"Po chwilach wielkich uniesień, czas magii skończył się jak romantyczny film na literach końcowych" - Psychoterapeutka wyjaśnia, co nas gubi w związkach
Wiosna nazywaną jest porą miłosną. Prawie każdy marzy o wielkiej miłości, czyli szczęśliwym długim związku, ale czy tak wielu z nas jak o nim marzy to potrafi go stworzyć?
Nasza kultura podsuwa nam niestety wzorzec relacji, który jest bardzo daleki od tego jak to powinno zdrowo wyglądać. A co gorsze, to scenariusze znalezienia prawdziwej miłości jakie oglądamy np. w filmach romantycznych czy czytamy w kolorowych magazynach, prowadzą do ogromnej desperacji i uzależnienia od drugiej osoby. Bowiem romantyczne filmy oparte są zazwyczaj na tym okresie pierwszym – czasie zauroczenia, bujania w obłokach, magii pełnej uniesień. A w prawdziwym życiu niewiele jest magii … Agnieszka ma 33 lata. Ma za sobą kilka nieudanych relacji. Mówi o nich, że to było toksyczne. Na początku wszystko wyglądało super. Marcina poznała na imprezie. Czarował ją cały wieczór, stawiał drinki. Szalenie przystojny a wybrał właśnie ją. Odprowadził do taksówki i poprosił o numer. Następnego dnia poszli na kolacje. Rozmawiali całą noc. Był czarujący i zainteresowany jej życiem. Szczegółowo wypytywał o wszystko. Miała wrażenie, że pierwszy raz ktoś ją tak doskonale rozumie. Odprowadził ją do domu i pocałował namiętnie na dobranoc. Pisali potem smsy przez pół nocy. Przez kolejne tygodnie wszystko było jak z bajki. Zaprosił ją do siebie na kolację, którą sam przygotował. Potem był u niej kilka razy, ale nie zostawał na noc, bo musiał rano być w biurze. Chodzili czasem do kina i na spacery. Rozmawiali o tym jak wspaniale byłoby razem wyjechać na wakacje. Ona w głowie budowała już wspólną przyszłość. W sumie nawet pytała go o to czy on chce mieć dzieci i czy myśli poważnie o ślubie. Finalnie wyjechali razem na weekend i nagle coś się stało. Nie wie co, ale on coraz mniej miał dla niej czasu. Rzadziej pisał. Dwa weekendy z rzędu miał „ważne sprawy” i nie spotkali się. Kiedy postanowiła to z nim wyjaśnić i wręcz przymusiła do spotkania, powiedział, że dla niego to za szybko, że jednak nie jest gotowy na związek i zniknął. Nie rozumiała co się stało, bo przecież tak do siebie idealnie pasowali… I tak po chwilach wielkich uniesień, czas magii skończył się jak romantyczny film na literach końcowych … W żadnym filmie romantycznym nie ma rozwinięcia poza nadzieją na „żyli długo i szczęśliwie”. A rzeczywistość jest taka, że wtedy właśnie zaczęło się prawdziwe życie, a tego już w filmach się nie pokazuje. Przewrotnie - to jak to się zaczyna właśnie i później toczy relacja jest fundamentem udanego związku. Ten czas właśnie determinuje to, czy potem będzie szczęśliwie. Bo zupełnie co innego jest ważne na początku relacji, a co innego później. Co innego jest pisać po nocach do nowo poznanej dziewczyny, a co innego kończyć rozmowy wcześnie by położyć się na czas i wyspać do pracy. Co innego zapraszać na kolację, a co innego gotować ją wspólnie. Ania ma 36 lat i randkuje na tinderze od kilku miesięcy. Dużo pracuje, więc tylko wieczorami przed snem może trochę poklikać. Już kilka razy miała tak, że spotykała faceta z bajki, a on po kilku spotkaniach okazywał się beznadziejny. Albo znikał z dnia na dzień, albo przestawał odpisywać. A przecież tak do siebie idealnie pasowali! Co więc się stało? Co robi źle, że oni znikają? Jak powinien wyglądać początek relacji, by odnieść sukces i żyć z kimś długo i szczęśliwie? Przede wszystkim - nie należy robić tego jak w filmach! Bardzo często na początkowych spotkaniach nie słuchamy drugiej osoby tylko koncentrujemy się na tym, żeby się pokazać idealnymi. Zrobić wrażenie a nie naprawdę opowiedzieć o sobie. Wszystko by ta osoba nas „kupiła”. Często także nie słuchamy kogoś dokładnie, a wyłapujemy tylko to co nam w jakiejś osobie podpasuje. Pasuje do tego idealnego wyobrażenia o relacji jakiej my pragniemy i nie zważamy na rzeczywistość. I przez to, jak przychodzi moment, że spędzamy ze sobą więcej czasu, to okazuje się, że ani my nie jesteśmy w stanie doskoczyć do ideału jaki komuś sprzedaliśmy, ani ta osoba nie jest taka jaką sobie wymyśliliśmy. Naturalnie więc, że przychodzi rozczarowanie. Bo bajek nie ma. Jest zwykły prawdziwy człowiek. Są jego potrzeby i nasze potrzeby. Jego zalety i wady, silne strony i słabości. Każdy je ma. I najgorzej, że często oczekujemy, że ktoś wyczuje nasze potrzeby i marzenia. Jeśli tak, to uważamy, że do nas pasuje. NIC BARDZIEJ MYLNEGO… Związek nie ma nic wspólnego z bajką. Jest ciężką pracą dwojga ludzi, którym może na początku towarzyszy trochę chemii, ale to niewielka iskierka która mija jeżeli nie będziemy osadzeni w realnym świecie. Ewelina ma 37 lat i dwa nieudane związki na koncie. Zrobiła sobie nawet listę tego czego nie chce w partnerze, a co jest obowiązkowe. Umawia się często na randki, ale prawie za każdym razem od wejścia już wie, że „to nie to”. A to niski, a to za wysoki, a to za chudy albo za flegmatyczny. Założyła, że nie chce marnować więcej czasu, więc dokonuje szybkiej selekcji. Doszła do wniosku po 20 randkach że nie ma faceta dla niej i że nic już ją ciekawego nie spotka, bo żaden z nich nie zaparł jej tchu w piersiach, jak tamci, z którymi była w związkach. Ogląda filmy na Netflixie i marzy wieczorami o przypadkowym spotkaniu „tego jedynego”. I po każdej kolejnym dniu czy spotkaniu, czy rozmowie jest jeszcze bardziej rozczarowana. Niestety często nie bierzemy pod uwagę, że byli faceci może robili na nas piorunujące wrażenie na początku, ale jednak te związki się nie udały, a często nie rozumiemy dlaczego. Albo też zapominamy o tym, chcąc w kolejnym partnerze znaleźć to, co było dobre w tamtej relacji plus nie będzie niczego złego co tam było złe. A to tak nie działa... Wchodząc w relację powinniśmy zdecydowanie dużo mówić, pytać, opowiadać i zamiast planować od razu przyszłe życie i odhaczać checklist, to poznawać osobę jaka ona jest tu i teraz. Zobaczyć czy ona nam odpowiada i czy do nas pasuje. Pamiętajmy też o tym, że bardziej lubimy to, z czym mamy częściej do czynienia. Tak jak z piosenką, która może nam się na początku nie podoba ale kiedy usłyszymy ją kilkukrotnie, po paru dniach znajduje się na naszej liście ulubionych utworów. Przenosząc to na relacje, im częściej się z kimś spotykamy, im lepiej go poznajemy, może bez omdlenia na początku, ale za to świadomie i faktycznie słuchając kogoś i rozmawiając z tą osobą, tym bardziej go mamy szansę polubić. PARA to system, który nieustannie się zmienia, a partnerzy wpływają na siebie. Dajmy sobie czas i uważnie się słuchajmy. W terapii par psychoterapeuta najpierw koncentruje się na zidentyfikowaniu różnych mechanizmów w parze, które wpływają dobrze, a które źle. Bo zwykle każda z osób widzi tylko swoją część i nie rozumie, że to co robi wywołuje określone konsekwencje także też w drugiej osobie. Często więc zmiana postepowania jednak automatycznie wpływa na zmianę także całej relacji i zachowań drugiej strony. Kiedy strony zobaczą jak ten system działa, to mają szansę zmniejszyć wpływ niefunkcjonalnych zachowań i postaw. Co szybko prowadzi do poprawy funkcjonowania związku. W tym także postaw indywidualnych każdej z osób i jej schematów destrukcyjnych. W pierwszych fazach relacji naturalne jest wzajemne poznawanie się, budowanie bliskiej relacji opartej na zaufaniu, przyjaźni i miłości erotycznej, odseparowywanie się od swoich rodzin i pochodzenia, poznawanie swoich rodzin oraz przekazów rodzinnych, by lepiej siebie rozumieć. Poznając kogoś także sobie odpowiadamy na wiele pytań i weryfikujemy swoje wyobrażenia, pragnienia i potrzeby. I na to potrzebny jest czas i wysiłek. Nie ma tu więc żadnej magii tylko rzeczywistość. I to jest możliwe na płaszczyznach: komunikacji (żeby się usłyszeć), intelektu (aby zobaczyli style przywiązania jakie tworzymy i jakie więzi), emocji (samoregulacji emocjonalnej w sytuacjach niezgody czy kłótni). Pamiętajmy, że bardziej lubimy to, z czym mamy częściej do czynienia. Zjawisko to wyjaśnia przykład dlaczego raz słysząc jakąś piosenkę możemy powiedzieć, że kompletnie nam się nie podoba, a kiedy usłyszymy ją kilkukrotnie w radiu, po paru dniach znajduje się na naszej liście ulubionych utworów. Przenosząc to na relacje, im częściej się z kimś spotykamy i „nucimy” z nim, tym bardziej możemy go polubić. Także za różnice. Bo różnice też się bardzo liczą. To, że one się pojawiają jest kwestią oczywistą i nie bójmy się ich, a nie traktujmy jako coś równie wartościowego jak podobieństwa. Odmienne poglądy, różnice w oczekiwaniach oraz postępowaniu to okazja do pasjonujących rozmów, do rozwoju osobistego, a także do weryfikacji własnego zdania, które nie zawsze musi być najwłaściwsze i dopiero dyskusja z kimś i poznanie jego wizji daje szansę na sprawdzenie tego. Bardzo szkodliwe jest przekonanie, że będziemy zgadzać się z partnerem w każdej sprawie, bo powoduje to znowu nierealne oczekiwania, które negatywnie wpływają na relacje. Silny fundament związku buduje nauka pracowania nad kompromisem oraz konstruktywnego komunikowania swoich oczekiwań, myśli, wyobrażeń. Warto wypracowywać to w drobnych kwestiach by np. w sytuacji gdy pojawią się dzieci, rodzice mogli być jednomyślni, co jest już niezbędne do zdrowego funkcjonowania dzieci. Należy spędzać ze sobą dużo czasu, dzielić się szczerze myślami i wątpliwościami, nie odkładać niezadowolenia na później. Nie wymyślać co ktoś miał na myśli, tylko zapytać o to, bez atakowania kogoś, po to by dobrze druga osobę zrozumieć. Ukryte niedomówienia i nierozwiązane konflikty nie znikną, a wrócą ze wzmożona siłą. Pielęgnowanie odrębności partnerów jest natomiast równie ważne jak budowanie bliskości razem. Należy dać partnerowi czas na samotność, na swoje hobby, na przyjaźnie. Oczywiście mając na względzie określone zasady jakie para powinna ustalić. Wymaga to zaufania danego drugiej osobie, którego nie powinna się oczywiście nadużywać. Nasz ekspert K. Lea Jarmołowicz Psychoterapeuta, socjolog, szefowa Ośrodka CENTRUM Psychoterapeuta, coach i socjolog oraz szefowa Ośrodków CENTRUM. Członek Polskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Integracyjnej, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, ekspert portalu znanylekarz.pl. Od wielu lat wspiera pacjentów, prowadzi ośrodki, a jako ekspert i konsultant psychologiczny publikuje i współpracuje z mediami oraz pomaga osobom publicznym.
