Kobiety w kryminale Dagmary Andryki, czyli "Dama. Anna Maria Kier" już w sprzedaży
Trzecia, najnowsza część serii „Anna Maria Kiery” nosi tytuł „Dama” i mocno zarysowany jest w niej pierwiastek żeński. Każda kobieca postać jest bardzo intrygująca i nietuzinkowa.
Nad nową sprawą, jak zawsze w kryminale Dagmary Andryki, pracują dwie kobiety. Była warszawska policjantka Anna Maria Kier i jej przyjaciółka, Wanda Lechicka, specjalistka od cyberprzestępczości. Obie panie prowadzą od niedawna biuro detektywistyczne, dla którego każde zlecenie jest na wagę złota. Tym razem chodzi o prawdopodobne uprowadzenie dziewczynki. Zleceniodawcą jest jej matka, a historia związana z zaginięciem dziecka od początku wydaje się dość tajemnicza. Nic nie ginie bez śladu Przedziwnym zbiegiem okoliczności, bawiące się na warszawskim podwórku bliźniaki, znajdują klucze do mieszkania z numerem telefonu. Ich mama, chcąc nauczyć maluchy, jak powinno się postępować w takiej sytuacji, dzwoni pod numer wygrawerowany na metalowym breloku. Okazuje się, że zguby poszukuje od prawie sześciu lat kobieta z Radomia. Wtedy sprzed sklepu zniknęła jej córeczka, razem z wózkiem i wszystkim, co się w nim znajdowało. Nikomu nie udało się wpaść na żaden trop, aż do tej pory. Zrozpaczona matka, bez wiary w skuteczność policji, zgłasza się do biura detektywistycznego naszych bohaterek. Wyraziste żeńskie postacie Serię kryminalną Dagmary Andryki „Anna Maria Kier” (Wydawnictwo Prószyński i S-ka) można czytać w dowolnej kolejności. Każda powieść dotyczy innej sprawy i związanego z nią dochodzenia. Spinającym elementem są postacie dwóch przyjaciółek wykonujących pracę detektywistyczną i dla ich poznania warto rozpocząć czytanie od części pierwszej. Anna Maria Kier ma wszystkie cechy dobrego dochodzeniowca, jednak perfekcja i oddanie pracy odbija się na jej życiu prywatnym. Po rozstaniu z mężem jemu powierza opiekę nad ich wspólnym synem. Tę trudną decyzję podejmuje dawno, świadomie, kierując się dobrem dziecka. Obecnie chłopak choruje na raka i matka robi wszystko, by znaleźć sposób na jego wyleczenie. Pomóc może jej ojciec, były prokurator, z silnymi koneksjami i możliwościami finansowymi, jednak z mroczą przeszłością. Ambitna Anna nie chce korzystać z jego pomocy. Nie wybaczy mu, że od dawna manipulował jej życiem, zaaranżował jej małżeństwo i stał za śmiercią matki. Szukając tropów prowadzących do historii zniknięcia żony prokuratora, Anna odkrywa, jak niezwykła kobieta ją urodziła. W rozwikłaniu zawiłej własnej historii oraz tej związanej z zaginięciem dziewczynki, jak zwykle pomaga Wanda. Hakerka jest niezawodnym specjalistą, oddanym bez reszty pracy, przez co trudno jej ułożyć sobie własne życie. Choć szczęśliwie zakochana w młodej kelnerce, czuje, że bardziej od stałego związku potrzebuje samotności i adrenaliny, jaką daje praca w kryminalistyce. Annie i Wandzie w obu śledztwach pomaga Ursula, dociekliwa profilerka z Niemiec. Bogata fabuła, mylenie tropów, bogactwo wątków, które zmuszają do koncentracji i uważnego śledzenia skomplikowanych ścieżek, na jakie zaprasza nas autorka w „Damie. Anna Maria Kier” (Prószyński i S-ka, 2022 r), to znak firmowy Dagmary Andryki. Nic nie jest tu oczywiste, pozorne rozwiązania tyko mamią, a głębia opowiadanych historii ma niejedno dno z wieloma pokładami. Świetna lektura dla miłośników dobrze napisanych, zawiłych, trzymających w napięciu kryminałów. Dagmara Andryka, filozofka, absolwentka podyplomowych studiów w Instytucie Literatury Polskiej na Wydziale Polonistyki UW. Pisarka, scenarzystka i autorka opowiadań. Zadebiutowała powieścią "Tysiąc", która rozpoczęła trylogię kryminalną. W 2019 r. trzecia część cyklu, "Tajemnice Mille", została nominowana do Grand Prix Festiwalu Kryminalna Warszawa. Autorka zdobyła wyróżnienie na Międzynarodowym Festiwalu Opowiadania w 2009 r. "Król", "As" i najnowsza „Dama” to trzy pierwsze tomy sensacyjnej tetralogii pt.: "Anna Maria Kier". Ostatnia części kryminału pt.: "Walet", niedługo ukaże się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka.
Nowy serial w Canal Plus. Nowe odcinki genialnego kryminału „KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI” już 9 lipca!
Początek lata w Canal Plus zapowiada się bardzo ciekawie! Nowe odcinki serialu „KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI” zobaczyć będziecie mogli już 9 lipca. Mamy zwiastun produkcji, z którego wynika, że nowa seria kryminału zapowiada się arcyciekawie!
„KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI” 2 sezon „KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI” to drugi sezon podlaskiej historii komisarza Adama Kruka. Postaci złożonej, mierzącej się z wewnętrznymi demonami. Kruk (w tej roli znakomity Michał Żurawski) wraca do Białegostoku, gdzie nie tylko prowadzi śledztwo dotyczące mafijnych interesów, ale też poddaje się rytuałom szeptów, które mają uzdrowić jego duszę. Pomaga mu w tym stara Szeptucha. Oto zwiastun serialu: View oEmbed on the source website Ważną rolę w tym serialu odgrywa światło, które niejako odzwierciedla stany psychiczne głównych bohaterów: - Światło, które daje nadzieję i mrok, który go pochłania. To właśnie był główny klucz, wizualna idea tego sezonu – mówi Witold Płóciennik, operator. Nowy sezon "KRUKA" to także nowi, wyraziści bohaterowie, których losy na różne sposoby splatają się z historią tytułowego Kruka. Do obsady serialu dołączyli m.in. Magdalena Koleśnik, Leszek Lichota, Maria Sobocińska, Hubert Miłkowski, Zbigniew Stryj oraz Barbara Jonak. W drugiej serii rozwiną się także wątki postaci znanych już widzom z KRUK. SZEPTY SŁYCHAĆ PO ZMROKU. Znaczącą rolę w życiu komisarza Kruka odegra stara Szeptucha i jej pełne podlaskich modlitw rytuały, którymi będzie próbowała pomóc mu odnaleźć się pośród mroku. - Szeptucha pełni rolę przewodnika głównego bohatera. Jest bardzo związana z jego wątkiem od początku do końca – zdradza reżyser. W sieci pojawił się także klip do serialu „KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI”. Singiel to dzieło Bartosza Chajdeckiego, w wykonaniu Południc. Nowy singiel w warstwie muzycznej opiera się na motywach kołysanki, stworzonej na potrzeby pierwszego sezonu serialu. Utworu, który spotkał się z bardzo entuzjastycznym przyjęciem słuchaczy – wciąż, mimo upływu czasu od jego premiery, jest jednym z najlepiej organicznie oglądających się wideo na kanale Youtube CANAL+. View oEmbed on the source website „KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI” 2 sezon - fabuła Na Podlasiu trwa wojna mafii o kontrolę nad biznesem tytoniowym. Policja organizuje nalot na dziuplę lokalnego gangu. Adam Kruk (Michał Żurawski) w drodze na akcję poznaje intrygującą, bardzo pewną siebie policjantkę Justynę (Magdalena Koleśnik). Gdy chwilę później kobieta znajduje się w niebezpieczeństwie, to on ratuje jej życie. Ich więź zacieśnia się, gdy Kruk pomaga Justynie w trudnej sprawie zabójstw rudowłosych kobiet. Adam porozumienia nie potrafi jednak znaleźć z komisarzem Kołeckim (Leszek Lichota), który do tej pory sam prowadził śledztwo dotyczące mafijnych interesów. Niechęć i napięcie na komendzie rośnie.Jednocześnie nękające Kruka niekontrolowane problemy z agresją sprawiają, że jego życie staje się nieznośne. Komisarz drży o dobro swojej rodziny. Desperacko szuka pomocy u starej Szeptuchy, podlaskiej znachorki, lekarki skołatanych dusz. Równolegle bezpieczeństwo jego bliskich staje się zagrożone, gdy Kruk wpada na trop mafijnych powiązań. „KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI” 2 sezon - twórcy KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI, w reżyserii Macieja Pieprzycy powstał na podstawie oryginalnego scenariusza Jakuba Korolczuka. Zdjęcia wykonał Witold Płóciennik, za skomponowanie muzyki odpowiada Bartosz Chajdecki. Scenografia to Agata Stróżyńska, kostiumy – Ewa Różewska, charakteryzacja – Iza Andrys. Montażystą serialu jest Piotr Kmiecik, kierownikiem produkcji Aleksandra Skraba. Producentem wykonawczym serialu jest Opus TV – Łukasz Dzięcioł i Piotr Dzięcioł, którzy wyprodukowali dla CANAL+ również serial KLANGOR. Spółka-matka firmy – Opus Film – ma na swoim koncie m.in. oscarową „Idę” i „Zimną wojnę”, koprodukcje CANAL+.Serial otrzymał wsparcie z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w ramach systemu finansowania produkcji audiowizualnej tzw. „zachęt”. „KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI” 2 sezon - kiedy premiera? Premiera drugiego sezonu KRUK. CZORNY WORON NIE ŚPI już 9 lipca w serwisie CANAL+ online na canalplus.com oraz na kanale CANAL+ PREMIUM dostępnym przez satelitę i sieci kablowe. Cały pierwszy sezon KRUK. SZEPTY SŁYCHAĆ PO ZMROKU można oglądać online na canalplus.com.
