Daria Widawska - zamiast marzeń mam cele
Gra kobiety ciepłe, ale najchętniej obsadziłaby siebie w roli „żylety” albo babochłopa. Wie, że zawsze da sobie radę. A zamiłowanie do ładu przełamuje szaleństwem. Bo Daria Widawska z pasją idzie przez życie.
W spektaklu „Drugi rozdział” gra Pani rolę Faye – kobiety, która zakochuje się i wybacza mężczyźnie wszystko. Pani byłaby gotowa tak postąpić? Daria Widawska: Rzeczywiście, grana przeze mnie bohaterka poszukuje miłości, zmaga się z mijającym czasem, z chęcią założenia rodziny. Jej zegar biologiczny tyka. Jest w stanie zrobić absolutnie wszystko, także wybaczyć najgorsze świństwo mężczyźnie, w którym się zakochuje. Dla mnie budowanie związku to ścieranie się dwóch osobowości i sprawdzanie, czy wszystko w partnerze jest do przyjęcia, na ile jesteśmy w stanie się nagiąć, więc pewne rzeczy na pewno wybaczyłabym... Ale nie wszystko. Podstawą związku jest lojalność. Tu nie ma kompromisów. Pani Dario, wybiera Pani szpilki i sukienkę z dekoltem czy dżinsy i T-shirty? Daria Widawska: Zdecydowanie ten drugi zestaw. Aczkolwiek od czasu do czasu mam ochotę na dekolt i obcasy. Tak dla odmiany. Pytam, bo ma Pani wszelkie atuty do grania amantek. Daria Widawska: Chyba nigdy nie zagrałam typowej amantki. Owszem, w „Magdzie M.” byłam wampem erotycznie rozbuchanym, w wersji lekko komediowej, co prawda... Kobieca figura, burza rudych loków. Czuła Pani, że jest postrzegana przez tę rolę? Daria Widawska: Nie zastanawiałam się, według jakiego klucza jestem obsadzana. Nigdy nie uważałam, że rola ma utożsamiać się ze mną, z moim życiem. Te sfery zdecydowanie rozdzielam. Prywatnie jestem kumpelą otwartą na ludzi. W filmie chciałabym kiedyś zagrać ostrego babochłopa. Myślę, że nie jestem jednak tak postrzegana, lecz część mojej natury domaga się czarnego charakteru, kobiety z pazurem. I przyznam, że prędzej zagrałabym tego babochłopa niż eteryczną kobietkę. Czy po zdjęciach do filmu myśli Pani o roli z niechęcią? Daria Widawska: Nigdy! O żadnej roli tak nie myślę. Moje decyzje zawodowe mogą być mniej lub bardziej udane, lecz o żadnej z nich nie myślę w kategoriach porażki. Nawet gdy serial z moim udziałem zostaje zdjęty z anteny.Po „Magdzie M.” miałam szczęście, bo weszłam w fantastyczne projekty, tak że każda następna rola niwelowała wizerunek poprzedniej. O sobie mówi Pani: przyziemna, konkretna... Daria Widawska: I nic się nie zmieniło. Chociaż... moja mama była trochę szalona, tata bardziej ułożony, więc pod spodem jest we mnie dużo szaleństwa. Ci, którzy mnie znają, wiedzą, o co chodzi. Mam ogromne poczucie humoru, potrafi ę być spontaniczna, ale muszę mieć zaplecze z ułożonym planem działania. I w tym planie potrafi ę wszystko wywrócić do góry nogami. To przydatne u osób, które – jak ja – mają bardzo mało czasu. Jestem zadaniowcem. Gdy zadanie jest wykonane, mogę szaleć. Zdarzało się nam z Michałem wsiąść do samochodu i pojechać do Poznania na obiad, a potem wrócić do domu. A niektórym brakuje pomysłu, co robić. Marudzą, narzekają... Daria Widawska: Mnie marudzenie odbiera chęć życia i działania! Albo trzeba zaakceptować rzeczywistość i zgodzić się na jej warunki, albo nie wchodzić w sytuację. Zauważyłam już dawno, że ludzi do mnie ciągnie. Imponują mi tacy, którzy mimo problemów potrafią być dzielni. Zakasują rękawy, biorą się do roboty. Takim zawsze z wielką radością i ochotą podaję pomocną dłoń. Zawsze przyciągała Pani innych do siebie? Daria Widawska: Tak. Mój syn też to ma. 5-letni Iwo jest w przedszkolu bardzo lubiany. Inne dzieciaki do niego lgną. To coś, z czym chyba człowiek się rodzi. Jeśli lubi się ludzi, to jest to fajny magnes. A ja ludzi bardzo lubię. Polacy żywo dyskutują o sześciolatkach w szkole. Jakie jest Pani zdanie? Daria Widawska: Nie rozumiem, dlaczego rząd boi się referendum w tej sprawie. Skoro odbyło się głosowanie, czy pani Hanna Gronkiewicz-Waltz ma być dalej prezydentem Warszawy, dlaczego nie można głosować nad wysyłaniem sześciolatków do szkoły? To temat dużo ważniejszy! Ja się nie boję, że moje dziecko nie podołałoby intelektualnie, nie wiem tylko, czy ma na tyle cierpliwości, żeby wytrzymać 45 minut w ławce. Argument, że cała Europa zaczyna edukację od 6. roku życia, jest średni. Nie jestem przeciwna, aby posyłać sześciolatki do szkół. Ale nikt mi nie wytłumaczył, czemu to ma służyć. Jako mama chcę się dowiedzieć. Przy wydłużonym wieku emerytalnym jest to bez sensu. Chciałabym również się dowiedzieć, czy szkoły są na to przygotowane. Mieszkam obok jednej z nich i wiem, że ona nie jest. Tu jest różnica między nami a Zachodem. Ten problem czeka mnie w przyszłym roku, bo mojemu synowi będzie brakowało jedenastu dni, abym mogła go jeszcze nie puścić do szkoły. Wciągają Panią sprawy społeczne... Daria Widawska: A tak. Tata jest historykiem, mamabyła prawniczką. Dom miałam więc dość upolityczniony. Byłam dzieckiem przełomu ustrojowego, w 1989 roku skończyłam 12 lat, o historii Polski i np. o Katyniu mówiło się przy mnie otwarcie. Ominął mnie za to problem z 1 maja, bo w tym dniu mam urodziny, więc z pochodów byłam zwolniona. Potem marzyłam o pracy w dyplomacji. Chciałam pójść na prawo, żeby mieć podstawy do późniejszego zawodu. Ostatecznie zdałam na politologię i stosunki międzynarodowe, chociaż potem i tak nie uczestniczyłam w zajęciach, ponieważ równocześnie dostałam się do szkoły teatralnej. W domu były poruszane wszystkie tematy i mama z tatą nie mówili jednym głosem. Spierali się, czasem całkiem ostro. I dziś ścieram się z tatą. Tę otwartość w rozmowie przeniosłam do własnego domu. Dla mnie priorytetem jest, aby nauczyć Iwa, że może ze mną i ze swoim ojcem porozmawiać o wszystkim, co go boli, cieszy. Nie ma tematów zakazanych. Nawet gdy pojawi się niezręczność, tak prowadzimy rozmowę, żeby tłumaczyć synowi wszystko na jego poziomie. Pani bohaterka – Dorota – w „Prawie Agaty” łamie kanony: przez pewien czas utrzymuje dom... Daria Widawska: Nie widzę w tym niczego złego. To kwestia dogadania się. Skoro feministki walczą o to, abyśmy z mężczyznami były na równi traktowane... W Polsce panuje dziwna niechęć do słowa „feminizm”, nie sądzi Pani? Daria Widawska: Chyba średnio zaliczam się do feministek, nie ze wszystkimi kwestiami, które głoszą, się zgadzam. Ale w pewnych aspektach jestem feministką. Np. nie rozumiem, dlaczego kobiety mają zarabiać mniej niż mężczyźni na identycznych stanowiskach. Z kolei uważam, że nie we wszystkich sferach kobiety i mężczyźni powinni być traktowani identycznie. Płeć wiele w nas determinuje. Nie wywracajmy do góry nogami tego, co ułożyła natura. Była Pani harcerką, potem pojawiła się pasja aktorska i studia w szkole teatralnej... Daria Widawska: Sądzę, że rodzice specjalnie wypuścili mnie do harcerstwa. Nie chcieli, żebym była rozpieszczoną jedynaczką z dobrego domu, po 12 latach szkoły muzycznej, występach w Zespole Pieśni i Tańca „Fregata”, grzecznych powrotach do domu o 22.00. Harcerstwo to była odrobina szaleństwa z ich strony – mimo klosza, który na mnie nałożyli – chcieli, żebym umiała sobie sama radzić. Dlatego później pozwolili mi wyjechać na studia do Warszawy. „Jeśli uważasz, że to twoja droga, jedź”. Harcerstwo dało Pani wymierne korzyści? Daria Widawska: Przyjemne i konkretne. Jeśli mnie pani zostawi w lesie, w którym zawsze się gubię, to sobie zbuduję szałasik. I pryczę. I się prześpię. Generalnie jestem zaradna i wiem, że poradzę sobie w każdej życiowej sytuacji. W dzieciństwie dużo czasu poświęcałam na sport, były też gry terenowe, więc rozwinęłam w sobie spostrzegawczość. Dziś nie ma Pani obawy, że coś przytłoczy w życiu… Daria Widawska: …Mimo wielu zwątpień zawodowych, wyczerpującej się cierpliwości – bo ileż można czekać na role. Przed „Prawem Agaty” miałam rok przerwy. Zastanawiano się, czy coś się wydarzyło, że nie dostaję propozycji. A ja w tym czasie w teatrze zrobiłam dwa spektakle. Tylko to nie interesuje portali plotkarskich, bo przedstawienia są niszowe. Jako aktorka mogę realizować się na różnych polach: w teatrze, w dubbingu. Gdyby jednak postawiła Pani na prawo, byłaby Pani dobrą dyplomatką? Daria Widawska: Potrafię dogadywać ludzi ze sobą. Ale gdy jestem do czegoś przekonana, a napotykam „ścianę”, moje emocje się podnoszą. Irytacja w polityce nie jest dobrym doradcą. A emocje z planu? Przynosi je Pani do domu? Daria Widawska: Czasem nie sposób nie przynieść. Miałam kiedyś scenę, której realizacja trwała trzy godziny. Bardzo silna emocjonalnie, z płaczem. Wróciłam do domu i musiałam to wszystko z siebie wyrzucić, poopowiadać. Czy jest między wami większe zrozumienie, bo oboje z mężem pracujecie w branży filmowej? Daria Widawska: U mnie to się sprawdza. Ale przyznam: trudniej byłoby mi w związku z aktorem. Aktorzy mają większą łatwość wywoływania w sobie emocji. Rozgoryczenie jest większe niż u przeciętnego człowieka. Duet takich osób to spotkanie dwóch wulkanów emocji. Mój mąż ma większy dystans do wielu spraw, chłodniejsze spojrzenie. To on mnie zazwyczaj uspokaja. Albo... przeczekuje! Poukładanie pomaga w życiu czy przeszkadza? Daria Widawska: Porządek, ład uspokajają mnie, relaksują. Dają poczucie bezpieczeństwa. Ale to poukładanie też mi przeszkadza, bo mój zawód polega także na improwizacji. Czasem chciałabym bardziej wejść w nią, tymczasem ściąga mnie na dół moja wewnętrzna tendencja do porządkowania świata. Marzenia...? Daria Widawska: Chciałabym, żeby Iwo, ten mój mały bąbel, był fajnym facetem. I żeby mu się ułożyło w życiu. A marzenia zawodowe? To nie są marzenia, raczej cele! Chciałabym, żeby scenarzyści pokomplikowali losy Doroty Gawron. Ale wie pani: życie mnie nauczyło, żeby nie planować nic z dużym wyprzedzeniem. Wolę zabezpieczać swoje przody krótkofalowo. Cel – realizacja. I kolejny cel. Na spokojnie.
