Młoda matka chciała podporządkować sąsiadów pod drzemki dziecka. „Pytała czy mogę czekać do rana z parkowaniem swojego samochodu w garażu”
Niektórzy traktują wspólnotę mieszkaniową, jako osobistą przestrzeń. Komunikacja sąsiedzka w takich warunkach może być koszmarem. Przekonała się o tym pewna Brytyjka, kiedy jedna młoda matka próbowała narzucić jej, co może robić we własnym domu.
Młoda mama chciała podporządkować sąsiadów W serwisie Reddit pojawił się wpis pewnej sfrustrowanej kobiety. Brytyjka opowiedziała o przykrej sytuacji sąsiedzkiej, której była uczestniczką. W jej bloku mieszka para, której ostatnio urodziło się dziecko. Kiedy młoda matka wróciła ze szpitala, stała się zmorą dla sąsiadów. Nie chciała, żeby inni mieszkańcy zakłócali drzemki jej dziecka i starała się zrobić wszystko, żeby ich kontrolować. "Wygłuszyłam pokój, przestałam grać na perkusji po godzinie 18:00" - opowiada użytkowniczka portalu Reddit. Dodała, że z powodu narzekań sąsiadki, przestała regularnie grać na instrumencie. Nie zapraszała też już znajomych do swojego ogrodu, z powodu hałasu, jaki mogli wywołać. Kolejnym problemem okazały się być…drzwi garażowe! Sąsiadce przeszkadzało to, że kobieta zaparkowała swój samochód po 23, kiedy wróciła z pracy. Zapytała, czy może czekać z tym do rana, ponieważ drzwi garażowe mocno hałasują. ZOBACZ TAKŻE: Jechała samochodem z piątką dzieci, kiedy nagle zaczęła rodzić. Po wszystkim dalej ruszyła w drogę. Ta historia nietypowych narodzin obiegła świat Mama piątki dzieci jechała w zaawansowanej ciąży samochodem. Nagle poczuła bóle porodowe. Zatrzymała się przy poboczu. Wyszła z samochodu i wszystko potoczyło się błyskawicznie. Kobieta urodziła na trawie. Po całej akcji wsiadła do auta i wróciła do domu z szóstką dzieci. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/jechala-samochodem-z-piatka-dzieci-kiedy-nagle-zaczela-rodzic-po-wszystkim-dalej-ruszyla-w-droge-ta-historia-nietypowych-narodzin-obiegla-swiat-ad9d4b0.jpeg" width="300" height="300" alt="Jechała samochodem z piątką dzieci, kiedy nagle zaczęła rodzić. Po wszystkim dalej ruszyła w drogę. Ta historia nietypowych narodzin obiegła świat" title="Jechała samochodem z piątką dzieci, kiedy nagle zaczęła rodzić. Po wszystkim dalej ruszyła w drogę. Ta historia nietypowych narodzin obiegła świat" /> Sześcioraczki z Tylmanowej skończyły już trzy lata. Aż trudno uwierzyć, kiedy tak urosły! Sześcioraczki z Tylmanowej niedawno obchodziły swoje trzecie urodziny. Ich narodzinami żyła cała Polska. Jak dzisiaj wyglądają sześcioraczki? Rodzice z okazji urodzin zamieścili na Instagramie urocze zdjęcie radosnej gromadki. Miarka się przebrała Pomimo tego wszystkiego, skargi młodej matki nie ustały. Problemem okazała się być gra kobiety na perkusji w porze lunchu. Wtedy kobieta uznała, że miarka się przebrała. Sytuacja wyglądała tak, jakby młoda mama tworzyła listę zakazów i nakazów dla wszystkich sąsiadów. „Wytłumaczyłam jej, że chociaż mam prawo grać muzykę do 22:00, ze względu na nią i jej dziecko ograniczam się do 18:00”. Pod historią Brytyjki pojawiło się mnóstwo komentarzy. Większość osób wyraziło swoje wsparcie sfrustrowanej kobiecie i przyznało, że młoda mama zdecydowanie przekroczyła granice.
Posłanka, Stella Creasy, przemawiała w brytyjskim parlamencie z 3-miesięcznym synem w chuście. Zostanie ukarana?
To nie pierwszy raz, gdy 44-letnia posłanka, Stella Creasy, pojawiła się w pracy z 3-miesięcznym synem w chuście. Nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że Creasy tego dnia przemawiała na jednym z posiedzeń w brytyjskim parlamencie. Co chciała tym gestem powiedzieć?
Posłanka, Stella Creasy, przemawiała w brytyjskim parlamencie z 3-miesięcznym synem w chuście. Zostanie ukarana? Stella Creasy tego dnia płomiennie przemawiała z mównicy na jednym z posiedzeń brytyjskiego parlamentu. Tematem jej wystąpienia było wsparcie samotnych rodziców. Na jej piersiach zawinięty w chustę leżał 13-tygodniowy synek, któremu emocje mamy zdecydowanie nie przeszkadzały w drzemce. Posłanka aby nie zaniedbać obowiązków zawodowych, przyszła na posiedzenie parlamentu z dzieckiem. Posłowie uznali to za skrajną nieodpowiedzialność i ukarali Stellę Creasy upomnieniem. Stella Creasy wyraziła gorzki żal z powodu skarg posłów i oskarżeń, jakie padły pod jej adresem. Z dobrych aspektów tego wydarzenia: posłowie przyjrzą się sprawie dotyczącej procedur obecności matek z dziećmi w obradach. Posłanka w rozmowie dla The Guardian przyznała, że jej działania mają na celu walkę o większy udział kobiet w polityce, zwłaszcza tych, usuniętych z areny politycznej, po urodzeniu dziecka. To ona może zostać pierwszą czarnoskórą wiceprezydentką USA. Kim jest Kamala Harris? Kamala Harris właśnie została wiceprezydentem USA w gabinecie Joe Bidena. Pierwsze słowa Harris do Bidena z pewnością Was zaskoczą. Trzeba przyznać, że Kamala Harris nie potrafiła kryć radości. Co powiedziała? Barbara Nowacka zaatakowana gazem przez policję. Pokazywała legitymację poselską Barbara Nowacka została zaatakowana gazem przez policjanta podczas sobotniego Strajku Kobiet w Warszawie – poinformował Michał Szczerba na swoim koncie na Twitterze. „Pokazywałam legitymację” – wyjaśnia polityczka.
Pomysł na niedzielny obiad dla niejadka, konkus na najlepszy makaron i pizza w plecaku, czyli smakowite dzieciństwo Matteo Brunetti, gwiazdy programu MasterChef [WYWIAD Z MAMĄ I SYNEM]
Co jedzą Włosi zamiast niedzielnego rosołu? Dlaczego włoskie mamy dosypują wszędzie parmezan i co dostają uczniowie do szkolnego plecaka zamiast kanapki z serem? Na te i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedź w naszym wywiadzie ze słynnym kucharzem, uczestnikiem programu MasterChef Matteo Brunettim oraz jego mamą Panią Elżbietą Krasińską. Przenieście się razem z nimi do słonecznej Italii pachnącej pieczonymi ziemniakami, "wujkowym makaronem" i szkolną pizzą!
