Szukasz rozwiązania, jak pogodzić pracę i naukę w domu? Mamy dobre informacje!
Ostatni rok był prawdziwym wyzwaniem. Połączenie pracy zdalnej, nauki i codziennego życia dalej sprawia nam trudności. Jak pogodzić pracę i naukę z domu tak, aby każdy domownik był szczęśliwy? Podpowiadamy!
W social mediach każdego dnia widzimy zdjęcia uśmiechniętych ludzi pracujących i uczących się z domu. Bardzo często pojawia się pytanie „jak oni to robią?”. Przecież my też chcemy sobie radzić i próbujemy znaleźć balans w tej codziennej, a jednak niecodziennej i trudnej sytuacji. Poznajcie kilka rad, które pomogą wam lepiej pogodzić pracę i naukę w domu! Krok 1: przygotuj miejsce pracy Jeżeli masz problem ze skupieniem się i wyznaczeniem wyraźnych granic pomiędzy pracą a czasem wolnym lub pracą a pomaganiem dzieciom w nauce zdalnej, zadbaj o to, aby każdy domownik miał swoją własną strefę skupienia. Może być to nawet niewielkie biurko, które każdego dnia służy do wypełniania obowiązków, bez względu na to czy mowa o pracy czy nauce. Jeżeli raz ustalimy, gdzie pracujemy, dużo łatwiej będzie nam się w tym miejscu skupić. Jeżeli do tej pory zdarzało Ci się pracować z łóżka lub pozornie wygodnej kanapy – natychmiast przestań! Podziękuje Ci za to Twój kręgosłup! Nienaturalna pozycja i wielogodzinne wykrzywienie pleców połączone z napięciem i stresem mogą skutkować w bólem całych pleców. Łóżko i kanapa powinny kojarzyć Ci się z relaksem, a nie z wykonywaniem obowiązków, dlatego pozostaw tę strefę wolną od pracy. Krok 2: wyznacz wyraźne granice Czas pracy i nauki powinien być poświęcony właśnie na te czynności. Unikaj dodatkowego rozproszenia i nie odkładaj obowiązków na później. Pomimo tego, że pracujesz z domu, nie powinnaś całego wieczora spędzać nad komputerem tylko dlatego, że jest w pobliżu. Gdy pracowałaś w biurze, nie wracałaś do niego wieczorem, aby odpowiedzieć na kilka dodatkowych maili, prawda? Pracując z domu też musisz stawiać granice i pozwolić sobie na zasłużony odpoczynek. Pamiętaj także o rozmowie z dziećmi i wytłumaczeniu im, dlaczego tak ważna jest cisza i możliwość skupienia się. Dla nich ta sytuacja jest równie trudna, dlatego konieczne jest wytłumaczenie im powodu, dla którego wszyscy zostajemy w domu. Powinniśmy także zorganizować im tak czas, abyśmy mogli znaleźć chwilę, aby wykonać swoje zadania. Krok 3: zaplanuj przerwy Wielogodzinne spędzanie czasu w pozycji siedzącej nie jest najlepszym rozwiązaniem dla zachowania komfortu naszych mięśni oraz prawidłowej postawy ciała. Dlatego tak ważne jest, by w ciągu każdej godziny spędzonej w pozycji siedzącej, wygospodarować minimum 5 minut na delikatny rozruch. Wystarczy krótki spacer dookoła pokoju, kilka skłonów czy krążeń biodrami. Warto wprowadzić u siebie nawyk wykonywania 3 ćwiczeń, które pozwolą minimalnie rozciągnąć mięśnie i rozprostować kręgosłup. Długie godziny spędzone przed komputerem to także wyzwanie dla naszych oczu, dlatego raz na kilkanaście minut wyżyj za okno, postaraj się rozluźnić i skupić na oddalonym budynku lub roślinie. Regularne powtarzanie tego ćwiczenia pomoże nam uniknąć bólów głowy lub pogorszenia wzroku. Krok 4: przygotuj się! Przed przystąpieniem do codziennych obowiązków pamiętaj o zjedzeniu pożywnego śniadania, wywietrzeniu pokoju oraz wyłączeniu ewentualnych rozpraszaczy w postaci telewizji czy muzyki. Miej pod ręką szklankę wody, ponieważ odpowiednie nawodnienie sprzyja optymalnej pracy umysłu, jest jednym z najważniejszych czynników dla sprawnego funkcjonowania całego ciała. Jesteś gotowa i siadasz do biurka? To teraz wyobraź sobie taką sytuację! W jednym pokoju w pocie czoła pracujesz ty, w drugim mąż, a w trzecim jedno dziecko rozpoczyna zajęcia, a drugie próbuje włączyć ulubiony serial online i nagle… internet zaczyna szwankować! Mąż nie może załadować ważnego dokumentu, a Ciebie w połowie słowa wyrzuciło z ważnego spotkania. W tym samym momencie z drugiego pokoju dochodzi zdesperowany głos, że głos Pani od matematyki się zaciął i nie wiadomo, jaki temat będzie dzisiaj przerabiany. Brzmi choć trochę znajomo? Jeżeli tak, to do naszej listy trzeba dodać kolejny krok – wybór niezawodnego, stabilnego i szybkiego łącza internetowego! Krok 5: zadbaj o niezawodny internet Pracujemy w domu od roku, dlatego doskonale zdajemy sobie sprawę, jak ważny jest stabilny i szybki internet, aby cała rodzina bez przeszkód mogła wykonywać swoje codzienne obowiązki. Jeżeli do tej pory miałaś problemy z internetem, warto zastanowić się nad zmianą, która sprawi, że będziesz mieć dostęp do szybkiego i niezawodnego łącza. Światłowód T-Mobile dostępny jest dla mieszkańców większych i mniejszych miejscowości, dzięki czemu każdy może pracować i uczyć się bez przeszkód. Możesz użyć specjalnej wyszukiwarki, aby sprawdzić dostępność łącza w swoim miejscu zamieszkania. Wraz z internetem od T-Mobile możesz zyskać rabat na abonament telefoniczny, nowy smartfon lub laptop. Dodatkowo dla klientów czekają ciekawe promocje! Dla osób, które już mają abonament w T-Mobile lub go zakupią, T-Mobile przygotował ofertę z internetem światłowodowym, w której do końcu roku nie ponoszą żadnych opłat. Użytkownik może wybrać jedną z trzech prędkości: do 300, do 600 lub do 900 Mb/s. Nowi użytkownicy będą mogli wybrać ofertę abonamentową XS, S, M lub L z dowolnym telefonem, a T-Mobile w powitalnym prezencie opłaci za nich pełne 6 miesięcy usług i rat za urządzenie. W tym wariancie umowa jest podpisywana na okres 24 miesięcy i 36 rat za urządzenie z opłatą początkową za telefon. Co zyskujemy, przechodząc do T-Mobile? Ultraszybki Internet, który pozwala na pobieranie z prędkością do 900 Mb/s, wysyłanie z prędkością do 300 Mb/s! Komfortowe surfowanie, czyli korzystanie z domowej sieci WIFI przez wielu użytkowników bez przeszkód i ograniczeń. Dla fanów gier online – będą działałby bez opóźnień, a wszystkie aktualizacje będą pobierać się błyskawicznie. Po pracy możesz całą rodziną oglądać filmy i seriale w najlepszej jakości, w rozdzielczości 4K. Pamiętaj, że pogodzenie pracy i nauki z domu może być trudne, ale jest niezwykle ważne. To od tego, jak radzimy sobie z obowiązkami zdalnie zależy nasza przyszłość!
Chyba nie ma w tym nic dziwnego, że zaczynamy swój dzień od sprawdzenia informacji na Facebooku i Instagramie. Co nowego nas czeka?
Zmiany, jaką wprowadza Instagram i Facebook w 2016. 1. Przyzwyczailiśmy się już, że dodając treści (zdjęcia) na Instagramie nowe zdjęcia wyświetlały się zgodnie z kolejnością ich dodania - najświeższe na górze, starsze za nimi. Okazuje się jednak, że duża część użytkowników nie docierała do treści wrzucanych wcześniej i lajkowała jedynie najświeższe zdjęcia z danego profilu. Instagram zapowiada, że będzie filtrował treści. W oparciu o przyznawane przez Ciebie serduszka (lajki) będziesz widziała (będzie wyświetlało się) tylko to co (zdaniem Instagrama) może być dla Ciebie interesujące. 2. Facebookowi zależy na tym, żeby jeszcze lepiej nas poznać i sprofilować swojej działania w stosunku do użytkownika. To znaczy spersonalizować treści, które nam proponuje biorąc pod uwagę, to co najbardziej nam się podoba i najczęściej oglądamy. Stąd twórcy facebooka pracują również nad językiem przekazu i jego formą. Powstanie słownik slangu, precyzyjnie oddający komunikację młodego pokolenia, dzięki czemu forma przekazu będzie sprofilowana nie tylko pod względem samego obrazu, ale również języka wypowiedzi. 3. Czy dużo się zmieni, jeżeli masz prywatne konto? Raczej nie, ale będą nowe formy promocji własnego konta. Będzie można dotrzeć do użytkowników, którzy interesują się treścią, którą prezentujesz zazwyczaj na swoim profilu. Od teraz będziesz mógł zupełnie innymi drogami dotrzeć do ludzi, których może zainteresować to, co wrzucasz. To na pewno spowoduje, że profile zawężą się do konkretnych tematów - jeśli twoje zdjęcia to głównie fashion i beauty, od teraz lepiej postaw głównie na takie treści. Pewnie szybko pojawi się też opcja sponsorowania zdjęcia, co spowoduje, że jeśli zapłacisz, będziesz bardziej widoczny dla potencjalnych obserwatorów. Social media coraz mocniejsze, bardzo nas to cieszy! Sprawdź nasz INSTAGRAM I FACEBOOK
Pierwsza randka offline! Sukces czy rozczarowanie?
