„Nie przywykłam do tego, by być czyjąś kokardką”: młode naukowczynie biorą sprawy w swoje ręce [WYWIAD]
Dr Anna Kalinowska-Balcerzak i Anna Wałęsa z BITECH Think Tank walczą o to, aby kobiety i mężczyźni w nauce mieli równe prawa. W jaki sposób działają, jak pomagają naukowcom i jakich zmian według nich potrzebuje środowisko naukowe?
„Stawiamy na czyny, a nie teoretyczne rozważania” - mówią dr Anna Kalinowska-Balcerzak i Anna Wałęsa z BITECH Think Tank, organizacji, którą tworzą badacze, humaniści oraz młodzi pracownicy naukowi, którzy chcą zmienić obraz naukowca i zawalczyć o swoje prawa. „Chcemy pokazać, że naukowcy to fajni ludzie, a nie jacyś obcy, a rzeczy, nad którymi pracują, nie są do szuflady, ale owocują odkryciami, które mają przełożenie w naszym życiu codziennym”. Katarzyna Mizera, kobieta.pl: Po sieci krąży post jednej z pracownic naukowych, która pokazuje, jak wyglądają stawki naukowców i w porównaniu do tych, którzy pracują w popularnym fast foodzie. Znane są wam te problemy naukowców, którzy nie mogą poświęcić się pracy naukowej, bo zwyczajnie muszą zarabiać na chleb? Z jakimi innymi problemami muszą mierzyć się młode naukowczynie? Dr Anna Kalinowska-Balcerzak (prezeska BITECH): Mam wrażenie, że to jest problem strukturalny. Gdy zaczynasz karierę naukową to jest taki moment, kiedy zaczyna ci się prawdziwe życie, czyli musisz zacząć na siebie zarabiać, zazwyczaj masz już związek, lub myślisz o założeniu rodziny, a jednak realia są takie, że stajesz do tej samej rywalizacji z mężczyznami, którzy mogą kierować się jedną rolą zawodową, Kobieta musi myśleć na różnych poziomach, także ze względu na zegar biologiczny. Dlatego od dawna stanowiska kierownicze w akademii obejmowali głównie mężczyźni, co przez ostatnie lata zaczęło się trochę zmieniać. Takie, a nie inne schematy, mogą rządzić tą hierarchią akademicką, ponieważ mężczyźni znajdują przestrzeń i siły witalne, żeby obejmować te funkcje i być w nie zaangażowanymi. Kobiety muszą te siły dzielić. Poza tym jest też duża doza prawdy o zarobkach na akademii. My widzimy coraz częściej, że za te umiejętności, które musisz mieć wykładając pewne przedmioty na akademii, w korporacjach płacą 3-4 razy więcej. Czy winicie za to przestarzałość instytucji naukowych? A.K-B.: Myślę, że problem tkwi w niedofinansowaniu akademii w wymiarze organizacyjnym. Myślę także, że kolejnym stereotypem, z którym należy dyskutować to ten, że jeżeli pracujesz na wyższej uczelni prywatnej, to zarabiasz nie wiadomo jakie kokosy. Koszty studiów, poczynając od czesnego, nieustannie rosną i studiowanie staje się niemal elitarne. Natomiast prawda jest taka, że te pieniądze przekazywane są w górę, a jeżeli chodzi o kadrę wykładowców, która stoi na pierwszej linii, to te zarobki, które oscylują w granicach średniej krajowej, są bardzo podobne jak na państwowych uczelniach. I od dawna nie rosną. Nie są to kwoty, które pozwalają na poświęcenie się projektowi naukowemu, zwykle przecież bardzo wymagającemu? A.K.-B.: Jeżeli chodzi o realia, to jeżeli jest się pracownikiem naukowo-dydaktycznym, to można osiągać pensum w roku akademickim nawet do ok. 600 godz. zajęć, co daje ok. 8 h dziennie łącznie z weekendami przez 10 miesięcy w roku. Plus trzeba pamiętać, że wymagane jest, aby kontynuować swoją aktywność naukową, czyli być na bieżąco z badaniami, pisać artykuły, mieć kontakt ze studentami, jeździć na konferencje. To jak kolejny etat, tylko że bezpłatny, który postrzegany jest jako rozwój osobisty czy rozwijanie swoich kompetencji naukowych. Tak naprawdę jest to regularna praca, którą się wykonuje nieodpłatnie. Znacie takie przypadki osób, które zrezygnowały z pracy naukowej lub żeby się utrzymać, łapią się zupełnie odległych zajęć? A.K-B.: W środowisku jest dużo takich osób, które próbowały swoich sił, i z jednej strony sytuacja materialna, a z drugiej realia rynkowe, zmusiły je do tego, by zarzucić swoje zainteresowania naukowe i szukać szczęścia i pieniędzy w innym zawodzie. Anna Wałęsa (vice prezes BITECH): W świecie naukowym często nie docenia się tych kompetencji miękkich jak umiejętność zarządzania czasem, organizacją, czy też interpersonalnych umiejętności, które się nabywa się w czasie pracy naukowej. A one są bardzo cenione na rynku komercyjnym i korporacje są w stanie docenić materialnie takie umiejętności, które z pozoru wydają się mało ważne. Jako BITECH chcemy promować „zawód” naukowca w ten sposób, że praca naukowa to pakiet umiejętności, których się nabywa w trakcie ma taką namacalną wymierną wartość dla branż komercyjnych, a naukowiec jest nie tylko od książek. "Ani jednego ASAP-u więcej. Oczekiwania, presja i wilczy bilet do wypalenia". O wypaleniu zawodowym pisze Anna Kalinowska-Balcerzak [OKIEM EKSPERTA] "Która z nas nie brała na siebie coraz więcej nowych zadań, aby udowodnić, że potrafi? Kiedy zorientowałaś się, że nadgodziny stały się normą? Gdzie przebiega cienka granica pomiędzy ambicją i chęcią wykazania się (np. w nowej pracy) a powolnym zatracaniem się w obowiązkach?" - specjalnie dla kobieta.pl pisze Anna Kalinowska-Balcerzak, współtwórczyni i prezeska BITECH ThinkTank - niezależnej organizacji dążącej do wypracowania interdyscyplinarnego języka technologii oraz wspierającej młodych naukowców w Polsce. W waszym bio mówicie, że macie dość teorii i chcecie działać. Jakich konkretnych działań się podejmujecie, jako BITECH? Co jesteście w stanie zaoferować młodym naukowcom? A.K.-B.: Przechodząc do naszych działań należy rozpocząć od projektu Science Zen, w ramach którego diagnozujemy dobrostan i kondycję psychiczną młodych naukowców, bo chcemy zainicjować dyskusję o zmianach systemowych np. w jaki sposób może zmienić się hierarchia, by ci młodzi naukowcy, którzy mają wysokie kompetencje, nie byli traktowani jak studenci, którzy dostają tysiąc obowiązków, a są nadal takimi stażystami swoich starszych przełożonych. Inne działanie - tym razem popularnonaukowe, a nawet popkulturowe to cykl multimedialnych spotkań Science Vibe, które nagrywamy, spisujemy i publikujemy w formach video, wywiadów i podcastów. Prowadzimy też prężnie nasze social media, by docierać do szerszej grupy. A.W.: Science Zen to pierwszy krok – musimy coś zbadać, odnaleźć, w czym jest problem, czego doktoranci potrzebują i przy współpracy ze szkołami doktorskimi zainicjować dialog. Może warto byłoby np. wprowadzić jakieś zmiany programowe, podkreślać kompetencje miękkie, uruchomić pomoc psychologiczną dla doktorantów. To zaczynamy powoli robić dzięki naszym kanałom social mediowym i naszej stronie internetowej, gdzie doktoranci mogą znaleźć przyjazne miejsce z