Cytaty o miłości: najpiękniejsze sentencje o miłości, które skradną serce ukochanej osoby
Cytaty o miłości pojawiają się już w starożytnej literaturze. Grecy powiadają, że zakochane serce jest zawsze młode. Podobnych sentencji o miłości znajdziemy w literaturze i poezji wiele. Żaden twórca posługujący się słowem nie może pominąć miłości, bo jest ona wszechobecną częścią naszego życia. Jakie zatem miłosne cytaty znajdziemy u różnych autorów? Wybrałyśmy najpiękniejsze cytaty o miłości.
W tym artykule: Cytaty o miłości Miłość - cytaty Miłosne cytaty Cytaty miłosne Sentencje o miłości Teksty o miłości Najpiękniejsze cytaty o miłości Aforyzmy o miłości Krótkie cytaty o miłości Cytaty o miłości Jedną z najpiękniejszych książek o wszystkim, także o miłości, jest dobrze wszystkim znany Kubuś Puchatek pióra Alana Aleksandra Milne. Ktoś mógłby się oburzyć, że to przecież książka dla dzieci. Jednak dobre książki dla dzieci są uniwersalne. Bo przecież uczą dzieci całej złożoności naszego świata. Przekonajcie się sami! To tam można znaleźć najpiękniejsze cytaty o miłości. „Kubusiu, jak się pisze MIŁOŚĆ? Prosiaczku, MIŁOŚĆ się nie pisze, MIŁOŚĆ się czuje.” „– A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? – spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. – Co wtedy? – Nic wielkiego. – zapewnił go Puchatek. – Posiedzę tu sobie i na Ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika.” „Jeśli będzie ci dane żyć sto lat, to ja chciałby żyć sto lat minus jeden dzień, abym nie musiał żyć ani jednego dnia bez ciebie.” Wielka sztuka Kubusia Puchatka polega na tym, że nieskomplikowanymi słowami mówi o bardzo ważnych sprawach. Chociaż sam uważa, że jest misiem o małym rozumku. Wspaniałe cytaty o miłości z książek: tak brzmi prawdziwa miłość Cytaty o miłości ubierają słowa nasze myśli, które chcemy przekazać drugiej osobie. Niektóre są przepełnione romantyzmem, inne wyrażają smutek. O miłości mówili wielcy filozofowie, prozaicy i poeci. Zastanawiasz się, jak inaczej powiedzieć "kocham cię"? Poniżej zestawiamy najpiękniejsze cytaty o miłości z książek i nie tylko. Miłość - cytaty Cytaty poświęcone miłości znajdziemy naturalnie nie tylko w książkach dla dzieci. O miłości pisali i mówili wszyscy, od starożytnych po twórców nam współczesnych. Spójrzmy, co mieli nam do powiedzenia o miłości i o tym, dlaczego jest taka ważna. „Wszystko, co w życiu zrozumiałem, zrozumiałem tylko dlatego, że kocham.” (Lew Tołstoj) „Nie można niczym zastąpić wielkiej miłości, która mówi: niezależnie od tego, co z Tobą jest nie tak, jesteś tu mile widziany.” (Tom Hanks) „Miłość jest największą słodyczą i największą goryczą na ziemi.” (Eurypides) „Miłość jest nieśmiertelna, to tylko życie trwa zbyt krótko.” (Jacek Kuroń) „Miłość kpi sobie z rozsądku. I w tym jej urok i piękno.” (Andrzej Sapkowski) Przesądy: sprawdź, czego powinni się wystrzegać zakochani i szukający miłości Przesądy o miłości wydają się być stare niczym świat. Osoby, które dopiero szukają miłości chcą jak najszybciej ją do siebie przyciągnąć, z kolei narzeczeni lub młode małżeństwa chcieliby zapewnić sobie dozgonną wierność i niesłabnące uczucie. W poszukiwaniu sposobów na szczęście w miłości, z mocnym przymrużeniem oka, warto zagłębić się w polski folklor. Oto najpopularniejsze przesądy miłosne dotyczące narzeczeństwa, ślubu oraz staropanieństwa. Miłosne cytaty Większość z nas ma tę jedną, ukochaną piosenkę, która zawsze nam się kojarzy z naszą miłością. Bo też piosenki, jak wiersze, są po to, żeby w dźwięki ubrać to, co się w naszych sercach kotłuje. „Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę, Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę; Jednakże gdy cię długo nie oglądam, Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam; I tęskniąc sobie zadaję pytanie: Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?” (Adam Mickiewicz, piosenka w wyk. Marka Grechuty) „Kto kocha naprawdę Będzie kochać zawsze Gniew zmieni w kochanie A zdradę w niepamięć.” (Maanam) „And when you smile, The whole world stops and stares for a while. 'Cause girl you're amazing. Just the way you are.”(A kiedy się uśmiechniesz, cały świat się zatrzymuje i przez chwilę patrzy, bo jesteś, dziewczyno, zachwycająca, właśnie taka jaka jesteś) (Bruno Mars) „Before the day I met you, life was so unkind. But you're the key to my peace of mind.” (Zanim cię poznałam, życie było takie niemiłe. Ale ty jesteś kluczem do spokoju w mojej głowie) (Aretha Franklin) "When I give my heart It will be completely Or I'll never give my heart Oh let me give my heart And the moment I can feel that you feel that way too I feel that way too Is when I fall in love I fall in love With you" (Clive Griffin) Cytaty miłosne Opisy miłości znajdziemy też naturalnie w poezji. Chyba jeszcze więcej niż w piosenkach. Cóż nam o miłości mówią poeci? Wybraliśmy dla was kilka krótkich cytatów z wierszy. Oto najpiękniejsze cytaty o życiu i miłości. „Kwiaty na to są, ażeby więdły, ale serca są, aby kochały.” (Leopold Staff) „Nie widziałam cię już od miesiąca. I nic. Jestem może bledsza, trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca, lecz można żyć bez powietrza!” (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska) „Noszę twe serce z sobą (noszę je w moim sercu) nigdy się z nim nie rozstaję (gdzie idę ty idziesz ze mną; cokolwiek robię samotnie jest twoim dziełem, kochanie).” (Edward Estlin Cummings) „Wczoraj, kiedy twoje imię ktoś wymówił przy mnie głośno, tak mi było, jakby róża przez otwarte wpadła okno.” (Wisława Szymborska) „Gwiazdy – to mało, morze – to mało, jeżeli miłość jest przy mnie.” (Władysław Broniewski) Najlepsze filmy romantyczne: TOP 15 filmów o miłości, które warto obejrzeć Masz ochotę na kino o miłości? Romantyczne filmy cieszą się niesłabnącą popularnością, bo pozwalają się odprężyć i odpowiadają na kobiece marzenia