Działasz w świecie e-commerce? Twórz, rozwijaj, sprzedawaj. Logistykę zostaw specjalistom
Jeśli już prowadzisz sklep internetowy lub dopiero planujesz wejść świat e-commerce, to prawdopodobnie wiesz, jak ważna dla działalności twojej firmy jest szybka i sprawna dostawa. To nie tylko kwestia obsługi klienta, ale element DNA twojej marki. Warto więc znać narzędzia, które ułatwią logistykę. Wypróbuj abonament dla firm InPost – nowoczesne, elastyczne i przewidywalne rozwiązanie stworzone z myślą o e-commerce.
E-commerce – wiele możliwości dla kobiet Coraz więcej kobiet działa w świecie e-commerce. Są twórczyniami marek, właścicielkami sklepów i sprawnymi liderkami. Ze względu na niskie bariery wejścia, elastyczność i duże możliwości rozwoju sprzedaż online jest przestrzenią, która pozwala łączyć pasję z biznesem. Jednak aby odnieść sukces, potrzebne są też dobre narzędzia – na czele z niezawodną logistyką. Zalety abonamentu InPost w kobiecym biznesie online Kobiety w biznesie łączą wiele ról. Czas jest cenny, a prostota i przewidywalność – bezcenne! Sprzedajesz wyroby handmade, ubrania, kosmetyki lub produkty dla dzieci? Niezależnie od tego, co oferujesz, logistyka musi działać jak w zegarku. Z abonamentem kurierskim InPost: oszczędzasz czas, kontrolujesz wydatki, unikasz stresu związanego z nagłymi kosztami, tworzysz spójny i profesjonalny wizerunek swojej marki. Abonament kurierski InPost – korzyści Prowadzenie własnego sklepu internetowego to codzienna logistyka, wysyłki, kontakt z klientami i troska o każdy szczegół. Każda decyzja wpływa na efektywność, zyskowność i wizerunek marki. Właśnie dlatego warto postawić na sprawdzone rozwiązania, które ułatwiają prowadzenie biznesu. 1. Przewidywalność kosztów = spokój umysłu Jako właścicielka biznesu musisz zarządzać wieloma aspektami firmy. Jedna stała opłata miesięczna pozwala ci zaplanować budżet i uniknąć niespodziewanych kosztów wysyłki. 2. Więcej czasu na rozwój marki Nie musisz być specjalistką od logistyki. InPost integruje się z twoim sklepem internetowym i automatyzuje wiele procesów. Ty skupiasz się na projektowaniu nowych produktów, komunikacji z klientkami i rozwoju sprzedaży. 3. Zadowolenie klientek = pozytywne opinie i powroty Twoje klientki cenią terminowość i wygodę. InPost zapewnia szybkie dostawy przez Paczkomat® i kurierem, łącząc nowoczesność z wygodą. Powiadomienia e-mail i możliwość zarządzania przesyłkami z poziomu aplikacji mobilnej przez konsumentów budują zaufanie i poprawiają jakość obsługi. 4. Elastyczność dla biznesu na każdym etapie Dopiero zaczynasz czy masz już stałą bazę klientek? Niezależnie od etapu, na którym jesteś, możesz dopasować pakiet do swoich potrzeb i zmieniać go w miarę rozwoju. 5. Rozwój bez barier W twoim tempie, na twoich zasadach. Abonament rośnie razem z twoim biznesem, bez ograniczeń i zbędnych formalności. Jak dobrać abonament do kobiecego e-biznesu? Zanim wybierzesz pakiet: oszacuj liczbę paczek, które wysyłasz miesięcznie, pomyśl o sezonowości sprzedaży (np. Święta, Dzień Kobiet, Black Friday), zastanów się, czy wysyłasz również za granicę, wybierz rozwiązanie, które integruje się z twoim sklepem (np. Shopify, WooCommerce, Allegro). Dla kogo jest abonament InPost? Dla każdej kobiety, która: • prowadzi markę online, • tworzy produkty z pasją (np. handmade, kosmetyki, moda, dekoracje domowe), • chce rozwinąć sprzedaż bez stresu, • ceni sobie porządek w budżecie firmowym, • potrzebuje partnera biznesowego, który ogarnie logistykę za nią. Jak zacząć korzystanie z abonamentu kurierskiego? Kurier czy Paczkomat? Z Abonamentem dla firm od InPost nie musisz wybierać. Każdy pakiet obejmuje zarówno wysyłki kurierskie, jak i przez Paczkomat. Nie ma ukrytych kosztów – po przekroczeniu limitu paczek, każda kolejna kosztuje zgodnie z cennikiem. W każdym abonamencie masz też dostęp do promocyjnych stawek za przesyłki za pobraniem (COD). W ofercie znajdziesz trzy poziomy dopasowane do skali twojej działalności: • Abonament 150 – dla początkujących i małych sklepów, • Abonament 300 – dla stabilnie rozwijających się marek, • Abonament 600 – dla dużych i aktywnych e-commerce. Umowę podpiszesz wygodnie online na: https://inpost.pl/abonamenty-dla-firm. Zainwestuj w rozwój z Abonamentem dla firm Zamiast martwić się dostawami, postaw na partnera, który zrobi to za Ciebie. Abonament InPost to twoje wsparcie w codziennym prowadzeniu sklepu internetowego. Dzięki niemu masz więcej przestrzeni na kreatywność, strategię i kontakt z klientkami. Dowiedz się więcej i sprawdź, co może zyskać twój kobiecy biznes: inpost.pl/abonamenty-dla-firm. Twórz, rozwijaj, sprzedawaj. Logistykę zostaw InPost. Materiał promocyjny marki InPost
Joanna Przetakiewicz o pierwszym biznesie: "Kiedy zaczynałam, nie miałam nic! Poszłyśmy do banku i wzięłyśmy kredyt na praktycznie wszystko"
Joanna Przetakiewicz podczas live'a na naszym Instagramie opowiedziała o początkach swojej kariery w biznesie. Jej historia porusza i motywuje do działania!