O tym, jak American Dream zmienia się w koszmar: premiera nowej powieści Ingi Vesper „Bardzo długie popołudnie”
Morderstwo na dusznych przedmieściach, a w tle nierówność płci i konflikty na tle rasowym. Inga Vesper sugestywnie oddaje obraz dusznego Los Angeles i dławiącej rzeczywistości lat 50. „Bardzo długie popołudnie”, znakomity kryminał o tym, jak American dream zamienia się w koszmar, w księgarniach już 2 czerwca.
W najpiękniejszych miejscach kryją się najbrzydsze sekrety Jest lato 1959 roku, kalifornijskie słońce wypala wypielęgnowane trawniki przed domami w Sunnylakes. Pewnego bardzo długiego popołudnia w tej sielskiej atmosferze przedmieścia znika Joyce Haney. Tego samego dnia Ruby Wright udaje się do pracy, spodziewając się, że czeka tam na nią to, co zawsze: obowiązki domowe, których nie cierpi, obolałe stawy, pogarda ze strony białych pracodawców… a także światełko w mroku codzienności: życzliwość Joyce. Zamiast tego znajduje dwójkę przerażonych dzieci i plamę krwi na podłodze w kuchni. Po Joyce nie ma śladu. Do sprawy zostaje przydzielony detektyw Mick Blanke, który niedawno trafił do Sunnylakes z Nowego Jorku i szybko odkrywa, że klucz do zagadki znajduje się w rękach Ruby, nikt bowiem tak dobrze jak ona nie zna tajemnic kryjących się za wykrochmalonymi, idealnie gładkimi zasłonami. Tyle że czarnoskórych pomocy domowych na amerykańskim Południu nie prosi się o pomoc w śledztwie. Ich o nic się nie prosi… 7 książek idealnych na prezent na Dzień Matki. Wśród nich romans, kryminał i poradnik dla dojrzałych kobiet 26 maja obchodzimy Dzień Matki. Nie masz pomysłu, co sprawiłoby największą przyjemność twojej ulubionej osobie na tym świecie? Podpowiadamy 7 niezawodnych książek na prezent dla mamy - zarówno wielbicielki biografii, thrillerów z dreszczykiem, jak i zroszonych łzami historii z życia wziętych. „Urzekający kryminał, istotny głos w dyskusjach o płci, rasie i klasowości” Nie mogłam się oderwać od tej niezwykle klimatycznej opowieści osadzonej w gorącej, dusznej atmosferze lat pięćdziesiątych w Ameryce. To nie tylko urzekający kryminał, lecz także istotny głos w dyskusjach o płci, rasie i klasowości. Jestem zachwycona! - Araminta Hall, brytyjska pisarka, autorka thrillera Okrutne pragnienie Olśniewający debiut. Opisuje świat, który wydaje się odległy, choć przecież istniał zaledwie przed kilkudziesięcioma laty. Vesper odkrywa przed czytelnikiem misterną intrygę, robiąc to powoli, acz z niezwykłą swadą. - Amanda Reynolds, brytyjska pisarka, autorka thrillera Blisko mnie Lata pięćdziesiąte, małżeństwo, tajemnica – w tym przypadku to wystarczy, by zatracić się w lekturze -„Glamour” ... Inga Vesper – dziennikarka specjalizująca się w tematach dotyczących nauki i zmian klimatu. Przeniosła się do Anglii z Niemiec, by pracować jako opiekunka, jednak wkrótce chęć pisania przeważyła nad innymi planami. Pracowała i mieszkała także w Tanzanii i Syrii, ale w Londynie czuje się najlepiej – uwielbia spacerować i pić niewyobrażalne ilości herbaty z szałwią i miodem. Jak mówi: nie ma lepszego miejsca, by znaleźć dobrą historię, niż górny pokład autobusu. „Bardzo długie popołudnie” to jej kryminalny debiut.
Renata Kuryłowicz - właścicielka najbardziej makabrycznego coctail baru w Polsce: "Lubimy oglądać śmierć w TV, ale wycieramy ją gumką ze swojego życia"
Masz takie momenty w życiu, gdy wydaje Ci się, że stąpasz po cienkim lodzie? Właśnie tak kilka lat temu czuła się Renata Kuryłowicz – wydawczyni, historyczka sztuki, żona i matka, kobieta. Jej życie wydawało się proste i poukładane, aż do tej chwili… Mąż ginie nagle, obecna praca nie daje satysfakcji, a życie w pojedynkę to pasmo cholernych wyzwań. Ty dopiero co nauczyłaś się pływać, a los rzuca Cię na głęboką wodę. Właśnie wtedy w głowie Renaty Kuryłowicz rodzi się pomysł, by stworzyć „Worek kości” – miejsce pełne mrocznych opowieści, trupich czaszek i kryminałów.