Jak znaleźć wymarzoną pracę dla siebie? Ta ściąga w pigułce od naszego eksperta ułatwi ci to
Szukasz swojej pierwszej pracy? A może chcesz zmienić swoją aktualną pracę, bo nie przynosi ci satysfakcji? Albo długo byłaś w domu z dziećmi i chcesz albo musisz zacząć szukać pracy i nie wiesz czym się kierować? Spróbuję Ci pomóc – postępuj zgodnie z instrukcją, a może uda ci się zbliżyć do swoich marzeń.
Jaki zawód do Ciebie pasuje? Na to czy będziesz zadowolona/zadowolony ze swojego przyszłego zajęcia, składa się wiele czynników: dobra pensja, pasja, poczucie sensu, work-life balans. Warto uwzględnić te wszystkie aspekty. Weź kartkę i zacznij od odpowiedzi na kilka pytań: 1. Czy jesteś humanistą czy umysłem ścisłym? Lubisz matematykę, szachy, rozwiązywać zagadki logiczne, komputery? Czy jednak zawsze lubiłaś pisać opowiadania lub wiersze, rysowałaś lub malowałaś/malujesz? Warto wybrać zawód zgodny z Twoimi predyspozycjami. Wtedy będzie Ci łatwiej podejmować wyzwania i mniej się będziesz męczyła. 2. Praca przy komputerze czy w ruchu? Jeżeli podoba Ci się myśl pracy przy biurku, to może spodobać Ci się w praca w recepcji albo marketingu - jeśli lubisz także rozmawiać przez telefon i dobrze radzisz sobie z wieloma zadaniami. Może także dział IT - programista/informatyk, jeśli wolisz więcej spokoju i ciszy. A jeśli jesteś osobą bardzo dynamiczną i aktywną, która cały czas lubi coś robić fizycznie - warto pomyśleć o handlu (sprzedawca, przedstawiciel handlowy) albo gastronomii (kelnerka, piekarz) lub inny zawód rzemieślniczy; dobra może być także turystyka (przewodnik, pilot wycieczek, animator). Może być także medycyna/jakiś zawód medyczny (pielęgniarka, lekarz). 3. Jaki styl życia wolisz? Masz dzieci i lubisz miasto w którym mieszkasz? Wolisz pracę w określonych z góry sztywnych godzinach? A może uwielbiasz podróże i stale zmieniać miejsce pobytu i kręci Cię praca w nietypowych godzinach? Wolisz ciszę i spokój czy stale potrzebujesz bodźców? Tryb życia jaki prowadzisz powinien być zgodny z Twoją pracą. 4. Czy lubisz pracować z ludźmi? To bardzo istotna kwestia. Pomyśl czy codzienne prośby i rozwiązywanie trudności klientów/pacjentów Cię nie zniechęca? Wypalenie zawodowe często dotyka np. nauczycieli, pielęgniarki, czy asystentki. Skuteczne pomaganie jest możliwe tylko, jeżeli czerpiesz z niego satysfakcję. 5. W czym jesteś dobry, a co lubisz robić? Jakie są Twoje główne atuty? Co jest Twoją pasją? Czym się interesujesz? Z jakimi obowiązkami łatwo sobie radzisz? Niekoniecznie to, co łatwo Ci przychodzi musisz lubić - możesz nawet nie lubić, ale warto wpisać sobie to na listę, bo to Twoje zasoby. 6. Jakie są Twoje marzenia/cele? Załóż, że tę pracę będziesz wykonywał wiele lat, może do emerytury. Ważne, aby określić dalekie cele i zaplanować poszczególne ruchy. To będzie motywowało Cię do podejmowania tych trudniejszych działań, a także zwiększało szansę na sukces, awanse i satysfakcję. Jeżeli połączysz swoje hobby - nawet pośrednio, z obowiązkami - praca będzie dla Ciebie większą przyjemnością np. jeżeli lubisz rośliny lub przyrodę - ochronie środowiska? A jeśli kręcą Cię podróże - stewardessa/pilot. 7. Czy potrzebujesz wykształcenia, by to robić? Jeżeli masz już na liście jeden lub więcej zawodów - sprawdź jakiego wykształcenia potrzebujesz, aby móc to robić. Na studia nigdy nie jest za późno, ale może czasem wystarcza specjalistyczne kursy, także online żeby zacząć szybciej praktykę. To Cię może zainteresować: „Nie przywykłam do tego, by być czyjąś kokardką”: młode naukowczynie biorą sprawy w swoje ręce [WYWIAD] Dr Anna Kalinowska-Balcerzak i Anna Wałęsa z BITECH Think Tank walczą o to, aby kobiety i mężczyźni w nauce mieli równe prawa. W jaki sposób działają, jak pomagają naukowcom i jakich zmian według nich potrzebuje środowisko naukowe? Wybór zawodu Patrzysz na kartkę, na której jest już trochę informacji o Tobie. Czas więc budować plan działania. To naturalne, że pojawia się w Tobie niepewność i lęk - zmian zawsze się boimy. Zamiast się jednak bardziej zniechęcać, weź kartkę i długopis i odpowiedz sobie na te pytania:
Kim są "Instagram Husbands"? Czy to wykorzystywani mężowie, zmuszani do robienia fotek partnerkom, czy wręcz przeciwnie i razem tworzą "układ idealny"? [WYWIAD Z EKSPERTEM]
Czy Instagram może zniszczyć związek? Kim są "Instagram Husbands"? Czy ma nam być żal "instagramowych mężów" czy wręcz przeciwnie? Jakie zagrożenia niesie pokazywanie twarzy naszych dzieci w mediach społecznościowych? Z odpowiedzią na te niezwykle ważne pytania przychodzi nasza ekspertka, psychoterapeutka K. Lea Jarmołowicz-Turczynowicz z Ośrodka CENTRUM.