o wspaniałym uczuciu. Które dramaty i komedie romantyczne cieszą się największym uznaniem? Co szczególnie warto obejrzeć na platformach Netflix i HBO GO? Poznaj nasz ranking! Sentencje o miłości Czym jest miłość? Pewnie tyle jest jej definicji, co ludzi, którzy miłości doznali. I każdy rozumie ją inaczej. Oto garść cytatów o miłości szczęśliwej. „Miłość to wzburzone morze emocji, które często po uspokojeniu zmienia się w kałużę.” (Kamila Kampa). „Miłość jest ozdobą duszy, jest jej pięknem.” (św. Augustyn) „Miłość – pożywienie zgłodniałego, woda czysta spragnionego, słońce człowieka zziębniętego, nieodzowna energia życia.” (Michael Quoist) „Miłość jest jak wojna: łatwo ją zacząć, ale bardzo trudno zatrzymać.” (Henry Louis Mencken) „Kochać kogoś, to przede wszystkim pozwalać mu na to, żeby był, jaki jest.” (William Wharton) „Miłość – rodzaj choroby, która ani rozumnych, ani głupich nie oszczędza”. (Albert Camus) „Miłość zmienia serce człowieka w grzybnię, w ogród bujny i bezwstydny, w którym plenią się grzyby tajemnicze i zuchwałe.” (Knut Hamsun) „Miłość nie jest skarbem, który się posiadło, lecz obustronnym zobowiązaniem.” (Antoine de Saint-Exupéry) Teksty o miłości Tekstów opisujących miłość powstało tyle, że nawet Biblioteka Narodowa mogłaby mieć problem, żeby je wszystkie pomieścić. Mamy powieści romantyczne, gdzie miłość jest osią całej fabuły. Mamy powieści obyczajowe, gdzie miłość przewija się na kartach, jako nieodzowna część naszego życia. I mamy powieści z nurtu magicznego realizmu, gdzie to, co znamy z rzeczywistości, osadzone jest w warunkach wymagających od nas wyobraźni. To na przykład Haruki Murakami, Gabriel Garcia Marquez czy Jorge Borges. A przede wszystkim Jonathan Carroll. Jak wygląda miłość w jego świecie magicznego realizmu? „Zakochaj się, a każdy wszędzie, wszystkie rzeczy, wszystkie słowa oznaczać będą miłość.” (Poza ciszą) „Archeologia serca to jedyna ważna nauka.” (Dziecko na niebie) „Pragnienie bycia kochanym i bezpiecznym nie jest tchórzostwem.” (Dziecko na niebie) „Nie jest łatwo uwolnić się od wszystkich nitek prawdziwej miłości, gdy raz się przez nią przejdzie jak przez pajęczą sieć.” (Zakochany duch) „Jeśli się uśmiechniesz, mogę oddychać; jeśli się roześmiejesz, mam dość pokarmu, aby przetrwać następne kilka dni.” (Dziecko na niebie) „Szepnij mi w sercu, powiedz, że jesteś.” (Zaślubiny patyków) „W trzymaniu się z dziewczyną za ręce najpiękniejsze jest to, że po chwili zapominasz, która ręka jest twoja. Zapominasz, że są dwie, a nie jedna.” (Dziecko na niebie) Najpiękniejsze cytaty o miłości Z cytatami o miłości jest jak z samą miłością. Nie zawsze da się zaklasyfikować, zaszufladkować. A są przecież teksty miłosne, obok których nie da się przejść obojętnie. Często są opisami tego, jak czujemy miłość. A czasem po prostu jej wyznaniem, choć nie wprost. „Wolę jedno życie z Tobą, niż samotność przez wszystkie ery tego świata.” (John Ronald Reuel Tolkien) „Jestem z tobą wszędzie jeśli tylko myślisz o mnie.” (Marek Hłasko) „Przepraszam dawną miłość, że nową uważam za pierwszą.” (Wisława Szymborska) „To nie prawda, że miłość jest ślepa, skoro zakłada różowe okulary.” (Andrzej Majewski) „Tam gdzie przemawia serce, nie wypada, aby rozum zgłaszał wątpliwości.” (Milan Kundera) „Miłość jest jak drzewo: sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz, na ruinie serca, dalej się zieleni.” (Victor Hugo) „Człowiekowi potrzebni odbiorcy uczuć – inaczej serce pęka.” (Stanisław Jerzy Lec) „Miłość to niewyobrażalny stan zamknięty w kilku literach.” (Guy de Maupassant) Aforyzmy o miłości Poznaliście już cytaty miłosne mówiące o tym, czym miłość jest. Wśród aforyzmów o miłości znajdziecie także te, które mówią, jaka miłość powinna być. „Twoja miłość winna się dostosować do potrzeb innych ludzi, a nie twoich.” (bł. Josemaria Escriva) „Jeżeli kochasz, czas zawsze odnajdziesz, nie mając nawet ani jednej chwili.” (Jan Twardowski) „Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku.” (Antoine de Saint-Exupéry) „Miłość powinna być nieskomplikowana, bezkompromisowa i bezwarunkowa. W miłości nie powinno być miejsca na zbłąkanie.” (Eric Jerome Dickey) „Kochać znaczy zaopiekować się czyjąś samotnością i nie starać się jej ani zburzyć, ani nawet poznać.” (Guillame Musso) Cytaty o życiu: motywujące, piękne i wzruszające słowa ciekawych postaci - wybrałyśmy dla was najlepsze aforyzmy W słowach drzemie ogromna moc. Niektóre mogą ranić i krzywdzić, natomiast inne, poprzez zawarte w nich pokłady energii, motywują do działania, inspirują, wzruszają i dają do myślenia. Największą mądrość noszą w sobie cytaty o życiu. Poniżej prezentujemy zestawienie myśli osób, które w większym lub mniejszym stopniu wywarły wpływ na świat. Krótkie cytaty o miłości Wyznania miłosne nie wymagają pisania długich poematów. Wystarczy kilka krótkich słów, żeby wyrazić uczucie do bliskiej nas osoby. Warto zapamiętać kilka krótkich wyznań miłosnych. Wypowiedziane przy blasku księżyca w gwieździstą noc trafią do serca ukochanej osoby jak strzała Amora. „Gdzie jest miłość, tam jest życie” Mahatma Gandhi „Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości” Paulo Coelho „W miłości nigdy nie jest za późno na drugą szansę” Nicholas Sparks „Tyś jest najwyższą z sił, wszystko ulega tobie, miłości!” Kazimierz Przerwa-Tetmajer „Jedno jest tylko w życiu szczęście: kochać i być kochanym” George Sand „Kochać drugiego człowieka oznacza wielką pracę nad sobą” Jan Twardowski
Małgorzata Ohme szukała miłości w internecie: „Jeszcze dekadę temu byliśmy bardzo sceptyczni co do takich relacji”
Małgorzata Ohme w 2015 r. rozstała się ze swoim mężem, Rafałem Ohme. Od tamtego czasu dziennikarka mocno chroniła swojej prywatności w mediach. Dopiero niedawno prowadząca „Dzień Dobry TVN” zdradziła, że znów jest zakochana. W rozmowie z nami wyznała, co pomogło znaleźć jej nową miłość.