Spotykamy się online w piątkowy wieczór. Zjadłam wcześniej kolację, by nie rozmawiać "na głodnego". Doskonale wiedziałam, że jeśli tego nie zrobię, to na pewno w czasie rozmowy zacznie burczeć mi w brzuchu. Matteo Brunetti opowiada o tak smakowitych rzeczach! Zatem przenosimy się w czasie i przestrzeni - do słonecznej Italii i czasów, gdy Matteo Brunetti był małym chłopcem. Przewodnikami po tej podróży pełnej włoskich smaków jest sam Matteo Brunetti oraz jego mama - Pani Elżbieta Krasińska. Moment, w którym "lądujemy" swoim wehikułem czasu to włoski niedzielny obiad! Pomysł na niedzielny obiad Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Zacznijmy od niedzielnego obiadu, bo wydaje mi się, że to taki moment, który najbardziej łączy pokolenia. Pamiętacie, czym pachniała niedziela i niedzielny obiad, gdy Matteo był małym chłopcem? W Polsce to wiadomo, schabowy i rosół, a we Włoszech? Pani Elżbieta Krasińska - mama Matteo: Praktycznie co niedzielę jeździliśmy do dziadków Matteo. Moi teściowie mieli dom w lesie, pół godziny jazdy samochodem od Rzymu. Spotykaliśmy się w każdą niedzielę całą rodziną na klasycznym, włoskim obiedzie – 20-25 osób, gdzie główne danie przygotowywała teściowa – Grande Mamma. Sprytne! (śmiech) Pani Elżbieta: Troszeczkę tak. (śmiech) Co prawda na dłuższą metę mogło się znudzić, ale atmosfera była niezwykła. Matteo Brunetti: Pamiętam, że siedzieliśmy przy dwóch dużych stołach - dla starszych i dla dzieci. A co jedliśmy? Pewnie potraw było wiele, ale według mnie było zawsze to samo! (śmiech) Główne danie to kurczak z ziemniakami. Nonna – czyli moja włoska babcia – piekła te ziemniaki w starym piecu gazowym - z zewnątrz były kompletnie spalone, ale tak w dobrym sensie spalone, z drugiej strony były w środku bardzo miękkie. Cała rodzina szalała na punkcie tych ziemniaków! Do tego był kurczak – skrzydełka, pałki. Mnie dawali zawsze pałkę, bo nie potrafiłem usiedzieć w jednym miejscu i bardzo nudziłem się przy jedzeniu. Pałka zawinięta w srebrną folię aluminiową, bym mógł z nią biegać po całym podwórku. Nawet w piłkę grałem z pałką kurczęcą w ręku. (śmiech) Całkiem dobry patent dla rodziców ruchliwych dzieci! Matteo: Tak, w końcu ważne, by dziecko zjadło. Dać mu pałkę do ręki i niech biega! Wracając do niedzielnego obiadu, mam w głowie jeszcze jedno wspomnienie: MAKARON! Każdej niedzieli były typowe rzymskie makarony – najczęściej z sosem all'Amatriciana. Przyrządzali je wujkowie. Czyli faceci nie czekali na gotowe, tylko coś robili przy tej kuchni? Matteo: To było popisowe danie. Każdy wujek miał swój tajny przepis na makaron i chciał się popisać przed innymi. Pani Elżbieta: Na przykład wujek Piero robił świetną carbonarę! Niestety zmarł miesiąc temu na COVID-19. Pamiętam, jeszcze jedno danie, które robiliśmy jesienią. W ogóle najsmaczniejsze włoskie obiady były zawsze jesienią. Wszyscy wówczas we Włoszech robią polentę. To kasza kukurydziana, którą gotuje się w wielkich kotłach. Przez godzinę trzeba mieszać długą, drewnianą łyżką, aż uzyska się konsystencję kremu. Matteo: Taki krem rozlewa się do drewnianych mis i polewa sosem pomidorowym z żeberkami, i kiełbaskami, a do tego mnóstwo parmezanu! Aż mi teraz leci ślinka.. Mi też, choć w sumie jestem po kolacji… Pani Elżbieta: To było takie dobre i bardzo pasowało do tego jesiennego klimatu. Na zewnątrz były drzewa kasztanowe. Zbieraliśmy kasztany, nacinaliśmy je i piekliśmy na ruszcie. To był wspaniały smak! Matteo: Dziadek zawsze nam mówił, by nie wrzucać kasztanów do kominka, bo one wybuchały. Co robiliśmy? Oczywiście wrzucaliśmy! Robiliśmy takie psikusy i co raz słychać było wielkie BUM! (śmiech) Zresztą, jak pytasz o zapachy niedzielnego obiadu, to zapach kominka to jeden z najintensywniejszych zapachów, które pamiętam. PRZECZYTAJ TAKŻE: Żona Roberta Makłowicza - kim jest Agnieszka - wiek, zawód, zdjęcia. To ona sprawiła, że życie polskiego kucharza jest "FIU, FIU, FIU, EKSTRA"! Urodziła mu dwóch synów – Mikołaja i Ferdynanda, zachęciła do rozpoczęcia kariery kulinarnej i wspiera od ponad 30 lat. O kim mowa? O Agnieszce Makłowicz (z domu Pogoda), żonie słynnego krytyka kulinarnego Roberta Makłowicza. Ta niezwykła para obchodzi w tym roku 30. rocznicę ślubu. Kim jest Agnieszka Makłowicz – wielka miłość i największy przyjaciel Roberta Makłowicza? Tajskie zielone curry z Zary? To nie żart! Hiszpańska sieciówka zachęca do gotowania. Oto pełny przepis! Ciekawy pomysł na obiad z Zary? Tak, dobrze czytacie. Słynna hiszpańska sieciówka postanowiła zainspirować swoich fanów nie tylko do zakupów, ale też do… gotowania! Na stronie Zara Home znajdziecie kilka bardzo ciekawych przepisów, które warto wypróbować! Oto jeden z nich – tajskie zielone curry! Czy to są takie rzeczy, które nadal się dzieją we Włoszech w każdą niedzielę, czy już tego klimatu nie ma? Pani Elżbieta: To nadal się dzieje. Italia to jest jak skansen lub muzeum. Tam jest mnóstwo rzeczy, które się nigdy nie zmienią! Matteo byłeś w dzieciństwie niejadkiem, czy „jadkiem”? (śmiech) Matteo: Raczej byłem niejadkiem. Jadłem mało, ale często. Często jadłem małe porcje podczas obiadu, po czym szedłem do swojego pokoju i pojawiałem się w kuchni znowu po 15 minutach z pytaniem: „Czy jest coś do jedzenia?” Pani Elżbieta: Potwierdzam! Jak już wszystko miałam wyczyszczone po obiedzie, to on wtedy wracał do kuchni i pytał o jedzenie! (śmiech) Biedna mama… Matteo: Robiłem wszystko, by mama miała więcej roboty! Jakich potraw nie lubiłeś najbardziej? Matteo: Nie znosiłem czosnku i owoców morza. Nie lubiłem też zup, do tej pory nie przepadam za zupami. Jestem za gorący, żeby jeść zupę. (śmiech) To ja nie wiem, jak Ty w Polsce wytrzymujesz, bo my przecież same zupy jemy! (śmiech) Pani Elżbieta: Jak to jak? Codziennie sobie gotuje makaron! (śmiech) PRZECZYTAJ TEŻ: Matteo Brunetti o "gazowanych" dziewczynach, wpadce z cappuccino i włoskiej kresce PRZEPIS NA MAKARON: Na punkcie tego przepisu z TikToka oszalała cała Finlandia. W sklepach zabrakło sera! Sztuka kulinarna - ze względu na lockdown i przebywanie w domach - przeżywa prawdziwy renesans! Popularność zdobywają również wszelkiego rodzaju przepisy w social mediach, w tym na Instagramie i TikToku, które są proste w realizacji a przy tym przepyszne! Jednym z takich przepisów jest pieczona feta w pomidorkach koktajlowych, którą wymyśliła fińska isntagramerka i tiktokerka Jenni Häyrinen. Jej przepis spotkał się z tak ogromnym zainteresowaniem, że był moment, w którym w Finlandii zabrakło w sklepach sera feta! Parmezan - szara eminencja włoskiej kuchni! Co jedzą najczęściej włoskie dzieci? Pani Elżbieta: Makaron i koniecznie parmezan – do wszystkiego! Mamy dosypują go wszędzie, bo ma mnóstwo wapnia. Czy parmezan we Włoszech traktowany jest jak coś w rodzaju tranu w Polsce? Matteo: Można tak powiedzieć. Parmezan jest jednym z najzdrowszym produktów na świecie. Przede wszystkim dlatego, że jest robiony tylko z trzech składników: mleko, sól i podpuszczka. Nie ma laktozy, a ma bardzo dużo wapna. Jedzą go dzieci we Włoszech, ale to jest ogólnie w dietetyce wysoko wartościowy produkt. Jedzą go bardzo często sportowcy. Kawał dobrego sera! Co włoskie dzieci jedzą w szkole? Myślę tu o włoskim odpowiedniku klasycznej kanapki z serem na drugie śniadanie! Włoskie dzieci na długiej przerwie między lekcjami chodzą do szkolnego baru i kupują najczęściej pizzę! To jest taki kawałek pizzy złożony jak kanapka. Można go kupić w szkolnym bufecie ale też w wielu piekarniach. Mamy często pakują dziecku taką pizzę do szkolnego plecaka. Pizza w szkole, no ładnie… Pewnie wielu polskim dzieciom taki rodzaj drugiego śniadania bardzo by się spodobał! Zmieńmy trochę temat. Pamiętam mój pierwszy wyjazd na Sycylię. Jesteśmy w małym miasteczku. Jest późny wieczór – może 23 nawet. W restauracji mnóstwo Włochów z dziećmi. One nie śpią! One się