Kim jest żona Emmanuela Macrona? Prezydent Francji był uczniem Brigitte Macron
Brigitte Macron to była nauczycielka, która poznała prezydenta Francji, gdy ten był jej uczniem. Jest znana z aktywnego udziału w życiu publicznym oraz wsparcia dla męża w jego działalności politycznej. Zobacz, kim jest żona Emmanuela Macrona.
W tym artykule: Kim jest żona Emmanuela Macrona i ile ma lat? Brigitte Macron to kobieta sukcesu Brigitte Macron w młodości Brigitte i Emmanuel Macron - historia związku Brigitte Macron w mediach Brigitte Macron znana jest głównie jako żona prezydenta Francji Emmanuela Macrona. Ta para budzi wiele kontrowersji. Brigitte była bowiem nauczycielką swojego obecnego męża, gdy ten chodził do liceum. To kobieta sukcesu, która jest nie tylko żoną sławnego męża. Sama również dość mocno angażuje się w działalność społeczną, uczęszcza na pokazy mody, a niedawno wystąpiła nawet w serialu Netflixa "Emily w Paryżu". Co jeszcze wiemy na jej temat? Kim jest żona Emmanuela Macrona i ile ma lat? Brigitte Macron to kobieta sukcesu Francuska pierwsza dama urodziła się 13 kwietnia 1953 r. w Amiens, jako najmłodsze z sześciorga dzieci Jeana Trogneux. Firma jej ojca zajmowała się produkcją czekolady. Słynęła zwłaszcza z wyrobu wybornych makaroników, które są popularnym przysmakiem we Francji. Brigitte zdała maturę w 1972 roku, osiągając bardzo dobre wyniki ze wszystkich przedmiotów. Następnie podjęła studia na wydziale literatury. Jej praca magisterska dotyczyła zagadnienia miłości dworskiej. Po uzyskaniu dyplomu Brigitte Macron pracowała jako nauczycielka. Swoją karierę rozpoczęła jako nauczycielka literatury w Collège Lucie-Berger w Strasburgu w latach 80. Następnie pracowała w Lycée la Providence, jezuickim liceum w Amiens, gdzie uczyła języka francuskiego i łaciny. W latach 2007–2015 była nauczycielką w prestiżowym Lycée Saint-Louis de Gonzague w Paryżu. W 2015 roku zrezygnowała z pracy pedagogicznej, aby wspierać karierę polityczną swojego męża, Emmanuela Macrona. Jej dawni uczniowie wspominają ją jako dobrą, zaangażowaną panią pedagog. Brigitte Macron w młodości W 1974 r. Brigitte wyszła za mąż za bankiera André Louis Auzière'a, z którym przeżyła ponad 30 lat. Mają troje dzieci: Sébastiena Auzière'a, Laurence Auzière-Jourdan oraz Tiphaine Auzière. Ostatnie lata ich związku musiały jednak wyglądać burzliwie, gdyż Brigitte zaangażowała się w płomienny romans z przyszłym prezydentem Francji. Emmanuela Macrona poznała w 1993 r., w trakcie prowadzonych przez siebie warsztatów teatralnych. Chłopak miał wówczas 15 lat, był zatem w wieku jej córki (chodzili nawet do jednej klasy). Emmanuel zainicjował bliższą znajomość, która ostatecznie przerodziła się w prawdziwy związek. Relacja z niepełnoletnim uczniem wywołała prawdziwy skandal w rodzinie Trogneux - zwłaszcza że w świetle francuskiego prawa można ją było rozpatrywać wręcz w kategoriach kryminalnych. Pod naciskiem swoich rodziców Emmanuel przeniósł się ostatecznie do Paryża, gdzie ukończył szkołę średnią i zdał egzamin dojrzałości. Nie oznaczało to jednak przerwania kontaktu z Brigitte. Ich związek, mimo przeciwności losu, nadal kwitł w najlepsze. Spotykali się jednak przy zachowaniu pełnej dyskrecji. W 2006 r. Brigitte rozwiodła się ostatecznie z pierwszym mężem. Rok później doszło do jej ślubu z Emmanuelem. Zakazana miłość znalazła zatem swój finał przed ołtarzem. Brigitte i Emmanuel Macron - historia związku Prezydent Francji i jego żona regularnie goszczą na łamach prasy kolorowej całego świata. Dziennikarze skrupulatnie odnotowują ich wspólne delegacje, urlopy czy nawet spacery. Nic w tym dziwnego: takie harmonijne połączenie młodości z dojrzałością nie zdarza się zbyt często. Zwłaszcza w polityce. Brigitte Macron chętnie wypowiada się na temat męża, nie stroniąc przy tym od podgrzewających atmosferę dwuznaczności. Pani prezydentowa lubi na przykład wymieniać ze znaczącym uśmiechem aktywności, w jakich Emmanuel zawsze jej imponował. A jest ich ponoć naprawdę sporo. Należy podkreślić, że francuska pierwsza dama cieszy się niesłabnącą popularnością w społeczeństwie - może nawet większą niż mąż, którego kolejne poczynania spotykają się z niezadowoleniem wielu grup pracowniczych. Brigitte stara się trzymać z dala od głównego nurtu polityki. Jak sama twierdzi, jej wpływ na pracę Emmanuela jest bardzo znikomy. Sympatia dla pani Macron wynika zapewne poniekąd z lojalności, jaką obdarza ją własna rodzina. Tiphaine, córka Brigitte z pierwszego małżeństwa, udzieliła jakiś czas temu zaskakującego wywiadu, w którym przyznała, że związek matki z Emmanuelem Macronem od początku ją fascynował. Jej zdaniem, taka miłość zdarza się niezwykle rzadko. Wyznania tego rodzaju niewątpliwie przyczyniają się do utrzymania pozytywnego wizerunku Brigitte Macron wśród Francuzów. Prezydent Francji z żoną zdążyli już także stać się bohaterami kultury masowej. W ostatnich latach ukazało się kilka książek poświęconych ich wyjątkowej relacji, w tym co najmniej jedna o charakterze nieautoryzowanym. Takie publikacje - choć słusznie posądzane o wywoływanie taniego skandalu - niemal zawsze podnoszą ciśnienie zarówno czytelnikom, jak i samym bohaterom. Jako pierwsza dama Francji, Brigitte Macron angażuje się w liczne inicjatywy społeczne i charytatywne, wspierając m.in. edukację, kulturę oraz działania na rzecz osób z niepełnosprawnościami. Jej zaangażowanie w życie publiczne i wsparcie dla męża przyczyniły się do pozytywnego odbioru jej roli zarówno we Francji, jak i na arenie międzynarodowej. Brigitte Macron w mediach Brigitte Macron od początku wzbudzała zainteresowanie francuskich mediów. Energicznie wspierała męża od samego początku jego politycznej kariery, zainicjowanej w roku 2012. Trzy lata później podjęła decyzję o rezygnacji z pracy w szkole, aby całkowicie poświęcić się dbaniu o publiczny wizerunek małżonka. Jego wygraną w wyścigu o najważniejszy urząd w państwie mogła więc uznać za własny, wielki sukces. Już w początkowych tygodniach sprawowania funkcji prezydenta Emmanuel Macron zapowiedział, że utworzy dla żony Brigitte specjalne stanowisko, co będzie wyrazem jego wdzięczności za pomoc w wejściu na szczyt. Obiecane stanowisko faktycznie powstało i pozwoliło pani Macron podjąć szeroko zakrojoną misję społeczną w dużej mierze poświęconą polityce antydyskryminacyjnej. W listopadzie 2024 roku pierwsza dama Francji uczestniczyła wraz z prezydentem Emmanuelem Macronem w uroczystości odsłonięcia odnowionego wnętrza Katedry Notre-Dame w Paryżu, pięć lat po pożarze, który zniszczył ten zabytkowy obiekt. W styczniu 2025 roku Brigitte Macron udzieliła wywiadu, w którym opowiedziała o wpływie krytyki na jej męża oraz o aktualnej sytuacji politycznej we Francji. I choć pozostaje aktywną postacią na francuskiej scenie politycznej, stroni od mediów społecznościowych. Na próżno szukać jej prywatnych zdjęć np. na Facebooku czy Instagramie. Brigitte Macron doczekała się natomiast filmu dokumentalnego na swój temat, zatytułowanego "Francuska opowieść". To jednak nie koniec jej przygody z kinematografią. Żona prezydenta Francji wystąpiła także gościnnie w serialu platformy Netflix, pt. "Emily w Paryżu", w którym główną rolę gra Lily Collins.