Spotykam się z Renatą Kuryłowicz online pod koniec 2020 roku. Dla niej, podobnie jak dla wielu biznesmenów w Polsce, pierwszy rok pandemii był ogromnym wyzwaniem. Zaczynamy jednak nie od COVID i nie od jakże intrygującego i wciąż mało znanego w Polsce tematu wdowieństwa (chociaż o tym też będzie), ale od… ŚMIERCI. Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Gdy myślę o „Worku kości”, to słowo, które pierwsze przychodzi mi na myśl, to… ŚMIERĆ. Może być? Renata Kuryłowicz: Idealnie. „Worek kości”, który stworzyłaś, to miejsce, w którym trudno o śmierci nie myśleć. Czuć to od pierwszej chwili, gdy przechodzi się próg. Czym w takim razie jest śmierć? Wiem, że dla wielu osób śmierć jest tematem tabu, ale dla mnie pamięć o śmierci oznacza docenianie życia. Hasło „Memento mori” w wydaniu Worka Kości przypomina: dopóki żyjesz, korzystaj z życia jak najrozsądniej i jak najprzyjemniej. Worek Kości jest więc miejscem przyjemności, propozycją zabawy dla inteligentnych, dorosłych ludzi, którzy nie boją się oswajać trudnych tematów za pomocą czarnego humoru. Przydałoby się trochę tego czarnego humoru właśnie teraz, gdy niemal każdego dnia dostajemy powiadomienia o tym, że ktoś zmarł z powodu Covid-19. Prawda jest taka, że ludzie umierali zawsze, tylko nie zawsze media podawały informacje o zgonach tak często jak teraz. Dziś statystyki zachorowań i zgonów z powodu koronawirusa dostajemy codziennie w newsach. Mam wrażenie, że trochę się już z tym oswoiliśmy. Jednocześnie to medialna śmierć – daleka, nierealna. Dopiero, gdy sami doświadczymy śmierci kogoś bliskiego, nasza perspektywa się zmienia. Śmierć – ta prawdziwa, namacalna, to niejednokrotnie temat tabu. Gdy ponad 3 lata temu otwierałam „Worek”, wiele osób mówiło, że to się nie uda. Pukali się w głowę. Pytali: „Kto tu przyjdzie?”. Logo porównywali do nalepki na denaturacie. Pamiętam nawet reakcje pierwszych pracowników: „Wariatka, która zbiera czaszki”. Okazało się, że temat umierania przyciąga jak żaden inny, a ludzie – choć boją się śmierci – chcą ją poznać i oswoić. Zależało mi też na tym, by „Worek Kości” nie straszył. Najwięcej dobrych opinii zbieramy właśnie za estetykę. Większość osób, które nas odwiedza, nie pisze: „Tam jest strasznie, tyle czaszek”, tylko: „Ale tam jest ładnie i przytulnie!”. Zatrzymajmy się na chwilę przy „oswajaniu śmierci”. Mam wrażenie, że ta śmierć trochę nas kusi, trochę wabi. Większość z nas uwielbia horrory. Na Netflixie jest mnóstwo filmów, kryminałów, tragicznych historii tragicznych bohaterów, którzy bynajmniej aniołami nie są i mają krew na rękach. Zło nas fascynuje, prawda? Współczesny świat uwielbia horrory i kryminały. Lubimy się bać, bo to jest proces oswajania lęków. Ostatecznie lepiej jest to zobaczyć na ekranie, niż doświadczyć w prawdziwym życiu. Wystarczy wspomnieć o popularności wszelkiego rodzaju podcastów kryminalnych. Chcemy o tym słuchać, choć oczywiście nie chcemy, by taka tragiczna historia przydarzyła się nam. Z jednej strony lubimy oglądać śmierć, ale jednocześnie bardzo jej unikamy. Żyjemy coraz dłużej. Nigdy wcześniej w historii ludzkości człowiek nie żył tak długo, jak teraz. Przedłużamy naszą żywotność w sensie sprawności ciała czy wyglądu. Wystarczy wspomnieć o popularności zabiegów medycyny estetycznej i operacjach plastycznych… To prawda. W czasach naszych rodziców czy dziadków, 45-letnia kobieta mówiła wprost: „pora umierać”. Ja dzisiaj, mając 45 lat, wcale tak nie sądzę, przeciwnie. Wierzę, że wiele wciąż jeszcze przede mną! My udajemy, że śmierci nie ma i że śmierć nas nie dotyczy. To ciekawe, że mówisz to Ty, właścicielka najbardziej „makabrycznego” cocktail baru w Polsce… Właśnie dlatego mówię to ja! (śmiech) Znam to z autopsji. Gdy w „Worku” mamy wykłady o zbrodniach, seryjnych mordercach, samobójstwach, goście obecni na sali reagują bardzo żywiołowo. Dopytują, dociekają, chcą wiedzieć jak najwięcej. Gdy zorganizowałam dwa wykłady o pracy w prosektorium, już nie było tak „dynamicznie”. Każdy wiedział, że my nie rozmawiamy już o „fikcji”, czy zbrodniach popełnionych na obcych nam ludziach. Poruszaliśmy coś, co niebawem może spotkać Twoją mamę, koleżankę czy babcię. To nas wszystkich spotka. Trafimy do kostnicy prędzej czy później, każdy z nas jest workiem kości, który będzie się rozkładać lub zostanie spalony na popiół. To jest niby oczywiste: żyjesz – umrzesz. A jednak nie do końca jest oczywiste… W Polsce w obecnych czasach rzeczywiście jest to problem. Chociażby w takim Meksyku, gdzie święto zmarłych obchodzone jest bardzo hucznie, a śmierć i zbrodnia jest na początku dziennym, do spraw ostatecznych podchodzi się nieco inaczej. Wygląda na to, że my, współcześni Polacy, niewiele wiemy o śmierci… Ostatnio czytałam bardzo ciekawy artykuł, w którym lekarz dokładnie wyjaśniał jak – krok po kroku – umiera człowiek. Opisano w nim wszystkie zachodzące w ludzkim ciele procesy, każdą minutę, sekundę „oddalania się”. Bardzo wiele mi on wyjaśnił, ale czy taką wiedzę posiada przeciętny mieszkaniec Polski w moim wieku? Nie sądzę. Nawet po śmierci kogoś bliskiego coraz rzadziej oglądamy jego zwłoki. Na moim rodzinnym Podlasiu, w czasach gdy byłam małą dziewczynką, w domach wystawiono trumny ze zwłokami zmarłego. Dzisiaj to rzadkość. Widzę to bardzo podobnie. Wycieramy śmierć z naszego życia gumką myszką, a przecież śmierć to część życia! Moja znajoma, która jest nauczycielką w klasach niższych, opowiadała mi, że któregoś dnia pokazała dzieciom książkę z wizerunkiem ludzkiego szkieletu. Następnego dnia do szkoły przyszła zbulwersowana mama jednej z dziewczynek. Była oburzona, że nauczycielka pokazuje dzieciom takie straszne rzeczy. To jest jakiś absurd! Zamykamy dzieciom oczy na sprawy bardzo oczywiste, a wystawiamy je na o wiele bardziej makabryczne rzeczy, jak język nienawiści, samotność konsumpcjonizmu czy przemoc w internecie. Kiedy kogoś obrażamy, znieważamy, osądzamy – dzieci mogą tego słuchać, ale gdy pokazujemy szkielet, to jest coś strasznego?! Zobacz też: Córka meksykańskiej uzdrowicielki do Polek: "Daj ciału odpocząć. ODDYCHAJ!" Bożena Szwarc pyta Dorotę Mintę: CZEGO PRAGNĄ WSPÓŁCZESNE KOBIETY? Photo: Renata Kuryłowicz / archiwum prywatne Być może właśnie po to jest „Worek Kości”, by uświadomić ludziom jaka jest ta śmierć. Skąd w ogóle pomysł na takie miejsce? Wyszłam ze świata wydawniczego i choć postanowiłam sobie, że nigdy nie będę do niego wracać, chciałam w nim pozostać, tylko jakby od drugiej strony. „Worek Kości” początkowo miał być księgarnią, gdzie można byłoby napić się kawy, ale ta myśl ewoluowała. Po jakimś czasie stwierdziłam, że w moim „Worku Kości” musi być coś mocniejszego! Ostatecznie to miejsce można nazwać cocktail barem z literacką nutą. Nasze koktajle inspirowane są na przykład Stephenem Kingiem, mimo że on już dawno stał się zadeklarowanym abstynentem. Staramy się udoskonalać sztukę tworzenia koktajli. Miksologia to w Polsce wciąż niszowy temat. Czego jeszcze można doświadczyć w „Worku Kości”? Burleski! Kilka miesięcy przed otwarciem „Worka” zobaczyłam po raz pierwszy na żywo burleskę. To było trzy lata po śmierci mojego męża. Naprawdę ja na tej burlesce po raz pierwszy od dawna śmiałam się z trzewi. Zapomniałam o całym świecie! Płakałam ze szczęścia. Postanowiłam, że burleska będzie częścią „Worka Kości”, podobnie jak muzyka na żywo, głównie jazz. Oczywiście jest to miejsce przesiąknięte literaturą kryminalną. Co ciekawe, będąc wydawcą książek, latami walczyłam