śmieją, biegają, hałasują! Powiedzcie mi proszę, o której godzinie chodzą spać włoskie dzieci, bo rozumiem, że nie po „Dobranocce”? (śmiech) Matteo: Ogólnie całe życie we Włoszech przestawione jest o jakieś dwie godziny do przodu. Wspominałaś, że jesteś po kolacji. Ja dopiero będę jadł kolację za jakąś godzinę! (śmiech) ZOBACZ TAKŻE: Kuchnia włoska: Matteo Brunetti zdradza sekrety włoskiej kuchni - znacie je wszystkie? Jak zrobić idealny włoski sos z pomidorów? Czym zaskoczyć gości uwielbiających włoską kuchnię i dlaczego woda z gotowania makaronu to skarb każdej włoskiej Mammy? Zobaczcie wideo Matteo Brunetti, który wprowadzi Was w tajniki włoskiej kuchni! Życie po włosku Żyjesz w Polsce po włosku? Pomimo, że mieszkam w Polsce to utrzymuję włoski tryb życia. (śmiech) Wracając do tej „Dobranocki”, może Matteo Ty nie wiesz, ale w Polsce za moich czasów była tylko jedna bajka w telewizji wieczorem o 19. Wszystkie dzieci oglądały tę bajkę, a potem szły spać. Matteo: U nas program w telewizji podzielony jest na tzw. pierwszy wieczór i drugi wieczór. Pierwszy wieczór jest od około 19 do 22, a potem wszystkie dzieci idą spać i zaczyna się drugi wieczór, tylko dla dorosłych. Elzbieta: I ja właśnie wtedy oglądałam „Seks w Wielkim Mieście”. Zresztą Matteo kiedyś sprezentował mi całe pudełko DVD ze wszystkimi odcinkami. To było szaleństwo! Wspaniale, a właśnie, najgorszy prezent, jaki mamie kupiłeś to…? Matteo: Nic. (śmiech) Pani Elżbieta: Pamiętam jeden wyjątkowy prezent, który dostałam od Matteo. Moje 50. urodziny, jeszcze we Frascatti. Matti powiedział, że ma dla mnie prezent. Zniknął na całą godzinę i wrócił z deserem – owoce ułożone na kształt kostki Rubika. To mnie zaskoczył! Matti od zawsze lubił takie rzeczy. Gdy przychodziły do mnie przyjaciółki, pytał, czy może coś przygotować, coś podać. Uwielbiał przyjmować gości. Towarzyski byłeś Matteo? Matteo: Nieśmiały, ale towarzyski. (śmiech) Jednocześnie? Matteo: Towarzyski w gronach bardziej zamkniętych. Nieśmiały na przykład w szkole. Otworzyłem się dopiero, gdy poszedłem na studia. Pierwsza dziewczyna To teraz pytanie – petarda. Pierwsza dziewczyna Matteo to…? Pani Elżbieta: Niech ja się zastanowię… (śmiech) Matteo: No, pamiętasz? Ja Ci powiedziałem, jak byliśmy w Paryżu. Pani Elżbieta: Tak! Na jego 18. urodziny pojechaliśmy do Paryża. Pamiętam, że leżał na łóżku i mówi: „Mama muszę ci coś powiedzieć, ale się nie gniewaj”. „Co się stało?”- pytam. „Mam dziewczynę!”. Rzuciłam się, wycałowałam, bardzo się ucieszyłam. Dlaczego miałabym się gniewać?! Dziewczyna bardzo fajna. Co prawda była młodsza od Matteo, ale bardzo dojrzała jak na swój wiek. Zresztą dziewczęta we Włoszech szybciej się rozwijają. To z pewnością te niedzielne kurczaki i makaron! (śmiech) Matteo: Tak! I pizza na szkolnej przerwie. (śmiech) Pani Elżbieta: Bardzo fajna, piękna dziewczyna. Matteo bardzo ją lubił. Byli ze sobą cztery lata! Wspomnienia z dzieciństwa Najwspanialsze wspomnienie z dzieciństwa Matteo to…? Matteo: Chlebek bananowy na wakacjach na Sardynii. Pojechaliśmy do hotelu, gdzie ten chleb jedliśmy na śniadanie. Któregoś dnia mama wzięła całą garść tego chleba na plażę. Coś wspaniałego. Pani Elżbieta: Ja mam mnóstwo takich momentów. Najbardziej utkwiło mi w głowie to, że Matti był bardzo zwinnym, wysportowanym dzieckiem. Takie dziecko z gumy. Co ciekawe, nawet gdy robił różne salta, nigdy sobie krzywdy nie zrobił – zawsze dwa milimetry od tragedii. Nigdy nawet głowy nie miał rozbitej. Szczęściarz. Któregoś dnia wołam Matteo z kuchni, a mieliśmy w salonie takie kolumny. Wołam go i wiem, że tam gdzieś jest, ale go nie widzę. W końcu odzywa się: „Si, mamma?”. Oglądam się, a on wisi na tej kolumnie przy samym suficie jak nietoperz. (Matteo pokazuje zdjęcie w telefonie, jak wisi na kolumnie) Ja współczuję Pani Elżbieto, naprawdę… Matteo: Mówili na mnie Spiderman. (śmiech) Pani Elżbieta: Kiedyś poszliśmy do cyrku, to patrzył na tych akrobatów jak zahipnotyzowany. Czego polskie mamy mogłoby się nauczyć od tych włoskich? Pani Elżbieta: Włoskie mamy są bardziej odważne, jeśli chodzi o karmienie dzieci - parmezan, pizza, makaron. Jest większy luz pod względem jedzenia i szybciej rozszerzają dietę dzieci o nowe produkty. W Polskie mamy są bardziej wstrzemięźliwe. Z drugiej strony na przykład włoskie mamy bardzo przestrzegają zasady, by nie wchodzić do wody dwie godziny po jedzeniu. Dziecko nawet kolan nie może zamoczyć, jeśli jadło wcześniej. Myślę też, że na przykład włoskie mamy mogłyby się też sporo nauczyć od Polek, bo we Włoszech dzieci nie jeżdżą same na różnego rodzaju obozy tak wcześnie, jak w Polsce. Zwykle dzieci spędzają całe lato z mamą. Włosi wynajmują mieszkania nad morzem i tam spędzają nawet dwa miesiące wakacji. Dzieci jeżdżą same na obozy dopiero w wieku 15-16 lat, i to tylko te naukowe, językowe. Ja na przykład wysłałam Matteo na obóz do Polski w wieku 10 lat i włoska rodzina bardzo źle na mnie patrzyła. To był obóz na eko farmie – kury, kozy, baranki. Super sprawa, ale dla wielu Włochów to byłoby nie do pojęcia! Matteo: Podsumowując, polskie mamy mogłyby się od włoskich nauczyć więcej luzu w kwestii jedzenia, a włoskie od polskich więcej luzu w zaufaniu do dzieci, otwartości na życie, na przygodę. ZOBACZ TEŻ: Przepis na naleśniki Magdy Gessler - sekretny składnik, dzięki któremu naleśniki zawsze się udają! Każdy mistrz naleśnikarstwa ma swój własny, wyjątkowy przepis na naleśniki. Jaki sekret tkwi w przepisie na naleśniki Magdy Gessler? Słynna restauratorka ma sposób na to, żeby naleśniki były chrupiące i leciutkie jak chmurka! Kuchnia włoska: Matteo Brunetti o tym, czego Włoch nigdy nie zje! Dlaczego Włoch nie znosi pizzy z ananasem? O co chodzi z kawą do obiadu i dlaczego makaron i truskawki to kulinarne faux pas? O tym wszystkim dowiecie się z naszego wideo, w którym Matteo Brunetti - znany mistrz włoskiej kuchni - opowie o tym, czego Włoch nigdy nie zje i w kuchni nie rozumie! Aplikacja z przepisami: lista najlepszych aplikacji z domowymi, dietetycznymi i sprawdzonymi przepisami Każda, nawet najlepsza mistrzyni gotowania potrzebuje czasem wsparcia w kuchni. Niezawodnym pomocnikiem może okazać się aplikacja z przepisami. O ile zamiłowanie do dobrego, choć niekoniecznie lekkiego jedzenia jest już na stałe wpisane w naturę Polek i Polaków, to trend zdrowego odżywiania uwidocznił się dopiero jakiś czas temu. Bez względu na to, czy bardziej cenisz sobie kuchnię staropolską, czy lekkie dania dietetyczne, dla osiągnięcia najlepszych kulinarnych rezultatów najprawdopodobniej podpierasz się sprawdzonymi przepisami. Skończ z mozolnym wyszukiwaniem receptur w sieci. Dobra aplikacja gromadzi w jednym miejscu wszystko, czego potrzebujesz. Którą warto pobrać? Przygotowaliśmy zestawienie najlepszych narzędzi dla osób, które tak samo jak jeść, lubią gotować.
Paulina Chruściel - serialowa "Komisarz Mama" - o polskim glamourze, "rzeźbieniu" w sobie i chodzeniu w kaloszach
Paulina Chruściel to jedna z tych gwiazd, o której rzadko słyszymy w kontekście plotek, intymnych rewelacji i spektakularnych kreacji. Choć jej życie zawodowe usłane jest świetnymi rolami filmowymi, serialowymi i teatralnymi, nie przepada za – jak sama to określa – glamourem. Zamiast błyszczeć na salonach woli lepić rzeźby z gliny, cekinowe kreacje mniej ją kręcą niż budowlane kalosze, a bardziej niż na karierze w Hollywood zależy jej na skończonych studiach z architektury. Nie oznacza to jednak, że nie jest aktorką pierwszej ligi. Nowy serial „Komisarz Mama”, w którym Paulina Chruściel wciela się w tytułową komisarz Marię Matejko, cieszy się ogromną popularnością. Produkcja już zapowiada kolejny sezon serialu! Co na to Paulina Chruściel? Ma do tego spory dystans i po prostu robi swoje! Przeczytajcie wywiad z kobietą, która idzie własną drogą w jakże przewidywalnym i gładkim do bólu polskim show-biznesie!