pakietem praktycznych porad np. jak prowadzić projekt badawczy? Ten pakiet nazwaliśmy Research Bites. Naszym celem jest zrobić wszystko, by nie pozostawiać naukowca z przekonaniem, że jest beznadziejny i że sobie nie radzi. My mówimy: „nie jesteś sam, wszyscy doktoranci przechodzą mniej więcej to samo”. Wierzymy, że razem możemy wymóc na systemie jakąś zmianę. To nie będzie rewolucja, ale raczej ewolucja. Najciężej jest w końcu zmienić mentalność, to najdłuższy proces. dr Anna Kalinowska-Balcerzak i dr Bartłomiej Balcerzak, założyciele BITECH Think Tank. Podejmujecie się takiej walki MMA ze stereotypami? A.W. O to chodzi w tym projekcie, żeby pokazać, że nauka nie jest nudna, żmudna i nikomu nie potrzebna, ale że przekłada się na lepszą jakość życia nas wszystkich. W projekcie Science Vibe, chcemy odczarować stereotyp naukowca, jako odrealnionej postaci z biblioteki czy laboratorium. Chcemy pokazać, że to są normalni, fajni ludzie, a nie jacyś obcy, a rzeczy, nad którymi pracują, nie są do szuflady, ale owocują odkryciami, które mają przełożenie w życiu codziennym. Chcemy pokazywać, że technologie i nauka ścisła korespondują z naukami humanistycznymi czy społecznymi, że są różne drogi rozwoju dla naukowców. Interdyscyplinarność otwiera wiele nowych możliwości. Chcemy wyłapywać takich ludzi, którzy są pomostami między nauką i biznesem, czy nowymi technologiami i humanistyką. A co ze stereotypem, że kobiety mają inne zainteresowania, że z pewnych względów i predyspozycji wybierają inne dziedziny nauki niż mężczyźni? A.K.-B.: Od kwietnia do września zeszłego roku robiliśmy wywiady z ponad 20 doktorantami z całego kraju i po tych historiach jestem niemal pewna, że historia jest pisana z konkretnej strony, a już historia akademicka bardzo często pisana jest z męskiej perspektywy. Kilka z naszych respondentek robiących doktorat w naukach ścisłych spotykało się w toku studiów nawet jeszcze magisterskich z opinią wykładowców-mężczyzn pt.: „ty na pewno tego nie skończysz” albo „przyszłaś tutaj, żeby męża szukać”. Ale pocieszające jest również to, że dostałyśmy też dużo głosów na temat panów-naukowców, którzy działają na rzecz równouprawnienia i zrównania tych relacji na akademii orazi wspierają nasze projekty. A.W.: To szokujące, że pokutują takie teorie sprzed 100 lat, w końcu mamy XXI w.! I to wszystko mimo emancypacji, obecności kobiet w przestrzeni publicznej i tego, że to kobiety najczęściej zajmują się promowaniem nauki! Jest o wiele więcej kont w social mediach kobiet promujących swoje osiągnięcia czy dziedziny, w jakich pracują. To one się bardziej angażują, mówią o nauce. Może wynika to z faktu, że wiedzą, że muszą być własnymi PR-owcami. A czy w rozmowach z naukowczyniami nadal spotykacie się z pojęciami szklanego sufitu czy „efektem Matyldy”? A.W.: Znam parę badaczy, w której to ona była całym motorem napędowym. Spełniała niemal rolę asystencką przy swoim partnerze, redagowała jego artykuły, umawiała spotkania, dbała o jego rozwój, a przy okazji robiła też swoje projekty, bo działali w tej samej dziedzinie naukowej. W momencie, w którym on zauważył, że ona prześciga go w tych sukcesach naukowych, a jej praca jest jakościowo lepsza niż jego, to zakończyło się to rozpadem związku. Jako świadoma kobieta nie dała sobie odebrać swoich osiągnięć, ale nie każda z nas jest na tyle silna psychicznie i ostatecznie pozwala, by własny dorobek został zawłaszczony przez partnera. Łatwiej jest zauważyć takie nadużycia w grupie niż w związku, gdzie w grę wchodzą jeszcze uczucia. A.K.-B.: Półtora roku przed obroną mojego doktoratu, gdy byłam już w związku z moim obecnie już mężem, który ma większy dorobek naukowy ode mnie, poradzono mi, żeby to on starał się o granty, projekty i żeby mnie „zabrał” do swojego zespołu, bo to najłatwiejszy model, by zarabiać dobre pieniądze w nauce. Super, ale całym swoim życiem i drogą naukową dowodzę, że ja nie przywykłam do tego, by być czyjąś kokardką. I nie chcę nią być. A niestety takie rady nadal bardzo często wychodzą od kobiet. Faworyzacja mężczyzn na polu naukowym jest nadal bardzo widoczna. Czyli żeby tak naprawdę doszło do jakichkolwiek zmian, to są ważne te zmiany mentalne, zwłaszcza w społeczeństwie, nie tylko w środowisku naukowym? A.K.-B.: Oprócz walki ze stereotypami, chcemy też walczyć ze wszelkimi rodzajami patologii w świecie naukowym. Mam takie wrażenie, że jest to taka hierarchiczna gra zasobów, układów i wpływów, i jeżeli chce się zachować dobrą pozycję i zarabiać pieniądze, to trzeba w tę grę grać. To się tyczy tak samo mężczyzn jak i kobiet. Chcielibyśmy jako BITECH wpłynąć na zneutralizowanietych zależności władzy. A.W.: To, co nam przyświeca i z jaką myślą powstał BITECH, to burzenie stereotypów o naukowcach, humanistach. Bo kiedy myślimy naukowiec to myślimy – laboratorium, cyfry, a humanista? Siedzi w bibliotece i czyta nudne książki lub pisze swoją nudną książkę. A my chcemy pokazać, że współczesna humanistyka ma tysiąc twarzy i coraz częściej humaniści są potrzebni w technologii, żeby tłumaczyć na język polski i ludzki te zapotrzebowania, które wynikają np. z dostosowania konkretnej technologii do dalszych wymogów rozwoju cywilizacyjnego, sztucznej inteligencji itd. Chcemy też pokazać, że o nauce można mówić w prosty i przystępny sposób, a nie dla grona własnej adoracji. Mam wrażenie, że od dekad pokutuje jakiś styl degradacji nauki i figury naukowca. Czasy pandemii pokazały, że ludzie przestali wierzyć w naukę, na rzecz internetowych zjawisk i szarlatanów. A.W.: Brak zaufania do nauki wynika z zalewu informacji w Internecie. Gubimy się, co jest właściwe, w co mamy wierzyć, kto ma rację. To jeden z większych problemów, z którymi obecnie mierzy się nauka. A my wierzymy, że jednak metodologia naukowa jest lepsza niż filmiki na YT, gdzie każdy może być w dzisiejszych czasach ekspertem. Chcemy też pokazać, że ta nauka humanistyczna spychana na margines przez nowe technologie, modne kierunki, też jest potrzebna. Nie byłoby jednego bez drugiego. I to się też pięknie przekłada na role kobiet, bo to one są najczęściej humanistami. Z czego to według Was wynika? A.W.: Jesteśmy kulturowo formatowani. Dziewczynki od małego zniechęcane są do nauki matematyki, fizyki, chemii, nauk ścisłych, jako tych męskich. Dla nich zarezerwowane są te obszary literacko-społeczne. To wychowawczy stereotyp, który dalej pokutuje w społeczeństwie i też chcielibyśmy z nim walczyć. Kobiety w naukach ścisłych osiągają tak samo wielkie sukcesy jak mężczyźni w humanistyce. Ta dychotomia, w której funkcjonujemy, jest do zburzenia, i nie powinna mieć miejsca w XXI w.