Małgorzata Ohme szukała miłości w internecie Wczoraj odbył się wieczór autorski Anny Klimczewskiej, podczas którego pisarka czytała fragmenty swojej debiutanckiej powieści „Masz nową parę!”. Książka opowiada historię 41-letniej kobiety, która po rozwodzie szuka miłości na tinderze. Wydarzenie współprowadziła m.in. Małgorzata Ohme. My zapytaliśmy dziennikarkę o to, czy sama korzystała kiedyś z tindera i jakie ma zdanie o portalach randkowych. Małgorzata Ohme: "Byłam młoda, głupia, żadna była ze mnie matka". Wpis z okazji 18. urodzin jej syna chwyta za serce Dziennikarka złożyła synowi nietypowe, pełne emocji życzenia urodzinowe: "Piszę z nadzieją, że nie zauważysz, ale jak nie napiszę, to pęknę. Wzruszenie ściska mi gardło i choć rzadko słów mi brak, to jestem pusta w słowach". Kim jest nowy partner Małgorzaty Ohme? Małgorzata Ohme swojego byłego męża poznała zaledwie w wieku 20 lat. Para pobrała się po dwóch latach znajomości i doczekała się dwójki dzieci. Ostatecznie dziennikarka i Rafał Ohme rozstali się w 2015 roku. Od tamtego czasu prowadząca „Dzień dobry TVN” unikała odpowiedzi dotyczących jej życia prywatnego. O tym, że znów jest zakochana poinformowała swoich fanów za pomocą mediów społecznościowych. Nowym partnerem dziennikarki jest Rafał Jakóbiak. Mężczyzna jest biznesmenem związanym z branżą stomatologiczną, a prywatnie ojcem jedenastolatki. W marcu para obchodziła rocznicę swojego związku.
7 typów MĘŻCZYZN, których spotkasz w serwisach randkowych
Jeśli jeszcze ich nie poznałaś, bądź pewna, że wkrótce któryś z tych mężczyzn stanie na twojej drodze. Gotowa?
Mężczyźni w serwisach randkowych Niedawno zaczęłaś korzystać z serwisów randkowych? Idziemy o zakład, że zdążyłaś już poznać co najmniej kilka z tych siedmiu typów mężczyzn. Niektórzy są gotowi ożenić się z tobą choćby następnego dnia, inni pragną tylko jednorazowej przygody. Kiedy kontynuować związek, a kiedy lepiej pozostać ostrożną? Sprawdź, na co powinnaś się przygotować, jeśli szukasz nowych znajomości w sieci.
5 rzeczy, które PRZYCIĄGAJĄ fajnych mężczyzn w serwisach randkowych
Chcesz poznać ciekawego mężczyznę w sieci? Pora wprowadzić kilka zmian do swojego profilu - sprawdź, co ich przyciąga!
Jak uatrakcyjnić swój profil w serwisie randkowym? W dzisiejszych czasach jedna na trzy pary poznaje się w internecie. Z liczbami nie sposób się kłócić. Kiedy więc mówimy, że powinnaś wychodzić z domu, mamy na myśli również wejście na portal randkowy. Wiele kobiet twierdzi, że to nie dla nich. Odpowiedź brzmi: bzdura! Jeżeli jesteś samotna i chcesz to zmienić, powinnaś wykorzystać każde dostępne narzędzie. Koniec, kropka. Jeżeli masz wrażenie, że szukanie partnera przez internet nie jest w twoim stylu, potraktuj to jako szansę na wyjście ze swojej strefy bezpieczeństwa. A jeżeli już korzystasz z portali randkowych, ale nie jesteś w to zbytnio zaangażowana albo nie odnosisz takich sukcesów, na jakie liczyłaś, zastanów się, co mogłabyś zrobić lepiej. Jak mogą urozmaicić swój profil na portalu randkowym? Bądź dowcipna, wybierz najlepsze zdjęcia (zawsze wstaw choć jedno przedstawiające całą twoją sylwetkę) i staraj się dotrzeć do jak największej liczby mężczyzn (twój opis powinien być krótki i pełen wdzięku). Oczywiście randkowanie przez internet może wymagać nieco odwagi i czasu, ale warto skorzystać z tej opcji. Z pewnością słyszałaś wiele historii szczęśliwych związków, które zaczęły się w sieci. Twój może być następny. Na podstawie książki "Dlaczego kobiety kochają drani?", Siggy Flicker
Pierwsza randka offline! Sukces czy rozczarowanie?
Poznajesz kogoś w sieci i co dalej? Czy pierwsza randka offline to rozczarowanie?
Do pierwszego spotkania między osobami, które poznają się online dochodzi najczęściej już w pierwszym miesiącu znajomości. Oczywiście są wyjątki, ale zwykle do umówienia się na randkę wystarczy kilka do kilkudziesięciu wymienionych wiadomości i już pokusa spotkania się jest na tyle duża, żeby para umówiła się na kawę czy spacer. Jakie są przemyślenia po konfrontacji wyobrażeń z realiami? Tysiąc trzystu Użytkowników portalu Przeznaczeni.pl podzieliło się swoimi odczuciami po pierwszej randce. Okazało się, że zaledwie 10% ankietowanych przyznało, że rzeczywistość pokryła się z ich wyobrażeniami na temat osoby poznanej za pomocą portalu. Ewelina Jasik, autorka książki „3 godziny. Jak rozpoznać prawdziwą miłość?” tak komentuje wyniki "Trzeba przyznać, że to niewiele. Zatem rodzi się pytanie czy zasiadając przez komputerem mamy już tak ugruntowane wyobrażenie na temat naszej ewentualnej drugiej połówki, że zawsze konfrontacja face to face będzie rodziła mniejsze lub większe rozbieżności?”. 27% ankietowanych w ogóle nie zastanawiała się nad tym dysonansem. Może jednak są obszary, w których pozostawiamy miejsce na elastyczność, kompromis i akceptację pewnych niezgodności? Czy raczej oznacza to, że logując się na portalu kojarzącym pary nie mamy jasno określonych kryteriów odnoście naszych preferencji? Tych, którym rzeczywistość zupełnie nie przypominała obrazu osoby poznanej w Internecie było 23%. Użytkownicy portalu wskazali także, że poza Internetem w 23% przypadków zupełnie nie zaiskrzyło pomiędzy poznanymi. Takich relacji zazwyczaj nie ma sensu “przeciągać” w czasie i łudzić się wzajemnie. Idealnie złożyło się w 17% przypadków, którym partner/ka wyklikana w Internecie podobała się jeszcze bardziej w rzeczywistości, niż online. Zatem w tych przypadkach na powodzenie nowej relacji wpłyną pozytywnie zarówno relacje wypracowane między sobą w sieci, a także energia jaka się między tymi osobami wytworzyła na spotkaniu podsumowuje Ewelina Jasik. „Interpretując powyższe dane optymistycznie stwierdzam, że wiele znajomości internetowych ma szansę przerodzić się w satysfakcjonujący obie strony związek. Dobra rada dla wszystkich użytkowników portali randkowych - bądźcie autentyczni i szczerzy w swoich opisach i rozmowach w sieci, bo w rzeczywistość zweryfikuje każde kłamstewko” podsumowuje Ewelina Jasik.
W sieci tak jak w życiu: jest mnóstwo ludzi. Ale łatwiej zebrać się na odwagę, kogoś zagadnąć. Potem już się toczy. Często w stronę happy endu...
