Światowy Dzień Coming Outu. Jak reagować na "wyjście z szafy" bliskiej osoby?
Światowy Dzień Coming Outu przypomina nam, że każdy z nas jest inny i jednocześnie wyjątkowy. Dowiedz się, w jaki sposób możesz pomóc bliskim przełamać lęk przed odrzuceniem.
Kiedy jest Światowy Dzień Coming Outu? Co to znaczy "coming out"? Czym się różni "coming out" od "outingu"? Jak reagować na "coming out"? Dzień Wychodzenia z Szafy a coming out znanych osobowości Światowy Dzień Coming Outu to ważny dzień dla społeczności LGBTQ+ i jest również obchodzony w Polsce. Co roku przypomina nam, że wszyscy ludzie zasługują na godne traktowanie niezależnie od orientacji seksualnej, tożsamości, czy wyznawanych poglądów. Dowiedz się, kto ze znanych osobowości ze świata show-biznesu "wyszedł z szafy". Kiedy jest Światowy Dzień Coming Outu? Światowy Dzień Coming Outu lub Międzynarodowy Dzień Wychodzenia z Szafy jest obchodzony 11 października. Święto zostało ustanowione w 1988 roku, by upamiętnić marsz osób związanych ze środowiskiem LGBTQ+, który miał miejsce rok wcześniej w Waszyngtonie. Protestujący domagali się zrównania praw obywatelskich, ale także celem ich przemarszu było podniesienia świadomości nierównego traktowania społeczności osób nieheteronormatywnych i niecispłciowych. Wraz ze zmianami społecznymi ustanowione w USA święto zyskało międzynarodowy status. W Polce po raz pierwszy Światowy Dzień Coming Outu obchodzony był w 2009 roku. Co to znaczy "coming out"? "Coming out" to skrót od pełnego wyrażenia "to come out of the closet", co dosłownie znaczy "wyjść z szafy". Zwrot "zrobić coming out" to upublicznienie swojej orientacji seksualnej, tożsamości płciowej, a nawet poglądów i preferencji językowych. W powszechnym odbiorze "coming out" jest jednorazowym aktem, podczas którego dana osoba dokonuje swoistego "wyznania" przed rodziną, przyjaciółmi, współpracownikami, a jeśli jest osobowością medialną poprzez media społecznościowe. Jednak w rzeczywistości "wyjście z szafy" jest końcowym (i nieobowiązkowym) elementem procesu odkrywania swojej tożsamości i seksualności. Natomiast samo pojęcie "to come out of the closet" pojawiło się w języku w XX wieku jako analogia do "coming outu" młodych dziewcząt z wyższych sfer, które podczas swojego debiutanckiego balu zostawały społecznie uznawane jako gotowe do pełnienia roli żony i matki. Czym się różni "coming out" od "outingu"? Choć oba pojęcia zawierają w sobie wyraz "out", to ich znaczenie nie jest tożsame. "Coming out" to dobrowolny, samodzielny i dokonany z własnej woli akt upublicznienia informacji dotyczących swoje orientacji seksualnej (wyróżnia się orientację: homoseksualną, biseksualną i aseksualną) lub tożsamości seksualnej rozumianej jako indywidualna i subiektywna koncepcja siebie (jest to odpowiedź na pytanie "kim jestem?"). Jednak w dyskursie naukowym podział na tożsamość seksualną i orientację seksualną budzi wiele emocji i bywa, że te pojęcia uznawane są jako tożsame. Pojęcie "outing" również jest związane z upublicznieniem orientacji seksualnej lub tożsamości seksualnej. Jednak w tym przypadku decyzję o tym podejmuje osoba trzecia, która niejako "demaskuje" publicznie osobę, która nie wpisuje się w dominujący dyskurs heteronormatywny. Często robi to wbrew woli lub bez zgody osoby zainteresowanej. Takie zachowanie w znaczący sposób narusza godność i prawo do prywatności. Jak reagować na "coming out" bliskiej osoby? Osoby nieheteronormatywne (lesbijki, geje, osoby biseksualne) lub niecispłciowe (osoby niebinarne, transpłciowe, gender fluid) często muszą pokonać lęk przed odrzuceniem i brakiem akceptacji, a "coming out" zazwyczaj nie jest łatwym doświadczeniem. Poniżej znajdziesz wskazówki, które mogą być pomocne podczas ważnej rozmowy. Nie oceniaj. Szczególnie jeśli masz inne poglądy lub przekonania religijne. Nie podważaj tożsamości lub orientacji. Okaż zainteresowanie. Pozytywne emocje pomagają w budowaniu wartościowej relacji. Nie krytykuj. Jeśli czegoś nie rozumiesz, poproś o wyjaśnienie. Informację zachowaj dla siebie. Nie zmieniaj swojego nastawienia wobec bliskiej ci osoby. Jeśli dostrzegasz, że bliska ci osoba przeżywa trudne emocje, okaż wsparcie. Relacje, którym towarzyszy dobra energia i zaufanie są bezcenne. Dzień Wychodzenia z Szafy a coming out znanych osobowości Osoby publiczne coraz częściej dokonują "wyjścia z szafy". W Polsce "coming outu" dokonali: Andrzej Piaseczny, piosenkarz, artysta Doda, piosenkarka, artystka Joanna Balas, aktorka Jacek Poniedziałek, aktor Kasia Adamik, reżyserka Maciej Nowak, krytyk teatralny i kulinarny Maciej Zień, projektant mody Marcin Szczygielski, pisarz, dziennikarz i grafik Michał Kwiatkowski, piosenkarz Michał Piróg, choreograf Michał Witkowski, pisarz Piotr Grabarczyk, piłkarz ręczny Robert Biedroń, polityk Sylwia Chutnik, pisarka, aktywistka Tomasz Jacyków, stylista gwiazd Tomasz Raczek, krytyk filmowy i publicysta Najbardziej rozpoznawalnymi osobami ze światowego show-biznesu, które "wyszły z szafy" są: Elton John, piosenkarz George Michael, piosenkarz Jodie Foster, aktorka Kevin Spacey, aktor Neil Patrick Harris, aktor Ricky Martin, piosenkarz Sylvia Baudelaire, raperka Światowy Dzień Coming Outu to dobry moment, by przypomnieć, że niezależnie od preferencji wszyscy chcemy kochać i być kochanymi.
Jacek Jelonek w „Tańcu z gwiazdami” stworzył pierwszą w historii męsko-męską parę! Jego taniec powalił na kolana
Znany z programu „Prince Charming” Jacek Jelonek w „Tańcu z gwiazdami” wypadł po prostu fantastycznie. Model i tancerz Michael Danilczuk stworzyli pierwszy taki duet historii polskiej edycji programu. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: Jacek Jelonek w „Tańcu z gwiazdami” stworzy męsko-męską parę. Z kim zatańczy? Kim jest Jacek Jelonek? Ruszyła 26. edycja programu „Taniec z gwiazdami”. Na parkiecie polsatowskiego show pojawili się m.in. samozwańczy detektyw Krzysztof Rutkowski, kolarka górska Maja Włoszczowska, aktorka bollywood Natalia Janoszek czy Michał Mikołajczak. Wśród gwiazd talentem zabłysnął także Jacek Jelonek, model, którego widzowie mogą kojarzyć z programu „Prince Charming”. Jacek Jelonek w „Tańcu z gwiazdami” stworzy męsko-męską parę. Z kim zatańczy? O tym, że Jacek Jelonek w „Tańcu z gwiazdami” zatańczy z mężczyzną poinformowano na początku lipca. Wcześniej napisało o tym kilka portali plotkarskich. Partnerem tanecznym Jacka Jelonka jest Michael Danilczuk - polski tancerz odnoszący niebywałe sukcesy w Wielkiej Brytanii. Panowie w pierwszym odcinku programu zatańczyli energetycznego jive'a do piosenki "Everybody Needs Somebody to Love" z filmu "Blues Brothers" i zachwycili jurorów. Iwona Pavlović przyznała nawet, że ich jive był najlepszym tańcem wieczoru. W sumie otrzymali aż 37 puntów - najwięcej w tym odcinku. View oEmbed on the source website Kim jest Jacek Jelonek? Jacek Jelonek jest modelem, który ma za sobą imponującą karierę. Brał udział w pokazach cenionych projektantów i był twarzą wielu kampanii. Pojawiał się na okładkach i w edytorialach prestiżowych pism modowych - hiszpańskiej edycji magazynu „Vogue”, „Hangover Man”, „Esquire”, czy „Lounge”. Był także główną postacią programu „Prince Charming” - mężczyzna, który szukał partnera w pierwszym polskim gejowskim reality-show. Jego pasją są podróże, jeździectwo oraz architektura krajobrazu. Zdjęcia Jacka Jelonka, także te z pierwszego odcinka "Tańca z gwiazdami" znajdziecie w galerii pod artykułem. CZYTAJ TAKŻE: Marta Warchoł i Iwona Widomska zaręczyły się! Dziennikarka TVN pochwaliła się pięknym pierścionkiem [ZDJĘCIA] Marta Warchoł i Iwona Widomska rok temu poinformowały, że od wielu lat są w związku. Teraz podzieliły się radosną nowiną o zaręczynach. Dziennikarka TVN24 pochwaliła się pierścionkiem na Instagramie. Poznajcie szczegóły.
