5 rzeczy, których na pewno nie wiedzieliście o Gruzji
Co powinno przekonać cię do wybrania się do Gruzji? Na pewno smak gruzińskich upalnych wieczorów, gościnność ludzi, regionalne przysmaki i nadmorskie kurorty jak np. w osławionym piosenką Batumi. Znalazłyśmy 5 innych mniej oczywistych powodów, dla których warto odwiedzić Gruzję.
W tym artykule: 5 rzeczy, których na pewno nie wiedzieliście o Gruzji Enoturystyka Królowa jest tylko jedna „Batumi, ech Batumi/Herbaciane pola Batumi" Gdzie leży „Zielony Przylądek” Gruzji? Demna Gvasalia - od uchodźcy po guru w świecie mody 5 rzeczy, których na pewno nie wiedzieliście o Gruzji Gruzja to kraj, w którym łatwo się zakochać. Ma swoje przejścia, skomplikowaną historię i rany, a mimo to jest w nim coś uzależniająco świeżego i szczerego. To perła Kaukazu i nasz ostatni turystyczny crush. Wśród najpopularniejszych kurortów i oczywistych urlopowych wyborów, Gruzja błyszczy jak prawdziwy diament. Intryguje, bo przypomina, że w podróżowaniu chodzi o odkrywanie i poznawanie nowego, a często samego siebie. Enoturystyka Nie każdy wie, że enoturystyka, to bardzo popularne słowo w kontekście Gruzji. Oznacza turystykę winiarską - nową, ale dynamicznie rozwijającą się gałąź turystyki, która polega na podróżowaniu śladem dobrego wina. Brzmi jak marzenie? Dokładnie tak jest, bo to podróż, w której nie chodzi tylko o cel, ale o drogę. Bo dla Gruzinów picie wina to cała kultura – od historii, miejsca produkcji, techniki dojrzewania trunku według dawnych tradycji, po trwające bez końca toasty. Enoturystyka to alternatywny sposób na poznanie ukrytych miejsc i historii rodzinnych winnic. To trwające godzinami celebracje w najpiękniejszych zakątkach Gruzji, poznawanie lokalnych zwyczajów, degustacje regionalnych dań. Zaskoczy cię suto zastawiony stół i talerze z kolejnymi przysmakami ustawiane w piętra (gdy brakuje już miejsca), wino o smaku słońca i pocałunków dobrane do okazji i rodzaju toastu czy choćby właśnie ciągnące się w nieskończoność toasty. Możesz liczyć na towarzystwo chętne do długich rozmów, które bez skrępowania przysiądzie się do twojego stolika, a przy odrobinie szczęścia zanuci jedną z tradycyjnych rzewnych pieśni o miłości, kraju lub winie - bo to 3 najważniejsze wartości dla Gruzinek i Gruzinów. Królowa jest tylko jedna Czy wiesz, że największa szachistka pochodzi z Gruzji? Nona Gaprindaszwili zdobyła 25 medali olimpijskich i 5 tytułów mistrzyni świata. To pierwsza kobieta z tytułem arcymistrza przyznanym przez Międzynarodową Federację Szachową. 81-letnia dziś Nona wygrywała zarówno z kobietami, jak i mężczyznami. O gruzińskiej arcymistrzyni zrobiło się znów głośno w związku z aferą z Netfliksem. Szachistka złożyła pozew, w którym oskarżyła słynną platformę streamingową o zakłamywanie historii. W bijącym rekordy popularności serialu „Gambit królowej” pada fałszywa informacja o tym, że Nona Gaprindaszwili nigdy nie mierzyła z mężczyznami. Tymczasem Gruzinka nie tylko grała z mężczyznami, ale dawała im porządny wycisk. Twórcom produkcji nagrodzonej Emmy za swoją ignorancję przyjdzie słono zapłacić. Bo choć skończyło się na ugodzie, której warunki nie zostały upublicznione, to pokazuje tylko, że z Gruzinkami się nie zadziera. „Batumi, ech Batumi/Herbaciane pola Batumi" „Batumi, ech Batumi/Herbaciane pola Batumi/Cykadami dźwięczący świt” – te słowa jest w stanie zanucić każdy przypadkowy przechodzień w Gruzji. Jak to możliwe? Okazuje się, że sława piosenki Filipinek z lat 60. dotarła również nad Morze Czarne. Czy zastanawialiście się, gdzie są osławione w piosence „herbaciane pola”? Wino, jedzenie, ale czy herbata też jest flagowym produktem eksportowym Gruzji? Okazuje się, że historia gruzińskiej herbaty jest niezwykle interesująca. View oEmbed on the source website Zarówno pojawienie się herbaty na ziemiach gruzińskich, jak i zniknięcie jej leżało w rękach Imperium Rosyjskiemu (które od końca XVIII panowało na południowym Kaukazie). Według jednych źródeł pierwszy krzak herbaty Rosjanie zasadzili na Krymie w 1817 roku, chcąc wykorzystać subtropikalny klimat podbitych ziem do upraw ulubionego napoju, którego import był wówczas niezwykle drogi. Bowiem u progu XIX wieku potentatami i głównymi eksporterami upraw herbaty byli Chińczycy i Anglicy. Inne legendy mówią o schwytanym do niewoli podczas wojny krymskiej (1853-1856) angielskim oficerze, który zakochał się w Gruzince, osiadł w Adżarii i założył plantację herbaty, której techniką uprawy podzielił się właśnie z Rosjanami. Źródła mówią jednak, że historia gruzińskiej herbaty zaczęła się wraz z zaproszeniem przez bogatego kupca, Konstantyna Popowa, mistrza upraw herbaty z południowych Chin - Liu Ziun Czou, który przeniósł całą swoją wiedzę i przyczynił się do rozwoju lokalnego przemysłu herbacianego. Zaczął w 1895 roku od 8 kg herbaty, by w kilka lat stworzyć prawdziwe herbaciane imperium. Czasy radzieckie zniszczyły jednak lata ciężkiej pracy gruzińskich plantacji herbacianych. Chcąc odciąć się od dostaw z Chin w gruzińskiej ZSSR postawiono na masową produkcję herbaty, nie dbając o jej jakość. Stawiano na ilość, co odbiło się na marce, jaką stał się ten produkt na rynku międzynarodowym. Tej decyzji przeciwstawiał się sam Liu Ziun Czou, przez co ostatecznie odrzucił propozycję obywatelstwa i powrócił do Chin. Gruzińska herbata stała się potem określeniem na towar gorszej jakości. Dziś znów lokalni plantatorzy próbują przywrócić dawną legendę i choć skalą trudno porównać to do 67 tys. hektarów „herbacianych pól Batumi” epoki radzieckiej, to jakość przypomina tę z czasów chińskiego mistrza. W regionie Adżarii powoli powstają rodzinne przedsiębiorstwa, gdzie proces produkcji i zbioru (czyli przede wszystkim ręcznie) odbywa się zgodnie z poszanowaniem tradycyjnych metod obróbki liści. Gdzie leży „Zielony Przylądek” Gruzji? Gruzja to świetny wybór na wakacyjne wypady, urlop z rodziną czy sporty wodne. Mianem turystycznego Eldorado, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie, nazywa się Batumi, leżące w pięknej Adżarii. 9 km od stolicy regionu znajduje się za to Ogród Botaniczny Batumi, który jest największym ogrodem w regionie Kaukazu. Zajmuje powierzchnię ponad 108 hektarów, a wejście do niego to przeżycie równe wkroczeniu do baśniowej Narnii. Nie bez przypadku miejsce to nazywane jest również Mtsvane Kontskhi, czyli "Zielony Przylądek". View oEmbed on the source website Nie jesteście wielkimi fanami poznawania tajników flory? Uwierzcie więc na słowo, że to miejsce buchające subtropikalną roślinnością oczarowuje wszystkich swoich gości, nawet największych niedowiarków. Krajobraz rozpościerający się z punktów widokowych zapiera dech w piersiach, tak jak roztaczające swój upojny urok zapachy – róż, cytrusów, bambusów, ponad stuletnich magnolii czy liści drzewa kamforowego, które po roztarciu rękach pozostawiają zapach kamfory na długo. Podobno w Ogrodzie Botanicznym w Batumi znajduje się ponad 2000 różnych rodzajów roślin! Demna Gvasalia - od uchodźcy po guru w świecie mody To właśnie z Gruzji pochodzi projektant mody, który stworzył modowe imperium, najpierw z kultową już marką Vetements, a obecnie tworząc dla Balenciagi. Pokaz Vetements jesienią 2015 roku, który odbył się w gejowskim klubie Le Depot w Paryżu, stał się w kilka dni totalną sensacją. Prace Demny The Independent określiło jako „najbardziej radykalną rzeczą w paryskiej modzie od ponad dekady”. Pojawienie się na wybiegach modelek w jego projektach totalnie odmieniło branżę – powrót trendów z lat 90. i estetyki sowieckiego stylu ubierania, to właśnie zasługa Demny Gvasalia. Gruzin stał się propagatorem mody wschodnich krajów, a zachód aż zachłysnął się od nadmiaru świeżego powietrza, jakie wprowadził do branży mody ten urodzony w Tibilisi projektant.
Monika Witkowska o kobiecej stronie himalaizmu: "Bycie kobietą zdobywającą szczyty jest fajne, ale nie jestem za tym, żebyśmy miały w górach taryfę ulgową" [WYWIAD]
Monika Witkowska – podróżniczka, himalaistka, żeglarka, dziennikarka i przewodniczka wypraw trekkingowych. Jest autorką wielu książek, w których relacjonuje swoje wyprawy. Rozmawiamy z Moniką o nowej książce „Broad Peak. Darowane życie” oraz o kobiecej stronie himalaizmu chwilę przed kolejną wyprawą.
W tym artykule: Monika Witkowska: "Nie jestem za tym, żebyśmy miały w górach taryfę ulgową" Ile czasu potrzeba, by zorganizować wyprawę na ośmiotysięcznik tysięcznik? Kobieta-himalaistka mówi o tym, co jest natrudniejsze w organizacji wyprawy Pakistan oczami kobiety: jakie są różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn? Monika Witkowska: "Byłoby inaczej gdybym była mężczyzną. Gdyby to był układ facet – facet to działałoby to inaczej" Wyprawa na Broad Peak: wspomnienia Moniki Witkowskiej Co znajduje się w plecaku himalaistki? Co jedzą himalaiści? Monika Witkowska o tym, czy na na ośmiotysięczniku jest miejsce na kobiecość? AKTUALIZJACJA, 22.07.2022: Monika Witkowska zdobyła K2 Monika Witkowska: "Nie jestem za tym, żebyśmy miały w górach taryfę ulgową" Spotykamy się przed Twoją kolejną wyprawą – tym razem na K2. Wiem, że ekipa miała problem z otrzymaniem wiz. Czy zawsze przed wylotem są takie trudności? W przypadku Pakistanu problemy z wizą są standardem - taki to „urok” tego kraju. Ja wizę już dostałam, ale pół ekipy jeszcze jej nie ma, tak więc agencja zdecydowała o przesunięciu wylotu. W przeciwieństwie do poprzedniej wyprawy na Broad Peak, gdzie dużo rzeczy od samego początku układało się pechowo, to przygotowania do wyprawy na K2 idą zadziwiająco dobrze. Mam nadzieję, że limit pecha jest wyczerpany i jestem optymistycznie nastawiona. Bardzo się z tej wyprawy cieszę, bo jest spełnieniem moich wieloletnich marzeń. W górach nie jest tak, że jak marzę o szczycie to on jest zagwarantowany na 100%. Wiem, że ze swojej strony dołożyłam wszelkich starań i wysiłku, żeby zwiększyć sobie szanse. Zakładam optymistyczny wariant. Jadę z nastawieniem, że nic za wszelką cenę. Ile czasu potrzeba, by zorganizować wyprawę na ośmiotysięcznik tysięcznik? Ile trwa zorganizowanie takiej wyprawy? Przeciętna wyprawa na ośmiotysięcznik trwa półtora do dwóch miesięcy. Przy moim podróżniczym podejściu do wypraw dodaję sobie trochę czasu, żeby coś jeszcze przy okazji zobaczyć. Na miejscu, z pobytami w bazie, kiedy się czeka na pogodę to trzeba liczyć miesiąc z jakimś haczykiem. Natomiast przygotowanie to praca, którą trudno przełożyć na jakieś ramy czasowe. Przygotowania zaczynają się o wiele wcześniej? Rzeczywiście, to długie miesiące. Chodzi przede wszystkim o przygotowania kondycyjne, co jest nieprzeliczalne i zabiera mnóstwo czasu. Ja teraz przed K2, praktycznie codziennie albo co drugi dzień spędzam dwie godziny na siłowni. Przy moim napiętym grafiku to jest bardzo trudne do wykrojenia, ale bez tego kondycji się nie zrobi. Czasem mam ochotę odpuścić trening, ale potem mi zabraknie te sto metrów do szczytu albo niedostatek sił może zaważyć na moim zdrowiu czy życiu. Treningi są strasznie czasochłonne. Ekwipunek Moniki Witkowskiej przygotowany do wyprawy na K2 / fot. Instagram Moniki Witkowskiej @monika_around_the_world Aleksander Doba zmarł podczas zdobywania Kilimandżaro. „Dla niego niemożliwe nie istniało” 22 lutego, podczas zdobywania „Dachu Afryki” zmarł Aleksander Doba. Miał 74 lata. Wybitnego podróżnika w mediach społecznościowych żegna Martyna Wojciechowska. Kobieta-himalaistka mówi o tym, co jest natrudniejsze w organizacji wyprawy Co jest najtrudniejsze w organizacji wyprawy? Jest mnóstwo papierkowej roboty. Dla mnie koszmarem są wszelkie sprawy związane z szukaniem finansowania. Szukanie sponsorów to niezwykle czasochłonna droga przez mękę i marzyłaby mi się sytuacja, kiedy mogłabym sama w pełni sponsorować swoje wyprawy. Oczywiście to i tak w dużej mierze są moje pieniądze. Korzystasz z pomocy agencji górskich? Wszyscy korzystają z pomocy agencji, nawet najlepsi wspinacze świata. Samodzielne organizowanie wyprawy nie wchodzi w ogóle w rachubę. Chociażby ze względu na to, że byłoby to nieopłacalne, zwłaszcza w przypadku Pakistanu. Nawet nie wiadomo, jakie zezwolenia dokładnie trzeba załatwić. To nie jest tylko zezwolenie na wspinanie, ale mnóstwo dokumentów związanych z przebywaniem w strefie przygranicznej. Tym się zajmuje lokalna agencja, ale z nią się też bardzo długo negocjuje. Każdy punkt w umowie ma przeliczenie na pieniądze. Wszystko trwa i trwa… W Pakistanie często można usłyszeć hasło „Inszallah”, czyli wszystko w rękach Allaha. To jest takie słowo wytrych i potrafi Europejczyka naprawdę wyprowadzić z równowagi. Trudno jest coś zaplanować i zorganizować. To oznacza mniej więcej – zajmiemy się twoją sprawą albo się nie zajmiemy… Twoje książki mają charakter dziennika. Kiedy znajdujesz czas na pisanie? Blog, który prowadzę na wyprawie jest podstawą książki. Nie jestem w stanie wymyślić fabuły po powrocie i pamiętać dokładnie, co się działo. Nie mam aż tak rozwiniętej wyobraźni, żeby robić później dialogi. Wrażenia spisywane są na bieżąco, a po powrocie rozszerzam wątki. Dopiero w domu mam