Popularność serwisów randkowych jest wielka (tylko w Polsce mają ponad 4 mln użytkowników), coraz więcej osób otwarcie się przyznaje, że z nich korzysta. Twierdzą, że chodzi nie tylko o znalezienie męża czy żony, ale partnera, z którym można spędzić wieczór albo wakacje. Wiele serwisów stosuje testy doboru partnerskiego, algorytmy wskazujące osoby, które mogą do siebie pasować. Poszukiwania są więc łatwiejsze niż gdziekolwiek indziej. Grażyna z Białegostoku, 42-letnia właścicielka salonu fryzjerskiego. Planowałaś zmiany w życiu? Nie, profil na Sympatii założyłam właściwie z ciekawości. Byłam wtedy niedługo po rozwodzie. Zaczęłam od przeglądania galerii. Po obejrzeniu kilkudziesięciu zdjęć stwierdziłam, że to chyba nie dla mnie, i miałam zawiesić konto. Ale wtedy znalazłam wiadomość. Chwilę się zastanawiałam, czy odpowiedzieć. Im dłużej przyglądałam się zdjęciu, tym bardziej byłam na tak. Patrzyła na mnie spokojna, jasna, otwarta twarz mężczyzny koło 50. Wymieniliśmy kilka e-maili, rozmawialiśmy na czacie i zaryzykowaliśmy: spotykamy się! Tremę miałam niesamowitą, większą niż podczas pierwszej randki. Niby nic wielkiego, kino, potem kawa. Ale dawno tak dobrze się nie czułam. Okazało się, że mamy podobne zainteresowania, poczucie humoru, poglądy. Nadawaliśmy na tych samych falach. Potem znów wymiana e-maili. Niemal uzależniłam się od poczty, sprawdzałam kilka razy dziennie, czy napisał. I wreszcie wspólna decyzja: jesteśmy razem. Teraz widujemy się niemal codziennie, a ja chodzę kilka centymetrów nad ziemią. Mamy też plany. Ale... na razie nic o nich nie powiem, bo nie chcę zapeszyć. Karol z Kamiennej Góry, 38-letni lekarz weterynarii Szukałeś tej jedynej miłości? Nie, nie obiecywałem sobie wiele. Konto na portalu randkowym założyłem, kiedy przeniosłem się do innego miasta. Chciałem wiedzieć, co słychać u znajomych, z którymi straciłem kontakt. Na profil Moniki trafiłem przypadkiem. Napisałem do niej kilka słów. Odpowiedź przyszła, ale nie od razu. Uprzejma, choć zdawkowa. Wymieniliśmy kilka wiadomości, żeby podtrzymać kontakt. Okazało się, że pracujemy niedaleko siebie. Co więcej, dojeżdżamy tym samym pociągiem. Umówiliśmy się pewnego dnia, spontanicznie, SMS-ami, w niezbyt romantycznym miejscu: na stacji PKP. Ja nie miałem kwiatów, a ona nastroju do randkowania. Po prostu razem wracaliśmy do naszej miejscowości, pociągiem podmiejskim, w okropnym hałasie, przy klekocących drzwiach. A mimo to dobrze nam się rozmawiało. Potem bite dwie godziny odprowadzaliśmy się wzajemnie, nie mogąc rozstać. Nim się zorientowałem, opowiedziałem jej wszystko o sobie. Już wtedy wiedziałem, że to początek czegoś nowego, czegoś pięknego. I tak było. W tym miesiącu mijają trzy lata od tego dnia. Jesteśmy małżeństwem, mamy roczną córeczkę, cudowną Julkę. Paulina z Gorzowa, 22-letnia pielęgniarka Jesteś rozczarowana? Założyłam konto na portalu randkowym, bo od dłuższego czasu byłam sama. Zamieściłam naturalne, według mnie fajne zdjęcie, starałam się też, żeby opis był ciekawy. I co? Pisali do mnie „tatusiowie” z postępującą łysiną albo zdeterminowani młodzieńcy. Kiedy powiedziałam o tym koleżance, zdziwiła się: „Dlaczego sama sobie kogoś nie wybierzesz?”. No właśnie – dlaczego? Przejęłam inicjatywę, pierwsza pisałam do osób, które mnie zainteresowały. I jest rewelacyjnie! Byłam na kilku randkach, dwie z tych znajomości mają się bardzo dobrze, a ja? Cóż, wybieram. Dobrze ma się także moje poczucie własnej wartości. Teraz czuję się atrakcyjną, ładną dziewczyną. Chyba na dobre pożegnałam kompleksy. CO TRZEBA WIEDZIEĆ NA POCZĄTEK? Jest kilka rodzajów serwisów (inaczej portali) randkowych. Płatne, gdzie utworzenie i zamieszczenie profilu jest darmowe, ale aby nawiązać kontakt z innym użytkownikiem, należy wykupić abonament (np. sympatia.pl). Są też bezpłatne, najczęściej sponsorowane lub utrzymujące się z reklam (np. www.randki24.pl). Serwisy o częściowej odpłatności oferują dodatkowe usługi, ale samo założenie profilu i komunikowanie się z innymi uczestnikami jest darmowe (np. www.mydwoje.pl).
Dla żadnej z nich nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Na jego dotyk, zapach musiały poczekać. Joanna, Agnieszka i Monika swoich partnerów poznały przez internet. Czy bały się bardziej niż te z nas, które poznają mężczyznę w realu? Niekoniecznie. Okazuje się, że uczucie początkowo wirtualne ma takie same szanse na przetrwanie. Może to duch czasu?