o godne miejsce kryminału w literaturze. Wiele osób uważało bowiem, że kryminał to powieść dla ćwierćinteligentów i bez obrazy - kucharek. Dzisiaj kryminały są na salonach! Wspominałaś też o wykładach… Wykłady z kryminologii pojawiły się wręcz naturalnie. Już trzy tygodnie po otwarciu „Worka Kości” zorganizowaliśmy pierwszy wykład. Ku naszemu zaskoczeniu przyszło tyle ludzi, że musieliśmy wielu odmówić. „Worek” pękał w szwach. Na pierwszy ogień poszli technicy kryminalistyki ze Szkoły Policyjnej w Pile. Przyjechali ze swoimi tajemniczymi walizkami, a w nich było mnóstwo specjalistycznych przyrządów, z którymi zawsze jeżdżą na miejsce przestępstwa i zbierają ślady. Można było dotknąć? R: Tak. Można było dotknąć, porozmawiać z ekspertami, zabrać ze sobą na pamiątkę w postaci odbitek linii papilarnych czy warg z kieliszka. To pokazało, że ludzie chcą wiedzieć więcej, niekoniecznie z filmów. Podobny szał był na wykładzie Janka Gołębiowskiego o zawodzie profilera czy Łukasza Wrońskiego o seryjnych mordercach, na którym on cudownie wyjaśnił, że seryjny morderca to nie jest super inteligentny Hannibal Lecter, ale często człowiek na granicy poczytalności, o bardzo niskim IQ. Dlatego tak trudno jest go złapać, bo on często zabija przypadkowo. W seryjnych morderstwach nie ma żadnej logiki? Wiadomo, że morderca działa z ofiarami w podobny sposób, ale śledczym bardzo trudno jest uchwycić związek pomiędzy ofiarami, jeśli przestępcy polują na przypadkowe osoby. Wykłady otwierają ludziom oczy na banalność zła, które wcale nie jest aż tak atrakcyjne jak w filmach. W serialu CSI badania genetyczne robi się w 15 minut. W rzeczywistości czeka się na wyniki tygodniami, a jeśli prokurator nie ma zbyt wiele pieniędzy w budżecie śledztwa, to i miesiącami. Gdy patrzysz na „Worek Kości” z perspektywy czasu, co o nim sądzisz? Dla kogo jest to miejsce? Dla kogo on jest, kto tam przychodzi? „Worek” jest głównie dla kobiet. Dla kobiet? A co one tam robią? Uczą się, jak zacierać ślady. (śmiech) Ja myślałam, że teraz jest wielki bum na powieści erotyczne, a tu proszę… kryminały! Co kobiety kręci w kryminalnych historiach? Generalnie kobiety czytają wszystko. To my czytamy, my kupujemy bilety na wydarzenia kulturalne, my inicjujemy wyjście do kina, teatru, na burleskę To my wiemy, co warto i co trzeba zobaczyć. 70 proc. gości na wykładach to kobiety. Co ciekawe, im bardziej drastyczny jest temat wykładu, tym ten procent rośnie! Co nas kręci w tych „obrzydliwościach”? A może chcemy przełamać kolejny stereotyp, że to faceci rządzą w policji, prowadzą śledztwa, znają się na zbrodni? To prawda, że w służbach mundurowych pracują przede wszystkim mężczyźni, kobiety mają tam trudniej, ale jeśli chodzi o pracę w prosektorium, kostnicy, to już nie ma tej przewagi. Jest fifty-fifty. Przeczytaj też: TRAUMA - na czym polega i jak sobie z nią poradzić? Nie wierzysz w siebie? Być może cierpisz na SYNDROM OSZUSTA? Co kobiety lubią w pracy w prosektorium? Spokój. Jak człowiek pomyli się na stole operacyjnym, to musi liczyć się z konsekwencjami. W prosektorium – nic się nie stanie. To spokojna praca, metodyczna, a my jesteśmy w tym dobre. Generalnie kobiety są cenione wszędzie tam, gdzie praca wymaga szczegółu, pochylenia się nad detalami. Coraz więcej jest też profilerek, choć zawód nie jest łatwy, profilowanie kryminalne wciąż nie jest zbyt wysoko cenione w śledztwie w Polsce. Prokuratura musi mieć na to budżet, a i tak wyniki profilera nie są dowodem w sprawie. Jest jakaś kobieta profilerka, która się w Polsce w tym temacie wybija? Justyna Poznańska na przykład. Jedna z najlepszych profilerek w kraju. Pracowała m.in. w gdańskiej policji, obecnie w Warszawie. Pracuje poza strukturą służb, jako prywatny konsultant. Jest niesamowita. Ma niesłychaną, chłodną precyzję logicznego myślenia. Prowadziła u nas kilka wykładów. Ludzie byli zasłuchani, zapatrzeni, nikt nawet nie westchnął, nikt jej nie przerywał. Jest jeszcze jeden zawód związany ze śmiercią, który genialne wykonują kobiety. To makijaż pośmiertny! Są specjalne kosmetyki, którymi malują zmarłych. Są specjalne kursy makijażu dla takich osób. Tylko to mało „medialny” zawód, bo która makijażystka przyzna się publicznie, że pracuje z trupem? Mówisz o śmierci, trupach, zbrodniach z taką lekkością, jakby to był świetny temat na small talk w pracy przy ekspresie do kawy. Jednocześnie jesteś wdową. Doskonale wiesz, czym jest śmierć bliskiej osoby. Jak to jest być wdową w Polsce na początku XXI wieku? „Wdowa” stanowi kolejny temat tabu, i to nie tylko w Polsce. Przenieśmy się chociażby myślami do Indii, gdzie wdowa, niezależnie czy ma lat 90, czy 19, gdy małżonek umrze, ląduje w jednym ze specjalnych domów dla wdów. Właściwie jej życie się kończy. W Polsce na szczęście nie ma takich instytucji.Nikt nie zmusza nas do wchodzenia w stos pogrzebowy męża czy zamykanie się w grobowcach, choć tak bywało kiedyś. Nie żartują, to są fakty historyczne! O wdowieństwie się nie rozmawia. . Jesteś na przykład w urzędzie i urzędnik pyta o stan cywilny, mówisz: „wdowa”, rozmówca od razu smutnieje, opada pogrzebowy tiul. A przecież prawda jest taka, że mąż umarł, ale ja żyję. Umarł nasz związek, ja nie. Gdy umarł mój mąż, nasz syn miał zaledwie cztery lata. Pół roku minęło, zanim w ogóle zrozumiał, co się stało. Byłam sama. Musiałam ogarniać różne sprawy, które zostały po mężu, a jednocześnie musiałam być matką dla syna niezwykle czułą na niuanse zmian w naszym życiu, które dotykały jego dzieciństwa i rozwoju. Było to dla mnie ogromnym wyzwaniem, przede wszystkim nie byłam na nie przygotowana. W takiej sytuacji jest większość wdów w Polsce, zostają ze wszystkim same, za to oczekuje się od nich przenoszenia gór niemalże. Myślę, że wdowcom wybacza się więcej błędów, niż wdowom. My kobiety mamy ogarnąć każdy trudny moment, czy potrafimy, czy nie. W domu zawsze mi powtarzano, że proszenie o pomoc to ujma. Pochodzę z bardzo patriarchalnej rodziny, w której kobiety bez mężczyzny traciły wartość w oczach bliskich i w społeczeństwie. Pokonanie życiowych trudów, a przede wszystkim psychologicznych schematów, w jakich wyrosłam, okazywało się chwilami ponad moje siły. Jestem jednak tu i teraz, wciąż sama, za to jaka silna! W Polsce od wdowy, kiedy już załatwi wszystkie formalności, oczekuje się tego, by wycofała się z życia, wypada być przygaszoną, a tymczasem ja musiałam żyć, iść dalej. Mieszkam w Warszawie i jest mi łatwiej dzięki anonimowości w wielkim mieście. Tymczasem piszą do mnie często kobiety z małych miejscowości, wsi, w których być wdową jest naprawdę trudno. One są traktowane tak, jakby z mężem do tego grobu już się położyły. Też to widzę. Jesteś wdową, czyli twoje życie już się skończyło… Pamiętasz taką komedię romantyczną „Planeta Singli”? Tak! No właśnie, pojawia się tam postać grana przez Danutę Stenkę, mama głównej bohaterki. Jest wdową i widzimy ją w tej stagnacji. Sama sobie wije kokon. Być może to jest bezpieczne, jeśli jesteś wdową, która nie musi być aktywna, nie musi pracować. Takie kobiety mogą się zamknąć w swoim wdowieństwie. Oczywiście tego nie oceniam, ale ja szybko musiałam się pozbierać. Po śmierci męża stanęły przede mną spore wyzwania. Z dnia na dzień musiałam nauczyć się miliona nowych rzeczy. Czy wdowy czują się wykluczone przez inne kobiety, czy raczej to mężczyźni osądzają je częściej? To my, kobiety sobie to robimy! Wiele z nas z mojego pokolenia było tak wychowanych: „Nie wychylaj