dostęp do źródeł, bibliotek, książek, Internetu i kontaktów do wielu osób. Bloga pisze się szybko, ale zebranie informacji, które potem w ramkach są w książce, wymaga czasu i pracy. Z takim pisaniem na bieżąco jest trochę kłopotów, bo bywa problem z ładowaniem sprzętu - laptopa. Często bywało tak, że miałam i czas, i siłę, ale generator w bazie był włączany, przykładowo tylko na dwie godziny przy kolacji, więc trzeba było się dopasować. Nie zabieram laptopa ze sobą do wyższych obozów, bo tam się liczy każdy gram. Pewne rzeczy nagrywam lub notuję w telefonie. Pisać mogę w te dni, kiedy jestem w bazie, ale… wieczorami jest po prostu zimno. Próbowałam pisać, ale ręce i palce grabieją. Najczęściej więc pisałam rano, jak słońce ogrzewało mi namiot. W książce opisujesz wiele sytuacji, które Cię spotkały w Pakistanie, z naszego punktu widzenia często absurdalnych. Czy przywykłaś już do mentalności Pakistańczyków? Jedyna rada to przestawić się na myślenie, że jesteśmy w danym kraju gośćmi i nie zmienimy mentalności lokalnych ludzi, nie zmienimy przepisów. Żeby sobie nie psuć humoru, to trzeba pewne sprawy zaakceptować. Z drugiej strony uważam, że w tym tkwi jakiś paradoksalny urok Pakistanu. To w ogóle jest szalenie ciekawy kraj. Turysta, podróżnik spotyka się z niesamowitą gościnnością. Ludzie przychodzą do nas co chwila, żeby zrobić zdjęcia lub zapytać w czym pomóc. Często są problemy językowe, ale w sumie to nie stanowi jakiejś bariery. Ludzie są naprawdę bardzo otwarci i dla mnie jest to jeden z najfajniejszych krajów, w jakich miałam okazję być. Pakistan oczami kobiety: jakie są różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn? Jak oceniasz Pakistan z perspektywy kobiety? Poruszam wątki dotyczące kobiet w książce kilka razy. Z jednej strony jest problem, żeby zaakceptować dominującą rolę mężczyzn. O tym też wspominała Polka mieszkająca w Pakistanie, z którą wywiad zamieszczam w książce. Opowiadała, na przykład, jak trudno załatwić kobiecie jakąkolwiek sprawę urzędową, czy nawet zrobić większe zakupy bez towarzystwa mężczyzny. Na przykład, kiedy przyjechała do marketu budowlanego, właściciel rozmawiał tylko z mężczyznami a ją całkowicie ignorował. Zdarzało Ci się podróżować po Pakistanie samotnie? Tak, jeździłam sama po Pakistanie i spotykałam się z ogromną życzliwością. To jest zupełnie inne podróżowanie niż na przykład w Indiach, gdzie miałam dużo problemów. Takich damsko – męskich. W przypadku Pakistanu czułam się zdecydowanie bardziej bezpieczna. Było mi trudniej niż podróżującym mężczyznom, bo na przykład miałam problem, żeby znaleźć tanie hotele, ale to nie wynikało z dyskryminacji. Powodem było to, że mimo wszystko kobieta podróżująca bez męża, brata, czy najbliższej rodziny budzi zdziwienie. Ten kraj nie jest jeszcze mentalnie przygotowany na to, że pojawia się samotna podróżniczka. Odsyłano mnie do drogich hoteli, ale wynikało to z troski o moje bezpieczeństwo. Natomiast z drugiej strony spotykałam się z tym, że ludzie bardzo pomagali, również mężczyźni. To była taka bezinteresowna pomoc. Na zasadzie: „chcemy pokazać, że jesteśmy gościnnym narodem i dlatego pomagamy”. Sama doświadczyłaś tych różnic w traktowaniu kobiet? Mam na myśli kontakty z Twoim Szerpą. Duża część problemów na mojej wyprawie wynikała z komunikacji z moim HAPem (w Pakistanie odpowiednik nepalskich Szerpów nazywa się High Altitude Porter czyli HAP). Zazwyczaj większość z nich słabo mówi po angielsku albo w ogóle nie mówi. Tutaj rzeczywiście z tym się borykaliśmy, ale jeszcze był problem mentalnościowy. Chłopak rzeczywiście miał problem z tym, żeby zaakceptować, że to ja jestem poniekąd jego bossem. To ja decyduję w wielu sprawach. Na tym polu był szczególnie duży zgrzyt, a przez jego konsekwencje straciłam szansę na szczyt, a właściwie straciłam ją dwa razy. Monika Witkowska: "Byłoby inaczej gdybym była mężczyzną. Gdyby to był układ facet – facet to działałoby to inaczej" Kto zostaje partnerem wspinaczkowym? Czy decyduje tu przypadek? Z HAPami jest podobnie jak z Szerpami. Jeżeli kogoś znamy to możemy zasugerować agencji, że chcemy wspinać się z tą osobą. Natomiast Pakistańczyków działających na ośmiotysięcznikach, którzy mogą być naszymi partnerami u góry, jest zdecydowanie mniej i są dużo gorzej wyszkoleni i wyposażeni od swoich nepalskich kolegów. Przykładowo Fide, mój HAP, nie miał swojej kuchenki, podczas gdy ja miałam swoją maszynkę i swój gaz. Fide od początku wiedział, że będzie mógł ich używać. Potem okazało się, że on nie za bardzo radził sobie z obsługą maszynki, ale z mojej pomocy nie chciał skorzystać. Nie będzie mu „baba” mówiła, co ma robić! Finał był taki, że nadmiernie ulatniał mu się gaz. Prosiłam, żeby otwierać i wentylować namiot, ale jemu było zimno i już był powód do kłótni. Był taki moment, kiedy Fide po prostu stracił siły, dlatego, że nie miał wartościowego jedzenia ze sobą. Czy można powiedzieć, że z powodu braku tego damsko – męskiego porozumienia straciłaś szansę na zdobycie szczytu? Nie chcę tutaj przytoczyć całej książki, ale w pewnym momencie ataku szczytowego Fide stwierdził, że nie idzie dalej, bo go boli brzuch. Nie miałam o to żalu. Mogą się zdarzyć różne sytuacje zdrowotne. Nikt z nas nie jest maszyną, ale pewne sytuacje nie powinny mieć miejsca. Miałam żal o to, co się działo później – w tym momencie skończyło się jego zainteresowanie tym, co dalej ze mną. Natomiast z drugiej strony, gdyby Fide podzielił się tą informacją wcześniej, można było temu zaradzić. Są w końcu leki, można było się domówić z kimś innym. To nie była nagła sytuacja – taka z minuty na minutę. Wcześniej współpracowałam z Szerpami nepalskimi, więc wiem, że problem nie tkwi we mnie. Chociażby na wyprawie na Lhotse - z Szerpą, który był moim partnerem przy ataku szczytowym, rozumieliśmy się bez słów. Gdyby była możliwość, żeby on wchodził ze mną na kolejny szczyt – byłoby bardzo fajnie. Wyprawa na Broad Peak: wspomnienia Moniki Witkowskiej Jak dziś oceniasz tamtą wyprawę na Broad Peak? Muszę powiedzieć, że atak szczytowy był w sumie dla mnie szczęśliwy. Przez długi czas miałam w podświadomości, że ta góra nie chce mnie na tym swoim szczycie i że cały czas mi to pokazuje. Odnosiłam wrażenie, że Broad Peak mnie nie lubi i tyle. Potem to swoje myślenie zupełnie zmieniłam - doszłam do wniosku, że jest odwrotnie, ta góra jednak naprawdę mnie lubiła. Robiła wszystko, żebym na szczyt nie trafiła, bo wtedy to ja znalazłabym się na miejscu Koreańczyka, który tam zginął. Poszłabym dokładnie tą trasą, którą on wybrał, a to była zdradziecka droga. Co istotne - Koreańczyk był bardzo doświadczony - Broad Peak był dla niego ostatnim szczytem w koronie Himalajów i Karakorum. Na nim właśnie kończył zdobywanie wszystkich ośmiotysięczników. Stanął na szczycie. Niestety okazało się, że był też ostatnim w sensie dosłownym, bo wkrótce po tym spadł ze zdradzieckiego nawisu. W trakcie wyprawy musiałaś pokonać wiele przeszkód… Fakt, po drodze zdarzyło się wiele sytuacji, które sprawiły, że czułam takie ręce, które mnie od tego szczytu odpychają. W pewnym momencie, niestety musiałam wrócić do namiotu w obozie trzecim i powiedzieć sobie, że to już koniec mojego ataku szczytowego. Było rozżalenie, wkurzenie i złość. Płacz z bezsilności, że wszystko poszło nie tak. Tyle, że później się okazało, że to ja byłam właśnie największą wygraną. Nie dość, że nie znalazłam się na miejscu Koreańczyka, to jeszcze zaoszczędziłam dużo sił i zdrowia. Czyli wyprawa była jak najbardziej udana, chociażby z tego oczywiście powodu, że wróciłam. Nie zniechęciłam się do gór. Mam nowe przemyślenia, wnioski i „power” do tego, żeby teraz, mam nadzieję z sukcesem podziałać na K2. To nie było twoje pierwsze spotkanie z Broad Peakiem, prawda? Tak, ja się chyba przyzwyczaiłam do tego, że na wszystkie inne ośmiotysięczniki wchodziłam za pierwszym razem. Manaslu, Lhotse, Everest. Jechałam na wyprawę i stawałam na szczycie. W himalaizmie nie zawsze tak jest. Na wiele szczytów himalaiści jeżdżą po wiele razy. Mówię tutaj "himalaiści”, chociaż Broad Peak i K2 to Karakorum, czyli inny masyw, ale tak mówimy żargonowo. Trzeba pamiętać, że w przypadku wszystkich gór, nie tylko ośmiotysięczników – nie ma gór łatwych. Do każdej góry trzeba podchodzić z szacunkiem, pokorą i mieć dużo cierpliwości. A Broad Peak jest humorzastym szczytem. Nie należy do szczególnie trudnych technicznie, ale jest zdradziecki, bo są miejsca lawinowe, jest sporo szczelin, są spadające kamienie. Poza tym w Karakorum zawsze jest loteria z pogodą. Szczególnie było to widać w zeszłym roku. Kiedy na innych górach w Karakorum warunki pogodowe w danym dniu były dobre, to nad Broad Peakiem przewalały się chmury, które sprawiały, że ataki szczytowe nie wychodziły. Kim jest Elisabeth Revol uratowana z Nanga Parbat? Dziś Janusz Majer, kierownik komitetu organizacyjnego narodowej wyprawy na K2, podał wiadomość: Elisabeth Revol schodzi z Nanga Parbat w towarzystwie Adama Bieleckiego i Denisa Urubko. Nie udało im się uratować Tomasza Mackiewicza. Twoje ostatnia książka ma wymowny tytuł „Broad Peak. Darowane Życie”. Czy zgodzisz się, że uratowało Cię Twoje doświadczenie? Wielu sytuacji w górach nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Jeśli chodzi o mnie, to wydawało mi się, że nic nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy razem z Fidem na ten szczyt doszli. Byłam naprawdę dobrze przygotowana, pełna sił a zdarzyło się coś, co przekreśliło wszelkie plany. Mam górskie doświadczenie, ale równocześnie cały czas wciąż jeszcze się uczę. Każda sytuacja jest inna. Faktem jest, że gdybym miałam mniejsze doświadczenie górskie, mogłoby być inaczej. Na przykład są wśród wspinaczy dyskusje, czy przy atakach szczytowych brać ze sobą czekan czy nie? Ja ten czekan ze sobą miałam i gdy spadałam, czy raczej zsuwałam się po zboczu, szybko tracąc wysokość, to on uratował mi życie. Jego użycie pomogło wyhamowywać i nie spaść. Czy będzie kolejna wyprawa na Broad Peak w przyszłości? Nie, bo nie wychodzę z założenia, że do trzech (lub więcej) razy sztuka. Nie dlatego, że się obraziłam na górę. Po prostu uznałam, że znam tę górę już dobrze, więc czas i fundusze wolę wykorzystać na zupełnie inne rzeczy. Zobaczyć nowe widoki, poznać specyfikę kolejnych szczytów. Moje zainteresowanie są bardziej podróżnicze niż sportowe. Nie interesuje mnie bicie rekordów. Ważniejsza jest dla mnie góra i to, co się na niej dzieje, a także ludzie, których spotykam. Lubię po drodze porozmawiać, jeżeli pogoda na to pozwala, bo potem przelewam to na karty książki. Szczyt jest ważny, ale istotna jest też droga na szczyt. Himalaistka pod górą Broad Peak / fot. Instagram Moniki Witkowskiej @monika_around_the_world Powstanie film o głośnej tragedii na Broad Peak: Maja Ostaszewska i Ireneusz Czop w rolach głównych Film o tragedii na Broad Peak opowie o wydarzeniach z marca 2013 roku, kiedy zginęli dwaj polscy himalaiści: Tomasz Kowalski i Maciej Berbeka. Co znajduje się w plecaku himalaistki? Co zabierasz ze sobą na wyprawę? Do bazy możemy zabrać dużo bagażu. Na K2 mam limit 70 kilo, czyli bardzo dużo. Umawiamy się z agencją na dostarczenie takiej ilości bagażu i nie musimy tego wnosić na własnych plecach. Mamy tragarzy, muły i umówiony bagaż dostaniemy w bazie. Natomiast problemem jest to, że ten bagaż trzeba dostarczyć najpierw do Pakistanu, a każdy kilogram ponad tradycyjny limit, to spore pieniądze. Większość bagażu to sprzęt, który jest bardzo ciężki. Dodatkowo, żeby obniżyć koszty wyprawy, zabieram ze sobą jedzenie. W bazie mamy posiłki zapewnione, ale do wyższych obozów muszę zabrać swój prowiant, no i kuchenkę, ekwipunek biwakowy, a to wszystko waży. Karimaty, śpiwory – bo trzeba wziąć minimum dwa (jeden zostaje w bazie, drugi używa się w wyższych obozach). Z niektórych rzeczy trzeba pewnie zrezygnować? To jest strategiczne myślenie - żeby nie płacić za nadbagaż pewnych rzeczy nie będę brała z Polski. No przykład chusteczki nawilżane, żeby się odświeżyć jak nie będzie możliwości się umyć. To akurat dosyć ciężka rzecz, którą kupię sobie na miejscu. Albo szampon. W Pakistanie są normalne sklepy, gdzie można wszystko kupić, więc po co mam takie rzeczy wozić? Zamiast tego szamponu wolę zapakować śrubę lodowcową, której tam nie kupię. Jakie osobiste drobiazgi towarzyszą Ci na wyprawie? Zabieram amulety, które przypominają mi bliskie osoby. Na pewno wezmę pluszowego misia od mojego męża. Wezmę też maskotkę, którą zrobił mi samodzielnie Antek, czyli mój podopieczny z ostatniej wyprawy. Antek to chory chłopiec, któremu przy wsparciu internautów kupiliśmy wymarzony wózek, bo Antek sam nie chodzi. Spakuję też aniołka od chorej Madzi, mojej podopiecznej po wyprawie na Manaslu i założę wisiorek – koniczynkę, którą dostałam od koleżanki z Łodzi. To są takie rzeczy, które dostaję od kogoś na szczęście i zabieram ze sobą. Trudno powiedzieć, czy one mi przynoszą szczęście, ale na pewno miło jest wiedzieć, że mam takie wsparcie. Czy w Twoim bagażu jest miejsce na ulubioną książkę? Uwielbiam czytać książki, ale