Joanna i Monika usiadły któregoś dnia przy komputerze z zamiarem znalezienia tam kogoś ciekawego, wyjątkowego. Agnieszka absolutnie nie brała tego pod uwagę, miłość z sieci wydawała się jej niemożliwa. Po prostu prowadziła w internecie swój blog. Każda z historii naszych trzech bohaterek zaczyna się inaczej. Ale łączy je jedno – happy end. Wszystkie żyją w szczęśliwych związkach. I są dowodem na to, że uczucie może zacząć się wirtualnie. Joanna: Mój „casting” w sieci trwał prawie cztery lata. Nie zastanawiałam się, czy to długo,czy krótko. Teraz patrzę na swojego męża, na dzieci i wiem, że było warto. Przed monitorem komputera w poszukiwaniu miłości spędziłam sporo czasu. To były początki tych wszystkich randkowych portali. A ja postanowiłam spróbować. Z jednej strony byłam zwyczajnie ciekawa, co może wyniknąć z takiego wirtualnego spotkania, ale z drugiej, nie będę ukrywać – głęboko wierzyłam, że może zdarzyć się coś, co odmieni moje życie, moją sytuację. To był okres, kiedy pracowałam od rana do późnego wieczora. Nie miałam towarzystwa na weekendowe wyjścia czy wakacyjne wyjazdy, więc w zasadzie nie było żadnych szans na poznanie kogoś w realu. Muszę przyznać, że przebywanie na randkowych czatach bardzo szybko mnie wciągnęło, nie obejrzałam się, kiedy przed komputerem spędzałam całe noce. I całe weekendy. Czasochłonne zajęcie. Czekałam, aby wrócić do domu, zalogować się i poszukiwać! O mojej nowej pasji wiedziały tylko najbliższe przyjaciółki. Zresztą po pewnym czasie te, które były w sytuacji podobnej do mojej, zaczęłam namawiać, aby także spróbowały. Naprawdę uwierzyłam, że przy odpowiednim zaangażowaniu można w sieci kogoś ciekawego „wyłuskać”. Oczywiście bardzo ważny jest system rekrutacji! Przyznam, że mój był dosyć brutalny. Nie miałam problemu ani z zaczepianiem facetów – to znaczy bez kłopotu pisałam do nich pierwsza, ani nie miałam oporu, aby szybko kończyć coś, co według mnie nie rokowało. Mój szybki klucz weryfikacji polegał przede wszystkim na tym, że unikałam mailowania do siebie tygodniami. Szybko dążyłam do rozmowy telefonicznej, a następnie do spotkania. Pierwsze „widzenie”– najpóźniej dwa tygodnie od pierwszej wirtualnej wiadomości, od pierwszego kliknięcia. Upierałam się przy tym, bo pierwsze doświadczenia pokazały mi, że czasami pisało mi się z kimś fantastycznie, a potem spotkanie twarzą w twarz okazywało się dużym rozczarowaniem. Mężczyźni często „na papierze” są wygadani, otwarci, pewni siebie, a potem okazują się nieśmiali, rozedrgani, zaburzeni i zakompleksieni. I cisza podczas spotkania aż dudni w uszach. Poza tym pomyślałam sobie, że im więcej panów spotkam, poznam, tym większą mam szansę znaleźć tego naprawdę wyjątkowego. Kierowałam się logiką! Przyznam, że w niektóre weekendy takich spotkań miałam nawet kilka. Oczywiście byłam także świadoma, że być może dla każdego z tych panów ja też w ten weekend jestem jedną z wielu. Na początku trochę mi to przeszkadzało, szczególnie kiedy ktoś choć odrobinę wpadł mi w oko, a potem nawet nie zadzwonił. A to niefajny standard – ci wirtualni panowie nigdy nie dzwonią, aby powiedzieć: „Sorry, nic z tego nie będzie, ale miło było ciebie poznać”. Oni po prostu znikają. Z czasem przyzwyczaiłam się do tych zasad. Sama ich nie stosowałam – grzecznie dziękowałam za dalej. I pamiętałam zawsze o jednym – najważniejsze to nie brać takiego odrzucenia do siebie i z żelazną konsekwencją szukać dalej. I wtedy napisał on… Połączyła nas wspólna pasja. Oboje kochamy podróże. Janusz skomentował jedno z moich zdjęć z jakiejś wyprawy. Jeszcze wtedy bez żadnego podtekstu. W tym, co napisał, nie było żadnych banałów. I chyba to zainteresowało mnie najbardziej. Wymieniliśmy ze dwa maile. Potem zadzwonił. Rozmawialiśmy kilka godzin. Był wtedy przed swoją kolejną podróżą. Wiedziałam, że zaraz zniknie na cztery tygodnie. A byłam już trochę zaczarowana, intuicja podpowiadała mi, że to ktoś wyjątkowy. Zjadała mnie ciekawość. Przez cztery tygodnie obserwowałam bez przerwy, czy on się loguje na naszym portalu. Logował się. Bardzo mnie to męczyło. Próbowałam sobie powtarzać, że nie ma co się angażować, że to zbyt wcześnie. Szczególnie że on ewidentnie nadal szukał. Więc sama też pisałam, na przekór sercu, do innych facetów. Z wyjazdu przysłał mi kilka zdjęć, napisał parę razy, ale ja grałam niedostępną. Zresztą grałam ją jeszcze przez chwilę po jego powrocie. W pierwszym tygodniu próbowaliśmy się umówić, nie udawało się nam, bo on miał bardzo dużo pracy. Ja w głębi duszy byłam gotowa spotkać się w każdej sekundzie. Ale kiedy wreszcie znalazł czas i napisał SMS: „Czy spotkamy się dziś wieczorem?”, napełniona sztuczną dumą odpisałam, że nie mam czasu. Spotkaliśmy się dwa dni później. Pamiętam, że po tamtej randce wsiadłam do samochodu, zadzwoniłam do przyjaciółki i krzyczałam do słuchawki: „To ten, to ten!”. Po kilku spotkaniach powiedzieliśmy sobie, że wylogowujemy się z portalu, który nas połączył. Bo już nie musimy dalej szukać. Dzisiaj jesteśmy małżeństwem. Agnieszka: Dopiero za trzecim razem dałam się namówić Michałowi na spotkanie. Miłość z internetu wydawała mi się niemożliwa. Musiałam zmienić zdanie… Pochodzę z Chorzowa. Od zawsze byłam wielką fanką piłki nożnej. Prowadziłam blog dotyczący mojej ukochanej drużyny – Ruchu Chorzów. I to od mojego bloga wszystko się zaczęło. Nie szukałam miłości przez internet. Absolutnie nie! To zupełnie nie leży w moim charakterze. Rozmawiać z obcym człowiekiem, spotkać się z obcym człowiekiem? W żadnym wypadku! To był kwiecień 2005 roku. Michał na moim blogu zjawił się całkiem przypadkiem. On, kibic Widzewa Łódź, szukał zdjęć z meczu pomiędzy naszymi drużynami. Odezwał się do mnie na Gadu-Gadu. Pisaliśmy do siebie chwilę. Formalnie wyłącznie w sprawie zdjęć, nie chciałam wdawać się w żadne rozmowy z nieznajomym. Był wyraźnie zafascynowany tym, że kobieta tak lubi piłkę, prowadzi taki „męski” blog. Jednak nasz kontakt się urwał. Zapomniałam o Michale. Minęło trochę czasu... Trzy miesiące później wybierałam się na mecz do Łodzi. Michał dowiedział się o tym z bloga, którego, jak się okazało, cały czas bacznie śledził. Na