Jak znaleźć wymarzoną pracę dla siebie? Ta ściąga w pigułce od naszego eksperta ułatwi ci to
Szukasz swojej pierwszej pracy? A może chcesz zmienić swoją aktualną pracę, bo nie przynosi ci satysfakcji? Albo długo byłaś w domu z dziećmi i chcesz albo musisz zacząć szukać pracy i nie wiesz czym się kierować? Spróbuję Ci pomóc – postępuj zgodnie z instrukcją, a może uda ci się zbliżyć do swoich marzeń.
Jaki zawód do Ciebie pasuje? Na to czy będziesz zadowolona/zadowolony ze swojego przyszłego zajęcia, składa się wiele czynników: dobra pensja, pasja, poczucie sensu, work-life balans. Warto uwzględnić te wszystkie aspekty. Weź kartkę i zacznij od odpowiedzi na kilka pytań: 1. Czy jesteś humanistą czy umysłem ścisłym? Lubisz matematykę, szachy, rozwiązywać zagadki logiczne, komputery? Czy jednak zawsze lubiłaś pisać opowiadania lub wiersze, rysowałaś lub malowałaś/malujesz? Warto wybrać zawód zgodny z Twoimi predyspozycjami. Wtedy będzie Ci łatwiej podejmować wyzwania i mniej się będziesz męczyła. 2. Praca przy komputerze czy w ruchu? Jeżeli podoba Ci się myśl pracy przy biurku, to może spodobać Ci się w praca w recepcji albo marketingu - jeśli lubisz także rozmawiać przez telefon i dobrze radzisz sobie z wieloma zadaniami. Może także dział IT - programista/informatyk, jeśli wolisz więcej spokoju i ciszy. A jeśli jesteś osobą bardzo dynamiczną i aktywną, która cały czas lubi coś robić fizycznie - warto pomyśleć o handlu (sprzedawca, przedstawiciel handlowy) albo gastronomii (kelnerka, piekarz) lub inny zawód rzemieślniczy; dobra może być także turystyka (przewodnik, pilot wycieczek, animator). Może być także medycyna/jakiś zawód medyczny (pielęgniarka, lekarz). 3. Jaki styl życia wolisz? Masz dzieci i lubisz miasto w którym mieszkasz? Wolisz pracę w określonych z góry sztywnych godzinach? A może uwielbiasz podróże i stale zmieniać miejsce pobytu i kręci Cię praca w nietypowych godzinach? Wolisz ciszę i spokój czy stale potrzebujesz bodźców? Tryb życia jaki prowadzisz powinien być zgodny z Twoją pracą. 4. Czy lubisz pracować z ludźmi? To bardzo istotna kwestia. Pomyśl czy codzienne prośby i rozwiązywanie trudności klientów/pacjentów Cię nie zniechęca? Wypalenie zawodowe często dotyka np. nauczycieli, pielęgniarki, czy asystentki. Skuteczne pomaganie jest możliwe tylko, jeżeli czerpiesz z niego satysfakcję. 5. W czym jesteś dobry, a co lubisz robić? Jakie są Twoje główne atuty? Co jest Twoją pasją? Czym się interesujesz? Z jakimi obowiązkami łatwo sobie radzisz? Niekoniecznie to, co łatwo Ci przychodzi musisz lubić - możesz nawet nie lubić, ale warto wpisać sobie to na listę, bo to Twoje zasoby. 6. Jakie są Twoje marzenia/cele? Załóż, że tę pracę będziesz wykonywał wiele lat, może do emerytury. Ważne, aby określić dalekie cele i zaplanować poszczególne ruchy. To będzie motywowało Cię do podejmowania tych trudniejszych działań, a także zwiększało szansę na sukces, awanse i satysfakcję. Jeżeli połączysz swoje hobby - nawet pośrednio, z obowiązkami - praca będzie dla Ciebie większą przyjemnością np. jeżeli lubisz rośliny lub przyrodę - ochronie środowiska? A jeśli kręcą Cię podróże - stewardessa/pilot. 7. Czy potrzebujesz wykształcenia, by to robić? Jeżeli masz już na liście jeden lub więcej zawodów - sprawdź jakiego wykształcenia potrzebujesz, aby móc to robić. Na studia nigdy nie jest za późno, ale może czasem wystarcza specjalistyczne kursy, także online żeby zacząć szybciej praktykę. To Cię może zainteresować: „Nie przywykłam do tego, by być czyjąś kokardką”: młode naukowczynie biorą sprawy w swoje ręce [WYWIAD] Dr Anna Kalinowska-Balcerzak i Anna Wałęsa z BITECH Think Tank walczą o to, aby kobiety i mężczyźni w nauce mieli równe prawa. W jaki sposób działają, jak pomagają naukowcom i jakich zmian według nich potrzebuje środowisko naukowe? Wybór zawodu Patrzysz na kartkę, na której jest już trochę informacji o Tobie. Czas więc budować plan działania. To naturalne, że pojawia się w Tobie niepewność i lęk - zmian zawsze się boimy. Zamiast się jednak bardziej zniechęcać, weź kartkę i długopis i odpowiedz sobie na te pytania:
BĄDŹ KOBIETĄ PETARDĄ: Bizneswoman Dorota Kornaszewska o szczerości i zaufaniu
Czy rzeczywiście jesteśmy gotowi na szczere relacje? Pamiętajmy jednak, że szczerość to nie tylko prawdomówność. Szczerość zakłada dobre intencje obu stron i zaufanie do siebie. To relacja opata na zaufaniu i wierze, że ktoś, mówiąc prawdę, nie chcesz nas skrzywdzić. Jeżeli w tej kwestii mamy wątpliwości, to nie ma szczerości, tylko interesy. Takie przesłanie wypływa z drugiej części rozmowy wideo z prezeską firmy kosmetycznej Dorotą Kornaszewską. Prężnie działająca polska bizneswoman była gościem Pauliny Smaszcz w ramach cyklu wywiadów BĄDŹ KOBIETĄ PETARDĄ.