Joanna Przetakiewicz na zaproszenie Sandry Hajduk-Popińskiej, redaktor prowadzącej kobieta.pl wzięła udział w instagramowym livie zorganizowanym z okazji Dnia Przedsiębiorczości Kobiet. Najpopularniejsza polska bizneswoman opowiedziała o tym, co zmotywowało ją do założenia pierwszej firmy i jak wyglądały jej pierwsze kroki w biznesie. Tej historii z pewnością nie znacie! Joanna Przetakiewicz o swoim pierwszym biznesie. Jak została kobietą sukcesu? O tym, że będzie niezależną kobietą, Joanna Przetakiewicz wiedziała już we wczesnej młodości. Uświadomił jej to przykład ciotki całkowicie zależnej od partnera, która bez pieniędzy męża dosłownie nie miała za co żyć. Gwiazda już w 1989 roku wpadła na pomysł, by wraz ze wspólniczką założyć własny biznes. I tak w 1992 roku otworzyły drugą w Polsce prywatną klinikę stomatologiczną: Mogło się wydawać, że to nas przerasta, ale nie. Ona była stomatologiem, ja byłam na studiach prawniczych. Była 15 lat ode mnie starsza, miała doświadczenie zawodowe, była świetnym specjalistą. Ja czułam się bezpiecznie i ona również wiedząc, że jestem pracowita i bardzo dobrze zorganizowana - opowiadała Joanna Przetakiewicz w rozmowie z Sandrą Hajduk-Popińską. Biznes szybko się rozwinął, chociaż jak zaznaczyła nasza rozmówczyni, nie wiedziała wówczas, jak właściwie powinna go prowadzić: Ogromną lekcją okazał się problem natury prawnej, z którym przyszło jej się zmierzyć: Na pytanie Sandry Hajduk-Popińskiej o to, jak zatem mają sobie poradzić kobiety, które chcą zacząć się rozwijać, ale niestety brakuje im środków, Joanna Przetakiewicz odpowiedziała, że ona również była w takiej sytuacji: Jaki zestaw cech trzeba mieć, aby stać się przedsiębiorczą kobietą? Co robić, aby uniezależnić się od partnera? Obejrzyj całą rozmowę Sandy Hajduk z Joanną Przetakiewcz i poznaj odpowiedzi na te pytania: "Musisz wiedzieć, na co się porywasz" - założycielka SO WHAT o stawianiu własnej marki modowej. Czy żałuje porzucenia korporacji? Joasia pracowała w korporacji, w której odnosiła niemałe sukcesy. Miała wszystko: cudowną rodzinę, świetnie opłacaną pracę, wymarzony dom. Wiedziała jednak, że coś się musi zmienić, a impulsem do szalonej decyzji o zbudowaniu modowej marki była jej choroba. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/6f2e606eb080113b3ea5f5770dde9cb362003634-a5a33e1.jpeg" width="938" height="625" alt=""Musisz wiedzieć, na co się porywasz" - założycielka SO WHAT o stawianiu własnej marki modowej. Czy żałuje porzucenia korporacji?" title=""Musisz wiedzieć, na co się porywasz" - założycielka SO WHAT o stawianiu własnej marki modowej. Czy żałuje porzucenia korporacji?" />
Finał 7. edycji akcji Biznes w Kobiecych Rękach: Jak przejść od „jeszcze nie teraz” do „to właśnie ten moment”?
O tym, że Polki, które dopiero startują z biznesem mają kapitalne pomysły i rzetelne przygotowanie do wzięcia zawodowego życia we własne ręce oraz jak wiele daje przejście drogi od „jeszcze nie teraz” do „to właśnie ten moment” przekonuje finał siódmej edycji akcji Biznes w Kobiecych Rękach.
W tym artykule: Najważniejsze? Pomysł! Jak przejść od „jeszcze nie teraz” do „to właśnie ten moment”? Czas próby: czym jest VUCA? Nowe liderki postcovidowej rzeczywistości Najważniejsze? Pomysł! Jak przejść od „jeszcze nie teraz” do „to właśnie ten moment”? To najważniejszy program realizowany dla Polek przez Sieć Przedsiębiorczych Kobiet przy wsparciu Citi Foundation. Na czym polega? Na profesjonalnym, kobiecym wsparciu przyszłych przedsiębiorczyń. W skrócie: niezależnie od wieku i doświadczenia zawodowego (możesz go w ogóle nie mieć), jeśli masz pomysł na własny biznes możesz się zgłosić do Biznesu w Kobiecych Rękach. Rekrutacja zaczyna się zawsze we wrześniu, a spośród wszystkich zgłoszeń jury Sieci Przedsiębiorczych Kobiet, wybiera 60 najlepszych. Tyle kandydatek do miana bizneswoman przez kolejnych 6 miesięcy pracuje, pod okiem mentorek i fachowców z różnych dziedzin przedsiębiorczości, nad realizacją swojej wizji czy marzenia o firmie. Po pół roku nauki uczestniczki programu powinny móc ją założyć lub przynajmniej określić, ile jeszcze czasu potrzebują na to, by się tak stało. Przejść od „jeszcze nie teraz” do „to właśnie ten moment”. Do tej pory efektem akcji Biznes w Kobiecych Rękach jest niemal 300 założonych przez kobiety firm. "Nie chcę wierzyć, że tak działa moje państwo". ZUS kontra przedsiębiorcze matki W Sejmie odbyło się kolejne już spotkanie, na którym matki prowadzące działalność gospodarczą złożyły swoje postulaty odpowiadające na uporczywe kontrole przeprowadzane przez ZUS. Nie obyło się bez emocji. Co udało się ustalić przedsiębiorczym matkom? Czas próby: czym jest VUCA? Ten rok, był wyjątkowy, bo pandemia zasiała dodatkowy niepokój i wiele/wielu z nas działało w warunkach określanych na placu boju jako VUCA (volatility - zmienności, uncertainty – niepewności, complexity – złożoności, ambiguity – niejednoznaczności). Uczestniczki zaczęły program w samym środku koronawirusowego zamieszania, w czasie, gdy wiele firm właśnie się zamykało. Z takim bagażem na starcie przez pół roku dziewczyny wytrwale pracowały nad swoimi pomysłami na biznes. I może dlatego, że sytuacja była wyjątkowa, wszystkie bardzo się zaangażowały w projekt, oddawały mu mnóstwo uważności, cierpliwości, energii. Były i są aktywne, solidarne, wymieniają się doświadczeniami, wspierają. To duży krok w przód, bo wiele z nich rozpoczynając program nie wierzyło w kobiecą siłę grupy. Paradoksalnie, to właśnie trudne warunki wyzwalają w nas nowe pokłady sił, jednoczą, skłaniają, by ruszyć z miejsca, nastawić się na rozwój. 60 uczestniczek siódmej edycji BWKR, z których każda ma inny pomysł na biznes: od rękodzieła po tworzenie programów komputerowych, przekonało nas po raz kolejny, że czasem wystarczy wsparcie, odpowiednie nakierowanie, by znaleźć w sobie elastyczność, ale i siłę, pozwalającą odnaleźć się w nowych warunkach, z wysiłku czerpać energię do dalszego działania, a dzięki spotkaniom w grupie zyskiwać nową, szerszą perspektywę. Dlaczego kobiety na Instagramie zasłaniają oczy czerwoną opaską? Nie widzisz, więc problem nie istnieje? Wręcz odwrotnie! Zastanawiasz się dlaczego nagle na Instagramie zaczęły pojawiać się zdjęcia kobiet (i nie tylko!) z czerwoną opaską na oczach? Ten challenge to nie zabawa - zwraca uwagę na poważny problem, którego nie dostrzegamy na co dzień. A to nie znaczy, że nie istnieje. Wręcz odwrotnie. Nowe liderki postcovidowej rzeczywistości 25 maja odbyła się finałowa gala siódmej edycji Biznesu w Kobiecych Rękach. Możesz obejrzeć dwie najlepsze autoprezentacje laureatek programu (co pozwoli przekonać się, jak kreatywne i odważne są Polki) oraz posłuchać wykładu Joanny Malinowskiej-Parzydło, autorki książki „Jesteś marką. Jak odnieść sukces i pozostać sobą”, która tym razem opowiada o tym kim jest liderka nowej, postcovidowej rzeczywistości. Link do wydarzenia: https://pl-pl.facebook.com/events/178412177507242/ Program jest realizowany przy wsparciu finansowym Citi Foundation w Nowym Jorku oraz wsparciu merytorycznym Fundacji Citi Handlowy im. L. Kronenberga. Partnerami programu są: Brain Embassy i Forbes Women Polska. Program jest objęty patronatem honorowym Prezydenta m. st. Warszawy.
