„Horoskop miłosny” Elwiry Sowińskiej to obowiązkowa propozycja na zimowe wieczory. Autorka ujawnia, co mówią o nas gwiazdy
Czy wiesz, co o twoim potencjalnym lub obecnym partnerze mówią gwiazdy? „Horoskop miłosny” Elwiry Sowińskiej to nietuzinkowe kompendium, które przeprowadzi cię przez labirynt emocji i relacji oraz pomoże lepiej zrozumieć siebie.
W tym artykule: Poznaj samą siebie Żywioły, które zbliżają Wenus i Mars: miłość i namiętność Poznaj moc synastrii Wszystko w swoim czasie Tylko spokój może nas uratować Jeśli chcesz dobrze zacząć, zacznij od „Horoskopu miłosnego” Astrologii, z jej starożytnymi korzeniami i bogatą symboliką, od dawna używa się, aby pomóc ludziom poruszać się w różnych obszarach życia – w karierze, zdrowiu i związkach. W ostatnich latach ponownie przeżywa ona okres odrodzenia, ale w nowej formie – nowe technologie, w tym rozwój aplikacji astrologicznych i stron w mediach społecznościowych poświęconych znakom zodiaku, uczynił ją jeszcze bardziej dostępną i popularną. Korzystając z różnego rodzaju serwisów internetowych i aplikacji, możemy sięgać po codzienne horoskopy, wykresy zgodności i porady dotyczące związków. Jestem spod znaku Strzelca, co prawdopodobnie mówi Wam o mnie więcej niż powinniście wiedzieć, Bill Murray Wypowiedź znanego amerykańskiego aktora jest w swoim tonie lekka i dowcipna, ale pokazuje też to, dlaczego sięgamy po astrologię jako źródło informacji zarówno o nas samych, jak i innych ludziach. Astrologia sprzyja nawiązywaniu i rozwojowi więzi społecznych. Dla wielu osób pytanie o znak zodiaku to punkt wyjścia do rozmowy i sposób na nawiązanie relacji. To ona daje nam również wgląd w tzw. romantyczną zgodność – pomaga zrozumieć, jakich cech szukasz u partnera życiowego, jakimi cechami odznacza się osoba spod danego znaku zodiaku i jak wasze poglądy oraz charaktery mogą wpływać na związek. Chesz wiedzieć, co o twoim potencjalnym lub obecnym partnerze mówią gwiazdy? Koniecznie przeczytaj „Horoskop miłosny” Elwiry Sowińskiej. Miłośniczka i badaczka zjawisk nadprzyrodzonych w swojej książce sięga do źródeł autorstwa zarówno starożytnych, jak i współczesnych uczonych, a wszystko po to, by objaśnić nam prawidła świata. Poznaj samą siebie Poszukiwanie nowego partnera lub poprawienie sytuacji w istniejącym związku warto zacząć od zrozumienia samej siebie i astrologia dostarcza w tej kwestii szerokie możliwości. Samopoznanie można rozpocząć od zrozumienia własnego znaku zodiaku, ponieważ każdy jest powiązany z odrębnymi cechami osobowości, tendencjami emocjonalnymi i stylami komunikacji. Na przykład Baran może być impulsywny i lubi przygody, podczas gdy Rak może być bardziej opiekuńczy i zorientowany na rodzinę; Byk – uparty, a Bliźnięta niezdecydowane. To znak zodiaku pokazuje, w jaki podchodzisz do miłości, np.: Barany to namiętni i odważni kochankowie, pełni ekscytacji i spontaniczni; Byki cenią stabilność i lojalność, szukają długoterminowego zaangażowania, a ​​Bliźnięta potrzebują intelektualnej stymulacji i różnorodności w swoim życiu miłosnym. Znajomość cech znaków zodiaku może również pokazać, jakie wyzwania czekają cię w związkach, np.: Skorpion może być zaborczy i urządzać awantury z powodu zazdrości. Z kolei Waga będzie za wszelką cenę szukać równowagi i harmonii, unikając czasem koniecznych konfliktów. Rozpoznanie tych cech pomaga lepiej zrozumieć, jak odnosisz się do innych i nad czym musisz pracować, aby tworzyć zdrowe relacje. Twój słoneczny znak zodiaku daje ci ogólny pogląd na cechy charakteru. Z kolei dzięki zrozumieniu innych elementów astrologicznych, takich jak znak Księżyca (odpowiadający za emocje) i znak wschodzący (czyli to, jak postrzegają cię inni), możesz uzyskać jasność co do tego, czego potrzebujesz i pragniesz w związku: twój znak Księżyca będzie reprezentował twoją emocjonalną naturę i sposób, w jaki reagujesz na uczucia, twój znak Wenus ujawni, jak wyrażasz miłość i co cenisz w związku, np.: osoba z Wenus w Wadze może pragnąć harmonii i równowagi, podczas gdy ktoś z Wenus w Baranie będzie wolał ekscytację i bezpośredniość, twój znak Marsa ujawni, jak podchodzisz do sfery seksualnej – w jaki sposób ją wyrażasz i co pociąga cię najbardziej u twojego partnera. Ten znak określa również to, jak zachowujesz się w sytuacjach konfliktowych, znak Merkurego określi twój styl komunikacji, dzielenia się wiedzą i potrzebą stymulacji intelektualnej. Żywioły, które zbliżają Warto zwrócić również uwagę na żywioły przypisane do znaków słonecznych. Znaki należące do tego samego żywiołu (ogień, ziemia, powietrze, woda) mają podobne podstawowe cechy charakteru i wyznają podobne wartości. Znaki ognia (Baran, Lew, Strzelec) są postrzegane jako dynamiczne, energiczne i żądne przygód. Zazwyczaj dobrze rozumieją osoby spod tych samych znaków zodiaku oraz z trójkąta powietrza. Będą tworzyć udane związki z partnerami, którzy podzielają ich entuzjazm do życia. Znaki ziemskie (Byk, Panna, Koziorożec) są praktyczne, tworzą stabilne, długotrwałe więzi i świetnie uzupełniają emocjonalną głębię znaków wodnych. Znaki powietrzne (Bliźnięta, Waga, Wodnik) są intelektualne i komunikatywne, dobrze łączą się z pasją znaków ognia. Znaki wodne (Rak, Skorpion, Ryby) są wrażliwe, intuicyjne i emocjonalne, dobrze rozumieją się ze znakami ziemskimi, które zapewniają im stabilność. Znaki zodiaku należące do różnych żywiołów mogą się też uzupełniać, np.: stały i praktyczny Koziorożec doceni głębię emocjonalną i kreatywność Ryb, podczas gdy spontaniczny Strzelec pomoże powściągliwej Pannie wyluzować się i cieszyć życiem. Rozumiejąc zgodność swojego znaku z innymi, możesz przewidzieć potencjalne wyzwania i mocne strony w swojej relacji. I