Rzuć wszystko i… idź na swoje. Kobiety, które zawodowe spełnienie dostrzegły dopiero na własnych zasadach
"Z pamiętnika przedsiębiorczej naukowczyni…". Specjalnie dla kobieta.pl pisze Anna Kalinowska-Balcerzak.
Odkąd pamiętam lubiłam organizować. Zbiórki szkolne, dyskoteki negocjowane z nauczycielami, maratony pisania listów Amnesty International. We wszystkich tych działaniach liczyło się dobro innych, ale czynione po mojemu. Czasami wizja przekraczała możliwości i budżet, innym razem “na wariackich papierach” potrafiłam przekonywać ludzi do udziału w wydarzeniach, o których nigdy wcześniej nie słyszeli. Na studiach od kariery na słuchawce jako telefonistka-windykator po pracę w serwisie internetowym i rozgłośni radiowej, testowałam jaki sposób i charakter pracy mi odpowiada, a jakiemu będę konsekwentnie mówiła „nie”. Dlatego broniąc magisterkę dobrze wiedziałam, że nie jest mi pisana korporacja czy hierarchiczna droga rozwoju kariery. Od razu po studiach założyłam swoją pierwszą firmę - agencję lokalnej promocji (o których w 2012 roku polski rynek nie słyszał) i zaczęłam uświadamiać niskobudżetowe potrzeby marketingowe małym przedsiębiorcom i organizacjom. Nie, nikt mnie tego wcześniej nie uczył - dzieliłam się z innymi doświadczeniem, jakie nabyłam przez kilka lat „bycia ogarniaczem” i poznawania sposobów diagnozy ludzkich oczekiwań w ramach pracy w ośrodkach badawczych. To było prawie dekadę temu. O tym jak jest teraz - za chwilę. Równocześnie trudno dostrzec badania, które wprost mówiłyby o wielozadaniowości kobiet i porównaniu ich produktywności względem wielozadaniowej efektywności mężczyzn. Nie czepiajmy się tu jednak spięcia między tym, co feministyczne a tym, co szowinistyczne, bo nie o to chodzi. Moją firmę prowadziłam ponad 2 lata. W trakcie tej drogi poznałam wiele fantastycznych kobiet, które też postanowiły zaryzykować, ale które podobnie jak mnie - na początku paraliżował strach. Że sobie nie poradzą, że co one potrafią, że ich marzenia o „miękkim” biznesie opartym na relacjach i życzliwości zostaną wyśmiane. To właśnie one nauczyły mnie, że zawsze warto wierzyć, że może się udać. Bo owo zacięcie do działania to nie tylko mój osobisty motywator. To również punkty widzenia przedsiębiorczych kobiet, które spotykam na swojej drodze. Z tego co wiem i szukałam nikt w Polsce tego nie robił, więc ja sama wymyśliłam sobie mój zawód i stałam się jego liderką - mówi pomysłodawczyni i CEO międzynarodowej inicjatywy zrzeszającej kobiety pracujące w nowych technologiach. Nadal słyszę, że to śmieszne, że zawodowo zajmuję się śmiechem. Ale gdybyś wiedziała jak wiele osób dziękuje mi za tę chwilę relaksu, na jakie może sobie pozwolić podczas jogi śmiechu - zdradza jedna z najstarszych joginek śmiechu w Polsce. No wiadomo, pracowałam w korpo, frustrowało mnie to, ale miesiąc w miesiąc przelew był. A na początku jak przeszłam na swoje, to jeden miesiąc super, a drugi posuch i człowiek sobie wyrzuca, że powinien zostać. Choć teraz tak się rozkręciło, że nie mam czasu na wakacje - przyznaje warszawska rysowniczka on-line. Jak opowiada jedna z trenerek social media: W tej pracy w korpo dobijało mnie to, że przychodzi klient, ty mu projektujesz coś, co wiesz, że jest bez sensu, bo nikt tego nie będzie używał, ale klient ma takie marzenie, żeby być trendy i nie możesz odmówić. Teraz uczę swoich obserwatorów tylko pożytecznych tricków. Jeśli chodzi o mnie, to zatoczyłam koło. Po przygodzie z przedsiębiorczością pracowałam w kilku firmach, a nawet miałam przez parę miesięcy etat w instytucji państwowej, ale nie mogłam znieść poziomu hipokryzji i straty czasu w pracy. Napisałam i obroniłam doktorat, a niecały rok temu założyłam organizację, w której chcę m.in.: pomagać kobietom, pracującym w nauce poznać i uwierzyć w wartość własnej pracy oraz odkryć, że te miękkie umiejętności to klucz do ogarnięcia współczesnego świata. Anna Kalinowska-Balcerzak Kulturoznawca, badaczka społeczno-kulturowa. Należy do Polskiego Towarzystwa Edukacji Medialnej i Polskiego Towarzystwa Badaczy Rynku i Opinii. Posiada ponad 10-letnie doświadczenie badawcze w obszarach polityk kulturalnych i kultury cyfrowej, również w projektowaniu autorskich badań użytkowników. Zajmuje się zagadnieniami związanymi z socjologią sieci, tożsamością użytkownika. Współtwórczyni i prezeska BITECH ThinkTank - niezależnej organizacji dążącej do wypracowania interdyscyplinarnego języka technologii oraz wspierającej młodych naukowców w Polsce.
Yusra Mardini: kim jest syryjska pływaczka, o której po występie na igrzyskach w Tokio mówi cały świat?
Yusra Mardini na igrzyskach w Tokio reprezentuje Drużynę Uchodźców. Kiedy sięgniemy do historii młodej pływaczki, to spokojnie można napisać scenariusz do filmu. I jesteśmy przekonane, że to się w niedalekiej przyszłości wydarzy, bo książka o jej życiu zatytułowana "Butterfly" jest już na rynku. Przeczytajcie niesamowitą historię Yusry Mardini.