Polska bizneswoman o relacjach w życiu i biznesie - najważniejsze jest zaufanie Wątek szczerości, który jest warunkiem dobrych relacji w rodzinie i w biznesie, pojawia się także w drugiej części rozmowy Doroty Kornaszewskiej z Pauliną Smaszcz. Polska bizneswoman, opowiadając o szczerości w relacjach podaje przykład swojej córki: - Moja córka jest wyjątkową, ale także wrażliwą osobą. Wiem, że każda matka mówi o swoich dzieciach: wyjątkowe. Ale zmierzam do tego, że w dzisiejszych czasach trzeba tym młodym ludziom dać poczucie własnej wartości. Należy im pokazać, że ma się do nich zaufanie. ZOBACZ TAKŻE: Paulina Smaszcz - nie załamał jej rozwód, choroba ani utrata pracy. Teraz doradza innym kobietom, jak zacząć wszystko od nowa Rozwód, choroba neurologiczna i strata pracy – to wszystko spadło na Paulinę Smaszcz w jednym momencie życia, wywracając je do góry nogami. Ktoś inny mógłby się załamać, ale nie ona! Paulina Smaszcz postanowiła poukładać swoje życie od nowa, z pomocą prawdziwych przyjaciół założyła firmę, przeszła szereg operacji i stanęła na nogi (nie tylko w przenośni). Dziś Paulina Smaszcz to mentorka i motywatorka wielu kobiet, szczególnie tych w średnim wieku, które prowadzi, odblokowuje i nastraja do pozytywnych zmian w ich życiu, do stawania się KOBIETĄ PETARDĄ. Zobaczcie pierwszą część wywiadu wideo z Pauliną Smaszcz! Właśnie o tej szczerości – zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym, pisze w swojej książce BĄDŹ KOBIETĄ PETARDĄ Paulina Smaszcz: - Nie zaufam komuś, kto udziela mi rad w sprawie rodziny i dzieci, jeśli sam ich nie ma. Nie zaufam komuś, kto podpowiada mi, jak mam prowadzić swój biznes, jeśli sam nie ma własnej firmy. Nie ufam kobietom, które zbudowały swoje imperium na fortunie rodziców lub męża/partnera. Wierzę tym, które zbudowały wszystko od podstaw, bo to one musiały zaznać w życiu złego i dobrego. Musiały przejść każdy szczebel drabiny złożonej z porażek, by osiągnąć swój sukces. O doświadczeniach zawodowych i życiowych Doroty Kornaszewskiej więcej w rozmowie wideo! ZOBACZ TEŻ PIERWSZĄ CZĘŚĆ ROZMOWY WIDEO: BĄDŹ KOBIETĄ PETARDĄ: Prezeska Dorota Kornaszewska o relacjach: "Trzeba dawać i nie zastanawiać się, czy się w zamian otrzyma” Nauka na błędach, praca na własny rachunek, ale także przyjaźń z własnym mężem. Jakie są filary czerpania zadowolenia ze swojego życia? O tym mówi Dorota Kornaszewska w rozmowie wideo z Pauliną Smaszcz. Poznaj bliżej polską bizneswoman i poznaj zasady jej działania zarówno w życiu prywatnym, jak i biznesie! BĄDŹ KOBIETĄ PETARDĄ: Bizneswoman Ilona Hoc o początkach swojej biżuteryjnej firmy: „Największym hamulcem byłam ja sama” Ilona Hoc to prężnie działająca bizneswoman i właścicielka marki biżuteryjnej La Mimi. W rozmowie z Pauliną Smaszcz – autorką książki BĄDŹ KOBIETĄ PETARDĄ – rozmawia o sile kobiet we współczesnym biznesie, ale też pokonywaniu własnych słabości na początku biznesowej drogi. Zobaczcie wywiad wideo!
Bożena Szwarc pyta Dorotę Mintę: "Czego pragną kobiety?". Czy nadal marzymy o księciu z disneyowskiej bajki i jaki on naprawdę jest?
Początek XXI wieku to czas wielkich zmian – technologicznych, politycznych, także społecznych, w tym wielkiej feminizacji. Zmiany te – choć nieuniknione i często korzystne – przysparzają wielu z nas sporo trudności. Zmiany te są szczególnie trudne dla współczesnych mężczyzn, którzy jakoby na nowo muszą odpowiedzieć sobie na wiele podstawowych pytań. Odpowiedzi na te pytania szuka w swojej książce „Być mężczyzną. Co to dzisiaj znaczy?” Bożena Szwarc. Choć książka przedstawia świat głównie z męskiej perspektywy, nie zabrało w niej kobiecego pierwiastka. - Czego pragną kobiety – pyta Bożena Szwarc, a odpowiada znana psycholożka i terapeutka Dorota Minta. Przeczytajcie ich rozmowę na łamach kobieta.pl i koniecznie zajrzyjcie do arcyciekawej książki „Być mężczyzną. Co to dzisiaj znaczy?”
"Być mężczyzną..." - czego pragną mężczyźni i czy kryzys męskości naprawdę istnieje? Każdy z nas potrzebuje własnej przestrzeni. Na zastanowienie się. Na ciszę. Współczesny świat nie zachęca do refleksji. Żyjemy szybko i jesteśmy otoczeni mnóstwem bodźców. Łatwo się pogubić, coraz trudniej zatrzymać. Często jesteśmy przeciążeni natłokiem spraw i obowiązków. Czasami mamy problem z odróżnieniem prawdy od fałszu. Tego, co ważne od tego co nieistotne. Ogarnia nas informacyjny chaos, przesyt. W ciągu 24 godzin otrzymujemy taką liczbę komunikatów, ile człowiek w średniowieczu otrzymywał przez całe życie. Łatwo się w tym pogubić. Zatracić tożsamość. Kobiety swoją budują teraz bardzo intensywnie. A mężczyźni? Jak to z nimi jest? Czy kryzys męskości rzeczywiście istnieje? Czy kobiety i mężczyźni oddalają się od siebie coraz bardziej? Dlaczego tak wiele związków się rozpada, skoro w każdym z nas jest pragnienie miłości? O odpowiedzi na te i wiele innych pytań Bożena Szwarc poprosiła ekspertów, osoby, które wiedzą więcej i zechciały się tym podzielić. Każda rozmowa to zaproszenie do refleksji, lepszego poznania siebie i zagłębienia się w męski świat. W pytaniach o współczesnych mężczyzn, zostały poruszone zagadnienia uniwersalne i ważne dla każdego człowieka, niezależne od płci czy wieku, bowiem wszechobecny konsumpcjonizm doprowadził do tego, że zatraciliśmy się w ciągłej potrzebie brania. Pandemia pokazała, jak ważne jest bycie, istnienie, a nie tylko posiadanie. Ale pokazała też jak często najtrudniej jest z kimś po prostu być. Wśród osób, które zaprosiła do rozmowy są m.in. Wojciech Eichelberger, Michał Rabijewski czy Michał Pozdał. Do tego męskiego grona, które opowiedziało o kondycji współczesnego mężczyzny, Bożena Szwarc zaprosiła jedną kobietę. Jest nią Dorota Minta – psycholożka dzieci i młodzieży, skupiająca się w swojej codziennej pracy na zaburzeniach odżywiania, problemach związanych z trudnymi zmianami w życiu. Współpracuje również z osobami LGBT. Dorota Minta wyjaśnia w rozmowie z Bożeną Szwarc, czego pragną współczesne kobiety i kataloguje cechy dobrej rozmowy, seksu i tajniki uważności wobec drugiego człowieka. Współczesne kobiety to "ofiary Disneya" Bożena Szwarc: Czego pragną kobiety? Dorota Minta: Księcia z bajki. Szczególnie wiele 20-, 30-kilkuletnich. Nazywam je „ofiarami Disneya”. Wierzą w wizję mężczyzny, który jest bardzo płaski, jednowymiarowy, mało skomplikowany. Nie ma głębi, oczekuje przede wszystkim, żeby kobieta była piękna, miała duży biust i błękitne oczy. Niewiele więcej o nim wiemy, poza ewentualnie tym, że praktycznie nie ma problemów oraz że nie pokazuje emocji. Może poza zachwytem. Romantycznym, ale jednak fizycznym, czyli obowiązuje romantyczna miłość, lecz wokół ciała. Taki model znamy z filmów i seriali. Jednocześnie bardzo mnie zaskakuje, a mówię o kobietach w wieku mojej córki, że często oczekują mężczyzny konserwatywnego. Część