To jeden z tych wywiadów, który zaczyna się sam. Jest jeszcze przed południem, ale dla niej dzień już dawno się zaczął. Niestety nie najlepiej. Z pewnością znasz to doskonale. Wstajesz, starasz się myśleć pozytywnie, ale „coś jest nie tak”. Każda kolejna minuta denerwuje coraz bardziej, jak kamyk w bucie „rozwala system”. Twoje idealnie poukładane w głowie plany zamieniają się w chaos! Właśnie w takim dniu łączę się z Pauliną Chruściel przez telefon. Wiele innych gwiazd z pewnością grzecznie poprosiłoby o przełożenie terminu rozmowy, ale nie ona. Ona zaczyna mówić i to jest właśnie świetne! Paulina Chruściel: "Jadę na adrenalinie" Paulina Chruściel: Ja nie wiem, co dziś się dzieje, szczerze Pani powiem. Wszystko jest od rana przeciwko mnie, nic mi nie idzie. Nie mogę znaleźć kluczy od domu, więc nie mogę wyjść na spotkanie. Przez godzinę szukałam kluczyków od samochodu, których nigdy nikt nie kładzie na miejsce. Nawet mąż nie odbiera telefonów. Ale już się uspokajam. Siedzę w samochodzie pod domem, zrobiłam sobie zieloną herbatę w termosie, bez którego nigdzie się nie ruszam. Już jest dobrze… Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Rozumiem, że jak Pani ma gorszy dzień, to zamyka się w samochodzie z kubkiem zielonej herbaty, tak? Nie, no przecież ja mam świetny dzień! (śmiech) Jadę na adrenalinie wiec liczę, że dzisiaj załatwię wszystko, co odsuwałam przez ostatnie dwa miesiące! Czyli jedzie Pani na energii do samego końca! Absolutnie! Kiedy mam taki dzień, świadomie z tego korzystam! Mam taki power, że próbuję hurtowo wszystko załatwić i nic mnie nie powstrzyma! Są rzeczy, które czekały na realizację miesiącami, ale dzisiaj już mi żyłka puściła i mówię: KONIEC. Wszystko dzisiaj ogarnę! Zacznę od banku! Zobaczymy jaki to przyniesie skutek:) Szczerze kibicuję i w sumie podziwiam, bo każda z nas zna takie dni doskonale, ale nie każda potrafi je odpowiednio wykorzystać. Mam wrażenie, że takich dni jest ostatnio sporo! Lockdown sprawy nie ułatwia. A podobno Pani jogę ćwiczy. Pomaga? Właśnie pani widzi jak pomaga! (śmiech) Trochę sobie żartuję, ale muszę się do czegoś przyznać. Nie palę papierosów, ale dzisiaj po prostu poszłam do kiosku. Przed rozmową z Panią musiałam zapalić. Mam taki murek, w trudnych momentach tam sobie idę, siadam i po prostu wypalam papierosa. Musiałam dzisiaj zapalić, bo nic nie pomagało. Jestem od szóstej rano na nogach, z niczym nie mogę się wyrobić, nic nie spina się w całość. Z utęsknieniem czekam na wieczorną jogę. Wierzę, że dzięki niej wrócę na właściwe tory. Joga online czy na żywo? Jeśli ktoś chce zacząć trenować jogę, nie polecam na początek jogi online! Można nabawić się kontuzji. Ważne jest, by wszystkie pozycje czyli asany były wykonane prawidłowo, a tego nie da się zrobić bez czujnego oka instruktora. Jak już się zdobędzie pewną wiedzę i praktykę - można ćwiczyć online. Praktykuję jogę od 2,5 roku i polecam każdemu. Online tylko w okresie pandemii. A Pani instruktor jogi pochwala takie siedzenie na murku i palenie papierosa w kryzysowych sytuacjach? (śmiech) Nie no, Marta, na pewno nie pali. Ma też kompletnie inny temperament. Jest świetną dziewczyną i oddaną instruktorką. Ale ja też NIE PALĘ! (śmiech) Taki papieros raz na 3 miesiące w momentach kryzysowych to jak „fajka pokoju” z samą sobą (śmiech) Każdy musi mieć swój „murek i papierosa” – system awaryjny? Niedobrze być wciąż doskonałym, można oszaleć. Dążenie do ideału jest męczące i niezdrowe. Nie wierzę na przykład w doskonałość pokazywaną w mediach społecznościowych, na Instagramie. Że niby każdy ma takie flow każdego dnia, i żyje w pełnej harmonii. Rzeczywistość taka nie jest. Mam wrażenie, że na tym Instagramie żyjemy w jakimś poczuciu nierzeczywistości i uciekamy od życia. A prawdziwe problemy rosną bo zbyt długo w nim siedzimy:) Podobno Pani studiuje architekturę wnętrz i design? Kontynuuję… I powiem tak: „O Matko, po co to pani było?” Po co mi to? No właśnie. Też się nad tym czasem zastanawiam, bo przecież ja się z niczym nie wyrabiam, ale mam chyba trochę taki temperament, co zresztą słychać. (śmiech) Tak na poważnie, zawsze mnie do architektury i designu ciągnęło. W okresie zdjęć i teatru musiałam niestety te studia zawiesić. Właśnie je odblokowałam, ale zastanawiam się, jak to pogodzę z drugim sezonem "Komisarz Mamy". Za chwilę zaczynamy zdjęcia. Coś mi się wydaje, że przeliczyłam własne możliwości. Znów mamy cudowne zderzenie z rzeczywistością… Okaże się w praniu. Jeśli chodzi o studia, momentem przełomowym był zakup pierwszego mieszkania. Miałam ekipę remontową, denerwowało mnie, że fachowcy o czymś mnie przekonują, ja czuję, że coś kręcą, tylko nie wiem co. Ich stosunek wobec mnie, tylko dlatego, że jestem kobietą, więc na pewno nie mam pojęcia o rurach i bloczkach gipsowych był stereotypowy i słaby. Zna to pewnie pani doskonale… Niestety! W świecie remontów wciąż istnieje wiele stereotypów. „Co ona wie o remontach...?” Otóż to! Miałam to samo. Panowie za każdym razem, gdy o czymś rozmawiali, kierowali wzrok na mojego męża! To akurat zabawne, bo on absolutnie się na tym nie zna. Jednak uważano, że to nie ja decyduję w tych kwestiach i mniej powinnam się odzywać. Ich ignorancja zmotywowała mnie. Jeśli oni mogą, to ja tym bardziej. Ale po miesiącu mówili już:"szefowo, szefowa spojrzy czy dobrze”. Albo prosili żeby jednak żona przyjechała, bo decyzja musi być szybka:) O idzie mój mąż i do mnie macha! Dwie godziny dzwoniłam Łukaszek do ciebie. Mam wywiad, nie mam kluczy do domu, nie mogę się ruszyć… (tu jest fragment prywatnej rozmowy) Nie, ty masz dwie pary ! Ja za chwilę oszaleje… W sumie to może Pani to opisać… i co ja mówiłam? Skończyliśmy na studiach, fachowcach i pierwszym mieszkaniu. Pani poszła na studia, żeby sobie mieszkanie zrobić? (śmiech) Oczywiście, że nie! Pewnie, że chciałam się na tym znać, ale sprawia mi to frajdę. Moja przyjaciółka scenografka teatralna i architekta, z którą znamy się jeszcze ze szkoły teatralnej, namówiła mnie na studia, bo zobaczyła ,że mnie to kręci. Myślała Pani o rezygnacji z aktorstwa? Kocham aktorstwo. Całe swoje dorosłe życie pracuję na emocjach, na analizie ludzi albo bohaterów literackich. Mój organizm, moje emocje, moja wrażliwość są moimi narzędziami pracy. W pewnym momencie życia w tym zawodzie jesteś tym zmęczona, potrzebujesz zmiany, spojrzenia na świat z innej perspektywy. Potrzebujesz uruchomić inne części swojego umysłu, a nauki ścisłe rozwijają koncentrację, percepcję, precyzję, logikę. Geometria wykreślna na przykład! Dla wielu z nas brzmi to co najmniej abstrakcyjnie… A ja jako aktorka doceniłam ten przedmiot na studiach, jego logikę i systematyczność wykonywanego zadania. Chociaż miałam z nim ogromne problemy. Zainteresowała mnie rzeźba. Uwielbiam pracować na przedmiocie. Cyzeluję każdy kształt i każdą rysę. Daje mi to takie ukojenie i skupienie, jakiś rodzi kontemplacji. To inna perspektywa czytania rzeczywistości niż ta, której używam na co dzień w zawodzie aktorki. Jak to się skończy? Dokąd mnie to zaprowadzi? Nie wiem. Nie planuję, czekam na to, co się wydarzy. Najważniejsze, by w życiu mieć frajdę. Poza tym, mam ciągły życiowy niedosyt. Kocham grać, ale w życiu prywatnym szukam odskoczni i myślę, że już tak zostanie do końca. Podobno w kaloszach Pani chodzi? Tak, a Pani nie chodzi w kaloszach? To moje ulubione obuwie! (śmiech) Wygodny płaszcz, dres, kalosze i idę na spacer w przyrodę, do lasu, przed siebie… Chciałaby Pani zostać takim architektem z krwi i kości? Budowa, plany, projekty? Nie. Robię