"Wiecznie wolni", czyli Milena i Patryk o podróżowaniu w parze: "Zawsze wiedzieliśmy, że chcemy więcej od życia, niż etat, dom i rutyna..., za którą czasem tęsknimy"
Potrafią się pokłócić (zwłaszcza, gdy są głodni), a nawet spakować walizkę do domu, ale i tak nie wyobrażają sobie jechać oddzielnie. "Wiecznie wolni", czyli Milena i Patryk podróżują po świecie, a swoim doświadczeniem dzielą się na blogu. Nam opowiedzieli, czy podróże to rzeczywiście największy egzamin dla związku i jak uniknąć problemów, gdy każde chce czegoś innego. Każda para wybierająca się w podróż, powinna posłuchać ich wskazówek!
W tym artykule: "Wiecznie wolni", czyli Milena i Patryk: czy podróżowanie to nowy "etat"? Podróże - sztuka kompromisu, planowania, ale nie odpuszczania Milena i Patryk: "W podróży to tęsknimy za… rutyną" Wspólne podróżowanie - największy egzamin dla związku? Podróżowanie w pojedynkę - znak czasu, sprawdzian, przygoda czy wygoda? "Wiecznie wolni", czyli Milena i Patryk: czy podróżowanie to nowy "etat"? Katarzyna Mizera, kobieta.pl: Czym się zajmowaliście zanim zaczęliście podróżować? To dziś wasza "etat"? Milena: Jesteśmy ze sobą 11 lat. Ostatnie 5 lat mieszkaliśmy i pracowaliśmy w Szkocji. Ja prowadziłam tam swój mały salon kosmetyczny. Patryk: Ja pracowałem jako kierowca dla popularnej aplikacji dowożącej jedzenie, a w międzyczasie studiowaliśmy. Mogliśmy robić, co chcemy i kiedy chcemy, i nie mieliśmy problemu z urlopami. Milena: Zaczęliśmy wyjeżdżać, na początku na krótko: na tydzień, weekend. I tak w pewnym momencie zaczęła się nasza pasja do podróżowania, bo mogliśmy sobie na to pozwolić, bo nikt nas nie ograniczał. Jak można sobie pozwolić na wyjazdy takie jak wasze, czyli wielomiesięczne? Milena: To nie było tak, że rzuciliśmy wszystko z dnia na dzień. Długo się na to przygotowywaliśmy. Ustaliliśmy priorytety - zrezygnowaliśmy z wielu rzeczy, by móc realizować wspólny cel. Musieliśmy wynająć nasze mieszkania, sprzedać samochód, zamknąć biznesy, zaoszczędzić trochę pieniędzy, zadbać o to, by mieć dochód pasywny, bo taka podróż to duży wydatek. To był długi proces. Wystarcza wam zwykle tych oszczędności czy zdarza wam się pracować na miejscu? Milena: Mieliśmy taki cel, żeby wyjechać i nie myśleć o niczym. Naszym ciągłym dochodem są blog, social media, kanał YT. Wynajmujemy też 2 mieszkania. Patryk: Marzyliśmy o tym, by mieć kilka miesięcy tylko dla siebie, cieszyć się życiem, korzystać i nigdzie się nie spieszyć. No i docelowo chcemy, by podróżowanie stało się naszą formą zarabiania, a nie uszczuplania budżetu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/wiecznie-wolni-milena-i-patryk-o-podrozowaniu-w-parze-zawsze-wiedzielismy-ze-chcemy-wiecej-od-zycia-niz-etat-dom-i-rutyna-za-ktora-czasem-tesknimy1-56c02a9.jpeg" width="3603" height="2978" title="wiecznie-wolni-milena-i-patryk-o-podrozowaniu-w-parze-zawsze-wiedzielismy-ze-chcemy-wiecej-od-zycia-niz-etat-dom-i-rutyna-za-ktora-czasem-tesknimy1-56c02a9" /> Podróże - sztuka kompromisu, planowania, ale nie odpuszczania Planowaliście waszą największą podróż w momencie… gdy akurat na świecie rozszalała się pandemia. Patryk: Tak, pamiętam jak kupowaliśmy wtedy bilety lotnicze z przekonaniem, że „teraz to już nas nic nie zatrzyma”! Milena: Na szczęście nie wynajęliśmy naszego mieszkania, bo wtedy to byłby już problem. Było ciężko, bo się nastawiliśmy, że opuszczamy ten deszczowy kraj. No cóż, musieliśmy przeczekać ponad rok. Podróże uczą cierpliwości jak nic na świecie - zdarzyły wam się jednak naprawdę trudne chwile? Milena: Chyba najgorszym było jak utopiłam w jeziorze naszą jedyną kartę SIM, którą zarządzaliśmy wszystkim - straciliśmy dostęp do pieniędzy, do kont bankowych, social mediów. Patryk pewnie chciał mnie wtedy utopić razem z tą kartą. Ameryka Środkowa zaskoczyła was pewnie nie raz? Patryk: Zaskoczyła nas bardzo, ale pozytywnie. Nigdzie nie spotkaliśmy lepszych, milszych ludzi. Raz oszukał nas tylko kierowca. Największą przeszkodą jest najczęściej tylko bariera językowa. Milena i Patryk: "W podróży to tęsknimy za… rutyną" Czego wam brakuje jak wracacie z podróży do Polski? Milena: Chyba nigdzie na świecie nie spotkaliśmy się z taką obsługą w sklepach jak w Polsce. Tu każdy pracuje jakby za karę. Jeździliśmy po naprawdę małych miasteczkach na całym świecie i tam każdy nas zagadywał, częstował słodyczami. Czy w podróży tęsknicie za czymś, za kimś? Milena: Mi w podróżach brakuje kontaktu ze zwierzętami - wychowałam się na wsi. Jak jesteśmy w podróży to tęsknimy też za… rutyną. Patryk: Tak, iść na spacer i nie musieć robić zdjęć. Iść tą samą drogą po raz 50. w tym roku. Nigdzie się nie spieszyć, zrobić sobie herbatę, usiąść, pogadać i nigdzie nie pędzić. Milena: No tak, bo każdy myśli:, „ale oni mają super, nic nie robią, tylko podróżują", a to się często wiąże z ciężkim bagażem, długimi godzinami w autobusie, ciągłą zmianą miejsca. Zawsze mieliście w sobie taką żyłkę podróżników-marzycieli? Patryk: W zasadzie jak byliśmy młodsi, to nie podróżowaliśmy dużo. Naszym pierwszym wyjazdem była podróż all inclusive do Egiptu z biurem podróży i coraz bardziej upewnialiśmy się, że w ten sposób bardzo dużo tracimy. Chcieliśmy odkrywać po swojemu, poznawać ludzi, smakować lokalnego jedzenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/wiecznie-wolni-milena-i-patryk-o-podrozowaniu-w-parze-zawsze-wiedzielismy-ze-chcemy-wiecej-od-zycia-niz-etat-dom-i-rutyna-za-ktora-czasem-tesknimy9-6e00f93.jpeg" width="4708" height="3685" title="wiecznie-wolni-milena-i-patryk-o-podrozowaniu-w-parze-zawsze-wiedzielismy-ze-chcemy-wiecej-od-zycia-niz-etat-dom-i-rutyna-za-ktora-czasem-tesknimy9-6e00f93" /> Wspólne podróżowanie - największy egzamin dla związku? A czegoś o sobie nawzajem się dowiedzieliście? Milena: Ja odkryłam, że nie możemy przebywać razem, gdy jesteśmy głodni. Ale też dużo o sobie - należę do typowych marud, a dawałam sobie radę nawet w ciężkich warunkach - okazuje się, że jak się chce, to można. Patryk: Ja myślałem, że kiedyś wystarczy tylko piękne miejsce, a po tylu doświadczeniach już wiem, że miejsce tworzą ludzie. Nauczyliśmy się też wyrabiać własne opinie o każdym miejscu. Nie zawsze internetowe rekomendacje się sprawdzają. Czy zgadzacie się z opinią, że podróże to najlepszy egzamin dla związku? Patryk: Zdecydowanie tak - spędza się ze sobą całe doby, trzeba dzielić się obowiązkami i to nie raz w bardziej ekstremalnych warunkach, trzeba też robić czasem rzeczy, których się nie lubi robić. Milena: My się już tak znamy, że wiemy, na co nas stać. Choć zdarzało się, że nie raz jedno z nas się pakowało i chciało wracać do domu, ale jakoś zawsze dochodzimy do porozumienia. A gdzie potencjalnie mogą pojawić się problemy par w podróży? Gdzie widzicie ten punkt zapalny? Patryk: Na przykład przy wyborze miejsca. Ja uwielbiam trekkingi i długie spacery, a Milena mniej. Milena: Dużym problemem u nas było też jedzenie. Bo żeby zrobić to budżetowo i dobrze to musieliśmy się nagimnastykować, a wiadomo, że jak człowiek głodny, to zły. Więc wtedy dochodziło do największych zgrzytów. Trzeba mieć wspólne plany, ale nie oczekiwać na wyrost - to nie wina naszego partnera, że niektóre miejsca nie wyglądają tak, jak w sieci i nie powinniśmy zrzucać na siebie nawzajem winy. Warto też dzielić obowiązki. Było coś, co doceniliście w sobie przez wspólne podróże? Milena: Patryk mnie nie zaskoczył niczym, bo znam go bardzo dobrze i wiem, że potrafi ogarnąć wszystko. Wyczarować coś z niczego i wyciągnąć nas z każdej dziury. Czuję się przy nim bezpiecznie. Patryk: A ja dowiedziałem się, że jak Milena zostanie dobrze zmotywowana to jest w stanie wiele - nawet wejść na wulkan. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/wiecznie-wolni-milena-i-patryk-o-podrozowaniu-w-parze-zawsze-wiedzielismy-ze-chcemy-wiecej-od-zycia-niz-etat-dom-i-rutyna-za-ktora-czasem-tesknimy7-8ed08a5.jpeg" width="5184" height="3888" title="wiecznie-wolni-milena-i-patryk-o-podrozowaniu-w-parze-zawsze-wiedzielismy-ze-chcemy-wiecej-od-zycia-niz-etat-dom-i-rutyna-za-ktora-czasem-tesknimy7-8ed08a5" /> Które miejsce na świecie najbardziej skradło wam serca? Milena i Patryk: Islandia, wulkan w Gwatemali - to miejsca z innego świata. Kochamy naturę, a przyroda jest tam imponująca. Trafialiśmy na miejsca, w których byliśmy zupełnie sami. Zachody słońca na kraterze są zjawiskowe. Czy podczas tak długich podróży wypełnionych planowaniem i organizacją, przemieszczaniem się z miejsca na miejsce, znajdujecie czas by zadbać o związek. Czy chodzicie na romantyczne kolacje, spacery - nie z myślą o zwiedzaniu, ale o sobie nawzajem. Milena: Tak, choć często wychodzi to spontanicznie. W tym roku na Walentynki wylądowaliśmy w hotelu, gdzie się totalnie zrelaksowaliśmy. Pomyśleliśmy wtedy: "Boże, jak fajnie czasem nic nie robić". Patryk: Czasem wystarczy zostać gdzieś dłużej w jednym miejscu, żeby nie pędzić, tylko po prostu pobyć ze sobą. Nie iść na wulkan, nie szukać wodospadów - tylko patrzeć na tę drugą osobę. Podróżowanie w pojedynkę - znak czasu, sprawdzian, przygoda czy wygoda? Wyobrażacie sobie podróże oddzielnie albo sami? Milena: Nie wyobrażam sobie tego. Patryk: W podróży zdarza się, że miejsca schodzą na dalszy plan, a ludzie są ważniejsi. Jak nikogo nie poznasz w hostelu, w drodze, to cały czas jesteś sam. Co z tego, że widzisz tyle pięknych rzeczy i miejsc, gdy nie masz się z kim tym podzielić. Powiedzieliście mi wcześniej, że większość osób, które spotkaliście w podróży, byli sami? Milena: Zdecydowanie na naszej drodze przeważała liczba osób podróżujących samotnie. Czasem z ciekawości nie wytrzymywałam i pytałam, „dlaczego?". Odpowiadali, że dlatego decydują się na samotne podróżowanie, bo nikt im nie przeszkadza, mogą robić co chcą, bez kompromisów. Nikt ich nie ogranicza. Jeden chłopak, który był sam, powiedział, że zaczął podróż z dziewczyną, ale szybko się pokłócili i każdy pojechał w swoją stronę. Popularność samotnego podróżowania to kwestia dzisiejszych czasów? Milena: Ludzie chcą podróżować i bardziej wiedzą, czego chcą, nie chcą się godzić na kompromisy i trudno im znaleźć idealnego kompana. To kwestia wygody - nie jesteś od nikogo uzależniony. A są też tacy, którzy decydują się napisać ogłoszenie na fejsbuku i jechać z zupełnie nieznajomą osobą. Dużo dziewczyn też podróżuje samotnie np. w Kostaryce. Macie swoje miejsce na ziemi? Milena: Polska jest moim miejscem na ziemi, ale zanim osiądziemy, chcemy zobaczyć jak najwięcej. Patryk: Stąd pomysł na vana - podróżowanie z własnym domem. By wszędzie czuć się jak w domu.