Małgorzata Malinowska, kobieta.pl: W ostatnim czasie wiele mówi się o wpływie social mediów na nasze życie. Mam wrażenie, że mało kto zdaje sobie sprawę z realnego zagrożenia, jakie niesie codzienne spędzanie znacznej części naszego czasu na Instagramie. To przekłada się na nasze życie prywatne, związki, rodzinę. Zapytam Ciebie, jako eksperta, jak Ty to widzisz z psychoterapeutycznego punktu widzenia? K. Lea Jarmołowicz-Turczynowicz: Instagram to tylko jedno z narzędzi lub "używek" jakie możemy używać rozsądnie albo nierozsądnie. Co się w jakiś sposób przekłada na jakość naszego życia. Bo to jak z pracą czy z relaksem, czy nawet z alkoholem - wszystko jest dla ludzi dorosłych pod warunkiem, że potrafią dojrzale to "wszystko" wybierać. Trzeba adekwatnie ustawiać priorytety i w odpowiednich ramach się tym nasycać. Jak ktoś ma problem z samoregulacją emocjonalną, uzależnieniem lub samooceną to łatwo przy okazji instagrama uciec od realnego życia, a prawdziwe relacje możemy przecież zawiązywać tylko w realu. Czy to relacje z innymi, czy z samym sobą. Niestety coraz częściej wielu z nas o tym zapomina - czy to na insta czy to na fejsie...Oglądając siebie jedynie przez filtry, nagrywając instastory, możemy nie mieć szansy być zadowoleni ze swojego odbicia w prawdziwym lustrze. To samo patrząc na swoje życie, partnera, dzieci czy dom bez filtra. To jak z narkotykami - kto raz weźmie np. MDMA, to zmienia mu się punkt odniesienia w uzyskiwaniu przyjemności. Chce więc więcej i więcej, a realna "nienaćpana" rzeczywistość nie jest w stanie sprostać temu punktowi. Nie dlatego, że nie chce, ale dlatego, że nic nie jest w stanie tym "bajkom" dorównać. Wiele osób, więc zatraca się w oglądaniu siebie i innych w krzywym zwierciadle. Widok z tego wyimaginowanego "raju" na padół ziemski czyni tą realność smutną. Ale ona taka nie jest, jeżeli stoimy twardo na ziemi. Ten pęd do ideału towarzyszy nam od zarania dziejów i nie można zaprzeczyć, że daje też energię do dobrych zmian. Warto jest jednak abyśmy dojrzale prowadzili nasze auta po autostradzie życia. Bez pędzenia 200km/h, bo nie dostrzegamy krajobrazu jaki nas otacza, ani też innych kierowców, postrzegając ich jedynie jako przeszkadzających w drodze do rzekomego celu. A i ważny skręt może nam umknąć albo spowodujemy śmiertelny wypadek.... Czy możemy powiedzieć sobie wprost, że Instagram może zniszczyć życie i np. nasz związek? K.L.J-T: Związki stety-niestety mogą zniszczyć tylko ludzie i ich decyzje. Sprawczość leży w naszych ludzkich rękach. Warto patrzeć więc na to, co i jak wpływa i jechać przez świat uważnie. Gdzie leży granica między rozdzieleniem tego, że korzystam z Instagrama dla relaksu, czy mówiąc wprost „odmóżdżenia się”, a tym, że dzień bez wizyty na IG jest dla mnie dniem straconym? K.L.J-T: Osobiście nie uważam, że to najlepsza forma na "odmóżdżenie". Ja rozumiem Instagram i bardzo doceniam jako miejsce, gdzie mogę zobaczyć ludzi na całym świecie, zobaczyć ich pasje, dotrzeć do miejsc, gdzie nie mam okazji być, albo zobaczyć coś, czego nie daje mi możliwości dostępny dla mnie świat. Tam znajduję też inspirację do działania, do podróży, do oglądania sztuki, do zobaczenia jak wygląda koleżanka, której nie widziałam od roku przez COViD. Odmóżdżanie to sposób na przewietrzenie mózgu, na oderwanie od tego co w głowie się kłębi, to czas na relaks. Są więc dużo bardziej efektywne sposoby i dużo zdrowsze takie jak: spacer, teatr, kino, film, spotkanie ze znajomymi, sport czy książka. Zachęcam więc, by nie podchodzić do insta jako czas relaksu. Bowiem ilość obrazów i informacji tam zawartych na pewno nie wpłynie na zrelaksowanie nas, a wręcz przeciwnie - wzmoży zmęczenie i przebodźcowuje. Chciałam poruszyć bardzo ciekawy wątek, a mianowicie „Instagram Husbands”. Kim oni są? K.L.J-T: Myślę, że tyle ile influencerek zamężnych bądź sparowanych, tyle wersji "instagramowych mężów". Jak powiedział jeden z nich: „Za każdą uroczą dziewczyną na Instagramie, stoi facet jak ja. I ściana”. I to jaką ścianą jest ten partner to zależy od stopnia głębokości i długości relacji, a także jaki osobisty sukces ten partner odnosi. Nie jest tajemnicą, że w większości to kobiety tworzą treści na polskiego Instagrama, a mężczyźni głównie je przeglądają. Ktoś jednak te kobiety musi nagrywać/fotografować, szczególnie te zajmujące się np. modą. Im większa popularność influencerki instagramowej, tym większe zapotrzebowanie na różnorodne treści. Im więcej followersów, tym większe pragnienie poznania coraz to więcej szczegółów życia. Jeżeli więc taka instagramowa persona 80% dnia umieszcza w relacjach, to facet chcący być częścią jej życia, nie jest w stanie uniknąć znalezienia się w tym kontencie. Tacy partnerzy mają więc teoretycznie wybór. Jednakże z całą pewnością nie jest możliwe, aby taki związek przetrwał, jeżeli w jakiś większy lub mniejszy sposób nie będą oni mieli zgody na publikowanie swojego wizerunku na kontach partnerek lub nie są angażowani w generowanie ich kontentu, stając się osobistym fotografem partnerki. Są także tacy faceci, którzy bardzo sobie chwalą te instagramowe działania, zostawiają swoją pracę i zajmują się wsparciem żony/dziewczyny, bo to się im jako parze bardziej opłaca. Dzięki temu mogą razem podróżować, pracować, świętować. I to jeszcze za pieniądze sponsorów. Przy okazji wielu z nich także ma szansę stworzyć swoje niezależne "marki". Stając się wtedy "instagram couples". Każde niby nagrywając coś sobie, wspiera zasięgi konta drugiej osoby. Przykładem w Polsce mogą być właściciele kont powyżej pół miliona i to z różnych "sfer". Np. Joasia Koroniewska, która poprosiła nawet wprost o lajki dla konta męża Maćka Dowbora by cisnąć o kolejne 100 tys., albo Jessica Mercedes Kirschner, której partner jest znanym muzykiem. Widać, że ona wspiera jego markę, a on mocno pomaga jej budować codzienny kontent. Są też osoby takie jak Ewelona z Warsaw Shore, gdzie partner daje jej wsparcie w ogarnianiu formalnych spraw albo Magda Karwacka i Igor z "Love Island. Wyspa Miłości", gdzie Igor towarzyszy partnerce przez cały czas i razem tworzą także wspólny kontent. Formuł jest tyle więc, ile osób. Znam też jedno znane małżeństwo, które rozpadło się zupełnie, bo ona kompletnie odseparowała się od męża, który nie chciał być widoczny na insta i z biegiem miesięcy praktycznie już niczego nie robili wspólnie. Co więcej jej standard oczekiwań od życia bardzo się podniósł, więc "zwyczajny mąż" przestał się wpisywać w instagramowe ramki. Czy możemy mówić tutaj o wykorzystywaniu naszych partnerów, mężów, którzy często wbrew ich woli są zmuszani do robienia fotek partnerkom, żonom na Instagram? K.L.J-T: Nie raz słyszałam o związkach jakie rozpadały się z powodu instagramowej aktywności partnerki. Choć pewnie samej kobiecie trudno się było do tego przyznać. To medium z jednej strony dało możliwość np. wyjścia z cienia męża, który świetnie zarabiał albo osiągał sukcesy, a ona siedziała w domu z dziećmi. Niezależnie od statusu społecznego, taki model wciąż jest w Polsce dominujący. Nierzadko więc mające kreatywne myślenie kobiety zaczęły budować na instagramie swoje zasięgi pokazując swoje rozmaite talenty. I wiele z nich bez specjalnego nakładu finansowego zaczęło rozwijać influencerskie biznesy. Z jednej strony budując swoją niezależność finansową od męża, a z drugiej - nierzadko dokładając do budżetu rodzinnego. Nawet jeżeli nie w formie gotówkowej to zaspokajając potrzeby swoje, dzieci czy męża np. ubraniami, kosmetykami czy sprzętem, które wysyłają bezpłatnie firmy do "wiecznego" testowania. Można powiedzieć, że instargram to miejsce gdzie kobiety nie muszą walczyć z facetami "uderzając głową o szklany sufit". Ma to jednak pewne skutki, bo trudno jest znaleźć czasem balans i powiedzieć sobie STOP. Nie da się budować kont na kilkaset tysięcy i nagle przestać publikować, bo się po prostu straci zasięgi i ludzie pójdą do kogoś innego. To naturalne więc, że to zaczyna być kłopot w domu. Nieraz przychodzi moment, że ten dom przez to kompletnie się rozpada. „Kiedyś jedliśmy jedzenie. Teraz je tylko fotografujemy” cytując innego z instagramowych partnerów. To pewnie więc wszystko zależy od tego, na ile osoby są wobec siebie szczere, aby to co staje się dla kogoś pragnieniem nie przysłoniło potrzeb drugiej osoby. Bo bez zaspokojenia potrzeb nie da się żyć, w przeciwieństwie do pragnień. Dzięki tym kontom poczujecie się lepsi, mądrzejsi - po prostu dobrze. Zobacz, kogo warto śledzić w sieci według redaktorek Kobieta.pl Media społecznościowe mają ogromny wpływ na nasze poczucie wartości, dlatego warto śledzić tylko te z nich, które nie powodują, że czujemy się gorsi. Każdy z nas jest inny i ma inne potrzeby. Niektórzy z nas scrollują media społecznościowe dla zabicia nudy. Jeszcze inni, by nauczyć się voguingu, opieki nad ukochaną monsterą lub dowiedzieć się więcej o zmianach klimatycznych i wydarzeniach na świecie. Dziś media służą nam za przyjaciół, więc wybierajmy ich ostrożniej. Prawdziwy przyjaciel sprawi, że poczujesz się piękniej, mądrzej i lepiej. Zobacz, które konta warto śledzić według redaktorek Kobieta.pl. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/32c4e44e233450ae5596342c47e1126d21c7f99a-48ef7e0.jpeg" width="300" height="300" alt="Dzięki tym kontom poczujecie się lepsi, mądrzejsi - po prostu dobrze. Zobacz, kogo warto śledzić w sieci według redaktorek Kobieta" title="Dzięki tym kontom poczujecie się lepsi, mądrzejsi - po prostu dobrze. Zobacz, kogo warto śledzić w sieci według redaktorek Kobieta" /> Porozmawiajmy jeszcze o niezwykle ważnym aspekcie, a mianowicie pokazywaniu twarzy naszych dzieci na Instagramie. Wiele influencerek nie widzi w tym żadnego problemu i pokazuje dzieci w różnych sytuacjach, a druga część chroni ich prywatność. Warto uświadomić wszystkich o realnym zagrożeniu wynikających z tych sytuacji. K.L.J-T: Zamieszczanie w Internecie zdjęć i filmów swoich dzieci jest powszechną praktyką wśród rodziców, o czego zagrożeniach mówiliśmy niedawno przy okazji "ugly baby". Oczywiście wiele osób podchodzi ze zdrową rezerwą do internetowego ekshibicjonizmu. Jednak to co pokazują statystki, to niestety kobiety z większym rozmachem dzieląc się swoim szczęściem rozpoczynają sharenting, nie zdając sobie sprawy z jego konsekwencji dla dziecka i przyszłego dorosłego. To co dziś wydaje nam się fajne, śmieszne i jest dobrym żartem, to za parę lat może stać się upokarzające i ośmieszające. Wstrzymajmy więc może swoje "ekshibicjonistyczne konie" i ograniczajmy się do dysponowania wizerunkiem własnej twarzy oraz osób pełnoletnich wyrażających na to zgodę. Bo nigdy nie wiemy, kto siedzi po drugiej stronie monitora. A od naszej odpowiedzialności w tej kwestii uzależnione są nasze dzieci. Co w sytuacji, gdy rodzi się konflikt w parze, bo jedna ze stron chce pokazywać dzieciaki, a druga mówi stanowcze „NIE”? K.L.J-T: Tu statystycznie mężczyźni wydają się rozsądniejsi, co przekłada się oczywiście na relacje w domu. Jeżeli ojciec nie wyraża zgody na publikowanie zdjęć malucha, a taka influencerka została mamą to jak sobie z tą kwestią poradzić? To powód do wielu kłótni w takich parach. Nie chciałabym tu diabolizować kobiet, bo osobiście znam przykład dwóch męskich influencerów, którzy nie tylko przekraczali granice swoich dzieci, ale i nie zwracali uwagi na protesty swoich partnerek. Z racji relacji terapeutycznej niestety nie mogę podać ich danych, ale chcę podkreślić, że to nie płeć decyduje o tym co ktoś robi. Ponieważ kobiet w internecie odsłaniających jest więcej, to szala zjawiska procentowo przechyla się ku kobietom. Przeczytaj także: "Hejt może zabijać. Niemal połowa dzieci, które popełniają samobójstwa, to ofiary hejtu w różnej formie, w tym hejtu w sieci" - alarmuje ekspert "Wykluczenie, wyśmiewanie, obrażanie i wyzywanie oraz internetowy hejt, to okrucieństwo, z jakim spotykamy się na co dzień zarówno w szkołach, pracy, jak i w internecie" - mówi nasz ekspert K. Lea Jarmołowicz-Turczynowicz, psychoterapeutka i socjolog z Ośrodka CENTRUM i przytacza zatrważające statystyki. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/2d1eca2b1f8d8c1475145070b5581d3ffabaf04b-4a2ee1f.jpeg" width="300" height="300" alt=""Hejt może zabijać. Niemal połowa dzieci, które popełniają samobójstwa, to ofiary hejtu w różnej formie, w tym hejtu w sieci" - alarmuje ekspert" title=""Hejt może zabijać. Niemal połowa dzieci, które popełniają samobójstwa, to ofiary hejtu w różnej formie, w tym hejtu w sieci" - alarmuje ekspert" /> Nasz ekspert K. Lea Jarmołowicz Psychoterapeuta, socjolog, szefowa Ośrodka CENTRUM Psychoterapeuta, coach i socjolog oraz szefowa Ośrodków CENTRUM. Członek Polskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Integracyjnej, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, ekspert portalu znanylekarz.pl. Od wielu lat wspiera pacjentów, prowadzi ośrodki, a jako ekspert i konsultant psychologiczny publikuje i współpracuje z mediami oraz pomaga osobom publicznym.
"Czasy kiedy odczuwałyśmy presję na ślub by nie zostać starą panną, dawno już minęły. A jednak wciąż u niektórych kobiet jest ona bardzo silna" [OKIEM EKSPERTA]
Powody dla których wychodzimy za mąż są różne. Czasy gdzie presja wynikała z walki by nie zostać starą panną i zapewnić sobie status społeczny i gwarancję utrzymania, dawno już minęły. A jednak często presja by wziąć ślub u kobiet jest bardzo silna. Z czego to wynika?
Zmasowane poszukiwania na portalach randkowych, częste spotkania, angażowanie przyjaciółek lub rodziny w organizowanie spotkań z wolnymi facetami. Misja założenia rodziny wzmacniana "tykaniem biologicznego zegara", przykłada się często do wywierania ogromnej presji, aby znaleźć partnera. Ślub wydaje się być jedynym gwarantem realizacji tych marzeń. I wszystko byłoby w porządku, jeśli także mężczyzna, którego spotykamy lub z którym jesteśmy, także tego pragnie. Niestety już na pierwszych spotkaniach presja ta negatywnie wpływa na relację. Zanim kogoś dobrze poznamy, zaczynamy oczekiwać deklaracji, że już "ciach prach" ma ktoś się nam oświadczyć, bo czasu mało. Małżeństwo to jest jakaś forma umowy, ale w ramach jej nie ma tylko listy praw i obowiązków, a towarzyszyć tej wspólnocie ma przede wszystkim chęć wspólnego spędzenia razem życia. Lubimy myśleć, że bierzemy ślub z miłości, ale jeśli przez wiele tygodni czy miesięcy towarzyszy nam dużo presji, to znaczy że jest jakiś przymus w nas. A jak jest przymus - to znaczy, że więcej w tym jest lęku, a może wstydu niż miłości. W którymś momencie relacji w sposób naturalny dochodzimy do momentu, że związek partnerski przestaje nam wystarczać. I w porządku. Pragniemy ślubu, jako deklaracji formalnej bezpieczeństwa, że druga osoba tu i teraz obiecuje, że od dziś już razem, póki śmierć nas nie rozłączy. I to prawda, że małżeństwo jest takim świadectwem miłości. Bowiem związek małżeński to już nie tylko słowna obietnica. To przyrzeczenie zaangażowania, odpowiedzialności i poczucia wyłączności dla siebie. To naturalne, że po jakimś czasie poznawania siebie i upewniania się, że lubimy i kochamy drugiego człowieka, to taka deklaracja wspólnych celów życiowych jest naturalną koleją rzeczy. Ale jeżeli wizja ślubnego kobierca jest pogonią i przysłania szacunek i zrozumienie dla drugiej osoby, czego taka presja może być wyrazem - warto zatrzymać się i zastanowić, o co mi tak naprawdę chodzi. Spróbujmy nazwać to co się z nami dzieje: czy to lęk przed samotnością, przed odrzuceniem ze strony partnera, którego wcale nie jesteśmy pewni, a może strach przed odrzuceniem ze strony rodziny, bo oni tego oczekują? Albo przed skandalem z powodu zajścia w ciążę? Nie powinniśmy decydować się na ślub ani posiadanie dzieci z partnerem, jeżeli mu nie ufamy, a na przykład staramy się go idealizować, bo już długo mieszkamy razem i robimy to za namową bliskich albo żeby dobrze wyglądało to przed koleżankami mężatkami. Sami powinniśmy dojść do przekonania, jak chcemy żyć. O tym, jak żyjemy do 18. roku życia decydują rodzice, ale potem przecież my sami. Korzystajmy więc z dorosłości. Najpierw ja sama/sam decyduję, jak chcę żyć, a potem sprawdzam czy nasz partner/partnerka chce podobnie. I to niech będzie wstęp do decyzji o spędzeniu życia razem. Brak deklaracji ze strony partnera nie musi wcale oznaczać, że on nie traktuje związku z nami poważnie. Możliwe, że to jedynie kwestia niezgrania czasowego albo braku komunikacji. Możliwe, że kiedy my myślimy o przyszłości, to nasz partner cieszy się tym, co ma w danej chwili. I to nie znaczy, że nie myśli o wspólnej przyszłości, ale np. jeszcze nie jest gotowy na dzieci. Ta presja może wywołać zupełnie inny skutek. Mężczyźni często potrzebują więcej czasu na podjęcie takich dalekosiężnych decyzji. Dlatego istotna jest komunikacja. Bo w małżeństwie to NASZA WSPÓLNA WERSJA jest istotą satysfakcjonującej relacji. I to jak my chcemy, a nie nasi rodzice czy znajomi ma znaczenie. Bo to nie "społeczeństwo" będzie budziło się obok w łóżku, tylko właśnie ten fajny jeden wybrany człowiek. Poznajmy więc go najpierw, rozmawiajmy z nim, sprawdzajmy ile w nas jest pokrycia na to co on mówi, jak blisko nam w przekonaniach, a może to co powie uświadomi nam, że coś do czego dążymy także dla nas nie jest wcale najważniejsze? A bliskość i pewność jaką on nam daje, pozwala by się uwolnić z tych rodzinnych lub społecznych przekonań? Może właśnie wtedy ślub stanie się naturalnym krokiem, a pierścionek znajdzie się na naszym palcu szybciej niż myślimy. Zakochany mężczyzna doskonale wie, kiedy uklęknąć i poprosić nas o rękę. Dajmy mu szansę :) Nasz ekspert K. Lea Jarmołowicz Psychoterapeuta, socjolog, szefowa Ośrodka CENTRUM Psychoterapeuta, coach i socjolog oraz szefowa Ośrodków CENTRUM. Członek Polskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Integracyjnej, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, ekspert portalu znanylekarz.pl. Od wielu lat wspiera pacjentów, prowadzi ośrodki, a jako ekspert i konsultant psychologiczny publikuje i współpracuje z mediami oraz pomaga osobom publicznym.
Moda na brzydotę? Czy moda na głupotę? [FELIETON]
"Moda na brzydotę? Czy moda na głupotę?" Tak można skomentować setki tysięcy komentarzy internautów hejtujących w sieci. Wiele polskich gwiazd wypowiedziało im wojnę. Wśród nich Patricia Kazadi, Karolina Gilon czy Joanna Koroniewska.