Poznajesz kogoś w sieci i co dalej? Czy pierwsza randka offline to rozczarowanie?
Do pierwszego spotkania między osobami, które poznają się online dochodzi najczęściej już w pierwszym miesiącu znajomości. Oczywiście są wyjątki, ale zwykle do umówienia się na randkę wystarczy kilka do kilkudziesięciu wymienionych wiadomości i już pokusa spotkania się jest na tyle duża, żeby para umówiła się na kawę czy spacer. Jakie są przemyślenia po konfrontacji wyobrażeń z realiami? Tysiąc trzystu Użytkowników portalu Przeznaczeni.pl podzieliło się swoimi odczuciami po pierwszej randce. Okazało się, że zaledwie 10% ankietowanych przyznało, że rzeczywistość pokryła się z ich wyobrażeniami na temat osoby poznanej za pomocą portalu. Ewelina Jasik, autorka książki „3 godziny. Jak rozpoznać prawdziwą miłość?” tak komentuje wyniki "Trzeba przyznać, że to niewiele. Zatem rodzi się pytanie czy zasiadając przez komputerem mamy już tak ugruntowane wyobrażenie na temat naszej ewentualnej drugiej połówki, że zawsze konfrontacja face to face będzie rodziła mniejsze lub większe rozbieżności?”. 27% ankietowanych w ogóle nie zastanawiała się nad tym dysonansem. Może jednak są obszary, w których pozostawiamy miejsce na elastyczność, kompromis i akceptację pewnych niezgodności? Czy raczej oznacza to, że logując się na portalu kojarzącym pary nie mamy jasno określonych kryteriów odnoście naszych preferencji? Tych, którym rzeczywistość zupełnie nie przypominała obrazu osoby poznanej w Internecie było 23%. Użytkownicy portalu wskazali także, że poza Internetem w 23% przypadków zupełnie nie zaiskrzyło pomiędzy poznanymi. Takich relacji zazwyczaj nie ma sensu “przeciągać” w czasie i łudzić się wzajemnie. Idealnie złożyło się w 17% przypadków, którym partner/ka wyklikana w Internecie podobała się jeszcze bardziej w rzeczywistości, niż online. Zatem w tych przypadkach na powodzenie nowej relacji wpłyną pozytywnie zarówno relacje wypracowane między sobą w sieci, a także energia jaka się między tymi osobami wytworzyła na spotkaniu podsumowuje Ewelina Jasik. „Interpretując powyższe dane optymistycznie stwierdzam, że wiele znajomości internetowych ma szansę przerodzić się w satysfakcjonujący obie strony związek. Dobra rada dla wszystkich użytkowników portali randkowych - bądźcie autentyczni i szczerzy w swoich opisach i rozmowach w sieci, bo w rzeczywistość zweryfikuje każde kłamstewko” podsumowuje Ewelina Jasik.
Dlaczego niektórzy śpią z tabletem, a inni za nic w świecie nie wyjdą nawet z najnudniejszej imprezy? I dlaczego tyle osób przeczytało „Pięćdziesiąt twarzy Greya”? Z lęku.
Nie wiesz, nie nadążasz, nie widziałaś, nie kupiłaś, gdy nadarzyła się okazja... Boli? Jeśli tak, to najpewniej dopadł cię lęk, że coś cię ominie (z ang. fear of missing out, czyli w skrócie FOMO). To właśnie on sprawia, że niektórzy czytają wszystkie literackie bestsellery sezonu (bo warto wiedzieć), wychodzą z klubu jako ostatni (bo może wydarzy się coś naprawdę fajnego), oglądają seriale komentowane przez znajomych (bo przecież też muszą się wypowiedzieć) i odświeżają Facebooka co minutę (bo nie chcą przegapić rozstania znajomej pary). FOMO to drugi etat. Żeby zaspokoić potrzeby rodzące się z lęku, że coś ważne go nas ominie, trzeba czasu, wysiłku, determinacji. Podobno dotyka wybranych – tych z niskim poczuciem własnej wartości, problemami z koncentracją albo tych społecznie nadambitnych. Czy rzeczywiście? Jak FOMO wpływa na życie? Może się wydawać, że taki lęk dotyczy wyłącznie tych, którzy lubią tracić czas po godzinach. Siedzą w internecie, bo nie mają niczego lepszego do zrobienia, albo kręcą się po mieście, żeby zabić nudę. Wręcz przeciwnie. Andrew Przybylski przyznaje, że FOMO częściej wpływa na nasze życie zawodowe niż czas wolny, odbierając satysfakcję z wykonywanego zajęcia i przebywania w danym środowisku. Badania wskazują, że relacje zawodowe są źródłem zadowolenia z pracy, życia i stymulują produktywność. I to właśnie w pracy FOMO odgrywa największą rolę – mówił w jednym z wywiadów. Jeżeli pierwsze, co robisz zaraz po przebudzeniu, to sprawdzenie służbowego maila, być może nie jesteś obowiązkowym pracownikiem, a właśnie boisz się, że coś cię ominie. Projekt, zebranie, jakakolwiek informacja dotycząca miejsca pracy – dla nieradzących sobie z FOMO nie ma znaczenia, czy ma to bezpośredni związek z zajmowanym stanowiskiem i wykonywanymi obowiązkami. Muszą wiedzieć, inaczej węszą podstęp. Pierwsi odpowiadają na wiadomości, choć pół biura zastanawia się, jak to zrobili, przecież akurat, gdy przyszedł mail, nasłuchiwali plotek przy ekspresie. Ewentualnie byli na obowiązkowym papierosie, bo taki wylękniony typ nawet poudaje palacza, żeby tylko nie odbierać sobie dostępu do informacji. Zawodowe sukcesy innych burzą ich równowagę: zamiast uruchomić chęć zdrowej rywalizacji, prowokują niekonstruktywną zazdrość. – Ten moment, kiedy mój szef częściej radzi się koleżanki z pokoju obok, sprawia, że zaczynam się zastanawiać, czy przypadkiem nie jest to sygnał, że coś zaczęłam robić źle – mówi Karolina. – Pomija mnie, więc pewnie chce mnie zwolnić. Jestem bezużytecznym, złym pracownikiem, a do tego nikt już nie przychodzi do mnie po najświeższe plotki z firmy. Wizja, że przestanę się liczyć, sprawia, że chodzę, wypytuję, drążę… FOMO nie pozwala inspirować się osiągnięciami innych – buduje przeświadczenie, że inni są lepsi, bardziej kompetentni, ambitni, nawet jeśli w rzeczywistości ten, który się boi, jest równie dobry w tym, co robi. A stąd już krok do frustracji. Jak sobie poradzić z FOMO? Pierwszym krokiem wcale nie jest wylogowanie się, ale przede wszystkim akceptacja słabości. Wystarczy pogodzić się z obawą, że innym może być lepiej. Pamiętaj, że to, co przeraża, może też skutecznie motywować – nie jesteś zadowolony ze swojego życia, spróbuj więc je zmienić. W pewnej ankiecie aż 70 proc. pytanych osób przyznało się do lęku i wynikających z niego kompulsywnych zachowań. Zawsze miło być w większości. Zresztą przekonanie o tym, że coś nas omija, bywa mocno złudne. Często impreza, na której cię nie było, wcale nie była najważniejszym wydarzeniem sezonu, a o filmie z kichającą pandą, który jeszcze pół roku temu emocjonował internet, dziś już nikt nie pamięta. I co, warto było się frustrować? Raczej nie. Poza tym, inni wcale nie mają lepiej. Przeciwnie – mają dużo gorzej. Ściganie się w internetowych czy pozainternetowych aktywnościach nie dowodzi, że się świetnie bawią i nie jest świadectwem spełnionego życia – pokazuje jedynie, że ten lęk, że coś ich ominie, jest jeszcze głębszy. Nie ma czego zazdrościć. Co dalej? Omijaj miejsca, które zwiększają poczucie wykluczenia, wycisz telefon, wyłącz powiadomienia, zrób sobie detoks od społecznościówek. I ciężko pracuj nad zmianą perspektywy. FOMO izoluje od rzeczywistości – doprowadza do tego, że zaczynasz żyć cudzym, wyobrażonym i najczęściej nieprawdziwym życiem. Niektórzy polecają medytację, inni – spisanie listy życiowych priorytetów. Ale czasem najlepsze rozwiązania to te najbardziej oczywiste. Po prostu nie trać czasu.
Poznałaś faceta, w pracy będziesz mieć nowego szefa, a może ktoś pochwalił się fajną znajomą? Od razu sprawdzasz w internecie kto to taki? Wszystkie to robimy. Szpiegowanie w sieci to nasza nowa obsesja!