Jarosław Kaczyński drwi z osób transpłciowych. Mama transpłciowej 7-latki odpowiada: "Jak skomentować to, że ponad 70letni samotny facet wyszydza słabszych?"
Jarosław Kaczyński w krzywdzących słowach o osobach transpłciowych: "Ja bym to badał". Mama transpłciowej 7-latki odpowiada na tranfobiczną wypowiedź byłego wicepremiera: "Dziś moja córka płakała przez Ciebie po raz ostatni. To nie dzieci powinny uciekać tylko bandyci ponosić odpowiedzialność za swoje słowa i czyny". Jej poruszający wpis udostępniło już tysiące osób.
W tym artykule: Jarosław Kaczyński w krzywdzących słowach o osobach transpłciowych: "Ja bym to badał" Mama transpłciowej 7-latni ostro odpowiada na słowa Jarosława Kaczyńskiego Jarosław Kaczyński w krzywdzących słowach o osobach transpłciowych: "Ja bym to badał" Jarosław Kaczyński, do niedawna wicepremier, rozpoczął objazd okręgów senackich w kraju. Podczas spotkania we Włocławku prezes PiS poruszył temat osób transpłciowych, wyśmiał postulaty społeczności LGBTQ jednocześnie mówiąc, że chciałby, "aby powróciła prawda". Były wicepremier podkreśla, że aktualna partia rządząca "nie ma zamiaru zaglądać nikomu do sypialni, ale jednocześnie chce utrzymać normalność". Podczas spotkania, które miało dotyczyć aktualnej sytuacji gospodarczej i politycznej w Polsce prezes PiS mówił: Kilka dni wcześniej, podczas konferencji w Grudziądzu prezes PiS także poruszył temat osób nieheteronormatywnych. "Wyobraźmy sobie, że ktoś z panów przychodzi do swojej pracy i mówi: Ja nie jestem Władysław, ja jestem Zosia. I według tego, co nam zalecają z Zachodu, wszyscy powinni się temu podporządkować". Mama transpłciowej 7-latni ostro odpowiada na słowa Jarosława Kaczyńskiego Na transfobiczne słowa byłego wicepremiera zareagowała Katarzyna Aleksandrowicz, mama 7-letniej Leny. Dziewczynka identyfikuje się jako osoba transpłciowa, a ze względu na szykanowanie w przedszkolu zamieszkała z rodzicami w Nicei. "Kaczyński, WYPIER***AJ!" - zwróciła się w ostrych słowach mama Leny. Pani Katarzyna zmieściła na swoim profilu na Facebooku poruszający wpis, który dziś ma ponad 20 tysięcy reakcji i aż 9 tysięcy udostępnień. "Dwa lata temu wywieźliśmy z Polski naszą transpłciową córkę. Córkę, która w wieku 4 lat została zwyzywana od pedałów i pobita w warszawskim przedszkolu przez dzieci. Tobie to nie grozi- odgrodzisz się od wszystkiego co nieprzyjemne murem policji i tanich pochlebców. Mówisz, że chcesz żeby powróciła prawda?" - pisze mama Leny. "Nie wiem czy wiesz, że Art 30 Konstytucji RP mówi o godności człowieka jako o nienaruszalnej a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Lena ma 7lat. Kiedyś mówiła, że powinniśmy Cię zaprosić do naszego domu na Lazurowym Wybrzeżu żebyś się czegoś nauczył. Zobaczył, że tu ludzie potrafią być bezinteresownie mili i zwyczajnie szczęśliwi. Nigdy nie jest za późno żeby nauczyć się żyć w zgodzie ze światem. Wtedy zdasz sobie sprawę, że czerpanie satysfakcji z piętnowania słabszych to patologia. Słysząc Twój zadowolony z siebie rechot wiem, że się nie zmienisz a zaproszenia od trans dziecka i tak byś nie przyjął. Lena to wcielone dobro, od którego bije radość życia bo może być sobą. Nie mógłbyś tego znieść, bałbyś się jej jeszcze bardziej niż kobiet na niedawnych marszach." Na zdjęciu: 7-letnia Lena z tatą PRZECZYTAJ TAKŻE: Jacek Braciak z transpłciowym synem na okładce magazynu LGBT. Konrad mówi szczere o planowaniu samobójstwa: "Powiedziałem, że mam dosyć" Jacek Braciak i jego transpłciowy syn Konrad pojawiali się razem na okładce magazynu "Replika" i udzielili pierwszego wspólnego wywiadu. Poznajcie szczegóły Gwiazda TVP zrobiła coming out i pokazała partnerkę. "Jestem dumna z tego kim jestem i z kim jestem" Znacie ją z "Barw szczęścia", "Wojennych dziewczyn" czy "Zawsze warto". Aktorka znana z produkcji TVP zrobiła coming out i pokazała zjawiskową partnerkę. "Jestem dumna z tego kim jestem i z kim jestem. Nie tylko w czerwcu, a każdego dnia". Jennifer Lopez podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje dziecko. 14-letnie Emme jest osobą niebinarną Jennifer Lopez niespodziewanie podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje 14-letnie dziecko. Jeszcze bardziej zaskakującym był fakt, jak zwróciła się do Emme. Ich wspólny występ już został określony jako wielkie wsparcie społeczności LGBT. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/jennifer-lopez-podczas-koncertu-zaprosila-na-scene-swoje-dziecko-14-letnie-emme-jest-osoba-niebinarna-465e307.jpeg" width="300" height="300" alt="Jennifer Lopez podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje dziecko. 14-letnie Emme jest osobą niebinarną" title="Jennifer Lopez podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje dziecko. 14-letnie Emme jest osobą niebinarną" />
Marta Warchoł i Iwona Widomska zaręczyły się! Dziennikarka TVN pochwaliła się pięknym pierścionkiem [ZDJĘCIA]
Marta Warchoł i Iwona Widomska rok temu poinformowały, że od wielu lat są w związku. Teraz podzieliły się radosną nowiną o zaręczynach. Dziennikarka TVN24 pochwaliła się pierścionkiem na Instagramie. Poznajcie szczegóły.
Dziennikarka TVN24 - Marta Warchoł i producentka "Faktów" - Iwona Widomska zaręczyły się! Partnerki po 8 latach związku zdecydowały się na ważną deklarację. Jak pisze na swoim Instagramie Warchoł "teraz czekają na zmianę prawa". Marta Warchoł i Iwona Widomska zaręczyły się Marta Warchoł rok temu zrobiła coming out na Instagramie. Na platformie pojawiło się zdjęcie, na którym całuje się z wieloletnią partnerką, Iwoną Widomską. Post nie bez powodu pojawił się w czerwcu - dla społeczności LGBTQI+ jest on bowiem miesiącem dumy. Każdy z nas miłość i związek buduje po swojemu, bo każdy może kochać jak chce i kogo chce, najważniejsze, żeby robił to całym sercem. Miłość nie wyklucza, nie wybiera, po prostu pojawia się - napisała wówczas Warchoł. Marta Warchoł i Iwona Widomska poznały się w pracy w telewizji TVN. Widomska jest producentką "Faktów", Warchoł - reporterką TVN24. Obie kochają sport i podróże, były wspólnie m.in. w Meksyku, Tajlandii, czy na Bali, a zimą chętnie szusują po alpach szwajcarskich. Media właśnie obiegła radosna nowina o zaręczynach dziennikarek. Marta Warchoł pochwaliła się na Instagramie pięknym pierścionkiem z czarnym oczkiem. Pod postem natychmiast posypały się gratulacje. W tym m.in. od Kampanii Przeciw Homofobii, czy znajomych pań z TVN-u. "Gratuluję! Jak wspaniale", "Ogromne gratulacje! Polsko, Twoja kolej, do dzieła!" "Gratulacje #loveislove" - napisała Katarzyna Kolenda-Zaleska. My również przyłączamy się do gratulacji i życzymy narzeczonym mnóstwo miłości! W galerii pod artykułem znajdziecie więcej wspólnych zdjęć pary. CZYTAJ TAKŻE: Jennifer Lopez podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje dziecko. 14-letnie Emme jest osobą niebinarną Jennifer Lopez niespodziewanie podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje 14-letnie dziecko. Jeszcze bardziej zaskakującym był fakt, jak zwróciła się do Emme. Ich wspólny występ już został określony jako wielkie wsparcie społeczności LGBT. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/jennifer-lopez-podczas-koncertu-zaprosila-na-scene-swoje-dziecko-14-letnie-emme-jest-osoba-niebinarna-6c8635c.jpeg" width="879" height="700" alt="Jennifer Lopez podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje dziecko. 14-letnie Emme jest osobą niebinarną" title="Jennifer Lopez podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje dziecko. 14-letnie Emme jest osobą niebinarną" /> Gwiazda TVP zrobiła coming out i pokazała partnerkę. "Jestem dumna z tego kim jestem i z kim jestem" Znacie ją z "Barw szczęścia", "Wojennych dziewczyn" czy "Zawsze warto". Aktorka znana z produkcji TVP zrobiła coming out i pokazała zjawiskową partnerkę. "Jestem dumna z tego kim jestem i z kim jestem. Nie tylko w czerwcu, a każdego dnia".