Kobieta z temperamentem i charakterem. I wielką pogodą ducha, która sprawia, że przepadają za nią i jej otoczenie, i widzowie popularnych seriali, w których wystąpiła. Przyznaje, że chyba ma szczęście w życiu, choć zna także smak dramatów i rozczarowań. Wierzy jednak, że ma sens wszystko, co się nam przydarza.
Do kawiarni na placu Zbawiciela przybiega lekko spoźniona, za co od razu przeprasza. Jest czuła na punkcie punktualności, ale przy małym dziecku czasem trudno uniknąć poślizgu, tłumaczy. Zamawia wielki kufel soku z cytrusów i ciasto porzeczkowe. Wysoka, szczupła, w obcisłych dżinsach, fantazyjnym sweterku i cygańskiej chustce na głowie wygląda jak modelka. Po wywiadzie pędzi na plan serialu „39 i pół”. Choć zajęć jako aktorka i mama ma pod dostatkiem, jest rozluźniona, uśmiechnięta. – To dobry czas w moim życiu. Mam cudownego męża, fantastycznie rozwijającego się syna, pracę, którą lubię. Jestem na tyle młoda, by móc coś zdziałać, i na tyle doświadczona, by to, co przeżywam, przerobić w sobie i wyciągnąć wnioski. Dom Jest gdynianką. – O, brakuje mi morza! U rodziców miałam okno z widokiem na nie. Morze kojarzy mi się z wolnością, radością. Brakuje mi też rodziców – uśmiecha się. Ze wzruszeniem wspomina ciepły dom, z lekcjami fortepianu i zajęciami tańca w zespole ludowym. – Rodzice dawali mi dużo wolności, ale też przypominali o zasadach. Traktowali mnie jak dorosłego człowieka, a nie dziecko, któremu trzeba tłumaczyć tysiące rzeczy. Musiałam punktualnie wracać z imprez. Ponieważ wtedy nie było komórek, na kartce pisałam, dokąd wychodzę i o której będę, np. o 1 w nocy. Awantura wybuchała tylko, gdy spóźniłam się 15 minut. Bo oni przez ten kwadrans umierali ze strachu. Ufali mi. Nigdy nie sprawdzali, czy aby napewno jestem tam, gdzie mówiłam. A ja nigdy ich nie oszukałam. Nie byłam zbuntowanym dzieckiem, nie miałam ku temu powodów. Mama marzyła, by jej rudowłosa jedynaczka została, jak ona, radcą prawnym. – Ja wyobrażałam sobie siebie w dyplomacji. Nawet dostałam się na politologię i stosunki międzynarodowe, ale studiów nie rozpoczęłam – opowiada. Silniejsze okazały się ciągoty artystyczne. W liceum uciekała z koleżanką z lekcji rosyjskiego do Teatru Miejskiego. Lubiła nie tylko tę atmosferę, ale i przesiadywanie w tamtejszej kawiarence, picie kawy. Pewnego dnia zobaczyła, jak podczas antraktu dwie aktorki, przebrane za anioły, schodzą ze sceny przez foyer do baru, wychylają wiśnióweczkę i wracają na scenę. – Pomyślałam wówczas, że to taka fajna praca. Idziesz na scenę, potem robisz sobie przerwę i chlapiesz wiśniówkę. Spodobało mi się! Zawód W Akademii Teatralnej profesor Jarosław Gajewski obsadzał ją w rolach szlachetnych prostytutek. – U niego grałam postaci z pazurem. Moją ukochana rola to kobieta demon Alice d’Or w „Mątwie” Witkacego. Z kolei profesor Zofia Kucówna widziała mnie jako amantkę. Po dyplomie jej zapał i beztroska zderzyły się z rzeczywistością. – Obleciałam większość warszawskich teatrów, ale etatu dla mnie nie było. Do dziś jestem wolnym strzelcem. Wiesz, co mnie wtedy bolało? Nie to, że nie dostałam angażu – do tej myśli mogłam się przyzwyczaić. Dotknęła mnie niemoc przebicia się przez panie sekretarki, żeby umówić się na rozmowę z dyrektorem teatru. Wielokrotnie byłam zbywana. Ale nie zdążyłam wrócić na Wybrzeże i tam szukać etatu, bo dyrektor Teatru Scena Prezentacje Romuald Szejd zaprosił mnie do współpracy. Chodziła też na castingi do filmów i seriali. Trafiały się epizody. W końcu przyszedł dwuletni zastój. – Nie dostawałam nowych propozycji. Grałam swoje stare spektakle. I nic więcej nie robiłam. „Po cholerę zostałam aktorką, chyba jestem w tym beznadziejna” myślałam. Nawet zaczęłam zastanawiać się nad rzuceniem aktorstwa. Żyć z czegoś trzeba, a ja mam drugi zawód: nauczycielki muzyki! Przez długi czas nie umiałam zrozumieć, że przegranie castingu nie znaczy, iż jestem do niczego jako aktorka. Po prostu nie pasuję do roli. Ale z tego niezrozumienia brała się frustracja... Na szczęście nigdy, nawet po kolejnym przegranym castingu, nie myślałam, że jestem nieciekawa jako człowiek. To dzięki rodzicom. Wspierając mnie i akceptując, pozwolili mi uwierzyć w siebie. Fart Dobra zawodowa passa przyszła w 2005 r. Wtedy wygrała casting do roli Agaty Bieleckiej w „Magdzie M.”. A potem została Anią Jankowską w „39 i pół”. Spotyka się z sympatią ludzi. – Często mam wrażenie, że są przekonani, iż znają mnie ze sklepu lub sąsiedztwa – śmieje się. Najważniejsza dla niej była, jest i będzie rodzina, niezależnie od okoliczności. Męża, Michała Jarosińskiego, operatora filmowego, poznała na planie „Tygrysów Europy”. Ślub wzięli 7 lat później. – Rozumieją się bez słów, to rzadkość. Są trochę na innych biegunach, ale dzięki temu nie ma w ich związku miejsca na nudę czy konflikty – mówi wieloletnia przyjaciółka Darii (i świadek na ślubie), aktorka Małgorzata Lipmann. Synek Darii i Michała, Iwo, ma 11 miesięcy. – O tak, jestem w nim zakochana! – spontanicznie przyznaje aktorka. – Ale nie przewrażliwiona. Staram się zachować zdrowy rozsadek, nie umierać ze strachu, gdy się przewróci, a teraz właśnie uczy się chodzić. Frajdą jest powrót z pracy i tarzanie się z synem po dywanie. Umie cieszyć się życiem. Zwłaszcza odkąd ona i jej bliscy otarli się o śmierć. Najpierw był wypadek samochodowy: wracali z dzieckiem z wakacji, gdy uderzył w nich pijany kierowca. A w grudniu 2008 r. dopadła Darię tajemnicza choroba. W pierwszy dzień świąt z wysoką gorączką, koszmarnym bólem gardła i zaburzeniami przytomności trafiła do szpitala. Sylwestra spędziła na sali operacyjnej. Zrobiono wszelkie możliwe badania łącznie z pobraniem szpiku kostnego. Przez 3 miesiące hospitalizacji lekarze nie zdołali postawić żadnej diagnozy. – Mnie ona nie interesuje. Nie analizuję, co to mogło być i czy wróci. Jakie to ma znaczenie? – mówi pewnym głosem. – Zamartwianie się rzeczami, na które i tak nie mam wpływu, tylko zatruwa myśli. Przed chorobą, kiedy kończyła drugą transzę „39 i pół”, śmiała się z koleżankami, że na plan trzeciej serii wróci „wylaszczona”. Tak się stało: przez chorobę straciła 17 kilo. Ale przyznaje: trudno jej z tego się cieszyć. O chorobie też już nie chce mówić. Z obu zdarzeń wyszła obronną ręką. – Może ktoś tam nade mną czuwa? Może mam coś jeszcze do zrobienia? Wierzę, że to, co ludzi spotyka, ma sens. Z czasem okazuje się, jaki. Ale los raczej mi szpil nie wtyka... Ja bardzo przepraszam – kończy żartobliwie – lecz mam wrażenie, że chyba jestem trochę farciarą! Jaka jestem – Daria? Niecierpliwa, energiczna, zdecydowana, konsekwentna. Z pazurem. Lubi wyzwania i ryzyko. I musi postawić na swoim – opisują aktorkę znajomi i przyjaciele. – Moją ogromną wadą jest perfekcjonizm. Lubię mieć wszystko pod kontrolą. Do przesady! Na planie mam cały czas – i to dosłownie! – pod ręką scenariusz, inaczej nie umiem grać zapominam tekst, choć go wykułam na blachę. W domu musi być idealnie czysto, wszystko na swoim miejscu. Koszulki ułożone kolorystycznie, od najjaśniejszej do najciemniejszej. Do dziś, gdy mój ojciec zadzwoni z pytaniem o jakaś książkę z mojego pokoju w Gdyni, nie mam problemu z naprowadzeniem: druga półka, w trzeciej kolumnie, piąta od lewej... Ale w swoim domu uczę się nie tyranizować tą perfekcją. Odpuszczam awantury i próbuję udawać, że pewnych rzeczy nie zauważam – wyjaśnia ze śmiechem. – Już się nauczyłam, że gazeta zostawiona przez Michała jest... na podłodze, a nie na miejscu na gazety przeznaczonym. – O, tak – potwierdza Małgorzata Lipmann. – Jest perfekcjonistką. Gdy przeprowadzała remont mieszkania, to zanim coś