one są ciężkie, więc wezmę tylko jedną. Na pewno będę miała ze sobą sporo audiobooków, chociaż ja normalnie wolę czytać niż słuchać. W górach człowiek wcześniej chodzi spać - jak tylko zajdzie słońce robi się bardzo zimno i wtedy, zwłaszcza w tych wyższych obozach, już o godzinie 7- 8 leżymy w śpiworach. Co prawda wcześnie się też budzimy, ale na przykład ja mam problem, żeby tak wcześnie zasnąć. No to wtedy słucham audiobooków. Na każdą wyprawę zabieram też InReacha, czyli komunikator satelitarny Garmina. To dzięki niemu mam możliwość połączenia się z bliskimi. Lubię sobie tak wieczorem „poesemesować”. To też jest ważne, jeżeli chodzi o prognozy pogody czy innego typu informacje. Nie mam ze sobą telefonu satelitarnego, który jest drogi w użyciu i jest go ciężko naładować – na ładowanie komunikatora wystarczy bateria słoneczna. Co jedzą himalaiści? Wspomniałaś, że zabierasz własny prowiant. Masz jakieś ulubione smaki? Z ulubionych rzeczy do jedzenia, to na pewno wezmę żółty ser, bo tego na wyprawach nie mamy. Zabiorę też moje ulubione słodycze, bo jestem strasznym łasuchem. To może wbrew sportowemu trybowi życia, ale uwielbiam słodycze, zwłaszcza po ciężkim dniu. Mam też zawsze liofilizowane owoce, bo ich też brakuje na wyprawach. À propos liofilizowanej żywności, w książce jest mowa o bigosie… Bigos koniecznie zabiorę. Korzystam z produktów polskiej firmy Lyofood, która ma w ofercie sporo takich naszych smaków. Między innymi bigos, przy czym nie jest to żaden sztuczny bigos, na zasadzie bezwartościowego jedzenia, tylko odpowiednio spreparowany, z naturalnych składników. Po zalaniu gorącą wodą rzeczywiście zamienia się w taki bigos, jaki lubię, kojarzący mi się z domem. Poza tym to smak, który lubię na każdej wysokości. Nie jest to wcale takie oczywiste, bo często bywa tak, że to, co lubimy jeść nisko, u góry nam nie smakuje. Jak długo organizm dochodzi do siebie po wyprawie na ośmiotysięcznik? To jest indywidualna sprawa. My już w trakcie wyprawy staramy się przeciwdziałać skutkom ubocznym. Pamiętam, że na Evereście, nie miałam jeszcze takiej wiedzy dietetycznej jak teraz. Działałam trochę „na żywioł” i podczas trzytygodniowej aklimatyzacji straciłam 10 kilo. Nie jest to zdrowe, zwłaszcza, że w pierwszej kolejności zanikają mięśnie. W przypadku kobiet zmniejsza się również biust. Do tego dochodzą jeszcze inne rzeczy jak zapadnięte oczy i w ogóle człowiek wygląda jakby był chory. Do takich sytuacji absolutnie nie powinno się dopuszczać. Poza tym na wyprawie bardzo wychodzą mi włosy i są problemy ze skórą – sypie się jakbym miała łupież. Jest bardzo wysuszona, co jest efektem wysokogórskich realiów. Monika Witkowska w Himalajach / fot. Instagram Moniki Witkowskiej @monika_around_the_world Monika Witkowska o tym, czy na na ośmiotysięczniku jest miejsce na kobiecość? Jak wtedy dbasz o siebie? Mając pewne doświadczenie i wiedząc np. jak reaguje skóra, zabieram pewne kosmetyki. Nie chodzi mi o to, żeby przygotować się do konkursu piękności, ale zabieram kremy regeneracyjne. Nie używam ich codziennie, bo często jest tak, że człowiek nie ma nawet jak się umyć, a do wyższych obozów też nie będę ich targać ze względu na wagę. Natomiast w bazie można się co jakiś czas wykąpać i wtedy robię sobie takie mini spa. To też jest ważne dla mnie psychicznie, żeby się trochę, jak ja to mówię – uczłowieczyć. Bardzo dbam też o to, żeby mieć dobry krem z filtrem. Taki, który będzie rzeczywiście chronił skórę - mój ulubiony to "setka" Dr Ireny Eris. Do tego dochodzi odpowiednie odżywianie się? W tej chwili, żeby nie mieć takich ubytków wagi, dbam bardzo o to, żeby dostarczać białko i odpowiednio suplementować minerały. To ważne, zwłaszcza, że woda, którą otrzymujemy ze śniegu, jest kompletnie bezwartościowa. Nie ma żadnych minerałów a jeszcze nam wypłukuje minerały z organizmu. Dawniej po takich wyprawach to rzeczywiście długo się dochodziło do siebie. Wracaliśmy wyniszczeni kompletnie. Natomiast teraz mamy odżywki i suplementy. Wiemy jak się odżywiać i regeneracja jest dużo szybsza. Po powrocie z wyprawy ubierasz się w sukienkę… Przed wyprawą też ubieram się w kobiece ubrania – lubię sukienki i spódnice. Zauważyłam coś takiego, że czasami jak gdzieś wystąpię publicznie w sukience, to niektórzy są zawiedzeni. Sporo osób spodziewa się, że będę ubrana, tak jak bym dopiero zeszła z gór, tylko bez raków... To zawsze budzi duże zdziwienie – to Ty chodzisz w sukienkach? Noszę też buty na obcasie. Co prawda, nie codziennie, raczej na imprezę czy oficjalne spotkanie, ale lubię założyć szpilki i wtedy bywa duże zaskoczenie. Ponieważ dużo jeżdżę po Warszawie rowerem, mam też sukienki, które i na rowerze się doskonale sprawdzają. Miałam kiedyś taki "kompleks”, że przez intensywne treningi mam dość umięśnione łydki i ramiona. Przestałam się jednak zastanawiać jak to wygląda. Staram się ubierać tak, aby było mi dobrze, no i wygodnie. Czy na ośmiotysięczniku jest miejsce na kobiecość? Jeśli chodzi o makijaż w górach to są dziewczyny, które się malują, ale raczej nieliczne. Ja rezygnuję z makijażu, zwłaszcza, że wolę skupić swoją energię na czym innym. Chociaż przyznam się, że z takich „makijażowych” kosmetyków to na wyprawie mam ze sobą tusz do rzęs. Stosuję go jednak sporadycznie. Środowisko himalaistów postrzegane jest jako typowo męskie. Czy dużo kobiet bierze udział w wyprawach? Tak, jest ich coraz więcej, chociaż o wyprawach kobiecych w Polsce mówi się bardzo mało. Jest grupa Polek, które odnoszą sukcesy, ale mogą robić nawet więcej niż mężczyźni, a zupełnie się o nich nie mówi. Nie mają też żadnej pomocy, chociażby finansowej. Miło byłoby, gdyby na przykład Polski Związek Alpinizmu, bardziej zauważał himalaizm kobiecy. Chodzi między innymi o poparcie, które może mieć przełożenie na zdobywanie funduszy. To bardzo istotne, a dziewczyny są zostawione z tym same sobie. Mało tego, są liczne przykłady wypraw, kiedy kobiety robiły dokładnie to samo, co mężczyźni – no i o panach się mówiło, o kobietach już nie. Ciekawie jest też używanie tlenu – kobietom się to wytyka, a w przypadku panów, którzy tak samo z tlenu korzystają, temat jest pomijany. Monika Witkowska na Kilimandżaro / fot. Instagram Moniki Witkowskiej @monika_around_the_world Martyna Wojciechowska o wypadku sprzed kilku lat: "Przeżyłam, choć przez kilka miesięcy nie było wiadomo, czy będę chodzić". Wspomnienie chwyta za serce Martyna Wojciechowska na łamach "Wysokich Obcasów" wróciła wspomnieniami do wypadku samochodowego, w którym została ranna, a zginął jej przyjaciel. "Postanowiłam wtedy, że przeżyję nie jedno życie, tylko dwa". Relacje z wypraw Moniki Witkowskiej można śledzić na: stronie internetowej monikawitkowska.pl, na Facebooku: facebook.com/monikawitkowska.travel na Instagramie: @monika_around_the_world AKTUALIZJACJA, 22.07.2022: Monika Witkowska zdobyła K2 Jako druga Polka w historii po Wandzie Rutkiewicz Monika Witkowska stanęła dziś na szczycie K2 (8611 m n.p.m.). <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="801" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Ftatromaniak1%2Fposts%2Fpfbid0a4H26jLQXB6LLVtpaEE4qCBNP924K5ZrjrvCmpgD2LGscXhDhpLZKwiLkWHup2XSl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Serdecznie gratulujemy! CZYTAJ TAKŻE: Kobieta w czerwonej sukience podbiła Instagram. Kim jest Polka, o której pisała Martyna Wojciechowska? Jej historia zaczęła się przypadkowo, od kupienia pięknej wieczorowej sukni pięć lat temu z okazji urodzin. Od tamtego czasu fotografuje się w sukience w każdym zakątku świata, a swoimi doświadczeniami dzieli się na profilu na Instagramie, który zgromadził już ponad 75 tys. obserwatorów. Kim jest kobieta w czerwonej sukience?
Kobieta w podróży: Gruzja - kraj miłości do ludzi, dobrego jedzenia, wina i toastów do rana
To nie Paryż, a Tibilisi, ta kaukaska perła, powinna być nazywana miastem miłości. Miłości do ludzi, wina, toastów do rana i dobrego jedzenia. Ta miłość nie mija, nie nudzi się, ale dojrzewa im głębiej ją poznajesz. Jeśli potrzebujesz prawdziwych emocji, a nie instagramowych landszaftów - poznaj Gruzję bliżej.
W tym artykule: To nie Paryż, a Tibilisi powinno być nazywane "miastem miłości" Gruzja: dla starych dusz i wielbicieli nocnego życia Ażurowe balkony, leniwe "sierściuchy", palące słońce i bursztynowe wino Targowanie, czyli świetny początek rozmowy Gruzińska kuchnia: kiszone figi i mirabelkowy sos w rytmie czaczy Kutaisi: tu Gruzja nabiera rumieńców To nie Paryż, a Tibilisi powinno być nazywane "miastem miłości" Właściwie już na wstępie muszę przyznać się do kłamstwa. Gruzja nie jest miłością od pierwszego wejrzenia, taką, która spada na człowieka jak grom z jasnego nieba. Przypomina raczej nieśmiałe zauroczenie, która niezauważenie zmienia się w namiętność. Przecierasz oczy i nagle kokieteria najpopularniejszych turystycznych miejsc traci smak, gdy poznajesz ją – miłość jak ze starego albumu z czarno-białymi wyblakłymi zdjęciami, pogniecionymi kartami i przetartymi rogami płóciennej okładki. Gruzja: dla starych dusz i wielbicieli nocnego życia Moją podróż rozpoczęłam późnym sierpniem. Lotnisko w Tibilisi przywitało mnie porankiem, które zwiastuje gorący duszny dzień. Obietnicę tę spełniło. Momentami trudno nabrać powietrza w płuca, choć może to być też zachwyt tym, co zastaniemy na miejscu. Stolica z otwartymi ramionami wita gości i oferuje ogromną bazę noclegową: od apartamentów na klimatycznej Starówce z zabudowaniami z XVIII w., po nowoczesne hotele. Ja zatrzymałam się w 4-gwiazdkowym Rooms Hotel Tbilisi, położonym na malowniczej uliczce nazwanej imieniem gruzińskiego opozycjonisty antykomunistycznego, więźnia łagrów - Meraba Kostawy. Hotel jest łącznikiem między nowoczesnym obliczem Gruzji, a jej starą duszą. Designerskie wnętrza wypełnione są nowoczesną sztuką, która genialnie koresponduje z tapetami jak z zamkowych komnat, antykami i trzeszczącymi podłogami. To miejsce, które świetnie spełni swoją funkcję - kusi do wypadów nie tylko na zabytkową Starówkę, ale też na wieczornego drinka do Lolity – baru po drugiej stronie ulicy, wypełnionego po brzegi w gorące gruzińskie wieczory. Tibilisi w nocy tętni życiem – energią miasta, które po upalnym dniu i trudnej historii wreszcie oddycha pełną piersią. Aż trudno uwierzyć w jej przeszłość i to, że w latach 80. przez niemal 8 lat pogrążona była w totalnych ciemnościach – bez prądu, ogrzewania i w totalnej biedzie. Dziś jest prawdziwą perłą – autentykiem wśród fałszywek. Gruzja ma wiele wspólnego z Polską – mentalnie, historycznie i kulturowo. Jesteśmy do siebie podobni – gościnni, ciepli, rodzinni, kochający dobre jedzenie i długie biesiady z niekończącymi się toastami. Choć te w Gruzji nie równają się z niczym, co do tej pory widzieliście. Uniesiony kieliszek to zapowiedź kolejnej niezwykłej historii - czasem z morałem, lub im później - bez. Polacy kochają ten kierunek i stanowią przeważającą liczbę odwiedzających. Ażurowe balkony, leniwe "sierściuchy", palące słońce i bursztynowe wino Jak nie zakochać się w pięknej Georgii – romantycznych zakątkach starego miasta, kamienicach ozdobionych ażurowymi drewnianymi balkonami, na których leniwie wygrzewają się zmęczone skwarem psiaki. Trudno nie zatrzymać się, by podziwiać misterne budowlane konstrukcje, by jakiś łaszący się dachowiec nie wykorzystał tej okazji do przywitania się. Tibilisi oprócz klimatycznych uliczek z poukrywanymi knajpkami, w których można odetchnąć od palącego słońca lub napić się lampki bursztynowego wina oferuje też fascynującą podróż po historii kraju. Głównymi przystankami na mapie zwiedzania są: Gruzińskie Muzeum Narodowe, spacer Mostem Pokoju, czy główną ulicą Shota Rustaveli, XII-wiecznego poety (autora gruzińskiej epopei narodowej „Rycerz w tygrysiej skórze”), którą wieńczy spektakularny Plac Wolności z pomnikiem patrona Gruzji - św. Jerzego z Kapadocji (po dekomunizacji zastąpił on pomnik Stalina). Punktem obowiązkowym powinno stać się też zwiedzanie historycznej dzielnicy Tibilisi – Betlemi, leżącej u stóp twierdzy Narikala. To jak podróż w czasie po multikulturowej szkatułce, gdzie między pozostałościami po siermiężnym komunizmie odkryjesz prawdziwe perły - wnętrza drewnianych klatek schodowych ozdobionych bajkowymi witrażami. Nie możesz też opuścić Tibilisi bez przywitania się z Matką Gruzją – symbolem gruzińskiego narodu. Jej pomnik góruje nad Starym Miastem od 1958 r. (zbudowany w 1500-lecie miasta) i przypomina zarówno o gościnności Gruzinów, jak i gotowości do walki w obronie kraju. Targowanie, czyli świetny początek rozmowy W każdym miejscu, które odwiedzam, szukam targów staroci, które są moim kluczem do poznania bliżej danej kultury i odkrywania jej tajemnic. Jeden z najpopularniejszych pchlich targów w Tibilisi działa w małym parku po południowej stronie Suchego Mostu. Znaleźć można tam wszystko – nawet niechlubne pamiątki z czasów ZSRR. A już na pewno można lepiej poznać lokalną społeczność, która targowanie uważa za świetny początek do długiej rozmowy. Gruzińska kuchnia: kiszone figi i mirabelkowy sos w