Renata Kuryłowicz - właścicielka najbardziej makabrycznego coctail baru w Polsce: "Lubimy oglądać śmierć w TV, ale wycieramy ją gumką ze swojego życia"
Masz takie momenty w życiu, gdy wydaje Ci się, że stąpasz po cienkim lodzie? Właśnie tak kilka lat temu czuła się Renata Kuryłowicz – wydawczyni, historyczka sztuki, żona i matka, kobieta. Jej życie wydawało się proste i poukładane, aż do tej chwili… Mąż ginie nagle, obecna praca nie daje satysfakcji, a życie w pojedynkę to pasmo cholernych wyzwań. Ty dopiero co nauczyłaś się pływać, a los rzuca Cię na głęboką wodę. Właśnie wtedy w głowie Renaty Kuryłowicz rodzi się pomysł, by stworzyć „Worek kości” – miejsce pełne mrocznych opowieści, trupich czaszek i kryminałów.
Spotykam się z Renatą Kuryłowicz online pod koniec 2020 roku. Dla niej, podobnie jak dla wielu biznesmenów w Polsce, pierwszy rok pandemii był ogromnym wyzwaniem. Zaczynamy jednak nie od COVID i nie od jakże intrygującego i wciąż mało znanego w Polsce tematu wdowieństwa (chociaż o tym też będzie), ale od… ŚMIERCI. Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Gdy myślę o „Worku kości”, to słowo, które pierwsze przychodzi mi na myśl, to… ŚMIERĆ. Może być? Renata Kuryłowicz: Idealnie. „Worek kości”, który stworzyłaś, to miejsce, w którym trudno o śmierci nie myśleć. Czuć to od pierwszej chwili, gdy przechodzi się próg. Czym w takim razie jest śmierć? Wiem, że dla wielu osób śmierć jest tematem tabu, ale dla mnie pamięć o śmierci oznacza docenianie życia. Hasło „Memento mori” w wydaniu Worka Kości przypomina: dopóki żyjesz, korzystaj z życia jak najrozsądniej i jak najprzyjemniej. Worek Kości jest więc miejscem przyjemności, propozycją zabawy dla inteligentnych, dorosłych ludzi, którzy nie boją się oswajać trudnych tematów za pomocą czarnego humoru. Przydałoby się trochę tego czarnego humoru właśnie teraz, gdy niemal każdego dnia dostajemy powiadomienia o tym, że ktoś zmarł z powodu Covid-19. Prawda jest taka, że ludzie umierali zawsze, tylko nie zawsze media podawały informacje o zgonach tak często jak teraz. Dziś statystyki zachorowań i zgonów z powodu koronawirusa dostajemy codziennie w newsach. Mam wrażenie, że trochę się już z tym oswoiliśmy. Jednocześnie to medialna śmierć – daleka, nierealna. Dopiero, gdy sami doświadczymy śmierci kogoś bliskiego, nasza perspektywa się zmienia. Śmierć – ta prawdziwa, namacalna, to niejednokrotnie temat tabu. Gdy ponad 3 lata temu otwierałam „Worek”, wiele osób mówiło, że to się nie uda. Pukali się w głowę. Pytali: „Kto tu przyjdzie?”. Logo porównywali do nalepki na denaturacie. Pamiętam nawet reakcje pierwszych pracowników: „Wariatka, która zbiera czaszki”. Okazało się, że temat umierania przyciąga jak żaden inny, a ludzie – choć boją się śmierci – chcą ją poznać i oswoić. Zależało mi też na tym, by „Worek Kości” nie straszył. Najwięcej dobrych opinii zbieramy właśnie za estetykę. Większość osób, które nas odwiedza, nie pisze: „Tam jest strasznie, tyle czaszek”, tylko: „Ale tam jest ładnie i przytulnie!”. Zatrzymajmy się na chwilę przy „oswajaniu śmierci”. Mam wrażenie, że ta śmierć trochę nas kusi, trochę wabi. Większość z nas uwielbia horrory. Na Netflixie jest mnóstwo filmów, kryminałów, tragicznych historii tragicznych bohaterów, którzy bynajmniej aniołami nie są i mają krew na rękach. Zło nas fascynuje, prawda? Współczesny świat uwielbia horrory i kryminały. Lubimy się bać, bo to jest proces oswajania lęków. Ostatecznie lepiej jest to zobaczyć na ekranie, niż doświadczyć w prawdziwym życiu. Wystarczy wspomnieć o popularności wszelkiego rodzaju podcastów kryminalnych. Chcemy o tym słuchać, choć oczywiście nie chcemy, by taka tragiczna historia przydarzyła się nam. Z jednej strony lubimy oglądać śmierć, ale jednocześnie bardzo jej unikamy. Żyjemy coraz dłużej. Nigdy wcześniej w historii ludzkości człowiek nie żył tak długo, jak teraz. Przedłużamy naszą żywotność w sensie sprawności ciała czy wyglądu. Wystarczy wspomnieć o popularności zabiegów medycyny estetycznej i operacjach plastycznych… To prawda. W czasach naszych rodziców czy dziadków, 45-letnia kobieta mówiła wprost: „pora umierać”. Ja dzisiaj, mając 45 lat, wcale tak nie sądzę, przeciwnie. Wierzę, że wiele wciąż jeszcze przede mną! My udajemy, że śmierci nie ma i że śmierć nas nie dotyczy. To ciekawe, że mówisz to Ty, właścicielka najbardziej „makabrycznego” cocktail baru w Polsce… Właśnie dlatego mówię to ja! (śmiech) Znam to z autopsji. Gdy w „Worku” mamy wykłady o zbrodniach, seryjnych mordercach, samobójstwach, goście obecni na sali reagują bardzo żywiołowo. Dopytują, dociekają, chcą wiedzieć jak najwięcej. Gdy zorganizowałam dwa wykłady o pracy w prosektorium, już nie było tak „dynamicznie”. Każdy wiedział, że my nie rozmawiamy już o „fikcji”, czy zbrodniach popełnionych na obcych nam ludziach. Poruszaliśmy coś, co niebawem może spotkać Twoją mamę, koleżankę czy babcię. To nas wszystkich spotka. Trafimy do kostnicy prędzej czy później, każdy z nas jest workiem kości, który będzie się rozkładać lub zostanie spalony na popiół. To jest niby oczywiste: żyjesz – umrzesz. A jednak nie do końca jest oczywiste… W Polsce w obecnych czasach rzeczywiście jest to problem. Chociażby w takim Meksyku, gdzie święto zmarłych obchodzone jest bardzo hucznie, a śmierć i zbrodnia jest na początku dziennym, do spraw ostatecznych podchodzi się nieco inaczej. Wygląda na to, że my, współcześni Polacy, niewiele wiemy o śmierci… Ostatnio czytałam bardzo ciekawy artykuł, w którym lekarz dokładnie wyjaśniał jak – krok po kroku – umiera człowiek. Opisano w nim wszystkie zachodzące w ludzkim ciele procesy, każdą minutę, sekundę „oddalania się”. Bardzo wiele mi on wyjaśnił, ale czy taką wiedzę posiada przeciętny mieszkaniec Polski w moim wieku? Nie sądzę. Nawet po śmierci kogoś bliskiego coraz rzadziej oglądamy jego zwłoki. Na moim rodzinnym Podlasiu, w czasach gdy byłam małą dziewczynką, w domach wystawiono trumny ze zwłokami zmarłego. Dzisiaj to rzadkość. Widzę to bardzo podobnie. Wycieramy śmierć z naszego życia gumką myszką, a przecież śmierć to część życia! Moja znajoma, która jest nauczycielką w klasach niższych, opowiadała mi, że któregoś dnia pokazała dzieciom książkę z wizerunkiem ludzkiego szkieletu. Następnego dnia do szkoły przyszła zbulwersowana mama jednej z dziewczynek. Była oburzona, że nauczycielka