kupiła, sprawdziła internet, wypytała fachowców, by wybrać najlepszą ofertę. Daria nie idzie na skróty, byle czego nie kupi. Kiedy ja miałam remont, konsultowałam z nią wszystko. Jej zdaniem zaletą Darii jest poczucie humoru i dystans do siebie. – To kobieta konkret, mocno stoi na ziemi. Można na nią liczyć. Kiedy mam cięższe chwile, jest u mnie w 5 sekund. Gdy trzeba pomóc, zakasuje rękawy i myje ze mną szafy, przestawia meble. Taka przyjaciółka to skarb. Jeszcze kiedy razem studiowałyśmy w Akademii Teatralnej, Daria nazywana była „jedynym mężczyzną na roku”. Gdy trzeba było przesunąć stoły, a nawet kiedy na ulicy był wypadek, to chłopcy uciekali wzrokiem, a ona brała się do działania. Jest takim typem, który nie odpuszcza i chce podołać wszystkiemu. To, że nie umie odmówić, to chyba jej jedyna wada – śmieje się Małgorzata Lipmann. – Ona dla wszystkich chce dobrze. – Potrafię zażegnywać konflikty – przyznaje Daria. – Kiedy zależy mi na ludziach, którzy się kłócą, a ich dyskusja zmierza w niebezpiecznym kierunku, wkraczam do akcji. A gdy wzbiera we mnie kula negatywnych emocji, wyładowuję się: płaczę przez 5 minut, a potem wracam do normalności. I znów się śmieję. Przyjemności Zbyt lubi umilać sobie życie, by poddawać się jakimkolwiek dietom, zdradza. – Przez 10 lat nie stawałam na wadze. Jem, co chcę. Życie przeżyte na jednym liściu sałaty? Nie dla mnie. Ja lubię smakować, choć gotować nienawidzę! (śmiech) Mam jedno życie, więc czemu miałabym sobie odmawiać? Przyznaje się również do typowo babskich słabości: butów i torebek. I perfum: zielone „Be Delicious” DKNY, „Light Blue” Dolce&Gabbana, „Oriental” Kenzo... Na każdy dzień, na każdą porę dnia inny zapach. – Ale tak naprawdę to radość sprawiają mi przede wszystkim zwykłe rzeczy. Niedzielny spacer. Słońce. Nie ma życiowego grafiku „to i to muszę osiągnąć”. – Nie stawiam sobie celów, nie mam postanowień noworocznych. To nie leży w mojej naturze – zamyśla się. I dodaje po chwili: – U mnie wiele rzeczy po prostu się wydarza. Same przychodzą, odchodzą. Czasem odnoszę wrażenie, że nie mam na nie żadnego wpływu. Albo że jest on jedynie taki: przyjmuję te dary losu lub je odrzucam. Czy to chodzi o zawód, czy nawet o kwestie osobiste.
Tysiące fanek powiedzą, że jest najprzystojniejszym polskim aktorem. Ale on w wywiadach powtarza, że kocha żonę i synka.
Najczęściej grywa silnych mężczyzn. Spodobał się też jako Paweł Korzecki – adorator Magdy M. Poza tym byli sami twardziele: Grand, były żołnierz Legii Cudzoziemskiej, w "Oficerze", dzielny agent Jorg w "Tajemnicy Twierdzy Szyfrów" i oczywiście Ważka – złodziej, który walczy o dobre imię w serialu "Twarzą w twarz". Okazał się on tak wielkim hitem, że nakręcono drugą serię, która akurat emituje TVN. CHŁOPAK Z BIAŁEGOSTOKU Idol wielu Polek ma 32 lata. Wychował się w Białymstoku. Tam poznał swoją żonę Joannę – tancerkę i choreografkę – która zajmuje się teraz wychowaniem ich 4-letniego synka Jeremiasza. Nie od razu wiedział, co ze sobą zrobić: zaczął studiować prawo, ale dość szybko je porzucił na rzecz studiów aktorskich. A nie było łatwo. Oblawszy egzaminy wstępne, imał się różnych zajęć: pracował jako kelner w hotelu, referent w biurze paszportów, barman, a nawet robotnik na budowie. Udało mu się dostać na aktorstwo za trzecim razem. Pracę magisterską napisał o Bogusławie Lindzie. Obecnie jest związany z warszawskim teatrem Kwadrat. IDOL WIE SWOJE Dla wielu fanek jest uosobieniem ideału męskosci, ale umie się bawić tym wizerunkiem. Zgodził się sparodiować siebie samego w serialiku „Magda M. 20 lat później”, który emitowano w programie Szymona Majewskiego. W tym roku również się pojawi u Majewskiego w roli jednego z dwóch policjantów podejrzewanych o to, że... mają się ku sobie. Paweł Małaszyński należy do tych aktorów, którzy lubią rozmawiać z ludźmi. Chętnie rozdaje autografy. Twierdzi, że dziwią go i wzruszają dowody popularności, jakie dostaje od nieznajomych ludzi.
Katarzyna Heman: "Marzę, by być gwiazdą kina niemego"
Jestem: czytelna, prosta. Nie jestem: typem aktorki, którą podziwia się z daleka. Z Katarzyną Herman rozmawiała
Podobno to kobiety częściej widzą w tobie seksapil i wyznają miłość. KATARZYNA HERMAN: Może dlatego, że są odważniejsze? Czy to powód do radości? KATARZYNA HERMAN: Niekoniecznie... Hmm, nie tylko. Ale błagam, nie ciągnij mnie za język. Nie podam żadnych nazwisk. Wczoraj suflerka w teatrze powiedziała, że mnie kocha, ale myślę, że chciała rozładować napięcie przedpremierowe. Tak czy siak, facetom gorzej wychodzą takie wyznania. A jak już, to potem trzeba z nimi iść do kina. A ja lubię sama i jestem pewna, że z kobietą żyłoby mi się łatwiej. Że to mógłby być naprawdę trwały związek (śmiech). Zresztą to, że czytelniczki Glamour wybrały mnie na Kobietę Roku, traktuję jak zbiorowe wyznanie miłości. Bardzo miłe... Co dla ciebie znaczy być Kobietą Glamour? KATARZYNA HERMAN: Magnetyzować. Roztaczać aurę. Czarować – brzmi jak czarna magia. Jak czarujesz? KATARZYNA HERMAN: Nie wiem. Kieruję się instynktem, choć to teraz głupie słowo. Jestem trochę zwierzęca. Wyczuwam rzeczy, zanim je zrozumiem. Proszę o inny zestaw pytań. Opowiadasz dowcipy? Umiesz rozbawić towarzystwo? KATARZYNA HERMAN: Spaliłabym się ze wstydu. Ale łatwo mnie rozśmieszyć. Prawdę mówiąc, gdybym nie była Katarzyną Herman i patrzyła na nią z boku, denerwowałaby mnie. Sprawia wrażenie wyniosłej, chyba zadziera nosa, za mocno gestykuluje, za głośno się śmieje, chaotyczna. Co oni w niej widzą? Może chodzi o to, że ma naturalne paznokcie? Ja w każdym razie wolę kobiety, które są spokojne i harmonijne. Do tej pory same negatywy. A gdzie miłość do siebie? Co w sobie lubisz? KATARZYNA HERMAN: Staram się nie fałszować. Nie udaję nikogo. Jestem czytelna i prosta. Patrzę w oczy i mówię prawdę. Co jeszcze...? Nie jestem kapryśna, nie rozumiem takiego zachowania. Mam parę sprzeczności, to chyba nic złego? Nie jestem typem aktorki, którą się podziwia z daleka. Nie onieśmielam – tak myślę. Staram się być wesoła. A co cię w samej sobie uwiera? KATARZYNA HERMAN: Jestem niecierpliwa i czasem łatwo mnie rozczarować. Ale może to nie jest najgorsze, bo wielka cierpliwość unicestwia energię i namiętność. No dobrze, przyznam się, choć tego w sobie nie cierpię - nie mam refleksu. W biegach na 100 metrów albo miałam falstarty, albo zostawałam na mecie. Czepiam się drobiazgów. Nie piję wina w kieliszku do wody, nie mówię do nikogo na ty, jak go nie znam. W sumie mam dość wredny charakter. No właśnie, powiedziałaś, że masz naturę despoty, bo urodziłaś się tego samego dnia co Fidel Castro. Ale on akurat oddał władzę. A ty? KATARZYNA HERMAN: Tego samego dnia, ale pięćdziesiąt lat później! Oj, nie. Lubię pracować z ludźmi o silnym charakterze - wtedy się podporządkowuję. W przeciwnym razie staję się trochę zbuntowana. Muszę się mocno gryźć w język, gdy w czasie prób teatralnych chcę na przykład ustawiać lampy albo reżyserować kolegów. Czuję się odpowiedzialna za całość. Można oszaleć. Za to w domu lubię być łagodną gejszą. Jakie miałabyś marzenia do złotej rybki? KATARZYNA HERMAN: Chciałabym być mądrzejsza. To jedno. Masz jeszcze dwa. KATARZYNA HERMAN: Chciałabym mieć jeszcze drugie dziecko. I trzecie. I czwarte... Chyba już wyczerpałam limit? W serialu o swoim życiu wcieliłabyś się najchętniej w rolę żony, matki czy aktorki? KATARZYNA HERMAN: Nie żony, matki też nie. Słodkie słowa, ale nigdy o sobie nie pomyślałam "mama Herman" - brrr... Błąd obsadowy. To do mnie nie pasuje. Może kobiety? Czasami dziewczyny? Pominęłaś kategorię aktorka. KATARZYNA HERMAN: Podejrzewam, że byłam nią