rytmie czaczy Wieczór w Tibilisi można spędzić na wiele sposobów. Jednym z tych, którą z pewnością utkwią w pamięci na długo będzie wjazd kolejką, by podziwiać panoramę oświetlonego miasta z twierdzy Narikala lub parku rozrywki położonym w najwyższym punkcie miasta, góry Mtatsminda (770 m n.p.m). Inni, zakochani w dobrym jedzeniu i winie, wyruszą na nocne polowanie spragnieni smaków Gruzji. Być może odnajdą je w restauracji Black Lion (Shavi Lomi) prowadzonej przez Meriko Gubeladze, gdzie można poznać nowe interpretacje tradycyjnej gruzińskiej kuchni z wykorzystaniem m.in. zielonej kaszy jaglanej, gulaszu wegetariańskiego czy sosu z kalarepy. Restauracja z klimatycznym ogrodem, w którym do rana trwają biesiady, a pod nogami przechadzają się koty, jest hołdem dla ulubionego malarza naiwnego Gruzji, Niko Pirosmaniego, (ur. 1862-1918) pochodzącego z regionu Kacheti. Dziś obrazy tego samouka są warte miliony. Tyle samo, ile historia niespełnionej miłości w ich tle. Gruzińska kuchnia kojarzy nam się z wypełnionymi bulionem pierożkami chinkali czy chaczapuri, ale gruzińska kuchnia słynie też z kiszonek – kisi się niemal wszystko: od czosnku, zielonych pomidorów, po figi i arbuzy. To kuchnia pełna smaków i kolorów, w której widać bezsprzeczną dominację orzechów, bakłażanu, kolendry. Koneserzy unikatowych smaków z pewnością powinni spróbować mirabelkowego sosu lub konfitury z zielonego orzecha włoskiego, które serwuje restauracja Rigi na Saarbrucken Square. Natomiast w klimatycznej Ethnographer nakarmisz wszystkie zmysły. Spróbujesz flagowych dań, posłuchasz gruzińskiej muzyki i zobaczysz taneczne pokazy tradycyjnego gruzińskiego tańca, które konkurują z przepięknym widokiem z tarasu na panoramę miasta. Ci, którzy poszukują spokoju powinni się wybrać do jednej z najstarszych dzielnic miasta, Abanotubani, znanej z łaźni siarkowych. To z resztą gorące źródła miały być powodem, dla którego podjęto decyzję o założeniu tu miasta i jego nazwie - "Tbilisi" od słowa "tbili", czyli "ciepły". Ale największą atrakcją Gruzji są rodzinne winnice prowadzone od pokoleń i kontynuujące najlepsze winiarskie tradycje. Punktem obowiązkowym jest wizyta w winiarni Khareba ("Winery Khareba"). To tam nauczyłam się, że dobre wino to to..., które zwyczajnie najbardziej ci smakuje. Kutaisi: tu Gruzja nabiera rumieńców Ale nie samym Tibilisi stoi ten piękny i dumny górski kraj. By poznać Gruzję lepiej, najlepiej wynająć samochód z kierowcą. Tutejsi przewodnicy mówią, że jeśli nie widziałeś regionu Svanet, Tuszeti czy Kaszeti, to nie widziałeś Gruzji. Równie wartym odwiedzenia jest region Imereti z Kutaisi (łac. ziemia rolników), które wyłania na tle złowieszczych gór. Tu lokalny koloryt nabiera jeszcze większych rumieńców. Po drodze na poboczach, lokalni sprzedawcy wypiekają nazuki – słodki chlebek z rodzynkami, cynamonem i goździkami, a twórcy kwewri chętnie opowiedzą o tradycyjnym wypalaniu wielkich dzbanów na wino własnej produkcji, których tradycje pielęgnują od pokoleń. Samo Kutaisi to niezwykła różnorodność – gdzie między leniwie płynącym życiem mieszkańców dochodzą echa polityki. To tu mieszka wielu uchodźców z Abchazji uciekających przed rosyjską okupacją, a między radziecką dzielnicą z charakterystycznymi robotniczymi blokowiskami odnajdziesz zabytki i nowoczesne knajpy. Warto wybrać się też na miejscowy bazar w Kutaisi, na którym miesza się wszystko: gwar życia, radosnych powitań i smutek powszednich spraw. Zapach rozprawianej kury z aromatem ziół i świeżo wyciskanych soków, zawieszona w ciężkim powietrzu chmura papierosowego dymu, z której wyłaniają się panowie ciągnący wózek arbuzów. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim, na kraciastej ceracie stoi skromny ołtarzyk upamiętniający zmarłą bywalczynię targu. To kwintesencja Gruzji i Gruzinów, których piękno tkwi w prostocie życia i wyrażania uczuć. Taka właśnie jest Gruzja – słodko-gorzka i prawdziwa do kości. Gruzini to niezwykły naród, hardy, osmagany wiatrem historii, ale nadal optymistyczny. Nasz lokalny przewodnik, najlepszy, jakiego można sobie wymarzyć, David Pakhuridze, zaczarował mnie tam legendą o ludziach, którzy dalej piją to, co pili ich ojcowie i matki i tłumaczą swoim dzieciom ze przez wieki chciano im wyrwać korzenie, ale nikomu się to nie udało - zbyt głęboko tkwią w tej ziemi. Czy to wina Borjomi – leczniczej gruzińskiej wody znanej na całym świecie miejscowości uzdrowiskowej, czy zasługa wina, a może bardziej czaczy (narodowego gruzińskiego mocnego alkoholu), ale z Gruzji trudno "wytrzeźwieć". Podobno leczy się z niej do następnej wizyty.
Zamienili dom nad oceanem, na dom na kołach, mniejszy od kawalerki. Każdy dzień Anity, jej męża i synka, to niespodzianka [WYWIAD]
"Mówi się, że człowiek dąży do komfortu stałości, osadzenia się. A ja teraz, gdy co tydzień jesteśmy w innym miejscu, czuję się szczęśliwsza niż kiedykolwiek. Nie chcę wiedzieć, co się wydarzy za rok. Lepiej się czuję, gdy wiem, że wszystko może się wydarzyć, niż że nie wydarzy się nic", mówi Anita, która razem z mężem i synem podróżują w domu na kołach po Stanach.
Katarzyna Mizera, kobieta.pl: Jak znaleźliście się w Stanach? Anita Stelmasiuk: Zawsze miałam bzika na punkcie Stanów, chyba przez amerykańskie filmy. Pierwszy raz pojechałam do USA w 2013 roku. Odwiedziłam Nowy Jork i Kalifornię i od razu poczułam, że to moje miejsce na ziemi. Pojechałam do Nowego Jorku jeszcze raz rok później i zaczęłam szukać możliwości legalnego przeniesienia się. Dostępne były tylko trzy opcje: małżeństwo z obywatelem US, legalna praca i loteria wizowa. Wygrałam loterię w trzeciej próbie. Cała procedura przygotowania do wyjazdu zajęła nam około roku - spotkanie z konsulem, wszelkie badania, zebranie dokumentów. Od momentu, gdy dostaniesz ostateczną zgodę, masz pół roku, by się wyprowadzić. Ja wtedy nie zdawałam sobie sprawy z ostateczności tej decyzji. Myślałam, że nadal będziemy jedną nogą w Polsce, drugą za oceanem, ale na miejscu okazało się, że to niemożliwe. Byłaś w tym czasie w zaawansowanej ciąży. To musiał być dla ciebie ciężki moment? A.S: Ja się tak cieszyłam z tego wyjazdu, że nie było dla mnie żadnego znaku zapytania. Wtedy jeszcze nie patrzyłam na to w kategoriach „na zawsze”. Na początku myśleliśmy, że się przeniesiemy tylko do Nowego Jorku, gdzie lot i różnica czasowa jest krótsza – daleko, ale to jeszcze nie koniec świata. Mój syn skończył rok, gdy wyruszyliśmy do Stanów. W mojej głowie to była tylko super przygoda. Od jakiego miejsca na mapie Stanów zaczęliście śnić swój „amerykański sen”? A.S: Na początek wybraliśmy Los Angeles, głównie przez mojego kota, bo w Nowym Jorku niemożliwe było znalezienia mieszkania, w którym przyjęliby nas z dzieckiem i z kotem. Zdalnie mogliśmy szukać mieszkania tylko przez Airbnb. Jak się okazało na miejscu, wynajęcie mieszkania w Stanach jest bardziej skompilowane niż w Polsce. Musisz przedstawić wszystkie dokumenty i historię kredytową, która była zerowa. Wynajęliśmy mieszkanie przez Airbnb na 3 miesiące, a potem przenieśliśmy się do Santa Monica. Mieszkaliśmy tam przez 3 lata. Zawodowo związałam się z rynkiem nieruchomości, a dokładniej, z krótkimi wynajmami na Airbnb. Miałam doświadczenie w tym temacie, bo wynajmowałam na tej platformie swoją kawalerkę na Placu Zbawiciela. Przez trzy lata pracowaliśmy codziennie. Nasz syn był pierwszy w przedszkolu i jako ostatni z niego wychodził. Rozwijanie firmy było naszym priorytetem - za długo. Dlatego w 2019 roku postanowiliśmy przeprowadzić się na przedmieścia, do Palos Verdes. Wynajęliśmy dom z pięknym widokiem na ocean. Zaczęliśmy mniej pracować i rozwijać pasje, które nie miały związku z firmą. W 2020 r. zaczęła się pandemia, która uderzyła w sektor turystyczny. Mieliśmy jeszcze więcej wolnego czasu. To były Wasze wspólne marzenia? A.S: Na podróżowanie w RV nigdy nie wpadłabym sama, gdyby nie mój mąż. To on był zapalnikiem do podjęcia wyzwania. Ja po zalajkowaniu zdjęcia na Instagramie, skrolowałabym pewnie dalej. Mam silną osobowość, szybko doprowadzam rzeczy do końca, ale to mój mąż jest osobą, która sieje we mnie ziarno, inspiruje mnie. Gdy dużo pracowaliśmy, to on mówił, że to nie jest warte ceny, jaką płacimy. Uzupełniamy się i obydwoje dążymy do tego samego celu. To dlatego w dużej mierze nasze plany i marzenia się spełniają, bo mamy zdwojoną siłę w ich realizowaniu. Gdyby jedno z nas musiało się ciągle naginać, to by się nie udało. Obie osoby muszą iść w tym samym kierunku, bo inaczej ktoś w końcu będzie nieszczęśliwy. Nie żałujecie tej decyzji kompletnej zmiany swojego życia? A.S: Zamieniliśmy dom przy oceanie, na dom na kołach. Jest niewiele większy niż moja kawalerka, którą miałam w Warszawie (ok. 26m2). Szukanie ideału trochę trwało. W tym czasie porządkowaliśmy biznes, zbieraliśmy środki, szkoliliśmy pracowników, pozbywaliśmy się niepotrzebnych rzeczy, zrezygnowaliśmy z domu. Van odpadł na starcie - za mały dla pary z dzieckiem. Zostały nam 2 opcje: wielki autobus, który można zobaczyć np. w filmach „Millerowie”. Pick-up, który ciągnie za sobą dużą przyczepę. Bardzo przyjemna para sprzedała nam swoja przyczepę, a my w 10 dni przerobiliśmy ja na mały domek. Minimalizm musiał stać się chyba Waszym drugim imieniem? A.S: Sama przeprowadzka ze względu na ilość rzeczy nie była tak karkołomna, gdyż już 2 lata wcześniej staliśmy się minimalistami. Zrobiłam nawet certyfikat u, znanej z netfliksowej produkcji, Marii Kondo. Minimalizm jest częścią naszej codzienności. Kupujemy odpowiedzialnie i tylko to czego naprawdę potrzebujemy. Prawdą jest, że im mniej rzeczy masz, tym lepiej się czujesz. „Wróciłam na wieś na swoich warunkach” - o tym, czy na polskiej wsi jest miejsce na feminizm rozmawiamy z Emilią Sznajder [WYWIAD] A jak wygląda nauka Waszego syna? A.S: Nasz syn uczy się zdalnie. Na początku polegało to na codziennym zdzwanianiu się z nauczycielką. Teraz robimy program Unschooling, który w skrócie polega na tym, że pozwalasz dziecku robić to, co chce. Oczywiście pisze, liczy i czyta codziennie, ale nie dlatego, że musi, tylko dlatego, że chce. Unscholling nie jest tylko dla dzieci, ale i dla dorosłych - jest ideą koncepcji życia, w którym cały czas uczymy się czegoś nowego. Czasy się zmieniły, nie wykonujemy jednego zawodu przez całe życie. Teraz w ciągu kilku miesięcy można się przebranżowić, stać się kimś innym. Ja w ciągu tego roku nauczyłam się video edycji i managementu social mediów. Chciałabym, aby mój syn też był wychowywany w takiej wolności i otwartości. Gdy w danym momencie się czymś interesuje, to pomagamy mu to pogłębiać, zrozumieć. Fakt, że podróżujemy, rozbudza jego wyobraźnię o wiele bardziej, niż siedzenie w szkolnej ławce. A co z przyjaciółmi, socjalizacją? Jak sobie z tym radzi? A.S: Co tydzień zatrzymujemy się w innym RV resort. W takim miejscu jest zazwyczaj kilka albo kilkanaście dzieci i świetlica, gdzie może się z nimi bawić. Nie my jedni tak podróżujemy, poza tym łatwo możemy porozumieć się z innymi rodzinami poprzez grupy na Facebooku. Spędzacie ze sobą tyle czasu – to chyba bardzo zacieśniło waszą więź? A.S: Oczywiście! Ja wiem jakie są ulubione piosenki syna, a on wie, jakie są moje. Oglądamy razem nasz ulubiony serial „Przyjaciele”. Razem gotujemy. Dużo rozmawiamy. Bardzo mi zależy na tym, żeby był osobą otwartą. Wchodzimy teraz w taki czas, że ludzie nie będą musieli się już określać, żeby być wrzuconym do jakiegoś worka. Uczymy go, by nie traktował ludzi według jakiś kategorii – człowiek jest człowiekiem i można go oceniać tylko pod względem tego, czy jest dobry czy nie, jak się zachowuje. W filmie, który wrzuciliście na YT, na pytanie: „czy łatwo podjąć decyzję o takim nomadycznym życiu, jak wasze?” odpowiedzieliście, że tak, ale łączy się to z pewnymi wyrzeczeniami. Zalety są rzeczywiście dość oczywiste, a jakie rzeczy trzeba przeboleć? A.S: Pewnie wiele osób, które przeczytają tę rozmowę, pomyśli: „ja nie mogę sobie tak wyjechać – mam kredyt, rodzinę”, a ja patrzę na problemy z innej perspektywy. Nie obwiniam nikogo winą za swoje czyny. To, że masz kredyt na mieszkanie, to twoja decyzja i musisz ponieść jej konsekwencje. I to nie jest powiedziane, że to jest nieodwracalne i że nie możesz zacząć wszystkiego od nowa. To też twoja decyzja. Do wyrzeczeń zaliczam te, z kategorii towarzyskich. Gdy mieszkałam w Polsce, byłam chyba najbardziej towarzyską osobą, jaką znam. Miałam znajomych wszędzie. Dużą część swojego czasu poświęcałam przyjaźniom, ich okazjom, organizacji spotkań, wyjściom weekendowym, pomocą w przeprowadzkach – byłam szczęśliwa i spełniona. A co zyskujecie takim stylem życia? A.S: Ja zyskałam wiedzę o tym, że destabilizacja jest dla mnie psychicznie lepsza niż stabilizacja. Mówi się, że człowiek dąży do komfortu stałości, osadzenia się. Teraz głupio mi nawet zapytać Was o plany na przyszłość? A.S: Ale ogólny zarys mamy! Podróżujemy tylko w miejsca, gdzie jest ciepło, gdzie nie ma śniegu czy huraganu. Przejechaliśmy już całe Zachodnie Wybrzeże. W naszym najbliższym planie jest Floryda, a na koniec maja chcemy być w Tennessee, gdzie mam nadzieję, odbędzie się koncert Pearl Jam. Szukamy też ziemi, która położy nas na kolana i postawimy tam domki, które będziemy wynajmować na Airbnb. Lateks, skóra, pejcze, maski, bdsm, (nie daj boże) Grey i orgie w dark roomach? Jak wyglądają fetyszowe imprezy w Polsce? Sprawdziłyśmy! Czy zdarzyło wam się kiedyś, wracając późną nocą do domu, stanąć przed wielkim blokiem i zastanowić, kto właśnie uprawia miłość? Czy robią to „po bożemu”, czy wręcz przeciwnie? W skarpetkach, pod kołdrą, z włączonym światłem, a może w lateksie? Czy istnieją rzeczy, które sprawiają przyjemność, a które ta dwójka najbliższych sobie, w tym momencie, ludzi przed sobą ukrywa? Czy pragną czegoś, co zawstydza drugą osobę, czy potrafią się sami do tego przyznać i czy jest coś takiego jak zasady gry satysfakcjonującego seksu? Gdy tamtej nocy wracałam z dziennikarskiego zadania, z klubu dla fetyszystów, pomyślałam jak niesprawiedliwie się czasem osądzamy i wciskamy w normy, które ustalił ich nieznany autor. Skąd wiemy, że nie był frustratem i czy wiedział, gdzie leżą granice prawdziwej przyjemności? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/12e02c91ebf49a1e9ea3cc33feee42c080b660ee-47cc963.jpeg" width="300" height="300" alt="Lateks, skóra, pejcze, maski, bdsm (nie daj boże, Grey) i orgie w dark roomach - jak wyglądają fetyszowe imprezy w Polsce? Sprawdziłyśmy!" title="Lateks, skóra, pejcze, maski, bdsm (nie daj boże, Grey) i orgie w dark roomach - jak wyglądają fetyszowe imprezy w Polsce? Sprawdziłyśmy!" /> A co jeśli jakieś miejsce zachwyci was na amen? Bierzecie pod uwagę zatrzymanie się w jednym miejscu na dłużej? A.S: Jeśli znajdziemy takie miejsce, to jak kupimy coś, to pewnie zatrzymamy się tam… na kilka miesięcy. Jedyna pewna rzecz, to to, że za 6 lat chcemy być w Indiach. Bo tam jest Maha Kumbh Mela – wielkie indyjskie święto, które wydarza się raz na 8 lat! Amerykańska infrastruktura jest świetnie przygotowana do takiego nomadycznego życia. Oglądałaś głośny obraz „Nomadland”? Odnajdywaliście siebie w tych historiach? A.S: W „Nomadland” pokazani są ludzie, którzy robią taki boondocking, co oznacza, że musisz być samowystarczalny – nie podpinasz się pod prąd, wodę, ścieki, a energię czerpiesz z baterii słonecznych. My zatrzymujemy się w RV resortach, czyli takich miejscach gdzie każdy ma wyznaczone swoje miejsce, podpina sobie wodę, prąd, ścieki, czasem nawet kablówkę i Internet. To jest taka bezpieczna wersja i teoretycznie nazywa się to digital nomads, ale też nie wrzuciłabym nas do tego worka. My podróżujemy w taki sposób, bo inny jest dla nas niemożliwy. Mamy ze sobą koty i to definiuje nasz styl podróżowania. Jesteśmy weganami całym sercem i nasze koty są bardzo ważnymi członkami naszej rodziny. Ich potrzeby są na równi z naszymi, ale oczywiście mają tych potrzeb o wiele mniej niż my. Jak wygląda wasz najzwyklejszy dzień? A.S: Nie mamy żadnej organizacji. Zazwyczaj budzę się ok. 9 rano. Mój mąż wstaje przede mną. Jemy razem śniadanie. Zastanawiamy się, co mamy ochotę robić i po prostu to robimy. Pracujemy, zwiedzamy, słuchamy muzyki, oglądamy filmy, seriale. Lubię gotować i robię to codziennie. Każdego dnia uczymy się nowych rzeczy, staram się popchnąć jakiś jeden projekt do przodu. Dużo czytamy i dyskutujemy. Czujesz, że spełniacie swoje marzenia? A.S: I to wiele. W zeszłym roku w Seattle udało mi się np. poznać Eddiego Vaddera z Pearl Jam. Zawsze chciałam się znaleźć w sytuacji gdzie będę mogła zamienić z nim kilka słów i to się wydarzyło. Przekonujecie, że każdy może tak żyć. A ja już widzę te hejterskie komentarze w stylu „Aha, każdy może tak żyć – akurat!”. A.S: Ale tak się dzieje w momencie, gdy przeskoczy ci taka klapka w głowie, że wszystko, co się dzieje, to twój wybór i nikogo nie możesz za to winić, ani nie jest to niczyja inna zasługa, jak tylko twoja. Chcesz być za 10 lat zdrowy, dziś musisz ugotować sobie zdrowy posiłek. Chcesz za jakiś czas napisać książkę, dziś musisz wieczorem napisać kilka stron opowiadania. Chcesz za rok zobaczyć Paryż - dziś musisz sobie czegoś odmówić i oszczędzić 10 zł, albo zrobić coś, co jutro pozwoli ci te 10 zł zarobić. Które miejsce, jakie zwiedziliście, było najpiękniejsze? A.S: Są takie widoki, które powalają. Ja np. zakochałam się w wybrzeżu Oregonu. Kolejnym takim miejscem była Sedona, wyspa San Juan na granicy z Kanadą, piękne wydmy przy Pismo Beach i wybrzeże przy Moneray. A zdarzały wam się momenty zwątpienia, gdy powiedzieliście sobie: „może trzeba się spakować, wracać”? A.S: Nigdy. Przeciwności to tylko problemy, które trzeba rozwiązać. Niektóre rozwiążesz szybko, nad innymi trzeba posiedzieć dłużej. Które doświadczenie wspominacie jako najtrudniejsze? A.S: Raz pękła nam opona. Byliśmy w drodze – było bardzo gorąco i jeszcze nie mieliśmy zasięgu w telefonie. Znikąd pomocy. Znalazłam telefon na autostradzie. Ktoś nam pomógł. Ale my nie patrzymy na życie przez pryzmat problemów. Tego uczymy też naszego syna – by patrzeć na rzeczy z dystansem. Jak coś ci się nie podoba, to miej odwagę, żeby to zmienić. A odwaga przychodzi z czasem i z treningiem. To też nie jest tak, że przychodzi ci od razu. Musisz coś przeżyć i zacząć obserwować siebie, swoje reakcje. Poznać swoje mocne strony i chwytać byka za rogi.
Najbardziej inspirujące cytaty o podróżach. Te aforyzmy przypomną ci o wakacjach lub zachęcą do podróży
Chyba każdy z nas chociaż raz w życiu był na jakiejś podróży. Nieważne czy do innego miasta, kraju czy kontynentu. Czy się je lubi, czy nie, nie można odmówić im tego, że rozwijają nasze horyzonty i pomagają odkrywać nieznany nam dotąd świat. Wybraliśmy najlepsze cytaty, które zachęcą was do podróżowania.
W tym artykule: Cytaty o podróżach Cytaty o podróżach i miłości Cytaty o podróżach i marzeniach Cytaty o wakacjach Cytaty o podróżach po angielsku z tłumaczeniem Życzenia dla podróżników Przysłowia o podróżach Cytaty o podróżach Każdy, kto był na chociaż jednej wycieczce w życiu wie, że podróże kształcą. Otwierają nas na nowe doświadczenia, pozwalają poznawać nowych ludzi, nowe kultury i miejsca. Dzięki nim odkrywamy świat i jednocześnie siebie. Wybraliśmy najlepsze sentencje, aforyzmy i cytaty o podróżach, które sprawią, że zapragniecie się spakować i ruszyć w drogę. „Nic tak nie rozwija inteligencji jak podróżowanie” (Emile Zola). "Zwiedzaj świat. To lepsze niż najpiękniejszy sen” (Ray Bradbury). "Podróżowanie sprawi, że zaniemówisz z wrażenia, a potem zamienisz się w gawędziarza.” (Ibn Battuta). "Cel podróży to nie miejsce do którego zmierzasz, a nowa perspektywa z jaką patrzysz na świat.“ (Henry Miller). "Świat jest jak książka. Ci, którzy nie podróżują, czytają jedynie pierwszą stronę.” (św. Augustyn). Cytaty o wspomnieniach: szczere i wzruszające sentencje, które was poruszą Wspomnienia to jednocześnie najpiękniejsza i najgorsza rzecz na świecie. Dzięki nim możemy wracać do wspaniałych momentów w naszym życiu, ale jednocześnie sprawiają, że nie możemy zapomnieć o tych przykrych. Uczą nas, żeby nie popełniać tych samych błędów i sprawiają, że piękne chwile możemy przeżywać wiele razy. Oto najlepsze cytaty o wspomnieniach. Cytaty o podróżach i miłości Jest coś lepszego od podróżowania? Tak! Podróżowanie ze swoją drugą połówką. Nie tylko odkrywacie wspólne nowe miejsca i tworzycie piękne wspomnienia, ale także uczycie się siebie nawzajem. Wspólna podróż to ogromny test dla wszystkich par. Oto cytaty o podróżach we dwoje, które sprawią, że zapragniecie zabrać gdzieś ukochaną osobę. "Kochać to chcieć przemierzyć cały świat we dwoje, po to, by nie było miejsca na ziemi wolnego od wspólnych wspomnień" (Ernest Hemingway). "Zakochanie jest jak szybka podróż helikopterem na wysoką górę. Zachwyt zapiera nam dech w piersiach! Ale potem znów lądujemy twardo na ziemi. Ta góra wciąż istnieje i możemy tam wrócić. Ale już na piechotę" (Wojciech Eichelberger). Motywujące cytaty o pracy i sukcesie. Wybraliśmy te najbardziej inspirujące To Konfucjusz, znany chiński filozof powiedział: „Wybierz pracę, którą kochasz i nie przepracujesz ani jednego dnia więcej w swoim życiu” i jest w tym pewna prawda. Wybraliśmy najlepsze cytaty o pracy i sukcesie, które nie tylko was zmotywują, ale także skłonią do refleksji, a nawet rozśmieszą! Cytaty o podróżach i marzeniach Podróże często związane są z marzeniami. Kto z nas nie marzył kiedyś o ekscytującej przygodzie? To właśnie zapewniają podróże. Dodatkowo pozwalają oderwać się od rzeczywistości i spojrzeć na swoje życie z pewnej perspektywy. Pamiętajcie, marzenia są po to, żeby je spełniać! „Każdy marzyciel wie, że tęsknota za miejscem, w którym nigdy się nie było, jest czymś bardzo prawdopodobnym, może być nawet większa niż tęsknota za rodzinnymi stronami.“(Judith Thurman). „Nie odkładaj marzeń, odkładaj na marzenia" (Autor nieznany). Cytaty o wakacjach Wakacje to błogi czas. Lato, ciepła pogoda, długie noce – to wszystko sprawia, że przez resztę roku za nimi tęsknimy. Zwłaszcza podczas mroźnych, jesiennych i zimowych wieczorów. Wybraliśmy aforyzmy, które przypomną wam o wakacjach i letnich podróżach. “Moim celem jest stworzenie życia, od którego nie będę potrzebował wakacji.” (Rob Hill). „Powiedział mi kiedyś mój tata I miał, jak się zdaje, rację, Że największym wynalazcą Wszechświata był ten, Co wynalazł Wakacje.“ (Ludwik Jerzy Kern). „Na wakacje jeżdżę, ale na krótko – tydzień w zupełności wystarcza. Co dalej bym robił z życiem, gdyby nie było wypełnione pracą?“ (Michał Sołowow). „Do dzisiaj myślę w kategoriach „za chwilę wakacje.”“ (Katarzyna Grochola). Cytaty o górach i wolności. Spodobają się nie tylko fanom wspinaczek górskich! Góry i wspinaczki górskie od wieków były źródłem inspiracji, momentem wytchnienia, zapomnienia i refleksji nad swoim życiem. Wywoływały i nadal wywołują lęk, trwogę ale również szacunek. Oto najlepsze cytaty o górach, wolności i wspinaczce. Nie tylko dla miłośników wycieczek górskich i alpinizmu. Cytaty o podróżach po angielsku z tłumaczeniem Mówi się, że język angielski to uniwersalny język świata. Posługuje się nim aż 1,6 miliarda osób. Znajomość języków jest niezwykle ważna w przypadku podróży. Żeby odkrywać nowe miejsca i poznawać nowych ludzi, musimy znaleźć wspólny język. Oto najciekawsze cytaty o podróżach po angielsku "Follow your heart, but take your brain with you" ("Idź za głosem serca – ale rozum zabieraj ze sobą", Autor nieznany). "Difficult roads often lead to beautiful destinations" ("Trudne drogi często prowadzą do pięknych miejsc", Autor nieznany). "Collect Moments Not Things" ("Kolekcjonuj chwile, nie przedmioty", Autor nieznany). "The only journey is the journey within…" ("Jedyną podróżą jest podróż w głąb siebie", Lord Chesterfield) "There’s a sunrise and a sunset every single day, and they’re absolutely free. Don’t miss so many of them" ("Każdego dnia jest wschód i zachód słońca, i są one całkowicie bezpłatne. Nie przegap tak wielu z nich", Jo Walton). "The most beautiful thing in the world is, of course, the world itself" ("Najpiękniejszą rzeczą na świecie jest, oczywiście, świat sam w sobie", Wallace Stevens). Cytaty o zaufaniu, które skłonią Cię do myślenia. Są warte zapamiętania Zaufanie to wiara w dobre intencje drugiego człowieka. Trudno je zyskać i jednocześnie bardzo łatwo utracić. Dla niektórych raz stracone jest nie do odbudowania. Wybraliśmy cytaty, które mówią o zaufaniu i tym, co się z nim wiążę - o szczerości czy miłości. Warto je zapamiętać. Życzenia dla podróżników Kiedy myślimy o znanych podróżnikach, najpierw przychodzą nam na myśl wielcy odkrywcy. Krzysztof Kolumb, Vasco da Gama, Marco Polo. Dzięki swojej chęci odkrywania świata zapisali się na zawsze na kartach historii i stali się inspiracją dla innych podróżników. Oto najlepsze życzenia dla wszystkich miłośników podróżowania. „Dobry podróżnik nie ma ustalonych planów, i niekoniecznie zależy mu na dotarciu do konkretnego celu.” (Lao Tzu). „Zbieraj wspomnienia, pozostawiaj jedynie ślady.“ ( Chief Seattle). "Kiedy załapiesz bakcyla podróżowania, nie ma na to żadnego lekarstwa. Już wiem, że będę szczęśliwie chory do końca życia.” (Michael Palin). "Każde miejsce, które odwiedzasz staje się w jakiś sposób częścią ciebie.” (Anita Densai). "Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj!" (Mark Twain). „Inwestycja w podróże to inwestycja w siebie” (Matthew Karsten). Przysłowia o podróżach Kiedyś ludzie podróżowali z konieczności. Później zrezygnowaliśmy z koczowniczego trybu życia i podróże stały się elementem samorozwoju i rozrywki. W języku pojawiły się nowe terminy dotyczące podróży, także przysłowia, czyli pewne myśli oparte na tradycji ludowej. Mówią one o wartościach w życiu, zaufaniu do drugiego człowieka czy rozwoju. Część z nich warto zapamiętać. "Wybierać się jak sójka za morze". "Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej". "Nie ten dużo umie, kto długo żyje, ale ten, kto wiele podróżuje". "Kto zważa na każdą chmurkę, ten nigdy nie wybierze się w podróż" "Najdłuższa podróż rozpoczyna się od pojedynczego kroku".