to tylko i wyłącznie dla pasji i z ciekawości. Rozwój traktuję jako przywilej i rodzaj fanaberii. Ktoś wydaje na ciuchy i drogie samochody, a ktoś na studia i sprawdzanie siebie. Mam do tego prawo i korzystam z tej możliwości. Tym bardziej, że mam już jeden zawód i potrafię się z niego utrzymać. Słucham Pani i mam wrażenie, że jest Pani bardzo świadomą siebie kobietą. Wiele Pani już wie o sobie. Wiele Pani strun w sobie samej dotknęła. Skąd ta samoświadomość? Z nudów to się bierze. (śmiech) I z przeczucia, że istnieje jeszcze jakaś nieodkryta przestrzeń, dzięki której mogę artykułować własną wrażliwość, czy potencjał. Wybór aktorstwa również wziął się z przeczucia, z intuicji. Nie pomyliłam się. Chociaż daję sobie prawo do błędu. Mam wrażenie, że teraz mocniej wchodzimy w to, co mamy w środku. Lockdown sprawił, że musieliśmy się zatrzymać i przemyśleć, o co nam chodzi, kim jesteśmy, czego nam brakuje. Próbujemy grzebać w sobie. Jak to się robi? No właśnie do „gmerania w sobie” zmusza mnie mój zawód. W tym sensie pandemia niczego u mnie nie zmieniła:) Aktorstwo to świetny zawód do poszukiwania siebie i prawdy o człowieku. Ale nie przesadzałabym z tym „gmeraniem”, jak Pani to ujęła . Przesadne skupianie się na sobie bez brania pod uwagę drugiego człowieka do niczego dobrego na dłuższą metę nie prowadzi. Paulina Chruściel o córce i byciu niedoskonałą Skąd czerpie Pani energię? Tylko proszę nie mówić, że z tych chwil z papierosem na murku! (śmiech) Tak na serio? Mój wewnętrzny imperatyw, ale też moja córka. Nie chcę, by widziała mnie jako osobę, która nie próbuje, nie podejmuje ryzyka, nie sprawdza. Dzieci najbardziej uczą się życia nie przez to, co im mówisz, ale patrząc jak sam żyjesz. Są jak gąbka… Nasiąkają, kopiują nas rodziców. Trudne mamy czasy. Każemy dzieciom robić wszystko i doskonalić się we wszystkim, a jednocześnie sami często nie potrafimy zmobilizować się do żadnej zmiany, inicjatywy. Jak zatem wychować córkę w pierwszej połowie XXI wieku? Żeby chciała szukać, żeby chciała się rozwijać, ale też żeby była pewna siebie? Nie mam gotowej recepty, jednej zasady. Podejrzewam, że najlepsi psychoterapeuci również jej nie mają. (Śmiech) To jest bardzo indywidualna rzecz. Każde dziecko jest inne. Każda rodzina jest inna. Każda ma trochę inną hierarchię, inny styl życia. Dlatego staram się nie dawać rad. Bo co dla mnie dobre, niekoniecznie dobre dla kogoś innego. Na pewno nie mam ciśnienia na bycie doskonałym rodzicem, który wszystko wie i stawia dziecku szczeble do pokonania: „musisz być odważna, dzielna, taka czy owaka ”. To moim zdaniem z założenia jest błędem. Jestem również przeciwna budowaniu autorytarnej hierarchii w relacjach z dzieckiem. Od słowa „wychowanie” częściej używam wyrażenia relacja i czujne towarzyszenie w rozwoju. Z doświadczenia wiem, że dzieci nie potrzebują rodzica doskonałego, potrzebują rodzica autentycznego i obecnego, który potrafi wsłuchać się w to, co dzieci próbują nam powiedzieć, na różne dziecięce sposoby. Potrafię też przyznać się przed moją córką do błędów, do tego, że bywam bezradna. Ale ponad wszystko staram się, żeby moja córka czuła, że kocham ją BEZWARUNKOWO! I że przy mnie może czuć się bezpieczne w odkrywaniu siebie. Mam za to inny problem. Zbyt często przyjmuję punkt widzenia mojego dziecka i bywam zbyt wyrozumiała. Potem słyszę, że „pozwalam sobie wejść na głowę”, ale ja tak tego nie czuję :) Mam też słabość do „dziewczyńskiego rozgardiaszu”. Jestem szczęśliwa, kiedy dom „żyje”. Bycie na sto procent dla dziecka, bycie obecnym to bardzo trudne zadanie… Bycie tu i teraz jest bardzo trudne. Bycie obecnym, czujnym rodzicem jest bardzo trudne, bo to wymaga elastyczności. Bycie obecnym człowiekiem, osadzonym w rzeczywistości jest dla nas coraz trudniejsze. Marzy mi się, aby moje dziecko wyrosło na osobę, która nie boi się popełniać błędów i jest nie tylko dzielna, ale ma zgodę na zaakceptowanie swoich słabości. Nasze słabości, czy niedoskonałość to nasze cechy osobowe. To one powodują, że jesteśmy indywidualni, wyjątkowi, że droga naszego życia jest ciekawa. "Komisarz Mama" - serialowy hit 2021 Wróćmy do aktorstwa. Rekordy popularności bije serial „Komisarz Mama”, w którym gra Pani główną rolę. To jeden z najlepszych debiutów telewizyjnych wiosny! Jak Pani sądzi, skąd popularność tego serialu? Nie mam pojęcia! (śmiech) Dostaję bardzo pozytywny oddźwięk od moich widzów, którzy śledzą moją drogę zawodową nie od dziś i mówią: „Jeju tak kochałam/ kochałem cię w tamtej roli, ale ta jest jeszcze lepsza!”. To jest bardzo miłe. Co im się podoba? Myślę, że moja bohaterka nie jest idealna (znów wracamy do tego tematu). Lubię grać takie postacie, ale też zaznaczam to bardzo lekką kreską. Uważam, by nie przerysowywać postaci. Zależy mi na wiarygodności. Mam nadzieję, że mi się to udaje. Dziewczyny w to wierzą. Komisarz Mama to postać skierowana głównie do kobiet i myślę, że one się w tym odnajdują. Jaka jest ta Komisarz Mama? To nie jest typowa kolesiówa, ale raczej inteligentna, błyskotliwa pani komisarz, która zna swoją wartość. Jest przy tym bardzo sympatyczna. Nie jest osobą, która za wszelką cenę chce udowadniać swoje racje. Ważna jest dla niej sprawa, mniej osobista satysfakcja. Współpracuje, docenia profesjonalizm partnerów. Jest w jej osobowości prawda i jasność. Do każdej zagadki podchodzi, jak człowiek, nie jak funkcjonariusz. I to daje jej przewagę. Wspomina Pani, że zależy Pani na rozwoju, a czy taka rola w serialu może być rozwijająca? Wszędzie może być rozwijająca .To jest kwestia podejścia i szacunku do tego, co się robi. Proszę mi wierzyć, że tak samo podeszłabym do pracy w teatrze lub filmie. To mnie szczerze czasem drażni, kiedy słyszę że ludzie narzekają bo pracują, nie tam gdzie by marzyli, mają wybujałe fantazje, a jednocześnie nie potrafią profesjonalnie i zawodowo podejść do tego, co mają do zrobienia tu i teraz. Staram się być przygotowana do pracy wszędzie tak samo przez szacunek do siebie i własnego wysiłku, ale i przez szacunek osoby, z którą pracuję. Przecież w Pani zawodzie jest podobnie, prawda? Jeśli ma Pani przeprowadzić z kimś wywiad to przez szacunek i z poczucia profesjonalizmu ale i uczciwości robi Pani research o tej osobie, dowiaduje się, zbiera materiał. Dzięki temu obie czujemy się komfortowo w tej rozmowie. Bez tego podejścia wszystko traci sens, ma mierny poziom. Jeśli godzimy się na amatorkę, również u siebie, to wszystko robi się słabe. I nawet Instagram nie pomoże:) Praca przy serialu „Komisarz Mama” dała mi wielką frajdę, była pełna rozwijających wyzwań i trudnym zadaniem aktorskim. Praca na planie, przez 12 godzin w pełnej gotowości, cały czas na wysokich obrotach, bo grasz w każdej z 12 scen. Przez serial przewija się mnóstwo postaci i mnóstwo wątków, a czas goni niemiłosiernie. To było potwornie trudne zadanie do udźwignięcia - logistycznie i fizycznie. Paulina Chruściel bez botoksu, bez nowych ciuchów i bez lamp w sypialni Mam wrażenie, że jest Pani nietuzinkową postacią w polskim show-biznesie. Jak odnajduje się Pani w świecie, który często opiera się na wyglądzie (zmarszczki, botoks, drogie ciuchy)? Ja się w tym nie odnajduję, bo się w ogóle tym nie zajmuję. Nie ma Pani takich myśli: „Dobra, to może spróbuję tego botoksu, bo tam już coś widać na twarzy, może jakieś spotkanie z chirurgiem”? Nie interesuje mnie botoks. Mogę pójść na dobry masaż japoński twarzy, ale nie na botoks. To jest nie moje. Ale nie oceniam tego. Żyjemy w wolnym świecie. Mnie akurat