Yusra Mardini: od uchodźca do olimpijczyka Yusra Mardini to syryjska pływaczka, która na letnich igrzyskach olimpijskich w Tokio reprezentuje Drużynę Uchodźców. To nie pierwszy występ 23-letniej sportsmenki. W 2016 roku Yusra wystartowała na letnich igrzyskach olimpijskich w Rio de Janerio. Historia Mardini jest niezwykle poruszająca. Urodzona w marcu 1998 roku Yusra dorastała w Darajja, na przedmieściach Damaszku. Jej dom został zniszczony podczas wojny domowej. Mardini razem z siostrą zdecydowały się uciec z Syrii w sierpniu 2015 roku. Najpierw dotarły do Libanu, a potem do Turcji, skąd łodzią z 18 innymi imigrantami (łódź była przystosowana, żeby pomieścić 6 góra 7 osób), zostały przemycone do Grecji. W trakcie podróży silnik zepsuł się i będąc na Morzu Egejskim łódka zaczęła przeciekać. Yusra z siostrą i dwoma innymi osobami, które potrafiły pływać, spędziły ponad trzy godziny w wodzie, napędzając łódź siłą mięśni. "To było przerażające", mówi Yusra Mardini, i pozostawiło jej niechęć do otwartego morza. Następnie przebyli Macedonię, Serbię, Węgry i Austrię, zanim dotarli do Niemiec. We wrześniu 2015 roku osiedlili się w Berlinie. Rodzice i młodsza siostra również uciekli z Syrii i mieszkają w Niemczech. PAH: "Dziewczynki w Somalii są najbardziej narażone na skutki kryzysu humanitarnego" [KOBIETA WIDZI WIĘCEJ] "Kobiety w Somalii są postawione w tak dramatycznych warunkach, że nie mają innego wyboru i muszą sobie radzić w tej sytuacji” – mówi nam szefowa misji Polskiej Akcji Humanitarnej, Pani Celina Kretkowska-Adamowicz. Rozmawiamy z Nią o sile somalijskich kobiet, ubóstwie menstruacyjnym, a także trudnej sytuacji związanej z pandemią koronawirusa. Yusra Mardini: "Jest dumna z bycia uchodźcą" Yusra Mardini w jednym z wywiadów mówiła, że podczas wojny nie miała warunków, żeby trenować. Treningi były odwoływane lub odbywały się w basenach, w które były celowane materiały wybuchowe. Poruszające jest kiedy wspomina, jak patrzy w górę na dach nad basenem i widzi niebo przez dziury, które powstały podczas bombardowania. W 2012 roku Mardini reprezentowała Syrię na Mistrzostwach Świata FINA 2012 w pływaniu na 200 m stylem dowolnym, 200 m stylem zmiennym i 400 m stylem dowolnym. Kiedy Mardini osiedliła się w Niemczech związała się z miejscowym klubem pływackim. Miała marzenie, żeby zakwalifikować się na Igrzyska Olimpijskie. Jej marzenie spełniło się. W czerwcu 2016 roku, Yusra była jednym z dziesięciu sportowców wybranych do Drużyny Olimpijskiej Uchodźców na Letnie Igrzyska Olimpijskie w Rio de Janeiro. Wystartowała na 100 m stylem dowolnym i 100 m stylem motylkowym. W tym ostatnim jak podaje Wikipedia, wygrała z czasem 1:09.21. Udział w tegorocznych igrzyskach w Tokio to kolejny dowód na to, że pomimo przeciwności losu walczyć o swoje marzenia. Niemieckie gimnastyczki wystąpiły w strojach, które zaskoczyły wszystkich. Tej rewolucji nie da się już zatrzymać! Niemiecka drużyna gimnastyczek: Sarah Voss, Pauline Schaefer-Betz, Elisabeth Seitz i Kim Bui zdecydowały się na wielką rewoltę podczas Igrzysk Olimpijskich w Tokio. To, w czym wystąpiły zaskoczyło fanów sportu. My jesteśmy zachwycone tą modową rewolucją! 27 kwietnia 2017 r. Mardini została mianowana Ambasadorką Dobrej Woli UNHCR, czyli agencji ONZ ds. Uchodźców. Witając nominację Yusry Mardiniego na Ambasadora Dobrej Woli komisarz ONZ ds. Uchodźców, Filippo Grandi, powiedział: Przyjmując swoją nową rolę, Yusra wyznała: „Jestem podekscytowana dołączeniem do rodziny UNHCR i pragnę nadal szerzyć przesłanie, że uchodźcy to po prostu normalni ludzie żyjący w traumatycznych i niszczycielskich okolicznościach, którzy są zdolni do niezwykłych rzeczy, jeśli tylko da się im szansę. Agencja ONZ ds. Uchodźców wykonuje najważniejszą i niesamowitą pracę na rzecz uchodźców w niezwykle trudnych okolicznościach i z dumą używam swojego głosu, aby wspierać UNHCR”. W styczniu 2017 roku reprezentowała UNHCR na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos, gdzie była najmłodszym uczestnikiem. Yusra Mardini jest inspiracją i wzorem do naśladowania dla nas wszystkich. Nic dziwnego, że cały świat zachwyca się młodą pływaczką.
Joanna Pajkowska: „Każdy sztorm kiedyś się kończy”. Rozmawiamy z pierwszą Polką, która samotnie opłynęła świat
W ubiegłym roku spędziła na morzu 216 samotnych dni, walcząc ze sztormem, awarią autopilota i własnymi słabościami. Joanna Pajkowska jest pierwszą Polką, która opłynęła kulę ziemską bez zawijania do portu. Jak podkreśla, samotność wcale jej nie przeraża, a każdy sztorm musi się kiedyś skończyć. W specjalnym wywiadzie dla Kobieta.pl opowiada nam o najtrudniejszych i najpiękniejszych chwilach swojej wyprawy.
Joanna Pajkowska – pierwsza Polka, która samotnie opłynęła kulę ziemską Przed nią dokonało tego tylko trzech polskich żeglarzy: Henryk Jaskuła, Tomasz Lewandowski i Szymon Kuczyński. W 2019 roku Joanna Pajkowska jako pierwsza Polka w historii ukończyła samotny rejs dookoła świata bez zawijania do portu. Spędziła na morzu 216 dni i 16 godzin, przepływając 29 tysięcy mil, słynną trasą wokół trzech przylądków (Dobrej Nadziei, Leeuwin w Australii i owianego złą sławą przylądka Horn). Nie było łatwo. Podczas sztormu w rejonie Hornu zmagała się z ekstremalną pogodą i zepsutym autopilotem, a jakby tego było mało – upadła i połamała żebra. Swoją samotną wyprawę Joanna Pajkowska podsumowała jednak z uśmiechem. 28 kwietnia, zawijając do portu w Playmouth, przyznała, że ma mieszane uczucia: „Z jednej strony radość, że udało się zrealizować to wielkie marzenie-wyzwanie, z drugiej żal, że to się już kończy…”. Co ciągnie panią kapitan na morze? I jak radzi sobie z samotnością? W rozmowie z Kobieta.pl Joanna Pajkowska opowiedziała nam o najtrudniejszych i najpiękniejszych momentach swojej niezwykłej wyprawy. -- Anna Bukowska-Strulak: Woli Pani zwrot „kapitan” czy „kapitanka”? Joanna Pajkowska: Do tej pory nikt jeszcze nie nazwał mnie „kapitanką”. Oficjalnie wszyscy mówią do mnie pani Kapitan. Więc już się przyzwyczaiłam, że jestem pani Kapitan. Ale najbardziej lubię jak mi się mówi po imieniu. Bo na jachcie wszyscy są zawsze "na Ty". Czy żeglarstwo to wciąż męska domena? Faktycznie jest to dziedzina zdominowana przez mężczyzn, ale ja właściwie nie wiem dlaczego. Żeglarstwo nie wymaga przecież wielkiej siły fizycznej, gdzie mężczyźni rzeczywiście mogliby mieć przewagę. Natomiast żeglujących kobiet jest coraz więcej. Gdy spotykam