nawet jeśli nie jesteś w związku ze znakiem tradycyjnie „zgodnym” z Twoim, ta świadomość powinna pomóc ci w empatycznym podejściu do partnera i szukaniu kompromisu. Wenus i Mars: miłość i namiętność Jeżeli chcesz głębiej poznać cechy swoje i swojego partnera, zwróć większą uwagę na to, co o tobie i twoim partnerze mówi pozycja Wenus i Marsa. Wenus, planeta miłości, odgrywa kluczową rolę w określaniu tego, jakich partnerów przyciągasz i jak wyrażasz uczucia w związku, np.: osoba z Wenus w Byku może szukać stabilności, lojalności i fizycznego uczucia w związku, podczas gdy osoba z Wenus w Bliźniętach może stawiać na pierwszym miejscu intelektualne połączenie, komunikację i różnorodność. Mars, planeta pożądania, reprezentuje namiętność, popęd i sposób, w jaki dana osoba dąży do osiągnięcia celu. W związkach Mars może wskazywać na zgodność seksualną i sposób, w jaki jednostki wyrażają się w miłości, np.: Mars w Lwie może być dramatyczny i ekspresyjny w miłości, będzie szukał partnerów, którzy doceniają wielkie gesty. Natomiast Mars w Pannie bywa bardziej powściągliwy i okazuje miłość poprzez poddanie się drugiej osobie i dbałość o szczegóły. Poznaj moc synastrii Najlepszym i najbardziej indywidualnym sposobem na określenie zgodności astrologicznej między partnerami jest synastria. Słowo to oznacza jednakowe położenie planet w horoskopach dwóch osób. Szczególnie istotne jest położenie najważniejszych planet – Słońca i Księżyca, zwanych również światłami, oraz planet osobistych, takich jak Merkury, Wenus i Mars. Ważny jest również aspekt, czyli kąt, jaki planety tworzą względem siebie. Najbardziej znanym i najsilniejszym aspektem jest koniunkcja, czyli bardzo bliskie ustawienie planet lub wręcz pokrywanie się ich pozycji. Poszczególne aspekty będą harmonijne, czyli będą wskazywały na podobieństwo, lub nieharmonijne – będą wskazywały na konflikt lub odmienność. Na przykład para ze zgodnymi znakami Księżyca może intuicyjnie rozumieć emocjonalne potrzeby drugiej osoby, co ma kluczowe znaczenie dla długoterminowego związku, a para z niezgodnymi znakami Marsa może odznacza się nadmierną konfliktowością i ciągłą walką o dominację w związku. Również trudne aspekty między Marsem a Wenus mogą wskazywać na problemy z równowagą między namiętnością a uczuciem, co prowadzi do nieporozumień dotyczących intymności i miłości. Całościowa ocena jakości i siły relacji między partnerami będzie jednak wynikać z tego, ile aspektów harmonijnych i nieharmonijnych zostało zidentyfikowanych. Zasadniczo najlepsze związki będą tworzyć pary o dużej liczbie aspektów, gdzie proporcje między aspektami harmonijnymi i nieharmonijnymi są wyrównane. Wszystko w swoim czasie Astrologia może również wskazać nam, kiedy dążyć do nowych związków lub podejmować ważne decyzje dotyczące miłości. Tranzyty astrologiczne — ruchy planet na niebie względem naszego horoskopu urodzeniowego — wpływają na nasze nastroje, emocje i okoliczności i mogą oznaczać okresy osobistego rozwoju, zmiany lub nowe możliwości w miłości. W sprawach miłosnych szczególnie ważne są tranzyty Wenus – powrót Wenus (który występuje mniej więcej raz w roku) to czas zwiększonej energii miłości, czyli idealny okres na nawiązanie związków romantycznych. Również tranzyty Jowisza, szczególnie do Wenus lub siódmego domu związków, mogą przynieść rozwój w miłości. Tylko spokój może nas uratować Astrologia dostarcza nam wielu wartościowych wskazówek dotyczących naszych relacji miłosnych, ale warto pamiętać też o tym, że na związki wpływa również wiele innych czynników — przede wszystkim osobiste doświadczenia życiowe i wynikające z nich cechy osobowości, style komunikacji, wartości i inteligencja emocjonalna. Dlatego zawsze ważny jest zdrowy rozsądek i odpowiednie podejście do astrologii, szczególnie w kwestii całościowej interpretacji wskazań, które ze sobą niesie. Świadomość wszelkich astrologicznych wyzwań nie oznacza, że ​twój ​związek jest skazany na zagładę. W swej istocie astrologia dostarcza ludziom języka, za pomocą którego mogą rozmawiać o związkach, badać ich dynamikę i zastanawiać się wspólnie nad rozwojem swojej relacji. Dlatego wszelkie wskazówki pochodzące od astrologii powinny raczej zachęcać nas do stawiania czoła wyzwaniom, rozwijać odporność emocjonalną i pielęgnować silniejsze, zdrowsze partnerstwa oraz skłaniać do podejmowania wysiłku. Unikajmy budowania w sobie nierealistycznych oczekiwań lub obarczania astrologii winą za porażkę lub odpowiedzialnością za sukces związku. Jeśli chcesz dobrze zacząć, zacznij od „Horoskopu miłosnego” Astrologia to fascynująca soczewka, przez którą możemy poznać naszą miłość i związki. Dostarcza wglądu w zgodność, osobowość i dynamikę emocjonalną znaków zodiaku. Wpływ astrologii na nasze życie romantyczne jest niezaprzeczalny – może ona prowadzić do większej samoświadomości, lepszej komunikacji i doceniania unikalnych cech, które każdy partner wnosi do związku. Sięgnij po „Horoskop miłosny” i przekonaj się, jak bardzo astrologia może być pomocna w poszukiwaniu miłości i związku. Jak mawiał Dane Rudhyar, autor książek astrologicznych – astrologia jest jak język – jeśli go zrozumiesz, niebiosa zaczną do ciebie przemawiać.
Kryminały na lato: 5 polskich autorów, od których nie będziesz mogła się oderwać
Jak można się spodziewać, latem czytamy więcej książek. Choćby dlatego, że z racji wypoczynku mamy więcej czasu. Albo dlatego, że wyruszamy w podróż. Jak powszechnie wiadomo - podroż mija szybciej, gdy się zaczytamy. Szczególnie upodobaliśmy sobie kryminały. A w polskich księgarniach jest ich sporo. Doczekaliśmy się wielu rodzimych pisarzy tego gatunku. Tej piątce warto warto przyjrzeć się bliżej!