Kobieta w czerwonej sukience podbiła Instagram. Kim jest Polka, o której pisała Martyna Wojciechowska?
Jej historia zaczęła się przypadkowo, od kupienia pięknej wieczorowej sukni pięć lat temu z okazji urodzin. Od tamtego czasu fotografuje się w sukience w każdym zakątku świata, a swoimi doświadczeniami dzieli się na profilu na Instagramie, który zgromadził już ponad 75 tys. obserwatorów. Kim jest kobieta w czerwonej sukience?
Bożena Budzyńska to podróżniczka, która od kilku lat przemierza świat w czerwonej sukience i dzieli się niezwykłymi fotografiami z podróży na swoim profilu na Instagramie @goralka102. Jej zdjęcia zachwycają zarówno przepięknymi krajobrazami, jak i głębią kolorów. Aktualnie jej profil obserwuje ponad 75 tys. osób, jednak wszystko zaczęło się spontanicznie, od zdjęcia urodzinowego w czerwonej sukience na dachu jednego z chicagowskich wieżowców. Od tego czasu czerwona kreacja towarzyszy jej w każdej podróży i stała się nie tylko wizerunkiem w Internecie, ale także nowym stylem życia. "Pomysł na projekt bbladyinred rozpoczął się w chwili, gdy zobaczyłam pierwsze zdjęcia, te z dachu wieżowca. Początkowo zdjęcia w czerwonej sukience robiłam w najciekawszych miejscach Chicago, jednak szybko zaczęłam zabierać sukienkę w każdą podróż" - mówi Bożena Budzyńska. Choć na swoim profilu na Instagramie ma ponad tysiąc zdjęć, trudno doszukać się fotografii na której będzie widać twarz podróżniczki. Powód? "W swoich zdjęciach nie pokazuję twarzy, ponieważ w nich najważniejsze jest tło. Stoję tyłem do aparatu fotograficznego, aby razem z odbiorcą móc zachwycać się tym, co roztacza się przede mną. Chciałabym również, aby ta kobieta w czerwieni pozostała anonimowa". Jak powstają zdjęcia w czerwonej sukience? "Miejsca, w których robię zdjęcia są zazwyczaj zaplanowane wcześniej. Najczęściej fotografie robią rodzina lub przyjaciele, z którymi podróżuję, jednak zdarza się, że proszę o pomoc przypadkowo poznane osoby na miejscu. Czasem robię też zdjęcia sama, z wykorzystaniem statywu. Tak było przy robieniu zdjęcia na ulicy Mariackiej w Gdańsku. Nastawiłam budzik na 4:30 i o 5 rano mogłam cieszyć się pięknem bursztynowej ulicy, mając za towarzystwo jedynie latarnie. Dlatego moją ulubioną porą dnia na robienie zdjęć w sukience jest wschód słońca - oprócz pięknego światła, mogę zrobić zdjęcia unikając tłumów". "Najbardziej lubię spontaniczne fotografie" Podróżniczka przyznaje, że nie da się wybrać tej jedynej, ulubionej fotografii. "Większość moich zdjęć ma jakąś wyjątkową historię lub związane jest z niezapomnianym przeżyciem, natomiast najbardziej lubię zdjęcia spontaniczne, których nie da się zaplanować. Tak było np. w przypadku fotografii ze śpiącymi lamami pod Machu Picchu czy z panną młodą w Pekinie. Ona również miała na sobie czerwoną sukienkę, więc bardzo chciałam ją namówić na wspólne zdjęcie. Nie mówiła po angielsku, ale gdy popatrzyłyśmy na siebie, jednocześnie wyciągnęłyśmy do siebie dłonie. Bardzo lubię to zdjęcie". Jak mówi Bożena Budzyńska, choć przez ostatnie lata sfotografowała się w czerwonej sukience na prawie każdym kontynencie, jej lista marzeń jest nieskończenie długa. "Bardzo chciałabym sfotografować czerwoną sukienkę na Wyspach Wielkanocnych, w Japonii czy na safari w w Kenii i Tanzanii". Czerwona sukienka w czasie lockdownu Podróżowanie to ogromna część życia Bożeny Budzyńskiej. Lockdown zastał ją w Polsce, kiedy pojechała odwiedzić rodziców na Podhalu. Została tam aż do końca czerwca. "Po powrocie do Stanów pojechałam na wycieczkę objazdową po parkach narodowych Utah, Kolorado i Arizonie. Odwiedziłam również Hawaje i Puerto Rico. Na szczęście udało mi się relatywnie wcześnie zaszczepić, dzięki czemu już od wiosny tego roku miałam szansę wybrać się w podróże zagraniczne do Egiptu i Turcji." Blaski i cienie czerwonej sukienki Mając tak dużą grupę odbiorców jak Bożena Budzyńska, nie sposób nie spotkać się ze słowami krytyki. Obserwatorzy spekulują, że fotografie podróżniczki to fotomontaż. "Na szczęście rzadko zdarzają się u mnie tzw. hejterskie, negatywne komentarze. Jednak najczęściej zarzuca mi się używania narzędzi typu Photoshop do wklejania siebie w krajobrazy. Podchodzę do tego z nutką humoru i odpowiadam, że nie posiadam takich umiejętności, więc muszę podróżować i robić zdjęcia na miejscu". @goralka102 podkreśla, że stara się nie odpowiadać na negatywne komentarze i skupia się na miłych słowach skierowanych w jej stronę. Zapytana natomiast o to, jaki wpływ na jej życie miała czerwona sukienka i jedno przypadkowe zdjęcie na dachu wieżowca w Chicago, podróżniczka odpowiada: Bożena Budzyńska namówiła również Martynę Wojciechowską, która jest jej ogromnym autorytetem, na wspólną fotografię w czerwonych sukienkach. Jak wspomina podróżniczka, jadąc do Polski, nie wiedziała czy Martyna znajdzie czas na wspólną sesję, ta jednak od razu się zgodziła, pisząc jedynie "do zobaczenia o 6:30 pod pałacem". "Droga Martyno, dziękuję Ci za wsparcie mojego projektu #bbladyinred i spełnienie jednego z moich marzeń - fotografii z Tobą i to przed Pałacem Kultury! Twoja spontaniczność, pozytywna energia i żądza przygód jest niesamowita i bardzo się cieszę, że mogę dodać naszą sesję do listy cennych wspomnień Lady in Red" - napisała pod zdjęciem z Martyną Wojciechowską @goralka102.
Dziewczyny z Dubaju - jak naprawdę żyje się kobietom w emirackiej metropolii?
Abeer, Karolina i Sabina pochodzą z innych kulturowo światów, łączy je jednak miasto. Te dziewczyny właśnie w Dubaju od lat realizują swoje marzenia i pasje. Bez ograniczeń.
Sabina i sky diving Najlepszym tego przykładem jest Sabina Kotarba. W Dubaju mieszka od siedmiu lat i nie wyobraża sobie teraz, aby miała żyć gdzie indziej. Bo właśnie tutaj może realizować się zawodowo w tym, co kocha - skokach tandemowych w sky divingu. - Tutaj jestem też instruktorką skoków tandemowych, w innych krajach nadal należy to do rzadkości. W Dubaju nikt nigdy nie podważał moich umiejętności ze względu na to, że jestem kobietą - mówi. Tak naprawdę miała przyjechać na dwa tygodnie. To była spontaniczna decyzja i z dnia na dzień z wietrznego Chicago przeniosła się do upalnego Dubaju. - Spodobało mi się od razu. Jest wielokulturowo, a to lubię i do tego byłam przyzwyczajona w Chicago. Po drugie nie musiałam już kupować tylu ciuchów z długim rękawem - śmieje się Sabina. - No i w Chicago zawsze miałam ze sobą gaz pieprzowy. Tutaj nie zamykam domu, samochodu. Dubaj nie ma sobie równych pod względem bezpieczeństwa. W Chicago czy w Polsce liczyłam pieniądze, a tutaj wykonując zawód, który kocham dobrze jeszcze zarabiam. Najważniejszy jest dla niej jednak sky diving. Kiedy zaczynała wykonywać skoki w Chicago, nigdy nie widziała tam instruktorki skoków tandemowych. W Polsce czy Chicago uważano, że kobiety są za słabe. - Kiedy przyjechałam do Dubaju były tutaj cztery instruktorki skoków tandemowych. Najważniejsza jest technika, jeśli wiesz, jak wykonywać skoki, to są dla każdego. Od przyjazdu do Dubaju wykonała już kilkanaście tysięcy skoków. Wśród jej klientów są poszukiwacze mocnych wrażeń, gwiazdy Hollywood, szejkowie z różnych emiratów, księżniczki, jak i wiele Emiratek. - One kochają sport, podróże i przygody. Niedawno skakałam z dwudziestosiedmioletnią dziewczyną i pod spadochronem, w drodze na ziemię rozmawiałyśmy, czy ma narzeczonego i czy chce wyjść za mąż. Powiedziała mi, że na razie nie, bo chce rozwinąć swój biznes. I jej rodzice to szanują i nie organizują spotkań z kandydatami. Za to lubię Dubaj właśnie, za rozwój i otwartość. ZOBACZ TEŻ: Anna Karczmarczyk o rolach prostytutek, edukacji seksualnej i prawach kobiet [WYWIAD] Grała role galerianek i prostytutek, pięknych i zniewalających kobiet, ale ostatnio wcieliła się w postać przebojowej Krystyny - feministki z osiedlowego sklepiku na Pradze w serialu "Piękni i bezrobotni". Wciąż marzy o tym wyjątkowym scenariuszu, w którym jej uroda będzie mieć mniejsze znaczenie niż talent. Zanim jednak to nastąpi, zamierza podjąć się roli życia. Anna Karczmarczyk - bo o niej mowa - niebawem zostanie mamą. Co myśli o feministkach, social bańkach i prawach kobiet w polskim kinie? Dlaczego w tym zawodzie trzeba mieć twardy pancerz, a piękni ludzie cierpią podobnie jak "brzydsi"? Tego dowiecie się z naszej rozmowy! Abeer Al Khaja Historia Abeer Al Khaja ma swój początek kilka lat temu. - Miałam wtedy kłopoty ze zdrowiem i jednym ze sposobów na jego poprawienie był po prostu sport oraz regularne ćwiczenia. Po pewnym czasie przestałam traktować to jako obowiązek, zaczęło mi sprawiać przyjemność - opowiada Abeer Alkhaja. Photo: archiwum prywatne Dzisiaj ze sportu stworzyła swój sposób na życie i konsekwentnie stara się namówić do tego innych. - Na zdrowy tryb życia patrzę jednak bardziej holistycznie. To nie tylko trening czy siłownia. Wierzę, że to jest po prostu też przyzwyczajanie do jakiegoś ruchu. Ważne jest też co jesz, jak długo śpisz. Dla mnie największym wyzwaniem nie były same ćwiczenia, ale jednak utrzymanie diety. Umówmy się w Dubaju jest dosyć skomplikowane, tutaj masz tyle dobrych rzeczy do zjedzenia. Ale oczywiście zawsze może to spalić - śmieje się. Abeer przyznaje, że kiedy dorastała sport dla kobiet w Emiratach Arabskich nie był, tak jak obecnie jest w pewnym sensie normą. Od kilku lat widzi jak bardzo to się zmienia. - W większy ruch dla zdrowia kobiet zaangażowane są szkoły, uczelnie są zaangażowane. Poza tym uważam, że dużo kobiet pracujących w organizacjach rządowych zmieniło podejście do tego zagadnienia. Sama stara się zachęcić kobiety do sportu głównie poprzez swoje social media. - Chcę pokazać, że jeśli ja mogę coś zrobić to moje obserwatorki też mogą. Dla dziewczyn, które chcą biegać, stworzyłam z moimi przyjaciółkami specjalną przestrzeń do biegania. W Dubaju jest teraz wiele miejsc dla kobiet, gdzie swobodnie mogą ćwiczyć. Od swoich obserwatorek często dostaje pytania o strój do ćwiczeń. Pytają, jak ubrać się na siłownię. - Hidżab nie jest problemem, bo w tej chwili różne firmy produkują sportową odzież, w tym też hidżab, do trenowania i pływania, które przepuszczają powietrze. W miejscach, gdzie ćwiczą same kobiety, robią to też bez hidżabu. I możesz mieć kolor jaki chcesz - dodaje z uśmiechem Abeer. Od kilku miesięcy intensywnie trenuje przed swoim nowym wyzwaniem: - Przygotowuję się do triatlonu: pływanie, jazda na rowerze, bieganie, w którym biorą udział, także mężczyźni. Czeka mnie pięćdziesiąt kilometrów wysiłku. Photo: archiwum prywatne PRZECZYTAJ TEŻ: BYŁA SOBIE DZIEWCZYNA: Kilka lat temu wyjechała do Kanady. Była zaskoczona tym, co zobaczyła Kanada to dla wielu wciąż nieodkryty ląd, nie tylko pod kątem rozległej, dzikiej natury, ale również mieszkańców i ich codzienności, która zaskakuje różnorodnością. Jak wygląda życie Polki w multikulturowym kraju, opowiada nam Monika Grzelak, która od 9 lat mieszka w Kanadzie i jest autorką książki "Kanadiana". Karolina - z Londynu do Dubaju Karolina Sutherland przyznaje bez ogródek, że nigdy nie chciała przeprowadzić się do Dubaju, jednak cztery lata temu po rozstaniu z mężem potrzebowała zmiany. Spakowała się i z Londynu trafiła do emirackiej metropolii. Miała przyjechać na rok, jest już cztery lata. Dosyć szybko została managerką Marina Social Dubai. - Poznaję jednak dużo świetnych ludzi i przez pracę poznałam też nowego partnera. Podobnie jak Sabina mówi, że zaskoczyło ją jak bardzo w Dubaju jest bezpiecznie. - Jeśli chodzi o mężczyzn z Emiratów, nigdy nie miałam kłopotów, zawsze byłam traktowana równo. Kobiety mogą mieć odkryte ciała, poza miejscami państwowymi, urzędami czy szpitalami. Tam się nie wpuszcza, jak masz odkryte ramiona czy spódnicę przed kolana. Ja wychodzę jednak z założenia, że jak się zdecydujesz mieszkać w takim kraju, to uprzejmie jest przestrzegać takich, nawet niepisanych reguł. Poza tym widzę, że Dubaj się zmienia i bardzo docenia rolę kobiet, także Emiratek w życiu społecznym. Chociaż na co dzień jej życie to głównie praca, w wolnych chwilach stara się jak najwięcej zwiedzać. - Jeżdżę do Hatty, Abu Dhabi, chcę objechać wszystkie emiraty. Poza tym blisko jest na przykład na Seszele, szkoda nie skorzystać - dodaje. Myśli o powrocie do Polski, bardzo tęskni za rodziną, ale jeszcze nie teraz. - Jeszcze trochę będę korzystać z pogody, pod tym względem Dubaj z pewnością rozpieszcza. ZOBACZ TEŻ: Tomek Michniewicz i Basia Rajkowska pomagają Afryce: Zimbabwe to nie tylko "słonik", ale też kobiety, które rodzą w baraku i nie mają za co wykarmić dzieci - Turystyka to teatr wyobraźni. Cały ten przemysł karmi się sprzedawaniem wyobrażeń - mówi znany polski podróżnik Tomasz Michniewicz, który Zimbabwe nazywa drugim domem. Dla niego podróż do Afryki to nie tylko spotkanie ze słoniem czy niebezpieczeństwem dżungli, ale przede wszystkim z drugim człowiekiem - wyniszczonym, głodnym, często bez matki i ojca. Choć Tomasz Michniewicz ostatnio mocno jest zaangażowany w tworzenie Radia 357, nie zapomina o ludziach z biednego afrykańskiego kraju, którzy żyją na skraju katastrofy humanitarnej. Wraz z Basią Rajkowską - dyrektor Krajowego Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce w Polsce - prowadzą program dożywiania dla 999 dzieci w Zimbabwe. Poznajcie historię ich spotkania i dowiedzcie się więcej o miejscu, które - choć biedne - nosi w sobie prawdę i piękno! Włoskie wakacje z Frances Mayes. "Pod słońcem Italii" to perełka wśród przewodników Frances Mayes, popularna znawczyni Italii i autorka światowych bestsellerów, m. in. „Pod słońcem Toskanii”, wraz z Ondine Cohane oprowadzają po mało znanych perełkach Włoch, zapraszają do miejsc położonych z dala od typowych tras, dzielą się niepowtarzalnymi doświadczeniami. Przemierzyły wszystkie 20 włoskich regionów, by dotrzeć do tej prawdziwej Italii: najciekawszych miasteczek, najlepszych lokali, targowisk, sklepów, winnic, kościołów, galerii, muzeów, plaż, nowoczesnej architektury, a nawet nowej generacji koktajlbarów. My przyglądamy się 7 regionom, a w nich wskazujemy na kilka propozycji, które rekomendują autorki książki „Pod słońcem Italii”.