Gdy dziesięć lat temu ktoś mówił, że kogoś wygooglował, to wszyscy myśleli, że załatwił mu pracę w Dolinie Krzemowej. Dzisiaj nikogo to nie dziwi, bo wszyscy googlują wszystkich! – zażartowała niedawno Ellen DeGeneres, znana amerykańska aktorka. Ma rację: wszystkie to robimy – szukamy w internecie informacji o innych. Z czego to wynika? Trochę z ciekawości, ale głównie z potrzeby kontrolowania wszystkiego. Współczesna kultura nakazuje nam, kobietom, świetnie funkcjonować na różnych płaszczyznach: domowej, zawodowej i towarzyskiej. A jak do tej pory nie ma lepszego sposobu, żeby sobie z tym poradzić, niż być na wszystko przygotowaną wcześniej. Wynika to z naszej natury – boimy się rozczarowań, nie lubimy być zaskakiwane i w każdej sytuacji staramy się mieć plan awaryjny. Gdy wiemy, co się dokoła nas dzieje, mamy wrażenie, że nad wszystkim panujemy. A to z kolei daje nam poczucie bezpieczeństwa. Czyli coś, co dla wielu z nas jest absolutnym priorytetem. Do niedawna gdy chciałyśmy poznać przyszłość i przygotować się na to, co nas czeka, biegałyśmy do wróżek. Teraz, w epoce Facebooka, Instagramu, LinkedIn, Pinterestu, Spotify, Foursquare czy Naszej Klasy, wielu rzeczy możemy się dowiedzieć, siedząc wygodnie w dresie przed komputerem Amerykański portal randkowy Match.com opublikował niedawno badania, z których wynika, że aż połowa kobiet regularnie szuka w sieci informacji o... swoich znajomych. – Internet jest narzędziem, dzięki któremu możemy zgromadzić ogromną wiedzę na temat innych. Ale jak podkreślam, internet to tylko narzędzie. To, w jaki sposób tę wiedzę wykorzystujemy, zależy już tylko od nas– wyjaśnia Randi Zuckerberg, wieloletnia dyrektor marketingu Facebooka (prywatnie siostra Marka, jego założyciela), a także autorka poradnika „Dot Complicated” o naszych trudnych relacjach z technologią i portalami społecznościowymi. Jej zdaniem nie można rozpatrywać „szpiegowania” w sieci w kategoriach dobra czy zła. W „szpiegowaniu” nie ma nic złego. – To po prostu znak czasów, w których żyjemy – stwierdza Randi. Rzecz w tym, żeby nauczyć się, po pierwsze, tak zdobyte informacje umiejętnie wykorzystywać, a po drugie – wychwytywać z tysięcy wiadomości, które tam znajdujemy, to, co najistotniejsze. Przykład? Poznałaś fajnego faceta, ale zamiast czekać do następnego spotkania, od razu czytasz jego wpisy na Twitterze, oglądasz jego zdjęcia z wakacji na Facebooku i sprawdzasz na Foursquare, w jakich miejscach bywa. Trochę przeraża cię, że na jego liście ulubionych piosenek na Spotify są same heavymetalowe kawałki, aż nagle zauważasz, że jest też „Sen o Warszawie” Czesława Niemena. Może to znak, że w gruncie rzeczy jest wrażliwy i sentymentalny? Będziesz mieć nową szefową? Natychmiast sprawdzasz na jej profilu na LinkedIn, gdzie i z kim wcześniej pracowała (może masz z nią wspólnych znajomych, którzy powiedzą ci, jaka ona jest, a jej szepną dobre słowo o tobie?). Później wchodzisz na jej Facebooka, żeby zobaczyć, czy ma rodzinę. Jeśli wrzuca sporo zdjęć dzieci, to pewnie nie będzie naciskać na siedzenie w biurze do nocy. A jeśli na jej Instagramie jest pełno fot ze znajomymi, pomyślisz, że musi być fajna, skoro ma tylu przyjaciół. Twój ekspartner, z którym masz dziecko, ma nową dziewczynę i nalega, żebyście się poznały? Na jej wallu na Facebooku widzisz głównie zdjęcia z imprez, więc niespecjalnie masz ochotę się z nią zaprzyjaźniać. Ale może zmienisz zdanie, gdy zobaczysz, że ona (poza pozowaniem z kieliszkiem w dłoni) angażuje się w mnóstwo akcji charytatywnych na rzecz potrzebujących dzieci? Miłość od pierwszego kliknięcia „To fenomen naszych czasów!” – napisał niedawno brytyjski „Glamour” o nowym zjawisku socjologicznym, jakie opanowało Wyspy. Nazywa się ono „przedrandkowanie” (pre-dating) i jest niczym innym jak googlowaniem nowo poznanych facetów, żeby dowiedzieć się więcej o ich... byłych partnerkach (Facebook), pracy (LinkedIn), ulubionych miejscach (Foursquare) i o muzyce, jakiej słuchają (Spotify), zanim sami zdecydują się nam o tym opowiedzieć. „Odkąd wszyscy mamy obsesję na punkcie portali społecznościowych, takie zachowanie jest wśród kobiet szalenie popularne” – podsumował brytyjski „Glamour” i nawet pokusił się o precyzyjne wyliczenia, że w ciągu 4 minut jesteśmy w stanie wygooglować tyle informacji, ile dostalibyśmy w ciągu 20 godzin spotkania face to face. Nic dziwnego, że kobiety są zachwycone! Zamiast marnować kilka wieczorów z facetem, który może się okazać totalną pomyłką, wszystkiego dowiadują się w kilka chwil. I to bez wychodzenia z domu. Bilans wychodzi im więc na plus: oszczędzają mnóstwo czasu i unikają rozczarowania. „No dobrze, ale czy to aby mądre?” – pyta brytyjski „Glamour” i przytacza statystyki, z których wynika, że prawie połowa singielek bez zastanowienia odwołałaby pierwszą randkę, gdyby znalazła na temat faceta w sieci coś, co jej się nie podoba. Zdaniem prof. Nicole B. Ellison, wykładowcy informatyki na Uniwersytecie Michigan, w dzisiejszych czasach kobiety coraz częściej wybierają znajomych (a także potencjalnych życiowych partnerów) tak samo jak wybierają np. buty w sklepie internetowym. – „Tej nie przyjmuję do znajomych, bo ma beznadziejne statusy na Facebooku, więc pewnie jest nudziarą...”, „Z tym się nie umówię, bo nosi obciachową kozią bródkę...” – wybrzydzają. Trochę tak, jak oglądając buty w necie, narzekają, że jedne są beznadziejne, bo mają nie taki obcas, a drugie nie taki kolor... – tłumaczy prof. Ellison. Znajomość w stylu retro Tymczasem znajomość z drugim człowiekiem nie zawsze zaczyna się „miłością od pierwszego wejrzenia”. Twoją najlepszą przyjaciółką może zostać dziewczyna, która ma – o zgrozo – tylko 56, a nie, tak jak ty, 1556 znajomych na Facebooku. A stracić głowę możesz dla faceta, który ma tak beznadziejne CV na LinkedIn, że wydaje ci się największym zawodowym nieudacznikiem na świecie. Rzeczywiście dzięki współczesnej technologii oraz portalom społecznościowym możemy eliminować ludzi z naszego życia już na pierwszym etapie znajomości, ale – jak dodaje prof. Ellison – to wcale nie jest dobry patent na udane życie towarzyskie. – Oczywiście nie będzie tak, że wszyscy nagle pójdą po rozum do głowy i przestaną szpiegować w sieci znajomych. Z natury jesteśmy ciekawscy i niecierpliwi, a googlowanie innych zaspokaja u nas dwie potrzeby: posiadania jak największej ilości informacji oraz posiadania ich szybko. Ale jak już skończymy googlować, musimy pamiętać, że relacje międzyludzkie są o wiele bardziej skomplikowane niż kliknięcie „like” przy czyimś statusie na Facebooku – tłumaczy. Jeśli więc zdarza ci się googlować mężczyzn po to, by zorientować się, czy będziecie do siebie pasować, to pamiętaj, że takie działanie nie ma najmniejszego sensu. Niektórzy robią wszystko, żeby w wirtualnym świecie prezentować się lepiej niż w tym rzeczywistym. Inni z kolei nie zdradzają o sobie tego, co jest najciekawsze. Dr Eli J. Finkel, wykładowca psychologii z Northwestern University w Illinois, przez wiele lat prowadził pod tym kątem badania i twierdzi, że ich wynik da się sprowadzić do prostego wniosku: „Jeśli myślisz, że wiesz o kimś wszystko z internetu, to powinnaś usiąść z nim wieczorem przy lampce wina, żeby przekonać się, że tak naprawdę wcale go nie znasz”. A Facebook, Twitter, LinkedIn, Spotify, Pinterest i Instagram wykorzystuj do „rozpoznania terenu”. Tak właśnie robi moja koleżanka Agnieszka. – Randki są dla mnie potwornie stresujące. To ciśnienie, żeby było miło i żeby rozmowa się kleiła... Największy koszmar? Moment, w którym obydwoje milczymy, bo zabrakło nam tematów do rozmowy. Zaczynamy więc zadawać jakieś głupie pytania w stylu: „A do jakiego liceum chodziłeś?”