Damy przodem, czyli Paulina Świst. Ta autorka pisze pojedynczo i seriami. Jej wyróżnikiem – co nie jest codziennym zjawiskiem w świecie twórców literatury kryminalnej i sensacyjnej – są wyraźne wątki erotyczne. Nawet życie pozornie nudnej palestry przedstawia opisując ostry i namiętny seks. Czy to jest klucz do sukcesu tej pisarki? Czy też pełne pasji postacie jej bohaterów? Nowa powieść autorki jest tuż po swojej premierze i już na topkach popularnych tytułów. Czy to aby nie (nomen omen) Przekręt? [przyp. red.: dowcipów nie należy traktować dosłownie]. Pisarka kryje się za przybranym nazwiskiem, w realnym świecie jest czynnym adwokatem. Już wiadomo zatem, skąd ten dobry research środowiska… Remigiusz Mróz: czyżby ten autor pisał więcej niż ktokolwiek inny? Czytelnicy powieści Pauliny Świst długo uważali, że jej nazwisko to w rzeczywistości alter ego Remigiusza Mroza. Aby rozwiać wątpliwości autorka ujawniła się, Remigiusz Mróz może spać spokojnie, nie będąc podejrzewany o tworzenie scen erotycznych. Mróz, któremu sławę przyniosła seria książek o brutalnie bezpośredniej mecenas Chyłce wydał w końcówce maja (z założenia był to termin poprzedzający Warszawskie Targi Książki, które w tym roku z racji epidemii koronawirusa zostały odwołane) niezależny od serii kryminał Lot 202. I nie jest to jego pierwsza tegoroczna premiera. Pisze, jak widać, szybko, bo skoro w wieku 33 lat ma już na koncie ponad 40 wydanych książek, to (jeśli statystyka nie kłamie) nie zaczął ich pisać w przedszkolu…. Coś go z Pauliną Świst łączy, gdyż ma za sobą doświadczenia prawnicze, ale twierdzi, że pisanie to jego życiowa pasja i to dla niej poświęcił karierę jako adwokat. Ekranizacja „Chyłki”, z Magdaleną Cielecką w roli głównej znacząco poszerzyła grono jego fanów. A kolejne sezony ponoć powstają, jeśli nie na planie to przynajmniej pod względem scenariuszy. A co do Lotu 202 – tym razem nie jest to historia Chyłki… Bonnie bez Clyde’a czyli Katarzyna Bonda Katarzyna Bonda, nazywana królową kryminałów, zadedykowała Mrozowi swoją nową książkę, kiedy ona i Remigiusz rozstali się po niemal rocznym związku. Temat był gorący, przewijał się przez wiele mediów: jakby nie było, to król i królowa polskiego kryminału. Mróz zapytany o ich związek, gdy jeszcze trwał, powiedział, że "Wydawcy nie mogli uwierzyć, że to prawda. Myśleli, że robimy sobie z nich jaja". Ale miłość się wypaliła. Teraz każde z nich poświęca się pracy. Oboje autorów podobno łączy teraz przyjaźń. Hmmm… Co do Katarzyny: w maju ukazała się jej książka, napisana z profilerem dr. Bogdanem Lachem, w której przedstawia najciekawsze sprawy z archiwum policyjnego psychologa śledczego. Książka Motyw ukryty nie jest ewenementem w twórczości pisarki. Nie zapominajmy, że zanim zajęła się pisarstwem, przez lata była dziennikarką ogólnopolskich tytułów prasowych, między innymi tygodnika „Wprost”. Warsztat dziennikarski na pewno bardzo się jej przydaje, lubi tę pracę, widać, że pisząc drobiazgowo się przygotowuje, poznając miejsca, konsultując wątki z ekspertami. Pisze obszernie, nie oszczędza na papierze. Jej książki są grube, konkretne. Jak to się mówi: „Jest co poczytać”. I podobnie, jak Remigiusz Mróz swoją twórczością budzi skrajne emocje: albo się jej książki uwielbia, albo nie znosi. Ona sama krytykę puszcza mimo uszu, a swoich fanów dopieszcza licznymi spotkaniami autorskimi. Pisarz w drodze, czyli Grzegorz Kapla Nie tylko dziennikarz, ale i podróżnik. Przejechał Amerykę Południową z ekipą Rajdu Dakar, wspiął się na szczyty górskie, spotkał Dalaj Lamę w wysokogórskim klasztorze i George’a Clooneya na kolacji w Centrum Lotów Kosmicznych NASA. Człowiek wielu talentów, baczny obserwator rzeczywistości. Pisze czwartą część historii o Oldze Suszczyńskiej, zwanej Serbią. Będzie nosiła tytuł Bezsen i jest mocno osadzona w aktualnych realiach. Tytuł utrzymany jest w konwencji, gdyż pierwsze tytuły serii dotyczą zjawisk zaczynających się od Bez-: Bezdech, Bezwład i Bezmiar. Zanim jednak powstanie Bezsen, polecamy lekturę Bezmiaru. Czego możemy się spodziewać po akcji? Źli ludzie w wielkim mieście organizują proceder przejmowania nieruchomości. Jeśli ktoś stanie im na drodze – spłonie. Albo zginie w wypadku.Wiele lat wcześniej piękna dziewczyna zakochana do szaleństwa w koledze z roku ogląda inscenizację „Dziadów” Dejmka i walczy o życie z milicjantami szturmującymi dziedziniec Uniwersytetu Warszawskiego. O tym, co oznacza, że jest Żydówką dowie się, kiedy ją dopadną... Pewnego dnia Serbia (odkryje, że wszystkie te historie splątane są ze sobą i że kluczem jest życie jej córki. W tle opowieści pojawia się wiele faktów – zabójstwo Jolanty Brzeskiej, działaczki Warszawskiego Stowarzyszenia Lokatorów oraz wydarzenia związane z historią kamienicy przy ulicy Wilczej. Piewca Polski niecentralnej, czyli Tomasz Duszyński Właśnie ukazała się druga część jego powieści kryminalnej, której akcja rozgrywa się hen, na południu Polski: Glatz. Kraj Pana Boga. Część pierwsza, Glatz ukazała się w ubiegłym roku. Był to pierwszy kryminał retro w dorobku autora, który wcześniej pisał głównie książki w nurcie fantastyki, a nawet wydał kilka książek dla dzieci. Tomasz Duszyński to dziennikarz i scenarzysta gier komputerowych. Jako mieszkaniec Dolnego Śląska Duszyński doskonale portretuje te okolice. Świetnie oddaje też klimat międzywojennej Polski. I cóż… poza wątkami kryminalnymi jest też kilka motywów romansowych, co nie jest kanonem męskiego kryminału, ale... Może to znak czasów? Kto lubi opowieści retro z nieszablonową intrygą, chętnie odbędzie wyprawę po Kłodzka lat dwudziestych. W dwóch odsłonach, gdyby jedna okazała się niewystarczająca. Czytajmy polskie kryminały. Nie tyko w drodze. Polscy autorzy mają wiele fantazji. I nie wahają się jej użyć.
Światowy Dzień książki: 10 książek, które wciągną cię bez reszty
Z okazji Światowego Dnia Książki wybrałyśmy dla was książki, od których nie będziecie mogły się oderwać. A co najlepsze kupicie je w wyjątkowo promocyjnej cenie. Warto skorzystać.
Światowy Dzień Książki 23 kwietnia obchodzimy Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich, który został ustanowiony przez UNESCO w 1995 roku. Święto to wywodzi się z Katalonii, gdzie zgodnie z tradycją tego dnia mężczyźni obdarowują swoje partnerki czerwoną różą, a one z kolei darują im książkę. W Polsce obchody tego święta zorganizowano w 2008 roku, a z roku na rok powstawało coraz więcej akcji związanych z obchodami Dnia Książki. "Bardziej niż kiedykolwiek, w czasach, gdy większość szkół na całym świecie jest zamknięta, a ludzie pozostają zamknięci w domach, moc książek powinna być wykorzystywana do walki z izolacją, wzmacniania więzi między ludźmi, poszerzania horyzontów, stymulowania naszych umysłów i kreatywności. Czytając i obchodząc Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich 2020, możemy otworzyć się na innych pomimo dystansu i podróżować dzięki wyobraźni. (...) Tworząc poczucie wspólnoty poprzez wspólne odczyty i wspólną wiedzę, czytelnicy na całym świecie mogą się łączyć i wzajemnie pomagać w ograniczaniu samotności związanej z kwarantanną” – napisano w przesłaniu UNESCO na tegoroczny Światowy Dzień Książki. Z badań opublikowanych z okazji Światowego Dnia Książki przez Bibliotekę Narodową za ubiegły rok wynika, że 39 proc. Polaków zadeklarowało przeczytanie przynajmniej jednej książki w ciągu roku. Mamy nadzieję, że badania za ten rok będą bardziej optymistyczne, ponieważ przymusowa izolacja niejako zmusiła nas do czytania książek i oby ten nawyk pozostał w nas najdłużej. Z okazji Światowego Dnia Książki mamy dla was rabaty nawet do -65%! Promocja dotyczy wybranych tytułów i obowiązuje od 22.04 do godz. 23:59 dnia 26.04.2020r. Rabat naliczany od ceny okładkowej.
Krystyna Janda wspomina Agnieszkę Osiecką: "Mężczyznom imponowała jej inteligencja" [FRAGMENT KSIĄŻKI]
Na pozór szczęściara - miała urodę, talent, sławę i pieniądze. Jeździła po świecie, obracała się w najlepszych środowiskach, jej piosenki puszczano w radio i telewizji, miała mężczyzn na skinienie. A jednak... W książce "Osiecka. Tego o mnie nie wiecie" dziennikarka Beata Biały rozmawia z przyjaciółmi i bliskimi znajomymi artystki. Prezentujemy rozmowę z aktorką Krystyną Jandą, która w niezwykły sposób wspomina Agnieszkę Osiecką.