się z kobietami to mam fantastyczny odzew. Mówią mi, że też by spróbowały. Więc może po prostu trzeba im pokazać, że na wodzie jest fajnie. Ja zawsze mówię, że to wszystko jest w głowie. Mamy zakodowane, że to może być niebezpieczne, ale to wcale nie jest prawda. Nie uważam, żeby żeglarstwo było bardziej ryzykowne niż wspinanie się na wysokie szczyty. Jeśli spełnia się odpowiednie warunki to wcale nie jest niebezpiecznie. Jest coraz więcej kobiet, które doceniają tę dyscyplinę. Poza tym, nie trzeba od razu samotnie opływać świata, można po prostu pojechać na wakacje na łódkę i to też jest super. Spędziła pani ponad 216 dni samotnie na oceanie. W tym także święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok. Jak poradzić sobie z samotnością przez tak długi czas? Jeżeli mówimy o świętach, to ja chyba po prostu nie mam do nich jakoś szczególnie emocjonalnego stosunku. Często wyjeżdżałam na święta jeszcze będąc młodą osobą i nie mam przekonania, że zawsze trzeba je spędzać przy stole z rodziną. Natomiast samotność na oceanie to zupełnie inny temat – i nie każdemu to pasuje. Znam świetnych żeglarzy, którzy mieli takie pomysły, ale przerażała ich wizja samotnego rejsu. Człowiek jest z natury zwierzęciem stadnym i to normalne, że mamy potrzebę przebywania z ludźmi. U mnie było tak, że ja najpierw sobie to wymyśliłam. Miałam takie marzenie, żeby przepłynąć samotnie kulę ziemską i aspekt samotności po prostu zszedł na dalszy plan. Jeśli się bardzo chce coś zrobić, to można wszystko przeskoczyć i pokonać także uczucie samotności. Czego najbardziej brakuje, kiedy jest się na środku oceanu? Mam takie podejście, że będąc na morzu w ogóle nie zastanawiam się nad tym, czego mi brakuje. Negatywne myślenie jest bardzo niewskazane, bo i tak nie jest łatwo. Już przy poprzednim rejsie w naturalny sposób starałam się po prostu nie skupiać na tym, że nie mogę wziąć prysznica, czy nie mam pod ręką ulubionych owoców. Ja nie miałam nawet dostępu do internetu, ani telefonu. Mogłam tylko wysyłać maile przez satelitę, czasami udało się dołączyć małe zdjęcie. Tak samo z towarzystwem. Nie myślisz o tym, że dobrze byłoby z kimś pogadać, albo że ktoś pomógłby mi coś przytrzymać. Ze wszystkimi problemami czy usterkami trzeba sobie samemu poradzić. Ale potem jest satysfakcja, że dałam radę bez niczyjej pomocy. Podczas rejsu przeżyła pani ekstremalne temperatury, a także sztorm, który zakończył się poważną usterką i wypadkiem. Co było dla pani najtrudniejsze podczas całej wyprawy? Podczas sztormu uszkodził się autopilot, ale na problemy techniczne trzeba się przygotować. One zawsze są, bo to jest długa droga i zawsze coś na łódce się psuje. Nie da się oczywiście przewidzieć wszystkiego, ale na usterki techniczne i sztorm byłam gotowa. Również mentalnie, bo wszystko jest tak naprawdę w głowie. Jak się do czegoś przygotujemy, to nie ma później momentów zwątpienia czy poczucia, że coś jest nie tak. Miałam jedną nieprzyjemną sytuację podczas sztormu: rzuciło mną, wylądowałam na uchwycie i połamałam sobie żebra. To było strasznie bolesne. Najpierw przez pół minuty nie mogłam w ogóle złapać oddechu, bo mnie po prostu zatkało. Potem przez jakiś czas każdy ruch był bardzo bolesny. Oddychanie też było utrudnione. Łykałam więc środki przeciwbólowe, żeby normalnie funkcjonować, bo przecież nie było nikogo, kto mógłby za mnie wszystko zrobić. Zresztą, na lądzie z połamanymi żebrami też nic się nie robi. Czy był taki moment w trakcie wyprawy kiedy pani się bała? Na morzu nie odczuwam strachu. Owszem, mam świadomość tego, że może być niebezpiecznie z różnych powodów i czasem czuję lęk, ale to nie jest paraliżujące. Zdarzały mi się sytuacje, gdy tuż przed łódką wyskoczył pionowo do góry wieloryb – a ja przepłynęłam nad nim dosłownie chwilę później. Gdyby to się wydarzyło parę minut później, pewnie zwaliłby mi się na pokład. Więc mam świadomość, że różne rzeczy mogą się wydarzyć, ale staram się nie myśleć o nich i nie martwić się na zapas. Gdy jestem 7 miesięcy na morzu, wolę skupić się na tym, że mam dookoła przyrodę i wręcz jestem jej częścią. To jest dla mnie bardzo ważne. Współpracujemy ze sobą, choć ta przyroda nie zawsze jest przyjazna. Często zdarzają się takie bliskie spotkania z wielorybem? Tak, to się zdarza. Przy dużych jednostkach i większej prędkości nie jest to odczuwalne, ale jeśli mały jacht zderzy się z taką ważącą kilka ton ścianą, może się poważnie uszkodzić. Zwłaszcza, że wielorybów jest ostatnio na morzach coraz więcej. Gdy pierwszy raz płynęłam przez Atlantyk i w końcu zobaczyłam fontannę wieloryba, było to naprawdę duże przeżycie. Kiedy wracałam tę samą trasą dwa lata temu, właściwie każdego dnia wieloryby dawały o sobie znać. A jak zareagował na ten pomysł pani mąż. Czy mają coś przeciwko żeby pani płynęła sama Pani mąż też jest żeglarzem więc doskonale wie z czym to się wiąże. Taka samotna podróż. I jak zareagował na tę decyzję pani o tym żeby właśnie wypłynąć samotnie i popłynąć całą kulę ziemską. Mam duże szczęście bo mój mąż jest bardzo wyrozumiały. Rozumie, że to są moje marzenia. Od razu wiedziałam, że nie będzie pytał „po co ci to?”, tylko będzie mnie wspierał i pomagał. Uważa, że samotne żeglarstwo jest bez sensu i traktuje je towarzysko. Więc mamy zupełnie różne podejścia, ale on to rozumie i akceptuje, a do tego bardzo mnie wspiera. Ale macie też dość długi staż, jeśli chodzi o wspólne pływanie. Tak, wspólnie prawie opłynęliśmy dookoła świat. Wtedy jeszcze nie byliśmy małżeństwem. Dwie różne osoby przez tak długi okres czasu na jednej małej łódce to naprawdę duże wyzwanie i mocny test dla związku. Wiele par po powrocie z takiej wyprawy rozstaje się. Nam na szczęście udało się wrócić razem. Przetrwaliśmy nie tylko sztormy i inne trudności, ale obroniliśmy też naszą relację. Jak wygląda codzienne funkcjonowanie na jachcie? Jak pozwolić sobie na sen, gdy jest się samemu na środku oceanu? No cóż, człowiek musi spać – nie ma co z tym dyskutować. Można zarwać dobę, ale później jest się po prostu nieprzytomnym – a to niebezpieczne. Podczas moich pierwszych samotnych rejsów nauczyłam się już, że trzeba się zmusić do spania i spać wtedy, kiedy tylko jest taka możliwość. Najczęściej było tak, że spałam bez przerwy maksymalnie 30-40 minut, a potem się budziłam, żeby sprawdzić, czy na przykład nie płynie na mnie jakiś większy statek. To chyba największe niebezpieczeństwo, gdy jest się małym jachtem i