Gwiazda TVP zrobiła coming out i pokazała partnerkę. "Jestem dumna z tego kim jestem i z kim jestem"
Znacie ją z "Barw szczęścia", "Wojennych dziewczyn" czy "Zawsze warto". Aktorka znana z produkcji TVP zrobiła coming out i pokazała zjawiskową partnerkę. "Jestem dumna z tego kim jestem i z kim jestem. Nie tylko w czerwcu, a każdego dnia".
W tym artykule: Gwiazda TVP robi coming out i pisze: "Jestem dumna z tego kim jestem i z kim jestem" Czerwiec miesiącem dumy Gwiazda TVP robi coming out i pisze: "Jestem dumna z tego kim jestem i z kim jestem" 31-letnia Joanna Balasz znana jest szerszej publiczności z popularnych seriali TVP - aktorka pojawiła się m.in. w "Barwach szczęścia", "Wojennych dziewczynach", "Komisarz Alex" czy "Ojcu Mateuszu". Ponadto od czterech lat związana jest z Teatrem Capitol. Gwiazda TVP stroni od blasku fleszy, ceni sobie swoją prywatność i niechętnie pokazuje się na branżowych imprezach. Mimo to aktorka niedawno zrobiła coming out, publikując przepiękne zdjęcia ze swoją partnerką, Ivy Piotrowską. Jak się okazuje, dziewczyny są w związku od pięciu lat. Iwona Piotrowska jest niezależną dziennikarką, która aktualnie spełnia się w roli menadżerki gwiazd. Wcześniej współpracowała m.in. z TVN. W komentarzach posypały się gratulacje. Swoje ciepłe słowa zamieściły m.in. Maria Dębska, Kasia Sawczuk, Marcelina Zawadzka, Vanessa Aleksander czy Magda Mołek. "I my jesteśmy dumne z Was!" - napisała dziennikarka TVN24, Marta Wrchoł, która zrobiła coming out w zeszłym roku. My dołączamy się do gratulacji! To kolejny coming out osoby publicznej w Polsce. Niedawno do osób, które otwarcie przyznają się do swojej nieheteronormatywności dołączył m.in. Andrzej Piaseczny, Łukasz Jakubiak czy Monika Miller. Ponadto niedawno mogliśmy przeczytać o transseksualnym dziecku Jacka Braciaka. Czerwiec miesiącem dumy Aktorka zrobiła coming out w czerwcu, czyli miesiącu, który uważa się za miesiąc dumy. To właśnie w czerwcu odbywają się na całym świecie parady równości, w których bierze udział społeczność LGBT+ i ich sprzymierzeńcy. To czas celebrowania osób, które utożsamiają się jako osoby biseksualne, homoseksualne, transseksualne, aseksualne czy panseksualne. Parady równości mają upamiętniać zamieszek Stonewall, które wybuchły w 1969 roku w Nowym Jorku i rozpoczęły ruch aktywnej walki o prawa osób LGBT+. W Polsce osoby nieheteronormatywne nadal nie mają możliwości tworzyć wspólnie związek małżeński czy adoptować dzieci.
Jennifer Lopez podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje dziecko. 14-letnie Emme jest osobą niebinarną
Jennifer Lopez niespodziewanie podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje 14-letnie dziecko. Jeszcze bardziej zaskakującym był fakt, jak zwróciła się do Emme. Ich wspólny występ już został określony jako wielkie wsparcie społeczności LGBT.
Jennifer Lopez podczas koncertu zaprosiła na scenę swoje dziecko. 14-letnie Emme jest osobą niebinarną Jennifer Lopez podczas występu w Los Angeles, na charytatywnej gali LA Dodgers Foundation Blue, wystąpiła ze swoim 14-letnim dzieckiem. Po tym, jakich zaimków użyła supergwiazda, wszyscy zebrani na sali zrozumieli, że są właśnie świadkami wielkiego wydarzenia dla Emme Maribel Muñiz. Emme jest osobą niebinarną, dlatego J.Lo użyła zaimków neutralnych płciowo "they/them". Jacek Braciak z transpłciowym synem na okładce magazynu LGBT. Konrad mówi szczere o planowaniu samobójstwa: "Powiedziałem, że mam dosyć" Jacek Braciak i jego transpłciowy syn Konrad pojawiali się razem na okładce magazynu "Replika" i udzielili pierwszego wspólnego wywiadu. Poznajcie szczegóły Uzdolnione wokalnie Emme to 1/2 z pary bliźniąt ze związku Jennifer Lopez z Markiem Anthonym. Ten coming out Emme stał się pięknym symbolem wsparcia społeczności LGBTQ oraz wzorem rodzicielskiej miłości.
"Miłość jest miłością - normatywna czy nie, jest zawsze tym samym" - rozmawiamy z Eweliną Pankowską z serialu "Kontrola", który stał się światowym hitem
"Przyznam, że chyba najbardziej czekam właśnie na tę publiczność, inną trochę niż ta, która świadomie wybrała nasz serial. Bardzo się cieszę, że wpadną na niego osoby, które w ogóle o nim nie słyszały, bo to jest chyba najciekawsze – mam przeczucie, że tam może się wydarzyć coś bardzo pięknego" - zdradza nam Ewelina Pankowska z serialu „Kontrola”, który podbił serca widzów na całym świecie. Jak jest przyjęty przez polską publiczność od czasu, gdy pojawił się w telewizji? Czy 4. sezon zakończy się happy endem? Czy Polska jest gotowa na serial o miłości dwóch kobiet?
Katarzyna Mizera, kobieta.pl: Czym 4. sezon „Kontroli” różni się od poprzednich? Ewelina Pankowska: Mam wrażenie, że ten sezon jest dużo dojrzalszy niż poprzednie trzy sezony, choć dalej jest to spójna historia. Bohaterki są tymi dziewczynami, które znamy, ale życie toczy się dalej i one muszą się mierzyć z nowymi wyzwaniami. To, co przeżywają w 4. sezonie jest dużo trudniejsze. Oprócz miłości, pojawia się temat śmierci, który jest dość kontrowersyjny, bo tracimy jednego z głównych bohaterów. Sama jak się o tym dowiedziałam, pytałam: „jak to”? Dla Majki jest to największa strata, jaką kiedykolwiek doświadczyła i właściwie wszystko, cała jej przemiana, jest tym determinowana. Coś traci i coś innego musi zbudować na nowo. Twoja bohaterka jest najbardziej rozdartą postacią. Czasem oglądając serial myślę sobie – dziewczyno, to jest miłość twojego życia, o co ci chodzi? Rozumiałaś jej motywacje, wątpliwości, decyzje? Myślę, że tak. Mamy ze sobą jakieś wspólne punkty, ale nie jestem tak chaotyczna i rozdarta jak Majka. Bardzo z nią sympatyzuje, bo to wrażliwa i ciepła osoba. I ktoś, kto kieruje się w życiu intuicją i miłością. I rozumiem, że jest w takim momencie swojego życia, kiedy nie wie jeszcze czego chce i czego chce od niej jej ciało. Imponuje mi tym, że, mimo że popełnia tyle błędów, to cały czas siebie akceptuje i bierze siebie taką, jaka jest. Nie narzuca sobie niczego, pozostawia sobie przestrzeń na badanie, które czasami rani ją, czasem kogoś innego. Ale to chyba jest właśnie etap życia na popełnianie takich błędów po to, żeby później wiedzieć, kim się jest i już nie musieć tego szukać. Nigdy nie buntowałaś się, dlaczego Majka podejmuje taką decyzję, a nie inną? W końcu trudno jest czasem zrozumieć osoby, które mają bardziej kręte drogi i społeczną akceptację, prawda? Niektóre z nas od dziecka marzą, żeby zostać matkami, a inne w wieku 40 lat dowiadują się, że wolą żyć w nieheteronormatywnym związku. Mam dużo zrozumienia dla takich zawiłych życiorysów, bo w moim otoczeniu jest wiele takich osób i są to wspaniałe osoby. Mam dla nich zawsze bardzo dużo podziwu, że mają w sobie tyle odwagi, żeby robić rzeczy, które nie są popularne. Nigdy nie chciałam Majki wyprostować, ani uczyć życia. Tak naprawdę więcej się nauczyłam od niej – dla niej relacje z ludźmi są kluczowym elementem życia. Musiała po prostu przeżyć coś więcej, by zrozumieć, kogo kocha. Aktorka znana z "Na Wspólnej" i "Ojciec Mateusz" zrobiła coming