"Nic ze mną jest nie tak. Nic z Tobą nie jest nie tak! Każda ma prawo czuć się pięknie w swoim ciele (...) Dbać o siebie, ale żyć też w zgodzie ze swoimi cechami genetycznymi " - mówi Patricia Kazadi w swoim najnowszym nagraniu, w którym porusza bardzo ważne tematy. "Presja jest tak duża. Pogubiliśmy się. Coraz mniej mamy empatii i zrozumienia dla drugiej osoby". Jej słowa wydają się niezwykle adekwatne do tego, jaka fala nienawiści przelewa się w Internecie. "Gilon chyba się przytyło, bo w sukience się nie mieści", " Zborowska wygląda strasznie...ponadprzeciętnie źle...", "Okropnie jej w tych ciemnych włosach. Ogólnie wygląda niechlujnie", "Niestety urodą nie grzeszy. Dlaczego promuje się nieładne, bez talentu osoby", "Wygląda okropnie. Ciąża ciążą, ale wygląda na bardzo zaniedbaną, wręcz odpychająco. Rozumiem że każda kobieta w ciąży inaczej się czuje, ale są jakieś granice przyzwoitości (...) nie wyobrażam sobie tak się zaniedbać. Szczerze mówiąc nie dziwię się tym mężczyznom, którzy później spoglądają na inne kobiety", "Brzydkie zapuszczone", "Koroniewska jest chora. Jaka idiotka", "Staro i okropnie wygląda, anorektyczka". Takie komentarze to niestety internetowa codzienność wielu znanych osób, a kiedy spróbują się sprzeciwić to słyszą: "Jak Ci się nie podoba, to się nie pokazuj. To cena bycia gwiazdą. Każdy ma prawo powiedzieć to, co myśli". Takie komentarze jednak to nie jest wyrażanie swojej opinii tylko hejt, a osoby znane to nie jakiś obraz na ścianie, tylko żywi ludzie. Hejt to mowa nienawiści. Celowa krytyka przybierająca czasem formę wyjątkowego okrucieństwa i to jest przestępstwo i może czas temu powiedzieć głośne NIE. Nie na wszystko mamy wpływ, ale mamy wpływ na obraz świata jaki nas teraz otacza i owszem pozwala on nam na wolność wyrażania myśli i daje nam wybór. A więc wybierajmy to co dobre, zdrowe, pozytywne i akceptujące! Gdy osądzasz innych – nie pokazujesz jakimi oni są, a pokazujesz, jaki ty jesteś. Zazwyczaj najokrutniejsze w krytyce są osoby, które z danym tematem same się mierzą. Walcząc z kimś na zewnątrz, tak naprawdę toczą walkę z samym sobą. Osoby skłonne do krytykowania, szybko się obrażają, bo to działa jak automat. Mechanizm ten osłania ich własne ego, aby pozostało bezpieczne – piękne i nieskazitelne. Krytyka innych to nieposzanowanie. Automatycznie więc to brak szacunku także do samego siebie. Dobrze mówiąc o innych – dobrze też myślimy o sobie. Idąc za słowami Patricii Kazadi, Joasi Koroniewskiej, Zosi Zborowskiej, Oli Żebrowskiej i wielu innych gwiazd, które powiedziały STOP hejterom: dzięki różnorodności to my decydujemy, co chcemy, jak chcemy i co w życiu robimy. Każdy ma prawo wyglądać jak chce - niezależnie czy jest sławny czy nie i ma prawo pokazywać się światu. Tylko nie po to, żeby go oceniano, ale żeby realizować swoje marzenia, pracować, żyć. I to, że ktoś jest gwiazdą, nie oznacza, że musi podobać się innym. Mamy miliony kont na Instagramie i każdy może wybrać to, co mu się podoba i go inspiruje. Bez konieczności krytykowania tego, co nie jest w jego guście. Internet dał nam wolność, ale to od nas zależy, jak z niej korzystamy. Mamy wpływ na to, co czytamy, kogo słuchamy, czy czytamy czy nie, czy jesteśmy chudzi, grubi, pomalowani czy nie, i mamy prawo tak pokazywać się światu, bo jesteśmy jego częścią. Mamy także wpływ na to, czy pisząc opinie o kimś, wypowiadamy się pozytywnie czy koncentrujemy się na tym co według nas jest nie tak. Nasza krytyka nikomu nie pomaga - ani nam, ani obiektowi naszych niemiłych słów. Może nie warto koncentrować się na negatywnych aspektach zmian jakie zachodzą w naszym świecie, a każdy z nas - indywidualnie zacznie zmieniać to, co powoduje, że coś na tym świecie nie jest takie jakie by chciał. Zamiast skupiać się na tym, co robią inni, zajmiemy się tym, aby to co każdy z nas robi, było dobre i dla nas i dla innych. Niezależnie od tego, czy mamy 10 czy milion followersów, czy jesteśmy znani i lubiani czy nieznani, pamiętajmy: każdy głos ma znaczenie. Może właśnie dziś będzie taki dzień, że każdy indywidualnie zacznie zmieniać swoje nastawienie, podejmując działania na własną skalę. I może dzięki temu ktoś inny to zobaczy i też zacznie? I z czasem nasz wspólny Świat nabierze barw i zyskamy #modę na mądrość, #modę na życzliwość, #modę na serdeczność, #modę na docenianie. Może warto zacząć każdy dzień od tego, że znajdziemy minimum 3 rzeczy, za które możemy być światu, sobie i innym wdzięczni, i tak będziemy też kończyć każdy dzień. Przewrotnie nasza przyszłość zależy od tego, co zaczniemy robić dziś. To naturalne, że chcemy się wyróżniać, więc pokazujemy siebie. Rani nas krytyka innych ludzi, więc my też przestańmy sprawiać przykrość innym. Jeden post potrafi wywołać falę hejtu, a każdy kolejny komentarz dolewa oliwy do ognia. Nasilone niezadowolenie z wyglądu, nie tylko związane jest z większym ryzykiem podejmowania niezdrowych zachowań wobec własnego ciała, ale także utrudnia zdrowe funkcjonowanie w społeczeństwie, a nawet prowadzi do izolacji. Dlatego zaprzestańmy takich praktyk. My życzymy wszystkim kobietom, aby miały tyle uśmiechu i radości oraz dystansu siebie, ile ma Joanna Koroniewska albo Ola Żebrowska, czy wrażliwości - Zosia Zborowska albo błyskotliwości i talentu jak Karolina Gilon czy Patricia Kazadi. A Wy wszystkie które dziś czytacie ten artykuł: Na pewno każda z Was jest piękna i wspaniała ! A skąd o tym wiemy? Bo każda z Was jest inna! I to jest super ! Nasz ekspert K. Lea Jarmołowicz Psychoterapeuta, socjolog, szefowa Ośrodka CENTRUM Psychoterapeuta, coach i socjolog oraz szefowa Ośrodków CENTRUM. Członek Polskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Integracyjnej, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, ekspert portalu znanylekarz.pl. Od wielu lat wspiera pacjentów, prowadzi ośrodki, a jako ekspert i konsultant psychologiczny publikuje i współpracuje z mediami oraz pomaga osobom publicznym.
Galentine’s Day: "To święto przypominające nam o sile kobiecej przyjaźni i jej celebrowaniu" [OKIEM EKSPERTA]
Galentine’s Day, to amerykańskie święto obchodzone jest 13 lutego i ma na celu celebrowanie damskiej przyjaźni. Trochę w opozycji do Walentynek, które przypadają dzień później. Wydaje się jednak, że to święto jest także symbolem zmian, jakie zachodzą w ostatnich latach na świecie.
Siła kobiet Nie ma dziś w Polsce dziedziny, w której kobiety nie odgrywałyby ważnej roli - to stare hasło po setkach lat walki o równouprawnienie stało się rzeczywistością. Kobiety, mimo że określane "słabszą płcią", odnoszą sukces we wszystkich dziedzinach. Kiedy patrzymy na historię, to wydaje się, że ten przełom był możliwy właśnie dzięki sile wspólnoty kobiet. Sile przyjaźni i łączeniu się wspaniałej energii kobiecej. Kiedy działamy razem, wydajemy się niezwyciężone. Współczesna kobieta łączy wiele ról, a dzięki połączeniu serca i umysłu w każdej z ról sprawdzam się idealnie. Matka, żona, córka, siostra, przyjaciółka, pracownik, szefowa, partnerka... cokolwiek podejmujemy, potrafimy nie tylko dorównać mężczyznom, ale w wielu obszarach jesteśmy wręcz przez nich nie do zastąpienia. Nie dziwne, że tyle setek lat nie dopuszczano nas do piastowania wysokich stanowisk i "uderzałyśmy głową w szklany sufit". PRZECZYTAJ TEŻ: Bożena Szwarc o tym, czego pragną kobiety. Czy wciąż marzymy o księciu z bajki? Córka meksykańskiej uzdrowicielki radzi Polkom: ODDYCHAJCIE GŁĘBOKO! Kobiety od zarania dziejów spędzały ze sobą czas i pielęgnowały swoją unikalną wspólnotę. Nasza opiekuńczość, troskliwość, wrażliwość oraz wytrzymałość na ból to fundament naszej ogromnej siły psychicznej. Coraz więcej kobiet znajduje się na liście najbogatszych ludzi na świecie, zdobywa Noble i Oscary, a dziedziny naukowe do niedawna zarezerwowane dla mężczyzn, przejmowane są masowo przez kobiety. Po setkach lat uciszania doszłyśmy do głosu. Jest on silny dzięki temu, że wspieramy się coraz bardziej i łączymy się. Dzięki milionom aktywistek udaje się tchnąć siłę w wiele projektów poświęconych wsparciu kobietom. Przykładem może być akcja zainicjowana przez "Sister's of Europe": #MeToo, czy "Czarny protest" albo "Jestem silna bo..." - cykl grafik Marty Frej, graficzki i feministki. Nasza kobieca przyjaźń i wspólnota to ogromna siła z jakiej możemy wszystkie czerpać. Wspierając się nawzajem, budujemy Świat, w którym nie tylko rozum odnosi triumf, ale i serce. A przecież to właśnie połączenie jest istotą człowieczeństwa. Galentine's Day - dzień przyjaźni przed Walentynkami Niech dzisiejszemu dniu towarzyszy refleksja o tym, jakie jest moje miejsce w tej wspólnocie. Jeżeli z okazji Walentynek zakochani wręczają sobie prezenty, to może z okazji Galentine’s Day my także możemy zrobić coś dobrego dla innej kobiety? Rozejrzyj się wokół i zobacz jakie kobiety Cię otaczają, dostrzeż ich i poświęć im chwilę. Może któraś z nich potrzebuje dobrego słowa? Może któraś z nich pięknie dziś wygląda i mogłabyś jej to powiedzieć? A może dawno nie dzwoniłaś do siostry albo przyjaciółki czy kuzynki? Zatrzymaj się i zobacz, czy Ty dziś nie potrzebujesz wsparcia drugiej kobiety i rozejrzyj się dookoła - jesteśmy. Jesteśmy i możesz na nas liczyć! Autor: Karolina Jarmołowicz - psychoterapeuta i socjolog z Ośrodka CENTRUM, ekspert portalu znanylekarz.pl
5 skutecznych sposobów, żeby w końcu zrealizować swoje postanowienia noworoczne[OKIEM EKSPERTA]
Jak pokazują statystyki, większość postanowień noworocznych przepada wraz z nastaniem wiosny. Tylko niecałym 5% procentom udaje się wytrwać w założonym planie. Dlaczego się tak dzieje? Sprawcą są złe nawyki. Nasza ekspertka z Ośrodka CENTRUM podpowiada, co zrobić, żeby w nowym roku udało nam się w końcu zrealizować nasze postanowienia.
