#NieKochamInaczej: "Postanowiłam zaryzykować wszystko i wygrałam cudowną rodzinę!". O wszystkich kolorach miłości rozmawiamy z Anią i Karoliną z @Rainbowfamilypl [WYWIAD]
Karolina była zaręczona, gdy poznała Anię. To była miłość „od trzeciego wejrzenia”. Karolina zawsze marzyła, by zostać matką. Ania potrzebowała czasu. Miłość okazała się silniejsza niż wątpliwości. „Świadomość, że mam przy sobie człowieka, który chce tę rodzinę ze mną założyć, dała mi skrzydła. Postanowiłam zaryzykować wszystko i wygrałam cudowną rodzinę!”, powiedziała Ania. O wszystkich kolorach uczuć rozmawiamy z „tęczową rodziną” – Anią i Karoliną, mamami Blanki i założycielkami @Rainbowfamilypl.
Czy to była miłość od pierwszego wejrzenia? Karolina: Kiedyś byłyśmy w relacjach z mężczyznami. Ja prawie wyszłam za mąż - byłam zaręczona, kiedy poznałam Anię Ania: W naszym przypadku zadziałała magia „do trzech razy sztuka”, bo wcześniej spotkałyśmy się aż dwukrotnie. Za trzecim razem poczułyśmy, że jest między nami coś więcej niż koleżeństwo. Nie określamy siebie w żaden sposób. Ja kocham Karolinę, a ona mnie i to tyle. Co sprawiło, że przyjaźń przerodziła się w miłość? A: To może zabrzmieć sztampowo, ale to osobowość i uśmiech Karoliny zwróciła moją uwagę. Najpierw to była przyjaźń, zauroczenie przyszło z czasem i przerodziło się w większe uczucie, chociaż na początku myśl, że kocham kobietę była dla mnie przerażająca. Nie wiedziałam, co z tym wszystkim zrobić. Czułam się jakbym okłamywała przyjaciela. Na początku chciałam to ukrywać, nawet przed sobą. Nie było łatwo. Kiedy w Waszych głowach po raz pierwszy pojawiła się myśl o założeniu rodziny? Robiłyście listę za i przeciw? K: W mojej głowie myśl o rodzinie pojawiła się już dawno temu, zawsze o tym marzyłam. Kiedy związałam się z Anią obawiałam się, że z tym marzeniem o dziecku będę musiała się pożegnać, ale po jakimś czasie postanowiłam jej powiedzieć o moim pragnieniu, by zostać matką. Na początku Ania była bardzo sceptycznie nastawiona. A: Tak, to ja byłam tą osobą, która robiła listę „za i przeciw”. Na początku więcej było argumentów przeciwko założeniu rodziny. Przede wszystkim bałam się, że kiedy pojawi się dziecko, nasza relacja się zmieni i przestanie być taka, jaka jest, że zejdzie na drugi plan. A: Argumentem, który definitywnie przesądził w moich rozważaniach, była bezwarunkowa miłość. Miłość, z którą człowiek się rodzi - miłość dziecka. Chciałam znów patrzeć na świat tak czysto i dostrzegać każdy drobiazg, delektować się watą cukrową, jeść lody po raz pierwszy, chodzić boso po trawie i skakać w kałużach. Te dziecięce oczy, które nie są świadome, jak wiele jest krzywdy na tym świecie, które cieszą się na widok ciastka i śmieją na widok mamy, która je podrzuca. Zatęskniłam za tym i świadomość, że mam przy sobie człowieka, który chce tę rodzinę ze mną założyć, dała mi skrzydła. Postanowiłam zaryzykować wszystko i wygrałam cudowną rodzinę! A jak informację o tym, że chcecie stworzyć rodzinę przyjęła wasza rodzina i znajomi? A: Nie rozmawiałyśmy z nikim o tym, że planujemy starać się o dziecko. Rodzina dowiedziała się o wszystkim po fakcie. K: Dosłownie. O wszystkim powiedziałyśmy rodzinie i znajomym, gdy Ania była już w trzecim miesiącu ciąży. Reakcje wszystkich pozytywnie nas zaskoczyły. Jak wyglądał dzień porodu? Jak byłyście traktowane w szpitalu? A: Przed porodem pojechałyśmy do szpitala, by dowiedzieć się czy np. możemy być przez cały czas razem. Kiedy zaczęła się akcja porodowa, pani w rejestracji pytała kim jest dla mnie Karolina. Byłam tak obolała, że krzyknęłam „No jak to kim?! Żoną!” Pani chyba słyszała gorsze rzeczy, więc tylko pokiwała głową i odpowiedziała, że niestety system jej nie pozwala na wybranie takiej opcji i czy zgodzę się na sformułowanie „bliska osoba”. Zgodziłam się. Innej opcji nie miałam. Na KTG wejść razem nie mogłyśmy, ale mężowie/partnerzy innych pań też nie mogli, więc zbytnio się tym nie przejęłyśmy. Na sali porodowej byłyśmy razem. Karolina przez cały czas trzymała mnie za rękę, chociaż w przerwach pomiędzy skurczami po prostu spałyśmy. Później zostałam przewieziona na salę operacyjną, na której już nie mogłyśmy być razem, ale kiedy tylko Blanka z niej wyjechała pielęgniarka pokazała ją Karolinie, uśmiechnęła się