. Atmosfera siada i już wiadomo, że to będzie kiepski wieczór. Dlatego zawsze googluję faceta, z którym się umawiam. Jeśli wiem, jakich mamy wspólnych znajomych, co on lubi i gdzie bywa, to zawsze łatwiej się rozmawia. – Jak na razie nie ma skuteczniejszego sposobu na stwierdzenie, czy ktoś do ciebie pasuje, niż spojrzeć mu w oczy i spędzić z nim trochę czasu. Spojrzenie to podstawowe narzędzie, jakim gatunek ludzki posługuje się od momentu ewolucji, żeby przyciągnąć czyjąś uwagę – przekonuje Brian Alexander, autor poradnika „Chemia między nami. Miłość, seks i naukowe podstawy przyciągania”. Z biologicznego punktu widzenia: podczas spotkania twarzą w twarz w naszym organizmie uwalnia się oksytocyna, czyli hormon, który obniża poziom lęku i podnosi naszą zdolność do wejścia w bliską relację. Nie trzeba chyba dodawać, że twój organizm nie wytwarza żadnych hormonów, kiedy googlujesz znajomych. Internetowi outsiderzy Fakty są następujące: Facebook ma ponad 800 mln (!) aktywnych użytkowników. Na Instagram dziennie jest wrzucanych 55 mln zdjęć, a na Twitterze co sekunda pojawia się 5700 nowych wpisów. Wygląda to tak, jakby cały świat siedział w internecie! Tymczasem w niektórych kręgach snobizmem jest właśnie niebycie w sieci. „»Nie jestem na Facebooku« to teraz swoista deklaracja. To nowe »nie mam telewizora«” – napisał niedawno portal Slate.com. Fakt, że nie masz profili na portalach społecznościowych i że nie można znaleźć żadnych informacji o tobie w Google’u, może działać na twoją korzyść. Osoby, o których niewiele wiemy, wzbudzają większą ciekawość. A jeśli celowo „ukrywają się” przed światem, intrygują nas jeszcze bardziej, więc... jeszcze bardziej się nimi interesujemy. Moja koleżanka Magda, która nigdy nie miała konta na żadnym portalu społecznościowym, mówi, że to wzbudza ogromną ciekawość. – Na imprezach nieraz przychodziły do mnie całe pielgrzymki! Każdy chce poznać dziewczynę, która nie jest na Facebooku. Szczególnie mężczyźni. Scenariusz jest zawsze taki sam. Poznaję kogoś, rozmawiamy chwilę i na koniec on mówi: „Znajdę cię na Facebooku”. Odpowiadam, że mnie tam nie ma, i słyszę: „Ale jak to???”. No i wtedy dopiero zaczyna się najciekawsza rozmowa. Mężczyzn kręcą kobiety, które mają odwagę iść pod prąd i żyć wbrew panującej powszechnie modzie – przekonuje Magda. – Dlaczego nie istnieję w sieci? Nie wiem, w jaki sposób fakt, że ktoś mógłby w Google’u znaleźć wszystkie informacje o mnie albo zobaczyć zdjęcia mojego psa na Instagramie, miałby wzbogacić moje życie. Tak samo jak nie wiem, w jaki sposób posiadanie 800 znajomych na Facebooku miałoby sprawić, że będę mieć „w realu” więcej przyjaciół, na których się nie zawiodę. Mój znajomy Konrad mówi, że wśród hipsterów nie jest już modne bycie cool. Teraz modne jest snobowanie się na „niebycie cool”. – To jest jak przynależność do jakiegoś elitarnego klubu. Moi znajomi, którzy „ukrywają się” przed wirtualnym światem, to ci sami ludzie, którzy świadomie zrezygnowali z auta i przesiedli się na rower. Nie mamy potrzeby dzielenia się swoją prywatnością ze wszystkimi. I nie chcemy wiedzieć, co słychać u wszystkich, których znamy. Nie muszę być na Spotify, żeby dowiedzieć się, jakiej muzyki słuchają moi kumple. Mogę ich o to zapytać, gdy idziemy razem na imprezę. A jak będę chciał zobaczyć drugie dziecko mojej kuzynki, to zadzwonię do niej i poproszę, żeby przysłała mi kilka zdjęć na maila – tłumaczy Konrad. Uwikłani w sieci – Internet sam w sobie nie jest zły. Szukanie w nim informacji o innych też nie. Większość problemów ze współczesnymi znajomościami online sprowadza się do tego, że utożsamiamy życie wirtualne z prawdziwym. Kiedy zaczynamy budować swoje oczekiwania wobec innych na podstawie ich aktywności na portalach społecznościowych, rodzą się nieporozumienia, rozczarowania, a nawet frustracje. Bo prawda jest taka, że im więcej o kimś wiemy z sieci, tym surowiej go oceniamy w tzw. realu – tłumaczy Randi Zuckerberg. To dlatego jesteś zazdrosna, kiedy twoja koleżanka nie ma czasu na kawę z tobą, ale co wieczór melduje się na Foursquare na kolacji z waszymi wspólnymi znajomymi. I dlatego wkurza cię dziewczyna z pracy, która wrzuca na Instagram dziesiątki zdjęć swoich dzieci, ale nie przymyka oka na to, że urywasz się z pracy, żeby wcześniej odebrać swoje z przedszkola. Przecież wydawało ci się, że dla niej też rodzina jest najważniejsza! W internecie, jak podkreślają psycholodzy, każdy kreuje swój profil tak jak chce. Jedni zdradzają na swój temat mało, inni piszą o wszystkim, co się u nich dzieje. Jeszcze inni celowo pokazują w sieci wycinek swojego życia – ten najbardziej atrakcyjny, jak np. kolacje w modnych miejscach, zakupy, podróże czy imprezy ze znajomymi, którzy są towarzysko pożądani. I chociaż w Stanach rodzi się moda na tzw. retro dating, czyli spotykanie się z ludźmi bez wcześniejszego sprawdzania w internecie, kim oni są, to prawda jest taka, że nasza obsesja googlowania siebie nawzajem jeszcze długo się nie skończy. Pamiętaj tylko, że ci, których blogi, strony i profile ty oglądasz, robią to samo z twoimi profilami, blogami i stronami. Internet daje nam ogromną wiedzę o ludziach. Ale tylko od nas zależy, jak inteligentnie ją wykorzystamy.
Mój facet woli towarzystwo komputera niż moje. Gdy przychodzi po całym dniu z pracy, zdawkowo odpowiada na moje pytania, po czym siada przed komputerem i nie odzywa się do mnie ani słowem. Nawet kiedy wychodzimy razem do kina albo ze znajomymi, on zamiast interesować się tym, co się wokół nas dzieje, co chwila nerwowo zerka na telefon, sprawdza maile i wchodzi na Facebooka. Kiedy mu to wypominam, twierdzi, że nie rozumie, czego od niego chcę. Czy jego zachowanie jest normalne? KAROLINA
Ostatnio znajoma narzekała, że kiedy idzie do kina, nie może skupić się na fabule, bo zamiast tego wysyła wpisy na Twittera komentujące film i sprawdza, jak odnieśli się do nich inni. Próbowała z tym skończyć, wyłączać telefon przed seansem, ale wtedy czuła się tak niespokojna, jakby zostawiła w domu kartofle na gazie. Wygląda na to, że twój facet, podobnie jak ona, złapał wirusa FOMO atakującego coraz większą liczbę osób. Spokojnie, nie da się tym zarazić od kichnięcia, chociaż sprawa jest poważna. FOMO, czyli „fear of missing out”, to lęk przed tym, że coś cię ominie. Że gdy będziesz czymś zajęty, pojawi się jakiś arcyciekawy wpis na Facebooku, który zniknie, nim go zauważysz. Że przyjdzie pilny mail, na który trzeba będzie natychmiast zareagować, w przeciwnym wypadku sprawa może stać się nieaktualna. Człowiek dotknięty tym syndromem żyje w ciągłym przeświadczeniu, że prawdziwe życie toczy się gdzie indziej. Że coś szalenie ważnego przechodzi mu koło nosa. Jak w starym przysłowiu: „wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma”, tylko podniesionym do potęgi. Dlatego non stop sprawdza, co dzieje się w równoległych rzeczywistościach. Żyjemy w czasach bycia online, czasach niecierpiących zwłoki. Świat zmienia się kilka razy szybciej, niż jesteśmy w stanie za nim nadążyć. Rano trotyl jeszcze był, po południu okazuje się, że trotylu już nie ma. Wczoraj matka Madzi była gwiazdą tabloidów fotografowaną w bikini na koniku, dziś te same gazety podają, że się ukrywa i trzeba ją aresztować. Ledwo co przeżyliśmy chwile wstydu, gdy Stadion Narodowy zmienił się w Basen Narodowy, a już kilka minut później w sieci pojawiają się setki memów wyśmiewających tę sytuację. Na jednej stronie internauci skrzykują się, by protestować przeciwko żywności GMO, na innej przekonują nas, że to wręcz zbawienie dla ludzkości. Nieustający informacyjny hałas. Zauważyłaś, o ile dłuższy wydaje się dzień spędzony w leśnej chacie na Mazurach, bez zasięgu niż w nafaszerowanym komputerami i telefonami biurze, gdzie zanim zdążysz się obejrzeć i wypić trzecią kawę, już wybija osiemnasta? Paradoksalnie, człowiek żyjący w tej nienormalnie przyspieszonej, trującej codzienności najpierw się przyzwyczaja, a potem – uzależnia. Jak od nikotyny czy alkoholu. Wie, że to go niszczy, ale nie potrafi bez tego żyć. Spokój wzbudza w nim niepokój. Do tego wszystkiego, jak pokazują badania, regularnie spada globalna liczba połączeń telefonicznych, skraca się przeciętny czas ich trwania (aktualnie to ok. 1,5 minuty, pięć lat temu – dwa razy tyle). Konwersacja umiera. Wyrastamy na generację tekstujących, czatujących, wyrażających uczucia za pomocą emotikonów, konsumujących świat w formie memów oraz krótkich newsów. Rozwiązanie? Wyjąć wtyczkę z gniazdka. Innego nie znam.
Wierzę w siłę pierwszego spojrzenia, w to mgnienie sekundy, kiedy czujemy, że za moment wydarzy się coś wielkiego, nieprzewidywalnego i zmieniającego życie.