Agnieszka była zjawiskowo piękną kobietą. Czy wie pani, że rola Agnieszki w Człowieku z marmuru była napisana dla niej? Jako młoda dziewczyna miała to grać. Wszyscy byli nią zafascynowani wtedy, w szkole filmowej, której była studentką w tamtych latach, również Andrzej Wajda. Jednak scenariusz przeleżał się, cenzura puściła go dopiero po siedemnastu latach, i na moje szczęście wtedy to ja dostałam tę rolę. Wajda uznał, że jestem do młodej Agnieszki trochę podobna, a zresztą szukał w tym momencie już trochę innej dziewczyny, bardziej „zadziornej”, bardziej chłopca niż kobiety. A Agnieszka była bardzo, bardzo kobieca, delikatna, cicha. Myślę, że mężczyznom imponowała jej inteligencja… połączenie urody z inteligencją, wyobraźnią i piekielnym talentem. Była też podobno „kochliwa”. Ktoś kiedyś powiedział złośliwie o Agnieszce, że sypiała z pierwszym rzędem historii. Kochali się w niej najwięksi tego kraju. Chociaż… „kochali” to może za dużo powiedziane – przeżywali z nią fascynujące epizody. To ona była wiecznie zakochana, zwykle nieszczęśliwie. Pamiętam, kiedy już grałam Białą bluzkę, Jacek Kuroń zadzwonił do mnie: „Mów wszystkim, że to o mnie” – poprosił. „A to jest o tobie?” – zapytałam. „Nie, chyba nie, ale tak bym chciał, żeby było o mnie” – odpowiedział. Wszyscy się w niej kochaliśmy. Białą bluzkę napisała dla pani? Nie. Tekst dostałam od niej pod koniec lat siedemdziesiątych. „Może cię to zainteresuje” – powiedziała i poszła. Znałyśmy się już. Wydaje mi się, że poznałyśmy się na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej, ale dokładnie nie pamiętam. Białej bluzki Agnieszka nie napisała specjalnie dla mnie. Dała ten tekst kilku aktorkom – wiem doskonale, bo je znałam. Potem nie dopytywała się, czy chciałyby to zagrać. I tak kilka lat leżała u mnie ta Biała bluzka, na parapecie w sypialni, między innymi tekstami, a ja wciąż nie przeczytałam lub przeczytałam, ale uznałam, że to nie dla mnie. Zresztą wtedy, pod koniec lat siedemdziesiątych, byłam jedynie aktorką, a to przecież dyrektorzy teatrów i reżyserzy decydowali o repertuarze. Często w tamtych latach odkładałam jakiś tekst, mówiąc sobie: „Po co miałabym się do czegoś przywiązywać, skoro nie mam wpływu na to, czy powstanie z tego spektakl czy nie?”. Ale w końcu zajrzała pani do tekstu? Był stan wojenny. Któregoś ranka obudziłam się i nie miałam co robić, bo z powodu bojkotu telewizji wszystkie plany artystyczne zostały zawieszone. Leżałam w domu, pod kocem, i piłam herbatę. I wtedy zauważyłam tę Białą bluzkę na parapecie. Już po pierwszych stronach byłam pewna, że to jest idealny moment na wystawienie tej historii. Że rymuje się z czasem jak mało co. Zadzwoniłam do Magdy Umer – wiedziałam, że przyjaźni się z Agnieszką. Byłam przekonana, że Magda mogłaby nie tylko zaadaptować tekst na scenę i wzbogacić go, dokładając piosenki, ale też spektakl wyreżyserować. I tak to się wtedy zaczęło. Traf chciał, że pan Andrzej Kuryło, kierownik literacki Estrady Dolnośląskiej, zapytał mnie, czy nie chciałabym czegoś zaśpiewać na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu w marcu 1987 roku. Od razu powiedziałam mu o Białej bluzce i od słowa do słowa doszliśmy do tego, że Wrocław wyprodukuje spektakl. Magda wybrała piosenki, ale z niektórych ich fragmentów była niezadowolona, chciała, żeby Agnieszka je zmieniła. Pamiętam, że chodziło między innymi o zakończenie w piosence Widzisz mała. „Muszę pojechać do Agnieszki, żeby to zmieniła” – powiedziała. To mnie trochę dziwiło, żeby tak wielką autorkę prosić o zmiany. Gdy Agnieszka przyszła na próbę, bez słowa, na serwetce w bufecie teatralnym, od ręki, napisała zupełnie inną zwrotkę do tej piosenki. Prośba Magdy w ogóle nie stanowiła dla niej problemu. Wrocław wynajął salę Teatru Ateneum, którego byłam aktorką, na próby. Ale potem grać tego tam nam nie pozwolono. Przeniosłyśmy się ze spektaklem do Teatru Komedia, a potem na dłużej do Teatru Żydowskiego. To Wrocław cały czas wynajmował sale. Agnieszka uczestniczyła w próbach? Była na nich kilka razy. Zastanawiało mnie i bawiło to, że na próby Białej bluzki zawsze przychodziła w białej bluzce. Pamiętam, jak zobaczyłam ją na próbie… i pomyślałam, że jest w tym coś nadzwyczajnego, szacunek do swojego tekstu? do nas? do projektu? Ale do tego gumka w stokrotki we włosach – zgrzyt, to nie taka dziewczyna jest w tekście, pomyślałam także. Zresztą te gumki z różnymi kwiatami, różami, kokardkami dawała nam ciągle w prezencie. Zupełnie nie pamiętam samej premiery Białej bluzki w 1987 roku. Pamiętam tylko, że widzowie wchodzili po rynnach, żeby dostać się do Teatru Współczesnego we Wrocławiu. I jeszcze jedno – że potem z Agnieszką i Magdą tańczyłyśmy w nocy w jakimś klubie. Do rana. Był też chyba pan Zygmunt Konieczny. To była noc! Noc po sukcesie! Ale jeżeli chce pani wiedzieć, a raczej uprzedzając pytanie, nigdy nie widziałam Agnieszki pijanej. Nigdy w życiu. Zresztą Magda też nieczęsto ją w takim stanie widywała, a przecież bez przerwy się spotykały, razem chodziły na długie spacery. To, co później mówiło się o Agnieszce, było dla mnie wielką niespodzianką. Znała pani kogoś zupełnie innego? Kompletnie innego od postaci, która wyłaniała się z opisów po jej śmierci. Jeżeli to wszystko prawda, zastanawiam się, do jakiego stopnia ona była w stanie dzielić swoje życie na dwie tak krańcowo różne postaci. Spotykałyście się na słynnych Lamentach – przecież to były spotkania przy winie!? Ale… może kiedy Agnieszka czuła, że się upiła, to wychodziła? Myślę, że udało się jej pokazywać nam jedynie część siebie i swego życia. Kiedy była pijana, po prostu znikała. Pani wie, dlaczego piła? Podobno była chora przez ostatnie dziesięć lat życia, wiedziała, że umrze, wcześniej czy później; to był rak, ale udawała, że nic się nie dzieje. Nawet przed samą sobą. Wolała żyć niż chorować. O chorobie dowiedziałam się w dniu jej ostatnich urodzin. Zaprosiła nas do siebie. W łazience, na szczotce zobaczyłam cały kłąb jej włosów, to wyglądało