już w beciku. Jak my wszyscy. Jesteśmy aktorami. Udajemy. Robimy miny. Potem niektórzy poważnieją. Ja nie. Jako dziecko bawiłam się w teatr, a nie w dom czy sklep. Mam sporą rodzinę, więc grałam przy pełnej widowni. Jak walczyłaś o przestrzeń, mając sześć sióstr? KATARZYNA HERMAN: Zamykałam się w sobie. Zostało mi do dziś. Bywam autystyczna. To się czasem przydaje na planie, gdy w dużym gwarze robię sobie sjestę. Tyle kobiet pod jednym dachem. Wyobrażasz sobie, jaki to harmider? Tata z wami nie oszalał? KATARZYNA HERMAN: Oszalał, oszalał. Myślę, że to jego metoda na życie: nie traktować świata poważnie. On jest jak bohater z Hrabala, jak stryj Pepin, lekkoduch, birbant z dużą skłonnością do przesady i szalonymi pomysłami. Pamiętam, jak na gwiazdkę kupił dla nas wszystkich misie wielkości dorosłego człowieka i podjechał pod dom samochodem. Gdy wyjrzałam przez okno, obraz był jak z horroru - on, i na wszystkich miejscach wokół olbrzymie niedźwiedzie. Marzyłam o normalnym tacie w garniturze, z teczką. A on na wywiadówkę przyszedł w kowbojkach. Taki obciach! Odziedziczyłaś po nim szaleństwo? KATARZYNA HERMAN: W pracy na pewno. Dostaję gorączki, oczy mi błyszczą. Odbierają mnie jako osobę niezrównoważoną - jestem pewna. Nie dbam o to. Szybko wchodzę w rolę, to dla mnie naturalne. To trochę jak u cukiernika, który potrafi piec różne ciasta, nie zastanawiając się nad zmianą przepisu. Mogę sobie pozwolić na przeżywanie namiętności i emocji nie do pomyślenia. Jeśli nie mogłabym ich wyrazić, pożarłyby mnie albo udusiły. Uwalanianie się od nich jest mi niezbędne do życia. Uwielbiam, gdy atmosfera na planie robi się gorąca. Lubię napięcie przed premierą. Gdy pracuję, zawsze ściągam na siebie niebezpieczeństwo. Nie mogę się bez tego obejść. Prywatnie też? KATARZYNA HERMAN: Boże, nie. W życiu nie trzeba cierpieć, żeby być szczęśliwym. Jestem coraz bardziej tolerancyjna. Unikam sytuacji, w których się denerwuję. Od lat jesteś związana z księgarzem i wydawcą, właścicielem "Czułego Barbarzyńcy" i "Bambini Di Praga". Prowadzicie dom otwarty? KATARZYNA HERMAN: Towarzysko wyżywamy się w pracy. Emeryci. Nudziarstwo. Nic się nie dzieje. Nawet papierosów nie palimy. I tak już pozostanie? KATARZYNA HERMAN: W tę nudę nie wierzę. Poważnie, dużo pracujemy. Mamy mnóstwo planów. Właśnie otworzyliśmy "Bambini di Praga", dużą księgarnię połączoną z knajpą, przytuloną do kina, gdzie można napić się wina. To absorbujące. A ja zamierzam się z panem Tomaszem Brzozowskim zestarzeć. Muszę go ochronić i dbać o równowagę. Czasem wywieźć na jakieś wczasy. Czego się boisz? KATARZYNA HERMAN: Myszy. Zdrady. Ale tego boją się wszyscy. Rozleniwienia, bo teraz, gdy życie uśmiecha się do mnie - łatwo zgnuśnieć. Nie ufam zbyt spokojnej wodzie, zbyt sympatycznym ludziom. Robię się podejrzliwa. Wywiadu z tobą też się bałam. Idąc tutaj, powtarzałam sobie: spróbuj przynajmniej budować krótkie zdania. Najchętniej byłabym aktorką w epoce, w której nie byłoby mediów i gwiazdy nie musiałyby udzielać wywiadów. Ich skromna obecność wystarczałaby. Czy możesz sobie przypomnieć jakiś wywiad z Gretą Garbo? Bardzo bym chciała zostać gwiazdą kina niemego. Moje ulubione sceny to te, w których nie mówię nic. Sylwetka gwiazdy : Katarzyna Herman
Urszula Grabowska: "Cenię zwyczajne życie"
Bardzo związana z rodziną. Dużą część życia spędza w pociągu, krążąc pomiędzy Krakowem a stolicą. Marzy, by kiedyś sadzić truskawki we własnym ogrodzie.
Ile godzin pani dzisiaj spała? URSZULA GRABOWSKA: Dużo, bo aż trzy i pół. Bladym świtem musiałam wsiąść do pociągu i dojechać do Warszawy na plan serialu. A tuż po zdjęciach pędzę na Dworzec Centralny, żeby jak najszybciej wrócić do męża i synka. To efekt wzmożonego zapotrzebowania na moją pracę: są miesiące, gdy jej nie mam, i takie, kiedy wpadam w istny kołowrót zajęć. Wtedy staram się sprostać wszystkim wyzwaniom i jeszcze ocalić siebie: znaleźć czas na myślenie i normalne życie. Dlatego krążę między Krakowem a stolicą. Kupiłam sobie nawet kwartalną kartę Intercity. Prowadzi pani prawdziwie traperski styl życia... URSZULA GRABOWSKA: Przyzwyczaiłam się do tego. Lubię traperskie wyjazdy i rzeczywiście uprawiam traperski styl pracy. Nie oszczędzam siebie. Owszem, przychodzą takie chwile, gdy mój organizm przypomina, że muszę zwolnić, ale na szczęście dość szybko się regeneruję. Pod namiotem? Jak za dawnych czasów, kiedy spędzała pani wakacje nad Dunajcem? URSZULA GRABOWSKA: Już nie jeżdżę pod namiot, wolę agroturystykę. Lubię domy w środku lasu, w miejscowościach tak małych, że nie ma ich na mapie. Takich, których nazwa nie jest wypisana na tablicy, tylko wypalona na desce przez jednego z kilkunastu mieszkańców. Tak, drewniana chałupa, kawałek siennika to klimaty, w których wypoczywam. Do tej pory zdarza mi się myć w zimnej wodzie ze studni. Wygląda na to, że prywatnie nie przypomina pani Sylwii Sztern, gwiazdy muzyki pop z serialu "Tylko miłość"... URSZULA GRABOWSKA: Bardzo się od niej różnię. Ona jest ekspansywna, ja raczej łagodna, zdolna do kompromisu. To rola, która mnie interesuje jako zadanie do wykonania. Niestety, nie wszyscy odbiorcy pamiętają, że im dalej aktorowi do postaci, którą gra, tym dla niego ciekawiej - i postrzegają nas poprzez to, co widzą na ekranie, czasem wręcz w skali 1:1. Zdarza się, że dostaję listy do teatru, w stylu: "Ta kobieta to typowa głupia blondie, chciałbym wiedzieć, jaka pani jest naprawdę..." Czy odpowiada pani na takie pytania? URSZULA GRABOWSKA: Nigdy. Czytam listy od widzów, gdy mam chwilę czasu przed charakteryzacją i zostawiam je w pamięci. Chociaż... bywa, że niektóre wyrzucam bez czytania. Poznaję pismo paru osób, które mnie prześladują od kilku lat. Czy wraz z rozwojem kariery zmienił się pani charakter? URSZULA GRABOWSKA: O tyle, że nie jestem już nieśmiałą, zahukaną dziewczynką z drugiej ławki, jak byłam postrzegana przez niektórych kolegów ze szkoły. Wielu zaskoczył fakt, że wybrałam tak ekshibicjonistyczny zawód jak aktorstwo. Jakoś nikt mnie z nim nie kojarzył. A miałam kolegów, którzy od pierwszej klasy podstawówki uczęszczali na kółko teatralne i w wieku 17 lat obchodzili 10-lecie pracy artystycznej! Ja miałam 17 lat, gdy zagrałam pierwszą - nazwijmy to - "rolę". Przyszło to trochę przypadkiem. Najpierw uczestniczyłam w pokazach mody w krakowskiej telewizji, stamtąd trafiłam do programu "Marzenia Marcina Dańca". Ani wtedy, ani teraz nie rozpycham się łokciami. Nie umiem. Staram się dobrze wykonywać swoją pracę. To procentuje: jestem dostrzegana. Podobno w szkole zamiast na dyskoteki biegała pani na Oazę... URSZULA GRABOWSKA: Tak, przez 12 lat. Dorastałam w środowisku katolickim. To jest część mnie, coś, co mnie stworzyło, ustaliło na zawsze świat moich wartości. Miałam ogromne szczęście do mądrych księży - wychowawców. Należeliśmy do bardzo znanej z lat Solidarności, wręcz legendarnej, parafii w Mistrzejowicach w Nowej Hucie. Ludzie, z którymi dorastałam, to była grupa osób zdeklarowanych pozytywnie. Nikt spośród nas nie zszedł na złą drogę, każdy jest kimś, każdy skończył fajne studia. Co pani dała Nowa Huta? URSZULA GRABOWSKA: Choćby szacunek do pracy, wręcz "etos pracy", jak mawia kolega. Przejawia się to w punktualności, w rzetelności, z jaką podchodzę do każdego zadania. Nowa Huta mnie wychowała, nakreśliła mi świat w dość konserwatywnych ramach nakierowanych na wartości rodzinne. Teraz do niej wróciłam. Kupiliśmy tam z mężem mieszkanie. Nie w "starej" Nowej Hucie, ale na jej przedprożach, na Mistrzejowicach. Niemal dokładnie tam, gdzie się pani wychowała. URSZULA GRABOWSKA: Bardzo blisko, w świetnym