"Sztuka pobytu": o podróżach, które mają smak, zapach i kolor rozmawiamy z Travelicious [WYWIAD]
Zdarza się, że po jej rekomendacji hotelu, ten jest natychmiastowo zabookowany na kilka tygodni do przodu. Bo nikt o podróżach nie opowiada tak, jak Travelicious. Jej opisy miejsc sprawiają, że czujesz sok z arbuza sciekający po rękach i zaczynasz się kołysać w rytm vinyla Marvina Gaye’a gdzieś na Laguna Beach, mimo że nadal siedzisz na swojej sofie. Travelicious, autorka podróżniczego bloga, właśnie wydała zjawiskowy album „Sztuka pobytu”, który pokazuje nie to, jak podróżować, ale jak „być” w podróży. Które miejsce na ziemi skradło jej serce? Czy są w Polsce zakątki, które mogą się równać z najpiękniejszymi na ziemi i czy w ogóle oraz jak podróżować w dobie pandemii?
Ten album to było Twoje marzenie czy impuls? Ile czasu zajęło Ci zebranie materiałów od podjęcia decyzji do momentu, gdy znalazł się w Twoich rękach? Książka była od dawna moim marzeniem, ale produkcja wydawała mi się zupełnie dla mnie nieosiągalna. Nie chciałam też wypuszczać książki, która powielałaby to, co już jest na rynku. Od kilku lat zbieram albumy podróżnicze. Moim pierwszym był "Surf Shack", na który natrafiłam w Nowym Jorku. Przepadłam w tej kategorii. Uwielbiam siadać na kanapie, wyłączyć telefon i przeglądać moje albumy. Robię to prawie codziennie, kocham to, że są to książki, do których mogę wracać każdego dnia. We wrześniu Małgosia Minta przy okazji jakiejś rozmowy rzuciła, że może ja wydałabym taki album i… machina ruszyła! Samo pisanie zajęło mi 6 miesięcy, ale zbieranie materiałów aż 10 lat. W tym czasie nie wiedziałam nawet, że zbieram materiały na książkę. Po prostu cieszyłam się wyjazdami, ale na szczęście robiłam też mnóstwo zdjęć, zawsze lustrzanką, i w efekcie miałam 3 dyski po 1 TB zdjęć. W tym czasie odwiedziłam ponad 200 hoteli, nie zliczę ile miast i regionów! Finalnie do książki weszło 30 najbardziej kreatywnych hoteli, 7 miast i regionów i ponad 300 zdjęć. Female hero: Eileen Gray - architektka ze złamanym sercem Charyzmatyczna artystka, utalentowana architektka, projektantka kultowych mebli, niezwykła wizjonerka, bon vivantka. Eileen Gray uważa się dziś za pionierkę modernistycznego designu, a jednak historia postanowiła o niej zapomnieć, a jej największe dzieło, jeszcze do niedawna, podpisywano męskim nazwiskiem. Pytanie nieuniknione - jak na pracę nad albumem wpłynęła pandemia? Na pewno dobrze. Materiał miałam zebrany, więc nie musiałam latać, aby coś jeszcze dorobić. Nic mnie nie rozpraszało, bo wszystko jest zamknięte. Mogłam ten czas wypełnić pisaniem. Pisałam nawet wtedy, gdy miałam 40 stopni gorączki i Covid - taka właśnie jestem. Ale - pandemia na pewno wpłynęła na produkcję. Bardzo długo czekamy na materiały, sam papier czy tkanina na okładkę to kilka tygodni w kolejce. Dlatego zdecydowałyśmy się na sprzedaż książki w formie przedsprzedaży i produkcje tylko takiej ilości, która zostanie zamówiona w marcu. Jak w ogóle lockdown, izolacja, brak możliwości przemieszczania się wpłynęło na stan ducha takiego urodzonego nomada jak Ty? Początek pandemii zbiegł się z moją przeprowadzką z małego mieszkania do domu z ogrodem, więc zajęłam się urządzaniem wnętrz i zabawą z synkiem w ogrodzie. Cały czas monitorowałam obostrzenia i możliwości podróżowania, dlatego jak tylko nadarzyła się okazja to pojechałam na Mykonos, na Santorini i do Chorwacji. Teraz byliśmy na Malediwach. Robimy testy, bardzo uważamy, wybieramy miejsca z małą liczbą zachorowań. I myślę, że z takim rozsądnym podejściem podróżowanie jest możliwe. Oczywiście tęsknię czasami za wolnym wyborem destynacji, za brakiem konieczności "googlowania" wszystkich obostrzeń. Ale jestem optymistką i szukam w tym wszystkim pozytywów. Ograniczona liczba destynacji skłania mnie do niecodziennych decyzji. Opisy tych miejsc to nie są suche fakty i oceny – czytając Twoje relacje słyszę muzykę, czuję zapachy, smaki... podróże to dla ciebie pełna uczta zmysłów. Cudownie! Bardzo mnie to cieszy! Ja dokładnie tak odbieram świat - wszystkimi zmysłami! Mnie radość z podróżowania taaaaaak wypełnia! Kiedy ląduje w nowym miejscu, to nie mogę ujarzmić szczęścia, które czuje! W moich relacjach staram się przekazywać właśnie smaki, zapachy, dźwięki, ciepło miejsc. Oczywiście na tyle, na ile jest to możliwe. W jaki sposób planujesz podróż – od czego zaczynasz? Czym się kierujesz? Wprowadzisz nas w kuluary Twojej influencerskiej pracy – jak trafiasz do tych wszystkich pięknych miejsc? Dostajesz zaproszenie czy pojawiasz się tam incognito? Podróżuję jak każdy. Zawsze płacę za lot i za hotel, który wybieram. Dzięki temu mogę rzetelnie i bezstronnie go ocenić. Nie przyjmuję zaproszeń od hoteli, to nie jest w zgodzie ze mną i moimi zasadami. Podróże i hotele to moja ogromna pasja - czytam o podróżach, oglądam filmy o podróżach, rozmawiam tylko o tym. Serio! Jeśli chodzi o hotele, to jest dokładnie tak samo, jestem na bieżąco z kategorią kreatywnych hoteli na świecie. Śledzę branżowe portale, bardzo dużo o tym czytam, stąd mam długą listę miejsc, które chciałabym odwiedzić i stale ją uzupełniam. Jeśli chodzi o moją influencerską pracę (he he, jakoś nie lubię słowa influence) to ja nie traktuję do końca tego jako pracy. To jest moja pasja. Kocham robić zdjęcia, kocham podróże, hotele, uwielbiam pisać. Lubię dzielić się relacjami z podróży, wtedy udziela mi się radość ludzi. Cieszę się, że mogę to robić. Jak wolisz podróżować – sama czy w towarzystwie? Wolę z kimś, zawsze. Wtedy szczęście z wyjazdu dzielę z drugą osobą. Udziela mi się też dobra energia i zachwyt drugiej osoby. Masz swoje ulubione miejsce na ziemi - takie, które np. jakoś Cię odmieniło, do którego wracasz? I czy jest w ogóle takie miejsce, któremu powiedziałabyś „nie”? Stale zakochuję w nowych miejscach. Teraz są to Malediwy, które oszołomiły mnie białym i delikatnym jak puder piaskiem, turkusowymi lagunami oraz spektakularnymi rafami koralowymi. Moje serce bije mocniej na myśl o Positano, Wenecji, Cinque Terre czy Santorini. Uwielbiam całą Portugalię i Hiszpanię, o Barcelony lub Andaluzji mogłabym się przeprowadzić z dnia na dzień. Kocham Nowy Jork, bardzo podobało mi się w Laguna Beach i Palm Springs. Recepta na podbicie mojego serca jest prosta: musi być ciepło i blisko ocean. To mi wystarczy. Praca marzeń istnieje. Na rajskich Malediwach szukają sprzedawcy książek. To ostatni dzwonek, by aplikować! Jeśli praca w biurze mija się z twoimi oczekiwaniami a okres jesienno-zimowy przyprawia o drgawki, mamy dla Ciebie dobrą wiadomość! Luksusowy 5-gwiazdkowy resort Soneva Fushi na Malediwach poszukuje pracownika! To zadanie dla miłośnika książek i kontaktów z ludźmi. Poznaj szczegóły tego wyjątkowego ogłoszenia o pracę! Może to właśnie ty będziesz szczęściarzem, który zgarnie tę posadę. Czy w albumie znalazło się też miejsce dla Polski? Oczywiście! W albumie jest aż 5 hoteli z Polski oraz przewodnik po Warszawie. Mamy w Polsce przepiękne i kreatywne hotele, które zupełnie nie odstają od tych zagranicznych. Gdzie tkwi sukces tych hoteli, ośrodków – czego szuka, potrzebuje dzisiejszy podróżnik? Miejsca, które wybrałam do albumu to są moje prywatne perełki. Hotele, które są przepięknie zaprojektowane, ale też wyjątkowo kreatywne. Wszystkie czymś się wyróżniają. W albumie opisałam hotel, który ma salę kinową; jest taki, którego pokoje wiszą nad dachami Santorini, są gorące baseny, pięknie położone sauny, tropikalne namioty, w których budzisz się z widokiem na morskie fale. Wiesz, hoteli jest masa na świecie. Ja kiedyś myślałam, że są tylko bardzo drogie luksusowe hotele z filmów i hostele dla studentów. I w żadnej z tych kategorii nie ma nic złego. Ale kiedy zaczęłam odkrywać kreatywne miejsca, takie które prowadzą miejsca w zrównoważony sposób, które mają ciekawą ofertę dla gości, które dbają o design i ogólnie o doświadczenia, to przepadłam. To jest po prostu inne hotelowe i wakacyjne doświadczenie! To jest doświadczenie na poziomie zmysłowym. Te hotele często mają zapach, smaki, muzykę. Oferują spójne z tym wszystkim atrakcje, jak na przykład warsztaty medytacji, aromaterapii czy jogi. Na miejscu spotyka się bardzo ciekawe osoby, które szukają podobnych doświadczeń. Prowadzi się inspirujące rozmowy i nawiązuje ciekawe znajomości. Ja ogólnie fascynuję się każdym rodzajem podróżowania. Moja siostra poleciała sama na kilka miesięcy na Kostarykę z plecakiem i codziennie wysyła mi zdjęcia. Podglądam na IG podróże polskich podróżników, od takich którzy śpią w namiotach czy hamakach po vany. Bardzo długo nie mogłam znaleźć nic dla siebie w polskiej sieci. Było bardzo dużo treści poświęconej taniemu podróżowaniu. To jest dla mnie bardzo ok, cieszę się, że ktoś o tym pisze i sprawia, że wyjazdy są dostępne dla szerokiego grona ludzi. Najlepiej. Ale to nie było dla mnie. Luksusowe wyjazdy w hotelach pełnych blichtru też nie do końca mi odpowiadały. Dlatego zaczęłam tworzyć bloga i profil na Instagramie Travelicious, bo czułam, że więcej osób szuka takiego podróżowania jak ja. Bardziej po środku. Kreatywnego, pomysłowego noclegu, jakiegoś doświadczenia. Ja mam wspaniałych obserwatorów, najlepszych. Bardzo często po rekomendacji jakiegoś miejsca przeze mnie jest full booker na kilka tygodni. Nawet teraz, kiedy byłam na Malediwach to w trakcie mojego pobytu przyleciały 2 rodziny z Polski. A w ciągu najbliższych miesięcy mają tam kilkanaście polskich rezerwacji. Niesamowite. I tak jest zawsze. Dlatego kocham to robić. Bo wiem, że jest w Polsce grupa osób, dla których takie rzeczy są ważne, a takich treści wciąż brakuje. Seniorzy w Polsce: "Teraz już wiemy, co oni czują na co dzień. Nasza kwarantanna się skończy. Ich już nie" Jeśli myślisz, że ten wywiad z Joanną Mielczarek ze Stowarzyszenia mali bracia Ubogich będzie utyskiwaniem na los samotnych seniorów w Polsce, to się grubo mylisz. Ta rozmowa może śmiało nosić tytuł "zmieniającej życie". O prawdziwej istocie bliskości, zrozumieniu i bycia ze sobą, a nie obok siebie, słuchania siebie nawzajem, a nie opowiadania o sobie. Nie tylko w czasie świąt. Książka w całości stworzona została przez kobiety – przypadek? Trochę przypadek, ale wyszło idealnie! Kiedy zrodził się pomysł publikacji i szukałam osoby do wsparcia (bo od początku album chciałam wydać samodzielnie, bez udziału wydawnictwa - chciałam mieć stuprocentowy wpływ na każdą rzecz, która w moim albumie się znajdzie), natrafiłam na moją wydawczynię, Martę Niemirę. To ona zaproponowała współpracę z Gracją Zegarowicz, ogromnie utalentowaną projektantką, która odpowiada za całą oprawę wizualną tego projektu - przez www, okładkę książki, skład, naklejki, dodatki, nawet świecę. Gracja ma świetne wyczucie stylu, stworzyła książkę, która jest jednocześnie bardzo w trendach, ale również jest ponadczasowa - będzie tak samo piękna również za 10 