Kim jest żona Roberta Makłowicza? To ona sprawiła, że życie polskiego kucharza jest "FIU, FIU, FIU, EKSTRA"!
Urodziła mu dwóch synów – Mikołaja i Ferdynanda, zachęciła do rozpoczęcia kariery kulinarnej i wspiera od ponad 30 lat. O kim mowa? O Agnieszce Makłowicz (z domu Pogoda), żonie słynnego krytyka kulinarnego Roberta Makłowicza. Ta niezwykła para obchodzi w tym roku 30. rocznicę ślubu. Kim jest Agnieszka Makłowicz – wielka miłość i największy przyjaciel Roberta Makłowicza?
Robert Makłowicz - YouTube Robert Makłowicz jest jak feniks odradzający się z popiołów. Po odejściu z TVP, słynny polski ekspert kulinarny próbował swoich sił w TVN, ale tam również nie zagrzał zbyt długo miejsca. Ostatecznie postawił wszystko na jedną kartę i postanowił realizować własną wizję programu na prywatnym kanale na YouTube’ie. Zagrał va banque i wygrał! Jego kanał na YT cieszy się ogromnym zainteresowaniem, a jego nietuzinkowy styl wypowiedzi, nieszablonowe podejście do omawianych tematów i błyskotliwość sprawiają, że Robert Makłowicz zjednuje sobie sympatię wielu pokoleń. Zdecydowanie w przypadku Roberta Makłowicza można mówić o sporym sukcesie. View oEmbed on the source website Robert Makłowicz - żona Czy sukcesy zawodowe idą w parze z sukcesami w życiu prywatnym. Jakby to powiedział bohater naszego tekstu, „A juści!”. Robert Makłowicz i jego żona Agnieszka Makłowicz obchodzą w tym roku 30. rocznicę ślubu! Co prawda państwo Makłowiczowie nie lubią brylować na salonach i bacznie chronią swojej prywatności, ale na przestrzeni lat media miały okazję kilkukrotnie zajrzeć choćby na moment za kurtynę prywatnego życia. Co zatem wiemy o żonie Roberta Makłowicza – kobiecie, z którą spędził ostatnie 30 lat i której zawdzięcza tak wiele? Robert Makłowicz i Agnieszka Pogoda spotkali się w Telewizji Polskiej i jak zdradził w jednym z wywiadów Robert Makłowicz, była to miłość od pierwszego wejrzenia! - Gdy ją poznałem, to był momencik, mgnienie oka, gdy się w niej zakochałem... – mówił w rozmowie z „Faktem”. Foto: East News Para wzięła ślub w 1991 roku w Armenii – ważnym miejscu na drzewie genealogicznym polskiego krytyka kulinarnego. Stąd bowiem pochodzą przodkowie Roberta Makłowicza. Choć ślub był jak z bajki, państwo Makłowiczowie do dziś śmieją się, że nie rozumieli zbyt wiele z 5-godzinnej tradycyjnej ormiańskiej ceremonii zaślubin. - Armenia jest bliska mojemu sercu, stamtąd pochodzą moi przodkowie. Ceremonia różni się od tej w Polsce: ksiądz stoi tyłem do publiczności i przodem do ołtarza. Sam ślub jest udzielany nie przez nałożeniem obrączek, a koron. Jest podobnie jak w cerkwi. Ceremonia trwała ponad pięć godzin, więc to było coś niezapomnianego. Co się działo? Nie wiem, bo nic nie rozumiałem, bo ksiądz mówił po ormiańsku – wspominał Robert Makłowicz. PRZECZYTAJ TEŻ: Pomysł na niedzielny obiad dla niejadka, konkus na najlepszy makaron i pizza w plecaku, czyli smakowite dzieciństwo Matteo Brunetti, gwiazdy programu MasterChef [WYWIAD Z MAMĄ I SYNEM] Co jedzą Włosi zamiast niedzielnego rosołu? Dlaczego włoskie mamy dosypują wszędzie parmezan i co dostają uczniowie do szkolnego plecaka zamiast kanapki z serem? Na te i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedź w naszym wywiadzie ze słynnym kucharzem, uczestnikiem programu MasterChef Matteo Brunettim oraz jego mamą Panią Elżbietą Krasińską. Przenieście się razem z nimi do słonecznej Italii pachnącej pieczonymi ziemniakami, "wujkowym makaronem" i szkolną pizzą! Paulina Chruściel - serialowa "Komisarz Mama" - o polskim glamourze, "rzeźbieniu" w sobie i chodzeniu w starych kaloszach Paulina Chruściel to jedna z tych gwiazd, o której rzadko słyszymy w kontekście plotek, intymnych rewelacji i spektakularnych kreacji. Choć jej życie zawodowe usłane jest świetnymi rolami filmowymi, serialowymi i teatralnymi, nie przepada za – jak sama to określa – glamourem. Zamiast błyszczeć na salonach woli lepić rzeźby z gliny, cekinowe kreacje mniej ją kręcą niż budowlane kalosze, a bardziej niż na karierze w Hollywood zależy jej na skończonych studiach z architektury. Nie oznacza to jednak, że nie jest aktorką pierwszej ligi. Nowy serial „Komisarz Mama”, w którym Paulina Chruściel wciela się w tytułową komisarz Marię Matejko, cieszy się ogromną popularnością. Produkcja już zapowiada kolejny sezon serialu! Co na to Paulina Chruściel? Ma do tego spory dystans i po prostu robi swoje! Przeczytajcie wywiad z kobietą, która idzie własną drogą w jakże przewidywalnym i gładkim do bólu polskim show-biznesie! Irena założyła konto na Instagramie, by dorabiać na emeryturze. Dziś jest mentorką tysięcy kobiet! Intensywnie trenuje, zawstydzając młodsze koleżanki i kolegów na treningach, nie przepada za makijażem i lubi swoje siwe włosy. Irena Wielocha - bo o niej mowa - to jedna z najsłynniejszych seniorek w polskim internecie, która prowadzi popularne konto na Instagramie KOBIETA ZAWSZE MŁODA. Choć cyferki w dowodzie wskazują na to, że zbliża się do 70-tki nie ma czasu myśleć o starości. "Ja mam w głowie 18 lat" - mówi mi Irena Wielocha. Rzeczywiście ma w sobie więcej energii niż niejedna nastolatka! Uwielbia sport, trzyma dietę, ma wiele pasji i kocha młodych ludzi. Jeśli potrzebujecie "kopniaka" do zmiany swego życia na lepsze, koniecznie przeczytajcie tę rozmowę! Robert Makłowicz i Agnieszka Makłowicz - dzieci Niedługo potem na świat przyszło pierwsze dziecko Roberta i Agnieszki Makłowiczów – syn Mikołaj. Cztery lata później rodzina powiększyła się o kolejnego chłopca – Ferdynanda. Dziś synowie Roberta Makłowicza i Agnieszki Makłowicz to dorośli mężczyźni. Mikołaj poszedł w ślady ojca. Ukończył nawet prestiżową szkołę gastronomiczno-hotelarską w Szwajcarii. - To była dość kosztowna ekstrawagancja. Niczego mu nie sugerowałem, do niczego nie namawiałem, sam wybrał. Finansowo bolało, ale mam wrażenie, że jest dobrze przygotowany do samodzielnego, zawodowego życia. Poza tym inwestycja w edukację własnych dzieci to najlepsza polisa ubezpieczeniowa dla rodziców - wyjaśniał Robert Makłowicz w rozmowie z magazynem „SHOW”. Dziś Mikołaj Makłowicz współpracuje z ojcem, prowadząc jego sklep winiarski w Krakowie. Co prawda Robert Makłowicz nigdy oficjalnie nie potwierdził informacji, że został dziadkiem, ale media w 2019 roku donosiły, że jego syn Mikołaj i jego narzeczona Wiktoria spodziewają się dziecka. Młodszy syn Ferdynand poszedł na studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Co ciekawe, Robert Makłowicz przed laty studiował prawo i historię na tej samej krakowskiej uczelni, na której obecnie studiuje syn. ZOBACZ TAKŻE: Mateusz Damięcki rozczulił nas słowami o żonie i dzieciach: "Każdego dnia zakochuje się w niej na nowo. To ona stawia mnie do pionu" Mateusz Damięcki to jedna z tych osób w polskim show-biznesie, która rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym. Tym razem zrobił jednak wyjątek. W ostatnim wywiadzie, zachwycał się swoją żoną Pauliną Andrzejewską, chwaląc ją za to, jaką jest wspaniałą kobietą i matką. Żona Marcina Prokopa, Maria Prokop, opowiada o ich wspólnym życiu: "Moja połówka jest moja właśnie dlatego, że jest inna niż reszta połówek" Żona Marcina Prokopa, Maria Prokop, nie udziela się zbyt aktywnie w mediach i w przeciwieństwie do swojego znanego męża raczej nie często staje w świetle reflektorów. Postanowiła jednak zrobić wyjątek i udzieliła wywiadu, w którym opowiedziała o ich rodzinnym życiu, historii swoich chorób i córce Zosi. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/90dcf148ed1200ffc9dc1eac5e51fd3ce06cc6cb-eb5776b.jpeg" width="300" height="300" alt="Żona Marcina Prokopa: kim jest Maria Prokop. Wiek, dzieci. Moja połówka jest moja właśnie dlatego, że jest inna niż reszta połówek" title="Żona Marcina Prokopa: kim jest Maria Prokop. Wiek, dzieci. Moja połówka jest moja właśnie dlatego, że jest inna niż reszta połówek" /> Robert Makłowicz - od kelnera do gwiazdora! Jak to się stało, że Robert Makłowicz nie został prawnikiem ani historykiem, a gwiazdą telewizji? Po upadku komunizmu Robert Makłowicz postanowił wyruszyć w świat! To był czas, gdy imał się przeróżnych zajęć - od pracy na wózku widłowym po pracę kelnera. To był też moment, gdy mógł poznawać od podszewki smaki całego świata i różne kultury. To doprowadziło go do „Gazety Wyborczej”, na łamach której po powrocie do kraju pisał felietony kulinarne. Z „Gazety Wyborczej” trafił do TVP, gdzie wydarzyły się dwie ważne rzeczy w jego życiu: dostał swój program kulinarny i… poznał przyszłą żonę Agnieszkę Pogodę. To ona namówiła go na karierę telewizyjną i pomogła rozwinąć skrzydła. Foto: Kadr - YouTube / Robert Makłowicz Agnieszka Makłowicz - to ona stoi za sukcesem Roberta Makłowicza! Agnieszka Makłowicz jest absolwentką łódzkiej filmówki oraz teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jak czytamy na stronie maklowicz.pl, Agnieszka Makłowicz związana była ze wszystkimi projektami telewizyjnymi, w których brał udział jej mąż Robert Makłowicz. Była m.in. kierownikiem produkcji czy producentem wykonawczym. Na swoim koncie ma także realizację kilku filmów dokumentalnych – „Kraków moje miasto", "Pokolenie 89" i "Ja, robotnik budowlany". Choć Agnieszka Makłowicz ma na swoim koncie wiele zawodowych sukcesów i od lat kieruje niezwykłą karierą swojego męża, największym szczęściem w jej życiu są synowie – Mikołaj i Ferdynand. ZOBACZ TEŻ: Żona Władimira Putina: to chyba najbardziej strzeżona żona świata. Jaką tajemnicę skrywa? Żona Putina to kwestia, której w Rosji raczej się nie porusza. Tamtejsze media - zarówno państwowe, jak i prywatne - od lat unikają tematu jak ognia, z obawy przed represjami że strony władz. Czy to jednak oznacza, że o życiu osobistym prezydenta niczego pewnego nie wiadomo? Robert Makłowicz - przepis na udane małżeństwo Jak to się stało, że Robert Makłowicz i Agnieszka Makłowicz są jedną z najszczęśliwszych par w polskim show-biznesie? - Moja żona nie mówi mi, co mam gotować, ja nie wtrącam się do spraw technicznych i organizacyjnych. A dzięki temu jesteśmy razem. Jeśli człowiek połowę czasu spędza w hotelach, to przyjemniej się obudzi u boku kogoś bliskiego – wyjaśniał w jednym z wywiadów Robert Makłowicz. Para ceni sobie prywatność, jednak kilka lat temu Agnieszka Makłowicz pojawiła się w „Pytaniu na Śniadanie”, w którym zdradziła swój przepis na szczęśliwą rodzinę. - Staramy się zawsze jadać obiady razem. Dla mnie to jest oczywiste, a moi synowie zwrócili na to uwagę – powiedziała żona Roberta Makłowicza. Jak się okazuje, wspólne jedzenie posiłków to jeden z ważnych czynników, który potrafi spoić rodzinę na lata. Bez wątpienia, wielki, rodzinny stół to serce domu! A skoro mowa o domu, gdzie mieszkają obecnie państwo Makłowiczowie? Oczywiście para od lat związana jest z Krakowem, ale kilka lat temu Robert Makłowicz kupił dom w Dalmacji, gdzie cała rodzina spędza wakacje. - Zawsze chciałem mieć coś na południe od Karpat. Byłem święcie przekonany, że na Chorwację mnie nie stać, bo znałem tylko ceny ziemi nad morzem. Podkuliłem więc ogon i wtedy trafiła się okazja na Węgrzech: kawał ziemi z chałupą do rozbiórki. Kiedy dostałem kosztorys budowy nowego domu, to złapałem się za głowę, bo koszt przekraczał o połowę kredyt, jaki wziąłem na ten cel" - wspominał na łamach "Gazety Krakowskiej". - Ku naszemu zdumieniu okazało się, że w Dalmacji, o ile człowiek nie chce mieszkać na samym brzegu Adriatyku, ceny są dużo niższe niż w Polsce. Tak zatem w ramach naszego kredytu stać nas było na dom, którego nie trzeba remontować, i wiosną 2009 r. kupiliśmy coś takiego na półwyspie Pelješac – dodał Robert Makłowicz. Niezależnie od tego, czy państwo Makłowiczowie przebywają aktualnie w Chorwacji, czy w Krakowie, prym w kuchni niemal zawsze wiedzie Robert Makłowicz. To on gotuje większość posiłków dla całej rodziny, z wyjątkiem dań mącznych. Wszystkie pierogi czy kołduny wychodzą więc spod ręki Agnieszki Makłowicz. Przepis na szczęśliwy związek zdaniem Roberta Makłowicza? - Wciąż uwielbiam rozpieszczać żonę małymi gestami. Kupuję jej wszystko. Może za wyjątkiem broszek, bo ich nie lubimy – zdradzał jakiś czas temu w rozmowie z „Faktem”. - Fajne jest to, że wciąż potrafimy wybrać się na super romantyczną randkę. Teraz modne są randki w wysoko położonych miejscach, na przykład na 40. piętrze. Chętnie bym zabrał Agnieszkę na coś takiego. Tylko musi być winda! – żartował. Panu Robertowi i jego żonie Agnieszce życzymy wszystkiego, co najlepsze! Niech kolejne lata życia będą... "FIU, FIU, FIU, EKSTRA"! View oEmbed on the source website ZOBACZ TEŻ: Żona Mateusza Morawieckiego - kim jest Iwon Morawiecka? Brigitte Macron zna swoje atuty i wie, jakie kolory i kroje odejmują lat. Poznaj zasady stylu Pierwszej Damy Francji Styl Brigitte Macron budzi zawsze tyle emocji, co dyskusja o jej wieku i różnicy lat między nią, a jej mężem - Emmanuelem Macron. My zdecydowanie wolimy się skoncentrować na stylizacjach, które po każdym pojawieniu się Pierwszej Damy Republiki kopiują nie tylko Francuzki, ale kobiety na całym świecie. Co najczęściej nosi Brigitte Macron? Edyta Pazura i Cezary Pazura marzą o kolejnym dziecku? Cięta riposta żony aktora nie pozostawia złudzeń Czy Edyta Pazura planuje kolejne dziecko? „Sorry kochanie, ten bar już spłonął” – odpowiada żona Cezarego Pazury, tłumacząc, że kolejna ciąża nie jest możliwa z „przyczyn technicznych”. Linda Eastman i Paul McCartney - niezwykła historia miłości: "Każda piosenka miłosna, którą napisałem, jest dla niej" „All You Need is Love” – śpiewa latem 1967 roku Paul McCartney na świeżo wydanym singlu The Beatles, przeczuwając być może to, co wydarzy się niebawem w jego życiu. Ta historia zaczyna się dwa miesiące wcześniej w kultowym londyńskim klubie Bag O' Nails. Paul McCartney pojawia się na imprezie celebrującej zakończenie nagrań do albumu Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Linda Eastman towarzyszy kumplom z grupy The Animals. Jest w Londynie w związku z realizacją zdjęć do książki „Rock and Other Four-Letter Words”. Paul i Linda - przelotne spotkanie na celebryckiej imprezie. Któż mógł przypuszczać, że tych dwoje już za rok połączy wielka, romantyczna miłość, dla której będą w stanie zrobić wszystko?!
"Sztuka pobytu": o podróżach, które mają smak, zapach i kolor rozmawiamy z Travelicious [WYWIAD]
Zdarza się, że po jej rekomendacji hotelu, ten jest natychmiastowo zabookowany na kilka tygodni do przodu. Bo nikt o podróżach nie opowiada tak, jak Travelicious. Jej opisy miejsc sprawiają, że czujesz sok z arbuza sciekający po rękach i zaczynasz się kołysać w rytm vinyla Marvina Gaye’a gdzieś na Laguna Beach, mimo że nadal siedzisz na swojej sofie. Travelicious, autorka podróżniczego bloga, właśnie wydała zjawiskowy album „Sztuka pobytu”, który pokazuje nie to, jak podróżować, ale jak „być” w podróży. Które miejsce na ziemi skradło jej serce? Czy są w Polsce zakątki, które mogą się równać z najpiękniejszymi na ziemi i czy w ogóle oraz jak podróżować w dobie pandemii?