out. Gwiazda pokazała urocze zdjęcia z partnerką Greta Burzyńska, aktorka znana z takich seriali jak "Na wspólnej", "Ojciec Mateusz" i "Klan" zrobiła coming out. Gwiazda wrzuciła na Instagram romantyczne zdjęcia ze swoją partnerką. "Piękne", "love is love" - piszą obserwatorzy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/aktorka-znana-z-na-wspolnej-i-ojciec-mateusz-zrobila-coming-out-gwiazda-pokazala-urocze-zdjecia-z-partnerka2-43f73c2.jpeg" width="300" height="300" alt="Aktorka znana z "Na Wspólnej" i "Ojciec Mateusz" zrobiła coming out. Gwiazda pokazała urocze zdjęcia z partnerką" title="Aktorka znana z "Na Wspólnej" i "Ojciec Mateusz" zrobiła coming out. Gwiazda pokazała urocze zdjęcia z partnerką" /> 4. sezonowi przyświeca motto, „ że miłość to nie jest tylko gonienie za namiętnością, tylko osoba, która jest z tobą w trudnym momencie”. To jest tą wartością 4. sezonu, choć nie brakuje tam zwrotów akcji, dramatów, to nie jest już historia o takim gonieniu się. Dziewczyny są na innym etapie życia. Majka została matką, więc to nie jest już ta roztrzepana dziewczyna. To, co przeżywa, powoduje jej załamanie i to było dla mnie ogromne wyzwanie. Musimy pamiętać, że niejedna osoba, która ogląda serial, sama doświadcza podobnych rzeczy. Zależało mi na tym, by uczciwie i z czułością to oddać. Czy wydaje ci się, że wasze bohaterki mogą zostać zaszufladkowane? Myślę, że to byłoby trudne, bo są to bardzo normalne dziewczyny. Ludzie też często zwracają na to uwagę, że serial mówi o miłości nieheteronormatywnej, ale w taki prosty i normalny sposób. Bo o to właśnie nam chodziło. W końcu bez względu na to, czy miłość jest normatywna czy nie, jest zawsze tym samym. Miłość jest miłością, to nie jest tylko slogan. Miłość Majki nie jest niczym innym, niż ta, która wydarza się ludziom, których mijamy na ulicy. Te najpiękniejsze rzeczy dzieją się w prostych, codziennych rzeczach, zjawiskach i ludziach. Trudno więc przykleić im etykiety. Nawet teraz, gdy serial trafia do szerokiej publiczności? W końcu zobaczy go pokolenie telewizji – widzowie „Na wspólnej” i „Milionerów”, którzy mogą nie być gotowi na historię dwóch zakochanych w sobie kobiet? Przyznam, że chyba najbardziej czekam właśnie na tę publiczność, inną trochę niż ta, która świadomie wybrała nasz serial. Bardzo się cieszę, że wpadną na niego osoby, które w ogóle o nim nie słyszały, bo to jest chyba najciekawsze – mam przeczucie, że tam może się wydarzyć coś bardzo pięknego. View oEmbed on the source website Nie boicie się bojkotów starszych pań z transparentami i krzyżami? Oczywiście, że jak ktoś nie ma otwartej głowy i zakłada, że już wie, jak wygląda świat i nie chce się dowiedzieć o nim niczego nowego, to ani „Kontrola”, ani nic innego go nie przekona, ale też nie to było naszym celem. Mam nadzieję, że wiele osób za pomocą tej historii, opowiedzianej w taki nienachalny sposób, może pomyśleć, że to nie jest nic dziwnego i wszyscy możemy koegzystować. Mam taką nadzieję. No właśnie, zwykłemu odbiorcy „medialnego chleba” społeczność LGBT kojarzy się z posypaną brokatem paradą równości, przebierankami, negliżem i frywolnymi tekstami. A wy pokazujecie jak wygląda ich zwykłe życie. Dostajecie jakieś wiadomości od widzów? Tak, mamy silną więź z widzami. Właściwie od początku jak tylko „Kontrola” była jeszcze tylko etiudą zawieszoną na YT, ludzie piszą do nas wiadomości i dzielą się swoimi prywatnymi historiami. Na początku były to głównie osoby z zza granicy. Teraz, od czasu, gdy „Kontrola” jest na Playerze, to się zmieniło – dużo polskich widzów zaczęło się do nas odzywać. Ich historie są nieraz bardzo trudne i poruszające. Ostatnio napisała do mnie 45-letnia kobieta, której partner zmarł.. Doświadczyła depresji i nie miała siły do życia. Kolega polecił jej „Kontrolę” i to przywróciło jej energię, i zdecydowała się nawet pójść na terapię. Byłam bardzo poruszona. Oczywiście zdarzają się też wiadomości od młodych dziewczyn, które piszą jak są wdzięczne, że mogą zobaczyć swoją reprezentację w opowiedzianej historii. Twoje podejście do tej produkcji jest bardzo emocjonalne – sam fakt, że na planie ścięłaś swoje długie włosy. To wynik tego, że jesteśmy w niej od początku. Ona nigdy nie miała być wielkim projektem, to miała być tylko etiuda. Cała ekipa spotkała się na planie Warszawskiej Szkoły Filmowej, bo Natasza miała na pierwszym roku do zrobienia ćwiczenie, nic poważnego nawet jak na warunki szkolne. Spotkaliśmy się na jeden wieczór i noc i nawet nie wiedziałam, że będziemy wrzucone na YT. Myślałam, że komisja szkolna i nasi znajomi będą jedynymi, którzy to zobaczą. Świat trochę nas zaskoczył – od wrzucenia na YT historia zaczęła żyć niezależnym życiem. To było wyłącznie organiczne działanie, bo nikt nigdy nie zainwestował grosza w promocję. Czasami po prostu zdarzają się cuda i to był jeden z nich. Wszystkie czynniki zagrały – odpowiednie miejsce, czas i ludzie. Znalazła się też na to publiczność. Wiadomo, że sztuka potrzebuje odbiorcy i to jest nieodłączne i ta historia pokazuje szczególny wkład widowni, bardzo sprawczy. „Kontrola” istnieje naprawdę tylko dzięki widzom. Ścięcie włosów to był twój pomysł? Włosy były dla mnie zawsze bardzo ważne. Mieszkałam na wsi i dzieciaki dokuczały i krzyczały za mną „wiewióra”. Moja mam zaszczepiła we mnie przekonanie o tym, że przez kolor moich włosów jestem wyjątkowa. To mnie ochroniło i było moją tarczą. Czyli wiesz jak to jest być „inną”? Tak, też mam za sobą to doświadczenie bycia krytykowaną za coś, na co nie mam wpływu. To nauczyło mnie patrzenia z innej perspektywy. Pamiętam jak moja przyjaciółka powiedziała mi kiedyś, że podkochuje się we mnie jeden chłopak, nawet „mimo tego, że jestem ruda”! W mieście słyszałam za to masę komplementów. Rosłam więc z przekonaniem, że włosy to mój wielki atut i w pewnym momencie zorientowałam się, że postrzegam się przez pryzmat tych włosów. Mierzyłam nimi swoją wartość i wyjątkowość. Zaczęłam się zastanawiać, czy jakbym ich nie miała, to też byłabym dla innych ciekawa. Impulsem do ścięcia było oglądanie starych zdjęć – na wszystkich wyglądałam tak samo i pomyślałam sobie, że ja się w ogóle nie zmieniam, a przecież czułam się już na innym miejscu, tyle się we mnie wydarzyło. Miałam też wrażenie, że sprawiały, że wyglądałam dziecięco i tak jestem postrzegana. I wtedy zaczęła we mnie kiełkować myśl, by je ściąć. Wymarzyłam sobie, że zrobię to dla jakiejś ważnej roli. I tak się stało. Na 3 dni przed ścięciem ich, zaczęłam mieć koszmary. Ale gdy już nastąpił ten moment, czułam ogromną siłę, że robię to na planie, z ludźmi. To było jak moc jakiegoś rytuału. Kiedyś bałam się, że jak zetnę włosy, to już nie będę sobą. A od razu poczułam, że to też jestem ja. Bez względu na włosy, ja świat widzę tak samo, to ludzie postrzegają mnie inaczej. Nie miałaś żadnych wątpliwości przed przyjęciem roli Majki? Żadnych - zachwycił mnie scenariusz. Właściwie wprost nie powiedziałam tego w żadnym wywiadzie, ale jestem osobą heteronormatywną i gram osobę