z nich chce partnera, który weźmie na siebie ciężar utrzymania domu, będzie opiekuńczy i trochę dominujący, zorganizuje życie, zadba o różne rzeczy. Nie dają mu też prawa do słabości. I mężczyźni sobie z tym nie radzą, no bo tacy nie są. Ale przecież mężczyźni nie są jednowymiarowi. Jacy są według ciebie ci dzisiejsi mężczyźni? Myślę, że dużo bardziej interesujący niż kiedyś. Bo jednak młodzi mężczyźni mają potrzebę okazywania emocji, mówienia o nich. Potrafią przyznać się do porażki, są zdolni do płaczu. Uważam, że zyskali więcej wolności emocjonalnej niż mężczyźni z mojego pokolenia. Mam nadzieję, że większość ceni sobie tę wolność, której przez lata nie mieli. Mogli być zakochani, walczyć w powstaniach, ale nie mogli płakać, wzruszać się dziećmi i zajmować się nimi, gdy dorosną. Jednak nie jestem przekonana, czy kobiety są przygotowane na taką emocjonalność swoich partnerów. Bo w kobietach nadal jest sprzeczność. Pragną, żeby mężczyzna przynosił kwiaty i zajmował się dziećmi, ale zarazem zarobił na dom i opiekunkę do dzieci. Jednym z większych tabu w związkach są zresztą pieniądze i rozmowa o nich. Nie umiemy rozmawiać o pieniądzach. Z czego to wynika? Pewnie po części z naszej katolickiej kultury. Z tego, że nie ma u nas apoteozy pracy, więc nie rozmawia się o tym, skąd biorą się pieniądze, jak je dzielimy. One są trochę magiczne – pojawiają się i znikają. Ale wracając do charakterystyki młodszych mężczyzn, to głównie dostrzegam ich emocjonalne wyzwolenie. Zobacz też: Przemoc ekonomiczna wobec kobiet. Jak ją rozpoznać w związku? [Okiem Eksperta] Nie wierzysz w siebie i nie doceniasz własnych sukcesów? Być może cierpisz na "syndrom oszusta" Przebiegły manipulator czy wrażliwy chłopak? Kim jest softboy? Dalszą część wywiadu znajdziesz na następnej stronie: Młodzi mężczyźni są emocjonalnie wyzwoleni Ale ono niekoniecznie i nie zawsze przekłada się na wolność w związku. Nie. Myślę, że tu potrzeba czasu, jeszcze pokolenia, chociaż przez to, że nie ma pod ręką babć i cioć, to znowu wiele kobiet jednak przez dłuższy czas zostaje w domu z małymi dziećmi i siłą rzeczy przejmują taką rolę w wychowaniu, jaką kiedyś miała moja babcia, a nie mama. Moja mama wróciła do pracy po trzech miesiącach, mną opiekowała się niania i rodzice tak dopasowywali pracę, żeby się „wymieniać”. W latach 70. i 80. XX wieku szczególnie w miastach mało kobiet zostawało w domu, większość szybko wracała do pracy. Teraz obserwuję wiele matek, które zostają z dziećmi do ukończenia pierwszego roku. W moich czasach tego w ogóle nieomal nie było. Związki są odzwierciedleniem tego, co się dzieje w nas. Bardzo ważne jest też to, co wnosimy do związku. Tak, ale w dużym stopniu to, co się dzieje w związkach, wynika z braku kompetencji komunikacyjnych. Jest taka anegdota lubiana wśród psychologów o zakochanej parze, która zamieszkała razem. Mężczyzna codziennie chodził po bułkę do piekarni, po powrocie kroił ją na pół i robił kanapkę – ukochanej z jej górnej części, a sobie z dolnej. W pewnym momencie ona zapytała, dlaczego tak robi, a on jej odpowiedział, że góra jest lepsza. Z jego strony miał to być dowód miłości, dawał jej to, co uważał za najlepsze. Tymczasem okazało się, że ona woli dół. I to jest doskonała metafora związku. Dajemy partnerowi coś, co uważamy za najlepsze, nie pytając go, czego naprawdę by chciał. Zobacz też: Tkwisz w toksycznym związku, bo wierzysz, że on się zmieni! Rozmowy o seksie, czyli koniec z łóżkowym tabu Jeżeli chodzi o rozmowę, to między kobietami i mężczyznami jest sporo różnic w podejściu do tego tematu. Co zrobić, żeby je zniwelować i znaleźć wspólny język? Dużo zależy od tego, skąd pochodzimy, jakie zwyczaje związane z rozmową panowały w naszym domu: czy się rozmawiało o problemach, jak na nie reagowano? Jednak niezależenie od nawyków są sytuacje, kiedy po prostu trzeba usiąść naprzeciwko siebie i porozmawiać o tym, co jest dla nas ważne. Przywołam przykład z niedawnej sesji, a spotykamy się od kilku miesięcy. Pacjent powiedział, że ostatnio zaskoczył partnerkę umiejętnością rozmowy o seksie, a kiedyś tego nie potrafił. Czyli otworzył się dzięki terapii, ale z czego wynika, że niektórzy nie potrafią mówić o tym, co dla nich ważne? Ze wspomnianego już braku kompetencji komunikacyjnych, ze wstydliwości, lęku przed oceną, nawyków. Mam też pacjenta, który wychowuje dwoje dzieci, i poradziłam mu, żeby usiedli we trójkę, wzięli kartkę i napisali, czego oczekują, czego potrzebują – żeby ustalili zasady, ale wspólnie, bo dzięki temu potem będą ich przestrzegać. Na przykład jeżeli regularnie zdarza się walka o pilota, to może trzeba ustalić dyżury, podczas których będzie wybierany film? O czym powinniśmy pamiętać, wchodząc w związek? Od przegadania na początku trzech tematów. Seksu, wartości i pieniędzy. Ktoś kiedyś powiedział, że ludzie idą szybciej do łóżka, niż zakładają wspólne konto. Spotykam pary, które są razem od 20 lat, i nie rozmawiają o wspólnym budżecie. O czym to świadczy? O lęku i braku zaufania. Zobacz też: Kryzys wieku średniego dotyka nie tylko mężczyzn. Jak go przetrwać? Rozdmuchany konsumpcjonizm i chęć posiadania tu i teraz Skupiając się na dzisiejszych czasach, czy możemy mówić o zagrożeniach dla związku, czy może one są i były te same, bo są uniwersalne? Myślę, że jednak trochę się zmieniły. Na pewno na relacje wpływa rozdmuchany konsumpcjonizm, nastawienie się na teraz, na posiadanie, ale i obraz kreowany przez media. Duże znaczenie ma nadmiar technologii: siedzenie w domu z telefonami, a nawet siadanie z telefonem do stołu. Pracowałam z parą, z którą wdrożyliśmy nawyk, że po przyjściu do domu wszyscy odkładali telefony na półkę. Stosowali się do tej zasady? Tak, bo poczuli różnicę. Mieli więcej czasu i mogli zauważać rzeczy, które się dzieją wokół. Bo byli w danym miejscu. Tak naprawdę. Tak. Owszem, można sobie pogadać przez telefon, ale nie patrzeć w niego non stop. Ale często zdarza się i odwrotna sytuacja – ludzie są w związku i nie zostawiają sobie przestrzeni ani wolności. Myślą, że trzeba wszystko robić razem, że nie można nigdzie pójść osobno. Od razu odbierają coś takiego jak zdradę. Szczególnie pokazała to pandemia, kiedy spędzaliśmy większość czasu w domu. Ja na przykład namawiałam ludzi, żeby głośno mówili, że muszą się zamknąć w drugim pokoju i pobyć samemu ze sobą. I pewnie część osób nie rozumiała takiej potrzeby? Tak i to jest jak soczewka, w której odbijają się wszystkie problemy. To, że ktoś nie chce się zgodzić, żeby ta druga osoba wyszła sama, zwykle wynika z lęków, potrzeby kontroli, stereotypów. Jak pracować nad tym? Zakładając, że jedna osoba zdaje sobie sprawę, że związek nie wyklucza posiadania przestrzeni dla siebie, że oprócz my, jestem też ja, lecz dla drugiej strony jest to trudne do przyjęcia? Szczególnie że na