Ten album to było Twoje marzenie czy impuls? Ile czasu zajęło Ci zebranie materiałów od podjęcia decyzji do momentu, gdy znalazł się w Twoich rękach? Książka była od dawna moim marzeniem, ale produkcja wydawała mi się zupełnie dla mnie nieosiągalna. Nie chciałam też wypuszczać książki, która powielałaby to, co już jest na rynku. Od kilku lat zbieram albumy podróżnicze. Moim pierwszym był "Surf Shack", na który natrafiłam w Nowym Jorku. Przepadłam w tej kategorii. Uwielbiam siadać na kanapie, wyłączyć telefon i przeglądać moje albumy. Robię to prawie codziennie, kocham to, że są to książki, do których mogę wracać każdego dnia. We wrześniu Małgosia Minta przy okazji jakiejś rozmowy rzuciła, że może ja wydałabym taki album i… machina ruszyła! Samo pisanie zajęło mi 6 miesięcy, ale zbieranie materiałów aż 10 lat. W tym czasie nie wiedziałam nawet, że zbieram materiały na książkę. Po prostu cieszyłam się wyjazdami, ale na szczęście robiłam też mnóstwo zdjęć, zawsze lustrzanką, i w efekcie miałam 3 dyski po 1 TB zdjęć. W tym czasie odwiedziłam ponad 200 hoteli, nie zliczę ile miast i regionów! Finalnie do książki weszło 30 najbardziej kreatywnych hoteli, 7 miast i regionów i ponad 300 zdjęć. Female hero: Eileen Gray - architektka ze złamanym sercem Charyzmatyczna artystka, utalentowana architektka, projektantka kultowych mebli, niezwykła wizjonerka, bon vivantka. Eileen Gray uważa się dziś za pionierkę modernistycznego designu, a jednak historia postanowiła o niej zapomnieć, a jej największe dzieło, jeszcze do niedawna, podpisywano męskim nazwiskiem. Pytanie nieuniknione - jak na pracę nad albumem wpłynęła pandemia? Na pewno dobrze. Materiał miałam zebrany, więc nie musiałam latać, aby coś jeszcze dorobić. Nic mnie nie rozpraszało, bo wszystko jest zamknięte. Mogłam ten czas wypełnić pisaniem. Pisałam nawet wtedy, gdy miałam 40 stopni gorączki i Covid - taka właśnie jestem. Ale - pandemia na pewno wpłynęła na produkcję. Bardzo długo czekamy na materiały, sam papier czy tkanina na okładkę to kilka tygodni w kolejce. Dlatego zdecydowałyśmy się na sprzedaż książki w formie przedsprzedaży i produkcje tylko takiej ilości, która zostanie zamówiona w marcu. Jak w ogóle lockdown, izolacja, brak możliwości przemieszczania się wpłynęło na stan ducha takiego urodzonego nomada jak Ty? Początek pandemii zbiegł się z moją przeprowadzką z małego mieszkania do domu z ogrodem, więc zajęłam się urządzaniem wnętrz i zabawą z synkiem w ogrodzie. Cały czas monitorowałam obostrzenia i możliwości podróżowania, dlatego jak tylko nadarzyła się okazja to pojechałam na Mykonos, na Santorini i do Chorwacji. Teraz byliśmy na Malediwach. Robimy testy, bardzo uważamy, wybieramy miejsca z małą liczbą zachorowań. I myślę, że z takim rozsądnym podejściem podróżowanie jest możliwe. Oczywiście tęsknię czasami za wolnym wyborem destynacji, za brakiem konieczności "googlowania" wszystkich obostrzeń. Ale jestem optymistką i szukam w tym wszystkim pozytywów. Ograniczona liczba destynacji skłania mnie do niecodziennych decyzji. Opisy tych miejsc to nie są suche fakty i oceny – czytając Twoje relacje słyszę muzykę, czuję zapachy, smaki... podróże to dla ciebie pełna uczta zmysłów. Cudownie! Bardzo mnie to cieszy! Ja dokładnie tak odbieram świat - wszystkimi zmysłami! Mnie radość z podróżowania taaaaaak wypełnia! Kiedy ląduje w nowym miejscu, to nie mogę ujarzmić szczęścia, które czuje! W moich relacjach staram się przekazywać właśnie smaki, zapachy, dźwięki, ciepło miejsc. Oczywiście na tyle, na ile jest to możliwe. W jaki sposób planujesz podróż – od czego zaczynasz? Czym się kierujesz? Wprowadzisz nas w kuluary Twojej influencerskiej pracy – jak trafiasz do tych wszystkich pięknych miejsc? Dostajesz zaproszenie czy pojawiasz się tam incognito? Podróżuję jak każdy. Zawsze płacę za lot i za hotel, który wybieram. Dzięki temu mogę rzetelnie i bezstronnie go ocenić. Nie przyjmuję zaproszeń od hoteli, to nie jest w zgodzie ze mną i moimi zasadami. Podróże i hotele to moja ogromna pasja - czytam o podróżach, oglądam filmy o podróżach, rozmawiam tylko o tym. Serio! Jeśli chodzi o hotele, to jest dokładnie tak samo, jestem na bieżąco z kategorią kreatywnych hoteli na świecie. Śledzę branżowe portale, bardzo dużo o tym czytam, stąd mam długą listę miejsc, które chciałabym odwiedzić i stale ją uzupełniam. Jeśli chodzi o moją influencerską pracę (he he, jakoś nie lubię słowa influence) to ja nie traktuję do końca tego jako pracy. To jest moja pasja. Kocham robić zdjęcia, kocham podróże, hotele, uwielbiam pisać. Lubię dzielić się relacjami z podróży, wtedy udziela mi się radość ludzi. Cieszę się, że mogę to robić. Jak wolisz podróżować – sama czy w towarzystwie? Wolę z kimś, zawsze. Wtedy szczęście z wyjazdu dzielę z drugą osobą. Udziela mi się też dobra energia i zachwyt drugiej osoby. Masz swoje ulubione miejsce na ziemi - takie, które np. jakoś Cię odmieniło, do którego wracasz? I czy jest w ogóle takie miejsce, któremu powiedziałabyś „nie”? Stale zakochuję w nowych miejscach. Teraz są to Malediwy, które oszołomiły mnie białym i delikatnym jak puder piaskiem, turkusowymi lagunami oraz spektakularnymi rafami koralowymi. Moje serce bije mocniej na myśl o Positano, Wenecji, Cinque Terre czy Santorini. Uwielbiam całą Portugalię i Hiszpanię, o Barcelony lub Andaluzji mogłabym się przeprowadzić z dnia na dzień. Kocham Nowy Jork, bardzo podobało mi się w Laguna Beach i Palm Springs. Recepta na podbicie mojego serca jest prosta: musi być ciepło i blisko ocean. To mi wystarczy. Praca marzeń istnieje. Na rajskich Malediwach szukają sprzedawcy książek. To ostatni dzwonek, by aplikować! Jeśli praca w biurze mija się z twoimi oczekiwaniami a okres jesienno-zimowy przyprawia o drgawki, mamy dla Ciebie dobrą wiadomość! Luksusowy 5-gwiazdkowy resort Soneva Fushi na Malediwach poszukuje pracownika! To zadanie dla miłośnika książek i kontaktów z ludźmi. Poznaj szczegóły tego wyjątkowego ogłoszenia o pracę! Może to właśnie ty będziesz szczęściarzem, który zgarnie tę posadę. Czy w albumie znalazło się też miejsce dla Polski? Oczywiście! W albumie jest aż 5 hoteli z Polski oraz przewodnik po Warszawie. Mamy w Polsce przepiękne i kreatywne hotele, które zupełnie nie odstają od tych zagranicznych. Gdzie tkwi sukces tych hoteli, ośrodków – czego szuka, potrzebuje dzisiejszy podróżnik? Miejsca, które wybrałam do albumu to są moje prywatne perełki. Hotele, które są przepięknie zaprojektowane, ale też wyjątkowo kreatywne. Wszystkie czymś się wyróżniają. W albumie opisałam hotel, który ma salę kinową; jest taki, którego pokoje wiszą nad dachami Santorini, są gorące baseny, pięknie położone sauny, tropikalne namioty, w których budzisz się z widokiem na morskie fale. Wiesz, hoteli jest masa na świecie. Ja kiedyś myślałam, że są tylko bardzo drogie luksusowe hotele z filmów i hostele dla studentów. I w żadnej z tych kategorii nie ma nic złego. Ale kiedy zaczęłam odkrywać kreatywne miejsca, takie które prowadzą miejsca w zrównoważony sposób, które mają ciekawą ofertę dla gości, które dbają o design i ogólnie o doświadczenia, to przepadłam. To jest po prostu inne hotelowe i wakacyjne doświadczenie! To jest doświadczenie na poziomie zmysłowym. Te hotele często mają zapach, smaki, muzykę. Oferują spójne z tym wszystkim atrakcje, jak na przykład warsztaty medytacji, aromaterapii czy jogi. Na miejscu spotyka się bardzo ciekawe osoby, które szukają podobnych doświadczeń. Prowadzi się inspirujące rozmowy i nawiązuje ciekawe znajomości. Ja ogólnie fascynuję się każdym rodzajem podróżowania. Moja siostra poleciała sama na kilka miesięcy na Kostarykę z plecakiem i codziennie wysyła mi zdjęcia. Podglądam na IG podróże polskich podróżników, od takich którzy śpią w namiotach czy hamakach po vany. Bardzo długo nie mogłam znaleźć nic dla siebie w polskiej sieci. Było bardzo dużo treści poświęconej taniemu podróżowaniu. To jest dla mnie bardzo ok, cieszę się, że ktoś o tym pisze i sprawia, że wyjazdy są dostępne dla szerokiego grona ludzi. Najlepiej. Ale to nie było dla mnie. Luksusowe wyjazdy w hotelach pełnych blichtru też nie do końca mi odpowiadały. Dlatego zaczęłam tworzyć bloga i profil na Instagramie Travelicious, bo