homoseksualną. Widzowie często mnie o to pytają, a ja długo nie chciałam odpowiadać z tego powodu, bo czułam, że to nie ma żadnego znaczenia. Ale im dłużej żyję w tym świecie, który mamy, i prawa nie są równo rozłożone między ludzi i ich orientacja seksualna determinuje to, czy mogą zawierać związki małżeńskie i czy mogą mieć dzieci, to czuję coraz większą potrzebę, by powiedzieć, że to nie powinno tak wyglądać. To nie osoby, które są w jakiś sposób poszkodowane i są ofiarami powinny tylko walczyć o swoje prawa, tylko ci, którzy mają tych praw więcej. Powinniśmy coraz głośniej o tym mówić, że równe prawa należą się wszystkim. Dzięki temu projektowi czuję, że robię coś, co ma znaczenie. I mam nadzieję, że przyniesie coś dobrego ludziom, których dotyka jakaś dyskryminacja. To temat, który powinien być poruszany niezależnie od poglądów – z empatią, zrozumieniem. Bardzo pilnie potrzebujemy dialogu na ten temat, a nie przekrzykiwania się w swoich sloganach. Mówiłaś o odpowiednim miejscu i czasie – „Kontrola” powstawała w czasie przedwyborczej politycznej nagonki na społeczność LGBT. Odczuliście jakieś związane z tym napięcie? Tym jest to smutniejsze, że ktoś w imię politycznej zagrywki, ucierpiał autentycznie. To jest ogromny problem, że ludzie, którzy mają jakiś autorytet w naszym kraju, pozwalają sobie na taką mowę nienawiści. Mam nadzieję, że idziemy jednak w innym kierunku. Może trudno w to uwierzyć, ale my nie doświadczyliśmy żadnego hejtu. Niektórzy dzielą się jakimiś swoimi wątpliwościami, ale w bardzo szanujący nas sposób. Pamiętam, że raz Natasza opowiadała nam, że ktoś skrytykował pierwszy odcinek, z każdym kolejnym jego komentarze łagodniały, aż pod ostatnim napisał, że cieszy się, że zobaczył tę historię – to niemal wzorcowy przykład, którego życzyłabym sobie najwięcej. Fajnie jest drążyć, zastanawiać się, a nie brać tylko zastaną rzeczywistość. Wątpliwości są ok., jeśli oni żyją w rzeczywistości, w której im się wydaje, że nie ma żadnej osoby nieheteronormatywnej, bo nigdy jej nie spotkali, to pojawiają się w nich jakieś lęki. Jeśli my już wiemy, że nie ma co doszukiwać się zła w tym, co obce, to musimy zrobić przestrzeń na te wątpliwości. To jest fajnie ukazane przez Nataszę w postaci ojca Majki (granego przez Cezarego Żaka), w 4. sezonie. Majka zwierza mu się, że kocha Natalię. To, jak Żak zagrał tę postać, jest bardzo poruszające. Uosabia Tego rodzica, który ma wiele wątpliwości i być może nie rozumie, ale kocha swoje dziecko i chce dla niego jak najlepiej. To jest normalne – ten proces doświadczania i dochodzenia do swoich wniosków.
#NieKochamInaczej: "Postanowiłam zaryzykować wszystko i wygrałam cudowną rodzinę!". O wszystkich kolorach miłości rozmawiamy z Anią i Karoliną z @Rainbowfamilypl [WYWIAD]
Karolina była zaręczona, gdy poznała Anię. To była miłość „od trzeciego wejrzenia”. Karolina zawsze marzyła, by zostać matką. Ania potrzebowała czasu. Miłość okazała się silniejsza niż wątpliwości. „Świadomość, że mam przy sobie człowieka, który chce tę rodzinę ze mną założyć, dała mi skrzydła. Postanowiłam zaryzykować wszystko i wygrałam cudowną rodzinę!”, powiedziała Ania. O wszystkich kolorach uczuć rozmawiamy z „tęczową rodziną” – Anią i Karoliną, mamami Blanki i założycielkami @Rainbowfamilypl.
Czy to była miłość od pierwszego wejrzenia? Karolina: Kiedyś byłyśmy w relacjach z mężczyznami. Ja prawie wyszłam za mąż - byłam zaręczona, kiedy poznałam Anię Ania: W naszym przypadku zadziałała magia „do trzech razy sztuka”, bo wcześniej spotkałyśmy się aż dwukrotnie. Za trzecim razem poczułyśmy, że jest między nami coś więcej niż koleżeństwo. Nie określamy siebie w żaden sposób. Ja kocham Karolinę, a ona mnie i to tyle. Co sprawiło, że przyjaźń przerodziła się w miłość? A: To może zabrzmieć sztampowo, ale to osobowość i uśmiech Karoliny zwróciła moją uwagę. Najpierw to była przyjaźń, zauroczenie przyszło z czasem i przerodziło się w większe uczucie, chociaż na początku myśl, że kocham kobietę była dla mnie przerażająca. Nie wiedziałam, co z tym wszystkim zrobić. Czułam się jakbym okłamywała przyjaciela. Na początku chciałam to ukrywać, nawet przed sobą. Nie było łatwo. Kiedy w Waszych głowach po raz pierwszy pojawiła się myśl o założeniu rodziny? Robiłyście listę za i przeciw? K: W mojej głowie myśl o rodzinie pojawiła się już dawno temu, zawsze o tym marzyłam. Kiedy związałam się z Anią obawiałam się, że z tym marzeniem o dziecku będę musiała się pożegnać, ale po jakimś czasie postanowiłam jej powiedzieć o moim pragnieniu, by zostać matką. Na początku Ania była bardzo sceptycznie nastawiona. A: Tak, to ja byłam tą osobą, która robiła listę „za i przeciw”. Na początku więcej było argumentów przeciwko założeniu rodziny. Przede wszystkim bałam się, że kiedy pojawi się dziecko, nasza relacja się zmieni i przestanie być taka, jaka jest, że zejdzie na drugi plan. A: Argumentem, który definitywnie przesądził w moich rozważaniach, była bezwarunkowa miłość. Miłość, z którą człowiek się rodzi - miłość dziecka. Chciałam znów patrzeć na świat tak czysto i dostrzegać każdy drobiazg, delektować się watą cukrową, jeść lody po raz pierwszy, chodzić boso po trawie i skakać w kałużach. Te dziecięce oczy, które nie są świadome, jak wiele jest krzywdy na tym świecie, które cieszą się na widok ciastka i śmieją na widok mamy, która je podrzuca. Zatęskniłam za tym i świadomość, że mam przy sobie człowieka, który chce tę rodzinę ze mną założyć, dała mi skrzydła. Postanowiłam zaryzykować wszystko i wygrałam cudowną rodzinę! A jak informację o tym, że chcecie stworzyć rodzinę przyjęła wasza rodzina i znajomi? A: Nie rozmawiałyśmy z nikim o tym, że planujemy starać się o dziecko. Rodzina dowiedziała się o wszystkim po fakcie. K: Dosłownie. O wszystkim powiedziałyśmy rodzinie i znajomym, gdy Ania była już w trzecim miesiącu ciąży. Reakcje wszystkich pozytywnie nas zaskoczyły. Jak wyglądał dzień porodu? Jak byłyście traktowane w szpitalu? A: Przed porodem pojechałyśmy do szpitala, by dowiedzieć się czy np. możemy być przez cały czas razem. Kiedy zaczęła się akcja porodowa, pani w rejestracji pytała kim jest dla mnie Karolina. Byłam tak obolała, że krzyknęłam „No jak to kim?! Żoną!” Pani chyba słyszała gorsze rzeczy, więc tylko pokiwała głową i odpowiedziała, że niestety system jej nie pozwala na wybranie takiej opcji i czy zgodzę się na sformułowanie „bliska osoba”. Zgodziłam się. Innej opcji nie miałam. Na KTG wejść razem nie mogłyśmy, ale mężowie/partnerzy innych pań też nie mogli, więc zbytnio się tym nie przejęłyśmy. Na sali porodowej byłyśmy razem. Karolina przez cały czas trzymała mnie za rękę, chociaż w przerwach pomiędzy skurczami po prostu spałyśmy. Później zostałam przewieziona na salę operacyjną, na której już nie mogłyśmy być razem, ale kiedy tylko Blanka z niej wyjechała pielęgniarka pokazała ją Karolinie, uśmiechnęła się i powiedziała „Zobacz ciocia, jaka ładna malutka”. Na co Karolina odpowiedziała, że nie jest ciocią tylko drugą mamą. Pani pielęgniarka nawet nie mrugnęła okiem: „Ooo, to gratulacje mama, zaraz się znowu zobaczycie”. K: Nikt nie zadawał nam pytań, kim dla siebie jesteśmy. Podejrzewam, że brali nas za siostry. Ogólnie wszyscy byli bardzo mili, chociaż obie w tamtym momencie chciałyśmy już być tylko razem, w trójkę w domu. Czy zdarzyły Wam się kiedykolwiek jakieś nieprzyjemne sytuacje zarówno przed jak i po pojawieniu się na świecie Waszej córeczki, Blanki? K: Wprost nigdy, jedynie na Instagramie czasem pojawiają się nieprzyjemne wiadomości, ale to pojedyncze przypadki. Widocznie tak jest łatwiej – anonimowo, nie twarzą w twarz. K: Najczęstsze pytanie, jakie się pojawia to „gdzie jest ojciec dziecka?”