pokazuje dzieciom takie straszne rzeczy. To jest jakiś absurd! Zamykamy dzieciom oczy na sprawy bardzo oczywiste, a wystawiamy je na o wiele bardziej makabryczne rzeczy, jak język nienawiści, samotność konsumpcjonizmu czy przemoc w internecie. Kiedy kogoś obrażamy, znieważamy, osądzamy – dzieci mogą tego słuchać, ale gdy pokazujemy szkielet, to jest coś strasznego?! Zobacz też: Córka meksykańskiej uzdrowicielki do Polek: "Daj ciału odpocząć. ODDYCHAJ!" Bożena Szwarc pyta Dorotę Mintę: CZEGO PRAGNĄ WSPÓŁCZESNE KOBIETY? Photo: Renata Kuryłowicz / archiwum prywatne Być może właśnie po to jest „Worek Kości”, by uświadomić ludziom jaka jest ta śmierć. Skąd w ogóle pomysł na takie miejsce? Wyszłam ze świata wydawniczego i choć postanowiłam sobie, że nigdy nie będę do niego wracać, chciałam w nim pozostać, tylko jakby od drugiej strony. „Worek Kości” początkowo miał być księgarnią, gdzie można byłoby napić się kawy, ale ta myśl ewoluowała. Po jakimś czasie stwierdziłam, że w moim „Worku Kości” musi być coś mocniejszego! Ostatecznie to miejsce można nazwać cocktail barem z literacką nutą. Nasze koktajle inspirowane są na przykład Stephenem Kingiem, mimo że on już dawno stał się zadeklarowanym abstynentem. Staramy się udoskonalać sztukę tworzenia koktajli. Miksologia to w Polsce wciąż niszowy temat. Czego jeszcze można doświadczyć w „Worku Kości”? Burleski! Kilka miesięcy przed otwarciem „Worka” zobaczyłam po raz pierwszy na żywo burleskę. To było trzy lata po śmierci mojego męża. Naprawdę ja na tej burlesce po raz pierwszy od dawna śmiałam się z trzewi. Zapomniałam o całym świecie! Płakałam ze szczęścia. Postanowiłam, że burleska będzie częścią „Worka Kości”, podobnie jak muzyka na żywo, głównie jazz. Oczywiście jest to miejsce przesiąknięte literaturą kryminalną. Co ciekawe, będąc wydawcą książek, latami walczyłam o godne miejsce kryminału w literaturze. Wiele osób uważało bowiem, że kryminał to powieść dla ćwierćinteligentów i bez obrazy - kucharek. Dzisiaj kryminały są na salonach! Wspominałaś też o wykładach… Wykłady z kryminologii pojawiły się wręcz naturalnie. Już trzy tygodnie po otwarciu „Worka Kości” zorganizowaliśmy pierwszy wykład. Ku naszemu zaskoczeniu przyszło tyle ludzi, że musieliśmy wielu odmówić. „Worek” pękał w szwach. Na pierwszy ogień poszli technicy kryminalistyki ze Szkoły Policyjnej w Pile. Przyjechali ze swoimi tajemniczymi walizkami, a w nich było mnóstwo specjalistycznych przyrządów, z którymi zawsze jeżdżą na miejsce przestępstwa i zbierają ślady. Można było dotknąć? R: Tak. Można było dotknąć, porozmawiać z ekspertami, zabrać ze sobą na pamiątkę w postaci odbitek linii papilarnych czy warg z kieliszka. To pokazało, że ludzie chcą wiedzieć więcej, niekoniecznie z filmów. Podobny szał był na wykładzie Janka Gołębiowskiego o zawodzie profilera czy Łukasza Wrońskiego o seryjnych mordercach, na którym on cudownie wyjaśnił, że seryjny morderca to nie jest super inteligentny Hannibal Lecter, ale często człowiek na granicy poczytalności, o bardzo niskim IQ. Dlatego tak trudno jest go złapać, bo on często zabija przypadkowo. W seryjnych morderstwach nie ma żadnej logiki? Wiadomo, że morderca działa z ofiarami w podobny sposób, ale śledczym bardzo trudno jest uchwycić związek pomiędzy ofiarami, jeśli przestępcy polują na przypadkowe osoby. Wykłady otwierają ludziom oczy na banalność zła, które wcale nie jest aż tak atrakcyjne jak w filmach. W serialu CSI badania genetyczne robi się w 15 minut. W rzeczywistości czeka się na wyniki tygodniami, a jeśli prokurator nie ma zbyt wiele pieniędzy w budżecie śledztwa, to i miesiącami. Gdy patrzysz na „Worek Kości” z perspektywy czasu, co o nim sądzisz? Dla kogo jest to miejsce? Dla kogo on jest, kto tam przychodzi? „Worek” jest głównie dla kobiet. Dla kobiet? A co one tam robią? Uczą się, jak zacierać ślady. (śmiech) Ja myślałam, że teraz jest wielki bum na powieści erotyczne, a tu proszę… kryminały! Co kobiety kręci w kryminalnych historiach? Generalnie kobiety czytają wszystko. To my czytamy, my kupujemy bilety na wydarzenia kulturalne, my inicjujemy wyjście do kina, teatru, na burleskę To my wiemy, co warto i co trzeba zobaczyć. 70 proc. gości na wykładach to kobiety. Co ciekawe, im bardziej drastyczny jest temat wykładu, tym ten procent rośnie! Co nas kręci w tych „obrzydliwościach”? A może chcemy przełamać kolejny stereotyp, że to faceci rządzą w policji, prowadzą śledztwa, znają się na zbrodni? To prawda, że w służbach mundurowych pracują przede wszystkim mężczyźni, kobiety mają tam trudniej, ale jeśli chodzi o pracę w prosektorium, kostnicy, to już nie ma tej przewagi. Jest fifty-fifty. Przeczytaj też: TRAUMA - na czym polega i jak sobie z nią poradzić? Nie wierzysz w siebie? Być może cierpisz na SYNDROM OSZUSTA? Co kobiety lubią w pracy w prosektorium? Spokój. Jak człowiek pomyli się na stole operacyjnym, to musi liczyć się z konsekwencjami. W prosektorium – nic się nie stanie. To spokojna praca, metodyczna, a my jesteśmy w tym dobre. Generalnie kobiety są cenione wszędzie tam, gdzie praca wymaga szczegółu, pochylenia się nad detalami. Coraz więcej jest też profilerek, choć zawód nie jest łatwy, profilowanie kryminalne wciąż nie jest zbyt wysoko cenione w śledztwie w Polsce. Prokuratura musi mieć na to budżet, a i tak wyniki profilera nie są dowodem w sprawie. Jest jakaś kobieta profilerka, która się w Polsce w tym temacie wybija? Justyna Poznańska na przykład. Jedna z najlepszych profilerek w kraju. Pracowała m.in. w gdańskiej policji, obecnie w Warszawie. Pracuje poza strukturą służb, jako prywatny konsultant. Jest niesamowita. Ma niesłychaną, chłodną precyzję logicznego myślenia. Prowadziła u nas kilka wykładów. Ludzie byli zasłuchani, zapatrzeni, nikt nawet nie westchnął, nikt jej nie przerywał. Jest jeszcze jeden zawód związany ze śmiercią, który genialne wykonują kobiety. To makijaż pośmiertny! Są specjalne kosmetyki, którymi malują zmarłych. Są specjalne kursy makijażu dla takich osób. Tylko to mało „medialny” zawód, bo która makijażystka przyzna się publicznie, że pracuje z trupem? Mówisz o śmierci, trupach, zbrodniach z taką lekkością, jakby to był świetny temat na small talk w pracy przy ekspresie do kawy. Jednocześnie jesteś wdową. Doskonale wiesz, czym jest śmierć bliskiej osoby. Jak to jest być wdową w Polsce na początku