tak, jakby wypadła jej połowa kosmyków. Kiedy zobaczyłam te włosy, nagle zrozumiałam, że bierze intensywnie chemię. Zrozumiałam, skąd ostatnio ten festiwal kapeluszy, których nie zdejmowała, żeby nikt nie zauważył, że zniknął jej słynny koński ogon. O tym, jak bardzo jest chora, dowiedziałam się jednak trochę później. Byłam zaprzyjaźniona ze szpitalem onkologicznym w Warszawie, Agnieszka tam się leczyła. Nawet nie pamiętam, kto mi to powiedział. Agnieszka miała tam stałe łóżko. Przychodziła, brała chemię, ubierała się, wychodziła, kiedy chciała. Żyła normalnie, bywała w kawiarniach, a nikt nie wiedział, że na noc wraca do szpitala albo że musi tam zostać na dłużej. Wielu pewnie myślało, że znowu „zniknęła”, pojechała na Mazury czy do Ameryki, a ona znikała… w szpitalu. Wtedy, na te słynne, ostatnie, jak się okazało, urodziny, kupiłam jej w prezencie kapelusz. Kolejny, nie wiedząc, dlaczego je nosi. Wręczyłam jej ten brązowy kapelusz, a ona spojrzała i zapytała: „O, a dlaczego nie czerwony?”. Czerwony byłby weselszy… Tak, to były ostatnie urodziny, oglądałyśmy zmontowany odcinek Rozmów o zmierzchu i świcie, jakie Magda Umer z nią zrobiła dla telewizji. Pamiętam, że mówiłam coś o montażu, mądrzyłam się i że ciągle dzwonił telefon z życzeniami. A to minister kultury i sztuki, a to ktoś inny ważny. „Mówcie, że mnie nie ma” – prosiła. Nie chciała rozmawiać. Więc kłamałam do słuchawki, że pani Osieckiej nie ma w domu. A tymczasem jacyś posłańcy przynosili kwiaty. Miała już wszystkiego dość. Czy wie pani, że ona po godzinie wyszła z tych urodzin? Powiedziała, że idzie po papierosy, i nie wróciła. Posiedziałyśmy jeszcze jakiś czas, ale w końcu Magda rzuciła: „Chodźmy, ona już nie wróci”. Pewnie poszła do jakiegoś baru na Saskiej Kępie. Czy rozmawiałyście o jej chorobie? Nigdy nie rozmawiałam z nią na tematy prywatne. Kiedyś przyjechała do mnie do Milanówka – byłam w zagrożonej ciąży i musiałam leżeć kilka miesięcy. Nie wolno mi było w ogóle wstawać, a w dodatku w domu trwał remont. Agnieszka zobaczyła taki zdemolowany wielki dom, mnie w tej ciąży, jedno małe dziecko, które już chodziło, moją mamę, gosposię, ogród i powiedziała: „Ty to sobie umiesz pożyć”. „Jak to ja umiem sobie pożyć? Leżę w zagrożonej ciąży, remont trwa w najlepsze, mamy robotników od rana, mąż pojechał zarabiać za granicę, jak to ja umiem sobie pożyć?” – wkurzyłam się. A ona: „Masz matkę przy sobie, masz ojca, masz gosposię – taka rodzina”. Przytulam się do tego domu. A lata śpiewam w jej piosence: „Ja w twoim chłodzie się wygrzewam”. Boże, jakie to pojemne zdanie. I ile takich napisała… Agnieszce brakowało prawdziwej rodziny? Pewnie nie. Miała rodzinę. Ale Agnieszka ciągle wychodziła, uciekała i żyła, jak chciała, ciekawa ludzi, ich historii, ich uczuć, opowieści, anegdot, płaczu, nieszczęść i szczęść. Obserwowała, żyła tym, a potem to rymowała w skrót, skojarzenia tak wielkie, jak życie. Przychodziła, wychodziła. Tak jak wychodziła ze swoich urodzin, tak wychodziła z ciepła, bo było za ciepłe, z małżeństwa, bo stabilizacja usypiała jej uczucia, z miłości, bo było zbyt słodko, z macierzyństwa, bo miała poczucie winy. Nie mogła wytrzymać i wychodziła. Miała, jak kot, swoje ścieżki i swoje kręgi ludzi. Wiele tych kręgów, niespotykających się. A wobec mnie żywiła wdzięczność, że grałam jej Białą bluzkę. Śpiewa też pani Na zakręcie. Na zakręcie zaśpiewałam właściwie w zastępstwie Ewy Błaszczyk. „Ewa się rozchorowała. Nagranie mamy pojutrze” – powiedział Przemek Gintrowski. Kiedy Agnieszka się o tym dowiedziała, powiedziała: „Wiesz, ta piosenka chyba nie dla ciebie, bo ty nigdy nie byłaś na zakręcie”. A ona nieustannie? „Dobrze się pan czuje? To świetnie, właśnie widzę – jasny wzrok, równy krok, jak w marszu. A ja jestem, proszę pana, na zakręcie. Moje prawo to jest pańskie lewo. Pan widzi: krzesło, ławkę, stół, a ja – rozdarte drzewo”. Wspaniałe. Wszystko jasne, a tak mało słów. Agnieszka umiała kochać? Myślę, że bardzo, ale musiała chyba być nieszczęśliwa. To był jej stan. Ona lubiła kochać nieszczęśliwie. Tylko wtedy mogła pisać. Wydaje mi się zresztą, że wielu twórców pisze dlatego, że jest im źle. Jeżeli nie jest im źle, to szukają takich sytuacji. I Agnieszka, może podświadomie, szukała nieszczęścia, jakiejś inspirującej trudnej, wielkiej emocji. Wydaje mi się, że bardzo się ze sobą męczyła. Na ile Agnieszka była poetką, a na ile kobietą? Chyba przede wszystkim była artystką. Dopiero w drugiej kolejności realizowała się w codziennym życiu. Z różnym skutkiem, bo ono było dla niej za trudne. Pamiętam, jak kiedyś przyszła na Medeę z panem Michałem Kottem. „To było straszne” – powiedziała po spektaklu. Cóż, trochę zabolało, ale to było w jej stylu – prosto z mostu, bez ogródek. Wróciła wtedy z Ameryki i postanowiła mówić prawdę. Wiele osób zazdrościło Agnieszce talentu, urody, sławy, powodzenia. Pani jej czegoś zazdrościła? Nie, nigdy. Myślę, że nie chciałabym mieć takiego życia jak Agnieszka. Bałabym się go. Bo ja jestem konwencjonalna, a ona była niekonwencjonalna. Byłyśmy zupełnie inne. W życiu nie wyszłabym ze swoich urodzin. Tylko pogrzeb miała konwencjonalny, tradycyjny, piękny, śpiewany. Tłum ludzi, przyjaciół, chyba po raz pierwszy się wtedy wszyscy zobaczyliśmy. Po pogrzebie udałyśmy się – ja, Magda Umer, Zuzia Łapicka, Maryla Rodowicz – do pobliskiej restauracji i cały dzień, do późnego wieczora wspominałyśmy Agnieszkę. Poszłam po tej dziwnej długiej stypie na prywatną projekcję filmu, do pana Zanussiego. Pierwszy raz w życiu pojawiłam się publicznie kompletnie pijana. Film mnie tylko śmieszył, śmiałam się sama, nie à propos, wszyscy byli zgorszeni, ale byłam wtedy chyba najbliżej Agnieszki. Książka "Osiecka. Tego o mnie nie wiecie", Wydawnictwo W.A.B.
Książki na jesienne wieczory: TOP 11 pozycji, które bez reszty was pochłoną
Chcemy umilić Wam długie jesienne wieczory i wybrałyśmy 11 książek, po które warto sięgnąć. Mamy nadzieję, że każda z Was znajdzie coś odpowiedniego dla siebie.