początku może być fajnie cały czas razem, ale na dłuższą metę jest to dość męczące. Wierzę w moc rozmowy i otwartego komunikowania się. Ale nie wtedy, gdy stoję w drzwiach, bo już nie mogę wytrzymać, a wtedy, gdy jest fajnie razem, na zasadzie: „uwielbiam być z tobą, ale czasami potrzebuję wyjść sam”. I może być tak, że taką potrzebę ma tylko jedna osoba. Zobacz też: "Nie wiem, kim jestem i co chcę robić". Czy to wypalenie zawodowe? Dalszą część wywiadu znajdziesz na następnej stronie: Jaka jest współczesna miłość? Czyli zacznijmy od rozmowy. Pamiętając, że się różnimy, jak rozmawiać, żeby spotkać się w połowie drogi? Trzeba sprawdzać, czy się dobrze zrozumiało daną osobę. I to generalna zasada dobrej komunikacji, nie tylko w związku. Na to, jak mówimy, wpływa nie tylko płeć, ale też wykształcenie, styl wychowania, temperament, historie rodzinne. Dlatego warto się dopytywać, czy rzeczywiście chodzi o to, co wydaje nam się, że zrozumieliśmy. Kolejna ważna sprawa, to uważność na drugiego człowieka. Składa się na nią wiele elementów, m.in. otwartość, empatia, mówienie o własnych potrzebach. Miłość miłością, ale bardzo ważne jest, żebyśmy się zwyczajnie lubili. Mówiłam kiedyś odnośnie rodzeństwa, że możemy swojego brata czy siostrę kochać, ale nie lubić, bo nie jest z tej samej bajki. I myślę, że w związku jest podobnie. Wrócę jeszcze do tego, jak ważne jest dbanie o drugą osobę, zaskakiwanie, robienie niespodzianek. Zabranie żony po 20 latach na romantyczny weekend, założenie najlepszych szpilek i sukienki wieczorowej do sypialni. A my często uważamy, że skoro jesteśmy razem, to będziemy zawsze, i nie musimy się starać. I kiedy znikają nam obowiązki związane z dziećmi, to nagle okazuje się, że nic nie zostaje. Ale to nie zdarzyło się nagle, taka para rozsypała się już dawno, tylko wszystko działało, bo było super zorganizowane. Ale są i pary, które mają po 80 lat, i wciąż trzymają się za rękę. Ja sama obserwowałam moich rodziców, kiedy mama była bardzo chora, ale do końca pozostała boginią dla taty. Do końca ją głaskał, jej nalewał nutridrinka do ulubionej filiżanki, a sobie kawę, pielęgnowali swoje rytuały. Doświadczyłaś pięknego obrazu miłości. Tak, i nie tylko więzi emocjonalnej, ale widziałam też ich fizyczną bliskość. Pamiętam, jak się całowali, pamiętam również, że się nie wchodziło do ich sypialni, gdy drzwi były zamknięte. To dało mi wielką siłę na całe życie. Zobacz też: „Słabo zarabia? Niech zmieni zawód! Rodzice mają 500+? Niech kupią komputer. Nie stać jej na dziecko? To niech nie rodzi!” – ten tekst powinna przeczytać każda z nas!
Olga Tokarczuk o nowej książce i przyszłości: "Świat będzie wkrótce zupełnie inny"
13 grudnia mija pierwsza rocznica odebrania przez Olgę Tokarczuk Literackiej Nagrody Nobla. Wielka polska pisarka spotkała się z fanami online i po raz pierwszy zaprezentowała swoim czytelnikom najnowszą książkę „Czuły narrator”. Opowiedziała również o tym, jak widzi najbliższą przyszłość Polski i świata.
Olga Tokarczuk nowa książka "Czuły narrator" Dokładnie rok temu Olga Tokarczuk odebrała literacką Nagrodę Nobla. „Czuły narrator”, noblowska przemowa autorki, obiegł cały świat. Przetłumaczono go na kilkadziesiąt języków, przedrukowano we wszystkich mediach. Podczas spotkania z czytelnikami online, które poprowadził prof. Ryszard Koziołek, pisarka po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowała swoją najnowszą książkę o tym samym tytule. „Czuły narrator” to zbiór 11 esejów, które wtajemniczą nas w kulisy jej twórczości. Jak teraz, rok po tym wielkim wydarzeniu, widzi świat autorka? Zapytana w rozmowie o pandemiczną rzeczywistość Olga Tokarczuk, odpowiedziała: Zobacz też: Jeśli nastąpi globalna katastrofa, książki Olgi Tokarczuk ocaleją! Olga Tokarczuk: „Dobry pisarz musi w pierwszej kolejności być dobrym” Profesor Ryszard Koziołek zauważył, że młodzi autorzy boją się czytania książek - pojawił się przesąd, który mówi o związanym z tym zanikaniu indywidualnego stylu. - Ja rozumiem ten lęk, sama go miałam. Ale to dotyczy momentu, gdy się już jest w procesie pisania, kiedy umysł zaczyna tworzyć swoją frazę, swój sposób funkcjonowania. Wtedy wdarcie się w tę przestrzeń jakiegoś Sebalda czy Kundery niszczy ten kruchy porządek umysłowy - odpowiedziała autorka. - Nie wyobrażam sobie jednak, żeby można było pisać, nie znając literatury. Wydaje mi się, że na każdą napisaną stronę tekstu powinno przypadać 10 tysięcy stron przeczytanych. Jak sama podkreśliła: dobry pisarz musi w pierwszej kolejności być dobrym, tj. uważnym czytelnikiem. Wiedzieć, co to "głód" towarzyszący procesowi lektury. A najlepszym sposobem uczenia się pisania - jest czytanie innych książek. Według autorki najważniejsza dla pisarza jest umiejętność opisywania świata, tak, jak robi to osoba opowiadająca – poprzez wejście w rolę narratora, kogoś, kto obserwuje, widzi, opisuje. Uważa, że jest to nie tylko duża i niezbędna umiejętność, ale również swego rodzaju porządek, który musimy respektować, gdy podejmujemy decyzję o byciu pisarzem. - Majaczy zmierzch czytania, z każdym kolejnym pokoleniem będzie to bardziej oczywiste, chyba, że jakaś katastrofa zlikwiduje nośniki elektroniczne i nie będzie można już wejść do gry. Ewidentnie tekst się wycofuje, wchodzi w to obraz – mówi pisarka. Uważa, że czytanie wymaga rozszerzenia swojego znaczenia. Ciągle zmieniający się świat wymaga zmian definicji, które do tej pory były oczywiste. Tekst się wycofa, pojawią się obrazy, wszystko przejdzie do kolejnego etapu, ale nadal będziemy to nazywali czytaniem, ponieważ funkcja tego procesu będzie ta sama, dzielenie się opowieścią, doświadczeniem jednostek – przyznaje. Zobacz też: Olga Tokarczuk o decyzji TK w sprawie aborcji Olga Tokarczuk o przyszłości Podjęto również temat powodów, dla których Olga Tokarczuk sama zdecydowała się na bycie pisarką i poświęcenie swojego życia na opisywanie rzeczywistości, która w gruncie rzeczy nią nie jest. - Gdy nie piszę, czuję niepokój. Mam wrażenie, że rzeczy, które mi bez pisania umykają, tracę bezpowrotnie. (…) W jakimś sensie popełniam grzech. Wzrasta ciśnienie. Czuję się zmuszona do tego, by zająć się tą pracą – tłumaczyła autorka. Nazwała swoją motywację do pisania „wampiryczną”. Artystka zwróciła również uwagę na zmiany, które nas wszystkich czekają. Zmiany pandemiczne? Też. Ale przede wszystkim na zmianę pokolenia, które bardzo różni się od poprzednich – odrzuca konsumpcjonizm, bardziej świadome swojego życia, niewrażliwe na tematy tabu. Olga Tokarczuk zdaje się być zachwycona wydarzeniami, które miały miejsce w Polsce w ostatnich miesiącach. Strajk Kobiet był dla niej dowodem błyskotliwości młodego pokolenia, które pełne jest poczucia humoru i zgryźliwej ironii. Zobacz też: Louise Gluck - kim jest laureatka literackiej Nagrody Nobla 2020?