XXI wieku? „Wdowa” stanowi kolejny temat tabu, i to nie tylko w Polsce. Przenieśmy się chociażby myślami do Indii, gdzie wdowa, niezależnie czy ma lat 90, czy 19, gdy małżonek umrze, ląduje w jednym ze specjalnych domów dla wdów. Właściwie jej życie się kończy. W Polsce na szczęście nie ma takich instytucji.Nikt nie zmusza nas do wchodzenia w stos pogrzebowy męża czy zamykanie się w grobowcach, choć tak bywało kiedyś. Nie żartują, to są fakty historyczne! O wdowieństwie się nie rozmawia. . Jesteś na przykład w urzędzie i urzędnik pyta o stan cywilny, mówisz: „wdowa”, rozmówca od razu smutnieje, opada pogrzebowy tiul. A przecież prawda jest taka, że mąż umarł, ale ja żyję. Umarł nasz związek, ja nie. Gdy umarł mój mąż, nasz syn miał zaledwie cztery lata. Pół roku minęło, zanim w ogóle zrozumiał, co się stało. Byłam sama. Musiałam ogarniać różne sprawy, które zostały po mężu, a jednocześnie musiałam być matką dla syna niezwykle czułą na niuanse zmian w naszym życiu, które dotykały jego dzieciństwa i rozwoju. Było to dla mnie ogromnym wyzwaniem, przede wszystkim nie byłam na nie przygotowana. W takiej sytuacji jest większość wdów w Polsce, zostają ze wszystkim same, za to oczekuje się od nich przenoszenia gór niemalże. Myślę, że wdowcom wybacza się więcej błędów, niż wdowom. My kobiety mamy ogarnąć każdy trudny moment, czy potrafimy, czy nie. W domu zawsze mi powtarzano, że proszenie o pomoc to ujma. Pochodzę z bardzo patriarchalnej rodziny, w której kobiety bez mężczyzny traciły wartość w oczach bliskich i w społeczeństwie. Pokonanie życiowych trudów, a przede wszystkim psychologicznych schematów, w jakich wyrosłam, okazywało się chwilami ponad moje siły. Jestem jednak tu i teraz, wciąż sama, za to jaka silna! W Polsce od wdowy, kiedy już załatwi wszystkie formalności, oczekuje się tego, by wycofała się z życia, wypada być przygaszoną, a tymczasem ja musiałam żyć, iść dalej. Mieszkam w Warszawie i jest mi łatwiej dzięki anonimowości w wielkim mieście. Tymczasem piszą do mnie często kobiety z małych miejscowości, wsi, w których być wdową jest naprawdę trudno. One są traktowane tak, jakby z mężem do tego grobu już się położyły. Też to widzę. Jesteś wdową, czyli twoje życie już się skończyło… Pamiętasz taką komedię romantyczną „Planeta Singli”? Tak! No właśnie, pojawia się tam postać grana przez Danutę Stenkę, mama głównej bohaterki. Jest wdową i widzimy ją w tej stagnacji. Sama sobie wije kokon. Być może to jest bezpieczne, jeśli jesteś wdową, która nie musi być aktywna, nie musi pracować. Takie kobiety mogą się zamknąć w swoim wdowieństwie. Oczywiście tego nie oceniam, ale ja szybko musiałam się pozbierać. Po śmierci męża stanęły przede mną spore wyzwania. Z dnia na dzień musiałam nauczyć się miliona nowych rzeczy. Czy wdowy czują się wykluczone przez inne kobiety, czy raczej to mężczyźni osądzają je częściej? To my, kobiety sobie to robimy! Wiele z nas z mojego pokolenia było tak wychowanych: „Nie wychylaj się, nie wyróżniaj się, trzymaj się reguł, równaj do szeregu”. Moja mama też mnie tego uczyła, i co? Dziś mam mnóstwo tatuaży. Wciąż przeżywam bunt na wielu poziomach życia. To się dzieje ze zbyt grzecznymi dziewczynkami, drogie mamy! (śmiech) Mając 40 lat na karku, przeżywasz bunt nastolatki? Tak to można nazwać. Długo byłam grzeczną dziewczynką, ale paradoksalnie to właśnie wdowieństwo najbardziej mnie uwolniło emocjonalnie. Wtedy sobie pomyślałam: Boże, dostałam takiego kopa od życia kilka razy. Dwa razy miałam raka, zmarł mąż, muszę znowu dwóch synów sama ogarniać, mam biznes i tysiąc innych rzeczy na jednej własnej głowie. Jak ja mam w tym wszystkim „równać do szeregu”!? Słuszne pytanie, jak Ty to wszystko ogarniasz?! Nie zastanawiam się. Po prostu ogarniam. Przecież nie położę się do łóżka, nie nakryję kołdrą i nie powiem: „to ja sobie poczekam, aż to wszystko samo się jakoś rozejdzie po kościach”. Nie rozejdzie się po kościach. Znów te kości. Ten „Worek Kości” cię nie opuszcza… Mogłam sobie gdzieś tam bezpiecznie funkcjonować w świecie wydawniczym, coś tam znaczyłam, miałam nosa do książek, jednak nie. Założyłam sobie że pójdę swoją drogą, jeszcze bardziej pod górkę. Tak powstał „Worek Kości”. Trudno prowadzić takie miejsce, szczególnie teraz, gdy mamy pandemię. Jak sobie z tym radzisz? Miewam takie myśli: W coś ty weszła? Nie było lepszego scenariusza? Tworzenie, budowanie i zarządzanie takim miejscem to nie jest praca od 8 do 16. Codziennie jest coś, jakieś mniejsze lub większe kłopoty, obecnie nieustająco. Jednocześnie to sprawia, że musisz być elastyczna, kreatywna, używać mózgu. Czasami żartuję, że nie mam szans na starość dostać Alzheimera. (śmiech) Stymuluję intelekt każdego dnia! . Photo: Renata Kuryłowicz / archiwum prywatne RENATA KURYŁOWICZ Renata z Worka - właścicielka i spiritus movens cocktail baru i domu burleski Worek Kości w Warszawie. Historyk sztuki, przez wiele lat wydawca książek w największych polskich wydawnictwach. Matka dwóch synów, wdowa. Miłośniczka mądrej rozrywki i makabry. Twórczyni pierwszego domu burleski w Polsce i niesamowitego konceptu koktajlowego jakim jest Worek Kości. Wieloletnia wydawczyni książek i redaktorka z doświadczeniem kierowania działem redakcji prozy zagranicznej, literatury non-fiction oraz prowadzenia wydawnictwa jako współwłaścicielka. Historyczka sztuki, specjalistka od sztuki współczesnej. Znawczyni literatury komercyjnej oraz reportaży z zakresu kryminalistyki i kryminologii. Znakomicie odnajduję się na antenie radiowej i w słowie pisanym. Leaderka wspierająca inne kobiety i pomagająca rozwijać ich talenty (burleska, literatura). Zobacz też: Magdalena Adamowicz wraca do śmierci męża. Zdradziła, jaką pamiątkę nosi zawsze przy sobie Polka stworzyła aplikację dla osób chorych na Hashimoto Kilka lat temu wyjechała do Kanady. Była zaskoczona tym, co zobaczyła
Women's Voices: Natalia Pelak i Ewa Fiwek założycielki agencji Mad Illustrators i On My Wall
Obie przeambitne, piękne i... z wyboru zawsze na drugim planie. Natalia Pelak i Ewa Fiwek założycielki pierwszej w Polsce agencji Mad Illustrators zrzeszającej najlepszych polskich ilustratorów, agentki z doświadczeniem w branży mody i show biznesu, a prywatnie przyjaciółki. Jak stworzyć kobiecy biznes i nie zepsuć przyjaźni? Czym się wyróżnić na rynku? Obejrzyjcie kolejny odcinek Women's Voices.