Książki na jesienne wieczory Kiedy za oknem szybko robi się ciemno, mamy wrażenie, że jesienny wieczór trwa w nieskończoność. Co zatem robić? Sięgnąć po dobrą książkę, a uwierzcie nam, jest w czym wybierać. W naszym przeglądzie książek na jesienne wieczory wybrałyśmy pozycje, które Was wciągną, wzruszą, rozbawią i zmotywują. Jedną z lektur obowiązkowych, do której Was serdecznie zachęcamy jest książka Darii Górki, dziennikarki TVN24 - "Aż do śmierci", która weszła w sam środek piekła domowego. Autorka spędziła kilkadziesiąt godzin za więziennymi murami, by poznać kobiety, które kochały za bardzo, aż do .. śmierci. Nie sposób nie wspomnieć o wielkim powrocie książki Cecelii Ahern "PS Kocham Cię na zawsze". Po piętnastu latach od bestsellerowej powieści "PS Kocham Cię" znów przeżywamy z Holly wzruszające momenty. Karolina Cwalina-Stępniak, autorka "Sexy zaczyna się w głowie", właśnie wydała swoją trzecią książkę "Wszystko zaczyna się w głowie". Nic nie działa na nas tak motywująco do zmian, jak przekaz Karoliny. Nie zapomniałyśmy również o miłośniczkach tematyki beauty. Nasza redakcyjna koleżanka Marta Krupińska właśnie wydała książkę "#Polish beauty. Przewodnik naturalnego piękna dla Polek". Poznawanie z nią tajników urody, tak żeby nie przesadzić, to czysta przyjemność.
"Poznałam smak śmiertelnego strachu, pokonałam go i odnalazłam w sobie odwagę" - fragment książki "Do ostatnich dni"
Są książki, które zmieniają nasze życie. Sprawiają, że patrzymy na świat z innej perspektywy, doceniamy to, co mamy. Taką właśnie książką jest „Do ostatnich dni”. Śmierć jest rzeczą nieuchronną. Po niektórych jednak upomina się dużo szybciej niż po innych. Tak było w przypadku Julie Yip-Williams. Publikujemy fragment książki.
Nie wychowywano mnie zgodnie z zasadami jednej religii. Chyba najbardziej pamiętam rytualne modły mojej matki. Modliła się do buddyjskich bożków, czczonych w chińskich wsiach od pokoleń, oraz do naszych przodków – każdego pierwszego i piętnastego dnia miesiąca księżycowego. Stałam wtedy przed owocami albo – przy specjalnych okazjach (jak chiński Nowy Rok) – przed gotowanym kurczakiem, smażoną rybą i ryżem, trzymając kadzidło i prosząc bogów oraz przodków o same szóstki, dostanie się do wybranego liceum i, oczywiście, o zdrowie i dobrobyt dla mojej rodziny. Podczas pogrzebów mojej prababki i babki, mając lat dziesięć i dwadzieścia, bez namysłu śpiewałam, kłaniałam się i klęczałam jak reszta członków rodu – rodzice, wujowie, ciotki, rodzeństwo dziadków. Wszyscy w białych szatach i nakryciach głowy. Nie rozumiałam nic a nic z filozoficznych podwalin tamtych rytuałów, a moja matka nie była w stanie mi ich wyjaśnić, kiedy o nie pytałam. Nikt w rodzinie nigdy nie odwiedzał świątyń, może poza chińskim Nowym Rokiem. Nikt nie czytywał religijnych pism. Nasze à la religijne praktyki były bardziej zakorzenione w kulturze popularnej i w tradycyjnych wiejskich mitach sprzed kilkuset lat niż w ezoterycznych naukach Buddy, które przypominały raczej obrządek zachodniochrześcijański. W szkole w naturalny sposób przesiąkłam nieco naukami o religii, ponieważ niemal każdy poemat, sztuka, nowela i powieść, które opracowywaliśmy na lekcji angielskiego, zawierały odniesienia do Biblii. To samo dotyczyło lekcji historii, na której uczono nas, że judaizm i chrześcijaństwo ukierunkowały rozwój cywilizacji Zachodu. Wzrastałam więc w wierze we wszystko po trochu, wykształcając własny filozoficzny i duchowy kręgosłup moralny. Wierzę w to, że moi przodkowie nie odeszli, że wciąż się mną opiekują. Wierzę w Boga, może nie takiego, jakiego opisuje Biblia, ale w Boga Wszechmogącego i Wszechobecnego. Myślę, że Bóg jest na tyle wielki, że mój mały ludzki umysł nie jest w stanie Go pojąć. Ale być może moja pozbawiona ograniczeń dusza właśnie zaczyna coś rozumieć w przebłyskach jasności, chwilach, które Budda nazwałby krańcowym oświeceniem. Dla uproszczenia nazwałam te wszystkie niewidzialne siły Bogiem. Rozmawiałam z Bogiem i krzyczałam na Niego, kiedy dorastałam. Szczególnie w bezsenne noce, podczas których w złości szukałam odpowiedzi na moje pytania – krótko mówiąc, Dlaczego ja? Oczywiście to pytanie zadaje sobie wiele osób na Ziemi. Ale każdy z nas cierpi w samotności. W moim przypadku pytanie brzmiało: Dlaczego to ja przyszłam na świat z wrodzoną zaćmą? Dlaczego to ja mam życie ograniczone przez ślepotę, jestem na zawsze przeklęta i bez szans na wykorzystanie mojego pełnego potencjału? Przecież mogłam być świetną tenisistką, szpiegiem CIA albo legendarnym odkrywcą jak Jacques Cousteau. Dlaczego wszyscy moi kuzyni mogli prowadzić samochód, a ja nie? Dlaczego te wszystkie dziewczyny ładne, choć często niegrzeszące rozumem były, wciąż otoczone przez przystojniaków, a ja czułam się zobligowana do chowania się po kątach zawstydzona grubymi szkłami okularów? Wykrzykiwałam gniewnie ku Bogu cały ból dorastania z niepełnosprawnością wzrokową. I Bóg bardzo dużo mi powiedział. Wsłuchiwałam się w Jego odpowiedzi. Poszukiwałam ich również we własnym sercu i w umyśle. Minęły długie lata, zanim je w końcu znalazłam. Zaczęłam głęboko wierzyć, jak wszyscy Chińczycy, w równowagę wszechświata. Zrozumiałam ją. Jej istnienia dowodzą yin i yang, kobieta i mężczyzna, niebo i ziemia, słońce i księżyc, dobro i zło. Zgodnie z zasadami karmy wszystko we wszechświecie wraca do stanu równowagi, a zatem równowaga istnieje. Musi istnieć. W tamte bezsenne noce zawarłam więc z Bogiem układ. „No dobra, Boże. Jeśli na serio chcesz mnie tym obarczyć, to daj mi za to jakąś nagrodę. Przywróć równowagę mojemu życiu. Odpłać mi czymś dobrym za wszystkie cierpienia – musisz przyznać, że niepełnosprawność wzrokowa to cierpienie całkiem sporego kalibru. Chcę nazwać to dobro po imieniu. Tę rekompensatę za gówniane życie, jakim mnie obdarowałeś. Chcę znaleźć prawdziwą, wielką miłość. Kogoś, kto będzie mnie kochał bezmiarem bezkompromisowej miłości do końca moich dni”. To był jednostronny układ, jaki zawierałam z Bogiem noc po nocy. Pewnie byłam jak miliony innych nastolatek z głową pełną romantycznych idei po lekturze powieści Barbary Cartland i harlekinów. Ojciec zabraniał mi ich czytania, nazywał je swoim specyficznym łamanym angielskim książkami „I love you”. Chowałam je więc pod chińskim kalendarzem i pochłaniałam w ukryciu, marząc o „tym jedynym”. A więc są jakieś plusy w posiadaniu rodziców, którzy nie znają angielskiego! W negocjacjach z Bogiem, spośród wszelkich możliwych życzeń, jako wynagrodzenie