Za nami dziewiąta edycja Global Mentoring Walk - międzynarodowej inicjatywy wspierającej kobiecą przedsiębiorczość
Spacer Już po raz dziewiąty odbył się GLOBAL MENTORING WALK w Polsce. W warszawskiej edycji Spaceru wzięło udział 107 par mentoringowych. Tego samego dnia Mentoring Walk odbył się w ponad 150 miastach na całym świecie.
Global Mentoring Walk - 9 edycja za nami Global Mentoring Walk jest to niezwykły spacer, który odbywa się w wielu krajach na całym świecie, z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet,. W Polsce od 2012 roku. Idea Global Mentoring Walk jest bardzo prosta: podczas wspólnego spaceru uznani liderzy spotykają się z kobietami, które do tej roli aspirują. Lider doradza i wspiera swoją podopieczna. Dyskutują na temat swoich wyzwań zawodowych i dzielą się doświadczeniami, budując relację Mentor-Mentee. Ta relacja często nabiera charakteru długofalowego, a obie strony utrzymują regularny kontakt i kontynuują proces mentoringu we własnym zakresie. W rolę Mentorów wcielili się wybitni Liderzy i Liderki oraz Najwyższa Kadra Zarządzająca, reprezentująca zarówno świat biznesu jak i organizacji społecznych. W rolę Mentees wcieliły się kobiety, wyłonione w procesie rekrutacji, które chcą zmieniać świat oraz swoją rzeczywistość na lepszą, dla siebie i innych. Kto został mentorem tegorocznej edycji GMW? W tym roku do grona mentorów dołączyli m.in. Janusz Piechociński - Wicepremier i Minister Gospodarki RP w latach 2012-2015, Siti Nugraha Mauludiah - Ambasador Indonezji w Polsce, Jarosław Kuźniar -Onet Rano, Mateusz Damięcki - Aktor, Agnieszka Gozdyra - Polsat, Joanna Horodyńska - stylistka, Kate Frydrych, Thomas Brugnatelli - dyrektor generalny Hotelu Raffles, , Zuzanna Głowacka, Jonathan Bury - Goldman Sachs, Ewa Krakowiak-Piątnicka -JP Morgan, , Marzena Michela Singh - Fashion Post, Magdalena Raszkowska-Kaczmarek- Citi Handlowy oraz wielu innych przedstawicieli kadry zarządzającej świata biznesu, kultury i polityki. Wśród spikerów na scenie Teatru Królewskiego pojawili się: Pani Jolanta Kwaśniewska, Pierwsza Dama w latach 1995 – 2005, Urszula Dudziak, wybitna wokalistka jazzowa, Bix Aliu, charges d’affaires Ambasady Stanów Zjednoczonych, a część oficjalną zamknął koncert młodej pianistki Julii Łozowskiej. Naszymi Partnerami wydarzenia w tym roku byli: Partner Główny - City Handlowy oraz Partnerzy Strategiczni - Muzeum Łazienki Królewskie, i Nationale Nederlanden. Z kolei Marta Pokutycka – Mądrala, Dyrektor Komunikacji Korporacyjnej, Rzecznik Prasowy Nationale Nederlanden – Partnera Strategicznego GMW tak komentuje, dlaczego firma zdecydowała się wspierać projekt kierowany dla kobiet, które chcą się rozwijać: Partnerzy Wspierający: Goldman Sachs, GE Healthcare, Dell Technologies, JP Morgan, Klub SheXO by Deloitte, Fundacja Sukces Pisany Szminką, Wydawnictwo Agora, Digital University, Intercontinental, King Makers Ambasada Holandii, Ambasada Indonezji, Ambasada Izraela, Ambasada Kanady, Ambasada, Korei, Ambasada Niemiec, Ambasada Stanów Zjednoczonych, Ambasada Szwajcarii, Ambasada Węgier Partnerzy medialni: Kobieta.pl, Elle, Newsweek, Fashion Post, Forbes, Forbes Women, Wysokie Obcasy, Onet. -- O inicjatywie: Skąd pomysł na Global Mentoring Walk? Zupełnie spontanicznie wpadła na niego założycielka i była Prezes Oxygen Media – partnerka biznesowa Oprah Winfrey – Geraldine Laybourne. Wypełniony od rana do nocy grafik nie pozwalał jej spotykać się ze wszystkimi kobietami, które chciały się od niej uczyć i korzystać z rad. Zamiast odmawiać, zaproponowała żeby dołączyły do jej codziennego spaceru i tak wspólne spacery stały się praktyką, która zainspirowała świat. Vital Voices Chapter Poland reprezentuje międzynarodową organizację Vital Voices Global Partnership, którą w 1997 roku założyły Hillary Clinton i Madeleine Albright. Ówczesna Pierwsza Dama Ameryki i była Sekretarz Stanu chciały wspierać kobiety w imię zasady, że „prawa człowieka to prawa kobiet, a prawa kobiet to prawa człowieka”.
Marianne Pfeffer i Klaudia Peres autorki książki "Nienasycone": "kobiety w kuchni nie są brane na serio" [WYWIAD]
"Nienasycone" to czternaście portretów niezwykłych kobiet, a zarazem wielka podróż kulinarna przez kraje i epoki. Na wysmakowanych zdjęciach autorki wcielają się w role postaci takich jak Maria Antonina, Frida Kahlo, Coco Chanel czy Sophia Loren i do każdej z nich dobierają po kilka przepisów w odpowiednim stylu. Na dodatek obie autorki są zabawne, sypią pomysłami z rękawa i dużo wiedzą o kobietach w kuchni.