czułam, że więcej osób szuka takiego podróżowania jak ja. Bardziej po środku. Kreatywnego, pomysłowego noclegu, jakiegoś doświadczenia. Ja mam wspaniałych obserwatorów, najlepszych. Bardzo często po rekomendacji jakiegoś miejsca przeze mnie jest full booker na kilka tygodni. Nawet teraz, kiedy byłam na Malediwach to w trakcie mojego pobytu przyleciały 2 rodziny z Polski. A w ciągu najbliższych miesięcy mają tam kilkanaście polskich rezerwacji. Niesamowite. I tak jest zawsze. Dlatego kocham to robić. Bo wiem, że jest w Polsce grupa osób, dla których takie rzeczy są ważne, a takich treści wciąż brakuje. Seniorzy w Polsce: "Teraz już wiemy, co oni czują na co dzień. Nasza kwarantanna się skończy. Ich już nie" Jeśli myślisz, że ten wywiad z Joanną Mielczarek ze Stowarzyszenia mali bracia Ubogich będzie utyskiwaniem na los samotnych seniorów w Polsce, to się grubo mylisz. Ta rozmowa może śmiało nosić tytuł "zmieniającej życie". O prawdziwej istocie bliskości, zrozumieniu i bycia ze sobą, a nie obok siebie, słuchania siebie nawzajem, a nie opowiadania o sobie. Nie tylko w czasie świąt. Książka w całości stworzona została przez kobiety – przypadek? Trochę przypadek, ale wyszło idealnie! Kiedy zrodził się pomysł publikacji i szukałam osoby do wsparcia (bo od początku album chciałam wydać samodzielnie, bez udziału wydawnictwa - chciałam mieć stuprocentowy wpływ na każdą rzecz, która w moim albumie się znajdzie), natrafiłam na moją wydawczynię, Martę Niemirę. To ona zaproponowała współpracę z Gracją Zegarowicz, ogromnie utalentowaną projektantką, która odpowiada za całą oprawę wizualną tego projektu - przez www, okładkę książki, skład, naklejki, dodatki, nawet świecę. Gracja ma świetne wyczucie stylu, stworzyła książkę, która jest jednocześnie bardzo w trendach, ale również jest ponadczasowa - będzie tak samo piękna również za 10 lat, jak zmieni się moda w designie. Do naszego zespołu dołączyła również Małgosia Minta, która zajęła się redakcją, oraz Zuzia Przybyszewska, autorka ilustracji. Pracowało nam się rewelacyjnie! Przez cały proces czułam, że mam z każdej strony wsparcie - o każdej porze dnia i nocy, bo tak - proces wydawania książki to bardzo często wyzwania, praca w nocy bo gonią terminy, w ostatniej chwili nawet zmieniłyśmy cały koncept pudełka - i nikt nie powiedział „słuchajcie, już za późno” - tylko każda z nas wzięła się za swoją część roboty, i dzięki temu się udało. Dziewczyny nie odpuściły na żadnym etapie, dbały o każdy element tak bardzo jakbym robiła to sama. Było warto. Bo dzięki temu powstała książka na światowym poziomie, przepiękna, kolorowa, pomysłowa, z najwyższej jakości materiałów. Sam papier wybierałyśmy trzy tygodnie! Kobieca wrażliwość i styl okazały się nieocenione. Kobiecy zespół to kobieca premiera, dlatego książka pojawiła się w sprzedaży 8 marca. Masz takiego guru podróży, konta, które śledzisz, które Cię inspirują? Guru to jest bardzo mocne słowo dla mnie. Nie mam takich osób w Internecie. Ale na pewno bardzo lubię oglądać inspirujące dziewczyny, bo wnoszą dużo słońca do mojej codzienności. Na pewno uwielbiam Olę z @poemswonderland, @lositalianos, podróże @diaryofdays czy relacje z wyjazdów @sliwkamarta. Generalnie lubię jak osoby, które obserwuję w Internecie wyjeżdżają, bo mnie naprawdę pasjonują podróże i po prostu jest to zawsze dla mnie najciekawszy temat. Jeśli chodzi o moje inspiracje to staram się ich szukać poza Internetem, bo mam wrażenie, że wtedy tworzy się najbardziej oryginalne rzeczy i można wyrwać się odrobinę z powielania pewnych schematów. Więc mam taki nawyk, że co roku oglądam nagradzane prace reklamowe na Festiwalu w Cannes, uwielbiam reklamy i jest to bardzo kreatywna branża. Staram się odwiedzać Muzea Sztuki Nowoczesnej w każdym miejscu, w którym jestem. Sztuka nowoczesna bardzo mnie otwiera i pobudza kreatywność. Nie jestem jakaś wielką fanką muzealnictwa, ale moja siostra zajmuje się tym tematem i nauczyła mnie trochę tej pasji. To pozornie może wydawać się bardzo odległe z tym czym ja się zajmuję, ale to właśnie szukanie inspiracji bardzo daleko najbardziej sprzyja nowym pomysłom. Inspirują mnie oczywiście podróże. Banał, ale tak jest. Zawsze podczas wyjazdów mam uszy i oczy szeroko otwarte, wypatruję nowości, trendów, obserwuję ludzi, godzinami studiuje karty menu. To bardzo mnie interesuje. Kocham również książki, albumy, filmy i seriale. Ale mam wrażenie, że trochę inaczej je odbieram, bo wypatruję często właśnie odniesień do miast, do krajów, do fotografii. Dla mnie na przykład taki film jak „Zimna Wojna” czy „Skyfall” to kategoria filmów, które mogłabym oglądać bez dźwięku, bo mnie tam głównie interesują kadry. Właśnie tak szukam inspiracji do zdjęć, które robię, do nietypowych połączeń kolorów. Tak mam od zawsze. Nie ma się już co łudzić - koronawirus szybko nas nie opuści - jak podróżować w dobie pandemii? Podróżowanie w czasie pandemii jest możliwe, ale jest dużo bardziej wymagające i kosztowne. Przede wszystkim testy, sprawdzanie obostrzeń i znoszenie nieprzyjemności takich jak lot w maseczce. Ale ja podchodzę do tego bardzo rozsądnie. Po pierwsze - wybieram kraje, które wymagają testów, dzięki temu już na pokładzie samolotu są tylko osoby z negatywnym testem. Maseczka podczas lotu? Myślę o tym jak o wyzwaniu, jak o takim czasie, o którym kiedyś będziemy sobie wzajemnie opowiadać. Nie jest wygodnie, wiadomo. Ale jest bezpiecznie. Na miejscu przestrzegam restrykcji, nie przeginam. Przed powrotem robię test, nawet nie po to, aby uniknąć kwarantanny, ale po to, by mieć pewność, że wracam zdrowa i nikogo nie narażę na niebezpieczeństwo. Podróżowanie jest bardzo ważną częścią mojego życia i po prostu biorę to wszystko na klatę. Może nie jest najwygodniej, może to nie są destynacje które wybrałabym normalnie, ale jak jest ciepło, plaża i ocean, to nawet w maseczce bardzo mnie to cieszy.
Aleksander Doba zmarł podczas zdobywania Kilimandżaro. „Dla niego niemożliwe nie istniało”
22 lutego, podczas zdobywania „Dachu Afryki” zmarł Aleksander Doba. Miał 74 lata. Wybitnego podróżnika w mediach społecznościowych żegna Martyna Wojciechowska.
Aleksander Doba nie żyje. Zmarł podczas zdobywania Kilimandżaro 22 lutego zmarł Aleksander Doba - wybitny polski kajakarz, „Podróżnik Roku 2015” National Geographic, człowiek, który jako pierwszy przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki z kontynentu na kontynent. O jego śmierci poinformowała najbliższa rodzina, za pośrednictwem oficjalnego profilu na Facebook’u podróżnika. W oficjalnym komunikacie czytamy, że 74-letni Aleksander Doba „zmarł śmiercią podróżnika, zdobywając najwyższy szczyt Afryki - Kilimandżaro. Spełniając swoje marzenia”. Szczegóły zdarzenia podał w rozmowie z polsatnews.pl Łukasz Nowak, założyciel Klubu Podróżników Soliści: Mimo prób reanimacji, Aleksandra Doby nie udało się uratować. Wcześniej podróżnik miał czuć się dobrze i nie wykazywał objawów związanych z chorobą wysokościową. Lekarze ze szpitala, do którego go przetransportowano, nie potrafią ustalić bezpośredniej przyczyny zgonu – W takich sytuacjach bywa to zawał serca, ale nie chcemy spekulować – dodał Łukasz Nowak. Zobacz też: Zdruzgotana żona Jana Lityńskiego o śmierci męża. „Straciłam wczoraj swoje życie, serce. Wszystko” Martyna Wojciechowska wspomina Aleksandra Dobę Aleksandra Dobę wspomina i żegna wiele sławnych osób, w tym Martyna Wojciechowska. Dziennikarka i podróżniczka opublikowała na swoim fanpage wzruszający wpis, w którym opowiada o sukcesach i wspaniałym usposobieniu kajakarza: Mimo imponujących wyczynów, sam Aleksander Doba lubił mówić o sobie jako turyście, nie sportowcu. W wielu rozmowach zaznaczał, że kocha odkrywać świat, a także nie boi się nowych wyzwań:
To zdjęcie wstrząsnęło całym światem. Martyna Wojciechowska zdradza jak potoczyły się losy małego chłopca z Nigerii
Zaledwie 5 lat temu do sieci trafiło zdjęcie, które wstrząsnęło całym światem. Fotografia przedstawiająca zaledwie 3 – letniego, wygłodzonego chłopca z Nigerii w prostolinijny sposób uświadomiła nam prymitywność tego pozornie dalekiego kraju. Dziś Martyna Wojciechowska wraca do historii z 2016 roku – jak potoczyły się losy cudem odratowanego dziecka?