Wiele związków powstało dzięki internetowi, więc też postanowiłam znaleźć tam swoją miłość. Odkryłam portal kojarzący pary pod kątem DNA (zgodnie z teorią, że przyciągają się ludzie o odmiennym kodzie genetycznym), portal dla ateistów, brzydali, itd. Czym się kierować, żeby trafić na tego jedynego? OLGA Odpowiada Marcin Prokop prezenter telewizyjny, Redaktor Naczelny Magazynu Stuff Szczerze powiem, mam mieszane uczucia odnośnie szukania swojej drugiej połowy przez internet. Z jednej strony trzeba naprawdę cholernie dużego szczęścia, żeby zupełnie przez przypadek – na ulicy, weselu przyjaciółki, w knajpie – trafić na faceta, który ma niebieskie oczy, uwielbia filmy z serii „Zaćmienie”, uprawia wspinaczkę skałkową i fascynuje się historią koptyjskich ruchów ezoterycznych w średniowiecznym Egipcie (zakładając, że kogoś takiego akurat szukamy). Za to w internecie wystarczy wpaść na odpowiednią grupę dyskusyjną albo zdefiniować warunki wyszukiwania wśród ofert randkowych i... voilà! Jeśli nawet nasz kandydat nie spełni wszystkich założeń, to jest szansa, że większość tak. Z drugiej jednak strony, ten sposób rozglądania się za partnerem kojarzy mi się z momentem, kiedy przestajemy wierzyć w świętego Mikołaja i – zamiast tęsknego wypatrywania pierwszej gwiazdki, z niewypowiedzianym pytaniem „co tym razem mi przyniesie?” kołaczącym się w rozemocjonowanym, dziecięcym serduszku – dajemy rodzicom zakupową listę życzeń, z góry wiedząc co znajdziemy pod choinką. Nuda i smutek. A gdzie w tym wszystkim miejsce na działanie iskry bożej, na dotknięcie ślepego losu, na ciągłe zdziwienie, mimo dwudziestu lat po ślubie: „ojej, nigdy bym nie przypuszczała, że wyjdę za doradcę podatkowego”? Albo: „zawsze podobali mi się wysocy i wysportowani, a tutaj, pani patrzy, tyle lat z takim pokraką, ale za to jego poczucie humoru to dałabym się pokroić!”? Nie jestem fanem randkowania przez internet z jeszcze jednego powodu – może zabrzmię jak romantyczna, przedwojenna kucharka, ale wierzę w siłę pierwszego spojrzenia, w to mgnienie sekundy, kiedy czujemy, że za moment wydarzy się coś wielkiego, nieprzewidywalnego i zmieniającego życie. Że wskoczymy do basenu, nie pytając wcześniej o temperaturę wody. Ba, nie sprawdzając nawet, czy jest tam w ogóle woda. Przekonamy się o tym, pikując głową w dół. Najwyżej roztrzaskamy sobie łeb, ale – cholera – cóż to były po drodze za emocje, cóż to był za lot i jaka piękna katastrofa! A w sieci zamiast emocji dostaniemy emotikony. I najczęściej, zamiast księcia – paru tchórzliwych, zakompleksionych, pachnących maminym rosołem nieudaczników, którzy będą przed nami prężyć wirtualne muskuły, dosztukowując brakujące puzzle osobowości wymyślonym naprędce kitem. Przepraszam, ale nie wierzę, że ktoś, kto ma fajne, ciekawe życie, ma pasję, przyjaciół, rower, psa i karnet na basen (czyli ktoś, kogo tak naprawdę szukasz), marnuje czas, siedząc przed klawiaturą na portalach randkowych. Moim zdaniem istnieją dwie opcje. Pierwsza: gość jest tak patologicznie nieśmiały, że nawet jeśli uda ci się go wyrwać zza monitora i spotkać w realu, to zanim on zdecyduje się potrzymać ciebie za rękę, ty zdążysz posiwieć i pokryć się pajęczyną. I druga: facet jest klasycznym, internetowym drapieżnikiem seksualnym, który chce odhaczyć sobie w życiorysie kolejny zdjęty biustonosz. W tym przypadku twój. Jeśli o to ci właśnie chodzi, nie będę cię powstrzymywał, a może nawet sam założę konto na sympatia.pl. Jeśli jednak szukasz wrażeń innego sortu, to wyłącz, dziewczyno, komputer, otwórz oczy i ruszaj na spotkanie przeznaczenia.
W e-sklepach kupujemy coraz więcej i chętniej. Nic dziwnego: to wygodne (nie trzeba nawet wstawać z fotela), szybkie (wystarczy kilka kliknięć), ale czasem bywa też ryzykowne. Podpowiadamy, jak uniknąć pułapek i nie stracić pieniędzy.
Uniwersalna zasada, o której trzeba pamiętać zarówno podczas zakupów w markecie, jak i w sklepie internetowym, brzmi: kieruj się zdrowym rozsądkiem. Jest on bezcenny zwłaszcza podczas „połowów” w sieci, bo tam szczególnie łatwo stracić głowę lub paść ofiarą oszustwa – przepłacić, nigdy nie dostać towaru, za który się zapłaciło, albo dostać coś zupełnie innego, niż sprzedawca oferował na swojej stronie. Czy w związku z tym lepiej w ogóle zrezygnować z e-zakupów? Ależ nie! Wystarczy zachować podstawowe zasady bezpieczeństwa na każdym etapie – od zamówienia po odbiór przesyłki. KROK 1. Upoluj okazję Zanim na przypadkowej stronie zamówisz towar, sprawdź jego ceny na rynku. Buszowanie po wirtualnych galeriach handlowych ułatwią ci porównywarki – serwisy, które zbierają informacje na temat ofert w e-sklepach w całej Polsce i nie tylko. Są to np. strony www.ceneo.pl, www.nokaut.pl, www.skapiec.pl, www.kuptanio. pl Niektóre z nich uwzględniają tylko towary aktualnie dostępne, inne informują swoich klientów o aktualnych promocjach czy obniżkach interesujących ich artykułów. Wystarczy wpisać nazwę produktu, by otrzymać informację, gdzie i za ile można go kupić. Szybko zauważysz, że rozbieżności w cenach są spore, sięgają nawet 30 proc. Jednak szczególnie ostrożnie podchodź do ofert najtańszych. Jeśli cena jest niższa więcej niż o połowę od cen proponowanych przez konkurencję, uważaj. Nawet w internecie nie zdarzają się aż takie okazje. KROK 2. Poznaj sklep W „realu” podświadomie oceniamy każdy sklep, do którego wchodzimy: lokalizacja, wystrój, powierzchnia, ilość asortymentu – to wizytówka sprzedawcy, świadcząca o jego renomie i wiarygodności. W sieci jest demokracja. Dobry adres czy atrakcyjną grafikę strony może mieć każdy, nawet firma, która dopiero pojawiła się na rynku i zniknie z niego niepostrzeżenie. Najlepsza metoda, by poznać sklep internetowy, to dokładne studiowanie opinii jego klientów – zwłaszcza tych zamieszczonych na niezależnych forach internetowych lub w porównywarkach, gdzie internauci chętnie wymieniają się informacjami (trzeba wiedzieć, że wpisy na stronie e-sklepu zazwyczaj są kontrolowane przez administratora i te niewygodne – usuwane). Jeśli trafisz na jedną lub dwie negatywne opinie wśród przeważającej liczby pozytywnych, nie zrażaj się. Gdy ostrzeżeń jest więcej, lepiej nie ryzykować i poszukać innego sprzedawcy. Zanim klikniesz „kupuję”, koniecznie sprawdź, czy z firmą można się skontaktować w inny sposób niż tylko za pomocą e-maila (na stronie sklepu powinien być podany telefon i adres siedziby). Przeczytaj też regulamin. Upewnij się, że umieszczono tam zapisy dotyczące ochrony danych osobowych gromadzonych przez sklep. KROK 3. Zamów Najpóźniej w momencie, gdy klikając „kupuję”, składasz zamówienie (uwaga, jest to wiążąca cię propozycja zawarcia umowy sprzedaży), sklep ma obowiązek podać swoją pełną nazwę, adres siedziby oraz szczegóły dotyczące towaru lub usługi, zwłaszcza cenę uwzględniającą wszystkie składniki – koszt dostawy, cło, podatek itd. Powinnaś też zostać poinformowana o prawie odstąpienia od umowy w terminie 10 dni. Koniecznie wydrukuj stronę z potwierdzeniem, że zamówienie zostało przyjęte. Na wydruku powinna znaleźć się data zamówienia, jego numer oraz informacja o towarze. Sprawdź, czy wszystko się zgadza, i czekaj na potwierdzenie zamówienia e-mailem. W regulaminie sklepu powinna znajdować się wyraźna informacja, w jakim terminie je dostaniesz. Jeśli zostanie on przekroczony – od razu interweniuj. To może być sygnał, że przesyłka z towarem także będzie nieterminowa. KROK 4: Zapłać i nie strać W większości sklepów masz do wyboru kilka form płatności. Pierwsza – dla wygodnych – to transakcja kartą kredytową. Płacąc za towar, musisz podać numer karty, datę jej ważności, a także specjalny kod zapisany na rewersie. Czy to bezpieczne? Większość polskich e-sklepów korzysta z pośrednictwa centrów rozliczeniowych, jak eCard czy PolCard. Dzięki temu sklep, w którym kupujesz, nie dostaje twoich danych, trafiają one wyłącznie na serwer centrum rozliczeniowego. Zapewnia to bezpieczeństwo transakcji, ale nie ochroni w sytuacji, gdy w komputerze masz szpiega – program rozprzestrzeniający się jak wirus komputerowy, który poufne dane zapisuje i udostępnia hakerom. Jest prosty sposób, by uniknąć takiego niebezpieczeństwa: to karty wirtualne, służące wyłącznie do transakcji za pośrednictwem sieci. Wyrabiając kartę wirtualną, bank otwiera specjalny rachunek, na który będą przelewane pieniądze na płatności za towary i usługi kupowane w sieci – tuż przed transakcją, dokładnie tyle, ile wynosi jej kwota. Dzięki temu saldo na rachunku karty wynosi praktycznie cały czas 0 zł i nawet gdyby złodziej poznał numery karty, będzie zupełnie niegroźny. Inna forma płatności to przelew na konto sprzedawcy z góry, jeszcze przed otrzymaniem produktu. Co bardziej ostrożni klienci niechętnie korzystają z tej możliwości, obawiając się, że zostaną oszukani i kupiona rzecz nigdy do nich nie trafi. Ta obawa jest uzasadniona w przypadku małych i nikomu nieznanych sklepów. Renomowane firmy nie dopuszczą do sytuacji, która mogłaby zagrozić ich reputacji. Metoda trzecia to wysłanie towaru za pobraniem: płacisz wtedy, gdy przesyłkę masz w ręku – kurierowi lub na poczcie, w zależności od tego, komu zlecono jej dostarczenie. Czy można wcześniej sprawdzić zawartość paczki? W większości firm kurierskich tak – pod warunkiem że paczka zostanie rozpakowana w obecności kuriera. Poczta Polska również dopuszcza taką możliwość, jednak dodatkowa usługa sprawdzenia zawartości przesyłki jest płatna (5 zł) i musi być zamówiona przez nadawcę. Dobra wiadomość dla osób szczególnie nieufnych: jest coraz więcej sklepów internetowych, w których za pośrednictwem sieci możesz towar zamówić, a zapłacisz przy osobistym odbiorze w siedzibie firmy. PRZYWILEJE E-KLIENTA masz prawo do namysłu ● Możesz odstąpić od umowy, nie ponosząc żadnych konsekwencji. Jeśli w ciągu 10 dni od otrzymania towaru zrezygnujesz z zakupu, umowa pomiędzy tobą a sprzedawcą uznana będzie za niezawartą. Musisz jednak oddać produkt w stanie niezmienionym (nie możesz go używać, choć dozwolone jest wypróbowanie). Sklep zwróci pieniądze, ty ponosisz jednak koszty przesyłki zwrotnej. ● Towar powinnaś otrzymać najpóźniejw ciągu 30 dni od dnia złożenia zamówienia. O każdym opóźnieniu przesyłki sprzedawca powinien cię niezwłocznie poinformować. ZAKUPY ZA GRANICĄ Uwaga, dodatkowe opłaty Jeśli kupujesz w firmie, która ma siedzibę na terenie Unii Europejskiej, koszt dostarczenia towaru jest równy kosztom przesyłki – tak samo jak w wypadku zakupów na terenie Polski. Gdy jednak złożysz zamówienie w sklepie zlokalizowanym poza Unią, musisz się liczyć z koniecznością zapłacenia dodatkowo podatku VAT oraz cła. Koszt zakupu może wzrosnąć o kilkadziesiąt procent. Sprzedawca powinien umieścić informację o opłatach związanych z wysyłką za granicę. Taryfy celne znajdziesz też na stronie Ministerstwa Finansów: www.mf.gov.pl
Dorota Świeniewicz - zawiść w internecie
Dorota Świeniewicz, siatkarka, mogła pomóc we wrześniu wywalczyć dla Polski kolejny medal. Ale zrezygnowała z gry w polskiej reprezentacji przez garstkę internetowych psycho-kibiców, którzy maniakalnie ją atakowali.