. Jeśli chodzi o wiadomości prywatne, to raz dostałyśmy taką wiadomość, która bardzo nas poruszyła. Ktoś napisał nam, żebyśmy oddały dziecko do domu dziecka, bo w takiej patologicznej rodzinie jak nasza, nic z tego dziecka dobrego nie wyrośnie. To było bardzo przykre. Jakie pytania słyszycie najczęściej, gdy wychodzicie z Blanką np. na spacer? A: Najczęściej jednak padają standardowe pytania w stylu „To chłopiec czy dziewczynka?”. Nikt na nas nie patrzy krzywo, bo przeważnie dwie kobiety na spacerze z dzieckiem to matka i siostra lub koleżanka, więc "nie siejemy zgorszenia". Jaka jest według Was największa wartość rodziny? Czego nauczyło Was pojawienie się na świecie dziecka? A i K: Miłość, przyjaźń, zaufanie i bezpieczeństwo. Blanka nauczyła nas wiele - chyba najbardziej uczy nas nieustannie pokory i cierpliwości, czerpania jak najwięcej z każdej chwili razem i oczywiście ogromu bezwarunkowej miłości. Czy macie jakieś obawy względem przyszłości Waszego dziecka? A: Cały szereg. Jak wszystkim rodzicom najbardziej zależy nam na zdrowiu, szczęściu i bezpieczeństwie naszego dziecka, ale mamy też obawy o to, że naszą córkę może spotkać wiele przykrości - wyśmiewanie i szykanowanie przez społeczeństwo. Chociaż każdy z nas był dzieckiem i wie, że w szkole każdy powód jest dobry, by zrobić z kogoś czarną owcę, zwłaszcza dziś. Wystarczy, że dziecko nie ma nowego iPhone ’a czy markowych butów. Jesteście przygotowane na trudne sytuacje? Jak zamierzacie przygotować Blankę na życie w takiej Polsce jak dziś? K: Planujemy od samego początku jej edukacji zapewnić fachową opiekę psychologa. Poza tym na pewno będziemy dużo rozmawiać i zawsze może liczyć na wsparcie z naszej strony oraz całej kochającej rodziny. Czy myślałyście o tym, jak wytłumaczycie córce kwestię „dwóch mam”? A: Na pewno rozmawiając i tłumacząc, że są różne modele rodzin, że każda jest inna i każda ma inne problemy. Poza tym Blanka jest z nami od narodzin - dla niej to będzie normalne, że ma dwie mamy. Myślałyście o rodzeństwie dla Blanki? A i K: Na razie cieszymy się urokami macierzyństwa. Blanka za chwilę skończy 7 miesięcy, ale patrząc na nią już teraz widzimy, jak bardzo towarzyska z niej dziewczynka, więc nasz dom na pewno będzie miał więcej niż jednego „czworonoga”. Czy macie kontakt z innymi „tęczowymi rodzinami”? A i K: Znamy kilka „tęczowych rodzin”. Często rozmawiamy online, bo niestety mieszkamy spory kawałek od siebie. Takie wsparcie osób, które muszą borykać się z podobnymi problemami jest bardzo ważne. Jak wygląda sytuacja rodzin LGBT od strony formalnej? A: Nie wygląda i w sumie to jej nie ma. Formalnie jesteśmy dla siebie obcymi osobami, nie mamy żadnych praw, nic nas nie łączy prawnie i nie ma żadnych dokumentów, które mogą te kwestie w jakikolwiek sposób zmienić. Jakie określenia używane wobec osób LGBT, „tęczowych rodzin” bolą Was najbardziej? A i K: Najbardziej bolesne to „tęczowa zaraza”, „ideologia”. Czy kiedyś przytrafiła Wam się też jakaś mile zaskakująca reakcja? K: Tak! Raz na klatce zaczepiła nas nasza sąsiadka - starsza Pani. Zagadała Karolinę i gdy zeszło na temat LGBT Pani powiedziała, że specjalnie dla nas głosowała w tych wyborach na Trzaskowskiego. Ostrzegła nas, kiedy wywiesiłyśmy tęczową flagę, że sąsiadom się to nie podoba i chcą wybić nam okna kamieniami. Takie drobne gesty, poczucie, że nie jesteśmy same przeciwko wszystkim, dają nam wiele otuchy i nadziei. Czy oficjalnie – w pracy, wśród nowych znajomych itp. mówicie o sobie, o Waszej rodzinie otwarcie? A: Tak, raczej nigdy nie kryjemy się ze swoją orientacją i tym, że jesteśmy razem. K: U mnie w pracy wszyscy zareagowali bardzo pozytywnie na wiadomość o tym, że mam partnerkę i dziecko. Wszyscy to akceptują i naprawdę nikt nie ma z tym problemu, co bardzo mnie cieszy, bo gdy zaczynałam nową pracę, bardzo bałam się opinii ludzi. Jak według Was wygląda życie „tęczowych rodzin” w Polsce? Czy trzymacie się za ręce w miejscach publicznych, okazujecie sobie czułości bez lęku o zaczepki itp.? A: Czasami zdarza nam się okazywać sobie uczucia w miejscach publicznych, trzymamy się za rękę, dajemy sobie buziaki lub przytulamy się. Ale kontrolujemy, gdzie możemy to robić, bo w miejscach publicznych nie czujemy się zbyt komfortowo i bezpiecznie. Co myślicie o coming out-ach osób publicznych? A: Coming out-y osób publicznych są naszej społeczności dziś bardzo potrzebne, ponieważ otwierają ludziom oczy i uświadamiają im problemy, których nie znają, a które dotykają innych, i to boleśnie. Takie gesty są też wsparciem dla wielu młodych osób, które boją się wyjścia z przysłowiowej szafy. Pokazują im, że takich osób jak oni, jest więcej, że nie są sami. Czy Wasz instagramowy profil to właśnie taka cegiełka, która ma przyczynić się do tego, by ludzie zrozumieli, że LGBT to nie złowroga „ideologia”, ale ludzie tacy sami jak wszyscy? A: Na samym początku nasz profil na Instagramie @Rainbowfamily.pl miał pełnić funkcję naszego prywatnego pamiętnika, takiego tylko dla nas. Teraz dostał się on do szerszej grupy osób, która nas obserwuje i mamy wrażenie, że też docieramy do nowych osób, którym otwieramy oczy, na to, że rodziny LGBT istnieją w Polsce i że nie jesteśmy żadnymi dziwolągami, tylko normalnymi ludźmi i rodzinami takimi jak wszystkie. Czego w obecnej sytuacji politycznej i narastającej nagonki w kraju, obawiacie się najbardziej? A: Najbardziej obawiamy się o bezpieczeństwo naszej rodziny i tego, czy nie będziemy musiały wyjechać z kraju, by móc wychowywać dziecko i po prostu żyć spokojnie. K: Tak, rozważałyśmy wszystkie opcje, ale chcemy, by nasze dziecko wychowywało się w swojej ojczyźnie. Choć jeśli będzie działa nam się tu krzywda, to na pewno nie będziemy ryzykować.
#NieKochamInaczej: "Każdy coming out ma sens, bo pokazuje, że istniejemy". Ania opowiada m.in. o wychowaniu w katolickiej rodzinie i o przyszłości osób LGBT w Polsce
Za literami tworzącymi skrót LGBT stoją nasi przyjaciele, rodzina, osoby publiczne i zwykli ludzi, którzy codziennie mijają nas na ulicy. Nie myślmy więc na skróty - twoja ulubiona nauczycielka, miły sąsiad, który podlewa ci kwiaty, piekarz albo najzabawniejsza osoba w pracy może należeć do "tęczowej wspólnoty". Nie dajmy sobie wmówić, że miłość jest czymś złym. Poznajcie Anię, która zainspirowała nazwę naszego cyklu przybliżającego sylwetki osób LGBT.