Dlaczego nie udaje nam się zrealizować postanowień noworocznych? Najczęściej pragniemy schudnąć, jeść zdrowiej, zacząć uprawiać sport, zmienić pracę i więcej oszczędzać. Lista jest naprawdę długa i do tego najczęściej chcemy to wszystko zrobić jednocześnie. Łatwo myśleć o schudnięciu, kiedy w czasie świąt zjedliśmy więcej niż przez miesiąc. Czujemy się przejedzeni i z tej perspektywy łatwiej przyjąć wizję lekkości w żołądku. Tym bardziej kiedy nie dopina się nam sukienka noworoczna. Opowieści przy stole rodzinnym, to często moment, gdy padają pytania „a co u ciebie?”. To szybka weryfikacja naszych barwnych zeszłorocznych opowieści o tym, co planujemy. Daje to nam samym dużo do myślenia… dlaczego jeszcze się nie jesteśmy w punkcie o którym marzyliśmy? Tym bardziej, kiedy z zazdrością patrzymy na kuzynkę, chwalącą się podwyżką albo nowym autem. Narasta, więc w nas przekonania, że już czas i że to właśnie „ten” nowy rok będzie przełomowym. Kiedy patrzymy na fajerwerki o północy, a bąbelki szumią nam w skroniach, sił nam nie brakuje! …aż tu nagle zastaje nas ten Nowy Rok pełen wyzwań … O ile po nieprzespanej nocy i zbyt dużej ilości alkoholu nie chce nam się dużo jeść, o tyle w głowie szumi tylko jedno zdanie… „to postanowione - zacznę od jutra!”. Lubimy takie kluczowe momenty, bo wierzymy, że dadzą nam dodatkową motywację do osiągnięcia celu. Poza tym nie jesteśmy sami - inni robią podobnie, a w tłumie siła. Dlaczego się więc nie udaje? Bo plany są zwykle zbyt ambitne! Tysiące pragnień spada na nas jak lodowa góra. Nie dziwne, że do głosu dochodzą stare obronne nawyki. Wszystko by nie robić! Latami je trenujemy, więc trudno oczekiwać, że zmienimy to w jeden dzień. A z każdym potknięciem idzie kolejne i nawyk porzucania staje się kolejnym demotywatorem. Co robić, by postanowienia realizować? Mamy kilka wskazówek, zajrzyj do galerii. To Cię może również zainteresować: Nowy Rok, nowe postanowienia. Jak wytrwać w postanowieniach noworocznych jak najdłużej?
Okiem feministki: Jak realizować cele kiedy kusi, żeby odpuścić? [FELIETON]
"To nie jest kolejny wpis, który powie ci jak żyć. Obiecuję, że jest krótko i sympatycznie i może akurat te słowa będą tym, co już dawno chciałaś usłyszeć!" Aleksandra Hekert, nasza redakcyjna feministka, pomaga nam stawiać cele, ale też nauczyć się sobie odpuszczać. Naszym ulubionym punktem z tej listy motywacji jest zdecydowanie numer 4.
Gromada: Ssaki Rodzina: Człowiekowate Gatunek: Feministka Przede wszystkim, zanim zaczniesz szukać motywacji, zastanów się czy na pewno chcesz ten cel osiągnąć. Czy oby na pewno jesteś na takich studiach, na jakich chcesz być? Czy nie wybrał ci ich rodzic? Czy jesteś w pracy, do której masz ochotę codziennie chodzić? Czy jesteś w niej zadowolona? Sprawdź też czy nie jesteś zmęczona. Jeśli nie chce ci się bawić z dzieckiem, nie masz siły na dekorowanie mieszkanie i nie masz siły i czasu na czytanie, może się okazać, że zamiast motywacji potrzebujesz ... wypoczynku! Wyjdź z domu na kilka godzin, zostaw dziecko, psa i obowiązki mężowi lub rodzinie. Pójdź na spa. Naucz się nic nie robić. Leż i po prostu odpoczywaj tak długo, aż poczujesz, że masz już siłę i ochotę na robienie kolejnych rzeczy! Czasami potrzeba wypoczynku zamiast motywacji A kiedy już wiesz, co chcesz osiągnąć i masz nakreślony cel, wtedy pomogą ci poniższe punkty: 1. Zadbaj o towarzystwo! Jeśli twoim celem jest zdrowie i wygląd, zapisz się na siłownię i/lub zajęcia fitness z koleżanką, kumplem lub partnerem. Będzie wam o wiele raźniej, a w gorsze dni, jedno będzie motywowało drugiego. Wspólne posiłki i podobna dieta sprawią, że nie będziecie się nawzajem kusić pachnącą pizzą. 2. Widoczne rezultaty! Nic tak nie zachęca do nauki kolejnych słówek lub do regularnego chodzenia na treningi jak to, gdy widzisz, że jest coraz lepiej. Oglądasz filmiki na YT w jęz. oryginalnym i coraz więcej rozumiesz oraz nie boisz się konwersacji z nativem. Na siłowni zamieniasz 2 kilogramowe ciężarki na 3, a deskę utrzymasz już 30 sekund, a nie jak wcześniej tylko 10! 3. Mówi się, że potrzeba 14 dni na utrwalenie nowego zachowania, a potem jest już z górki. Wyrób więc sobie nawyk przez te pierwsze dwa tygodnie, odhaczaj krzyżykiem w kalendarzu jeśli musisz, a potem będzie już dobrze :) 4. Nagradzaj się :) Zrób sobie listę rzeczy, które lubisz: kino, pizza, film w domu, książka, spotkanie z przyjaciółmi. I sięgaj po nagrody! 5. Wymyśl zastępczy plan działania, jeśli opuściłaś zajęcia (np. siłownia lub nauka jęz. obcego). Jeśli nie poszłaś na trening, zamiast wyrzutów sumienia i frustracji, postaraj się nadrobić brak treningu odpowiednią dietą, poczytaj w międzyczasie więcej na temat odżywiania lub zdrowia, ugotuj w domu zdrową potrawę albo zrób ćwiczenia zastępcze w domu (nawet proste rozciąganie). Jeśli opuściłaś lekcję jęz. obcego, przeznacz 10 min na napisanie wierszyka albo pogawędkę ze sobą w lustrze po angielsku! 6. Platon mówił „Najważniejszy w każdym działaniu jest początek”. Zapewne większość z nas miała już okazję przekonać się, że najtrudniej jest w ogóle zacząć. Jednak wbrew pozorom najlepszy sposób na znalezienie motywacji to po prostu zacząć i się wysilić. 7. Motywacja jest wynikiem, a nie warunkiem wstępnym. Nie potrzebujesz motywacji, aby rozpocząć. Rozpocznij, a poczujesz motywację. Rozpoczęcie pracy zmotywuje cię do jej ukończenia. Pomyśl o celu tak, że ma on sens wówczas, gdy pomaga ci rosnąć. Będziesz wzrastać na tej drodze idąc w jego kierunku, a nie poprzez samo jego osiągnięcie. Satysfakcję i spełnienie możesz odnaleźć w osiągniętym sukcesie, jednak prawdziwe źródło trwałego szczęścia leży w procesie dojścia do tego sukcesu. Kiedy zobaczysz postępy jakie czynisz i kompetencje, które zdobywasz, zobaczysz, że stajesz się tym, kim chcesz być. To stawanie się wymarzoną wersją siebie da ci ogromną satysfakcję, ponieważ poczujesz, że zasłużyłaś na to swoim zaangażowaniem i wykonaną pracą. Pamiętaj, że nie tylko biegasz, ale dołączasz do grona biegaczy. Nie tylko znasz język angielski, ale rozumiesz angielskojęzyczne teksty piosenek, gdy inni słyszą tylko muzykę. Gdy podejmiesz ten wysiłek, zobaczysz, że nie jesteś sama! Poczujesz wtedy ogromny zastrzyk energii, który wynika bezpośrednio z twojego działania! Aleksandra Hekert - feministka, filozofka, aktywistka i copywriterka. Autorka książki "Świadomy Seks" www.swiadomaintymnosc.pl Współzałożycielka fundacji wspierającej rozwój świadomości www.feedyourhead.pl Nadaje sens swojemu życiu pomagając innym wypełniać swoje powołanie.
