bij jej"
Marzyła, żeby zostać nauczycielką. To marzenie nigdy się nie spełni. 9-letnia dziewczynka została sprzedana przez ojca przyszłemu mężowi w zamian za jedzenie. Takich historii afgańskich dziewczynek jest więcej i niestety stają się brutalną codziennością.
9-latka sprzedana przyszłemu mężowi. "Proszę, nie bij jej" Parwana Malik jest 9-letnią dziewczynką o ciemnych głębokich oczach i różowych policzkach. Jeszcze niedawno radośnie bawiła się z przyjaciółmi, a dzisiaj ... Parwana w ostatnich dniach została sprzedana przez swoją rodzinę za jedzenie. Dziewczynka marzyła o tym, żeby w przyszłości zostać nauczycielką. Chętnie uczyła się i nie chciała rezygnować z edukacji. Niestety brutalna rzeczywistość doprowadziła do tego, że wypadła z systemu edukacji i została sprzedana "staremu człowiekowi z białymi brwiami i gęstą siwą brodą". Jej prośby były daremne. Pewnego dnia mężczyzna o imieniu Qorban przyjechał do jej domu, przekazał ojcu owce i pieniądze na jedzenie (około 2 200 dolarów), a w zamian otrzymał dziewczynkę. Dziewczynka ubrana w czarne nakrycie głowy z kolorową kwiecistą girlandą na szyi, ukryła twarz i jęknęła. Mężczyzna chwycił ją za ramię i wyprowadził z domu. Parwana próbowała stawiać opór. Nic to nie dało. Została zaciągnięta do samochodu i odjechała. Rodziny sprzedają córki, żeby przeżyć W rozmowie z CNN ojciec dziewczynki przyznał, że jest załamany poczuciem winy i wstydu. Wyznał, że robił wszystko, żeby tylko nie podejmować tej decyzji. Szukał pracy, pożyczał pieniądze od krewnych, błagał z żoną o jedzenie. Ostatecznie nie miał wyjścia. Wcześniej taki sam los spotkał jej 12-letnią siostrę i inne afgańskie dziewczynki. Teraz to codzienność, odkąd talibowie przejęli władzę w Afganistanie, pogłębia się kryzys humanitarny w kraju. Przeczytaj także: Co się stanie z kobietami w Afganistanie? Jakie piekło czeka je pod rządami talibów?[OKIEM EKSPERTA] Jaki los czeka Afganki? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? Skąd w Afganistanie wzięli się talibowie i na czym polega prawo szariatu? Na te, jak i wiele innych pytań na temat dramatycznych wydarzeń w Afganistanie odpowiada nasza ekspertka w temacie zabójstw „honorowych” w krajach muzułmańskich i europejskich, dziennikarka i wykładowczyni na UW, Julia Berg. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/4bb00a67ca1ee9669def5c107d86e78679bcd86a-5697bea.jpeg" width="300" height="300" alt="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" title="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" /> Chociaż małżeństwo z dziećmi poniżej 15. roku życia wciąż jest nielegalne w całym kraju, to jest to powszechnie praktykowane od lat. Od sierpnia z powodu głodu i braku wsparcia, problem się pogłębia. Według raportu ONZ opublikowanego w tym tygodniu, ponad połowa populacji boryka się z poważnym brakiem bezpieczeństwa żywnościowego. W nadchodzących miesiącach ponad 3 miliony dzieci poniżej 5. roku życia stanie w obliczu ostrego niedożywienia. Przez cały czas ceny żywności idą w górę, bankom kończą się pieniądze, a pracownicy nie płacą. Według Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (UNOCHA) w tym roku prawie 677 000 osób zostało przesiedlonych z powodu walk. Wielu z nich mieszka w namiotach i chatach w obozach wewnętrznych, takich jak rodzina Parwany. Problem dotyka szczególnie dziewczynki, które odkąd talibowie przejęli władzę, wypadły z systemu edukacji. Zostały w domu i są skazane na rynek małżeński. W momencie kiedy dziewczynka zostaje sprzedana do małżeństwa, jej szanse na kontynuację edukacji lub samodzielną ścieżkę są bliskie zeru. Według Funduszu Ludnościowego ONZ (UNFPA) prawie 10 proc. afgańskich dziewcząt w wieku od 15 do 19 lat rodzi co roku bez dostępu do antykoncepcji lub usług zdrowia reprodukcyjnego. Wiele z nich jest zbyt młodych, aby móc wyrazić zgodę na seks i stawić czoła komplikacjom przy porodzie z powodu ich słabo rozwiniętego ciała. Wskaźniki śmiertelności związanej z ciążą dziewcząt w wieku od 15 do 19 lat są ponad dwukrotnie wyższe niż w przypadku kobiet w wieku od 20 do 24 lat, według UNFPA .