Gadu-Gadu zaproponował spotkanie. Zamarłam. Miałam wtedy szesnaście lat, na mecz jechałam z tatą. Wiedziałam, że z Michałem się nie spotkam. Co by sobie o mnie pomyślał? Małolata przyjechała na mecz z tatusiem. Okłamałam go. Odpisałam, że spotkanie nie jest możliwe – będę na meczu ze swoim facetem. Oczywiście nie było żadnego faceta. Ale to go nie zniechęciło. Napisał, że chętnie pozna nas oboje. Miał nade mną przewagę: znał moje zdjęcia z bloga, coś o mnie wiedział, ja o nim nic. Zostałam przy swoim zdaniu. Pamiętam, jak jeszcze przed meczem rozglądałam się nerwowo – bałam się, że gdzieś mnie wypatrzy, zobaczy, że jestem z ojcem. Chodziłam opłotkami. Wydawało mi się, że każdy facet, którego mijam, to właśnie Michał. Jakoś się udało i mogłam odetchnąć z ulgą. Znowu nasz kontakt na jakiś czas się urwał. Oboje pojechaliśmy na wakacje. Jednak we wrześniu Michał odezwał się do mnie kolejny raz. Wtedy byłam już naprawdę pod wrażeniem jego konsekwencji. Pomyślałam: „OK, w takim razie niech prześle mi swoje zdjęcie”. Poprosiłam o nie. Dostałam je następnego dnia. I kiedy je zobaczyłam, to… plułam sobie w brodę, że nie spotkałam się z Michałem wcześniej! Pamiętam tamto uczucie bardzo dokładnie. Modliłam się, żeby nie zmienił zdania. Ale jeszcze jedna myśl zaprzątała mi głowę: dlaczego taki fajny facet nie ma dziewczyny? Może jednak ją ma i chce mną tylko się pobawić. Może mam być odskocznią, przygodą na boku? Michał jest ode mnie pięć lat starszy. To dodawało tej historii jeszcze większej pikanterii. Starszy, mieszkający w innym mieście. A przecież związki na odległość nie mają żadnych szans… Lecz już wtedy gotowa byłam z nim mailować. I mailowaliśmy – każdego dnia coraz dłużej. Wciąż jednak nie wiedziałam, jak zapytać go o ewentualną dziewczynę. Kiedy pewnego dnia napisał o podróży na mecz do innego miasta, wyraziłam zdziwienie, że dziewczyna nie boi się go tak wypuszczać. Odpowiedział: „Nie ma w moim życiu żadnej kobiety”. Chciałam w to wierzyć i uwierzyłam. Kolejny raz zaproponował spotkanie. Czekałam na nie bardzo. Umówiliśmy się przed meczem, 8 października. On przyjechał z kolegą, ja dla bezpieczeństwa zabrałam koleżankę. Spotkaliśmy się. Nogi ugięły się pode mną, kiedy go zobaczyłam. Uwierzyłam w miłość od pierwszego wejrzenia. Spędziliśmy w tej naszej asyście kilka pięknych godzin. Przytulił mnie na pożegnanie i odjechał. Od tamtej pory rozmawialiśmy codziennie godzinami. Po tygodniu zapytał, czy może przyjechać znowu. Na spotkanie biegłam jak na skrzydłach. To był nasz najdłuższy spacer. Spacerowaliśmy dziesięć godzin. Najromantyczniejsze dziesięć godzin w moim życiu. Od tamtego dnia jesteśmy razem. Cztery lata żyliśmy na odległość, teraz mieszkamy w Łodzi. Mamy dziecko. Już z takim zapałem nie odradzam miłości przez internet. Ona może się zdarzyć. Monika: Oczywiście można wierzyć, że spotka się kogoś na przejściu dla pieszych, i to będzie początek bajki, ale… według mnie lepiej wziąć sprawy w swoje ręce. Jestem zadaniowa. Do szukania miłości w internecie też podeszłam zadaniowo. Byłam po nieudanym związku, bardzo dużo pracowałam. Spotykałam się jedynie z gronem dawnych, sprawdzonych przyjaciół, nie miałam więc okazji nikogo poznać. Usłyszałam od koleżanki, że jest właśnie w związku z sieci. Postanowiłam spróbować. Choć przyznam szczerze: nie robiłam sobie wielkich nadziei. Czułam, że w internecie mogą pojawiać się osoby, które niekoniecznie szukają poważnego związku. Gdy zalogowałam się do portalu randkowego, moje przypuszczenia bardzo szybko się potwierdziły. Jedno powiem na pewno: żeby w ogóle móc czegoś tam szukać, trzeba mieć bardzo duży dystans i jeszcze więcej zdrowego rozsądku. W sieci jest bardzo dużo facetów, którzy zabijają nudę, poczucie samotności, leczą kompleksy, wykorzystują naiwność kobiet i dziewczyn. Jest to dla nich cudowny bazar, niekończący się wybór. Ale jeśli szuka się kogoś wyjątkowego, z kręgosłupem moralnym, kto zainteresowany jest miłością na poważnie – da się go znaleźć. Mnie się udało. Oczywiście nie za pierwszym, nie za drugim razem… Miałam swoje kryteria. Po pierwsze: zwracałam uwagę, ile czasu ktoś jest na portalu. Jeśli był dłużej niż rok, wiedziałam, że się tylko bawi. Po drugie: odpadały wszystkie relacje z osobami spoza mojego miasta. Po trzecie: eliminowałam panów, którzy mieli dzieci czy byli rozwodnikami. Po czwarte: on musiał być zdecydowany na ewentualny związek, a nie tylko chcieć seksu. Oczywiście wiedziałam, że mogą to być tylko „klikające” deklaracje, więc jeśli ktoś bał się na przykład podać mi swój profil facebookowy, odpadał. To dla mnie znaczyło, że coś kręci, coś ukrywa. A takich jest w sieci wielu. Nie traciłam czasu na pisanie. Średnio po pięciu mailach chciałam się spotkać i sprawdzić. Często wyczytujesz z maila to, co chcesz wyczytać. A nadawca może mieć zupełnie inne intencje. Przekonałam się także, że panowie działają w sieci na zasadzie: „copy, paste”, czyli „wytnij, wklej”. To samo piszą do wszystkich kobiet, zmieniając jedynie imię w nagłówku. Taki mężczyzna zupełnie mnie nie interesował. Nie interesowali mnie też namolni frustraci, którzy potrzebowali być ze mną w stałym kontakcie i zarzucali mnie pięćdziesięcioma mailami dziennie. Jeśli z kimś mailowało mi się dobrze, jeśli odpowiadał mi jego sposób pisania, spotykałam się. I takich spotkań było około dziesięciu. Ile rozczarowań? Siedem na dziesięć. Miałam bardzo dużo szczęścia, Igora poznałam już po czterech miesiącach próbowania. Ale to nie była miłość od pierwszego kliknięcia. Absolutnie nie! Nasze pisanie było fajne, lekkie. Po drugiej stronie czułam normalnego faceta. Widziałam, że się nie bawi, ale tak jak ja naprawdę szuka kogoś na stałe. Wnioskowałam to nie z samych jego deklaracji, ale z tego, w jaki sposób pisał, o czym pisał, o co pytał. Tylko tyle i aż tyle. Dopiero nasze spotkanie przekonało mnie ostatecznie. Daliśmy sobie szansę. Nasza miłość rodziła się bardzo powoli.
Myślisz, że randkowania w sieci trzeba się wstydzić? Wręcz przeciwnie. To bardzo skuteczny sposób na znalezienie miłości. Dziewczyny, które uważały, że to zabawa dla nastolatków, Teraz są szczęśliwie zakochane.