nie ma pewności, że ktoś z większej jednostki na pewno cię widzi. W niektórych miejscach ruch jest większy, w innych mniejszy, ale ryzyko zderzenia z jakimś większym statkiem zawsze istnieje. Jeśli wszystko było w porządku, szłam dalej spać na kolejne pół godziny. Łącznie miałam na pewno około 5-6 godzin snu na dobę, tyle, że w kawałkach. Ale mój organizm szybko się przestawiał na taki system, nie potrzebowałam nawet budzika. Poza tym, śpię bardzo czujnie i chyba podświadomie słyszę, że coś się zmienia, na przykład gdy wiatr się wzmaga – i wtedy od razu reaguję. Zgaduję, że czas na pokładzie raczej się nie dłuży? Na jachcie nie ma nudy, ale mam ze sobą Kindle’a z książkami, jestem też fanką sudoku, więc zawsze można się czymś zająć. Podczas ostatniej wyprawy przeczytałam 75 książek. Ale prawda jest taka, że na łódce zawsze jest coś do roboty. Co jakiś czas trzeba przygotować posiłek, albo zająć się nawigacją. W dzisiejszych czasach nie jest to aż takie skomplikowane, bo mamy GPS, dzięki któremu dokładnie wiemy, gdzie jesteśmy. Kiedyś pozycję trzeba było ustalać na podstawie pomiarów wysokości słońca i obliczeniach, teraz to o wiele łatwiejsze. Trzeba jednak sprawdzać prognozy pogody i w razie potrzeby delikatnie zmieniać kurs, żeby nie wpakować się w najgorszy sztorm. Jeśli widzę, że przede mną 10-metrowe fale, sprawdzam, czy nie da się jakoś ich ominąć. Czasami wystarczy trochę zboczyć z kursu i już mamy tylko 8 metrów. Co najbardziej ciągnie panią na morze? Myślę, że bycie w naturalnym środowisku, bycie częścią przyrody. Ta potrzeba naturalnego otoczenia, żywiołu zawsze była u mnie bardzo silna i dawała o sobie znać jeszcze zanim zaczęłam żeglować. Gdy na południu przelatywały albatrosy, mogłam je obserwować godzinami, bo są tak piękne. One po prostu wiszą nad wodą, w ogóle nie widać żadnego ruchu skrzydeł, a mają trzy metry rozpiętości! Tak naprawdę wszystkie te momenty kiedy nie było źle, było pięknie. Czy miała pani chwile zwątpienia albo załamania podczas rejsu? Nie, myślę, że to kwestia nastawienia. Ja wiedziałam, że będzie trudno, wiedziałam, że będzie zimno, byłam na to gotowa. Jeszcze zanim wypłynęłam wszyscy mówili mi, że za najgorszy jest przylądek Horn, a potem będzie już z górki. Więc ja sobie ułożyłam w głowie, że jak przepłynę Horn, to będę już prawie w domu. Tymczasem za przylądkiem warunki były nawet trudniejsze: okropne fale, silny wiatr i do tego było bardzo zimno. Ten sztorm był chyba najgorszy, bo niespodziewany – i najbardziej mnie sponiewierał. Wypadłam z kokpitu i uderzyłam w coś twarzą. Nie bolało, ale wyglądało to dość nieciekawie. Więc miało być z górki, a okazało się, że musiałam jeszcze powalczyć z żywiołem. Ostatnie dwa miesiące nie były wcale łatwe. Uważam jednak, że bardzo dużo zależy od nas samych. Nie miałam chwil załamania, bo wszystko jest tak naprawdę w głowie. Wierzę w to, że wszystko, co złe, jest chwilowe. Nawet jak przyjdzie sztorm, to za parę godzin wiatr osłabnie i będzie lepiej. Jestem optymistką i uważam, że to co złe, kiedyś musi się skończyć. Dotyczy to nie tylko pogody, w życiu trzeba myśleć tak samo. -- Joanna Pajkowska, polska żeglarka i kapitan jachtowy, przepłynęła ponad 250 tysięcy mil morskich. Ma za sobą liczne rejsy i regaty solo lub dwuosobowe. W 2019 roku jako pierwsza Polka samotnie i bez zawijania do portów opłynęła świat. Jej rejs solo non-stop został nagrodzony najważniejszym żeglarskim wyróżnieniem: Srebrnym Sekstantem w kategorii Rejs Roku 2019. Joanna Pajkowska została też Człowiekiem Roku magazynu „National Geographic” i zdobyła nagrodę Travelery w kategorii Człowiek roku i wyczyn roku.
Amal Clooney pełnomocniczką rządu ds. wolności mediów. Czy to początek politycznej kariery prawniczki?
Amal Clooney, najbardziej znana prawniczka świata i aktywistka na rzecz praw człowieka została specjalną pełnomocniczką brytyjskiego Foreign Office, czyli resortu spraw zagranicznych. Jej misją będzie działanie na rzecz wolności mediów. Czy Amal Clooney postanowiła zająć się polityką?
Amal Clooney pełnomocniczką brytyjskiego Foreign Office Najbardziej znana prawniczka świata i aktywistka na rzecz praw człowieka została pełnomocniczką Foreign Office – czyli brytyjskiego resortu spraw zagranicznych. Amal Clooney będzie wspierać szefa brytyjskiej dyplomacji Jeremy’ego Hunta w działaniach mających na celu „przeciwdziałanie drakońskim rozwiązaniom prawnym, które utrudniają pracę dziennikarzom”. Zdaniem Hunta przemoc wobec reporterów na świecie osiągnęła bowiem „alarmujący poziom”. Według danych resortu, tylko w 2018 roku na świecie zginęło 99 reporterów, 348 zostało zatrzymanych, a 60 wzięto do niewoli jako zakładników. Jak podaje BBC News, Amal Clooney nie będzie otrzymywać wynagrodzenia za swoją pracę. Prawniczka dodała, że jest zaszczycona powierzeniem jej tej funkcji. Amal Clooney: słynna prawniczka i aktywistka Biorąc pod uwagę cel tej misji, trudno wyobrazić sobie lepszą kandydatkę na to stanowisko. Amal Clooney od lat jest zaangażowana w najgłośniejsze sprawy z zakresu prawa międzynarodowego i praw człowieka. Doradzała sekretarzowi generalnemu ONZ, Kofiemu Annanowi w sprawie kryzysu humanitarnego w Syrii, reprezentowała byłą premier Ukrainy, Julię Tymoszenko, twórcę WikiLeaks, Juliana Assange oraz Mohameda Nasheeda, byłego prezydenta Malediwów, który został uwięziony przez juntę wojskową. Amal Clooney jest też znana ze swojego zaangażowanie w pomoc uchodźcom (sama jako mała dziewczynka musiała wyemigrować z rodzicami z ogarniętego wojną rodzinnego Libanu), aktywnie działa też na rzecz zaprzestania przemocy seksualnej w konfliktach zbrojnych. Jedną z jej klientek była laureatka Nagrody Nobla, Nadia Murad, która uciekła z niewoli ISIS i dziś walczy z przemocą seksualną na całym świecie. Amal Clooney zajmie się polityką? Jak informuje Jeremy Hunt, Amal Clooney jako pełnomocniczka Foreign Office stanie na czele zespołu prawników, którzy zajmą się opracowaniem mechanizmów prawnych, zapobiegających nadużyciom wobec mediów. Czy to początek politycznej kariery Amal Clooney? Prawniczka współpracowała już z sekretarzem generalnym ONZ, a prowadzone przez nią sprawy zawsze są ściśle powiązane z polityką. Teraz wygląda jednak na to, że jej praca będzie mieć realny wpływ na międzynarodowe rozwiązania prawne, które zwiększą ochronę dziennikarzy i wolności mediów. Nie miałybyśmy nic przeciwko temu, gdyby postanowiła na dobre zająć się polityką.