Rynsztok, ściek, szambo – tak określane są dyskusje na wielu popularnych forach internetowych. Bo w Internecie można anonimowo i zupełnie bezkarnie skrytykować i opluć każdego: piosenkarkę, która ma dosyć rozgrzebywania prywatnego życia, aktorkę, która przytyła. Pierwszy weekend sierpnia nie należał do najmilszych dla Doroty Świeniewicz (37 l.), która była kapitanem reprezentacji polskich siatkarek. Nie tylko dlatego, że jej drużyna przegrała dwa mecze. Jedna z naszych najlepszych siatkarek podjęła bardzo trudną decyzję: zrezygnowała z prowadzenia drużyny do wrześniowych mistrzostw Europy. „Często powtarzałam, że dopóki gra w siatkówkę będzie mi dawała radość, będę grała” – powiedziała na konferencji prasowej w niedzielę. Płakała. Otwarcie przyznała, że mówi „dość”, bo jej psychika nie jest już odporna na stres spowodowany krytyką „wytrawnych anonimowych znawców”. Dorota jest bardzo doświadczoną siatkarką, która gra od ponad 20 lat. To m.in. jej Polacy zawdzięczają dwa złote medale na mistrzostwach Europy w 2003 i 2005 roku. Po tych wygranych do naszych siatkarek przylgnęło wdzięczne określenie „Złotka” i to Dorota była ich liderką. Cztery lata temu zdobyła tytuł najlepszej siatkarki Europy. Ostatnie 12 lat żyła poza granicami Polski – 11 spędziła we Włoszech, rok w Hiszpanii, grając w tamtejszych klubach siatkarskich. To we Włoszech związała się ze swoim mężem, działaczem siatkarskim Markiem Brandtem. Do Polski przyjeżdżała tylko na zgrupowania reprezentacji. Dla Włochów wywalczyła mistrzostwo Europy w 2004 r. i inne tytuły. Wiosną tego roku ponownie wróciła do gry w naszej reprezentacji. Jej marzeniem było doprowadzić „Złotka” do zwycięstwa w tegorocznych ME, a następnie pożegnać się z narodową kadrą. wrażliwość cyborga „Od pierwszego dnia treningów zaczęły się ataki. Nie wiem, z jakich powodów. Wyciągano na wierzch mój wiek, moją przydatność dla reprezentacji, to, że będę zajmowała miejsce młodym, że się promuję przy każdej okazji. Obrzucano mnie różnymi epitetami” – opowiada, gdy siedzimy w jej ulubionej włoskiej restauracji na warszawskiej Woli. Jest opanowana, skromna, spokojna. Towarzyszy jej mąż i 2,5-letni syn Julek. Rzadko się widują, bo oboje są ciągle w rozjazdach. Od ogłoszenia decyzji o rezygnacji minął równo tydzień. Marek Brandt nie dziwi się decyzji swojej żony. Mówi, że w siatkarskim środowisku wielu zawodników atakowanych jest w podobnym jak Dorota stylu: „Kibic jest bezwzględny. Traktuje zawodnika jak cytrynę, którą musi wycisnąć”. Od marca grupa „kibiców” nie zostawiała na Dorocie suchej nitki w komentarzach pod artykułami zamieszczanymi na internetowych portalach, m.in. na portalu środowiska siatkarskiego www.reprezentacja.net . Gdy zaglądam na forum tego portalu dwa dni po rezygnacji Doroty, panuje tam wojenny nastrój. Większość użytkowników dokładnie wie, co przeżyła siatkarka. Wskazują nicki osób, które agresywnie się o niej wypowiadały i apelują, by zakazać im możliwości wypowiedzi. Kibic_amator: „Pani Dorocie współczuję, bo była tu wiele razy szkalowana. (...) To na tym portalu było sporo komentarzy, które mnie zniesmaczały! (...) Większość ma tu wrażliwość cyborga, czy wy naprawdę nie widzieliście jej łez, czy to o niczym nie świadczy? Ta kobieta została złamana!”. Grzegorz: „Od dłuższego czasu przyglądałem się pewnej w jakimś sensie zorganizowanej akcji niszczenia wizerunku Doroty Świeniewicz. Każdy news z jej nazwiskiem w treści uaktywniał pewnego perwersa (nikt mi nie powie, że nie były to wycieczki osobiste) do totalnego skopania zawodniczki bez względu na temat wiadomości. Nawet jej obecność w szpitalu u chorych na białaczkę dzieci ten chory debil potrafi ł zinterpretować jako promocję własnej osoby.” jak długo można być kopanym? Siatkarka mówi, że to, co działo się w sieci, docierało do niej pocztą pantoflową. Laptopa woziła na zgrupowania tylko, by przez skypa mieć kontakt z synem i mężem. Jednak najgorsze dla niej było to, że nagonkę internautów podchwycili niektórzy dziennikarze z internetowych portali i lokalnej prasy. Jeden z nich zapytał po konferencji prasowej w Rzeszowie, czy rzeczywiście po ciąży wróci szybko do sportu. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że jej syn ma dwa i pół roku i że ona gra już od dwóch sezonów! Jej przerwa na urlop macierzyński była krótka, już miesiąc po urodzeniu wznowiła treningi. Inny dociekał, czy dużo młodsze koleżanki na boisku muszą się do niej zwracać per pani? „To są takie rzeczy, które świadczą o złej woli” – mówi siatkarka. Kroplą, która przeważyła, była rozmowa z jakimś dziennikarzem, który po sobotnim meczu z Holenderkami zapytał, czy jest dumna z tego, co wyprawia po powrocie do reprezentacji. „Jasne, że złapali mnie w takim momencie, kiedy nie potrafiłam przełożyć tego, co robiłam na treningu, na grę w meczach oficjalnych. Ale jego pytanie dolało oliwy do ognia i powiedziałam sobie – nie warto. Schodzę z linii strzału, bo jak długo można być kopanym? I odeszłam – mówi Dorota. – Dziwne i zaskakujące jest to, że jeszcze do niedawna byłam dla nich najlepszą zawodniczką, pisali wiersze i poematy. A kiedy wróciłam i chciałam pomóc, to mnie skopali. Siatkówkę nadal będę kochała, to była, jest i będzie moja pasja, ale już nie w tym wymiarze, jak do tej pory.” Jej koleżanki z reprezentacji rozgrywają właśnie mecze w Azji. Dorota za tydzień wznawia grę w Bielskim Klubie Siatkarskim. Wywiad, którego mi udziela, jest jej ostatnim słowem na ten temat. Więcej nie ma zamiaru do tej sprawy wracać. anonimowy cham O chamstwie na polskich forach internetowych mówi się już głośno. Najgorszą sławą cieszą się wpisy pod artykułami na onet.pl – świadczą o tym powiedzonka w stylu „Nie róbmy onetu”, „Głupi jak komentarz na onecie”. Nie lepiej jest na portalach plotkarskich. Tu prawie każdy news skonstruowany jest tak, by sfrustrowany internauta mógł sobie ulżyć, pisząc, jak głupia jest Doda, jak mały mózg ma Mucha, jak brzydka jest Cichopek. To są wersje najdelikatniejsze. Karolina Korwin-Piotrowska, która założyła portal plejada. pl o ludziach show-biznesu, zatrudniła moderatora, który usuwa chamskie wpisy. „Mamy zasadę, by dywagacji poniżej pasa nie publikować. Gdy pojawia się wpis w stylu »spałem z nią i wiem, jaka jest w łóżku« albo zaczynają się obelgi, trzeba dyskusję natychmiast uciąć. To naprawdę może zachęcić psychopatów, żeby wpisywać kolejne wypowiedzi i mamy efekt kuli śniegowej. Ludzie odnoszący sukces są wystawieni na ogromną krytykę. Jesteśmy narodem genetycznie bardzo zawistnym. Siedzi taki sfrustrowany człowiek w domu, wali wpisy na forach i marzy, żeby jego wypowiedź zobaczył cały świat. Ma wtedy moment satysfakcji, bo jego głos jest dyskutowany.” Efekt kuli śniegowej? Po rozmowie z Karoliną wchodzę na onet.pl. Minęły trzy dni od rezygnacji Doroty Świeniewicz. Pod artykułem o meczu siatkarek najbardziej chwyta wpis: „Sonda. Z którą polską siatkarką chciałbyś się przespać?”. I uruchamia się lawina niewybrednych wypowiedzi. Następny chwytliwy wpis jest o rzekomej nadwadze zawodniczek. Wygląda na to, że kibice w ogóle nie mają do nich szacunku. Inny dowcipny internauta rzuca wpis adresowany do Doroty: „Nie zwalaj winy na internatów hrabianko!”