się, nie wyróżniaj się, trzymaj się reguł, równaj do szeregu”. Moja mama też mnie tego uczyła, i co? Dziś mam mnóstwo tatuaży. Wciąż przeżywam bunt na wielu poziomach życia. To się dzieje ze zbyt grzecznymi dziewczynkami, drogie mamy! (śmiech) Mając 40 lat na karku, przeżywasz bunt nastolatki? Tak to można nazwać. Długo byłam grzeczną dziewczynką, ale paradoksalnie to właśnie wdowieństwo najbardziej mnie uwolniło emocjonalnie. Wtedy sobie pomyślałam: Boże, dostałam takiego kopa od życia kilka razy. Dwa razy miałam raka, zmarł mąż, muszę znowu dwóch synów sama ogarniać, mam biznes i tysiąc innych rzeczy na jednej własnej głowie. Jak ja mam w tym wszystkim „równać do szeregu”!? Słuszne pytanie, jak Ty to wszystko ogarniasz?! Nie zastanawiam się. Po prostu ogarniam. Przecież nie położę się do łóżka, nie nakryję kołdrą i nie powiem: „to ja sobie poczekam, aż to wszystko samo się jakoś rozejdzie po kościach”. Nie rozejdzie się po kościach. Znów te kości. Ten „Worek Kości” cię nie opuszcza… Mogłam sobie gdzieś tam bezpiecznie funkcjonować w świecie wydawniczym, coś tam znaczyłam, miałam nosa do książek, jednak nie. Założyłam sobie że pójdę swoją drogą, jeszcze bardziej pod górkę. Tak powstał „Worek Kości”. Trudno prowadzić takie miejsce, szczególnie teraz, gdy mamy pandemię. Jak sobie z tym radzisz? Miewam takie myśli: W coś ty weszła? Nie było lepszego scenariusza? Tworzenie, budowanie i zarządzanie takim miejscem to nie jest praca od 8 do 16. Codziennie jest coś, jakieś mniejsze lub większe kłopoty, obecnie nieustająco. Jednocześnie to sprawia, że musisz być elastyczna, kreatywna, używać mózgu. Czasami żartuję, że nie mam szans na starość dostać Alzheimera. (śmiech) Stymuluję intelekt każdego dnia! . Photo: Renata Kuryłowicz / archiwum prywatne RENATA KURYŁOWICZ Renata z Worka - właścicielka i spiritus movens cocktail baru i domu burleski Worek Kości w Warszawie. Historyk sztuki, przez wiele lat wydawca książek w największych polskich wydawnictwach. Matka dwóch synów, wdowa. Miłośniczka mądrej rozrywki i makabry. Twórczyni pierwszego domu burleski w Polsce i niesamowitego konceptu koktajlowego jakim jest Worek Kości. Wieloletnia wydawczyni książek i redaktorka z doświadczeniem kierowania działem redakcji prozy zagranicznej, literatury non-fiction oraz prowadzenia wydawnictwa jako współwłaścicielka. Historyczka sztuki, specjalistka od sztuki współczesnej. Znawczyni literatury komercyjnej oraz reportaży z zakresu kryminalistyki i kryminologii. Znakomicie odnajduję się na antenie radiowej i w słowie pisanym. Leaderka wspierająca inne kobiety i pomagająca rozwijać ich talenty (burleska, literatura). Zobacz też: Magdalena Adamowicz wraca do śmierci męża. Zdradziła, jaką pamiątkę nosi zawsze przy sobie Polka stworzyła aplikację dla osób chorych na Hashimoto Kilka lat temu wyjechała do Kanady. Była zaskoczona tym, co zobaczyła
Łatwe pieniądze, drogie samochody i luksusowe życie. Była kelnerka wie, jak wyglądało życie poznańskiej mafii. Wszystko opisała w książce
Linda Szańska to pseudonim pisarki, która właśnie zadebiutowała powieścią „Siła honoru”. Jest to opowieść o zakazanej miłości gangstera i córki wpływowego polityka. Autorka, jako młoda kobieta, była kelnerką w hotelu Orbis Polonez. Poznała wówczas kulisy brudnych interesów i niebezpiecznych politycznych rozgrywek, ponieważ tam właśnie w latach 90. przesiadywała poznańska mafia. Zdobyte doświadczenia zainspirowały ją do napisania książki o dwóch światach, które mocno się przenikają.
Na początek pytanie, które teraz zadaje sobie większość Pani czytelników - co może powiedzieć o sobie Linda Szańska? Sama nie wiem, jak miałabym się przedstawić. Linda Szańska to pseudonim, który stworzyłam na potrzeby książki. To anonimowa kobieta, bez wizerunku, za to z przeszłością, ze wspomnieniami, którymi się z nią podzieliłam. Dlaczego zdecydowała się Pani na wydanie powieści? Złożyło się na to wiele rzeczy. Przede wszystkim od dziecka uwielbiałam czytać książki. Najlepiej takie, które łączyły w sobie szereg wciągających motywów. Trochę romansu, sensacji, dramatu, wątków kryminalnych. Poza tym sama miałam w zanadrzu sporo historii, rodem z sensacyjnego filmu, a do tego dużą dozę romantyczności, dlatego postanowiłam, że tłem do opowiedzenia mojej historii, będzie gorący romans gangstera - Gabriela Kreisa i córki polityka - Kaliny Boraczyńskiej. Dwa światy, które od lat 90-tych w naszym kraju, dosyć mocno się przenikają. Jak długo pisała Pani „Siłę honoru”? Samo pisanie zajęło mi niespełna rok. Musiałam pogodzić pracę zawodową z życiem domowym, a to nie było łatwe, jeśli chciałam chociaż na godzinę czy dwie dziennie wejść w świat bohaterów powieści. Musiałam się skupić, zmyślnie lawirować między wymyśloną fabułą, a własnymi wspomnieniami, żeby nie odkryć zbyt wielu kart. Dlaczego Linda Szańska pozostaje anonimowa? Mówi się, że o pewnych rzeczach powinno się zapomnieć, a na pewno je przemilczeć. Jednak ja przemówiłam. I dlatego Linda Szańska pozostanie już anonimową kobietą, czy też pisarką, chociaż trudno mi się przyzwyczaić do tego określenia. Moja rodzina, najbliższe otoczenie wie, że napisałam książkę, w której zawarłam swoje wspomnienia, a nawet doświadczenia. Byłam niemym świadkiem wielu nielegalnych transakcji, spotkań, na których góra poznańskiej mafii przyjmowała sekretarzy znanych z pierwszych stron gazet polityków, czy ówczesnych celebrytów. Wiedziałam, jakie układy panują na mieście, i wiedziałam też, że w mojej pracy, w moim zawodzie, najlepiej sprawdzają się osoby ślepe i głuche. Im mniej pokazywałam, że wiem, tym bezpieczniejsza była moja rodzina. Dlatego nawet teraz chcę uniknąć oglądania się przez ramię. Bo wiem, jak kończą ludzie, którzy gadają zbyt dużo. Jak wyglądała praca kelnerki w tak znaczącym miejscu, jakim był Orbis Polonez w Poznaniu w latach 90.? Na samym początku muszę dodać, że ciężko było się tam dostać młodej dziewczynie, która dopiero co skończyła naukę w szkole gastronomicznej o profilu kelnerskim. Miałam maturę, zdane egzaminy, znałam angielski, niemiecki, rosyjski, byłam młoda i atrakcyjna, jednak nie miałam doświadczenia zawodowego – a tylko takie osoby mogły dostać się do hotelu Orbis Polonez. Ówcześnie był to najnowocześniejszy hotel w Polsce i dbano o jego renomę i międzynarodowe standardy. Dopiero po kilku latach udało mi się dostać tę pracę. Natomiast jeśli chodzi o rewir 78… Pamiętam, jak moje koleżanki bały się obsługiwać ten rewir i nie bez przyczyny. Tam zasiadała poznańska mafia. Ze strony nie tyle góry, co szefów padały wyzwiska, ubliżano kelnerkom, czasem gościom, chłopcy robili niezły bałagan na stołach. Nawet kierownik nie mógł sobie dać z nimi rady i kiedy raz interweniował i chciał ich usunąć z kawiarni… Cóż, kolejnego dnia przyjechał do pracy taksówką i jeśli tylko mógł, wchodził do hotelu wejściem dla personelu. Ze mną było inaczej, bo robiłam swoje, często sprzątałam cały rewir po koleżance z wcześniejszej zmiany, traktowałam tych facetów jak pozostałych gości kawiarni, tyle że… byłam bardziej stanowcza i tym zyskałam sobie szacunek. Do mnie nikt nigdy nie odezwał się niecenzuralnie, nie wkładał mi ręki pod spódnicę. Kiedyś usłyszałam, od jednego góry, że różnię się od pozostałych dziewczyn. Nie podsłuchuję, głupio nie flirtuję, nie chcę niczego dla siebie ugrać. Skupiam się na robocie i działam. Może o to właśnie chodziło. Miałam głowę na karku, potrafiłam milczeć i udawać, że niczego nie widzę. Zajmowałam się po