Natalia Pelak od lat zajmuje się prowadzeniem PR modowych marek, Ewa Fiwek to ekspertka wielu agencji modelek. Obie dziewczyny łączy wieloletnia przyjaźń, wspólne zajawki, a od niedawna również biznes, na którego sukces ciężko pracują. To wiele wyrzeczeń, ale też doskonała rozwijająca przygoda, która zaczyna przynosić Natalii i Ewie duże sukcesy. Ich pierwsza w Polsce agencja dla ilustratorów wszelkiej maści Mad Illustrators to dobrze zorganizowana kreatywna komórka, dzięki której artyści zyskują świetne agentki, a dzięki projektowi On My Wall, Polacy mogą zamawiać spersonalizowane fotografie i plakaty. Dziewczyny opowiedziały nam w Women's Voices o tym z czym wiąże się własna firma, jak łączyć przyjaźń i pracę oraz o sile i energii, którą trzeba mieć w realizowaniu planów. View Ediplayer on the source website
Women's Voices: mama i córka, które założyły wyjątkową kwiaciarnię MAK 1904
Poznajcie Olę i Małgorzatę Rusak, wyjątkowe kobiety, które postanowiły kontynuować rodzinną tradycję i przywrócić do życia kwiaciarnię, którą przed laty prowadziła na placu Zbawiciela babcia Oli. Dziś MAK 1904 jest najbardziej znanym kwiatowym adresem w mieście!
Women's Voices: założycielki kwiaciarni MAK 1904 Kwiaciarnia MAK 1904 otworzyła się przy ul. Mokotowskiej 26 w Warszawie w maju ubiegłego roku, ale jej historia sięga początków XX wieku. To właśnie w 1904 r. ukazała się pierwsza reklama prasowa przedsiębiorstwa kwiatowego pradziadków naszej bohaterki. Po ponad stu latach historii zatoczyła koło. Poznajcie Olę i jej Mamę, Małgorzatę - dwie wspaniałe kobiety, które z miłości do roślin zdecydowały się przywrócić do życia rodzinną tradycję, w której główną rolę odgrywają kwiaty. Jako fanki roślin możemy powiedzieć jedno - nie znajdziecie drugiego takiego miejsca jak MAK 1904. I nie jest to tylko nasza opinia, ostatnio MAKiem zachwycała się Jessica Mercedes, robiąc zakupy do nowego mieszkania! View Ediplayer on the source website
Lady Business Awards 2018: kto zostanie kobietą biznesu?
26 października 2018 podczas uroczystej Gali w Warszawie, Lady Business Club Business Woman Foundation ogłosi laureatki drugiej edycji Plebiscytu Lady Business Awards 2018. Kto zostanie kobietą biznesu?
Lady Business Awards 2018: co to za projekt? W plebiscycie Lady Business Awards 2018 zostaną wyłonione i nagrodzone kobiety prowadzące z sukcesem firmy od co najmniej 5 lat i mające na swoim koncie wyjątkowe osiągnięcia zawodowe. To już druga edycja tego konkursu. Fundacja kontynuuje działalność klubu w myśl hasła „Promuj siebie i swoją firmę”, ale także prowadzi liczne projekty edukacyjne m.in. ebooki z zakresu prowadzenia własnej firmy oraz prezentujące historie kobiet biznesu. Promuje także kobiety w Polsce i poza granicami kraju, zapewniając wymianę wiedzy i doświadczeń z międzynarodowymi instytucjami i organizacjami. Uroczystość ogłoszenia wyników i wręczenia statuetek odbędzie się 26 października 2018 w Warszawie. Plebiscyt ma na celu uhonorowanie kobiet, które swoim dorobkiem i postawą budują filary polskiego biznesu. W programie Gali Lady Business Awards 2018 między innymi: ogłoszenie wyników Plebiscytu Lady Business Awards 2018 poczęstunek od Weranda Bistro przygotowany specjalnie na ten wyjątkowy wieczór dwie niespodzianki muzyczno - taneczne cenne upominki od naszych sponsorów i partnerów wspaniała atmosfera i wieczór pełen pozytywnych emocji możliwość nawiązania wartościowych kontaktów W wieczorze udział wezmą m.in. polscy przedsiębiorcy, członkinie Lady Business Club, dotychczasowy prelegenci konferencji organizowanych przez organizatora oraz przedstawiciele mediów i partnerów. Będzie to okazja do przedstawiania zupełnie nowego projektu fundacji, którego celem jest realne wsparcie w rozwoju firmy i przeniesienia jej na lepszy poziom. Zgłoszenia i bilety: monika@ladybusinessclub.com i na stronie www.ladybusinessawards.pl. W jury plebiscytu zasiądą wybitne postaci świata biznesu, m.in.: Jaga Hupało (marka Jaga Hupało Born to Create), Jolanta Zwolińska (twórczyni marek Dermika, Soraya, aktualnie Yonelle), Barbara Chwesiuk (marka Bialcon, Pałac w Cieleśnicy oraz Manufaktury Cieleśnic), Ewa Sobkiewicz (Salve Medica, Stowarzyszenie Inicjatywa Firm Rodzinnych) oraz Jolanta Radziszewska (Batida). Partnerem wydarzenia są polskie i międzynarodowe organizacje branżowe. Patronat medialny nad wydarzeniem objęły m.in: Rzeczpospolita, Rp.pl, polki.pl, RMF Classic, kobieta.pl, Biznes Musi Sprzedawać, Obcasypodlasia.pl, Biznestuba.pl, Damskie Sprawy, Marketing przy kawie, Dwie Szpilki, EPR.PL, QBusiness.pl, Marketing dla Ciebie, kobieta.pl, Czerwona Szpilka, Magazyn Pomorski, Kobieta w chmurze, Mamopracuj.pl, Ladies First, Stowarzyszenie Aktywne Kobiety, Świadomi w Biznesie, Business Lady Club w Bułgarii, Luxembourg - Poland Chamber of Commerce, PREMIER International Business Club, Polski Klub Biznesu w Portugalii, Polish Business House, Polski Klub Biznesu w Rosji i wielu innych partnerów z Polski i z zagranicy.
Kiedyś pracowała dla ONZ, dziś tworzy piękne akcesoria do domu [WYWIAD]
Rozpoczynała od studiów w Doniecku, dziś mieszka we Wrocławiu, jest mamą dwójki dziewczynek i z sukcesem prowadzi własny biznes. Poznajcie charyzmatyczną Julię i jej piękne ceramiczne deski.