cieszą zmarszczki widoczne na ekranie. Aktorki nie muszą wyglądać jak tafla lodu. Proszę spojrzeć na Maję Ostaszewską, Kingę Preiss, Magdalenę Cielecką, Kate Winslet, Emmę Thomson, Meryl Streep. To są prawdziwe aktorki. Jeżeli mam coś do powiedzenia przed kamerą, to dzięki osobowości i prawdzie, którą mam w sobie. Czytałam na Pani Instagramie, że w tamtym roku podjęła Pani wyzwanie niekupowania ubrań? Udało się? Tak i to naprawdę nie jest trudne! Przez rok nie kupowałam żadnych ubrań. Uznałam, że mam wystarczająco szmat w szafie, nie muszę mieć nowych. Są takie czasy, że są ważniejsze sprawy niż nowa stylówka. Poza tym mnie zakupy ciuchów męczą. Jeśli już naprawdę muszę coś kupić, to kupię, ale wtedy zwracam uwagę na to, co kupuję, od jakiego producenta i nie chciałabym tego wyrzucić po dwóch praniach. Nie gonię za modą, traktuję ją z dystansem. Marzę natomiast, aby moja garderoba stała się ponadczasowa i uniwersalna, kapsułowa, żeby znalazły się w niej rzeczy, które łatwo ze sobą zestawiać i przed którą nie muszę stać godzinami. Co wyciągam, to pasuje. Skoro moda niekoniecznie, to może aranżacja wnętrz. W końcu studiuje Pani architekturę wnętrz! Podejrzewam, że Pani mieszkanie wygląda jak z obrazka na Instagramie! Zaskoczę Panią. Szewc bez butów chodzi! Niech to będzie doskonałym opisem mojego mieszkania: ciągle mam wystające ze ściany na lampy, oklejone plastrem druciki po dwóch stronach mojego łóżka w sypialni. (śmiech) Rozumiem, że pełny industrial… (śmiech) Możemy tak to nazwać:) Od dwóch lat nie mogę się zdecydować, co ma tam być. Coś mi się podoba, a wiadomo, z designem jest jak z modą. Wychodzi nowa kolekcja, jakaś lampa, mówię: „Boże jaka cudowna lampa!”. Po trzech miesiącach podobają mi się również trzy inne lampy, które odkryłam po drodze, ale właśnie skończyła mi nie kasa, przecież uprawiam wolny zawód:) Myślę sobie: „Dobra, będzie Ikea”. Po czym mijają kolejne miesiące, stwierdzam, że jednak zaoszczędzę i poczekam na moją wymarzoną lampę. I tak mijają dwa lata, a ja mam ciągle druty nad łóżkiem w sypialni. (śmiech) Doskonale Panią rozumiem, ja mam wciąż mieszkanie bez listew podłogowych. Mimo, że mieszkamy w nim już 10 lat. Człowiek szybko się przyzwyczaja… No właśnie, ale dzięki moim studiom otworzyłam się na zupełnie inne podejście do budowania przestrzeni. Uważam, że dom powinien być najbardziej „domowy” ciepły ,czuły, osobisty. Przestrzeń powinniśmy tworzyć z czułością i dać sobie na nią czas. Dom powinien dorastać i zmieniać się razem z nami. Zauważyła Pani, że często wyrafinowany design czy przedmioty, które świetnie wyglądają powodują, że niekoniecznie czujemy się w takich miejscach swobodnie? Uważam że dom nie powinien onieśmielać tylko zapraszać. My i goście powinniśmy czuć się w nim dobrze, swobodnie. Lubię prostotę i spontaniczność, również w kreowaniu wnętrz. Kocham skandynawski design, skandynawską architekturę wnętrz. Doceniam oszczędność. Wolę jeden trafiony mebel od zabudowanej przestrzeni. Pani wspomina o Skandynawii, ale wiem, że kocha Pani również Daleki Wschód. Która filozofia życia bardziej do Pani przemawia w tych trudnych czasach? Jaki jest Pani sposób na pandemię tu i teraz, w Warszawie, w samochodzie z zieloną herbatą? Połączenie skandynawskiej filozofii z azjatycką duchowością. Hygge i joga (śmiech) to jest chyba bardzo moje, choć to Pani powiedziała, ale to jest bardzo moje… Zabrzmiałam teraz jak typowy luksusowy mieszczuch. Musimy jakoś to nazwać to połączenie i opatentować! Ja myślę! (śmiech) Coś w tym jest. Kocham Skandynawię, a w szczególności Danię i Kopenhagę - uwielbiam ten rodzaj surowości, ale jednocześnie głębi. Być może bardziej rozumiem to hygge, bo moja mama mieszka w Norwegii. Widzę też, jak bardzo się zmienia pod wpływem kultury i jakości stosunków międzyludzkich, żyjąc tam. Jednocześnie bardzo mnie ciągnie duchowość azjatycka, stąd pewnie joga, które pomagają mi chociażby w takie dni jak dzisiaj. Chociaż nie udało się uciec od tego papierosa na murku. (śmiech) Ale kocham też polską prostotę, serdeczność, kocham polską wieś, kulturę. Moje życie to chyba trochę taki miszmasz. W końcu żyjemy w globalnej wiosce. Nie da się uciec od wpływu innych kultur. To zresztą bardzo ciekawe zjawisko, które przekłada się na nasze codzienne życie, nasze wybory, pasje i poszukiwania. Ale to temat na inną rozmowę. Ja właśnie myślę, że Pani taka jest. Cel nie ma znaczenia, ważne jest samo podążanie za nim. Czy pani kiedykolwiek miała marzenia, by zagrać w superprodukcji w Hollywood, dostać Oscara, nakręcić wielki film? Marzenia ma każdy. Ale nigdy nie miałam takich ambicji. Ktoś mnie kiedyś zapytał: „No to co, za dwa lata Hollywood?”. A ja zrobiłam wielkie oczy ze zdziwienia i mówię: „Nie wydaje mi się”. Jestem realistką i doceniam to, co mam tutaj, bo kosztowało mnie to wiele pracy. My sami często nie potrafimy docenić własnego wysiłku w tym co udało nam się osiągnąć. Wydaje nam się, że gdzieś indziej byłoby tak pięknie. A ja myślę ,że gdzieś indziej niekoniecznie byłoby lepiej, bo to bardzo zależy od konstrukcji psychicznej, od naszego nastawienia do życia, nie od miejsca. Zatem życzę Pani nie Oscara i nie super roli w Hollywood, ale żeby Pani zawsze miała ten wygodny samochód i kubek zielonej herbaty na trudne chwile. Oscara to może mi Pani życzyć! Dlaczego nie:) Najstarsza laureatka Oscara, Jessica Tandy, wspaniała aktorka, którą osobiście bardzo lubię miała 81 lat, kiedy otrzymała nagrodę za rolę pierwszoplanową. Film „Wożąc Panią Daisy” należy do jednych z moich ulubionych. Wszystko przed nami:) To niech będzie Oscar i kawałek własnej podłogi i zielona herbata, i żeby z takich zakręconych dni jak ten dzisiaj wynikały same rozwojowe rzeczy! Dziękuję! Tego właśnie mi trzeba. Prawda jest taka, że jestem osobą, która nie potrafi się załamać. Nie potrafię tak się zapaść na amen. Nie mam tego w charakterze. Tzw. „Gorszy czas” przelicza się u mnie na słaby dzień, ale nie na dłuższy okres. Mam co innego, czasem za bardzo dociskam, wykorzystuję taki dzień jak dzisiaj i jadę na adrenalinie. To mnie sporo kosztuje. Szybko spala. Czasem sobie myślę, że powinnam odpuszczać… To może jakaś moja nieumiejętność. Być może, ale taka adrenalina też jest ważna. Niezależnie od tego, trzeba ze sobą chyba dużo gadać, żeby trochę lepiej się poznać. Pani wie o sobie całkiem sporo. Ja gadam non stop. Kiedy się budzę i zaparzam poranną kawę, od razu omawiam wszystkie sprawy łącznie z wakacjami. Musi być bardzo niskie ciśnienie, żebym siedziała w milczeniu i spokojnie się budziła. Dlatego joga mnie tonizuje :) Jestem jak bateria. Odpadam mniej więcej około 21. Mam taką zasadę, że staram się jak najwięcej zrobić rano. Pod wieczór już wiele nie analizuję, bo zaczynam wszystko widzieć bardziej dramatycznie i w mniej jasnych barwach. Kiedyś funkcjonowałam tylko nocami. Do wszystkiego zabierałam się pod wieczór. Dziś tego nie lubię i temu nie ufam. Organizuję czas tak, żeby wieczorem móc się już wyciszyć. Odkładam telefon, dbam o nastrój i wewnętrzny spokój. Oczywiście, kiedy nie mam wieczorem spektaklu:) Zatem jeszcze tego wewnętrznego spokoju jak najwięcej i trzymam kciuki za sprawę w banku! Dziękuję. Jadę właśnie zaraz!
Modelka pokazała, jak karmi piersią, czym oburzyła internautów. Odpowiedź mamy na zarzuty mężczyzn była bezcenna
Modelka Elsa Hosk opublikowała niedawno zdjęcie, na którym karmi piersią swoją kilkumiesięczną córkę. Post oburzył niektórych fanów, którzy uznali, że fotografia jest „obraźliwa. Młoda mama odpowiedziała na zarzuty.