prostu wykonywaniem swojej pracy. Co może Pani zdradzić na temat wydarzeń, których była Pani świadkiem w latach 90.? Czy na potrzeby powieści odnowiła Pani „stare” znajomości? Jak Pani się przygotowywała do spisania tej historii? Stare znajomości… Już takich nie mam. Drogi moje i moich koleżanek rozeszły się dawno temu, gdy zdecydowałam się wyjechać z Poznania. A reszta… Cóż. Jeśli chodzi o tamten świat, to droga w jedną stronę. Kilka lat temu usłyszałam o śmierci jednego z poznańskich gangsterów. Nie pochodził z grupy, o której pisałam „Siłę”, tylko działał w śródmieściu. Podobno pośliznął się i spadł ze schodów we własnym domu. I jeśli ktokolwiek wierzy w nieszczęśliwy zbieg okoliczności, pewnie może myśleć tak dalej. Chociaż moim zdaniem to i tak lepsze niż anonimowy grób w lesie. Może jestem brutalna, ale jestem też realistką. To był barwny świat - łatwe pieniądze, drogie samochody, luksusowe życie. Jednak wszystko ma swoją cenę. Dokładnie rozpisałam, jak wyglądała hierarchia poznańskiej mafii, kto za co był odpowiedzialny, kto stał na szczycie i którzy z żołnierzy zapadli mi szczególnie w pamięć. Jak ustawione były stoliki, kto przy nich zasiadał i w jakiej kolejności, gdzie siedzieli taksówkarze na usługach mafii, a gdzie „gumowe ucho”, czyli mężczyzna, który pisał raporty i wysyłał je do SB. Gdy skończyłam pisać swoją powieść, zdałam sobie sprawę, ile wróciło wspomnień. Wiele zdarzeń, sytuacji stanęło mi przed oczami. Tak na dobrą sprawę, ilość materiału starczy na kilka części. Dokumenty i reportaże pokazują, jak niebezpieczny był polski półświatek lat 90. Równie niebezpieczny jest w Pani powieści. Czy była Pani świadkiem podobnych wydarzeń? Nie wymienię, które fragmenty książki są autentyczne, ale jest ich wiele. Niech czytelnik sam się domyśli, sam wyciągnie wnioski. Prawda jest taka, że tamten świat był jedynie ładny z zewnątrz. Każdy zazdrościł dwudziestparoletniemu chłopakowi, który podjeżdżał nowym modelem BMW, który miał na sobie skórzaną kartkę i złoty zegarek na nadgarstku. I wielu młodych chłopaków też chciało zasmakować tego klimatu. Nietrudno było dostać się do tego świata – problemem było się w nim utrzymać. Żyć z ze świadomością, że miało się czyjąś krew na rękach. Żołnierze byli od brudnej roboty, od ściągania długów, haraczy, szmuglowania samochodów przez niemiecką granicę, pobić czy egzekucji. Byli oni najniżsi w hierarchii, byli mięsem armatnim. Nie mieli nawet wstępu do hotelowej kawiarni, gdzie przesiadywali szefowie i góra. I to właśnie w ich szeregach grupa doświadczała największych strat. Ale to było chwilowe, bo na ich miejsce przychodzili nowi. Młodzi, ambitni, posłuszni i lojalni. Tacy, którzy daliby się pokroić za swoich szefów. Bo lojalność to priorytet w tym świecie. Właśnie ich najbardziej mi było żal. Czasami któryś z żołnierzy awansował na szefa. I często zastanawiałam się, czy tacy ludzie mają w sobie jeszcze jakiś zalążek człowieczeństwa. Byli nieobliczalni, szaleni. Tak jak Marek F., czy raczej „Western”, który zaczynał od bycia cinkciarzem, a później działał w śródmieściu. Kilka razy widziałam go osobiście. Miłość, zemsta, polityka i mafia – to główne motywy Pani powieści. Który wątek najbliższy jest Pani literackiemu sercu? Zacznę od tego, że nie mam jednego ulubionego gatunku książek, które czytam. Lubię i romanse, dramaty, biografie, kryminały, fantastykę, czasem także reportaże. Obecnie ukształtował się trend na coś zwanego „romansem mafijnym”. Trochę mnie to bawi, a najlepiej obrazuje to pewien fragment z mojej książki, kiedy Gabriel „Anioł” Kreis pokazuje, co sądzi na temat tych zupełnie nierealnych historyjek. Bo to nie mafia. Może romans z odrobiną fantastyki mafijnej, ale na pewno nie rzeczy związane ze zorganizowaną grupą przestępczą. Nie mówię też, że jestem ekspertką od poznańskiej mafii, jednak pewne rzeczy, które przodują w książkach z diabelnie przystojnymi gangsterami w tle są wręcz absurdalne. Światem, który Pani kreuje rządzą bezlitosne reguły. Jest on szczególnie brutalny dla kobiet… Dlatego że w tamtym świecie kobieta w zasadzie nie zajmuje żadnego miejsca. Jest tylko… nawet nie ozdobą, chociaż ma ładnie wyglądać, a nie chcę mówić dosadnie. Większość z nich jest bez znaczenia. Jest uprzedmiotowiona, przeznaczona tylko do jednego. Do roli kobiety szefa, czy góry, zostają wybrane jedynie te wystarczająco silne, takie, które wiedzą, jak przetrwać, jakimi zasadami podyktowany jest tamten świat. Kobieta góry musi też wiedzieć, kiedy milczeć, odwrócić głowę, a kiedy wyjść. I liczyć się z tym, że jej mężczyzna może nie mieć jak się z nią pożegnać. Lawirują, balansują i starają się żyć. Tam, gdzie dochodzą do głosu władza i pieniądze, nie ma miejsca na sentymenty i uczucia. A jednak…, mimo że Gabrielem Kreisem kieruje siła zemsty, uczucie do Kaliny jest silniejsze. Chciała Pani ukazać w swojej powieści, że ludzkie oblicze mają nawet najbardziej niebezpieczni przestępcy. Czy zdarzyło się Pani poznać kogoś, kto kieruje się bezwzględnymi zasadami, a ostatecznie przeraża go świat, który go ukształtował? Znałam, nawet kilku. Nawet tego, który był górą, na samym szczycie. Nie przytoczę okoliczności, w jakich rozmawialiśmy, a zdarzyło nam się kilka razy, ale… Ale tak, niektórzy z nich potrafili kochać prawdziwie i troszczyli się o swoją rodzinę. Nie bali się przyszłości, ale kolejnego dnia. Bo byli na świeczniku, bo mimo że istniała złota zasada, że interesy robi się po cichu, bez rozgłosu, to i tak liczyli się z konsekwencjami. Bo prawie każdy z nich miał dwa oblicza. Byli bezwzględni, wyprani z uczuć, mieli stalowe nerwy i siłę w samym spojrzeniu. Inne uczucia ukrywali przed swoim ludźmi, a nawet przed swoją rodziną. Żeby to bardziej doprecyzować, odniosę się do filmu, który widziałam w kinie jeszcze przed pandemią. „Jak zostałem gangsterem”. Wie Pani, co zrobiłam po tym, jak zapaliły się światła, a ludzie zaczęli wychodzić z sali? Wycierałam łzy. Nie mogłam przestać płakać. Przypomniałam sobie tych wszystkich ludzi, nie gangsterów, szefów, żołnierzy, a zwykłych mężczyzn. Tak wyglądał ten świat. Dla tych, którzy stoczyli się na samo dno, nie było już ratunku, podczas gdy inni, cierpieli przez błędy popełnione w przeszłości. I żałowali. Bo stracili braci, rodzinę, przyszłość. I teraz musieli za to odpokutować. Takie było miasto. I taki był ten świat, który opisałam w „Sile honoru”. przytoczę słowa Gabriela, które wypowiada do Kaliny: Myślisz, że to zabawa w przedszkole? Że wszyscy są mili, trzymają się za rączki i śpiewają oazowe pieśni? To jest MIASTO! Tutaj nie ma słodkich słówek i uśmiechów. Tutaj są krew, brud i pier…enie na zapleczu klubu! Skoro weszłaś w to, bo jesteś ze mną, to zacznij mnie, kur…a, słuchać, bo skończysz w rowie, a ja w więzieniu!!! Linda Szańska to pseudonim debiutującej pisarki, która ceni swoją anonimowość. W latach 90. pracowała jako kelnerka w hotelu Orbis Polonez, gdzie obsługiwała wierchuszkę poznańskiej mafii. Poznała wtedy intrygujący świat cynków – była cichym świadkiem nielegalnych transakcji i mafijnych interesów, ale zobaczyła też gangsterów od innej, ludzkiej strony. Dzięki własnym doświadczeniom autorka wprowadza czytelniczki w brudny świat przestępczych porachunków, umiejętnie wyciąga też emocje z nawet najbardziej zatwardziałego przestępcy. Obecnie Linda żyje sobie spokojnie gdzieś w małym miasteczku, a przebyte doświadczenia pomagają jej w pisaniu historii pełnych brutalnej prawdy, ale i wielkiej miłości.