Céline Dion odchodzi na muzyczną emeryturę? Artystka podpisała kontrakt z marką beauty
Po 15 latach Céline Dion kończy swój sceniczny projekt w Las Vegas. Jedna z najbardziej znanych i podziwianych kobiet na świecie właśnie podpisała swój pierwszy kontrakt z marką beauty. Czy to koniec jej muzycznej kariery?
Céline Dion podpisała kontrakt z marką beauty Céline Dion jest nie do zatrzymania. Artystka, która swoją karierę zaczynała w latach 80., niemal przez trzy dekady utrzymywała się w muzycznej superlidze, niezmiennie zaskakując publiczność świeżymi pomysłami i coraz to nowymi projektami muzycznymi. 51-letnia dziś Céline Dion ma na koncie ponad 245 milionów sprzedanych albumów, pięć statuetek Grammy i niezliczoną ilość przebojów, ze sztandarowym „My Heart Will Go On” czy „All By Myself” (któż ich nie nucił pod nosem w latach 90.?). Jej piosenki znalazły się na ścieżkach dźwiękowych wielu filmów (w tym nagrodzonego jedenastoma Oscarami „Titanica”). Współpracowała z Barbarą Streisand, Luciano Pavarotti, Bee Gees, Dianą King i Garou. Od 15 lat występuje w ramach swojego prywatnego show w Caesars Palace w Las Vegas, ale w czerwcu tego roku jej muzyczny projekt dobiega końca. Céline Dion wcale nie zamierza jednak przechodzić na emeryturę. Artystka właśnie podpisała pierwszy w swojej karierze (nie licząc epizodu z własną linią perfum) kontrakt z dużą marką beauty. Céline Dion ambasadorką L'Oréal Paris Przez niemal trzydzieści lat swojej obecności na scenie, Céline Dion wielokrotnie udowadniała, że potrafi narodzić się na nowo, nieustannie zmieniając swój wizerunek i pomysł na siebie. Jej współpraca z L'Oréal Paris to kolejny etap. Artystka będzie twarzą linii produktów koloryzujących do włosów Excellence Hair Color, a pierwsza kampania z jej udziałem pojawi się w telewizji jeszcze w kwietniu. To jednak nie koniec rewelacji. Céline Dion zapowiedziała również, że odchodząc z Koloseum, bynajmniej nie porzuca swojej muzycznej kariery. Trzeba przyznać, że L'Oréal Paris nie mogło lepiej trafić. Marka od lat stawia na silne, niezależne i spełnione kobiety, które walczą ze stereotypami i są inspiracją dla innych. Céline Dion to jedna z najbardziej znanych i podziwianych kobiet na świecie. Obdarzona potężnym głosem piosenkarka, kompozytorka, producentka i ikona mody, jest również ceniona za swoją działalność charytatywną, osobowość i wielkie serce. Udowodniła wielokrotnie, że mimo ogromnego sukcesu, najważniejsze są dla niej inne wartości. Nie miała obaw, by na kilka lat zawiesić karierę ze względu na chorobę męża. Jako nastolatka na przekór całemu światu związała się też ze starszym o 26 lat René Angélilem, którego nie opuściła aż do jego śmierci w 2016 roku. Artystka zdecydowanie odpowiada też na wszelkie plotki na jej temat. Niedawno odniosła się do spekulacji, na temat jej rzekomo „zbyt wychudzonej” sylwetki, mówiąc, że czuje się piękna, silna i nieustraszona, nawet jeśli tylko dla siebie samej. I właśnie za to kochamy ją najbardziej.
W Nowym Jorku staną cztery pomniki znanych kobiet. Kogo upamiętnią?
W Nowym Jorku staną cztery nowe pomniki kobiet, które pomimo swoich wybitnych osiągnięć, nie doczekały się dotąd należnej im uwagi. Kogo postanowiły upamiętnić władze miasta? Wybór nie jest oczywisty.
W Nowym Jorku staną cztery nowe pomniki znanych kobiet Okazuje się, że dysproporcje płciowe to nie tylko domena świata biznesu, polityki czy filmu. Istnieją one także w obszarze pamięci historycznej – a dokładniej wśród pomników upamiętniających zasłużone dla świata lub kraju postacie. Jak nietrudno się domyślać, mamy tu sporą nadreprezentację mężczyzn. Władze Nowego Jorku postanowiły wziąć ten problem pod lupę i zmniejszyć istniejące dysproporcje. W 2017 roku przeprowadzono raport, z którego wynika, że na 145 pomników upamiętniających wybitnych mężczyzn przypada tylko 5 monumentów dedykowanych kobietom! W odpowiedzi na te dane powstała inicjatywa She Built NYC, której celem jest uhonorowanie wybitnych jednostek płci żeńskiej oraz zwiększenie poświęconych im pomników w przestrzeni miejskiej. Pierwszą kobietą, którą wyróżniono była Shirley Chisholm, polityk, która została pierwszą w historii ciemnoskórą kongresmenką. Teraz władze Nowego Jorku mają w planach kolejne cztery pomniki. Jakie kobiety będą miały swój pomnik w Nowym Jorku? Wybór władz miasta nie jest oczywisty, ale jeśli zagłębimy się w historię tych czterech postaci – wydaje się on jak najbardziej uzasadniony. Pierwszą - i jednocześnie najbardziej znaną kobietą z tej czwórki jest Billie Holiday, królowa swingu i jedna z najwybitniejszych śpiewaczek jazzowych wszech czasów. Oprócz wielkiego talentu na uznanie zasługuje też jej walka o równe prawa dla Afroamerykanów i przekraczanie rasowych barier. Billie Holiday była pierwszą ciemnoskórą wokalistką, która wystąpiła z białą orkiestrą, a jej pieśń „Starnge Fruit” jest swoistym hymnem walczących z dyskryminacją rasową. Jej pomnik stanie najprawdopodobniej w Queens, gdzie mieszkała jako nastolatka po przeprowadzce z Baltimore. Drugą wyróżnioną postacią jest Helen Rodríguez Tríasm, lekarka i działaczka na rzecz praw kobiet, która całe swoje życie poświęciła marginalizowanym przez służbę zdrowia mniejszościom narodowym o niskich dochodach. To właśnie ona położyła kres barbarzyńskiej praktyce sterylizacji bez zgody pacjentki, którą Stany Zjednoczone stosowały wobec portorykańskich kobiet, nie rozumiejących języka angielskiego. Helen Rodríguez Tríasm była też aktywną działaczką na rzecz dostępu do aborcji i zapewnienia odpowiedniej opieki nieletnim matkom. Wśród uhonorowanych przez miasto kobiet znalazła się też Elizabeth Jennings Graham, dziewiętnastowieczna działaczka społeczna, która była jedną z pierwszych Afroamerykanek walczących z segregacją rasową w Nowym Jorku. To właśnie ona zainicjowała protesty przeciwko zarządcy transportu publicznego, praktykującego rasistowską politykę wśród pasażerów. Jej starania zapoczątkowały długi proces zmian, który ostatecznie zakończył segregację rasową w komunikacji miejskiej. Listę zamyka Katherine Walker, kobieta, która po śmierci męża w 1890 roku objęła jego stanowisko jako latarniczka. Przez ponad 30 lat opiekowała się latarnią morską, zapewniając bezpieczeństwo statkom przepływającym kanał między Staten Island i Bayonne w New Jersey. W międzyczasie wychowała też w latarni swoje dzieci.
Bond powinien być kobietą? Eva Green kontrowersyjnie o agencie 007
Czy James Bond powinien być kobietą? Eva Green, która w "Casino Royal" wcieliła się w wybrankę Bonda, kontrowersyjnie o agencie 007.