lat, jak zmieni się moda w designie. Do naszego zespołu dołączyła również Małgosia Minta, która zajęła się redakcją, oraz Zuzia Przybyszewska, autorka ilustracji. Pracowało nam się rewelacyjnie! Przez cały proces czułam, że mam z każdej strony wsparcie - o każdej porze dnia i nocy, bo tak - proces wydawania książki to bardzo często wyzwania, praca w nocy bo gonią terminy, w ostatniej chwili nawet zmieniłyśmy cały koncept pudełka - i nikt nie powiedział „słuchajcie, już za późno” - tylko każda z nas wzięła się za swoją część roboty, i dzięki temu się udało. Dziewczyny nie odpuściły na żadnym etapie, dbały o każdy element tak bardzo jakbym robiła to sama. Było warto. Bo dzięki temu powstała książka na światowym poziomie, przepiękna, kolorowa, pomysłowa, z najwyższej jakości materiałów. Sam papier wybierałyśmy trzy tygodnie! Kobieca wrażliwość i styl okazały się nieocenione. Kobiecy zespół to kobieca premiera, dlatego książka pojawiła się w sprzedaży 8 marca. Masz takiego guru podróży, konta, które śledzisz, które Cię inspirują? Guru to jest bardzo mocne słowo dla mnie. Nie mam takich osób w Internecie. Ale na pewno bardzo lubię oglądać inspirujące dziewczyny, bo wnoszą dużo słońca do mojej codzienności. Na pewno uwielbiam Olę z @poemswonderland, @lositalianos, podróże @diaryofdays czy relacje z wyjazdów @sliwkamarta. Generalnie lubię jak osoby, które obserwuję w Internecie wyjeżdżają, bo mnie naprawdę pasjonują podróże i po prostu jest to zawsze dla mnie najciekawszy temat. Jeśli chodzi o moje inspiracje to staram się ich szukać poza Internetem, bo mam wrażenie, że wtedy tworzy się najbardziej oryginalne rzeczy i można wyrwać się odrobinę z powielania pewnych schematów. Więc mam taki nawyk, że co roku oglądam nagradzane prace reklamowe na Festiwalu w Cannes, uwielbiam reklamy i jest to bardzo kreatywna branża. Staram się odwiedzać Muzea Sztuki Nowoczesnej w każdym miejscu, w którym jestem. Sztuka nowoczesna bardzo mnie otwiera i pobudza kreatywność. Nie jestem jakaś wielką fanką muzealnictwa, ale moja siostra zajmuje się tym tematem i nauczyła mnie trochę tej pasji. To pozornie może wydawać się bardzo odległe z tym czym ja się zajmuję, ale to właśnie szukanie inspiracji bardzo daleko najbardziej sprzyja nowym pomysłom. Inspirują mnie oczywiście podróże. Banał, ale tak jest. Zawsze podczas wyjazdów mam uszy i oczy szeroko otwarte, wypatruję nowości, trendów, obserwuję ludzi, godzinami studiuje karty menu. To bardzo mnie interesuje. Kocham również książki, albumy, filmy i seriale. Ale mam wrażenie, że trochę inaczej je odbieram, bo wypatruję często właśnie odniesień do miast, do krajów, do fotografii. Dla mnie na przykład taki film jak „Zimna Wojna” czy „Skyfall” to kategoria filmów, które mogłabym oglądać bez dźwięku, bo mnie tam głównie interesują kadry. Właśnie tak szukam inspiracji do zdjęć, które robię, do nietypowych połączeń kolorów. Tak mam od zawsze. Nie ma się już co łudzić - koronawirus szybko nas nie opuści - jak podróżować w dobie pandemii? Podróżowanie w czasie pandemii jest możliwe, ale jest dużo bardziej wymagające i kosztowne. Przede wszystkim testy, sprawdzanie obostrzeń i znoszenie nieprzyjemności takich jak lot w maseczce. Ale ja podchodzę do tego bardzo rozsądnie. Po pierwsze - wybieram kraje, które wymagają testów, dzięki temu już na pokładzie samolotu są tylko osoby z negatywnym testem. Maseczka podczas lotu? Myślę o tym jak o wyzwaniu, jak o takim czasie, o którym kiedyś będziemy sobie wzajemnie opowiadać. Nie jest wygodnie, wiadomo. Ale jest bezpiecznie. Na miejscu przestrzegam restrykcji, nie przeginam. Przed powrotem robię test, nawet nie po to, aby uniknąć kwarantanny, ale po to, by mieć pewność, że wracam zdrowa i nikogo nie narażę na niebezpieczeństwo. Podróżowanie jest bardzo ważną częścią mojego życia i po prostu biorę to wszystko na klatę. Może nie jest najwygodniej, może to nie są destynacje które wybrałabym normalnie, ale jak jest ciepło, plaża i ocean, to nawet w maseczce bardzo mnie to cieszy.
Matka i córka pilotują samolot. To wydarzyło się pierwszy raz w historii!
Suzy Garrett i jej córka Donna pierwszą w historii parą matka-córka, która wspólnie pilotowała samolot! Kapitan Suzy Garrett jest pilotką, od ponad trzydziestu lat pracującą dla linii lotniczej SkyWest Airlines. Była także jedną z pierwszych zatrudnionych tam kobiet. Dziś, w jej ślady poszła córka Donna, aby razem z mamą móc wspólnie pilotować samolot!
Kobieta pilot. Jak to wszystko się zaczęło? Suzy Garrett jest jednym z najdłużej pracujących dla SkyWest pilotów, a także jedną z pierwszych kobiet zatrudnionych w firmie. Co ciekawe, jej mąż Doug i syn Mark również pracują w tej branży. Córka Donna postanowiła dołączyć do reszty rodziny i także usiąść za sterami samolotu. - Kiedy dorastałam, musiałam dużo podróżować. Świat był dla mnie ogromną inspiracją. Doświadczanie stylu życia mojej mamy i taty było cudowne. To pokazało mi możliwości oferowane przez tę branżę - mówi młoda pilotka. Co na temat dołączenia córki do SkyWest i pracy w przestworzach myśli jej mama? Jest zachwycona i niezwykle dumna z Donny: - Kocham to! Naprawdę to kocham! Fajnie, gdy Twoje dziecko doświadcza czegoś, czego Ty doświadczyłeś. Jest częścią rodziny SkyWest. Myślę, że to będzie dla niej wspaniała kariera. Lubi różnorodność i ekscytację w swoim życiu. ZOBACZ TEŻ: Pilot odrzutowca i wzorowa mama. Kim jest żona Szymona Hołowni? Kim była Polka, która zginęła w katastrofie śmigłowca w Leicester? Czy bycie pilotem to odpowiednia praca dla kobiety? Ależ oczywiście, że tak! Kobiety także mogą świetnie sprawdzić się w branżach, uważanych stereotypowo za męskie, czego najlepszym przykładem mogą być nasze bohaterki. Mimo to, nie obeszło się bez trudności. - Wierzcie lub nie, ale chowałam się - opowiada o początkach swojej kariery kapitan Suzy Garrett. - Społeczeństwo się zmieniło, zmieniła się reakcja pasażerów. Dziś czuję, że mogę być wzorem do naśladowania dla młodych dziewcząt, które wchodzą na pokład i pokazać im, że wszystko jest możliwe. Drzwi są otwarte: możesz być kimkolwiek! - podsumowuje dumna pilotka i mama pilotki. Donna popiera swoją mamę i jest dumna, że razem mogą zachęcać inne kobiety do łamania stereotypów i podążania za swoimi marzeniami: - Nigdy nie dyskwalifikuj się, ani nie myśl, że jest coś, co Cię ogranicza, tylko dlatego, że jesteś kobietą. Istnieje wiele możliwości odniesienia sukcesu w tej branży. Znajdź mentorów: innych ludzi, którzy robią to, co Ty robisz i do czego dążysz. Znalezienie przyjaciół i rówieśników, którzy przechodzą przez to samo, co Ty, jest niezwykle pomocne. Jestem bardzo wdzięczna, że mam mamę, jako źródło informacji - dodała córka. Dwie pilotki za sterami jednego samolotu - To ekscytujące i coś, z czego jestem dumna - powiedziała zachwycona Donna. – Nie miałam pojęcia, jak bardzo jest to rzadkie. To fantastyczny moment dla mnie i mojej mamy oraz ogólnie, dla kobiet w lotnictwie - podsumowała dziewczyna. ZOBACZ TEŻ: 7 filmów o wspaniałych kobietach, które musisz zobaczyć Oto pierwszą w Polsce trenerka futbolu z licencją UEFA. Rozmawiamy z Niną Patalon Pierwsza kobieta niebawem poleci na Księżyc - potwierdziła NASA
A gdyby tak uciec na weekend od zimy? Sprawdź jak tanio pojechać do Lizbony i co warto tam zobaczyć!
Stolica Portugalii zachwyca kolorami, luźną atmosferą i pięknymi widokami. Bez końca można spacerować po niej urokliwymi uliczkami, a piękna pogoda, nawet w sezonie zimowym, powoduje, że jest to idealne miejsce na weekendowy wypad! Lizbona: co warto zobaczyć? Lizbona to miasto, które idealnie zwiedza się spacerując - z jednym ale: wszędzie jest tam pod górkę. Dosłownie! Jako, że Lizbona położona jest na górzystym terenie, ilość wzniesień w tym mieście może momentami przerażać. Zawsze jednak można pokonać strome uliczki zabytkowym tramwajem - co jest równie przyjemną sprawą! Będąc w Lizbonie koniecznie wybierzcie się do: Dzielnica Bairro Alto - miejsce na spacer z klimatem, czyli stare budownictwo, wąskie, urokliwe uliczki, małe knajpki i niszowe sklepiki Time Out - raj dla miłośników dobrego jedzenia. Time Out czyli inaczej Mercado da Ribeira to słynny targ, gdzie pod jednym dachem zebrane są świetne lizbońskie restauracje. Podobnym miejscem jest LX Factory. Polecamy baardzo! Miradouro de Sao Pedro de Alcantara - tętniący życiem plac, z którego roztacza się piękny widok na miasto Dzielnica Príncipe Real - urokliwe uliczki i budynki w kolorze #millenialpink, idealne miejsce na spacer Belem - wyjątkowa dzielnica Lizbony, gdzie absolutnie musicie zaliczyć dwa miejsca: słynna cukiernia, gdzie spróbujecie Pasteis de Belém. To typowe dla Lizbony ciasteczka, jednak wszyscy są zgodni, że w Belem dostaniecie je w najlepszym wydaniu (przygotujcie się na niezłą kolejkę!). Drugim punktem w Belem jest Pomnik Odkrywców postawiony w miejscu, z którego na swoje wyprawy wyruszali w XV wieku portugalscy żeglarze Wieczór z Fado - fado to typowa portugalska muzyka, melancholijna i smutna, jednak słucha się jej niesamowicie, zwłaszcza dlatego, że w lizbońskich restauracjach jest grana na żywo Carcavelos - piękna plaża oddalona od Lizbony zaledwie 15 minut pociągiem. Surferski klimat, palmy i ocean Cascais - mała i urokliwa nadmorska miejscowość. Z racji swojego położenia (około 30-40 minut drogi pociągiem od Lizbony) jest super sposobem, by zobaczyć Portugalię od innej strony niż głośna stolica. Sekretna chińska restauracja - to nie żart! Ta chińska restauracja znajduje się w mieszkaniu w bloku, bez żadnego szyldu, a informacji o niej nie znajdziecie w internecie. Jeśli jednak wybierzecie się pod ten adres, będziecie mogli spróbować przepysznego chińskiego jedzenia w bardzo przystępnych cenach! Lizbona: jak tanio zorganizować wyjazd? Lizbona to europejskie San Francisco: czerwony most jak Golden Gate, położenie na wzgórzach, słońce i palmy. Jak tanio zorganizować taką podróż "do Kalifornii"? Po pierwsze, poluj na tanie bilety lotnicze. Tanie linie, jak Wizzair czy Ryanair latają do Lizbony już za kilkaset złotych! Nam udało się upolować bilety za 89 zł w jedną stronę! I co najlepsze - lizbońskie lotnisko oddalone jest od centrum miasta zaledwie o kilka kilometrów. Nie trzeba zatem dopłacać za shuttle bus czy lotniskowy transfer, wystarczy, że kupicie bilet na metro, którym z lotniska dostaniecie się do centrum. Po drugie, nie kupuj pojedynczych biletów na komunikację miejską. Jednorazowy bilet na tramwaj kosztuje ponad 3 euro! Jak to ominąć? Wybierz jeden dzień, kiedy pojedziesz w dalsze wycieczki i będziesz wielokrotnie korzystać z komunikacji, kup wtedy bilet całodobowy, który kosztuje 10 euro! Dojedziesz na nim nawet do Cascais i Carcavelos! Po trzecie, nie bój nie hosteli i pokoi wieloosobowych. Tak, wiemy... nie jest to największy komfort, jednak takie noclegi potrafią kosztować w Lizbonie jedyne 10 euro za noc!