Martyna Wojciechowska pokazała zdjęcie chłopca, o którym mówił cały świat Zatrważające zacofanie krajów Afryki wydaje się być niemożliwe w obliczu postępów naukowych innych krajów świata. Często traktujemy sytuację prymitywnych państw jako odległe historie, o których jedynie słyszy się gdzieś tam w telewizji, wykazując ewentualnie odrobinę skruchy. Martyna Wojciechowska od lat angażuje się społecznie w sytuację ludzi Afryki. Ostatnio przypomniała fanom o zdjęciu, które w 2016 roku wywołało szok na całym świecie. 3 – letni chłopczyk z Nigerii został wygnany z domu z powodu podejrzenia o czary. Jak potoczyła się jego historia? W 2016 roku zdjęcie małego Nigeryjczyka obiegło cały świat. Chłopiec został wygnany z domu za podejrzenie o czary, które miały być powodem klęski nieurodzaju w jego osadzie. Przez 8 miesięcy samotnie błąkał się po ulicach. Nie otrzymał żadnej pomocy. Duńska działaczka charytatywna, Anja Ringgren Loven, jako jedyna przejęła się losem dziecka – przyjęła go do swojej fundacji, dzięki której mógł zaznać choć odrobinę „normalności”. Zdjęcie, na którym poi chłopca wodą wywołało, tak wówczas potrzebną, międzynarodową dyskusję społeczną. Jak dziś ma się już nie taki mały Nigeryjczyk? Zobacz też: Martyna Wojciechowska zdradziła, jak czule zwraca się do męża, Przemka Kossakowskiego Martyna Wojciechowska zdradza, co stało się z chłopcem Zabobony i wierzenia wydają się nam być tak odległe i abstrakcyjne, że niewielu z nas zdaje sobie sprawę z ich ciągłej obecności w niektórych społecznościach. Martyna Wojciechowska od lat podróżuje po całym świecie zajmując się historiami ludzi, które wstrząsają pierwszym światem. Jakiś czas temu podróżniczka opowiadała nam o życiu Kabuli, albinoski, której odcięto rękę w wieku 13 lat. Dziś Kabula sprawdza swoje siły jako piosenkarka! W Afryce wierzy się, że amulety wykonane z ciała albinosów mają magiczną moc. Sytuacja dziecka z Nigerii była podobna – on także został skazany na śmierć z powodu wierzeń w czary. W ostatnim czasie Martyna opublikowała post, który pokazuje z jak wielkim nieuświadomieniem ludzi Afryki walczą wolontariusze. Losy małego Nigeryjczyka na szczęście potoczyły się w dobrym kierunku. Zobacz też: Martyna Wojciechowska o seksualności osób niepełnosprawnych: "To prawo każdej jednostki ludzkiej" 3 – letni Nigeryjczyk miał wiele szczęścia. Spotkanie z duńską działaczką dało mu szansę na życie, o którym kiedyś nigdy nawet nie słyszał. Trafił do fundacji, gdzie zapewniono mu nie tylko bezpieczeństwo i miłość, ale także możliwość kształcenia się, która może być dla niego wielką pomocą w przyszłości. Często wstrząsające historie opowiadane przez podróżników są dla nas w pewien sposób odległe. W rzeczywistości jednak ludzie żyjący w Afryce, w krajach skrajnie prymitywnych są nam bliżsi, niż możemy zdawać sobie sprawę. Pierwszy świat ma wielkie możliwości – wykorzystanie choć naparstka z nich jest wielką szansą dla ludzi, dla których bogactwo nigdy nie istniało. Zobacz też: Poparzona sportsmenka mimo tragicznych doświadczeń motywuje kobiety na całym świecie. Kim jest Turia Pitt?
Podróżują po świecie... nago. Takich nudystów jeszcze nie widzieliście
Bez butów, bez ubrania, za to z szerokimi uśmiechami i mnóstwem... oryginalnych zdjęć. Tak żyją Nick i Lins, belgijska para, która podróżuje po świecie nago. Swoje przygody opisują na blogu i Instagramie. Co Wy na to?
Nago po świecie: Naked Wanderings Nick i Lins poznali się 12 lat temu i od razu odkryli, że oboje kochają naturyzm. Początkowo z możliwości chodzenia nago korzystali w SPA, później odkryli kluby, kampingi i spotkania dla naturystów, co w końcu skłoniło ich do założenia bloga o tej tematyce. Lockdown spowodowany pandemią koronawirusa zastał ich podczas pobytu w Meksyku - postanowili więc wykorzystać ten czas na odkrywanie wszystkich jego atrakcji...bez ubrania. Belgijska para swoje nagie podróże dokumentuje na blogu i na Instagramie Naked Wanderings, który obserwuje ponad 30 tysięcy osób. Czy w tym szaleństwie jest jakiś większy cel? Tak, misją Nick i Lins jest odczarowywanie mitów, które narosły wokół nagości: Zobacz też: 9 sposobów, by wyglądać dobrze nago Nudyzm i naturyzm w Polsce Choć często używane wymiennie - nudyzm i naturyzm mają różne definicje. Nudyzm to czerpanie przyjemności z bycia nago (niezwiązanej z seksem, ani ekshibicjonizmem), naturyzm to coś więcej - to cała filozofia zbliżenia się do natury, w której nagość jest tylko jednym z elementów. W Polsce i jedno i drugie jest bardzo mało popularne - jako społeczeństwo nie jesteśmy oswojeni z nagością. Już obiekty wellness, sauny i baseny objęte tzw. "strefą beztekstylną" budzą w wielu osobach niechęć i wstyd. Mimo to, nad naszym, polskim Bałtykiem od lat funkcjonują plaże nudystów! Osoby, które mają ochotę na słoneczną kąpiel w stroju Adama, bądź Ewy, mogą zrobić to między innymi na plaży w Chałupach (pomiędzy Kuźnicą i Chałupami), Pogorzelicy (najdłuższa plaża dla nudystów na wybrzeżu), czy w gdańskich Stogach.
Joanna Pajkowska: „Każdy sztorm kiedyś się kończy”. Rozmawiamy z pierwszą Polką, która samotnie opłynęła świat
W ubiegłym roku spędziła na morzu 216 samotnych dni, walcząc ze sztormem, awarią autopilota i własnymi słabościami. Joanna Pajkowska jest pierwszą Polką, która opłynęła kulę ziemską bez zawijania do portu. Jak podkreśla, samotność wcale jej nie przeraża, a każdy sztorm musi się kiedyś skończyć. W specjalnym wywiadzie dla Kobieta.pl opowiada nam o najtrudniejszych i najpiękniejszych chwilach swojej wyprawy.
Joanna Pajkowska – pierwsza Polka, która samotnie opłynęła kulę ziemską Przed nią dokonało tego tylko trzech polskich żeglarzy: Henryk Jaskuła, Tomasz Lewandowski i Szymon Kuczyński. W 2019 roku Joanna Pajkowska jako pierwsza Polka w historii ukończyła samotny rejs dookoła świata bez zawijania do portu. Spędziła na morzu 216 dni i 16 godzin, przepływając 29 tysięcy mil, słynną trasą wokół trzech przylądków (Dobrej Nadziei, Leeuwin w Australii i owianego złą sławą przylądka Horn). Nie było łatwo. Podczas sztormu w rejonie Hornu zmagała się z ekstremalną pogodą i zepsutym autopilotem, a jakby tego było mało – upadła i połamała żebra. Swoją samotną wyprawę Joanna Pajkowska podsumowała jednak z uśmiechem. 28 kwietnia, zawijając do portu w Playmouth, przyznała, że ma mieszane uczucia: „Z jednej strony radość, że udało się zrealizować to wielkie marzenie-wyzwanie, z drugiej żal, że to się już kończy…”. Co ciągnie panią kapitan na morze? I jak radzi sobie z samotnością? W rozmowie z Kobieta.pl Joanna Pajkowska opowiedziała nam o najtrudniejszych i najpiękniejszych momentach swojej niezwykłej wyprawy. -- Anna Bukowska-Strulak: Woli Pani zwrot „kapitan” czy „kapitanka”? Joanna Pajkowska: Do tej pory nikt jeszcze nie nazwał mnie „kapitanką”. Oficjalnie wszyscy mówią do mnie pani Kapitan. Więc już się przyzwyczaiłam, że jestem pani Kapitan. Ale najbardziej lubię jak mi się mówi po imieniu. Bo na jachcie wszyscy są zawsze "na Ty". Czy żeglarstwo to wciąż męska domena? Faktycznie jest to dziedzina zdominowana przez mężczyzn, ale ja właściwie nie wiem dlaczego. Żeglarstwo nie wymaga przecież wielkiej siły fizycznej, gdzie mężczyźni rzeczywiście mogliby mieć przewagę. Natomiast żeglujących kobiet jest coraz więcej. Gdy spotykam się z kobietami to mam fantastyczny odzew. Mówią mi, że też by spróbowały. Więc może po prostu trzeba im pokazać, że na wodzie jest fajnie. Ja zawsze mówię, że to wszystko jest w głowie. Mamy zakodowane, że to może być niebezpieczne, ale to wcale nie jest prawda. Nie uważam, żeby żeglarstwo było bardziej ryzykowne niż wspinanie się na wysokie szczyty. Jeśli spełnia się odpowiednie warunki to wcale nie jest niebezpiecznie. Jest coraz więcej kobiet, które doceniają tę dyscyplinę. Poza tym, nie trzeba od razu samotnie opływać świata, można po prostu pojechać na wakacje na łódkę i to też jest super. Spędziła pani ponad 216 dni samotnie na oceanie. W tym także święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok. Jak poradzić sobie z samotnością przez tak długi czas? Jeżeli mówimy o świętach, to ja chyba po prostu nie mam do nich jakoś szczególnie emocjonalnego stosunku. Często wyjeżdżałam na święta jeszcze będąc młodą osobą i nie mam przekonania, że zawsze trzeba je spędzać przy stole z rodziną. Natomiast samotność na oceanie to zupełnie inny temat – i nie każdemu to pasuje. Znam świetnych żeglarzy, którzy mieli takie pomysły, ale przerażała ich wizja samotnego rejsu. Człowiek jest z natury zwierzęciem stadnym i to normalne, że mamy potrzebę przebywania z ludźmi. U mnie było tak, że ja najpierw sobie to wymyśliłam. Miałam takie marzenie, żeby przepłynąć samotnie kulę ziemską i aspekt samotności po prostu zszedł na dalszy plan. Jeśli się bardzo chce coś zrobić, to można wszystko przeskoczyć i