Zapytana, kiedy zdała sobie sprawę z odmiennej orientacji, odpowiedziała, że nie potrafi powiedzieć, że jest „innej” orientacji, bo bycie lesbijką jest integralną częścią jej osobowości. Potwierdziła nam też wagę tego, dlaczego ten cykl jest tak ważny. "Bo każdy coming out ma sens, pokazuje, że my też istniejemy", mówi Ania, która opowiada nam o wychowaniu w katolickiej rodzinie, o zaletach życia w wielkim mieście, obawach o przyszłość osób LGBT w Polsce i o wolności, jaką daję życie w zgodzie ze sobą. Kiedy po raz pierwszy poczułaś, że jesteś odmiennej orientacji? Czy ta świadomość była dla Ciebie trudna? ANIA: Pytanie o „odmienną” orientację narzuca pewną perspektywę. Sama nie mogę powiedzieć, że jestem „odmiennej” czy „innej” orientacji, bo bycie lesbijką to integralna część mojej osobowości już od wczesnej młodości, czyli od tego czasu, kiedy zadajemy sobie pierwsze pytania o tożsamość. Miałam jakieś 11 lat, kiedy zdałam sobie sprawę z tego, że największą fascynację wzbudzają we mnie historie miłosne między dwiema kobietami – czy to w literaturze, czy to w filmie, czy nawet w muzyce. Tych wątków w kulturze poszukiwałam jako dziewczynka, a na pierwsze zakochanie przyszedł czas w 6 klasie podstawówki. Było to, oczywiście, platoniczne uczucie, a obiekt moich młodocianych westchnień nie miał o tym pojęcia, bo choć swoją „wielką miłość” uważałam za coś uskrzydlającego i bardzo poważnego, to miałam świadomość tego, jaki jest odbiór osób LGBT w społeczeństwie. Komu po raz pierwszy się zwierzyłaś? ANIA: Ponieważ jako dziecko zadawałam się raczej z chłopcami, pierwszą osobą, która dowiedziała się o mojej orientacji był mój kuzyn, któremu bardzo chciałam się zwierzyć ze swojego zakochania. Mieliśmy wtedy pewnie ze 13 lat. Przyjął to dobrze, naturalnie, jak to dzieci. Nie od razu wdrukowuje nam się homofobię. Czyjej opinii bałaś się najbardziej? ANIA: Najbardziej obawiałam się opinii najbliższej rodziny – rodziców, dziadków. Pochodzę z bardzo katolickiej rodziny. Jak informację o Twojej orientacji przyjęli rodzina, znajomi? ANIA: Ze znajomymi nie było problemu, bo outowałam się w bardzo młodym wieku. Koleżanki i koledzy nie zdążyli sobie jeszcze wyrobić zdania na temat osób, których nie znali. Z ich strony spotkałam się raczej z ciekawością i życzliwością, a potem z pomocą w kolejnych coming outach. Z rodziną nie było tak łatwo, bo to byli dorośli ludzie wychowani w katolickiej społeczności, gdzie dominuje pewien wyraźny schemat – najpierw małżeństwo, potem dzieci. Akceptacja homoseksualności wymaga wyjścia poza ten schemat, zdobycia się na przemodelowanie wyobrażenia o przyszłości swoich dzieci, wnuków. Zaakceptowania rzeczy nieakceptowalnych przez społeczność religijną. To był złożony proces, ale było warto. Dziś żyję swobodnie, bez obaw, że „coś” się wyda. Czy zdarzyły ci się jakieś nieprzyjemne sytuacje - akty dyskryminacji, nietolerancji? ANIA: Oczywiście, że tak, ale staram się sobie tego nie przypominać. Myślę, że większość, jeśli nie wszystkie osoby niehetreoseksualne spotkały się z dyskryminacją czy agresją. Wolę wracać do tych miłych wspomnień. Miałam to szczęście, którego niestety może nie mieć młodzież dorastająca w dzisiejszych czasach, że mój okres nastoletni przypadał na czas, kiedy nie mówiono o „ideologii LGBT” czy o „tęczowej zarazie”. Z ust nauczycieli o homoseksualności nie usłyszałam nigdy niczego niezgodnego z wiedzą naukową, nie usłyszałam też żadnego negatywnego komentarza. Na balu gimnazjalnym zatańczyłam ze swoją ówczesną dziewczyną, która chodziła do innej szkoły, a działo się to na, co prawda, podwarszawskiej, ale jednak wsi. W liceum zgłosiłam paniom od WF-u, które przygotowywały nas do poloneza, że będę tańczyć z dziewczyną i zostało to potraktowane tak, jakbym podała imię i nazwisko chłopaka. Żadnego komentarza, po prostu normalność. Koniec końców tańczyłam z moim przyjacielem, bo dziewczyna rzuciła mnie przed samą studniówką. Czy są jakieś określenia używane wobec osób LGBT, które bolą cię najbardziej? ANIA: Kiedy byłam mała i zaczynałam zdawać sobie sprawę z tego, że jestem lesbijką, pojawiały się już głosy o prawnym usankcjonowaniu związków jednopłciowych, a w Sejmie została przedstawiona pierwsza ustawa o rejestrowanych związkach partnerskich autorstwa prof. Marii Szyszkowskiej. Nawet gdy została wrzucona do sejmowej „zamrażarki”, byłam pewna, że kiedy będę już pełnoletnia, czasy się zmienią – związki partnerskie staną się normą, a może wprowadzona zostanie też i równość małżeńska. Bardzo się myliłam. Dziś mam 29 lat, a klimat wokół praw osób LGBT zaczyna przypominać rosyjski, gdzie nie tylko pogłębia się dyskryminacja, ale też kneblowani są aktywiści chcący się temu przeciwstawiać. Dlatego najbardziej bolą mnie słowa i deklaracje polityków. To Państwo powinno zapewnić mniejszościom spokój i zabezpieczenie, bo jeśli istniałoby prawo chroniące osoby LGBT i zabezpieczające nasze interesy, to obelgi zwykłych Kowalskich mogłyby po nas, co najwyżej spływać. ZOBACZ TEŻ: Policja użyła siły wobec protestujących aktywistów LGBT: "W cywilizowanym kraju nie groziłyby takie represje. W Rosji owszem" Skoro rozmawiamy o negatywnych rzeczach, to dla równowagi porozmawiajmy też o pozytywnych – przytrafiła ci się też jakaś miła, zaskakująca reakcja? ANIA: Na warszawskim Grochowie, w budynku, w którym kiedyś wynajmowałyśmy mieszkanie, sprzątaniem zajmowali się starsi Państwo mieszkający w pobliskiej kamienicy. Była to bardzo specyficzna para, ponieważ pani małżonka była osobą bardzo zazdrosną, a pan małżonek bardzo lubił rozmawiać z młodymi kobietami. Często zagadywał nas, pytając o „zdrówko”, czy o inne sprawy, byleby zamienić parę słów. Któregoś dnia pożyczył mojej dziewczynie „dobrego męża”, na co ona zdziwiona odpowiedziała, że ma już przecież dziewczynę. Pan sąsiad zamyślił się chwileczkę i po chwili wypalił: „Aaa, to wy razem jesteście! A to i lepiej, z chłopami to tylko problemy”. Od tej pory pan sąsiad zawsze pytał nas, co tam u „drugiej połóweczki”, a jego (już nie) zazdrosna małżonka zaczęła nam odpowiadać na „dzień dobry”. Czy oficjalnie np. w pracy, wśród nowych znajomych, mówisz o sobie otwarcie? Z jakimi reakcjami się wtedy spotykasz? ANIA: Mam to szczęście, że mieszkam w największym mieście Polski i prawie zawsze pracowałam w miejscach, gdzie nie tylko nie wypada obnosić się z homofobią, ale były też wprowadzone procedury antydyskryminacyjne. Sama też nie robię specjalnych coming outów, po prostu jestem sobą i kiedy rozmawiamy w pracy o życiu prywatnym, to nie udaję, że mam chłopaka, tylko mówię o swojej partnerce. Czy uważasz, że osobom LGBT żyje się łatwiej w miastach, pracując w dużych korporacjach niż tym, żyjącym na prowincjach? ANIA: Oczywiście, że tak. W większym mieście czy w korporacji raczej są już przetarte szlaki. Można założyć, że koleżanki i koledzy z pracy spotkali już kiedyś na swojej drodze osobę LGBT: czy to w pracy, czy wśród znajomych. W małych miejscowościach możesz być tą pierwszą lesbijką/pierwszym gejem i nie wiesz, z jaką reakcją mogłabyś się spotkać. Stąd też obawy przed coming outem i co za tym idzie – mniej ujawnionych osób w mniejszych miejscowościach i zakładach pracy. Od 6 lat jesteś w związku. Czy w miejscach publicznych trzymacie się za ręce, okazujecie sobie czułości bez lęku o zaczepki? ANIA: Trzymanie się za ręce w miejscach publicznych bez lęku o niefajne komentarze to byłby taki miły benefit, dodatek do znaczenie ważniejszych kwestii. Od 6 lat jestem w szczęśliwym związku, którego nie mogę sformalizować. Wielu moich znajomych w różnopłciowych parach przy takim stażu jest już kilka lat po ślubie. My też chciałybyśmy się pobrać, ale nie możemy. Jesteśmy jedynie po „ślubie hipotecznym” i cały czas zastanawiamy się, czy w razie śmierci jednej z nas tę drugą będzie nas stać na podatek od spadku, który dla III grupy podatkowej wynosi 20%(!). 