"Święta Bożego Narodzenia to szczególny czas bycia razem" [OKIEM EKSPERTA]
Święta to czas intensywnych przygotowywań. Sprzątanie, pieczenie, gotowanie - to główne myśli, jakie przychodzą nam do głowy kiedy myślimy o świętach. Karolina Jarmołowicz - ekspert z Ośrodka CENTRUM zwraca uwagę na bardzo istotny fakt, żebyśmy w tym całym świątecznym szaleństwie nie zapominały o rzeczach najważniejszych: czasie spędzonym z rodziną, odpoczynku i duchowym przeżywaniu świąt.
Święta Bożego Narodzenia to szczególny czas – czas bycia razem. To urokliwe ciepło pielęgnowania tradycji, składania życzeń i obdarowywania prezentami. Nastrojowe niezwykłe wieczory przy blasku choinki przepełnione wspólnym kolędowaniem, zapadają w dziecięcą pamięć nierzadko na całe życie. Może więc warto dać się ponieść tej wyjątkowej atmosferze i zrezygnować z niektórych świątecznych przygotowań, by naprawdę odpocząć. Bo dom jest tam, gdzie jest rodzina, a fundamentem rodziny są relacje z bliskimi i pielęgnowanie ich. Taki czas jak święta, wolne od pracy, to okazja nie tylko do celebrowania, ale i - a może przede wszystkim szansa na bycie z bliskimi nam osobami na 100%. Jak podaje jedna z definicji Franciszka Adamskiego: rodzina to zjednoczenie duchowe szczupłego grona osób skupionych we wspólnym ognisku aktami wzajemnej opieki i pomocy, oparte na wierze w prawdziwą lub domniemaną łączność biologiczną, tradycję rodzinną i społeczną. Tradycja wspólnego posiłku zaprasza rodzinę do wspólnego czasu, a dzięki Świętom, mamy okazję, aby ta wspólnota poszerzyła grono. Dobrym pomysłem jest angażowanie całej rodziny w przygotowania oraz wprowadzenie rodzinnych zwyczajów, ponieważ w przyszłości dzieci same kultywują to czego nauczyły się w swoich domach. Na powstanie świąt Bożego Narodzenia składał się dość złożony proces historyczny, którego pierwsze stadia sięgają IV wieku naszej ery. Na kształt aktualnego święta, wpływały liczne zwyczaje ludowe i obrzędy religijne, rożnych wyznań, narodowości i kręgów kulturowych. Przez wieki nawarstwiały się one i splatały ze sobą, łącząc w różne formy i dając obraz aktualnych Świąt. I tak regionalnie różniących się, w zakresie specyficznych dla danego regionu, obrzędów. Na kształt współczesnej kolacji wigilijnej wpłynęło wiele antycznych i pogańskich zwyczajów, które połączy się ze zwyczajami chrześcijańskimi. Dodatkowy każdy kraj i region zabarwił je własną kulturą i nadał im własny koloryt. Zgodnie z tradycją w Polsce, wieczerza wigilijna rozpoczyna się wraz z pojawieniem się „pierwszej gwiazdki na niebie”. To nawiązanie do Gwiazdy Betlejemskiej zwiastującej narodziny Jezusa, którą ujrzeli Trzej Królowie. W dawnych wiekach, początkiem wieczerzy były widowiska kościelne, na które wierni przynosili jedzenie i napoje, dzieląc się nim symbolicznie. Korzenie wigilii sięgają również czasów prasłowiańskich, gdzie urządzano stypę zaduszną. Tradycja dzielenia się opłatkiem zaś nawiązuje do obdarowywanie się chlebem nie ofiarnym, która była powszechna na początku naszej ery w południowej Europie wśród zwyczajów eulogiów. Niezależnie jednak od regionu, czy narodu, wszystkie te historie łączy tradycja dużego stołu, gdzie zasiada się do wspólnego posiłku. To wyjątkowe spotkanie od wieków kojarzy się ze wspólnotą, której towarzyszy wdzięczność i przebaczenie. W Polsce wieczór wigilijny jest najpiękniejszym, najbardziej rodzinnym i wzruszającym wieczorem roku. Niezależnie od stopnia religijności, prawie każdy jednak to święto celebruje. Wokół odświętnie udekorowanego stołu gromadzi się rodzina – bliska i dalsza, czasem także sąsiedzi i przyjaciele. To czasem jedyny taki dzień w roku. Wydaje się, że właśnie w Polsce wigilia ma szczególne znaczenie. Historia naszego kraju bogata jest w rozbiory, podziały, konflikty i wojny. Zdaje się, że trudno jest nam Polakom żyć w spokoju i dobrobycie. A może właśnie w tym roku przełamiemy tą passę i sięgniemy po wspaniałą starą tradycję wigilijną? Niech czas świąt będzie magicznym czasem ponad wszelkimi podziałami. Niech króluje w nim (zapomniana chyba troszkę w ostatnich czasach) „polska gościnność”. Idąc za radością z Ewangelii Św. Mateusza, gdzie z urodzin Jezusa radowali się Królowie z innych krajów, którzy przybyli z prezentami; tak i my, możemy być radośni i otwarci na świat i jego różnorodność. Pełni chrześcijańskich wartości miłości, nadziei i miłosierdzia. Aby, w tą cichą i świętą noc przy stole zagościła serdeczność, radość, wybaczenie i miłość, a dla przybysza niespodziewanego, znalazło się zawsze miejsce. Wigilii przypisywano od zawsze znaczenie bardzo symboliczne, a wręcz nawet magiczne. Jak głosi tradycja, to jak będziemy obchodzili to święto zdecyduje o pomyślności i zdrowiu w przyszłym roku. Bądźmy więc dziś szczególnie dobrzy - zarówno dla siebie, jak i naszych dalszych i bliższych. A może taki właśnie będzie cały kolejny rok? Warto spróbować! Niech zachętą do pochwycenia magii świąt będzie “Modlitwa na Dzień Bożego Narodzenia” Stanisława Wyspiańskiego: Wesołych Świąt ! Autor: Karolina Jarmołowicz - psychoterapeuta i socjolog z Ośrodka CENTRUM, ekspert portalu znanylekarz.pl
Koncepcja płci, czyli cała prawda o tym czym różnią się kobiety od mężczyzn [OKIEM EKSPERTA]
Czym różni się płeć biologiczna od płci psychologicznej? Jak kobiety postrzegają cielesność a jak mężczyźni? W dobie, kiedy każdy może wypisywać bzdury na temat różnicy i podziale ról na męskie i żeńskie, czas obalić mity i przedstawić czystą i prawdziwą wiedzę. To ciekawe zagadnienie wyjaśnia nasz ekspert z Ośrodka CENTRUM.