wybrałam miłość, ponieważ wydawała mi się niedościgniona. Sądziłam, że ja sama nigdy jej nie znajdę, że jestem zdana na pastwę czasu i własnego losu. To nie było jak strzelenie pięknej bramki, będącej efektem konsekwentnej i katorżniczej pracy własnej. Byłam przekonana o niedostępności miłości, ponieważ nie wierzyłam, że ktokolwiek mógłby mnie pokochać. Kto by mnie chciał z taką fizyczną wadą? Kto by się w ogóle zgodził na współdzielenie takich ograniczeń? Który atrakcyjny mężczyzna chciałby mnie wszędzie wozić, czytać mi kartę dań w restauracji, sprowadzać mnie po schodach, nie móc ze mną zagrać w tenisa, narażać się na ciekawskie spojrzenia rodziny i przyjaciół? Żaden – myślałam. Byłam tylko dziwaczną okularnicą. Ale Bóg zgodził się na moją propozycję! Dał mi wysokiego, ciemnowłosego (no prawie), przystojnego, błyskotliwego Josha. Może się to wydawać nieprawdo­podobne, ale ten dobry chłopak z Południa wszedł pewnego dnia, wiele lat temu, do biura ledwo widzącej imigrantki z Wietnamu w luksusowym wieżowcu na Dolnym Manhattanie. Było to działanie sił wszechświata (czytaj: Boga). Wiem, że tylko garstka ludzi odnajduje w życiu taką miłość, jakiej doświadczam z Joshem. Nasza została wystawiona na próbę, umocniona od samego początku za sprawą ogromnych wyzwań (jak teraz walka ze śmiercią). Od samego początku wiedziałam, że Josh ma niezwykle dobre serce, wyjątkowe jak na przedstawiciela gatunku ludzkiego, który z natury jest pełen wad. Zawsze starałam się i nadal się staram chronić jego piękne serce przed wszelkimi zagrażającymi mu niebezpieczeństwami. Przynajmniej tyle mogę zrobić dla mężczyzny, który wciąż mnie kocha, który nieustannie dba, abym miała przy sobie butelkę z wodą, który, gdy zasypiam na kanapie, pilnuje, żebym poszła potem spać do łóżka, który czyta mi menu w restauracji, jakby to było najnormalniejszą rzeczą na świecie, który kocha mnie taką, jaka jestem. Ale nie mogę go ochronić przed rakiem i wszystkim tym, nad czym nie jestem w stanie zapanować. Nie mogę w żaden sposób ukoić jego ciągłego strachu przed życiem beze mnie. Nie umiem mu pomóc w pokonaniu własnej bezsilności. Nie mogę mu obiecać, że wygram tę walkę. Nienawidzę tego, co rak mu wyrządza. Nie mogę patrzeć, jak płacze przez moją chorobę, wścieka się w desperacji. Nie znoszę raka bardziej przez to, co robi Joshowi niż mnie samej. Od postawienia diagnozy noszę w każdym zakątku mojej duszy i ciała obawę o Josha i wszystkich, których kocham. Dlaczego tak dużo spał przez weekend? Może ma raka? Co z bólem nadgarstka i niestrawnością, na którą się skarży? Ze strachem w oczach patrzę na dzieci. Czy Belle ma raka mózgu, bo raz straciła równowagę? Czy Mia ma raka, bo jej kupka raz wyglądała dziwnie? Rak jest tak podstępny, że atakuje cały twój umysł. To nawet nie choroba, to wróg życia, sprawia, że twoje własne ciało staje się nieprzyjacielem. W bestialski sposób podważa nawet najmniejszą pozytywną myśl. Jeśli rak i całe ohydztwo z nim związane ośmielą się zaatakować raz, będą czyhały, żeby zrobić to znowu. Jestem o tym przekonana. Więc nie sypiam po nocach, leżę, wsłuchuję się w głosy w mojej głowie, zadaję sobie pytania, co będzie dalej, co jeszcze strasznego może stać się ze mną i z moją rodziną. I znowu próbuję wejść w układ z Bogiem, przywołując ideę równowagi między dobrem a złem, której uczepiłam się dawno temu. W świecie, nad którym nie mamy żadnej władzy, co innego mogę robić? Tylko mówić, krzyczeć, uciekać, błagać Boga. Mówię mu: „Jeśli znowu ześlesz na mnie to paskudztwo, jeśli dasz mi go więcej, to trudno. Dam radę. Wiesz, że mogę to zrobić. Ale mój mąż, moje dzieci, moje rodzeństwo, wszyscy, których kocham, mają być bezpieczni. Cholera jasna! Zostaw ich w spokoju! Ze mną możesz robić, co Ci się, kurwa, podoba, ale ich nie waż się tknąć!”. Pewna kobieta w grupie wsparcia powiedziała mi, że moje układy z Bogiem są formą modlitwy. Nigdy o nich w ten sposób nie myślałam, bo byłam do Boga negatywnie nastawiona. Ale przecież już kiedyś odpowiedział na moje prośby, czy to w formie błagań, czy układu. Nie mogę Mu nic rozkazać, nie mam też wpływu na pewne nieuniknione w życiu kwestie jak choroba czy śmierć w podeszłym wieku. Ale On wie, o co mi chodzi. I mam nadzieję, że znów przychyli się do mojej propozycji negocjacyjnej. "Do ostatnich dni", Julie Yip Williams, Wydawnictwo MUZA
"Przyjaciółka nie wykorzysta naszej słabości" - rozmowa z autorką książki "Zaklinaczki"
O kobiecej przyjaźni, która jest piękna, ale i czasami skomplikowana, rozmawiamy z Mariolą Zaczyńską, autorką książki "Zaklinaczki".
O kobiecej przyjaźni, która jest piękna, ale czasami też trudna, rozmawiamy z dziennikarka i autorką książek - Mariolą Zaczyńską. Właśnie na rynku pojawiła się jej najnowsza powieść o kobiecej, dojrzałej przyjaźni - "Zaklinaczki". Autorka zdradza nam, dlaczego w swojej powieści wzięła na warsztat temat trudny, czyli kobiecą przyjaźń i co w prawdziwym życiu daje nam kobietom wsparcie przyjaciółki. Dlaczego wybrała Pani akurat temat kobiecej przyjaźni? To wbrew pozorom trudny temat, bo wiemy, że kobieca przyjaźń jest piękna, ale też skomplikowana? Mariola Zaczyńska: Gdy moja przyjaciółka, która żyje w dosyć burzliwym związku, wyciąga mnie na pogaduchy, zawsze się upewniam na wstępie: „Nienawidzimy go?”. Chodzi o męża, oczywiście. Jeśli nienawidzimy, to jedziemy po bandzie. Upewnić się jednak trzeba, bo przyjaciółka już następnego dnia może roztkliwiać się nad losem lubego, że zawsze miał pod górkę, a wiatr wiał mu w oczy, a mimo to taka z niego porządna chłopina. Wtedy wzruszamy się i cieszymy, że tak pięknie się spotkali, obowiązkowo z konkluzją: „No, bez ciebie to by zginał marnie”. I w jednym i w drugim przypadku jesteśmy szczere. Nienawidzimy go, albo kochamy. Bo kobieca przyjaźń opiera się na emocjach, na współodczuwaniu. Tego nam potrzeba. W przyjaźni dzielimy się emocjami. Miłość opisano w literaturze w każdym odcieniu i w każdej konstelacji. To uczucie mamy zapisane w genach. Było, jest i będzie. Podobnie jest z przyjaźnią. Bo przyjaźń to miłość, ale pozbawiona pożądania i erotyzmu. To silna więź emocjonalna. A kobieca przyjaźń rzeczywiście jest tematem pięknym i trudnym, gdyż nasza emocjonalność czyni tę relację głęboką, ale jednocześnie może ją wiecznie stawiać na krawędzi. Mężczyźni mają swoje przyjaźnie często od szkolnej ławki. Jak jest w przypadku kobiet? M. Z.: Kobiety potrafią zawierać piękne przyjaźnie na różnych etapach życia. Najtrudniejsze momenty w