Jak smakuje codzienność królowej ? Czym poczęstować słynną pisarkę? Co schrupałaby do kawy gwiazda kina jak Marylin Monroe? Od makaroników Marii Antoniny aż po burgery dla Bjork - “Nienasycone” to wyjątkowy zbiór przepisów na rozmiate okazje i nastroje, równie inspirujących i różnorodnych jak osobowści ich bohaterek. O tym jak trudno było wybrać czternaście kobiecych postaci z dziesiątek ikonicznych kobiet, które zapisały się na kartach historii, o feminizmie w kuchni i poza nią oraz m.in. o wielkiej pasji, której były w stanie poświęcić kilka lat swojego życia – rozmawiam z Norweżką Marianne Pfeffer Gjengedal i Polką Klaudią Igą Peres. Cześć dziewczyny, możecie opowiedzieć czym się zajmujecie na co dzień, prócz pisania wyśmienitych książek? Marianne: Jestem Marianne Pfeffer Gjenhedal. Na co dzień stylizuję jedzenie, pracuję w reklamie, mieszkam w Oslo z dwójką dzieci I super mężem. Klaudia: Klaudia Peres dzień dobry. Jestem fotografką jedzenia, tzw. artystką kulinarną. Z Marianne poznałyśmy się na jednym z planów zdjęciowych do reklamy. Szybko zdecydowałyśmy, że chcemy razem zrobić jakiś ekstra projekt, coś bardzo naszego, inspirującego i dotyczącego sztuki. Pomyślałyśmy więc, że może warto nadać naszym artystycznym wizjom głębsze znaczenie, jakąś ideę – tak postawiłyśmy na portrety ważnych kobiet, połączone z jedzeniem. Jesteście tzw. Food lovers? Klaudia: Oj tak, totalnie “the foodies”! W domowym zaciszu gotujecie? Marianne: Tak, zdecydowanie kiedy tylko mam trochę wolnego czasu, gotuję sporo. Dużo piekę, gotuję dla moich przyjaciół i rodziny, testuję wszystkie przepisy, które przychodzą mi do głowy. Wiele z przepisów w “Nienasyconych” jest dopracowanych w domu. Klaudia: Marianne jest wyjątkowo utalentowana, a ja zawsze chciałam dobrze gotować i nigdy mi to z jakiegoś powodu nie wychodziło… Dopiero kiedy poznałam Marianne, dała mi kilka naprawdę niezawodnych przepisów z norweskiej kuchni np. na bułeczki cynamonowe, które robię co sobotę. Najfajniejsze w gotowaniu jest dzielenie się – z sąsiadami, rodziną. Co tydzień, kiedy zrobię bułeczki, częstuję nimi sąsiadów. Marianne: Co więcej, jedzenie ma tyle szerokich znaczeń, to jest coś, z czym każdy może się w jakiś sposób indentyfikować. Nie ma znaczenia, czy jesteś na diecie, czy jesteś weganką, a może mieszkasz w Indiach, Południowej Afryce, czy Skandynawii. To jest cała idea, która stoi za książką “Nienasycone”. Chodzi o podróż w czasie oraz przestrzeni, wyobrażenie sobie jak wyglądał jadłospis wszystkich tych fantastycznych kobiet z różnych części świata. One przecież, mimo całego swojego sukcesu, też miały tzw. zwykłe życie – jadły śniadania, chodziły na imprezy, zdarzało im się być na kacu, wyjść na coś do jedzenia z przyjaciółmi. Kulinaria są takim genialnym narzędziem do łączenia światów. Co robiłyście z tymi wszystkimi pięknymi jedzeniowymi kompozycjami, po sesji zdjęciowej? Marianne: Food wasting to pojęcie dla nas totalnie obce – tworzymy coś, gotujemy, ozdabiamy, fotografujemy i później wszystko zjadamy. Brzmi jak prawdziwa praca marzeń (śmiech) Spośród wielu wspaniałych, wpływowych kobiet w historii wybrałyście swoją czternastkę do “Nienasyconych”. Dlaczego wcieliłyście się właśnie w te bohaterki? Jaki był klucz doboru? Klaudia: Cały proces tworzenia książki zajął nam jakieś pięć lat. Zdajemy sobie sprawę, że istnieją dziesiątki, setki genialnych kobiet, które warto byłoby wymienić na łamach “Nienasyconych”, ale musiałyśmy zdecydować, bo trzeba było już powoli kończyć prace nad publikacją. Chciałyśmy na przykład umieścić jeszcze Marię Curie Skłodowską na kartach tej książki, wcielić się w jej postać, ale zwyczajnie - zabrakło nam już na to czasu. Kluczem doboru były nasze osobiste odczucia, fakt, czy w jakiś sposób utożsamiamy się z daną postacią. Czytałyśmy książki o Mary Poppins autorstwa Pameli Travers, uwiebiałyśmy dziewczyńskie postaci z książek Astrid Lindgren, zawsze kochałyśmy Fridę Kahlo i ceniłyśmy jej dorobek. Choć żadna z nich nie była słodką dziewczynką i czarno-białą postacią. Marianne: Do odtworzenia każdej kobiety-ikony przygotowywałyśmy się przez wiele tygodni, czasem kilka miesięcy. Musiałyśmy więc bardzo je lubić, jak inaczej mogłybyśmy się w nie wcielać przez tyle czasu? Na zdjęciach chciałyśmy oddać szacunek, hołd tym właśnie kobietom, poczuć dokładnie to, co one mogły czuć, wczuć się w postać bez reszty. A jak wyglądała sam proces “wczuwania się” w daną postać kobiecą? Jak zostałaś m.in. Fridą Kahlo Marianne? Klaudia: Frida Kahlo to moja ukochana bohaterka tej książki. I nasza pierwsza sesja stylistyczno-jedzeniowa. Na początku dowiedziałyśmy się co nie co o kuchni w domu Kahlo, o meksykańskich przekąskach, którymi obdarowywała innych. Potem zaczęłyśmy szukać modelki… aż w końcu okazało się, że Marianna mimo braku fizycznego podobieństwa, powinna totalnie zostać Fridą. To była doskonała zabawa – każda kobieta powinna od czasu do czasu dać sobie prawo do wystrojenia się, bycia tym, kim aktualnie ma ochotę być. Po portretach przyszedł czas na dopracowanie przepisów z kuchni Fridy, wystylizowanie dań i napisanie dobrej biograficznej noty. Marianna: Byłam wcześniej w Casa Azul, domu Fridy w Meksyku i wiedziałam, że to może być nie lada wyzwanie. Oddać tak bogatą kulturę i dorobek w naszych sesjach zdjęciowych, stylizacji. Nie tylko z Fridą nie było łatwo, prawda? Którą z postaci kobiecych wymagała najwięcej? Marianne: Na początku Marylin Monore wydawała się super trudna do odegrania. Odrobinę specyficzna, mocno seksi. Patrzenie w obiektyw aparatu z miną “resting bitch face” i jednocześnie bycie tak seksowną jak Monroe, było szalenie trudne. Sama Marylin się w tych swoich rolach trochę pogubiła… Ona na co dzień była zupełnie inną kobietą, niż jej filmowe postaci, które znała szeroka publiczność. Miała jednak doskonałą umiejętność kontrolowania image. A która z postaci była super łatwa, a odegranie jej przyszło Wam totalnie naturalnie? Marianne: Cóż, najprościej było mi odegrać rolę norweskiej zdobywczyni nagrody Nobla w literaturze, Sigrid Undset. Genialna kobieta, bardzo silna, bardzo złożona. Na zdjęciu miała wyglądać na nieszczęśliwą, zamyśloną. Portret zrobiłyśmy bardzo naturalnie, akurat w czasie, w którym odszedł ktoś bardzo mi bliski. Bez specjalnego makijażu, fryzury, pewnego jesiennego ranka w Norwegii, z całym wachlarzem emocji wypisanym na twarzy. Czy uważacie, że Wasza książka może dołożyć cegiełkę do ruchu feministycznego w branży kulinarnej? Zdominowanej przez mężczyzn? Marianne: Nasza książka jest bardziej projektem artystycznym, nie rozpatrujemy jej w kategorii branży kulinarnej. Na pewno jednak coś w tym jest – są ogromne nierówności. Mężczyzn szefów kuchni się gloryfikuje, pokazuje na okładkach magazynów wystylizowanych jak rockowe gwiazdy. A kobiety? Zazwyczaj zatrzymują się na etapie blogerek jedzeniowych i stylistek jedzenia. Wciąż uważane za zbyt “słabe” do ciężkiej pracy w restauracyjnej kuchni. Zbyt mało wyedukowane w temacie, bez szans na gwiazdkę Michelin… Muszę przyznać, że te kilka lat ciężkiej I kreatywnej pracy przekułyście w przepiękne dzieło literackiej sztuki. Album, który warto mieć. Będziecie działać dalej? Wybierzecie kolejne kobiety warte portretu? Klaudia: Dzięki, że to mówisz, bo “Nienasycone” to de facto całe pięć lat naszego życia. Myślę jednak, że zarówno Marianne jak i ja sama, potrzebujemy małej przerwy. Musimy skupić się na chwilę na czymś innym, żeby złapać nową perspektywę. Marianne pisze swoją książkę kucharską, stylizuje na pełen etat, ja też skupiam się na kilku nowych rzeczach. Oczywiście jednak marzymy o tym, żeby za jakiś czas wrócić do naszych kobiet-ikon.