pokonać także uczucie samotności. Czego najbardziej brakuje, kiedy jest się na środku oceanu? Mam takie podejście, że będąc na morzu w ogóle nie zastanawiam się nad tym, czego mi brakuje. Negatywne myślenie jest bardzo niewskazane, bo i tak nie jest łatwo. Już przy poprzednim rejsie w naturalny sposób starałam się po prostu nie skupiać na tym, że nie mogę wziąć prysznica, czy nie mam pod ręką ulubionych owoców. Ja nie miałam nawet dostępu do internetu, ani telefonu. Mogłam tylko wysyłać maile przez satelitę, czasami udało się dołączyć małe zdjęcie. Tak samo z towarzystwem. Nie myślisz o tym, że dobrze byłoby z kimś pogadać, albo że ktoś pomógłby mi coś przytrzymać. Ze wszystkimi problemami czy usterkami trzeba sobie samemu poradzić. Ale potem jest satysfakcja, że dałam radę bez niczyjej pomocy. Podczas rejsu przeżyła pani ekstremalne temperatury, a także sztorm, który zakończył się poważną usterką i wypadkiem. Co było dla pani najtrudniejsze podczas całej wyprawy? Podczas sztormu uszkodził się autopilot, ale na problemy techniczne trzeba się przygotować. One zawsze są, bo to jest długa droga i zawsze coś na łódce się psuje. Nie da się oczywiście przewidzieć wszystkiego, ale na usterki techniczne i sztorm byłam gotowa. Również mentalnie, bo wszystko jest tak naprawdę w głowie. Jak się do czegoś przygotujemy, to nie ma później momentów zwątpienia czy poczucia, że coś jest nie tak. Miałam jedną nieprzyjemną sytuację podczas sztormu: rzuciło mną, wylądowałam na uchwycie i połamałam sobie żebra. To było strasznie bolesne. Najpierw przez pół minuty nie mogłam w ogóle złapać oddechu, bo mnie po prostu zatkało. Potem przez jakiś czas każdy ruch był bardzo bolesny. Oddychanie też było utrudnione. Łykałam więc środki przeciwbólowe, żeby normalnie funkcjonować, bo przecież nie było nikogo, kto mógłby za mnie wszystko zrobić. Zresztą, na lądzie z połamanymi żebrami też nic się nie robi. Czy był taki moment w trakcie wyprawy kiedy pani się bała? Na morzu nie odczuwam strachu. Owszem, mam świadomość tego, że może być niebezpiecznie z różnych powodów i czasem czuję lęk, ale to nie jest paraliżujące. Zdarzały mi się sytuacje, gdy tuż przed łódką wyskoczył pionowo do góry wieloryb – a ja przepłynęłam nad nim dosłownie chwilę później. Gdyby to się wydarzyło parę minut później, pewnie zwaliłby mi się na pokład. Więc mam świadomość, że różne rzeczy mogą się wydarzyć, ale staram się nie myśleć o nich i nie martwić się na zapas. Gdy jestem 7 miesięcy na morzu, wolę skupić się na tym, że mam dookoła przyrodę i wręcz jestem jej częścią. To jest dla mnie bardzo ważne. Współpracujemy ze sobą, choć ta przyroda nie zawsze jest przyjazna. Często zdarzają się takie bliskie spotkania z wielorybem? Tak, to się zdarza. Przy dużych jednostkach i większej prędkości nie jest to odczuwalne, ale jeśli mały jacht zderzy się z taką ważącą kilka ton ścianą, może się poważnie uszkodzić. Zwłaszcza, że wielorybów jest ostatnio na morzach coraz więcej. Gdy pierwszy raz płynęłam przez Atlantyk i w końcu zobaczyłam fontannę wieloryba, było to naprawdę duże przeżycie. Kiedy wracałam tę samą trasą dwa lata temu, właściwie każdego dnia wieloryby dawały o sobie znać. A jak zareagował na ten pomysł pani mąż. Czy mają coś przeciwko żeby pani płynęła sama Pani mąż też jest żeglarzem więc doskonale wie z czym to się wiąże. Taka samotna podróż. I jak zareagował na tę decyzję pani o tym żeby właśnie wypłynąć samotnie i popłynąć całą kulę ziemską. Mam duże szczęście bo mój mąż jest bardzo wyrozumiały. Rozumie, że to są moje marzenia. Od razu wiedziałam, że nie będzie pytał „po co ci to?”, tylko będzie mnie wspierał i pomagał. Uważa, że samotne żeglarstwo jest bez sensu i traktuje je towarzysko. Więc mamy zupełnie różne podejścia, ale on to rozumie i akceptuje, a do tego bardzo mnie wspiera. Ale macie też dość długi staż, jeśli chodzi o wspólne pływanie. Tak, wspólnie prawie opłynęliśmy dookoła świat. Wtedy jeszcze nie byliśmy małżeństwem. Dwie różne osoby przez tak długi okres czasu na jednej małej łódce to naprawdę duże wyzwanie i mocny test dla związku. Wiele par po powrocie z takiej wyprawy rozstaje się. Nam na szczęście udało się wrócić razem. Przetrwaliśmy nie tylko sztormy i inne trudności, ale obroniliśmy też naszą relację. Jak wygląda codzienne funkcjonowanie na jachcie? Jak pozwolić sobie na sen, gdy jest się samemu na środku oceanu? No cóż, człowiek musi spać – nie ma co z tym dyskutować. Można zarwać dobę, ale później jest się po prostu nieprzytomnym – a to niebezpieczne. Podczas moich pierwszych samotnych rejsów nauczyłam się już, że trzeba się zmusić do spania i spać wtedy, kiedy tylko jest taka możliwość. Najczęściej było tak, że spałam bez przerwy maksymalnie 30-40 minut, a potem się budziłam, żeby sprawdzić, czy na przykład nie płynie na mnie jakiś większy statek. To chyba największe niebezpieczeństwo, gdy jest się małym jachtem i nie ma pewności, że ktoś z większej jednostki na pewno cię widzi. W niektórych miejscach ruch jest większy, w innych mniejszy, ale ryzyko zderzenia z jakimś większym statkiem zawsze istnieje. Jeśli wszystko było w porządku, szłam dalej spać na kolejne pół godziny. Łącznie miałam na pewno około 5-6 godzin snu na dobę, tyle, że w kawałkach. Ale mój organizm szybko się przestawiał na taki system, nie potrzebowałam nawet budzika. Poza tym, śpię bardzo czujnie i chyba podświadomie słyszę, że coś się zmienia, na przykład gdy wiatr się wzmaga – i wtedy od razu reaguję. Zgaduję, że czas na pokładzie raczej się nie dłuży? Na jachcie nie ma nudy, ale mam ze sobą Kindle’a z książkami, jestem też fanką sudoku, więc zawsze można się czymś zająć. Podczas ostatniej wyprawy przeczytałam 75 książek. Ale prawda jest taka, że na łódce zawsze jest coś do roboty. Co jakiś czas trzeba przygotować posiłek, albo zająć się nawigacją. W dzisiejszych czasach nie jest to aż takie skomplikowane, bo mamy GPS, dzięki któremu dokładnie wiemy, gdzie jesteśmy. Kiedyś pozycję trzeba było ustalać na podstawie pomiarów wysokości słońca i obliczeniach, teraz to o wiele łatwiejsze. Trzeba jednak sprawdzać prognozy pogody i w razie potrzeby delikatnie zmieniać kurs, żeby nie wpakować się w najgorszy sztorm. Jeśli widzę, że przede mną 10-metrowe fale, sprawdzam, czy nie da się jakoś ich ominąć. Czasami wystarczy trochę zboczyć z kursu i już mamy tylko 8 metrów. Co najbardziej ciągnie panią na morze? Myślę, że bycie w naturalnym środowisku, bycie częścią przyrody. Ta potrzeba naturalnego otoczenia, żywiołu zawsze była u mnie bardzo silna i dawała o sobie znać jeszcze zanim zaczęłam żeglować. Gdy na południu przelatywały albatrosy, mogłam je obserwować godzinami, bo są tak piękne. One po prostu wiszą nad wodą, w ogóle nie widać żadnego ruchu skrzydeł, a mają trzy metry rozpiętości! Tak naprawdę wszystkie te momenty kiedy nie było źle, było pięknie. Czy miała pani chwile zwątpienia albo załamania podczas rejsu? Nie, myślę, że to kwestia nastawienia. Ja wiedziałam, że będzie trudno, wiedziałam, że będzie zimno, byłam na to gotowa. Jeszcze zanim wypłynęłam wszyscy mówili mi, że za najgorszy jest przylądek Horn, a potem będzie już z górki. Więc ja sobie ułożyłam w głowie, że jak przepłynę Horn, to będę już prawie w domu. Tymczasem za przylądkiem warunki były nawet trudniejsze: okropne fale, silny wiatr i do tego było bardzo zimno. Ten sztorm był chyba najgorszy, bo niespodziewany – i najbardziej mnie sponiewierał. Wypadłam z kokpitu i uderzyłam w coś twarzą. Nie bolało, ale wyglądało to dość nieciekawie. Więc miało być z górki, a okazało się, że musiałam jeszcze powalczyć z żywiołem. Ostatnie dwa miesiące nie były wcale łatwe. Uważam jednak, że bardzo dużo zależy od nas samych. Nie miałam chwil załamania, bo wszystko jest tak naprawdę w głowie. Wierzę w to, że wszystko, co złe, jest chwilowe. Nawet jak przyjdzie sztorm, to za parę godzin wiatr osłabnie i będzie lepiej. Jestem optymistką i uważam, że to co złe, kiedyś musi się skończyć. Dotyczy to nie tylko pogody, w życiu trzeba myśleć tak samo. -- Joanna Pajkowska, polska żeglarka i kapitan jachtowy, przepłynęła ponad 250 tysięcy mil morskich. Ma za sobą liczne rejsy i regaty solo lub dwuosobowe. W 2019 roku jako pierwsza Polka samotnie i bez zawijania do portów opłynęła świat. Jej rejs solo non-stop został nagrodzony najważniejszym żeglarskim wyróżnieniem: Srebrnym Sekstantem w kategorii Rejs Roku 2019. Joanna Pajkowska została też Człowiekiem Roku magazynu „National Geographic” i zdobyła nagrodę Travelery w kategorii Człowiek roku i wyczyn roku.
Rzuć pracę i rusz w podróż - rozmawiamy z inspirującą parą!
Pola ryżowe na Bali, lodowce Patagonii, rajskie plaże u wybrzeża Chile – tak przez wiele miesięcy wyglądała codzienność pary prowadzącej podróżniczego bloga We Just Passing. Poznajcie historię Darii i Piotrka!