miejscu dla rodzin z małymi dziećmi. Jest tam ogromny park, a w okolicznych blokach mieszkają moi rówieśnicy. Niektóre twarze pamiętam z podstawówki. Mieszka pani w bloku? URSZULA GRABOWSKA: Tak, mamy 2 pokoje. Bez żadnych ekstrawagancji. Cenię wszystko, co jest blisko normalnego życia. Znajomą ławkę w parku, zaprzyjaźniony warzywniak, sklep mięsny. Tak naprawdę nigdy stamtąd nie wyjechałam. Nawet gdy przez 6 lat mieszkałam w Domu Aktora, jeździłam do rodziców kilka razy w tygodniu. A teraz znów mieszkam w ich pobliżu. Już chyba czas, żeby pomyśleć, co będę robiła za 20 lat. Jak pani to sobie wyobraża? URSZULA GRABOWSKA: Marzę o tym, by sadzić własne truskawki i mieć swój ogródek warzywny. Potrzebna mi ziemia. Rozglądam się za działką pod Krakowem. Zaczęłam nawet przeglądać oferty, lecz ceny galopują w takim tempie, że wpadłam w popłoch. Boję się, że nigdy za nimi nie nadążę. Duża ma być ta działka? URSZULA GRABOWSKA: Kawałek ogródka, żeby się zmieściły brzoza, sosna, orzech, maliny i poziomki. Wystarczy 10 arów. Brzozy uwielbiam, jeszcze co prawda nie sprawdziłam, czy mogą żyć w sąsiedztwie sosen, ale mam nadzieję, że tak. A na razie kupię sobie brzozę karłowatą i postawię w doniczce na balkonie. Pani mąż, również aktor, związał się zawodowo z Wisłą Kraków. To znaczy, że zerwał z aktorstwem? URSZULA GRABOWSKA: Jakiś czas temu Adrian rozwiązał umowę z Teatrem Bagatela, lecz nadal z nim współpracuje. Teraz gra w "Hulajgębie" Gombrowicza. Można go również oglądać w "Moralności pani Dulskiej" na scenie Teatru Siemaszkowej w jego rodzinnym Rzeszowie. Od czasu do czasu upomina się o niego telewizja lub film. A oprócz tego bardzo mocno zajął się sportem. Zawsze się tym interesował. Kiedy był chłopcem, uprawiał piłkę ręczną, jeździł na rozmaite turnieje. Obecnie jest rzecznikiem prasowym Wisły Kraków, a od kilku już lat także spikerem. Bardzo poważnie związał się z tym klubem. Pani robi karierę, mąż jeszcze nie. Czy na tym tle nie do chodzi do nieporozumień miedzy wami? URSZULA GRABOWSKA: Kiedyś tak było, na czwartym roku studiów, gdy wszyscy staraliśmy się wybić. Ten czas już minął i zaczął się czas gry do jednej, wspólnej bramki. Nie mogłabym tak intensywnie uprawiać zawodu, gdyby nie pomoc męża oraz naszych rodziców. Poza tym ten zawód jest kapryśny, wszystko może się odmienić... Gdzie państwo spędzą święta? URSZULA GRABOWSKA: Może zaprosimy gości do siebie. Miejsca jest mało, ale bywało gorzej. Na chrzcinach synka gościliśmy w 30-metrowym pokoju 18 osób: rodziców, braci i ich rodziny. A teraz synek ma 3 latka. On też już czeka na święta. Pamięta opłatek, choinkę i pierogi, które uwielbia. Bracia są sporo starsi od pani. Jak układały się wasze relacje? URSZULA GRABOWSKA: Są starsi o 9 i 13 lat. To ja im rozbijałam prywatki, nie oni mnie! Byłam prawdziwym utrapieniem, gdy wpadałam do pokoju i wołałam "Sławciu, chodź, bo jest Pszczółka Maja". To był obciach! Czy robiła to pani z premedytacją? URSZULA GRABOWSKA: A jakże! Dopiero teraz nasze relacje się wyrównują. Wszyscy mieszkamy w Krakowie i spotykamy się co jakiś czas. Na święta chyba też się spotkamy. Urszula Grabowska Często jest brana za córkę któregoś z braci Grabowskich - reżysera Mikołaja lub aktora Andrzeja. Wtedy cierpliwie wyjaśnia, że nie są spokrewnieni. Pochodzi z robotniczej Nowej Huty. Ukończyła technikum odzieżowe, studiowała aktorstwo w Krakowie. Mężatka, mama 3-letniego synka. Znana m.in. ze Świadka koronnego, Magdy M., Na dobre i na złe, Pensjonatu pod Różą. Obecnie gra w serialu Tylko miłość. Związana z krakowskim Teatrem Bagatela. Występuje też w Teatrze Stu (w Hamlecie i Biesach).
Paweł Małaszyński: "Żona wie o mnie wszystko"
Gra silnych, czasem brutalnych mężczyzn. Na ekranie łamie kobiece serca. A nam mówi, jaki jest w życiu: odpowiedzialny, zakochany w swoim synu ojciec, domator, wierny mąż.
Słyniesz z tego, że nie lubisz bywać na salonach, a promowanie siebie uważasz za dopust boży. PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Niby w jakim celu miałbym promować siebie? To nie w moim stylu. Generalnie nie szwendam się po imprezach, bo raz, że nie lubię, a dwa, nie mam na to czasu. Wiem, że dużo pracujesz, ale czasem trzeba odsapnąć. W jaki sposób najchętniej wypoczywasz? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Z rodziną. Lubię domowe pielesze i w ogóle jestem domatorem. Chcę jak najwięcej czasu spędzać z żoną i synkiem - Jeremiaszem. Bardzo mi zależy, żeby go jak najlepiej wychować. To jest dla mnie najważniejsze. Czytasz mu książeczki? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Jasne! Nie masz pojęcia, ile Jeremiasz tego ma! Na przykład z cyklu "Legendarne polskie dobranocki": "Reksia" oraz "Przygody Bolka i Lolka". Niestety, nie wydają teraz popularnej w czasach mojego dzieciństwa serii "Poczytaj mi, mamo" ani "Poczytaj mi, tato". Jest za to "Brudasek", historia o chłopczyku, który nie chciał się myć. Albo "Mopsiu", opowieść o piesku. A czy pozwalasz mu oglądać telewizję? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: No coś ty! Telewizja wypacza umysł małego dziecka, jedynym wyjątkiem są bajki. Maksymalnie 15 minut dziennie. Masz takie poczucie, że od chwili przyjścia na świat twojego syna jesteś odpowiedzialny za niego do końca życia? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Codziennie. Dlatego jestem nadopiekuńczym ojcem. Chcę go tak wychować, żeby był dobrym człowiekiem i umiał patrzeć pozytywnie na świat. Chciałbym też, żeby wyrósł na silnego faceta o mocnym kręgosłupie, by miał swoje zasady i pomysł na życie. I żeby kochał swego ojca tak mocno, jak ja swojego. Mój ojciec starał się przekazać mi wszystko, co najlepsze. Nauczył mnie determinacji w osiąganiu wyznaczonych celów i tego, by nigdy nie poddawać się bez walki. Jestem mu bardzo wdzięczny za wsparcie, którego zawsze mi udzielał, chociażby wtedy, kiedy nie dostawałem się do szkoły teatralnej. Krystyna Janda powiada, że została aktorką, by wyleczyć się z nieśmiałości. Bogusław Linda wybór zawodu tłumaczy głupotą. A Paweł Małaszyński? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Sam nie wiem. Być może też należę do nieśmiałych. Bo na pewno nie jestem duszą towarzystwa. Gdybym nie został aktorem, pewnie byłbym wojskowym, jak mój tata. Albo muzykiem. A co do Bogusława Lindy, to pisałem o nim pracę magisterską. Wybrałem go, bo zagrał mnóstwo fenomenalnych ról. Chociażby w takich filmach jak "Kobieta samotna", "Przypadek" czy "Matka Królów". Dzięki tym rolom stał się bardzo popularny. Kiedy najdotkliwiej odczułeś oznaki własnej popularności? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: O tym, że przestałem być anonimowy i stałem się tzw. produktem show-biznesu, przekonałem się boleśnie w dniu, kiedy pod moim oknem po raz pierwszy czatowali paparazzi. To było po "Oficerze" a w czasie kręcenia "Magdy M." Jak zareagowałeś? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Zszedłem na dół, chwilę z nimi pogadałem i wróciłem do domu. Chcieli sfotografować ciebie, czy - nie daj Boże - twoje dziecko? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Sfotografowali moją żonę, syna i mnie. Wszystkich po kolei. Nie rzucałeś się z pięściami i nie chciałeś zniszczyć im kosztownych obiektywów, jak to czyni wielu twoich kolegów? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Starałem się zachować spokój. Trzeba nauczyć się z tym żyć, bo bunt nic nie da. Po prostu stałem się osobą publiczną. Nawet nie zauważyłem, kiedy. Zanim do tego doszło, pracowałeś jako kelner w hotelu, referent w biurze paszportów, barman... Która praca nauczyła cię życia, ludzi oraz szacunku do pieniędzy? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Uczę się tego dopiero teraz, w zawodzie aktora. Wcześniejsze zajęcia miały charakter zarobkowy: po prostu musiałem coś robić, zanim dostałem się do szkoły teatralnej. Nie traktowałem ich poważnie. Chociaż... gdy zatrudniłem się na budowie, dowiedziałem się, co to jest ciężka praca fizyczna. Czy jest ktoś, komu możesz powiedzieć o wszystkich swoich problemach, zwierzyć się? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Taką osobą jest moja żona, Joanna. To kobieta, która wie o mnie wszystko. Mogę się z nią wszystkim podzielić i powiedzieć, co mnie dotyka oraz co mi się podoba, a co nie. A do tego jest bardzo wyrozumiała - bo wytrzymuje ze mną. Chodzi o to, że ciągle brakuje mi czasu i że jestem już trochę zmęczony. Pewnie przekłada się to na moje zachowanie w domu, na co dzień. Twoja żona jest świetną tancerką. A ty? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Coś tam sobie pląsam. Kiedyś nawet tańczyłem na dyskotekach, ale zapewniam, że żadna ze mnie gwiazda tańca. To dlatego odrzuciłeś propozycję występu w "Tańcu z gwiazdami"? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: W ogóle nie widzę siebie w programie tego typu, nie nadaję się do tego. Zresztą i tak nie miałbym czasu. A co się dzieje z zespołem, który założyłeś? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Jest w zawieszeniu, ale nie został rozwiązany. Ze względu na to, że od dłuższego czasu mam dużo pracy i napięte terminy, nie mogę brać udziału w próbach. Chłopaki grają teraz w innych kapelach. Mam nadzieję, że wkrótce reaktywujemy Cochise. Nie po to, by nagrywać płyty, tylko żeby pograć dla własnej przyjemności, jak zawsze. Jakiej muzyki słuchasz w samochodzie? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Ostatnio wróciłem do moich muzycznych korzeni. Słucham The Cult, The Clash, Depeche Mode - zwłaszcza płyty ?"Violator", nieustannie Alice in Chains i innych grunge'owych zespołów z Seattle. No i Sex Pistols - jakoś mnie pociągnęło w stronę anarchii. Czy jesteś fanem samochodów? Jakim teraz jeździsz? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Nie powiem, jaka to marka. Normalny samochód - jestem z niego zadowolony. Nigdy mnie nie interesowała moc silnika i inne parametry. Najważniejsze, żeby moje auto się nie psuło. I jeszcze żeby dojechało tam, gdzie chcę. Czy to prawda, że cały czas mieszkasz w Białymstoku? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Już od dawna mieszkamy w Warszawie, ale gdy tylko mam wolne, jedziemy do Białegostoku, skąd pochodzimy. Powrót do korzeni dobrze nam robi. Dla moich najbliższych nie jestem aktorem, tylko człowiekiem, którego znają od zawsze. Wciąż tym samym Siwym, co dawniej. Za to wszyscy inni chcą zrobić sobie z tobą zdjęcie albo dostać autograf. Nie miewasz tego dosyć? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Byłoby nie fair, gdybym odwrócił się od ludzi, którzy oglądają mnie w telewizji i czytają wywiady ze mną. Dlatego nie chodzę w czapkach z daszkiem nasuniętych na oczy i w okularach przeciwsłonecznych. Przyjmuję mój zawód z całym dobrodziejstwem inwentarza. To powiedz, jaka była najgłupsza plotka, którą na swój temat usłyszałeś? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Nazbierało się tego trochę... Ale najbardziej zabolały mnie wyssane z palca wiadomości na temat mojego rzekomego romansu z Joasią Brodzik. Naprawdę byłem wtedy bardzo mocno rozżalony. Poza tym swego czasu z prędkością światła rozeszła się informacja, że wkrótce mam zostać po raz drugi ojcem. A ja i moja żona nic o tym nie wiemy. Myślimy o drugim dziecku, ale to na razie dalekosiężne plany. Mamy już synka, więc do kompletu brakuje nam córeczki. Jesteś teraz na topie. Uważasz się za wybrańca losu? PAWEŁ MAŁASZYŃSKI: Na pewno dostrzegam, że szczęście mi sprzyja, ale patrzę na to z dystansem. Byłbym głupcem, gdybym powiedział, że zdobyłem wszystkie szczyty. Mam też na uwadze, że jak człowiek wdrapie się na szczyt, to potem łatwo z niego spaść. Paweł Małaszyński Wychował się w Białymstoku. Porzucił studia prawnicze dla aktorstwa. Obronił dyplom w 2002 r. Związany jest z warszawskim Teatrem Kwadrat. Popularność przyniosły mu seriale - Oficer, Magda M., Oficerowie. Obecnie oglądamy go w Tajemnicy Twierdzy Szyfrów i Twarzą w twarz. Zagrał również w Świadku koronnym i Katyniu. Jego pasją jest muzyka. Założył zespół Cochise, w którym śpiewał napisane przez siebie piosenki. Ma żonę i 3-letniego synka.
Daria Widawska: "Jestem w czepku urodzona"
Rudowłosa, bardzo kobieca. Aż trudno uwierzyć, że w czasie studiów nazywano ją "jedynym facetem na roku". Mówi, że życie ciągle ją zaskakuje, a ona tylko wybiera - co wziąć, a czego nie. Na przykład miłość sama ją znalazła, praca też.
W sierpniu wyszła pani za mąż. Czy już się pani poczuła taką "prawdziwą" żoną: gotuje pani, sprząta itd.? DARIA WIDAWSKA: Niestety, jestem fatalną kucharką i nie lubię gotować. Nawet gdy moja mama pichciła, nigdy mnie nie ciągnęło, żeby jej pomóc, mogłam najwyżej obrać ziemniaki. Tak mi zostało. Za to uwielbiam pozostałe czynności domowe. Szczególnie gdy jestem w stresie - mogę sprzątać, wieszać na nowo obrazki na ścianach itp. Inny mój sposób na odreagowanie stresu to szybka jazda samochodem po Warszawie. I słuchanie głośnej muzyki. Nie obawiała się pani ślubować: "I że cię nie opuszczę aż do śmierci"? To takie ostateczne słowa. Znam ludzi, którzy bardzo się boją złożenia tej obietnicy. DARIA WIDAWSKA: Nikt nas do tego ślubu nie nakłaniał, nie było żadnej presji. Po siedmiu latach narzeczeństwa stwierdziliśmy z Michałem, że to kolejny krok, który chcemy zrobić. Byłam wiec pewna i świadoma tego, co mówię. Gdy człowiek idzie do kościoła, do przysięgi, to przecież dobrze wie, co ma tam do powiedzenia. A jeśli nie wie, to niech w ogóle nie bierze ślubu! Głos mi podobno nie drżał, kiedy wypowiadałam te słowa. Michałowi też nie. Pochodzę z pełnej, szczęśliwej rodziny bez rozwodów i też chcę taką mieć. Pochodzi pani z pełnej rodziny, ale jest jedynaczką. Nie było pani smutno z tego powodu? DARIA WIDAWSKA: Bardzo bym chciała mieć rodzeństwo, czuję to nawet teraz, jako dorosła kobieta. Kogoś takiego "ponad przyjaźń" - siostrę czy brata - kto byłby ze mną związany więzami krwi. Ale i tak dziękuję Bogu za to, co mam, tzn. duże grono znajomych i wąskie przyjaciół, którzy wypełniają tę lukę. Niemniej uważam, że dzieci nie powinny być jedynakami. Nie chciałabym, żeby moje dziecko nim było. Proszę mi opowiedzieć o domu rodzinnym. Jakie wartości pani z niego wyniosła? DARIA WIDAWSKA: Największy skarb, jakim obdarzyli mnie rodzice, to zaufanie. Bo oni mieli do mnie ogromne, chociaż... pod kontrolą. To znaczy? DARIA WIDAWSKA: Kiedy miałam 17 lat, mój tata mówił: "Dobrze, idź na imprezę, jeśli chcesz, ale napisz mi na kartce, gdzie jesteś, o której wrócisz, i podaj jakiś numer telefonu". On pytał, a nie nakazywał, i dawał jeszcze pieniądze na taksówkę, żebym nie wracała autobusem po nocy. To była taka niepisana umowa: rodzice nigdy mnie nie sprawdzili, a ja zawsze byłam tam, gdzie napisałam. Kłopoty zaczynały się, jeżeli spóźniłam się z powrotem. Nawet 5 minut. Od razu zaczynały się dyskusje, wyrzuty, że nie dotrzymałam słowa, że powinnam być odpowiedzialna i tak obliczyć czas, żeby wrócić o umówionej godzinie. W ten sposób mama i tata nauczyli mnie odpowiedzialności. Bo kary za te spóźnienia były symboliczne - głównie obcięcie kieszonkowego. Znacznie gorsze było poczucie, że zawiodłam moich rodziców. Źle się z tym czułam. Obecnie występuje pani w "Tańcu