Elsa Hosk publikuje zdjęcie, na którym karmi piersią Elsa Hosk to szwedzka supermodelka. Kobieta najbardziej znana jest ze współpracy z kultową marką „Victoria's Secret” i bycia ich „aniołkiem”. Modelka wielokrotnie pojawiała się na okładkach największych modowych magazynów, takich jak „Vogue”, czy „Harper’s Bazzar”. 32-latka niedawno przywitała na świecie swoje pierwsze dziecko. Po kilku miesiącach przerwy, nowa mama wróciła do pracy i pokazała, jak łączy modeling z wychowywaniem córki. Niektórym internautom nie spodobało się zdjęcie, jakim podzieliła się z fanami Elsa. Ola Żebrowska pokazała jak karmi piersią. Podpis pod zdjęciem to mistrzostwo Ulubiona „mama z Instagrama” znów rozbawiła internautki. Opublikowała na swoim profilu zdjęcie, na którym karmi piersią najmłodszego synka. Podpis powala! Modelka odpowiada „oburzonym” internautom Elsa Hosk oprócz pracy w modelingu, skupia się również na prowadzeniu swoich mediów społecznościowych. Obecnie gwiazda ma ponad 6 milionów obserwujących i ta liczba stale rośnie. Modelka na Instagramie pokazuje nie tylko zdjęcia zza kulis pracy, ale także momenty z prywatnego życia. 11 lutego Elsa przywitała na świecie swoje pierwsze dziecko – córeczkę Tuulikki Joan Daly. Modelka niedawno wróciła do pracy w modelingu i pokazała, jak zajmuje się małą podczas przerw. Hosk opublikowała zdjęcie, na którym karmi piersią swoją córeczkę. Pod postem pojawiło mnóstwo wspierających komentarzy od innych mam Niestety nie wszystkim spodobało się nowe zdjęcie modelki. Niektórzy mężczyźni obserwujący kobietę uznali, że post Hosk jest obraźliwy i nie na miejscu. Młoda mama postanowiła odnieść się do tych zarzutów. Na swoim InstaStory opublikowała komunikat, w którym odpowiedziała na wszystkie niemiłe komentarze ze strony mężczyzn.
Home Hub - na czym polega ten nowy trend? Zrozumiesz jak zobaczysz te perełki z kolekcji #ReservedForMum
Reserved pokazało wiosenną kolekcję dla przyszłych mam. Ubrania zostały zaprojektowane zgodnie ze stylem Home Hub. Jesteś ciekawa czym jest ten nowy trend, który pokochał cały świat w 2021 roku?
Home Hub - co to znaczy? Home hub to styl, który jest tematem przewodnim nowej wiosennej kolekcji Reserved zaprojektowanej dla przyszłych mam, #ReservedForMum. Ta obcobrzmiąca nazwa oznacza coś bardzo ci aktualnie bliskiego i pożądanego. To prosty, niezobowiązujący, domowy styl – wygodne ubrania, w których możesz się relaksować, ale też dobrze wyglądać: to alternatywa dla pandemicznego uniformu, czyli dresu. Home hub świetnie sprawdzi się też wtedy, gdy potrzebujemy najwięcej komfortu – oczekując na dziecko. Moda trendy 2021: Miękka, wygodna bielizna, w której przetrwasz lockdown, a może nawet go polubisz I znów mamy lockdown! Na to nic nie poradzimy, ale możemy zrobić coś, co poprawi nasze samopoczucie. Podczas home office wiele z nas doceniło walory totalnej swobody. Niektóre z nas zupełnie zrezygnowały ze stanika, inne pracują niemal tylko w bieliźnie. Znalazłyśmy dla was takie modele bielizny, które nie stawiają przed wyborem wygoda czy bycie sexi, ale w których możesz się czuć tak dobrze, jak we własnej skórze. #ReservedForMum - ubrania, które "rosną" z ciążowym brzuszkiem Polska marka Reserved stworzyła linię ubrań, które „rosną” wraz z ciążowym brzuszkiem: elastyczna talia, podwyższony stan, kopertowe zapięcia oraz marszczenia z gumeczkami dopasowują się do różnych typów sylwetek. Dzianiny i luźniejsze fasony zapewniają komfort w każdym miesiącu ciąży (ogrodniczki ze specjalnie wyprofilowanym miejscem na brzuch), a niektóre modele sprawdzą się także później, podczas karmienia (np. top z odpinanymi ramiączkami czy kopertowa sukienka). olekcja Reserved w stylu Home Hub nadaje domowym ciuchom nowego znaczenia - łączy najświeższe trendy z komfortem, tak istotnym dla przyszłych mam. Co równie ważne, kolekcja #ReservedForMum została uszyta z materiałów #EcoAware: bawełny organicznej, LENZINGTM ECOVEROTM oraz wełny i poliestru z recyklingu. To coś dla szczęśliwych mam, dla których na równi ze zdrowiem swoim i dziecka liczy się moda przyjazna planecie. Więcej zdjęć z kampanii #ReservedForMum znajdziecie w naszej GALERII. Niezbędnik minimalistki: te dodatki pokochają fanki mody w duchu "im mniej, tym lepiej" Bliska jest ci ekologiczna moda w duchu "zero waste"? Kupujesz nowe rzeczy rozsądnie, bo wiesz, że finalnie, to nasza planeta zapłaci rachunek za twoje zakupy? Lubisz rzeczy praktyczne, multifunkcyjne, ale też piękne? Wszystko wskazuje na to, że jesteś minimalistką. Zobacz, które dodatki spełnią twoje oczekiwania.
Badania wykazały, ile godzin pracuje potencjalna matka - to dokładnie 2,5 etatu
Zrozumieć matkę może tylko druga matka. Macierzyństwo często wiąże się z szeregiem wyrzeczeń i poświęceń, a mimo to wciąż często można spotkać się z brakiem zrozumienia i niedocenieniem. Praca pracy często jest nierówna. Niedawno wyliczono, że statystyczna mama pracuje tygodniowo 98 godzin. To dokładnie 2, 5 etatu.
Macierzyństwo wciąż pozostaje w ramach społecznego niedocenienia i braku odpowiedniego szacunku. Niektórym wydaje się, że opieka nad dzieckiem nie zasługuje na miano jakiejkolwiek pracy. Matki na całym świecie nieustannie są zmuszone do walki o należyty szacunek do wyrzeczeń i poświęceń, których wymaga od nich ukochane macierzyństwo. Ostatnie badania naukowców mogą otworzyć nam oczy na to, ile godzin w rzeczywistości pracuje statystyczna mama. Liczba jest równa 2,5 etatu! Badania naukowców potwierdzają – mamy pracują równo 2,5 etatu W 2011 roku firma Welch przeprowadziła badanie dotyczące tego, ile czasu musi poświęcić potencjalna matka podczas opieki nad domem i dziećmi. W doświadczeniu wzięły udział kobiety, które mają pod swoimi skrzydłami dzieci od 5 do 12 lat. Potomstwo w tym wieku wymaga szczególnej uwagi i wiąże się z szeregiem codziennych obowiązków. Na lodówce lista zadań na dziś – pranie, odkurzanie, wspólne odrabianie lekcji, obiad, dentysta, podwieczorek, całus na dobranoc ... - a na jej końcu wielki znak nieskończoności. Badania potwierdziły, że statystyczna mama pracuje przy dziecku 98 godzin. Ta liczba jest równa dokładnie 2,5 etatu. Wydawać by się mogło, że to wystarczający obraz rzeczywistej sytuacji – ale czy dla wszystkich? Zobacz też: Oto najlepsze zdjęcia porodowe roku: Zwycięska fotografia może Was zaskoczyć Co w dobie pandemii znaczy „być pracującą matką”? Te zdjęcia pokazują całą prawdę! Jak mamy radzą sobie ze zmęczeniem? Jak kobiety radzą sobie z takim nawałem obowiązków? Często z wielkim trudem. Jak same mówią, bywa że jedynym ratunkiem jest dla nich duża ilość kofeiny, niewielkie drzemki i chlust zimnej wody. Rzadko mają czas dla siebie, a kiedy jakimś cudem uda im się wygospodarować odrobinę prywatności, jedyne na co mają ochotę to sen. Badania wskazują, że ilość wolnego czasu mam w ciągu dnia wynosi niewiele ponad godzinę dziennie. Te zatrważające wyniki mogą niektórym otworzyć oczy na prawdę - matki są w stanie dla swoich dzieci poświęcić wszystko. Ich obowiązkami kieruje miłość, a jedyne czego oczekują w zamian to szacunek społeczeństwa. Oczy zostały otwarte, co z tym zrobimy? Zobacz też: Nowe zalecenia dla kobiet w ciąży: już nie "przywiążą" cię do łóżka dla twojego dobra Hanna Lis wspomina chwilę grozy. Mogła stracić córkę. "Lekarze mówili, że już po ciąży"
Co w dobie pandemii znaczy „być pracującą matką”? Te zdjęcia pokazują całą prawdę!
Jak w dobie pandemii wygląda prawdziwy obraz macierzyństwa? Niedopita kawa, calle w szafie, gdzie nie dochodzi krzyk "Mamo! co na obiad?", i wieczory spędzone na zadaniach ze zdalnych lekcji dziecka. Zna to każda pracująca mama - te zdjęcia powinny was pocieszyć - nie jesteście w tym same.