Dziś zamiast cyklu Kobieta w podróży, mamy dla Was wywiad z inspirującą parą podróżników. We Just Passing to blog pary, która postanowiła, że zamiast wspólnej jazdy autobusem do pracy, woli wspólnie odkrywać świat. Razem zjechali tysiące kilometrów, odwiedzając miejsca takie jak Indonezja, Argentyna, Chile czy Malezja. Na swoim koncie mają dziesiątki podróży, w tym 4 miesiące spędzone na Bali i pół roku van life – podróży „ogórkiem” przez Amerykę Południową. Nam opowiadają o tym co dają im podróże, czego nie warto zabierać jadąc w tripa i jakie są ich kolejne plany. A do tego pokazują niesamowite zdjęcia. Jak zaczęła się Wasza przygoda z podróżami? Jak to się stało, że staliście się podróżnikami? Piotrek: Mnie do podróży i odkrywania tego, co nieznane, ciągnęło od kiedy pamiętam. Gdy byłem mały, rozkładałem sobie po całym pokoju arkusze papieru i rysowałem wieloryby [śmiech]. Pamiętam też jak rodzice czytali mi na dobranoc National Geographic – gdy miałem 5,6 lat zamówili mi prenumeratę i co miesiąc dostawałem porcję podróżniczych inspiracji. Także myślę, że chęć poznawania świata miałem w sobie od zawsze, po prostu potrzebowałem kogoś, kto będzie to robił ze mną, z kim będę mógł dzielić radość z odkrywania nowych miejsc. Dlatego potrzebowałeś Darii! Piotrek: Dokładnie, dlatego potrzebowałem Darii [śmiech]. I tak zaczęło się nasze wspólne podróżowanie. Decyzja o tym, żeby rzucić pracę i wyjechać na drugi koniec świata to poważny krok. Mieliście jakieś wątpliwości? Daria: Dla mnie to nie był żaden problem, bo raz – miałam takie przeświadczenie, że teraz jest moment na takie rzeczy – kiedy nie mamy dzieci, kredytu, zobowiązań. Poza tym, do pierwszego wyjazdu zainspirowali mnie ludzie, którzy robili to w wieku 35 lat, w momencie, w którym dosięgnęło ich wypalenie zawodowe. A ja chciałam to zrobić zanim się zawodowo wypalę, nie chciałam mieć poczucia, że muszę od czegoś uciekać. Piotrek: No, a poza tym, po co czekać do 35 lat? Jak nas złapie zawodowe wypalenie, to wyjedziemy po raz kolejny [śmiech]. Skoro już jesteśmy przy tym temacie, macie jakieś rady dla osób, które rozważają taką życiową rewolucję? Piotrek: Wbrew pozorom, nie przygotowywać się za bardzo. Niestety, gdy robisz duży research, oglądasz zdjęcia, czytasz relacje, to zaczynasz się nastawiać. A rzeczywistość – niezależnie od tego w jak pięknym miejscu nie jesteś – nigdy nie wygląda jak zdjęcie w Photoshopie. I potem może przyjść rozczarowanie. Że woda nie jest tak krystalicznie czysta albo świątynia tak monumentalna jak na zdjęciach, które oglądałeś. Daria: Tak, to prawda. Choć oczywiście warto poczytać o tym jakie zabrać ze sobą leki albo na co się zaszczepić. Po prostu nie można tego robić za dużo. I najlepiej bez zdjęć. Moja rada byłaby też, żeby zapakować o 5 kg mniej niż planujesz. Znaczna część świata jest naprawdę cywilizowana, i o ile nie jedziesz do dżungli w Amazonii, to będziesz mógł kupić ten swój pilniczek czy śrubokręt. To jaka była najbardziej niepotrzebna rzecz, którą wzięliście w podróż? Piotrek: Noże do kartonu. Nie pytaj dlaczego to wzięliśmy. Daria: Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że na każdym targu jesteś w stanie kupić za grosze nóż, którym potniesz wszystko, karton również. [śmiech] Do dziś nie wiemy co nam przyszło do głowy, gdy je pakowaliśmy. A jakie są Wasze podróżnicze wspomnienia? Widoki, a może smaki, które najbardziej zapadły Wam w pamięć? Daria: Dla mnie to chyba był zapach kadzideł na Bali… Codziennie o 7 rano gospodyni domu, gdzie mieszkaliśmy, rozstawiała po całym ogrodzie i mieszkaniu koszyczyki z kwiatów, w które włożone były małe kadzidełka. To ichniejszy sposób dziękowania Bogom za kolejny dzień. Piotrek: Dla mnie jednym z takich wspomnień był zachód słońca w Argentynie. Pamiętam, że jechaliśmy wtedy do Buenos Aires. Był idealnie płaski horyzont i zachód słońca dawał całą paletę barw. A wokół tylko pampa i guanako (takie małe lamy). Daria: Ja też bardzo dobrze wspominam Buenos Aires – jest chyba piękniejsze niż Paryż! A odkładając na bok piękne miejsca i widoki, umiecie powiedzieć co Was w podróży fascynuje? Piotrek: Otwieranie głowy. Podróż otwiera Ci głowę na wszystko co nowe i pokazuje, że to, do czego jesteś przyzwyczajony, wcale nie musi być aż takie dobre i fajne. Może ktoś gdzieś na świecie obiera ogórka w inny sposób niż Ty i ten jego sposób jest lepszy. Bardzo Wam dziękuję za poświęcony czas i rozmowę. Na koniec zdradźcie jeszcze jakie są Wasze plany na kolejną podróż? Daria: Filipiny! Piotrek: Moim marzeniem jest zobaczyć Himalaje. A że Daria chciałaby pojechać na Filipiny, to wygląda na to, że mamy już zaplanowaną nie tylko jedną podróż, ale dwie!
16 najczęściej publikowanych miejsc na INSTAGRAMIE
Luwr w Paryżu, most na Brooklynie w Nowym Jorku, Koloseum w Rzymie - zobaczcie 16 najczęściej publikowanych miejsc świata na Instagramie.
Instagram co roku publikuje listę podsumowującą najpopularniejsze miejsca, których zdjęcia, za jego pośrednictwem, udostępniają użytkownicy. Najczęściej lista pokrywa się z turystycznymi destynacjami. Wygląda na to, że cały czas popularne są miejsca w Stanach Zjednoczonych, ale też żelazne punkty wycieczkowych programów np. paryska wieża Eiffle’a, Luwr czy kamienice Gaudiego w centrum Barcelony. Koniecznie zobaczcie, dokąd warto się wybrać, Instagram prawdę Ci powie. Disneyland W Kalifornii to zdecydowanie najczęściej fotografowane miejsce na Instagramie. Nic dziwnego, o amerykańskim parku rozrywki, Disneylandzie mówi się, że jest najszczęśliwszym miejscem na ziemi. I świetną rozrywką dla całej rodziny. Universal Studios Properties Będąc w południowej części Stanów, turyści chętnie odwiedzali też w 2016 roku studio Universal i sprawdzali jak od kuchni wygląda produkcja i scenografia największych hitów Hollywood. Central Park Najbardziej zielony i największy park w Nowym Jorku, który latem zamienia się w wielką piknikową polanę, a zimą można tam pojeździć na łyżwach. Times Square Również w Nowym Jorku, samo centrum mieniące się tysiącami świateł i zmieniającymi się błyskawicznie billboardami. Podejrzewamy, że Times Square robi furorę na Instagramie niezależnie od roku Wieża Eiffle’a Być w Paryżu i zobaczyć wieżę Eiffle’a – to absolutny must see. Legendarna wieża tuż przy Polach Marsowych zachwyca użytkowników Instagrama. Muzeum Luwr w Paryżu Przepiękna architektura Luwru i jego bogate zbiory przyciągają prawdziwe tłumy. Zajmuje 6. miejsce na liście. Las Vegas Strip Popularność filmu Kac Vegas mówi wszystko – co dzieje się w Vegas, zostaje w Vegas. Jednak zdjęcie zachodzącego słońca nad tym miastem kasyn na pustyni zawsze warto zrobić. Santa Monia Pier Miejsce dobrej zabawy w Kaliforni? Santa Monica Pier. Brooklyn Bridge Pamiętacie scenę z Seksu w wielkim mieście, w której Miranda spotyka się ze swoim mężem w połowie mostu? To właśnie Brooklyn Bridge. Kochają go fotografowie i filmowcy. Nie dziwimy się wcale. Vystavka Dostizheniy Narodnogo Khozyaystva/ Moskwa Park rozrywki w Moskwie, do którego ściągają tłumy. Wbrew pozorom to nie Plac Czerwony jest najczęściej wrzucany na Instagram, a właśnie Vystavka Narodnego Khozyaystva. Siam Paragon/ Bangkok Jedno z największych centrów handlowych w Bangkoku, Siam Paragon zaskakuje architekturą i pysznym tajskim jedzeniem. Koloseum w Rzymie Rzymskie Koloseum to jeden z najpiękniejszych zabytków Wiecznego Miasta. Potężne, wiekowe i bardzo fotogeniczne. Madison Square Garden W tym nowojorskim miejscu z pewnością spotkacie gwiazdy największe gwiazdy światowego formatu. Lotnisko LAX Los Angeles To dość zaskakujące, że na 14. miejscu listy Instagrama znalazło się lotnisko w Los Angeles. Jednak to właśnie tam najczęściej meldują się użytkownicy. Tower Bridge Monumentalny i historyczny Tower Bridge w Londynie wygląda genialnie na tle zachodzącego słońca nad Tamizą. To piękno zauważają tysiące użytkowników Instagrama. Barcelona centrum Barcelona jest jednym z najpiękniejszych miast w południowej Europie. Jej centrum usiane architekturą spod ręki Antonio Gaudiego np. Casa Mila zachwyca i skłania do uwieczniania na zdjęciach. Dziwimy się tylko, że Barcelona zamyka listę, a nie ją otwiera.
Pierwsza kobieta, która zwiedziła CAŁY świat
Cassie DePecol podróżowała przez dwa lata, odwiedzając 180 krajów na świecie. Jest pierwszą kobietą, która objechała dosłownie cały świat.
Na Instagramie Cassie DePecol obserwuje prawie 57 tysięcy osób. Nic dziwnego, w końcu jako pierwsza zwiedziła prawie cały świat, czyli dokładnie 180 krajów na wszystkich pięciu kontynentach. Aby tego dokonać 27.letnia Amerykanka rozpoczęła swoją podróż w lipcu 2015 roku, 254 razy wsiadała na pokład samolotu. Pochodząca z Connecticut Cassie planuje zostać pierwszą kobietą, która samotnie zjechała wszystkie 196 kraje. Podróże były marzeniem pani DePecol jeszcze w szkole, chciała odkrywać historię, tradycję, religię i kulturę nacji z całego globu. Jednak taka wyprawa wymagała odpowiednich przygotowań, również finansowych. Cassie szacuje, że do tej pory wojaże pochłonęły ok. 198 tysięcy dolarów, jednak znaczna część tej sumy pochodziła od sponsorów. Z ich pomocą dziewczyna nakręciła też film dokumentalny z wyjątkowego projektu. fot. Instagram/ expedition_196 Zakwaterowanie zapewniały jej rozmaite hotele, w zamian za barterową reklamę w mediach społecznościowych. Aktualnie Cassie DePecol przebywa na Kubie, ale do końca misji zostało jej już tylko kilka krajów. Trzymamy kciuki i podziwiamy reportaż na Instagramie! ZOBACZ TEŻ: 5 TOP BLOGÓW PODRÓŻNICZYCH 20 NAJBARDZIEJ TURYSTYCZNYCH MIEJSC NA INSTAGRAMIE