z gwiazdami". Nim program się rozpoczął, przeczytałam w jednej z bulwarówek, że pani partner - Robert Kochanek - bardzo się żalił, bo zawsze dostaje "za duże" partnerki. Zabolało? DARIA WIDAWSKA:Pierwszą osobą, która mi o tym artykule powiedziała, był właśnie Robert Kochanek. To on do mnie zadzwonił i uprzedził, że coś takiego się ukazało. Robert jest niezwykle szarmanckim mężczyzną i nic takiego z jego ust nie mogło paść. Teraz się śmieję, ale gdy to przeczytałam, zabolało. Gdy się wyrosło w prawdzie, to strasznie irytuje, kiedy ktoś pisze nieprawdę. Pracuję nad tym, żeby się nie przejmować, ale jeszcze nie potrafię. Nigdy w życiu nie ważyłam 70 kg. Źle mnie wycenili. A czy to prawda, że nie ważyła się pani od 10 lat? DARIA WIDAWSKA: Tak, ale przed "Tańcem z gwiazdami" weszłam na wagę, żeby - już po zakończeniu programu - przekonać się, ile schudłam. To było straszne przeżycie. Za skarby świata nie powiem, co waga pokazała, ale zapewniam, że nie było 70 kg! Na pewno! Mimo że - jak wieść niesie - lubi pani jeść? DARIA WIDAWSKA: Lubię smakować, delektować się, poznawać nowe smaki, a nie napychać się. Szczególnie cenię kuchnię japońską, tajską, włoską. Ale nie makarony - raczej owoce morza. Śmieję się, że to ma związek z moim "nadmorskim" pochodzeniem, bo jestem z Gdyni. Czy pani jest Kaszubką? DARIA WIDAWSKA: Tak! Cała rodzina mojej mamy pochodzi z Kaszub i duża jej część wciąż tam mieszka: w okolicy Kartuz, Ręboszewa, Ostrzyc. Tam żyje również ostatnia siostra mojej babci. Kaszuby to magiczne miejsce, dobre do odpoczynku, bo nigdzie w Polsce nie ma tak pięknych jezior i takiego spokoju. Bardzo żałuję, że nie dane mi było nauczyć się języka kaszubskiego, chociaż naprawdę wiele rozumiem. Jest pani bardzo kobieca, nawet lęki ma typowo kobiece - na przykład ten przed stawaniem na wadze. Nie mogę pojąć, dlaczego koledzy ze studiów postanowili panią nazwać "jedynym facetem na roku"? DARIA WIDAWSKA: Gdy trzeba było przynieść krzesła z innej sali i tak ustawić, żeby stworzyć widownię, często migali się od pracy, a ja mówiłam: szybciej to zrobimy, szybciej wyjdziemy. I przynosiłam te krzesła. Po prostu: podchodziłam do spraw zadaniowo, a nie czekałam - jak dama - aż jakiś mężczyzna wykona zadanie. Kiedy mnie jakiś nie przepuścił w drzwiach, następnym razem robiłam sobie żarty i to ja go przepuszczałam pierwszego. I właśnie stąd się wzięło określenie "jedyny facet na roku". To moja serdeczna przyjaciółka mnie tak nazwała. Czy odniosła pani wrażenie, że po roli w "Magdzie M." kariera nabiera większego tempa? DARIA WIDAWSKA: Gdyby nie serial "Magda M.", pewnie nie byłoby "Tańca z gwiazdami" i innych ciekawych propozycji zawodowych, o których teraz jeszcze nie mogę opowiadać. Ostatnio rzeczywiście dużo się wokół mnie dzieje, ale nie myślę: "O Jezu, nareszcie". Nie mam takiego poczucia, że powinnam stawać na głowie i rozpychać się łokciami. Po prostu czeka pani na to, co życie przyniesie? DARIA WIDAWSKA: Dotychczas tak się układało, że myślę sobie: "Jestem w czepku urodzona". Bo praca sama mnie znajduje: zostałam przecież zaproszona na casting do "Magdy M." i spodobałam się, pasowałam do postaci, którą miałam zagrać. To był fart, że znalazłam się we właściwym miejscu o właściwej porze. I miłość też mnie sama znalazła: ja jej na siłę nie szukałam. Życie mnie ciągle zaskakuje, a ja tylko dokonuję wyborów, czy chcę wziąć to, co mi niesie, czy nie. Był taki okres - dwa lata - kiedy nie napływały nowe propozycje, ale obecnie traktuję to jako dużą lekcję pokory. To było po to, aby w takiej chwili jak teraz, kiedy jest duży ruch wokół mnie, woda sodowa nie uderzyła mi do głowy. Daria Widawska Urodziła się w Gdańsku, wychowała w Gdyni. Studiowała w warszawskiej Akademii Teatralnej. Nie związana na stałe z żadnym teatrem, gościnnie występuje na Scenie Prezentacje. Grała m.in. w Tygrysach Europy, Na dobre i na złe, Na Wspólnej. Popularność przyniosła jej rola Agaty w serialu Magda M. 11 sierpnia 2007 roku poślubiła operatora, Michała Jarosińskiego. Od września 2007 roku występuje w VI edycji Tańca z gwiazdami. Jej partnerem jest Robert Kochanek. Sylwetka gwiazdy : Daria Widawska
Przybieranie ról w życiu bawi ją tak samo, jak w filmie. Jako najstarsza z siedmiu sióstr czuła się liderką. Dlatego tak dobrze wypada w roli doradczyni premiera w serialu "Ekipa". Sprawdzamy, dlaczego koloryzuje, kto widzi w niej seksapil i co się zmieniło w jej życiu.
Związana z Tomaszem Brzozowskim, właścicielem warszawskiej kawiarnioksięgarni Czuły Barbarzyńca. Oboje mają mocne charaktery, ich związek to nieustanna praca nad emocjami. Nas Katarzyna Herman zaskoczyła gustem retro. Na pchlich targach kupuje stare lampy. Wzrusza się, słuchając Jacques'a Brela. Rozmawiamy w "Czułym..". Katarzyna raz po raz się z kimś wita. Tomaszowi zdaje relację z porannego pożegnania z synkiem, który właśnie poszedł do przedszkola. "Nie płakał" - mówi z dumą. Odwaga po mamie? GALA: Zbigniew Wodecki opowiadał, że idąc rano do szkoły, minął muzyka z butelką wiśniówki w ręku wychodzącego z baru. Wtedy postanowił, że też zostanie muzykiem... KATARZYNA HERMAN: Choć wszyscy chłopcy chcieli być strażakami lub policjantami? Czyli bohaterami? Ekscentrycznie. U mnie było banalnie. Gdy byłam mała, dziewczynki nie marzyły, żeby być modelkami. Wszystkie chciały być tancerkami albo aktorkami. Ja wybrałam to pierwsze. Chciałam być primabaleriną w tiulowej spódniczce. Ostatecznie tańczyć w Mazowszu. A że rosłam i rosłam, przerzuciłam się na wariant "B". Trudno. Aktorka w końcu też ma garderobę, do której przynoszą jej kosze kwiatów i czekoladki. GALA: Nie mówisz wszystkiego. Jeszcze chciałaś być cyrkówką. KATARZYNA HERMAN: Wydawało mi się to takie malownicze. Chciałam być kobietą gumą. GALA: A potem zaczęłaś czytać wiersze... KATARZYNA HERMAN: Tak. W łazience, na głos. Dobrze się niosło. Najlepiej mi się szlochało przy Annie Achmatowej. GALA: Sama pisałaś je kiedyś? KATARZYNA HERMAN: Po jednej żałosnej próbie typu "ciemno, szaro i ponuro, słońce skryło się za chmurą" chwała Bogu przestałam. Pociągały mnie opowieści grozy. To był mój okres mistyczny. GALA: Minął? KATARZYNA HERMAN: A szkoda. Czułam się uduchowiona (śmiech). Nie wierzę w duchy i UFO, bo moja ulubiona lektura w dzieciństwie, "Historie niewiarygodne", racjonalnie mi tego typu zjawiska wytłumaczyła. GALA: Wierzysz w horoskopy? KATARZYNA HERMAN: Nie. Może dlatego, że urodziłam się 13 i do tego w piątek. Nie wierzę wróżkom. Jedyna, którą odwiedziłam, powiedziała mi, że będę z mężczyzną z lasu o białych włosach. A tak nie jest. Ale... GALA: Ale... KATARZYNA HERMAN: Trafiłam raz, w środku nocy, do Kadyksu - portu nad Atlantykiem zwanego "Se'orita del Mar" albo "Ukochana wiatru". Wiało przerażająco. Tani hotelik okazał się zatęchłym byłym burdelem, a pokój nie miał nawet okna. Noc musiałam spędzić w mieście. Dziwnie pustym, bo właśnie kończył się karnawał. Nieliczne zmęczone twarze nie patrzyły przyjaźnie. Maszerowałam przed siebie. Nagle coś zamigotało na bruku. Smuga księżyca oświetliła blaszaną tabakierę z obrazkiem przedstawiającym czarnego kota z fajką. W środku było tylko opakowanie od cukru z nazwą kawiarni El Bosque. Idąc za grupą wystrojonych i mocno zużytych transwestytów trafiłam do tapas baru. Tam znowu cukier zapakowany w torebki El Bosque. Wiało coraz mocniej. Poczułam, że muszę znaleźć to miejsce. Było za rogiem. Malutka, zupełnie pusta kawiarnia. Za barem, tyłem, siedział mężczyzna o białych włosach. Oglądał ligę hiszpańską. Odwrócił się, miał koszulkę z napisem "Uwierz w ducha". Dotarło do mnie, że był 13. Tak szybko nie biegłam nigdy... Uciekłam. Może przed przeznaczeniem? GALA: Nie nabierasz? W dzieciństwie byłaś podobno straszną kłamczuchą. KATARZYNA HERMAN: Zaraz kłamczuchą. Może raczej kolorystką. Rozgryzłaś mnie. No dobrze, przyznaję, przeznaczenie mnie dopadło. Jestem z mężczyzną, który ma parę białych włosów, dom pod lasem i notorycznie ogląda ligę. GALA: I toleruje twoje koloryzacje? KATARZYNA HERMAN: Z bólem. Podobnie jak ja jego mecze na szczycie. Przezywa mnie od aktorek, szmirusek, histeryczek. Uważa, że przesadzam i jak się nie uspokoję, to mnie wyśle na elektrowstrząsy. GALA: Kto komu w końcu ustępuje? KATARZYNA HERMAN: Różnie. Powiedzmy, że dyplomatycznie wypracowujemy zawieszenie broni. To się chyba nazywa savoir-vivre, czyli wiedzieć, jak żyć. Wymaga to ode mnie dużego poświęcenia, bo mam naturę despoty. 