Marta, słyszałaś o IQ Elite? Jest stworzony dla ciebie! – Karolina nie dała dojść do głosu przyjaciółce. Spotkały się na kawie, pogadać, a tymczasem ona pyta o Wi-Fi. Zamiast rozmawiać, szuka czegoś na komórce, a potem podtyka jej pod nos jakiś portal randkowy. Marta długo była sceptyczna, przyglądając się poszukiwaniom Karoliny. – Mam profil na Sympatii – opowiada wysoka brunetka, 26 lat, z przyciągającymi spojrzenie zielonymi oczami. – Nie kryję się z tym, że szukam miłości w sieci, bo to dziś żadna ujma. Marty, samotnej intelektualistki czytającej do poduszki filozofów, nie mogłam do tego przekonać, aż do dziś! – śmieje się. Kto by chciał kota w worku! – Zgoda, przyznaję, byłam bardzo zaskoczona, kiedy dowiedziałam się, że jeden z założycieli serwisu jest członkiem Mensy, organizacji skupiającej najbardziej inteligentnych ludzi na świecie – emocjonuje się Marta, 25 lat. – To mi niesamowicie imponuje, połknęłam haczyk. Chyba nikt do tej pory nie wpadł na to, żeby pozwalać poznawać się ludziom według kryterium, jakim jest poziom inteligencji, również tej emocjonalnej. IQ Elite działa od czterech lat w 20 krajach, 13 językach. Marta założyła profil na polskim portalu Randkologia.pl. – I właściwie od razu znalazłam pokrewne dusze – opowiada. – Nie mówię, że będzie z tego miłość, ale nie mówię też „nie”. Piszemy do siebie z Łukaszem, kończy mechatronikę na Politechnice Warszawskiej, rozmowy z nim są fascynujące. A we mnie pękła jakaś bariera, jestem gotowa na spotkanie w prawdziwym świecie i nie prycham już lekceważąco, słysząc, że ktoś znajomy szuka bliskości przez internet. Łukasz opowiedział mi o swojej przyjaciółce. Jest Żydówką, ma 25 lat, całkiem niedawno zaczęła odkrywać swoją tożsamość, ale zdała sobie sprawę, że korzenie są dla niej na tyle ważne, że chce dzielić życie z kimś, kto ją naprawdę zrozumie. Przez niewielki anglojęzyczny serwis JewishCafe.com poznała Duńczyka, Żyda, który tak jak ona szukał kogoś ze swojej społeczności. Przyjechał do niej po miesiącu wirtualnej znajomości, dziś są zaręczeni. Zaczęłam czytać o niszowych profilowanych portalach randkowych, które powstają dla określonych grup społecznych. To niesamowite, jak jest ich wiele i jak różnych. Znalazłam portal dla katolików, ale też taki dla palaczy marihuany, dla farmerów, dla superbohaterów i superłajdaków. Dla tych, którzy myślą, że są wybitnie piękni, i dla brzydali. Niesamowicie podoba mi się idea łączenia ludzi, o których z góry wiadomo, że mają ze sobą coś wspólnego. To coś, na czym można się z początku oprzeć. Zrozumiałam też lepiej swoją przyjaciółkę. Julia ma 27 lat, niezłą pracę w Instytucie Chemii Fizycznej, w której spędza masę czasu, chyba zdecyduje się na pisanie doktoratu. Nie trafiła jeszcze na chłopaka marzeń. W dużej mierze żyjemy w sieci, a ona chce zwyczajnie zwiększyć swoje szanse. Bo to się zwykle tak zaczyna – Jakiś czas temu to może był temat tabu – wtrąca Karolina. – Pamiętam taką rozmowę sprzed czterech czy pięciu lat, portale randkowe właśnie u nas startowały, mieszkałam wtedy w akademiku. Jedna z dziewczyn przyznała, że jest samotna, potrzebuje miłości i dlatego surfuje po internecie. Inne jej przyklasnęły, że fajnie i może tam kogoś pozna. Ale kiedy wyszła, posypały się komentarze, że tylko desperaci mają konta na takich portalach, a one są młode, ładne i sieci do tego nie potrzebują. Pokończyłyśmy szkoły, a dorosłe życie weryfikuje poglądy. Jeśli funkcjonuje się w rytmie praca– dom–praca–dom–weekend, niewiele czasu zostaje na zawieranie nowych znajomości. A kiedy przeglądam statystyki, widzę, że mój profil na Sympatii oglądało w ciągu ostatniego tygodnia 90 mężczyzn. Poznajmy się Dostaję od nich w tym czasie około 30 wiadomości, odpowiadam na kilka. Tak poznałam Grześka, operatora filmowego, z którym właśnie wybieramy się na narty. Nie zakochaliśmy się w sobie, ale doskonale się rozumiemy. On podrzuca mi filmy warte obejrzenia, ja mu sprawdzone przepisy, bo oboje lubimy gotować. Niespodziewanie przez Sympatię znalazłam świetnego kumpla. Pierwszy raz spotkaliśmy się… na bieżni. Mało romantycznie, ale kiedy powiedział, że trenuje crossfit, chciałam to koniecznie zobaczyć. Nie miałam zielonego pojęcia, o czym mówi. Grzesiek poznał mnie ze swoją paczką, a oni wszyscy ćwiczą. Zaczęłam przychodzić na zajęcia jakieś pół roku temu, dziś nie gorzej niż oni podnoszę sztangę i podciągam się na drążku. Jesienią wybraliśmy się razem na weekend do Berlina obejrzeć światowe zawody crossfitterów. Na gwiazdkę dostałam od Grześka różową amsterdamkę, wypróbowałam ją od razu, bo na ulicy nie było grama śniegu. Sylwestra też spędziliśmy wspólnie. Wciąż szukam swojej połówki, ale samotna nie jestem. – Uwielbiam chwile, kiedy wchodzę na portal randkowy – opowiada Karolina – i patrzę, kto fajny tym razem się do mnie odezwał. I czytam, co napisali Zbyszek 750, Eksplozja radości albo Rekin biały. Ja też nie używam swojego prawdziwego imienia, jestem Leeloo, jak Milla Jovovich z „Piątego elementu”. Muszę kogoś najpierw dobrze poznać, powymieniać trochę myśli, zanim zdecyduję się na spotkanie w realu i odkrycie kart. Zaczynam od czatowania online, wysyłania prywatnych wiadomości. Potem wymieniamy się numerami telefonów, powoli się poznajemy, inspirujemy nawzajem. Dzięki Hubertowi po raz pierwszy poszłam do opery. Napisał, że zaprasza mnie na „Madame Butterfly” Pucciniego. Płakałam na ostatnim akcie. A on znał całą historię tej opery, opowiadał mi, jak chłodno została przyjęta jej premiera w mediolańskiej La Scali. Od tamtego wieczoru spotkaliśmy się kilka razy, uwielbiam, jak opowiada mi o teatrze. Słyszałam, że portal C-Date.pl. ma opcję dodania swojego zdjęcia w takiej lekko rozmytej formie i dopiero z upływem czasu, pokazuje się je komuś w pełnej ostrości. Nie rejestrowałam się tam, bo to miejsce dla ludzi, którzy chcą raczej poflirtować w sieci, spełnić swoje fantazje erotyczne, nie szukają stałej relacji, a jedynie przygody. – Mnie też to nie interesuje, ale znalazłam serwis randkowy, który wzbudził moje zaufanie – mówi przyjaciółka Karoliny, Sylwia, 25 lat, specjalistka od logistyki. – Dlaczego eDarling? Jestem poukładana, konkretna, a tu, rejestrując się, każdy wypełnia naukowo opracowany test osobowości. Nie jakiś tam minikwestionariusz: „Lubisz podróże czy jesteś domatorem?”