. I tu następują dwa zdania kąśliwych epitetów. Efekt natychmiastowy – 121 odpowiedzi. Większość tym razem przeciwko żartobliwemu internaucie. Zaczyna się od spokojnej propozycji: „Bądź kozak, nagraj siebie z wypowiedziami o Dorocie, wrzuć na youtube, tak żeby było widać twoją twarz, przedstaw się z imienia i nazwiska”. Dyskusja z żartobliwej wymiany zdań szybko zamienia się w kłótnię z wyzwiskami. Internauci kłócą się z autorem posta, obrzucają obelgami jego i siebie nawzajem. Dwie osoby grożą sobie spotkaniem w sądzie, ktoś wzywa się na solo. A żartowniś ma radochę i podsumowuje: „Ostatnio mało piszę, bo z czasem jest bardzo krucho. Napisałem bez przekonania ten wątek, a jednak chwycił”. Zdaniem Karoliny Korwin-Piotrowskiej, aktywni, plujący jadem internauci to wąska grupa. Jeden z dużych portali próbował prześledzić ich adresy IP i wyszło, że rzeczywiście jest kilkunastu–kilkudziesięciu bardzo aktywnych komentatorów, którzy codziennie obskakują fora na wielu różnych portalach. opluj.pl Sytuacja, z którą spotkała się Dorota Świeniewicz, to codzienność dla wielu publicznych osób. Zdaniem Korwin-Piotrowskiej, wielu celebrytów czyta wpisy o sobie w Internecie i wielu się nimi przejmuje. Ona sama radzi im, żeby tego nie robili: „Myślę, że merytoryczna krytyka jest dla nich do przyjęcia, ale wchodzenie w sferę intymną, i to w sposób chamski, po prostu ich boli.” Ofi cjalnie głos w sprawie tego, co dzieje się na internetowych forach, zabrali Katarzyna Skrzynecka i raper Mezo. Na początku roku nagrali piosenkę pod wiele mówiącym tytułem „www.opluj.pl”. „Udało im się, to niech dźwigają brzemię, ja jestem tu po to, by ich wdeptać w ziemię” – rapuje Mezo. „Problem dotykał głównie Kasi Skrzyneckiej, ale temat spodobał mi się. Internet niesie za sobą wolność i wiele oczywistych udogodnień, ale nie ma zupełnie odpowiedzialności za słowo pisane – tłumaczy raper. – Każdy może mówić, co mu się podoba, ale gdzieś jest granica wyzwisk i zniesławień. Jeśli miałbym zabrać głos w internetowej dyskusji, to nie widzę problemu, żeby się podpisać imieniem i nazwiskiem. Ludzie na forach anonimowo pozwalają sobie na zbyt dużo.” „Specyficzne dla polskich internautów zabierających głos na forach jest, że fala krytyki, pomniejszanie osiągnięć pojawia się w komentarzach niezależnie od tego, czy artykuł o danej osobie ma wydźwięk pozytywny czy negatywny – tłumaczy dr Dominik Batorski, socjolog Internetu z Uniwersytetu Warszawskiego. – Na portalach anglojęzycznych to zjawisko nie występuje aż w takim stopniu. U nas wynika to chyba z większego poziomu frustracji i niedowartościowania. Osoby wypowiadające się w taki sposób chcą poprawić sobie samopoczucie. Przykre jest to, że na odejście Doroty Świeniewicz miały wpływ nie oceny profesjonalnych komentatorów siatkówki, a opinie niekoniecznie reprezentatywne dla większej grupy kibiców.” Mąż siatkarki, który od 27 lat mieszka we Włoszech, też uważa, że to, co ją spotkało, jest charakterystyczne dla Polaków. „We własnym kraju jest poniewierana, niszczona, a we Włoszech noszona na rękach” – tłumaczy. Dorota Świeniewicz dodaje: „Tam kibice są z zawodnikiem na dobre i na złe. Kiedy w 2004 roku złamałam nogę, miałam ciężki i długi powrót do siatki, ludzie mnie cały czas wspierali. Przychodzili na treningi i dodawali otuchy. A w Polsce? Ciągle nie potrafię sobie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego mi to zrobili?” ANNA MUCHA: Kiedyś czytałam internetowe komentarze o sobie, napisałam nawet na ten temat felieton. Niektóre były śmieszne; np. w czasach, gdy rozwodzono się na temat mojej wagi, jedna z osób napisała: „Chyba nie wymagasz od muchy talii osy” – szalenie mnie to rozbawiło. Teraz nie czytam, może działa tutaj instynkt samozachowawczy. Lepiej jest chyba nie czytać, nie skupiać się na tym i nie brać do siebie. Wiem, że szereg moich znajomych unika czytania komentarzy na swój temat, bo wie, że nie dałoby rady wytrzymać tego psychicznie. Docierają do mnie informacje, które generują tabloidy i ludzie z bujną wyobraźnią, już to mnie dotyka i oburza. Nie wyobrażam sobie czytania, co jeszcze w Internecie ludzie mają do powiedzenia na temat jakiejś wyimaginowanej sytuacji na mój temat. Skala agresji w sieci jest absolutnie niewyobrażalna. Mnie życzono kiedyś, żebym nie mogła mieć dzieci, życzono mi śmierci w wypadku samochodowym. JOANNA LISZOWSKA: Nie czytam internetowych komentarzy, co nie oznacza, że ich treść nie dociera do mnie. Staram się nie przejmować. Wiem, że „życie pod obstrzałem” wpisane jest w mój zawód, ale nie ukrywam, że nie jest to łatwe. Oczywiście każdy ma prawo do wyrażenia swojej opinii, szkoda tylko, że najczęściej są to komentarze anonimowych ludzi. Ciekawe, czy gdyby byli zmuszeni do przedstawienia się, pokazania swojej twarzy, z taką samą zawziętością i szczerością analizowaliby czyjś sposób bycia, życia, wygląd itp. Komentarze z Internetu przenikają do tabloidów, kolorowych gazet plotkarskich i odwrotnie. Ostatnio dowiedziałam się, że wychodzę za mąż, że sprowadziłam już kilka par butów z USA, że młody projektant szyje mi suknie (on też dowiedział się o tym z „mediów”). Jedna z gazet już na okładce informowała, że „tylko oni wiedzą, jak będzie wyglądała moja kreacja ślubna”... Przynajmniej tu mówili prawdę – ja nie wiem. KAYAH: Internet jest pełen trucizny i nie trzeba w nim przestrzegać jednego choćby przykazania. Nie zaglądam tam. W moim domu istnieje absolutny zakaz wnoszenia szmatławców i brukowców. Jeśli się o czymś dowiaduję, to tylko w miejscach, gdzie nie mam na to wpływu. Przejmuję się, kiedy dotyka to moich bliskich lub komplikuje życie moim współpracownikom. Przejmuję się, kiedy bzdury na mój temat zaczynają żyć realnym życiem i funkcjonują także między ludźmi na poziomie, z którymi się spotykam lub pracuję. Nigdy nie podejrzewałabym, że patologiczna nienawiść rodząca pomówienie może dotrzeć i do takich kręgów i wtedy to zjawisko wydaje się jeszcze smutniejsze. Przejmuję się, kiedy stwierdzam, że można przykleić komuś bezkarnie dewiację, perwersję czy chorobę zakaźną i to bez żadnych konsekwencji, ponieważ tak funkcjonuje u nas prawo. Każdy, kto spotkał się z zazdrością, plotką czy innym przejawem dyskryminacji, wie, że ciężko z tym żyć. Moja sytuacja jest spotęgowana stokrotnie. Jedyną obroną jest wypracowanie sobie dystansu do tego, co do mnie mimo woli dociera i wolności, która polega na całkowitym ignorowaniu tego, co inni o mnie myślą czy mówią. A najsłodszą zemstą na sączących nienawiść ciekawskich jest to, że jak jest naprawdę, nigdy się nie dowiedzą, he he. „Jestem w sieci. Czuję się tu panem życia i śmierci, mogę siać postrach jak cosa nostra, a co ważne – nikt mnie tu nie rozpozna. Puszczam posta, gratka będzie ostra, zaraz znajdę jakiegoś ofi arnego kozła” – śpiewają Katarzyna Skrzynecka i Mezo w teledysku dedykowanym plotkarskim portalom internetowym i ich „życzliwym” użytkownikom. Gdy 12 sierpnia oddawaliśmy numer do druku, Dorota Świeniewicz zapowiedziała, że jej obecność na okładce Newsweeka z 16 sierpnia i ten wywiad dla Glamour to jej ostatnie wypowiedzi dla prasy w tej sprawie.