Eva Green o roli w Bondzie Podczas wywiadu udzielonego niedawno na premierze filmu "Dumbo", Eva Green zdradziła kulisy swojej decyzji o roli w Bondzie. Aktorka, która w "Casino Royal" grała postać Vesper Lynd - kobiety, która uwiodła Bonda, przyznała, że na początku obawiała się tej roli. Nie będziemy ukrywać, że wcale się nie dziwimy... Choć uwielbiamy serie filmów o przygodach agenta 007, to faktycznie kobiety są w nich często przedstawiane jako atrakcyjne akcesorium u boku mężczyzny, kolejny gadżet Bonda. Eva Green, nie chcąc wcielać się w uprzedmiotawianą kobietę, wykreowała więc silną i niezależną bohaterkę. Czy Bond powinien być kobietą? Skoro kobiety przedstawiane są u boku superagentów jako ładny dodatek, to może czas, aby same zaczęły grać superbohaterów? Czy zatem James Bond powinien być kobietą? Green jest zdania, że kobiety jak najbardziej powinny grać główne role w filmach akcji, co jednak nie oznacza, że Bond powinien być kobietą. A co Wy sądzicie o pomyśle Jamesa Bonda jako kobiety?
"Witajcie na cholernej Arktyce": niezwykła historia dziewczyny, która zamieszkała na końcu świata
Żadna normalna nastolatka nie chciałaby tam pojechać. Ona nie marzyła o niczym innym. Poznajcie historię Blair Braverman, Amerykanki, która jako młoda dziewczyna samotnie przeprowadziła się na Arktykę.
Witajcie na cholernej Arktyce: niezwykła historia dziewczyny, która zamieszkała na końcu świata Pochodząca ze słonecznej Kalifornii Amerykanka Blair Braverman, zawsze miała nietypowe marzenia. Kiedy miała 18 lat wyjechała ze słonecznej Kalifornii, by spróbować życia w krainie wiecznej zimy, nauczyć się powozić psimi zaprzęgami i zostać przewodnikiem turystycznym na Arktyce. O swoim życiu na Północy pisała dla „ This American Life”, „Outside” oraz „The Guardian”. Na co dzień trenuje ze swoimi ukochanymi husky, by startować w zawodach psich zaprzęgów, i nadal odkrywa uroki koła podbiegunowego jako mieszkanka Alaski. Jest autorką książki „Witajcie na cholernej Arktyce”, gdzie opisuje swoje życie na surowej Północy. Blair do wyjazdu na Arktykę, skłoniła potrzeba, by odnaleźć w życiu równowagę i spokój. Wyjechała na daleką północ w poszukiwaniu spokoju ducha, odwagi i pewności siebie. Dlaczego akurat tam? Jako nastolatka przeżyła traumatyczne doświadczenie będąc na szkolnej wymianie w Norwegii. To wydarzenie zaważyło na jej życiu i sprawiło, że złożyła sobie obietnicę: „Będę wracała do tej zimnej krainy dopóki, dopóty nie odzyskam straconej odwagi i nie poczuję się bezpiecznie na tej ziemi i we własnej skórze”. Podróż w poszukiwaniu siebie O tym, jak źle i niepewnie można czuć się we własnej skórze Blair przekonała się już w szkole, kiedy to podczas wymiany uczniowskiej wyjechała do Lillehammer w Norwegii. Już wtedy chciała dotrzeć na najmroźniejsze krańce Europy, dlatego z chęcią przyjęła zaproszenie od norweskiej rodziny. Tyle, że nic nie było takim, jak to sobie wcześniej wyobrażała. Właściciel domu i zarazem głowa goszczącej rodziny dopuścił się molestowania Blair. Dziewczyna miała wtedy 16 lat i była całkowicie zagubiona w nowej sytuacji. „Raz po raz coś mi nie grało, a jednak nie umiałam przyznać z całym przekonaniem, co to takiego, choćby przed samą sobą. Nie miałam nawet pewności, czy w ogóle coś jest na rzeczy. Może w Norwegii są inne obyczaje. Może źle rozumiem jego norweski.” To doświadczenie sprawiło, że dwa lata później postanowiła wrócić na północ, by jak sama mówi „odzyskać utraconą odwagę i odnaleźć swoje miejsce na ziemi”. Szybko zrozumiała, że północna i południowa Norwegia to dwa zupełnie inne światy. O dziwo, Blair odnalazła się w tym świecie. Musiała nauczyć się stawiać granice bezpośrednim propozycjom mężczyzn, zrozumieć, że na północy żadna młoda kobieta nie powinna sama jeździć stopem i że nigdy nie przestanie być dla tamtejszych mężczyzn potencjalnym trofeum i kandydatką na żonę. Siłę odkryła w przyrodzie i psich zaprzęgach. Gdy tylko poznała ten fach, zakochała się bez pamięci w uczuciu bezkresnej wolności i symbiozy ze zwierzętami. Powożenie psimi zaprzęgami stało się jej sposobem na życie, pracą i codziennością. Powożąc psimi zaprzęgami poznała też jedną z najważniejszych zasad „Nigdy nie puszczaj sań. Jeśli się wywrócą, zderzą, trzymaj je dalej. Jeśli możesz, wstań. Jeśli nie, to nic, najwyżej będziesz przez kilometr szorować brzuchem po śniegu. Masz się trzymać. Jeśli się puścisz, psy i sanie Cię zostawią, a w trudnych warunkach tundry, w górach, w pojedynkę możesz zginąć.” Tę zasadę stosuje także w życiu. Nigdy nie puszcza „swoich sań” i swojego wewnętrznego kompasu, a podążając za swoim wewnętrznym głosem eksploratora odnalazła prawdziwie szczęście. Więcej o historii Blair znajdziecie w książce jej autorstwa: Blair Braverman, "Witajcie na cholernej Arktyce. Moja walka o niezależność na surowej Północy", Wydawnictwo Kobiece
Women’s Voices: Basia i Maja, założycielki Vegan Ramen Shop
10 lat temu połączyło je wspólne zamiłowanie do punka, dziś z sukcesem prowadzą dwie warszawskie restauracje pod szyldem Vegan Ramen Shop. Basia i Maja pokazują, że odwaga, ciężka praca i konsekwencja w działaniu pozwala zrealizować nawet najbardziej szalone pomysly. Zapraszamy w podróż do, jak same mówią o swoich restauracjach, kulinarnego Disneylandu.
Women’s Voices: Basia i Maja, założycielki Vegan Ramen Shop Pomysł na ten materiał zrodził się w mojej głowy przy misce aromatycznego ramenu, na który wpadłam do Vegan Ramen Shop, by w jeden ze styczniowych wieczorów rozgrzać się japońską zupą. Ciekawość kto stoi za tym miejscem doprowadziła mnie do Basi Welento i Mai Święcickiej, dwóch kobiet, które łączy chyba równie dużo co dzieli, zaczynając od koloru włosów po temperament. Wygląda jednak na to, że ta mieszanka sprawdza się w przypadku dziewczyn idealnie. Od dwóch lat z sukcesem zabierają mieszkańców Warszawy w kulinarną podróż po smakach japońskiej kuchni serwując autorskie zupy typu ramen pod szyldem Vegan Ramen Shop. Nam opowiadają o początkach swojej przygody z gastronomią, miłości do Japonii i urokach prowadzenia własnej firmy. Ostrzegamy: po tym odcinku możecie poczuć trudną do zwalczenia ochotę na ramen! View Ediplayer on the source website