. Trzeba odpowiedzieć na ponad 280 pytań dotyczących cech charakteru, wyznawanych wartości, życiowych priorytetów, zainteresowań, kryteriów, jakie powinien spełniać wymarzony partner! Są tam takie pytania: „Jak ważna jest dla ciebie religia lub światopogląd partnera?”, „Czy chcesz mieć dzieci?”. To nie przelewki, trzeba się spokojnie zastanowić, co napisać. Ten profil bazuje na pięcioczynnikowym modelu osobowości, tzw. wielkiej piątce, który w latach 90. XX wieku stał się jednym z najważniejszych i najpopularniejszych założeń współczesnej psychologii osobowości. Na jego podstawie możliwe jest dobranie dwóch osób w taki sposób, żeby miały jak największe szanse na zbudowanie trwałego związku. Jestem podekscytowana, myśląc, kogo mogę tam spotkać, w ten weekend założę profil. Iskrzy w sieci Baśka jest na trzecim roku zarządzania i zarządza w towarzystwie. Zawsze wynajdzie coś, o czym żadna z koleżanek jeszcze nie słyszała. Ona pierwsza zalogowała się na Tinderze. A teraz cała paczka jest od niego uzależniona. Dziewczyny umówiły się, że ferie spędzą na obozie snowboardowym w Dolomitach. Do wyjazdu został miesiąc, a one już się nakręcają, zastanawiając, ilu przystojnych Włochów znajdzie im aplikacja w smartfonie. – Bo Tinder łączy się z Facebookiem i na podstawie twojego położenia wyszukuje w okolicy potencjalnych znajomych – tłumaczy Baśka. – Nieważne, gdzie jesteś: w Grudziądzu, Paryżu czy na stoku. Na ekranie komórki pokazuje się zdjęcie, które możesz ukryć albo polubić. Wszystko dzieje się anonimowo. Ale jeśli ta osoba też cię polubi, obojgu wyświetla się napis: „It’s a Match!”. I wtedy można ze sobą porozmawiać na czacie. A to tylko krok od poznania! Można także przedstawiać swoich znajomych innym. To cudownie wciągająca zabawa. Ciągle klikam, żeby sprawdzić, czy gdzieś obok mnie znajdzie się ktoś interesujący. W efekcie w kółko z kimś się umawiam. I uwielbiam bawić się w opcję: swatka. Moja przyjaciółka dzięki mnie poznała chłopaka, z którym teraz się spotyka. Tinder o nic nie pyta, nie trzeba podawać prywatnych danych. Ani nie wyświetla na Facebooku informacji, że się z niego korzysta, on tylko pokazuje u siebie twoje zdjęcia profilowe. Tinder – z angielskiego „podpałka” – to genialna aplikacja, która sprawia, że między dwojgiem obcych ludzi może zaiskrzyć. Kiedyś chodziło się na prywatki i do klubów, dzisiaj od randkowania mamy łącze internetowe. Czy myślę, że komórka znajdzie mi miłość, że wyszukam chłopaka w sieci? Czuję, że powietrze wokół aż iskrzy od pozytywnego naładowania, patrzę na ekran komórki i przez głowę przebiega mi myśl: a może za rogiem czeka na mnie właśnie On?
Naukowcy odkryli na to nowe sposoby i są one znacznie prostsze niż ci się wydaje.
Filozofowie głowili się nad tym od wieków, ale teraz już wiadomo. Profesor psychologii Arthur Arun z Uniwersytetu w Yorku opublikował wyniki swojego badania nad tym, w jakich okolicznościach ludzie się w sobie zakochują. Posadził naprzeciwko siebie kompletnie obce osoby, które przez pół godziny opowiadały sobie najintymniejsze szczegóły ze swojego życia. Na koniec przez cztery minuty głęboko patrzyły sobie w oczy. Efekt? Okazało się, że wiele z tych par zafascynowało się sobą, a dwie z nich później się pobrały! Jeśli więc lubisz zwierzać się nieznajomym np. na imprezach, jest szansa, że dzięki temu spotkasz miłość. Z kolei Amerykanie odkryli inny sposób na zakochanie się. Od niedawna rekordy popularności biją tam portale randkowe, które kojarzą ludzi pod kątem ich DNA (test GenePartner kosztuje 99 dol. i jest dostępny m.in. na ScientificMatch.com i sense2love.com). Zdaniem założycieli portali przyciągają się ludzie o odmiennym kodzie genetycznym, co gwarantuje lepszy seks, mniej zdrad, dłużej trwającą miłość, a nawet zdrowsze dzieci. Jeżeli okaże się jednak, że to zwykłe naciąganie, pozostaje ci stara niezawodna metoda „przez żołądek do serca mężczyzny”!
Aż nie chce się wierzyć, że parę lat temu obywaliśmy się bez Internetu. Dziś jest on częścią naszego życia – narzędziem komunikacji oraz miejscem spotkań.
Sam w sobie Internet nie jest ani dobry, ani zły. Jest jak ulica: można w nim spotkać różnych ludzi. I właściwie skoro coraz więcej rzeczy do Internetu się przenosi (np. przez Internet robimy zakupy, rezerwujemy bilety na samolot itp.), to nie ma powodu się przed nim bronić, bo to tak, jakbyśmy się bronili przed telefonem. Wszyscy to robią! Coraz więcej jest par, które poznały się przez Internet. Aż trzy miliony Polaków nawiązało znajomość w ten sposób. Nic dziwnego: tak dużo czasu spędzamy w pracy przed komputerem, że maile i czaty zastępują nam normalne życie towarzyskie. Większość siedzących w sieci osób przyznaje, ze używa Internetu, aby prowadzić miłosną grę ze stałymi partnerami lub z nowo poznanymi osobami. Bardzo wielu internautów przeżyło erotyczną przygodę z osobą poznaną w sieci. Wszystko pięknie. Ludzie poznają się w różnych okolicznościach i w różnych okolicznościach maja kontakty intymne. Tyle że spotykając kogoś w kawiarni czy w pracy, widzimy go w całości. Obserwujemy, jak się awanturuje albo jak ustępuje miejsca staruszce w tramwaju. W kontakcie internetowym mamy tylko rzędy liter. Nie tak dawno temu gazety donosiły o pewnym narkomanie z Krakowa chorym na AIDS, który zaraził świadomie kilkanaście poznanych przez Internet kobiet. Opublikowana fotografia pokazywała zaniedbanego, nieatrakcyjnego mężczyznę. Ale w Internecie mógł odgrywać kogoś zupełnie innego. Wirtualny świat uzależnia Psychologowie podkreślają, że od kontaktu internetowego bardzo łatwo się uzależnić. Dlaczego? Bo często mamy jakąś niezaspokojoną tęsknotę, np. pragniemy zrozumienia albo przyjaźni, albo flirtu. A w Internecie wszystko jest takie dostępne. O wszystkim można gadać bez obaw. Jest i druga strona medalu: poznając człowieka w sieci, łatwo go wyidealizować. A konfrontacja z rzeczywistością bywa bolesna. Działa tu ten sam mechanizm, co w przypadku książki i filmu na jej podstawie: prawie każdy przeżył rozczarowanie związane z oglądaniem filmowej adaptacji powieści. Bo inaczej to sobie wyobrażaliśmy. Nie tylko od konkretnej osoby można się uzależnić, ale także od samej zabawy. Jak od każdej rzeczy, która poprawia nam samopoczucie. A każde uzależnienie niszczy życie, bo trwonimy czas na cos nieprawdziwego, nie skupiając się na problemach czy przyjemnościach codzienności. Wniosek? Umiar. Chcesz z kimś poflirtować – rób to! Kto wie, może spotkasz fajną osobę i znajomość rozwinie się ciekawie. Ale nim padniesz internetowemu amantowi w ramiona – dobrze go sobie obejrzyj i poznaj.