Nasze małżeństwo było jak dobrze naoliwiona, sprawna maszyneria. Wszystko funkcjonowało w nim bez najmniejszych awarii, zgrzytów czy przestojów. Krótko mówiąc – nudziliśmy się ze sobą jak dwa mopsy…
Najbardziej na świecie nienawidzę trzech rzeczy: rosołu, spraw rozwodowych z orzekaniem o winie i pytań w rodzaju: „To ile lat jesteście już razem? Jedenaście? I dotychczas nie pomyśleliście o dziecku?”. Z rosołem jest najmniejszy problem. Nie jadam go. Spraw rozwodowych z orzekaniem o winie unikam jak ognia. Ostrzegam klientów, że nierzadko na sali sądowej bardziej przypominają one jatkę niż cokolwiek innego. Przez ponad 12 lat pracy jako adwokat widziałam dość, by wiedzieć, że kochający się kiedyś ludzie nie cofną się przed żadnym sposobem, aby pogrążyć jedno drugie. Pytania o dziecko nauczyłam się ignorować. Udaję, że nie słyszę. Znudziło mnie powtarzanie, że nie tęsknię do wyjącego po nocach malucha i nie odczuwam dreszczu emocji na myśl o zmienianiu pampersów. I że widocznie przy rozdziale instynktów macierzyńskich zapomniano o mnie. O ewentualne potrzeby ojcowskie mojego męża na szczęście nie musiałam się martwić: Marek ma dziecko z poprzedniego związku. Kiedy rozstawał się z pierwszą żoną, jego córka, Ania, kończyła trzy lata. – Zobaczysz, kiedyś obudzisz się z ręką w nocniku. Ale będzie za późno… Weź to sobie do serca, póki czas… – robi na was wrażenie takie „życzliwe” poradnictwo? Bo na mnie nie. Od dziesięciu lat budzę się koło Marka, w tej samej sypialni. Zaraz po ślubie zamieniliśmy moje dwupokojowe mieszkanie i jego kawalerkę na apartament na strzeżonym, przyzwoitym osiedlu. Bezpiecznym i spokojnym – bez podejrzanych typów kręcących się po klatce schodowej, bez psiej kupy na wycieraczce, bez niespodzianek w postaci porannych odkryć, że z samochodu na parkingu zniknęło lusterko albo wycieraczki. Po paru latach okazało się, że nasz związek też przypomina takie strzeżone osiedle. Czy raczej dobrze prosperującą, dwuosobową firmę: systematycznie rosnące aktywa i – dwa razy w roku – wyjazdy wakacyjne: zimą na narty, latem w jakieś egzotyczne miejsca. Śmiało można by je zresztą nazwać „wyjazdami integracyjnymi”, ponieważ na co dzień widujemy się z Markiem w przelocie. Ja w kancelarii albo na sali sądowej, Marek w laboratorium albo na jakichś biotechnologicznych sympozjach. Nawet gdybyśmy chcieli wprowadzić w codzienne życie trochę dramatyzmu w postaci jakichś kłótni czy sprzeczek – nie byłoby kiedy i o co. Oboje jadaliśmy zazwyczaj na mieście, więc odpadał nawet problem niewstawionych do zmywarki naczyń. – Nie obawiasz się, Justyno, że z czasem znudzi was takie letnie małżeństwo? – pytała niekiedy moja matka. – Adrenaliny, mamo, mam dość na rozprawach. W domu chcę mieć spokój – odpowiadałam i bardzo długo byłam święcie przekonana, że to prawda. Igraszki w sieci Wszystko zmieniło się w jednej chwili. Z podporządkowanej drogi niespodziewanie wyjechał biały, dostawczy mercedes i mój fiat w ułamku sekundy zmienił się w pogiętą kupę złomu, a ja wylądowałam na ortopedii ze skomplikowanym złamaniem prawej nogi. – Miała pani dużo szczęścia, że skończyło się tylko na tym – usłyszałam w szpitalu. Szybko stało się jasne, że czeka mnie długa rehabilitacja i związana z nią przymusowa bezczynność. Tkwiłam więc unieruchomiona w domu i pierwszy raz od bardzo dawna miałam czas. Marka nie było, na trzy miesiące wyjechał na stypendium do Stanów. W pierwszym odruchu zaproponował nawet, że może wrócić. – Po co? – zapytałam. – Przecież mamy panią Hanię. Radzimy sobie. Zamiast dwóch razy w tygodniu będzie przychodzić cztery razy. Oprócz sprzątania zrobi zakupy i ugotuje coś. Poza tym, to tylko noga. Wreszcie będę mogła przeczytać zaległe książki i obejrzeć filmy. Nie przyznałam się Markowi, że mam bóle głowy i nie mogę spać. Lekarz stwierdził, że to reakcja organizmu na nową sytuację i przepisał mi środki nasenne. Odstawiłam je jednak szybko, bo czułam się po nich jeszcze gorzej, kompletnie rozbita. Którejś nocy, surfując po sieci, weszłam na czat. Trochę z nudów, trochę z ciekawości. Chichocząc w duchu, zalogowałam się jako „dzika_w_futrze_na_nagim_ciele”. To nie było mądre… już po chwili musiałam opędzać się od propozycji, z których żadnej nie odważyłabym się zacytować w kancelarii. Zniechęcona, zamykałam wyskakujące okienka prywatnych rozmów. Przy jednym zawahałam się. Andy_40 napisał: „Czy jutro też będzie futro?”. Odpowiedziałam, że po dzisiejszych doświadczeniach wybiorę jednak coś mniej prowokującego. Trzy godziny czatowej pogawędki minęły jak z bicza trzasło. Andy_40 okazał się inteligentnym i dowcipnym rozmówcą. Następnego wieczoru znów go spotkałam. I kolejnego też. Rozmawialiśmy o wszystkim: życiu, książkach, przyjaźni. Czułam się bezpiecznie, bo wydawało mi się, że to tylko zabawa. Tym bardziej, że przedstawiłam się jako Katarzyna, 28-letnia, samotna nauczycielka z małej miejscowości i nie zamierzałam tego prostować. Andy_40 twierdził, że pisze ze Stanów, po których wojażuje w sprawach zawodowych. Nie mam pojęcia, jak to się stało, że tak szybko przyzwyczaiłam się do niego. Zaczął słać długie, skrzące się od humoru maile, na które czekałam, sprawdzając kilka razy dziennie skrzynkę pocztową. Nie powiem, trochę mnie to zaniepokoiło. Miałam jednak nadzieję, że kiedy ponownie wejdę w pracy na pełne obroty, wirtualny flirt umrze śmiercią naturalną. Nie będę miała czasu na jałowe rozmyślania o nieznajomym facecie i o tym, co się ze mną dzieje, kiedy on wspomina w mailu, że popołudnie spędził szukając prezentu dla nastoletniej córki. Z którą wprawdzie nie mieszka na co dzień, ale za którą tęskni. „Ty masz, Kasiu, w szkole dzieci pod dostatkiem, a ja jedno i tylko od święta” – napisał, a ja zażartowałam, żeby miał się na baczności, bo właśnie niebezpiecznie dużo czasu zajmuje mi zastanawianie się, jakim jest ojcem. Wreszcie wróciłam do pracy. Zawalona sprawami, z których każda była najpilniejsza na świecie, przywoływałam się do porządku, ilekroć zaczynałam bujać myślami w obłokach. Zbliżał się powrót Marka. Wydawało mi się, że wszystko już wraca w utarte koleiny, kiedy przeczytałam trzy zdania maila: „Jesteś kobietą niezwykłą. Niedługo przyjeżdżam do Polski. Chcę Cię spotkać”. Serce walące jak u głupiutkiej nastolatki to był wyraźny sygnał: nic nie wróciło w koleiny. Nie oszukuj się, dziewczyno, powiedziałam sobie i wpadłam w panikę. Jak wyprostować te wszystkie kłamstwa? Przecież w rzeczywistości jestem kimś innym: mam 10 lat więcej, nie jestem samotna, nie pracuję w szkole. Nie jestem, jak pisałam w mailach, pulchną blondynką, tylko 38-latką o chłopięcej fi gurze i niewielkim biuście. No i jest jeszcze mąż, który za parę dni ma wrócić. W końcu zdecydowałam się powiedzieć prawdę. Ryzykując, że to koniec, wyjaśniłam Andy’emu szczerze całą sytuację: kim jestem, ile mam lat. Przyznałam, że czat początkowo miał być tylko zabawą, ale stało się inaczej. Nigdy wcześniej nie miałam wrażenia, że ktoś rozumie mnie aż tak. Dołączyłam zdjęcie, nie przejmując się tym, że nie wyglądam na nim olśniewająco. „Jeśli dalej masz ochotę na spotkanie z kłamczuchą, zadzwoń. Nie musisz przysyłać swojej fotografi i. Nie wierzę, żebym Cię nie poznała. Zresztą możemy ustalić jakiś prosty znak rozpoznawczy. Trzymaj w ręku suszarkę” – zażartowałam w mailu, na który nie odpowiedział. Facet z suszarką W dniu powrotu Marka prosiłam panią Hanię, żeby zrobiła większe zakupy, bo miałam wrócić z sądu późno. Marek stanął w drzwiach z gigantycznym bukietem róż i… suszarką! Gapiłam się na niego osłupiała a on, uśmiechając się szelmowsko, powiedział: – Hmm, prawdę mówiąc, liczyłem na to, że założysz futro na gołe ciało… I jak tu nie wierzyć w przeznaczenie?