Kryminały na lato: 5 polskich autorów, od których nie będziesz mogła się oderwać
Jak można się spodziewać, latem czytamy więcej książek. Choćby dlatego, że z racji wypoczynku mamy więcej czasu. Albo dlatego, że wyruszamy w podróż. Jak powszechnie wiadomo - podroż mija szybciej, gdy się zaczytamy. Szczególnie upodobaliśmy sobie kryminały. A w polskich księgarniach jest ich sporo. Doczekaliśmy się wielu rodzimych pisarzy tego gatunku. Tej piątce warto warto przyjrzeć się bliżej!
Damy przodem, czyli Paulina Świst. Ta autorka pisze pojedynczo i seriami. Jej wyróżnikiem – co nie jest codziennym zjawiskiem w świecie twórców literatury kryminalnej i sensacyjnej – są wyraźne wątki erotyczne. Nawet życie pozornie nudnej palestry przedstawia opisując ostry i namiętny seks. Czy to jest klucz do sukcesu tej pisarki? Czy też pełne pasji postacie jej bohaterów? Nowa powieść autorki jest tuż po swojej premierze i już na topkach popularnych tytułów. Czy to aby nie (nomen omen) Przekręt? [przyp. red.: dowcipów nie należy traktować dosłownie]. Pisarka kryje się za przybranym nazwiskiem, w realnym świecie jest czynnym adwokatem. Już wiadomo zatem, skąd ten dobry research środowiska… Remigiusz Mróz: czyżby ten autor pisał więcej niż ktokolwiek inny? Czytelnicy powieści Pauliny Świst długo uważali, że jej nazwisko to w rzeczywistości alter ego Remigiusza Mroza. Aby rozwiać wątpliwości autorka ujawniła się, Remigiusz Mróz może spać spokojnie, nie będąc podejrzewany o tworzenie scen erotycznych. Mróz, któremu sławę przyniosła seria książek o brutalnie bezpośredniej mecenas Chyłce wydał w końcówce maja (z założenia był to termin poprzedzający Warszawskie Targi Książki, które w tym roku z racji epidemii koronawirusa zostały odwołane) niezależny od serii kryminał Lot 202. I nie jest to jego pierwsza tegoroczna premiera. Pisze, jak widać, szybko, bo skoro w wieku 33 lat ma już na koncie ponad 40 wydanych książek, to (jeśli statystyka nie kłamie) nie zaczął ich pisać w przedszkolu…. Coś go z Pauliną Świst łączy, gdyż ma za sobą doświadczenia prawnicze, ale twierdzi, że pisanie to jego życiowa pasja i to dla niej poświęcił karierę jako adwokat. Ekranizacja „Chyłki”, z Magdaleną Cielecką w roli głównej znacząco poszerzyła grono jego fanów. A kolejne sezony ponoć powstają, jeśli nie na planie to przynajmniej pod względem scenariuszy. A co do Lotu 202 – tym razem nie jest to historia Chyłki… Bonnie bez Clyde’a czyli Katarzyna Bonda Katarzyna Bonda, nazywana królową kryminałów, zadedykowała Mrozowi swoją nową książkę, kiedy ona i Remigiusz rozstali się po niemal rocznym związku. Temat był gorący, przewijał się przez wiele mediów: jakby nie było, to król i królowa polskiego kryminału. Mróz zapytany o ich związek, gdy jeszcze trwał, powiedział, że "Wydawcy nie mogli uwierzyć, że to prawda. Myśleli, że robimy sobie z nich jaja". Ale miłość się wypaliła. Teraz każde z nich poświęca się pracy. Oboje autorów podobno łączy teraz przyjaźń. Hmmm… Co do Katarzyny: w maju ukazała się jej książka, napisana z profilerem dr. Bogdanem Lachem, w której przedstawia najciekawsze sprawy z archiwum policyjnego psychologa śledczego. Książka Motyw ukryty nie jest ewenementem w twórczości pisarki. Nie zapominajmy, że zanim zajęła się pisarstwem, przez lata była dziennikarką ogólnopolskich tytułów prasowych, między innymi tygodnika „Wprost”. Warsztat dziennikarski na pewno bardzo się jej przydaje, lubi tę pracę, widać, że pisząc drobiazgowo się przygotowuje, poznając miejsca, konsultując wątki z ekspertami. Pisze obszernie, nie oszczędza na papierze. Jej książki są grube, konkretne. Jak to się mówi: „Jest co poczytać”. I podobnie, jak Remigiusz Mróz swoją twórczością budzi skrajne emocje: albo się jej książki uwielbia, albo nie znosi. Ona sama krytykę puszcza mimo uszu, a swoich fanów dopieszcza licznymi spotkaniami autorskimi. Pisarz w drodze, czyli Grzegorz Kapla Nie tylko dziennikarz, ale i podróżnik. Przejechał Amerykę Południową z ekipą Rajdu Dakar, wspiął się na szczyty górskie, spotkał Dalaj Lamę w wysokogórskim klasztorze i George’a Clooneya na kolacji w Centrum Lotów Kosmicznych NASA. Człowiek wielu talentów, baczny obserwator rzeczywistości. Pisze czwartą część historii o Oldze Suszczyńskiej, zwanej Serbią. Będzie nosiła tytuł Bezsen i jest mocno osadzona w aktualnych realiach. Tytuł utrzymany jest w konwencji, gdyż pierwsze tytuły serii dotyczą zjawisk zaczynających się od Bez-: Bezdech, Bezwład i Bezmiar. Zanim jednak powstanie Bezsen, polecamy lekturę Bezmiaru. Czego możemy się spodziewać po akcji? Źli ludzie w wielkim mieście organizują proceder przejmowania nieruchomości. Jeśli ktoś stanie im na drodze – spłonie. Albo zginie w wypadku.Wiele lat wcześniej piękna dziewczyna zakochana do szaleństwa w koledze z roku ogląda inscenizację „Dziadów” Dejmka i walczy o życie z milicjantami szturmującymi dziedziniec Uniwersytetu Warszawskiego. O tym, co oznacza, że jest Żydówką dowie się, kiedy ją dopadną... Pewnego dnia Serbia (odkryje, że wszystkie te historie splątane są ze sobą i że kluczem jest życie jej córki. W tle opowieści pojawia się wiele faktów – zabójstwo Jolanty Brzeskiej, działaczki Warszawskiego Stowarzyszenia Lokatorów oraz wydarzenia związane z historią kamienicy przy ulicy Wilczej. Piewca Polski niecentralnej, czyli Tomasz Duszyński Właśnie ukazała się druga część jego powieści kryminalnej, której akcja rozgrywa się hen, na południu Polski: Glatz. Kraj Pana Boga. Część pierwsza, Glatz ukazała się w ubiegłym roku. Był to pierwszy kryminał retro w dorobku autora, który wcześniej pisał głównie książki w nurcie fantastyki, a nawet wydał kilka książek dla dzieci. Tomasz Duszyński to dziennikarz i scenarzysta gier komputerowych. Jako mieszkaniec Dolnego Śląska Duszyński doskonale portretuje te okolice. Świetnie oddaje też klimat międzywojennej Polski. I cóż… poza wątkami kryminalnymi jest też kilka motywów romansowych, co nie jest kanonem męskiego kryminału, ale... Może to znak czasów? Kto lubi opowieści retro z nieszablonową intrygą, chętnie odbędzie wyprawę po Kłodzka lat dwudziestych. W dwóch odsłonach, gdyby jedna okazała się niewystarczająca. Czytajmy polskie kryminały. Nie tyko w drodze. Polscy autorzy mają wiele fantazji. I nie wahają się jej użyć.
Najlepsze kryminały na Majówkę: od tych książek się nie oderwiesz
Wybrałyśmy dla was wciągające i pełne zwrotów akcji najlepsze kryminały na Majówkę w mega promocyjnych cenach.