przyjaźni wiążą się akurat z najważniejszymi chwilami: gdy poznajemy tego jedynego (to może być trudny czas dla przyjaciółki, bo czuje się zepchnięta na drugi plan), gdy rodzą nam się dzieci, gdy robimy kariery, odnosimy sukcesy, przeprowadzamy się... Na każdym z tych etapów mogą pojawić się nowe przyjaciółki, które właściwie odczytują nasze nastroje. Młoda mama będzie miała więcej satysfakcji z rozmowy z drugą młodą mamą niż z przyjaciółka singielką, której kolor kupek dziecka podniesie ciśnienie, ale z zupełnie innych powodów. I odwrotnie: singielka może czuć się coraz gorzej w domu przyjaciółki, do którego wieczorem wraca po pracy mąż. Ani napić się wspólnie wina, ani podłączyć do robienia kolacji dla zmęczonego pana domu. Czy takie relacje mają szansę przetrwać? M. Z.: Oczywiście kobiety też mogą mieć przyjaciółki jeszcze ze szkoły, z podwórka, z liceum. Często jednak te relacje słabną, gdy rozchodzą się drogi koleżanek od serca: idą na inne studia, wyjeżdżają do innych miast, rozpoczynają różne prace, zmienia się ich status materialny... To jest wielka próba dla przyjaźni z dawnych lat. Tym bardziej, że poznajemy przecież inne kobiety, z którymi się zaprzyjaźniamy. Jeśli długo nie mamy kontaktu z przyjaciółkami z dzieciństwa, potrzebujemy jednak trochę czasu, aby te relacje odbudować. I może tak się zdarzyć, że lepiej się zrozumiemy z nowymi przyjaciółkami, niż z „dawnymi”. Ale nie ma w tym nic złego ani dziwnego. Wszyscy się zmieniamy. Potrzebujemy bratniej duszy, więc szukamy jej blisko siebie. Czy kobieca przyjaźń to przyjaźń na dobre i na złe? Jak o nią dbać? M. Z.: Przyjaciółka to takie dobre „lustereczko”, które odpowie nam, że jesteśmy piękne, mądre, po prostu idealne. Potrzebujemy takiej akceptacji. Kto nam ją da, jak nie przyjaciółka? Mężczyźni z czasem dostrzegają w nas mankamenty, zwłaszcza gdy wieloletni związek zaczyna się psuć. Z przyjaciółką jest inaczej, ona dostrzeże w nas to, co piękne. Przy niej możemy być doskonałe bez masek, bez makijażu, z obnażoną duszą. Nawet gdy powie ze zgrozą: „Ogarnij się, bo wyglądasz strasznie”, to wiemy, że mówi tak, bo widzi w nas potencjał. I że mówi to z troski, a nie by nam dokopać. Przyjaciółka nie wykorzysta naszej słabości, czego nie można powiedzieć o partnerze, gdy dochodzi do próby sił. Przy niej możemy się czuć bezpieczne. I ona ma tak samo czuć się przy nas! Przyjaciółce trzeba ofiarować wszystko to, czego same potrzebujemy. To najprostsza definicja przyjaźni: my też musimy być dobrym lustereczkiem. A jeśli czujemy się przy przyjaciółce gorsze, głupsze albo brzydsze, to coś jest nie tak. To raczej nie jest przyjaźń. Według różnych źródeł, ok. 60% ludzi uważa za przyjaciół osoby, które wcale się ich przyjaciółmi nie czują... Głupio byłoby znaleźć się w tej grupie, no nie? Prawdziwa przyjaciółka jest trochę zołzą, trochę siostrą, trochę psychologiem. O czym najczęściej rozmawiają przyjaciółki? Czy o wszystkim, jak myślą o nas panowie, czy są to szczególne tematy? M. Z.: Wśród panów panuje przekonanie, że kobiety na powitanie całują powietrze przy policzkach, aby się nie ugryźć. Że są bezwzględne, mściwe, małostkowe, zazdrosne o siebie, więc gdzie tu jest miejsce na przyjaźń. Tymczasem... Znamy te historie, gdy mężczyzna pyta naburmuszoną i podminowaną partnerkę: „Co się stało?”, a ona odpowiada: „Nic!”. Dla mężczyzny to już koniec sprawy, a dla kobiety - dopiero początek! Ha! Przyjaciółka od razu by wiedziała, że stało się WSZYSTKO, a nie NIC! Że to sprawa do przegadania. Coś jest w tym powiedzeniu, że do solidnych fundamentów babskiej przyjaźni należą: sarkazm, alkohol i niechęć do tych samych osób. Tak, jak wystawiamy antenki, aby czerpać z przyjaźni dobrą energię, tak potrzebujemy też spuszczenia pary z wentylka bezpieczeństwa. „Babskie gadanie” nam to ułatwia. A rozmawiać można o wszystkim. najlepiej sobie wtedy ponarzekać. W przyjaźni nie ma tematów tabu. Panowie mogą nam tego zazdrościć, podobnie jak faktu, że przyjaciółki potrafią się upić jednym winem. W jakich sytuacjach życiowych najbardziej może nam się przydać pomocna kobieca dłoń i wsparcie? M. Z.: Przyjaźń ma dodawać energii, nieść radość, pomagać w życiu. Są już badania potwierdzające, że przyjaźń utrzymuje nas w dobrym zdrowiu, że dzięki niej możemy dłużej żyć! Pomocna kobieca dłoń jest nam stale potrzebna: i gdy oczekujemy realnej pomocy przy dzieciach, w pracy, w chorobie, i gdy rozpiera nas duma i radość z sukcesu. Sukces nie smakuje w pojedynkę. W przyjaźni dzielimy się emocjami. Najdotkliwiej odczuwamy brak przyjaciółki, gdy wali nam się życie uczuciowe, kiedy odchodzi partner. Tę okrutną przerażającą pustkę może wypełnić lub załagodzić tylko przyjaciółka. Prawdziwa przyjaźń jest receptą na samotność. Łatwiej ją znieść, łatwiej jej nie zauważać. I warto wiedzieć, że rozpad kobiecej przyjaźni przeżywa się jak rozpad związku z mężczyzną. To tak silne uczucie. Więc dbajmy o nasze przyjaciółki. O książce "Zaklinaczki": "Zaklinaczki" to dodająca sił i przywracająca wiarę w potęgę międzyludzkich relacji opowieść o przyjaźni. To nie była znajomość od szkolnej ławy. Spotkały się już jako dojrzałe kobiety. Każda z nich jest inna. Gabi żyje pod kloszem, oddając się bez reszty rodzinie i na ogół czuje się dobrze, ale ciągle ma poczucie, że jest ofiarą losu. Małżeński seks po latach zaczyna męczyć, a mąż irytować. Niby szczęśliwa, ale zazdrości plastyczce Izydzie urody i pewności siebie. Izyda wzbudza podziw, tylko jak wygląda jej życie singielki, gdy zamyka za sobą drzwi? Ewa to twarda sztuka. Stworzona do pomagania innym, ale opętał ją demon zemsty... a to może oznaczać kłopoty. Kiedy codzienność zaczyna wymykać się spod kontroli, a drogi przyjaciółek niebezpiecznie się rozchodzą, nie pozostaje nic innego, jak zaklinać rzeczywistość. Trudno jednak reżyserować życie według własnego scenariusza, jeśli tak wiele zależy od innych. A w dodatku, gdy się nie ma reżyserskiego talentu.
Wybraliśmy dla Was najlepsze książkowe propozycje, które umilą Wam weekendowy wieczór. Zobaczcie nasz weekendowy przegląd książek.
Jakie książki na weekend? Kto z nas nie lubi usiąść wygodnie na kanapie z kubkiem gorącej herbaty i odpłynąć z dobrą lekturą w ręku? Jeśli chcecie któryś z weekendowych wieczorów spędzić właśnie w taki sposób, to przygotowałyśmy dla Was przegląd książek, w którym każda w Was znajdzie coś dla siebie. Polecamy kryminały, thrillery i lekkie opowieści, dla każdego coś innego. Koniecznie zajrzyjcie do naszej galerii.