Z zawodu prawnik, z zamiłowania wielbicielka mody i designu oraz prawdziwa business woman. Julia Boguslavska to silna i przebojowa Ukrainka, która tworzy piękne dodatki do domu. O wnętrzach, karierze i wnętrzarskich inspiracjach rozmawiamy z właścicielką marki Boguslavskaya. Jak to się stało, że prowadzisz swój własny biznes? Jaka jest Twoja historia? Julia Boguslavska: Pochodzę z pięknego miasta Doniecka na Ukrainie, które w dzisiejsze czasy spotkał tragiczny los. Urodziłam się tam i mieszkałam przez lata. Kocham całym sercem każdą uliczkę, która prowadziła mnie do szkoły muzycznej, uniwersytetu, kortów tenisowych, kolegów…i oczywiście do domu rodzinnego. Moi rodzice nadal mieszkają w Doniecku. Skończyłam studia na kierunku stosunki międzynarodowe, a następnie wyjechałam do Kijowa, gdzie rozwijałam swoją karierę zawodową w ONZ. Najciekawszy okres mojego życia nastąpił jednak po założeniu rodziny i urodzenia pięknych córek, które szczęśliwie dorastają we Wrocławiu. To tu osiedliliśmy się kilka lat temu. Nigdy nie marzyłam specjalnie o tym, kim chcę być jak dorosnę. Po prostu stawiałam sobie ambitne cele i starałam się rozwijać w obszarach, w których byłam dobra. Któregoś dnia postanowiłyśmy z koleżanką odejść z korporacji i stworzyć własny hobbistyczny projekt, który będzie wspierał rękodzieło i nada mu nowoczesnej formy. I tak powstała boguslavskaya.co. To, co z pewnością mi pomogło to fakt, że zawsze miałam wsparcie bliskich mi ludzi, a to daje pewność siebie i wiarę że się uda! Sprzedaż desek do krojenia to dość nietypowy pomysł. Skąd wziął się pomysł na Twoją markę? J.B: Boguslavskaya to połączenie tradycji ze współczesnością, rzemiosła z nowoczesną technologią, klasyki z aktualnymi trendami. Uwielbiam designerskie rzeczy, modę, kolory. Chciałam stworzyć produkt, który będzie nietypowy, unikalny, niepowtarzalny na rynku europejskim, a do tego ładny i, co najważniejsze – funkcjonalny. Choć nie ukrywam, że kreowanie naczyń ceramicznych to wyzwanie, tym bardziej, jeśli chodzi o płaskie formy. Prowadzenie własnej firmy nie jest prostym zadaniem. Czy myślisz, że udaje Ci się to z sukcesem dzięki jakimś określonym cechom Twojego charakteru? Jakim typem kobiety jesteś? J.B: Prowadzenie własnej firmy jest prostym zadaniem, jeżeli jesteś mocno poukładanym i zorganizowanym człowiekiem (śmiech). Jestem uparta i zawzięta, staram się nie poddawać trudnościom. Traktuje ten ceramiczny projekt nie tylko jako produkt i biznes, ale też jako niezwykle cenne doświadczenie, odkrywanie czegoś nowego. Nikt nie może być pewien ciągłego sukcesu w swoim biznesie, ale póki co mamy sporo powodów do dumy. Od ponad roku nasze produkty można kupić w kilku dobrych concept store’ach w Polsce, a od niedawna także w Niemczech, Anglii, Szwajcarii. Nasze produkty sprzedajemy też na międzynarodowych platformach internetowych. Już po kilku miesiącach od stworzenia marki dostaliśmy nagrodę Łodź Design Festiwal MUST HAVE 2017. Przedstawiliśmy firmę na ponad 12 prestiżowych targach w Polsce. Tej wiosny wystawiamy produkt w muzeum Stara Kopalnia na wystawie unikalnej ceramiki w Wałbrzychu. Stworzyliśmy już czwartą kolekcje desek i z pewnością na tym nie poprzestaniemy! Asortyment boguslavskaya.co jest bardzo różnorodny, ale wszystkie wzory są równie czarujące. Skąd bierzesz inspiracje do tworzenia? J.B: Asortyment wprowadzamy kolekcjami dedykowanymi. Na przykład ostatnia kolekcja desek była dedykowana geografii świata: każda deska ma nazwę określonego miasta, a wzór nawiązuje do elementów architektury lub typowego dla tego miasta paternu. Czerpiemy inspiracje z różnych źródeł: moda, dizajn, trendbooki, kanały społecznościowe, Pinterest. Na bieżąco śledzimy trendy. Niektóre wzory pomaga mi tworzyć mój ojciec, który jest artystą. Dużo moich pomysłów projektuje wspólniczka projektu. Skąd czerpiesz energię do działania? J.B: Z codziennego życia! (śmiech) Uwielbiam na przykład prowadzić samochód i słuchać głośno dobrej muzyki. Jestem z natury bardzo aktywna, uwielbiam tenis ziemny, w którego gram od ponad 20 lat. Dołączyłam nawet do jednej z wrocławskich lig tenisowych! Lubię też gotowanie i podróże. Czym jest dla Ciebie dom, z czym kojarzy Ci się dom? I gdzie zwykle kupujesz dodatki do swojego mieszkania? J.B: Dom to dla mnie przede wszystkim rodzina. To miejsce, gdzie czujesz się najlepiej nie tylko w otoczeniu bliskich ludzi, ale też pięknych rzeczy. Dom, podobnie jak relacje z ludźmi, to coś, co tworzysz przez lata. Nasze mieszkanie było w większości inspirowane stylem klasyczno-nowoczesnym, na bazie naszych rodzinnych pomysłów zostało zaprojektowane przez architekta wnętrz. Lubię nieprzesadzoną atmosferę. Nie kupuję dużo dodatków, głównie te niezbędne, choć od momentu założenia własnej marki, kuszą mnie czasami targi mody i dizajnu oraz sklepy z akcesoriami dla domu, które łączą dobrą jakość, piękno i przystępną cenę. Zachwycam się polskimi talentami jak Cocon, Ende Ceramics, Piece of Wood czy Basia Śnieguła. Jak widzisz siebie za 5 lat? J.B: Za kolejne 5 lat planuję pozostać przede wszystkim pełną energii kobietą, która nadal będzie odnosić sukces zawodowy. Nie koncentruję się tylko na celach materialnych, bo nie tylko to przynosi możliwości i szczęście. Mam ogromną nadzieję, że będę miała łatwy dostęp do rodzinnego miasta, gdzie z przyjemnością zawiozę kilka desek do znajomych i spędzę ciepło czas jak 20 lat temu. Dziękuję za rozmowę i życzę wielu sukcesów!
Helena i Maria: siostry, które tworzą piękne lniane akcesoria [WYWIAD]
Kobiecy biznes z lnem i minimalistycznym wzornictwem w tle. ŁYKO to dwie dziewczyny, które postanowiły - na przekór dzisiejszej kulturze masowej - stworzyć ponadczasowe akcesoria najwyższej jakości. Poznajcie Helenę i Marię.