Najlepsze kryminały na Majówkę Kiedy myślimy Majówka, to zawsze zaraz pojawia się hasło książka. Każda Majówka kojarzy mi się z dobrą książką, zwłaszcza teraz. Chociaż ta Majówka jest zdecydowanie inna od poprzednich, to właśnie ten element jest niezmienny. My tym razem chcemy was zachęcić do przeczytania w Majówkę kryminałów. Kto zna nas ich nie lubi. Jeśli i Wy jesteście fanami wciągających i pełnych zwrotów akcji kryminałów, to z pewnością docenicie nasz redakcyjny wybór.
Za oknem powrót zimy, dlatego zapraszamy was do kina na gorące premiery tygodnia. A może wciągająca powieść? Każdy znajdzie dla siebie coś ciekawego.
"Happy End" Film "Happy End" przedstawia kilka dramatycznych dni z życia bogatej europejskiej rodziny, mieszkającej w Calais. Kilka dni, podczas których wyjdą na jaw długo skrywane sekrety, stawiając bohaterów w obliczu katastrofy. Czy film zakończy się happy endem? View oEmbed on the source website "Bezdech" - Grzegorz Kapla Już 4 kwietnia swoją premierę ma debiutancki kryminał Grzegorza Kapli pod tytułem „Bezdech”. Trzymająca w napięciu lektura, skupia w sobie wiele wątków historycznych, realistycznie odwzorowując trudną historię Polski od czasów Drugiej Wojny Światowej, przez okres PRL-u, aż do czasów obecnych. Książka dostępna w przedsprzedaży! "Pitbull. Ostatni pies" Najnowszy film Władysława Pasikowskiego Po śmierci Soczka policjanci z warszawskiej komendy rozpoczynają śledztwo. Na wezwanie komendanta do stolicy przybywają Nielat zwany Quantico, Metyl oraz Despero, którzy mają za zadanie powstrzymać gangi walczące między sobą o miasto. W filmie "Pitbull. Ostatni pies" występują: Marcin Dorociński, Krzysztof Stroiński, Iza Kuna, Cezary Pazura, Doda, Adam Woronowicz, Agnieszka Kawiorska. View oEmbed on the source website "Do zakochania jeden krok" Komedia romantyczna produkcji brytyjskiej, która pokazuje, że czasami miłość czeka na nas tuż za rogiem. Sandra jest szczęśliwą sześćdziesięciolatką, obraca się wśród śmietanki towarzyskiej, ma bogatego męża i piękny dom. Wszystko zmienia się, się gdy podczas jednego z przyjęć przyłapuje małżonka na zdradzie z jej najlepszą przyjaciółką. Z dnia na dzień traci swoje wystawne życie i musi przeprowadzić się do siostry, której nie widziała od lat. I chociaż Bif mieszka w warunkach, do jakich Sandra nie przywykła, to właśnie dzięki niej i jej zwariowanym przyjaciołom odkryje radość z życia i… pasję do tańca! Być może pojawi się też szansa na nową miłość? View oEmbed on the source website "W czterech ścianach życia" Bohaterką filmu jest matka trojga dzieci, uwięziona wraz z rodziną w budynku w Damaszku znajdującym się pod stałą obserwacją snajpera. Zamknięci w klaustrofobicznej przestrzeni niczym w bunkrze, bohaterowie nie mogą opuszczać mieszkania za dnia ani w nocy. Ryzykują nawet wtedy, gdy podchodzą do okien lub głośno rozmawiają. Jak zdobyć jedzenie? Jak przeżyć kolejną dobę? To nie jest wyjątkowa sytuacja, to syryjska codzienność... View oEmbed on the source website "Gnomeo i Julia. Tajemnica zaginionych krasnali" To weekendowa propozycja dla całej rodziny. Kiedy Gnoemo i Julia przyjeżdżają wraz z przyjaciółmi do Londynu, ich głównym zmartwieniem jest przygotowanie ogrodu do zbliżającej się wiosny. Wkrótce spostrzegają, że na terenie Londynu ktoś wykrada ogrodowe krasnale na masową skalę. Kiedy okazuje się, że w ogrodzie zostali jedynie oni dwoje, jest tylko jedna osoba, którą można wezwać z prośbą o pomoc… Sherlock Gnom. Sherlock przybywa z odsieczą wraz ze swym nieodłącznym kompanem – Watsonem. Śledztwo zaprowadzi naszych bohaterów w nieoczekiwane miejsca, poznają nowe ornamenty, wspólnie z którymi będą odkrywać nieznane zakamarki miasta. View oEmbed on the source website
„Morderstwo w Orient Expressie” – dlaczego warto obejrzeć ten film?
Czy ekranizacja kryminału Agathy Christie spełni oczekiwania miłośników powieści?
Morderstwo w najsłynniejszym pociągu świata „Morderstwo w Orient Expressie” to ekranizacja znanego wszystkim kryminału Agathy Christie. Kiedy w najsłynniejszym pociągu świata dochodzi do morderstwa amerykańskiego biznesmena, podejrzenia podają na wszystkich pasażerów. Dochodzenie rozpoczyna detektyw Herculesa Poirot, którego zagrał reżyser tego filmu: Kenneth Branagh. Musi on rozwiązać zagadkę morderstwa i spośród trzynaściorga podejrzanych pasażerów wskazać tego jednego. W filmie zobaczymy gwiazdorską obsadę: Penélope Cruz (jako Greta Ohlsson), Willem Dafoe (jako Gerhard Hardman), Judi Dench ( jako Księżniczka Dragomiroff), Johnny Depp (jako Ratchett), Josh Gad (jako Hector McQueen), Michelle Pfeiffer (jako Pani Hubbard), Daisy Ridley (jako Mary Debenham), Olivia Colman (jako Hildegarde Schmidt). Film „Morderstwo w Orient Expressie” jest utrzymany w charakterystycznym nowoczesno-teatralnym stylu, a fabuła może potoczyć się zupełnie inaczej niż w książce. Za zmiany odpowiadają twórcy. Scenariusz filmu "Morderstwo w Orient Expressie" napisał Michael Green. View oEmbed on the source website "Morderstwo w Orient Express" kiedy w kinach? Film "Morderstwo w Orient Expressie" światową premierę miał już 2 listopada 2017. Na ekrany polskich kin film wejdzie już 24 listopada 2017. My już nie możemy doczekać się filmu, żeby przekonać się, czy produkcja jest żywym odzwierciedleniem książki oraz chcemy zobaczyć teatralną scenografię i plejadę gwiazd, która pojawiła się w tym jednym filmie.
POWIEŚĆ HISTORYCZNA „Świat bez końca”, Ken Follett Ciąg dalszy „Filarów ziemi”. Akcja powieści toczy się w XIV wieku. Na jej kartach spotykamy się z potomkami Toma, architekta i budowniczego średniowiecznych katedr. W czasach szalejącej zarazy i okresie bezwzględnych walk o władzę i pieniądze rodzina stara się utrzymać przy życiu. ALBATROS POWIEŚĆ „Dzięki za każdy nowy ranek”, Halina Pawlowská Gdy w 1968 r. rodzina kilkuletniej Oleny jest zmuszona przerwać wakacje i wracać do Pragi, dziewczynka obawia się tylko o jedno: czy żołnierze obcej armii nie zechcą zjeść jej kotka. Powieść Pawlowskiej opisuje z humorem perypetie czeskiej rodziny na tle wydarzeń lat 1968–89. W.A.B. SATYRA „W oparach absurdu”, Antoni Słonimski, Julian Tuwim Po 51 latach od powstania „Biblioteki Stańczyka” Iskry wznawiają najlepsze tomiki literatury satyrycznej. Na pierwszy ogień zbiór informacji humorystycznych niezapomnianego duetu: Julian Tuwim – Antoni Słonimski, który przez 15 lat wspólnie udawał się do krainy bzdury i absurdu. ISKRY KRYMINAŁ „Węże w raju”, Alicia Giménez-Bartlett W basenie na luksusowym osiedlu policja znajduje zwłoki młodego człowieka, wspólnika w prestiżowej kancelarii adwokackiej. Kiedy śledztwo przejmuje pani inspektor Petra Delicado, coraz częściej pojawiają się pytania o granice dzielące przyjaźń i zdradę, szczerość i fałsz. NOIR SUR BLANC OPOWIEŚĆ „Mama Mu sprząta”, Jujja i Tomas Wieslander Przy książeczkach tego szwedzkiego duetu doskonale bawią się dzieci i dorośli. Smakowite dialogi, szybkie zwroty akcji, niebanalny humor i świetna konstrukcja postaci to cechy charakterystyczne dla opowiastek o ciekawskiej i niesfornej krowie Mu oraz jej przyjacielu, Panu Wronie. ZAKAMARKI