13 sierpnia - jak ja - urodzili się Fidel Castro i Alfred Hitchcock. Dosyć radykalne typy, przyznasz. GALA: No tak. Ale mogłaś gorzej trafić. KATARZYNA HERMAN: Przysięgam, że wolałabym być słodką, słabą kobietką. Szczebiotać z przyjaciółkami jak w "Magdzie M.". Tupać obcasami, kokietować i uwodzić jak Achmatowa. Ilu ona miała mężów? GALA: Pięciu. I wielu adoratorów. A sztukę flirtu w małym paluszku. Mikołaj Gumiłow, jej pierwszy mąż, żartował: "Aniu, więcej niż pięciu wielbicieli, to nie wypada". Co ty na to? KATARZYNA HERMAN: Ech, wypada, wypada. I jak to potem dobrze brzmi w biografii! Uwielbiam Danutę Szaflarską, która mówiła, że pierwszego męża miała lekarza, a drugiego... z nudów. Też bym tak chciała - zatrzepotać rzęsami i wyjść za mąż. GALA: To kokieteria w czystej postaci. Na jednym z czatów twój wielbiciel napisał: "Kocham panią, co pani na to?". A ty: "Powiedziałabym: pobierzmy się, gdyby nie fakt, że już jestem w szczęśliwym związku". Często spotykasz się z takimi wyznaniami? KATARZYNA HERMAN: Zdecydowanie za rzadko. Inaczej miałabym już tych pięciu mężów. Poważnie, to miłe słowa, ale uczucie kruche jak moda na nowe seriale. GALA: Za to moda na ciebie trwa od kilku lat. Za sprawą "Ekipy" jesteś na billboardach w całej Polsce. Ludzie zaczepiają cię na ulicy? KATARZYNA HERMAN: Nie zaczepiają. Być może dlatego, że gram tam rezolutną i konkretną osobę, która stwarza dystans. To nie sprzyja poklepywaniu po plecach. GALA: Ta rola coś zmieniła w twoim życiu? KATARZYNA HERMAN: Odkryłam, że twarzowo mi w krawacie. I zrozumiałam, że jest we mnie bardzo silny, męski pierwiastek. Chodzi o adrenalinę. Naturę zdobywcy. Wcześniej, naiwnie, nie zdawałam sobie sprawy, że polityka wiąże się z takimi emocjami. Wciąga. Uzależnia. Opiera się na niebezpiecznej grze. Uważniej oglądam wiadomości, węszę, kto kłamie. GALA: Kto kłamie lepiej? Kobiety czy mężczyźni? KATARZYNA HERMAN: Jak na mój gust, mężczyźni. Ale mało mamy kobiet w polityce, wyniki moich obserwacji nie są wiarygodne. Zresztą ja się na tym nie znam. Prawdziwych mężczyzn spotkałam w życiu paru. GALA: Za to wiele kobiet. Masz sześć sióstr. Nawet pracę magisterską pisałaś o kobietach - tych, które kochają za bardzo, jak Anna Karenina czy Masza z "Trzech sióstr". Skończyłaś ją? KATARZYNA HERMAN: Nie. Bo odkryłam, że nie umiera się z miłości. A poza tym się zakochałam. Szczęśliwie. Ale rzeczywiście, do kobiet mam w życiu większe szczęście niż do mężczyzn. Więcej im zawdzięczam: Maja Komorowska w szkole, Izabella Cywińska, która powierzyła mi pierwszą poważną rolę w "Bożej podszewce", w teatrze Agnieszka Glińska, a teraz Agnieszka Holland, Magda Łazarkiewicz i Kasia Adamik w "Ekipie". To kobiety widzą we mnie seksapil. I częściej wyznają mi miłość. GALA: Jak na to reagujesz? KATARZYNA HERMAN: Jak panna na wydaniu. Rozważam za i przeciw. I zawsze mi wychodzi, że z kobietą żyłoby mi się łatwiej (śmiech). GALA: Może dlatego, że wychowywałaś się w domu, gdzie było osiem kobiet. Jak w filmie Ozona. KATARZYNA HERMAN: Może? Chociaż na trwały związek z tyloma kobietami naraz nie zdecydowałabym się. Za dużo szczebiotu, za dużo słów. GALA: Twoja bohaterka Aleksandra Pyszny z "Ekipy" nie mówi zbyt dużo. Podoba ci się wykreowany w serialu świat? KATARZYNA HERMAN: Dużo bardziej niż to, co pokazują w telewizji. Politycy w naszym scenariuszu mają przynajmniej klasę. I są wyraziści. GALA: Nelly Rokita też jest wyrazista. KATARZYNA HERMAN: Aż nadto. To nie jest chyba dobry przykład. Wolę Manuelę Gretkowską. Polska jest przecież kobietą. Może kobiety u steru byłyby rozsądniejsze. GALA: Aleksandra zostawia kochanka, by biec na nocną naradę do premiera. Rozumiesz ją? KATARZYNA HERMAN: No pewnie. Ma poczucie misji. Jest profesjonalistką. Prawie doskonała. Tylko zapomina, że jest kobietą. To ją gubi. Chce być jak Bond. James Bond. GALA: James Bond jako wzorzec kobiecości... Przyznasz, że to ciekawy punkt widzenia. KATARZYNA HERMAN: Dlaczego? Ma musujące poczucie humoru i jest rasowym mężczyzną. To dżentelmen. GALA: Dżentelmen dziś to kto to taki? KATARZYNA HERMAN: Nie wystarczy, że całuje w rękę i codziennie zmienia koszulę. Gdy zna swoją wartość, nie musi udawać macho. Może sobie pozwolić na delikatność. To gatunek wymierający, podobno na nasze własne życzenie, ale nie znam kobiety, która by nie wzdychała tęsknie na słowo "dżentelmen". GALA: Czy syna chciałabyś wychować w ten sposób? KATARZYNA HERMAN: Mam nawet pewne osiągnięcia. Ostatnio przepuścił mnie w drzwiach, mówiąc: "Proszę, mamo, dziewczyny mają pierwszeństwo". Na moje: "Jesteś aniołem", konkretnie i po męsku odrzekł: "Nie, dżentelmenem". Ma trzy lata. GALA: Czy istnieją dziś prawdziwe damy? KATARZYNA HERMAN: Jeśli przyjmiemy, że dama się nigdy nie spieszy - to nie. Wszyscy gdzieś pędzą. Ja też. Lubię chwile rankiem, gdy moje chłopaki śpią, a ja mogę usiąść z kawą i zastanowić się, dokąd zmierzam. GALA: A dokąd zmierzasz? KATARZYNA HERMAN: Tego właśnie nie wiem. Jedno jest pewne: inżynierem już nie zostanę. Na pewno nie umiem nie być aktorką. To silniejsze ode mnie. Zawsze też będę mamą. Ale jaką aktorką, jaką mamą, jakim człowiekiem, to już zależy ode mnie. GALA: Co teraz robisz? KATARZYNA HERMAN: Leniuchuję. To niezły sposób na życie - zwłaszcza że ostatnio dużo pracowałam. Po prostu żyję. Zbieram siły. Zbieram kasztany. Czasem gotuję, ale bez przesady. Trochę czytam. Próbuję łapać małe radości. Kolekcjonuję je. GALA: Co czytasz? KATARZYNA HERMAN: Bajki dla dzieci. Naszym faworytem jest Pan Petsson i jego kot Findus. Lubimy też Krecika. To jest dopiero facet. GALA: Żadnych poważnych odkryć literackich? KATARZYNA HERMAN: Brak mi na to czasu albo skupienia. Murakami mnie nie zahipnotyzował. Wolę kryminały. Albo rozmowę z mądrym człowiekiem. GALA: A miewasz czasem amerykański sen o karierze? KATARZYNA HERMAN: Daj spokój. Tęskniej patrzę na Wschód. Całe dzieciństwo oglądałam radzieckie filmy wojenne. A potem było szaleństwo Arabelli i jej magiczny pierścień. Zagrać w czeskim filmie to byłoby coś! GALA: Nigdy nie wiadomo. KATARZYNA HERMAN: Toteż czekam sobie z godnością. Aktor musi być trochę jak księżniczka, która cierpliwie czeka na królewicza, a czasem jak rycerz, który rusza na smoka. Teraz jestem księżniczką. GALA: Masz jakieś motto, słowa, które cię prowadzą przez życie? KATARZYNA HERMAN: Czy ja wiem? Motto to brzmi poważnie. Aaa! Wiem! Trafiłam ostatnio na ładne zdanie w "Księdze niepokoju" Fernando Pessoi: "Serce, gdyby zaczęło myśleć - przestałoby bić". GALA: Do czego twoje bije? KATARZYNA HERMAN: Do trafnych wyborów. Tego, żebym miała odwagę ich dokonywać. A nie dać się nieść fali, modzie. A nam wszystkim, żebyśmy poszli na wybory. Może wtedy polscy politycy będą bardziej przypominać naszych z "Ekipy". Sylwetka gwiazdy : Katarzyna Herman