6 nawyków, które musisz wprowadzić w życie, żeby odnieść sukces
Która z nas nie ma ambicji, żeby odnieść w życiu sukces? Okazuje się, że warto wprowadzić w życie nawyki, które sprawią, że będziemy kobietą sukcesu.
Jak odnieść sukces? Sukces dla każdej z nas może oznaczać coś innego. Może to być sukces zawodowy, zdanie trudnego egzaminu, podwyżka w pracy, szczęśliwa rodzina. Pamiętajmy, że na życiowy sukces składa się wiele małych sukcesów. To sprawia, że czujemy się lepiej, a nasze poczucie wartości rośnie. Osoby odnoszące sukces są szczęśliwsze i stawiają sobie nowe cele. Nie spoczywają na laurach, tylko robią wszystko, żeby dalej się rozwijać i podnosić poprzeczkę. Każda z nas powinna zadać sobie pytanie: "Co dla mnie jest sukcesem?", "O czym tak naprawdę marzę i co mnie uszczęśliwi?" Jeśli i ty chcesz do osób odnoszących życiowy sukces poznaj nawyki, które ci w tym pomogą.
Zuzana Czaputova: kim jest kobieta, która została pierwszą w historii prezydent Słowacji?
Zuzana Czaputova będzie pierwszą kobietą na stanowisku prezydenta Słowacji. Prawniczka uważa, że Słowacja potrzebuje zmian. O wygranej Zuzany Czaputovej rozpisują się zagraniczne media.
Zuzana Czaputova prezydentem Słowacji Zuzana Czaputova wygrała wybory na prezydenta Słowacji. 45-letnia prawniczka będzie pierwszą w historii kobietą na tym stanowisku. Czaputova w II turze wyborów oficjalnie zdobyła 58,4 proc. głosów i tym samym pokonała wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej Marosza Szefczovicza. "Cieszę się nie tylko z wyniku, ale też z tego, że można nie ulegać populizmowi, mówić prawdę i nie używać agresywnej retoryk" - powiedziała po zwycięstwie Zuzana Czaputova. Marosz Szefczovicz pogratulował Czaputovej zwycięstwa i przesłał jej kwiaty, bo jego zdaniem pierwsza kobieta prezydenta jak najbardziej na to zasługuje. "Powiedziałem jej, że ma teraz przed sobą wielką odpowiedzialność, bo stała się głową państwa" - dodał Szefczovicz. Zuzana Czaputova: kim jest nowa prezydent Słowacji? Zuzana Czaputova do niedawna była prawniczką, niezwiązaną z polityką. Największy rozgłos zyskała dzięki walce przeciwko nielegalnym wysypisku śmieci. Sprawa ta ciągnęła się przez 14 lat. Zuzana Czaputova została uhonorowana nagrodą Goldmana, która jest nazywana Noblem obrońców środowiska. "Za sensowną uważam pracę, która służy czemuś ważnemu. Tematyka ochrony środowiska jest bliska podstawowym problemom, takim jak zdrowie i życie. Dlatego też jako prawniczka zaczęłam zajmować się tą tematyką" - mówiła kiedyś lokalnej gazecie. Zuzana Czaputova współpracowała także ze stowarzyszeniem Via Iuris, które wspiera obywateli w obronie ich praw i we współdecydowaniu o sprawach publicznych. W 2017 roku Czaputova przystąpiła do powstającej partii - Postępowej Słowacji i została jej wiceprzewodniczącą. Po przejściu do drugiej tury wyborów prezydenckich, zrezygnowała z tej funkcji. Na początku kampanii prezydenckiej, sondaże dawały jej ok. 10% poparcia, jednak po rezygnacji naukowca Roberta Mistrik, który poparł kandydaturę Czaputovej, jej notowania zaczęły iść w górę. W debatach i podczas spotkań z wyborcami Zuzanna Czaputowa mówiła o konieczności zmian na Słowacji. Wiązało się to między innymi z zabójstwem słowackiego dziennikarza śledczego Jana Kuciaka oraz jego narzeczonej, które miało miejsce w ubiegłym roku. Na ulice Słowacji wyszli ludzie, którzy protestując zarzucali władzom współodpowiedzialność za jego śmierć. Prywatnie Zuzana Czaputova jest po rozwodzie i wychowuje dwie córki. Zuzana Czaputova prezydentem Słowacji: rozpisują się o tym zagraniczne media O Zuzannie Czaputovej rozpisuje się zagraniczna prasa. Amerykański "Wall Street Journal" tak pisze o nowej prezydent Słowacji: "Prawniczka angażująca się w ochronę środowiska (...) popierała prawa osób homoseksualnych w kraju z minimalnym poparciem dla małżeństw jednopłciowych i przekonywała, że Słowacja ma obowiązek pomóc swoim europejskim sąsiadom poprzez przyjmowanie uchodźców." Z kolei "New York Times" dodaje, że zwycięstwo Czaputovej to "tryumf polityki innego rodzaju". - "Walne zwycięstwo w drugiej turze wyborów dało nadzieję partiom opozycyjnym w regionie, że być może dochodzi właśnie do zwrotu przeciwko etnicznemu nacjonalizmowi i populistycznym ruchom, które doszły do władzy w ostatnich latach." Brytyjski "Financial Times" zauważa, że wygrana Zuzanny Czaputovej to ważny sygnał dla Europy Środkowej. "Wygrana Czaputovej to ważny sygnał dla Europy Środkowej, u której od dłuższego czasu słychać źle. To sygnał, że te kraje nie zagubiły zachodnich wartości i że niektóre z nich wciąż walczą. To znak pewnego przesunięcia ku tej części Słowacji, która desperacko chce być krajem zachodnim, nie tylko zamożnym, ale także zachodnim. (Czaputova) jest symbolem tego, że ta walka trwa i najpewniej będzie trwała latami" - czytamy w dzienniku "Financial Times". Zuzana Czaputova zastąpi na stanowisku prezydenta Słowacji Andreja Kiskę, proeuropejskiego biznesmena, który wygrał wybory w 2014 roku będąc podobnie jak Czaputova spoza kręgu politycznego.
Kobiety, które zmieniły świat: Polka numerem jeden na liście!
BBC History wytypowało 100 kobiet, których dokonania zmieniły oblicze świata. Na pierwszym miejscu znalazła się Polka i laureatka nagród Nobla Maria Skłodowska Curie. Kto jeszcze jest na liście?
Polka najbardziej wpływową kobietą, która zmieniła świat według BBC History 10 ekspertów różnych dziedzin (siedmiu kobiet i trzech mężczyzn) miało dla magazynu BBC History wskazać 100 kobiet, które według nich zmieniły oblicze świata swoimi dokonaniami. Potem ranking ustawili czytelnicy, którzy głosowali na swoje historyczne kandydatki. Zdecydowanie na prowadzenie wysunęła się wybitna polska badaczka i odkrywczyni, Maria Skłodowska Curie, która wyprzedziła m.in. Matkę Teresę czy Królową Ludzkich Serc księżną Dianę. Skłodowska Curie została uhonorowana za "niezwykły wachlarz osiągnięć". Kto jeszcze znalazł się na liście 100 najbardziej wpływowych kobiet świata, które zmieniły bieg historii? M.in. Rosa Parks, działaczka na rzecz prawa człowieka, która walczyła z segregacją rasową czy Margaret Tatcher. W galerii znajdziecie pierwszą dziesiątkę, kobiety górą! Pozostała dziesiątka to: Eleonora Akwitańska Maria z Nazaretu Jane Austen Boudicca Księżna Diana Amelia Earhart Królowa Wiktoria Josephine Butler Mary Seacole Matka Teresa