"Kto raz prześpi się w lnie, ten nie będzie chciał zamienić go na żadną inną pościel" - tak o swoich lnianych produktach mówią Helena i Maria, siostry, które stworzyły piękną markę ŁYKO. Chyba coś musi w tym być, bo kilka dni temu lniana pościel ŁYKO została wyróżniona na targach Łódź Design Festival jako tegoroczny MUST HAVE. Poznajcie kobiety stojące za tym sukcesem. Skąd wziął się pomysł na ŁYKO? Helena: ŁYKO to wynik wielu czynników. Ja zawsze myślałam o swoim biznesie. Tuż po studiach (obroniłam dyplom na warszawskiej uczelni SGH) zostałam mamą i tym mocniej chciałam zrealizować swój plan. Marzyłam o rozwiązaniu, które pozwoliłoby mi zostać z dzieckiem w domu. Marysia z kolei ukończyła Wzornictwo Przemysłowe na warszawskiej ASP i miała milion pomysłów co dalej. Obie czułyśmy, że brakuje pięknych minimalistycznych tkanin z ładnymi nadrukami, że polski rynek zalany jest poliestrem i wzorami, które proszą o schowanie ich w czeluściach szafy. W fazie prób i testów poznałyśmy zmiękczany len najlepszej jakości. I mimo, że miały być też inne tkaniny, to len przejął całą naszą firmę. Cóż się dziwić: najstarsza i najszlachetniejsza z tkanin, z właściwościami zdrowotnymi. Niezwykle wytrzymała i po prostu piękna! Prowadzenie własnego biznesu nie jest prostą sprawą i zwykle wymaga przedsiębiorczości, odwagi i pomysłu. Jakimi kobietami jesteście? Jakie cechy pomogły Wam dojść do miejsca, w którym jesteście dziś? Macie poczucie, że kobietom trudniej jest zaistnieć w biznesie czy nie miałyście żadnych doświadczeń, które by o tym świadczyły? Helena: Jak wspomniałam, dla mnie biznes miał być pomysłem na połączenie życia prywatnego z zawodowym, bym nie musiała wracać do pracy i zostawiać dziecka z nianią lub w żłobku. O naiwności! Praca w każdym wolnym od dzieci momencie, nocami bądź w godzinach, kiedy mąż wraca z pracy i przejmuje opiekę nad dzieckiem, potrafi wykończyć fizycznie i psychicznie. Czuje, że jestem kobietą bardzo silną i wytrzymałą. Szczerze? Nie wyobrażam sobie na moim miejscu mężczyzny. Są chwile, kiedy trzymam młodszą córkę przy piersi, starszej rysuje pieska, a przy uchu trzymam telefon i zamawiam tkaniny. Także najważniejsze hasło w tym biznesie to zdecydowanie „multitasking”, którego synonimem jest kobieta! (śmiech) Maria: Helena jest bardzo uporządkowana - żona, mama dwójki dzieci. Wie, gdzie jest i gdzie chce się znaleźć. Ja jestem kompletnie inna. Chciałabym podróżować po świecie, sama nie wiem gdzie znajdę się docelowo. Niedawno dostałam się na Rzeźbę na ASP. Mam dużo pomysłów na ŁYKO i to jest coś, co daje mi moc i siłę. Helena: Marysia to artystka! I to jest dla nas bardzo cenna cecha. Jej wykształcenie pozwala nam podejść do produktu i identyfikacji wizualnej profesjonalnie. Marysia też wpadła na pomysł rozszerzenia oferty o kimona, które sama zaprojektowała. Pracujemy właśnie nad nową kolekcją! Jesteście siostrami. Jak prowadzi się biznes wspólnie z rodzeństwem? Maria: Prosimy o następne pytanie! (śmiech) Helena: Na początku zupełnie inaczej podchodziłyśmy do wspólnego biznesu: ja chciałam żeby stało się to moim źródłem utrzymania i czymś pozwalającym realizować siebie. Marysia traktowała to jako „projekt”, zajmując się w tym samym czasie setką innych rzeczy. Nasze pierwsze spotkania zarządu kończyły się awanturami i płaczem. Mediatorami byli oczywiście rodzice. ŁYKO ma już prawie 2 lata i w tym momencie już wiemy, czego możemy od siebie oczekiwać. Już się „dotarłyśmy”. Wasze produkty cechuje minimalizm i prostota. Dlaczego akurat te idee są Wam bliskie? Czy to próba kontry do nadmiaru i pędu dzisiejszego świata? Czy może powód jest jakiś inny? (śmiech) Maria: Dokładnie tak! Kontra do sezonowości też. Jednokolorowa pościel zawsze będzie „na czasie”, a lniana się nie zestarzeje i nie wyjdzie z mody. Z nadrukami może być różnie, a dostępna na rynku bawełna to już nie ta tkanina co kiedyś. Bazujemy na kolorach, dobierając je tak, by każdy do każdego pasował. Najważniejsza jest dla mnie jakość produktu tak, żeby służył na długie lata. Jak same mówicie, jesteście fankami dobrego wzornictwa. Jaki jest Wasz ulubiony wnętrzarski trend? Maria: Wnętrzarsko zdecydowanie to, co się dzieje w Australii i Nowej Zelandii. Naturalne tkaniny, przede wszystkim len i bambus, prostota. A ogólnie bardzo inspirują nas młode marki prowadzone przez fajne dziewczyny z zagranicy takie jak LRNCE czy Paloma’s Wool. Bardzo podoba mi się jak każda z tych marek indywidualizuje swoje produkty i wykonuje je w limitowanych seriach. Wydaje mi się, że coraz częściej jesteśmy w stanie działać według własnych reguł i tym samym tworzyć coś zupełnie swojego. Dlatego tez dla mnie najgorętszym trendem jest personalizacja. Albo brak trendu jako takiego. Podoba mi się pełna swoboda projektowa, na którą jest coraz więcej miejsca. Są rzeczy, które nigdy nie wychodzą z mody, jak np. mała czarna. W co – Waszym zdaniem – warto inwestować, jeśli chodzi o wnętrza? Helena: Warto inwestować w len! (śmiech) To jest prawdziwa inwestycja, bo pościel lniana, czy lniane obrusy potrafią być dziesięć razy droższe od bawełnianych (a z drugiej strony czasami potrafimy wydać tyle na jedną sukienkę, parę butów czy płaszcz, który służy nam rok). Staramy się, żeby nasze produkty nie były zakupem na jeden sezon, a na lata. Żeby móc przekazać je dzieciom, tak jak to robiły nasze babcie. Bardzo dziękuję za rozmowę! Trzymam kciuki za dalszy rozwój ŁYKO i życzę dużo sukcesów (lnianych i nie tylko)!
Women's Voices: Magda i Kamdi, właścicielki Mini Mondo
Dwie inspirujące kobiety, które połączyła przyjaźń i miłość do sztuki. Poznajcie Kamdi i Magdę, założycielki agencji artystycznej Mini Mondo.
Kamdi Sosnowska i Magda Niezgoda to chodzące wulkany energii i pozytywnych wibracji. Połączyła je miłość do sztuki i potrzeba tworzenia, a także... przedszkole, do którego chodziły ich dzieci! To właśnie tam się poznały. Dziś z powodzeniem prowadzą agencję artystyczną Mini Mondo, która - jak same mówią - zajmuje się szeroko pojętą sztuką. To właśnie w pracowni Mini Mondo Kamdi i Magda realizują swoją potrzebę tworzenia i kreacji, a efektem są piękne wnętrza, małe dzieła sztuki i wiele innych projektów. W najnowszym odcinku Women's Voices opowiadają nam o swojej historii i wprowadzają do szalonego świata sztuki i designu. Poznajcie duet Mini Mondo!