20% od majątku, którego dorabiałyśmy się wspólnie. Państwo traktuje nas jak osoby zupełnie sobie obce, choć jesteśmy dla siebie najbliższą rodziną – w zdrowiu i w chorobie. Jeśli ktoś mówi, że większość naszych spraw jesteśmy w stanie zabezpieczyć notarialnie, to albo jest ignorantem, albo zwyczajnie kłamie. Nie ma takiego upoważnienia, które pozwoliło mi objąć partnerkę ubezpieczeniem zdrowotnym, tak jak mogą to robić małżonkowie. Żaden akt notarialny nie sprawi, że będę mogła podarować cokolwiek wartościowego mojej partnerce bez opłacenia horrendalnie wysokiego podatku, mimo że prowadzimy wspólne gospodarstwo domowe. Tak samo żaden dokument podpisany u notariusza nie zaliczy nas do I grupy spadkowej i nie zabezpieczy w 100% przed wypłatą zachowku. Dlatego życie par jednopłciowych w Polsce jest trudne, bo naznaczone dyskryminacją, której nie doświadczają osoby mogące zawrzeć związek małżeński. Co myślisz o coming outach osób publicznych? Czy według Ciebie takie gesty są potrzebne, czy zgadzasz się z zarzutami, że to "niepotrzebna manifestacja"? ANIA: Każdy coming out ma sens, bo pokazuje, że my też istniejemy, a wiadomo, że głos osób publicznych jest dużo bardziej słyszalny. Kiedy czytam, że „nie trzeba się z tym aż tak obnosić”, to zastanawiam się, co osoba powtarzająca takie zdania powiedziałaby przeciętnemu celebrycie czy politykowi, który mówi o partnerze/partnerce/małżonku płci przeciwnej albo który nosi obrączkę. Że to też obnoszenie się, manifestacja swojej heteroseksualności? Nie, to norma, bo każdy ma jakieś życie prywatne, z którego odsłania tyle, ile chce. Czego w obecnej sytuacji politycznej i narastającej nagonki w kraju, boisz się najbardziej? ANIA: Najbardziej boję się, że szczucie na osoby LGBT odsuwa nas o lata od równości małżeńskiej. Boję się, że nie dożyję dnia swojego ślubu. Co myślisz o strefach wolnych od LGBT, słowach polityków takich jak te:, „że LGBT to nie ludzie, a ideologia” (Andrzej Duda), „cała Polska powinna być wolna od LGBT” (wiceminister Kowalski), „Ideologia LGBT pochodzi z tego samego korzenia, co narodowy socjalizm hitlerowski”(poseł Czarnek)? ANIA: Samorządy przyjmujące dyskryminacyjne uchwały z jednej strony nie znają swoich kompetencji, z drugiej – nie spodziewały się finansowych konsekwencji ze strony Unii Europejskiej, która przez lata współfinansowała wiele gminnych/miejskich inwestycji. Radni, którzy poparli takie rozwiązania, to po prostu niekompetentni ludzie na niewłaściwych stanowiskach i takich przedstawicieli współczuję mieszkańcom gmin, miast i sejmików. Mam nadzieję, że jeśli nie poczucie przyzwoitości, to, chociaż pieniądze sprawią, że radni wycofają się z podjętych uchwał i zastanowią nad krzywdą, którą wyrządzają swoim sąsiadom. ZOBACZ TEŻ: Komisarz UE: Polska poniesie konsekwencje finansowe za "strefy wolne od LGBT" Jeśli chodzi o polityków ogólnokrajowych, którzy głoszą homofobiczne hasła, to jest to upadek polskiego parlamentaryzmu i wysokich urzędów, bo osoby reprezentujące cały naród nie wstydzą się i nie czują zażenowania z powodu szczucia na współobywateli. Najgorsze jest to, że z racji sprawowanych funkcji ogólnokrajowych osoby te mają możliwość częstego wypowiadania się w mediach głównego nurtu, a tych mediów znowuż słuchają ludzie, którzy idąc za przykładem, realizują ich „koncepcje” w praktyce, zaszczuwając młodzież LGBT i popychając dzieciaki do samobójstwa, bijąc osoby nieheteronormatywne na ulicy, czy stosując agresję słowną w Internecie. W Polsce przed zniewagą i przemocą pod względem prawnym są chronione osoby ze względu na wyznanie i bezwyznaniowość, przynależność narodową, etniczną i rasową. Gdyby artykuł 257 kk obejmował także osoby ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, Czarnek, Kowalski, Duda i Jędraszewski mogliby stanąć przed sądem za swoje antyspołeczne wypowiedzi. ZOBACZ TEŻ: Krajobraz po polsko-polskiej bitwie. Kto weźmie odpowiedzialność za tę machinę nienawiści? Co dla Ciebie znaczy tęczowa flaga, która obecnie stała się przedmiotem sporu? ANIA: Dla mnie tęczowa flaga to symbol równości, ale też walki o nią. Emancypacja nigdy nie przebiegała komfortowo i miło, bo ludzie rękami i nogami bronią się przed zmianami, nawet słusznymi. Kto dziś pamięta o tym, że czarnoskórzy amerykanie musieli sobie wywalczyć prawo do tego, by być traktowani jak ludzie? Że ginęli za siadanie w autobusie w miejscach dla nich nieprzeznaczonych? Czy mieści nam się w głowie, że mogły istnieć miejsca nieprzeznaczone dla kogoś, kto miał ciemny kolor skóry? Dziś nie, ale kiedyś właśnie to było normą. Za kilkadziesiąt lat młodsze pokolenie nie będzie mogło sobie wyobrazić czasów, w których ich koleżanka czy kolega nie mieliby takich samych praw jak wszyscy, a tęczowa flaga i w Polsce stanie się symbolem wygranej walki o równouprawnienie. Mam nadzieję, że szybciej niż później.
Grał w "Plebanii", na okładce pisma LBGT+ wyznał, że choć ma żonę i syna, jest gejem. Co dziś robi Michał Sieczkowski?
Michał Sieczkowski przez pewien czas spełniał się jako aktor. Grał w "Samym życiu", czy "Plebanii", ale dopiero publiczne wyznanie przyniosło mu prawdziwą popularność. Sieczkowski na łamach magazynu "Replika" ujawnił, że jest gejem, ale ma żonę i syna. Jak potoczyły się jego losy?
W tym artykule: Ogłosił, że jest gejem, ale ma żonę i syna. Coming out Michała Sieczkowskiego Co dziś robi Michał Sieczkowski? Michał Sieczkowski przez dłuższy czas grał jedną z większych ról w serialu "Plebania". Wcielał się w postać Mateusza Wojciechowskiego i kilka razy w tygodniu gościł na antenie TVP. Gdy zdecydował się publicznie przyznać, że jest gejem, ale ma żonę i dziecko jego kariera przystopowała. Ogłosił, że jest gejem, ale ma żonę i syna. Coming out Michała Sieczkowskiego Michał Sieczkowski coming outu dokonał na łamach magazynu "Replika". Na okładce pisma społeczności LBGT+ ogłosił: Jestem gejem. Jestem tatą. W wywiadzie wyznał, że małżonkę o swojej orientacji powiadomił tuż po ślubie. Synowi również powiedział prawdę, a po rozstaniu z jego matką zabierał go na wspólne wakacje ze swoim partnerem i sprawował opiekę weekendową. Po coming oucie zaczął powoli wycofywać się z show-biznesu. Zakończył się również jego związek z niejakim Wiktorem. Aktor zdecydował się na emigrację do Czech. Tam zagrał m.in. w filmie "Hany" i pojawił się w jednym z odcinków serialu "World on Fire". Ponadto, na język polski przetłumaczył sztuki "Miłość blondynki" Miloša Formana oraz "Wspólnotę mieszkaniową" Jiřiego Havelki. Co dziś robi Michał Sieczkowski? Michał Sieczkowski nie kontynuuje kariery aktorskiej, ale decyzji o coming outcie nie żałuje. Nie wrócił też do Polski. Związał się z czeskim reżyserem Lukášem Trpišovským. Niedawno wystawił wraz z nim we Wrocławskim Teatrze Lalek sztukę "Jaki ten świat jest wielki!" Hansa Chrisitiana Andersena. Niedawno Sieczkowski wziął udział w projekcie "Myśl o seksie". Ujawnił, że regularnie poddaje się badaniom na obecność wirusa HIV. Znam kilka historii tzw. wiernych par. Trzeba pamiętać, że ludzie są tylko ludźmi, a zaufanie i miłość nie chroni nas przed zakażeniem - oznajmił w wywiadzie dla portalu Mysloseksie.pl. Sieczkowski powiedział także, że jego kontakty z dorosłym już synem są świetne, relacje z byłą żoną ocenia dobrze. W rozmowie z Krzysztofem Tomasikiem przyznał, że wiele jej zawdzięcza: Michał Sieczkowski obecnie: CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ewa Żmijewska, córka Artura Żmijewskiego debiutuje z partnerką w telewizji. Kim jest Shandy Casper? Artystka, a prywatnie córka Artura Żmijewskiego, Ewa Żmijewska i piosenkarka Shandy Casper od kilku lat tworzą udany związek. Teraz po raz pierwszy zadebiutowały jako para w programie telewizyjnym o wnętrzach. Jak żyje im się w Polsce?