Co w dobie pandemii znaczy „być matką”? Te zdjęcia pokazują całą prawdę! Na lodówce pośród magnesów i zdjęć dzieci wisi mała kartka z napisem „Stop! Oddychaj!”. Ma przypominać, że gdzieś pośród chaosu kolejnych informacji o wirusie, przedłużającym się stanie zawieszenia w lockdownie, home officie, dzieląc obowiązki zawodowe z opieką nad dzieckiem, trzeba znaleźć sekundę, by odetchnąć. Nie zawsze pracująca mama może pozwolić sobie na więcej tego luksusu nazywanego "czasem dla siebie". New York Times opublikował reportaż o tym jak wygląda rzeczywistość matek w Ameryce w czasie pandemii koronawirusa. Od września dziennikarze zaczęli obserwować i fotografować 3 kobiety z 3 różnych stanów USA – różni je wiele, łączy status pracującej matki. Kobiety każdego dnia prowadziły dzienniki swoich codziennych aktywności. Z ich zapisków wyszła niezwykła opowieść o tym, co w dobie pandemii znaczy „być matką”. Zobacz naszą GALERIĘ, mamy nadzieję, że doda ci otuchy fakt, że nie jesteś w tym szaleństwie sama. Zobacz też: Jak wygląda życie każdej mamy? Te ilustracje mówią wszystko „Osobny pokój i możliwość wypłakania się” dla kobiety rodzącej śmiertelnie chore dziecko. Kontrowersyjna wypowiedź Rzeczniczki Ministerstwa Sprawiedliwości wywołała burzę w sieci Chaos, odporność, wytrwałość oraz, oczywiście, nadzieja – tymi słowami można określić nową rzeczywistość matek w dobie pandemii koronawirusa, które oprócz codziennych trudów macierzyństwa muszą dziś zmagać się z wieloma innymi zadaniami m.in. podziałem pracy zdalnej, a opieką nad dzieckiem. Być matką w czasach home office’u, lockdownu, przymusowej izolacji i wszystkich nowych zjawisk, które stały się efektem ubocznym pandemii, to nie lada sztuka. Osobiście po zakończeniu pandemii będziemy się ubiegać o honorowy medal dla każdej pracującej mamy. Zobacz też: „Słabo zarabia? Niech zmieni zawód! Rodzice mają 500+? Niech kupią komputer. Nie stać jej na dziecko? To niech nie rodzi!” – ten tekst powinna przeczytać każda z nas!
„Jesteś niewystarczająco dobra, krzywdzisz swoje dziecko” – to spotyka większość mam. Dlaczego?
Zjawisko mom shaming zatacza coraz szersze kręgi; zamiast się wspierać i razem szukać dobrych rozwiązań mamy tendencje do umniejszania i podcinania skrzydeł innym matkom. Skąd to się bierze i jak nie poddać się nieuzasadnionej krytyce własnych kompetencji?
W dobie mediów społecznościowych by być ekspertem w jakiejś kwestii na dobrą sprawę wystarczy po prostu odpowiednio mocno chcieć. Zresztą są takie kwestie, które choć dotyczą nas wszystkich i na płaszczyźnie których wszyscy popełniany błędy, sprawiają wrażenie na tyle banalnych, że wielu rości sobie prawo do pouczania innych i występowania w roli mentora. Na przykład macierzyństwo: z założenia przyjmuje się, że każda kobieta stworzona jest do tego, by być matką, a wiedza na temat tego jak postępować z dzieckiem i radzić sobie z własnymi i jego emocjami jest czymś, z czym przychodzimy na świat. Matki krytykują matki: zjawisko mom shaming - skąd się bierze? Doświadczenia kobiet to potwierdzają: aż 95% z nich doświadczyło krytyki, pouczania, wyśmiewania a nawet hejtu lub dopuściło się takiego zachowanie wobec innych kobiet. Ciekawa jest zwłaszcza ta ostatnia kwestia – na „chłopski rozum” mogłoby się zdawać, że matki będą się wzajemnie wspierać i służyć sobie raczej pomocą i wsparciem, niż krytyką. Tymczasem jest jednak całkowicie odwrotnie: macierzyństwo zamiast być doświadczeniem łączącym przybiera formę rywalizacji, walki. I nie jest to odczucie jednostek, ale teza, która znajduje potwierdzenie w badaniach: naukowcy z Michigan dowiedli, ze ponad połowa matek dzieci w wieku do 5 lat zmaga się masową krytyką na każdym polu: od karmienia piersią, przez pielęgnacje dziecka, po jego wychowanie, a zjawisko „mom shaming” zatacza coraz szersze kręgi. Ta mama doświadczyła okrutnego przypadku "mom shamingu" Bliżej przyjrzała się mu przyjrzała się blogerka Iwona Kilińska (@jakuraniedomowa). W stworzonej przez nią ankiecie, którą opublikowała w sieci wzięło udział 200 matek, a wynik potwierdził najsmutniejsze przypuszczenia. Okazuje się, że wśród Polek piętnowanie matek jest zakrojone na podobną skalę, co globalnie: aż 95% z nich przyznało, że także doświadczyło negatywnego feedbacku od innych mam w odniesieniu do tego, jak sprawdzają się w tej roli. Co ciekawe, to zjawisko, choć przybiera na sile, nie jest niczym nowym. Pojawiło się w Stanach Zjednoczonych w latach 50., gdy kobiety podzieliły się na te, które chcą realizować się zawodowo i te które rezygnują z pracy, by zająć się domem; łączenie tych dwóch obszarów było wówczas niemożliwe, wiec wybierając jedno automatycznie trzeba było pożegnać się z drugą opcją. Mom shaming - matki krytykują za zbyt długie karmienie piersią Miejsce największego hejtu jest oczywiście internet – co ciekawe, ale nie zaskakujące, w myśl wspomnianych wyżej prawidłowości najsurowsze komentatorki to kobiety, które same są matkami i które nie maja hamulców, by pod własnym imieniem i nazwiskiem jawnie krytykować koleżanki w podobnej sytuacji. Patrycja Sołtysik, mama która prowadzi otwarty profil na Instagramie, a prywatnie żona dziennikarza Andrzeja Sołtysika, skarży się w jednym z wywiadów, że prawie każde publikowane przez nią zdjęcie spotyka się z hejtem; od tych na których karmi 4-letniego syna, przez te ukazujące codzienne sytuacje, w których przy dłuższym spacerze sięga po wózek, czy wreszcie te przedstawiające całą rodzinę, a więc także jej partnera, o którym instagramowiczki piszą, że „mógłby być jej ojcem”. Sam fakt bycia matką przestał być wystarczająco jednoczącym doświadczeniem, a brak autorytetów, do których można by się odnieść i z nich czerpać oraz zawodność metod wychowawczych poprzednich pokoleń sprawiają, że mimo „wrodzonych’ predyspozycji do spełniania się w tej roli wciąż błądzimy po omacku. I zamiast służyć sobie wsparciem, uciekamy się przede wszystkim to piętnowania błędów innych, jak gdyby to miało stać się źródłem naszej własnej siły. Jest szansa na to, by sytuacja uległa zmianie, a macierzyństwo stało się źródłem siostrzanej siły i doświadczeniem, które jednoczy, a nie dzieli?
To jeden z najbardziej niebezpiecznych trendów na Instagramie. Dlaczego rodzice narażają swoje dzieci na krzywdę?
Jak to jest, że nawet najbardziej racjonalni i na co dzień odpowiedzialni rodzice potrafią narazić swoje dzieci w imię własnej popularności na Instagramie? Brzmi mocno, ale chyba tak trzeba nazwać ten przybierający na popularności niebezpieczny trend.
Trend z instagrama, który jest niebezpieczny dla dzieci Też zauważyłyście tę prawidłowość? Tata z dzieckiem na ręku albo z wózkiem na spacerze klika się na Instagramie znacznie lepiej niż mama w tym samy wydaniu, choć ta pierwsza sytuacja to najczęściej rzadkość, jeśli nie ustawka – takiej rozmowy byłyśmy ostatnio świadkiem i trzeba przyznać, że faktycznie coś w tym jest. O ile może to być zastanawiające albo – dla niektórych irytujące – przynajmniej nie jest niebezpieczne. Co innego ten trend: tata przysypia na fotelu, a na jego torsie spoczywa – też śpiące – maleństwo. Chociaż cieszy się największą ze wspomnianych popularnością, zbiera też coraz więcej głosów krytycznych. I faktycznie: jeśli dobrze się zastanowić, taka pozycja spania jest dla dziecka wyjątkowo niebezpieczna. Wskazuje się , że tzw. „reaktywne wspólne spanie” uprawia nawet 60% rodziców. O ile rodzic pozostaje przytomny, jest ono nawet wskazane jako jeden z filarów rodzicielstwa bliskości, ale gdy razem z dzieckiem zapada w sen, jest duża szansa na to, że maluch się po po prostu zsunie. Dlaczego ten instagramowy trend choć jest niebezpieczny dla dzieci, cieszy się taka popularnością wśród rodziców? Że taka sytuacja jest możliwa przekonał się każdy rodzic, który po całym dniu albo niedospanej nocy usypiał swoje maleństwo w taki sposób. To mimowolne i trudne do powstrzymania, a konsekwencje mogą być nieodwracalne. O ile każdy z nas sam odpowiada za bezpieczeństwo własnych dzieci i decyduje na ile pozostaje rozważnym w swoich decyzjach, o tyle propagowanie tego gestu na Instagramie uważa się za podwójną nieodpowiedzialność. Zwłaszcza, jeśli nie stoi za tym nic więcej niż chęć zdobycia popularności. A jakie jest wasze stanowisko? Robicie takie zdjęcia? Wrzucacie je na Instagram? Lajkujecie innym? Ten tata pokazuje, jak wychować dziecko z zespołem Downa: opublikował wzruszające zdjęcie