Tożsamość nie istnieje jako byt oderwany od cielesności, toteż fakt posiadania określonej płci jest jednym z podstawowych wymiarów tożsamości człowieka, warunkując sposób doświadczania rzeczywistości, siebie samych oraz funkcjonowania w relacjach. Obecne zainteresowanie psychologów tematem płci stanowi kontynuację zapoczątkowanych przez Freuda rozważań o biologicznie zdeterminowanej naturze psychicznego funkcjonowania człowieka. Czym różni się płeć biologiczna od płci psychologicznej? Płeć biologiczna oznacza przynależność do grupy kobiet lub mężczyzn, określona na postawie cech biologicznych (m.in. zestawu chromosomów, posiadania wewnętrznych i zewnętrznych narządów płciowych, przewagi określonych hormonów). Płeć psychologiczna (społeczno-kulturowa) oznacza przynależność do grupy kobiet lub mężczyzn wynikająca z zespołu cech i zachowań, które w danej kulturze są postrzegane jako męskie lub kobiece. Rozróżnienie na płeć biologiczną i psychologiczną wydaje się użyteczne gdyż pozwala zrozumieć, że przeżywanie własnego ciała jest z jednej strony uzależnione od pewnej realności biologicznej, z drugiej zaś uwarunkowane kontekstem społeczno-kulturowym, oddziałującym na nas już od chwili narodzin. O ile społecznie konstruowane wyobrażenie na temat tego, co to znaczy być mężczyzną lub kobietą może ulegać przeobrażeniom, to kontekst biologiczno-fizjologiczny związany z płcią jest jedyną względnie niezmienną realnością, jaka jest dana podmiotowi. Jak to jest z tą cielesnością? Kontynuatorzy biologicznie zdeterminowanej natury psychicznego funkcjonowania człowieka uważają, że sposób doświadczania własnej cielesności i seksualności zasadniczo różni obie płcie, prowadząc do odmiennych ustosunkowań psychicznych wobec tych sfer. Narządy płciowe kobiet, w przeciwieństwie do męskich, są fizycznie niedostępne, umiejscowione częściowo wewnątrz ciała, o niesprecyzowanych konturach. Z tego względu dziewczynki mają mniej okazji do eksplorowania swoich genitaliów, co przyczynia się do mniejszej wiedzy na temat ich funkcjonowania i sprawia, że narządy płciowe nie są na równi z innymi częściami ciała reprezentowane i zintegrowane w obszarze ciała. Kobiety reprezentują odmienny w stosunku do mężczyzn wzorzec pobudzenia genitalnego, które jest rozmyte i trudne do lokalizacji, podczas gdy u mężczyzn jest ono sprecyzowane i umiejscowione w konkretnym obszarze ciała (genitalnym). Przemiany u kobiet w okresie dojrzewania powodują u nich poczucie dużej ambiwalencji, gdyż ciało nabierające kobiecej krągłości na skutek zwiększenia proporcji tkanki tłuszczowej do mięśniowej traci wcześniejszą sprawność i sprężystość. Także pojawienie się miesiączki jest doświadczeniem mało przyjemnym, wykluczającym kobietę z niektórych aktywności, któremu niejednokrotnie towarzyszy, ból, napięcie, drażliwość oraz pogorszenie nastroju. Przeżywanie pierwszych stosunków seksualnych jest dla większości dziewcząt bolesne i wiązać się może ze strachem przed niechcianą ciążą. Dodatkowo specyfika aktywności seksualnej kobiet polega na byciu penetrowaną („inny we mnie”), przypisując jej rolę bardziej bierną, podczas gdy mężczyzna aktywnie penetruje („wkraczanie w ciało kobiety”). Oczywiście nie wyklucza to pozytywnego wymiaru tych doświadczeń, niemniej jednak realność biologiczno-fizjologiczna kobiet jest bardziej dwuznaczna i związana z psychofizyczną ambiwalencją niż w przypadku mężczyzn. Powoduje to, że u kobiet trudności psychologiczne są częściej niż u mężczyzn projektowane na ciało, przyczyniając się do wystąpienia różnego rodzaju schorzeń psychosomatycznych (np. anoreksja, bulimia). Dziecko a cielesność Chociaż cielesne przejawy płci biologicznej zasadniczo nie różnią się u osób tej samej płci, to jednak znaczenie im przypisywane może być całkowicie odmienne u poszczególnych osób. W procesie nadawania znaczenia własnym doświadczeniom związanym z płcią kluczową rolę odgrywają opiekunowie, jako że nigdy nie obcujemy z biologicznym, nieupodmiotowionym organizmem, lecz z indywidualną historią człowieka zapisaną w ciele. W relacji z najbliższymi osobami dziecko odnajduje definicję siebie jako osoby posiadającej płeć, charakteryzującą się określonymi cechami fizycznymi i cechami psychicznymi. Stosunek do płciowości dziecka wyraża się poprzez kontakt werbalny jak i sposób fizycznego odnoszenia się do dziecka w trakcie codziennych praktyk obcowania z jego ciałem. Prawidłowa komunikacja werbalna polega na nazywaniu intymnych części ciała, przyjmowanie transformacji zachodzących w wyglądzie ciała z akceptacją i w sposób naturalny, pozbawiony negatywnych komentarzy i ocen, otwarte podejmowanie rozmów na temat narządów płciowych, procesów z nimi związanych oraz eksponowania atrybutów kobiecości i męskości poprzez bieliznę, strój, fryzurę oraz sposób zachowywania się. Umożliwia to zdobycie przez nastolatków adekwatnego słownictwa do opisywania swoich doświadczeń związanych z płciowością oraz budowanie poczucia własnej tożsamości płciowej. Komunikaty niewerbalne obejmują sposób dotykania skóry i narządów płciowych dziecka w trakcie codziennej pielęgnacji, przytulanie, głaskanie i inne gesty będące wyrazem niezagrażającej intymności cielesnej, przynależnej bezpiecznej relacji z opiekunem. Brak uwzględnienia płciowości w dyskursie rodzice-dziecko polegać może na notorycznym unikaniu i uznawaniu tej sfery za nieistniejącą, nadawaniu jej cech patologicznych (np. grzeszne, „brudne”, zakazane części ciała wraz z przynależnymi im doznaniami i formami eksploracji cielesnej takimi jak pobudzenie seksualne czy masturbacja) bądź zastraszeniu rzekomo niekontrolowalnymi konsekwencjami jej istnienia (np. niechcianą ciążą). Stopień akceptacji własnej płciowości przez matkę oraz jej ustosunkowanie się do cielesności partnera od najmłodszych lat buduje u dzieci system znaczeń nadawanych własnemu ciału i stanowi uwewnętrznioną matrycę przyszłych związków intymnych. W przypadku deficytów i niepowodzeń rodziców w zakresie zintegrowania kobiecości i męskości w ramach swojej tożsamości cielesnej może prowadzić do zakłóceń oraz zaburzeń w procesie integrowania własnej płci w ramach tożsamości cielesnej, a w skrajnych przypadkach do zaprzeczania własnej płciowości bądź całkowitego wykluczenia jej z obszaru doświadczania siebie. Według badań istnieje korelacja pomiędzy samookaleczaniem się kobiet a obrzydzeniem i niechęcią wobec cech związanych z płciowością, takich jak miesiączka, posiadanie piersi i pochwy oraz uczestniczenie w zbliżeniach seksualnych. Sześć rodzajów płci psychologicznej Społecznie konstruowane wyobrażenie na temat tego, co to znaczy być mężczyzną lub kobietą zainspirowało Sandrę Lipsitz Bem do stworzenia pojęcia płci psychologicznej. Podstawą tej koncepcji jest założenie, że kobiecość i męskość stanowią dwa odrębne, osobowościowe wymiary, występujące zarówno u kobiet jak i mężczyzn. W konsekwencji zakłada to istnienie jednostek androgynicznych (z greckiego andro - mężczyzna i gyne - kobieta), to jest takich, które mogą być jednocześnie męskie i kobiece. Przeprowadzono badania na podstawie których ustalono cztery typy osób, różniących się układem cech psychicznych, które w danej kulturze są postrzegane jako męskie lub kobiece: - osoby określone seksualnie („męscy” mężczyźni, „kobiece” kobiety), - osoby androgyniczne (posiadające wyraźnie ukształtowane zarówno cechy męskie jak i kobiece), - osoby nieokreślone seksualnie (brak wyraźnie ukształtowanych cech męskich i kobiecych), - określone seksualnie w sposób krzyżowy („kobiecy” mężczyźni, „męskie” kobiety). Powoduje to istnienie aż sześciu rodzajów płci psychologicznej: „męscy” mężczyźni, „kobiece” kobiety, „kobiecy” mężczyźni, „męskie” kobiety, osoby androgyniczne, osoby nieokreślone seksualnie. Należy podkreślić, że ww. podział nie odnosi się wprost ani do wyglądu ani atrakcyjności seksualnej, tylko do cech psychicznych, które w danej kulturze są stereotypowo postrzegane jako męskie lub kobiece. Choć jak w każdej innej sferze i te cechy psychiczne mogą znajdować swoje symboliczne odzwierciedlenie w wyglądzie fizycznym danej osoby. Zachowanie osób typowych („męscy” mężczyźni, „kobiece” kobiety) można relatywnie łatwo przewidzieć, gdyż reagują one w sposób zgodny ze stereotypem płci, ukształtowanym na podstawie społecznie skonstruowanych definicji kobiecości i męskości. Podejmując zachowania odmienne, osoby te czują się zdenerwowane i niezadowolone. Repertuar zachowań osób typowych jest bardziej sztywny i ograniczony, co może wiązać się ze współwystępowaniem negatywnych psychologicznych konsekwencji. Według badań bowiem, wysoki poziom kobiecości u kobiet wiąże się z dużym lękiem, neurotyzmem, niską samooceną i niską społeczną akceptacją. Podobne zależności można zauważyć u mężczyzn z wysokim wskaźnikiem męskości: niska samoocena, wysoki poziom lęku i neurotyzmu. Ponadto zauważa się negatywny wpływ "typowości" na relacje w małżeństwie, motywację osiągnięć czy zdolność rozwiązywania problemów. Psychologiczna androgynia oznacza integrację i komplementarność pierwiastka męskiego i kobiecego w osobowości. Badania potwierdzają, że osoby androgyniczne wykazują się dużą elastycznością form reagowania i bogatszym repertuarem zachowań. Ich sytuacyjna adaptacyjność polega na stosowaniu raz męskich, a raz kobiecych wzorów zachowania, wybierając te, które w danym momencie wydają się najbardziej skuteczne. Według badań jednostki androgyniczne są dominatywne, emocjonalne, bardziej odporne na stres. Mają pozytywny obraz siebie, wyższą samoocenę, lepsze zdrowie i silniejszą osobowość. Osoby, które nie mają wyraźnie ukształtowanych cech osobowościowych ani kobiecych ani męskich, ujawniają wiele deficytów w różnych sytuacjach społecznych i mogą mieć problemy z przystosowaniem się, ze względu na niewystarczające zasoby zarówno typowych cech psychicznych przypisywanym kobietom jak i typowych cech psychicznych przypisywanych mężczyznom. Badania pokazały, że przyswojenie sobie nietradycyjnych ról („kobiecy” mężczyźni, „męskie” kobiety) mocno łączy się z charakterystycznymi praktykami wychowawczymi. Mężczyźni o cechach kobiecych otrzymywali dużo ciepła ze strony matek, podczas gdy mężczyźni typowi czy nieokreśloni seksualnie oceniali stosunki z rodzicami jako chłodne. W wypadku kobiet "męskich" i "androgynicznych" znaczące dla ukształtowania się ich płci psychologicznej były kontakty intelektualne z obojgiem rodziców (m.in. zachęcanie do osiągnięć, samodzielnych wyborów). Mężczyźni "androgyniczni" relacjonowali pozytywną postawę obojga rodziców (szczególnie ojców) wobec doświadczania własnej emocjonalności. Podsumowując, wyniki badań zachęcają zarówno kobiety, jak i mężczyzn do szerszego spojrzenia na panujące w naszej kulturze stereotypy płci i pielęgnowania w równej mierze tego, co jest w nich stereotypowo męskie i kobiece. Kobiecość nie tylko nie ucierpi, ale wręcz zyska, gdy pozwolimy jej na doświadczanie męskości. Mężczyźni natomiast nie stracą na swojej męskości, gdy pozwolą sobie na ujawnianie cech stereotypowo przypisywanych kobietom.