i powiedziała „Zobacz ciocia, jaka ładna malutka”. Na co Karolina odpowiedziała, że nie jest ciocią tylko drugą mamą. Pani pielęgniarka nawet nie mrugnęła okiem: „Ooo, to gratulacje mama, zaraz się znowu zobaczycie”. K: Nikt nie zadawał nam pytań, kim dla siebie jesteśmy. Podejrzewam, że brali nas za siostry. Ogólnie wszyscy byli bardzo mili, chociaż obie w tamtym momencie chciałyśmy już być tylko razem, w trójkę w domu. Czy zdarzyły Wam się kiedykolwiek jakieś nieprzyjemne sytuacje zarówno przed jak i po pojawieniu się na świecie Waszej córeczki, Blanki? K: Wprost nigdy, jedynie na Instagramie czasem pojawiają się nieprzyjemne wiadomości, ale to pojedyncze przypadki. Widocznie tak jest łatwiej – anonimowo, nie twarzą w twarz. K: Najczęstsze pytanie, jakie się pojawia to „gdzie jest ojciec dziecka?”. Jeśli chodzi o wiadomości prywatne, to raz dostałyśmy taką wiadomość, która bardzo nas poruszyła. Ktoś napisał nam, żebyśmy oddały dziecko do domu dziecka, bo w takiej patologicznej rodzinie jak nasza, nic z tego dziecka dobrego nie wyrośnie. To było bardzo przykre. Jakie pytania słyszycie najczęściej, gdy wychodzicie z Blanką np. na spacer? A: Najczęściej jednak padają standardowe pytania w stylu „To chłopiec czy dziewczynka?”. Nikt na nas nie patrzy krzywo, bo przeważnie dwie kobiety na spacerze z dzieckiem to matka i siostra lub koleżanka, więc "nie siejemy zgorszenia". Jaka jest według Was największa wartość rodziny? Czego nauczyło Was pojawienie się na świecie dziecka? A i K: Miłość, przyjaźń, zaufanie i bezpieczeństwo. Blanka nauczyła nas wiele - chyba najbardziej uczy nas nieustannie pokory i cierpliwości, czerpania jak najwięcej z każdej chwili razem i oczywiście ogromu bezwarunkowej miłości. Czy macie jakieś obawy względem przyszłości Waszego dziecka? A: Cały szereg. Jak wszystkim rodzicom najbardziej zależy nam na zdrowiu, szczęściu i bezpieczeństwie naszego dziecka, ale mamy też obawy o to, że naszą córkę może spotkać wiele przykrości - wyśmiewanie i szykanowanie przez społeczeństwo. Chociaż każdy z nas był dzieckiem i wie, że w szkole każdy powód jest dobry, by zrobić z kogoś czarną owcę, zwłaszcza dziś. Wystarczy, że dziecko nie ma nowego iPhone ’a czy markowych butów. Jesteście przygotowane na trudne sytuacje? Jak zamierzacie przygotować Blankę na życie w takiej Polsce jak dziś? K: Planujemy od samego początku jej edukacji zapewnić fachową opiekę psychologa. Poza tym na pewno będziemy dużo rozmawiać i zawsze może liczyć na wsparcie z naszej strony oraz całej kochającej rodziny. Czy myślałyście o tym, jak wytłumaczycie córce kwestię „dwóch mam”? A: Na pewno rozmawiając i tłumacząc, że są różne modele rodzin, że każda jest inna i każda ma inne problemy. Poza tym Blanka jest z nami od narodzin - dla niej to będzie normalne, że ma dwie mamy. Myślałyście o rodzeństwie dla Blanki? A i K: Na razie cieszymy się urokami macierzyństwa. Blanka za chwilę skończy 7 miesięcy, ale patrząc na nią już teraz widzimy, jak bardzo towarzyska z niej dziewczynka, więc nasz dom na pewno będzie miał więcej niż jednego „czworonoga”. Czy macie kontakt z innymi „tęczowymi rodzinami”? A i K: Znamy kilka „tęczowych rodzin”. Często rozmawiamy online, bo niestety mieszkamy spory kawałek od siebie. Takie wsparcie osób, które muszą borykać się z podobnymi problemami jest bardzo ważne. Jak wygląda sytuacja rodzin LGBT od strony formalnej? A: Nie wygląda i w sumie to jej nie ma. Formalnie jesteśmy dla siebie obcymi osobami, nie mamy żadnych praw, nic nas nie łączy prawnie i nie ma żadnych dokumentów, które mogą te kwestie w jakikolwiek sposób zmienić. Jakie określenia używane wobec osób LGBT, „tęczowych rodzin” bolą Was najbardziej? A i K: Najbardziej bolesne to „tęczowa zaraza”, „ideologia”. Czy kiedyś przytrafiła Wam się też jakaś mile zaskakująca reakcja? K: Tak! Raz na klatce zaczepiła nas nasza sąsiadka - starsza Pani. Zagadała Karolinę i gdy zeszło na temat LGBT Pani powiedziała, że specjalnie dla nas głosowała w tych wyborach na Trzaskowskiego. Ostrzegła nas, kiedy wywiesiłyśmy tęczową flagę, że sąsiadom się to nie podoba i chcą wybić nam okna kamieniami. Takie drobne gesty, poczucie, że nie jesteśmy same przeciwko wszystkim, dają nam wiele otuchy i nadziei. Czy oficjalnie – w pracy, wśród nowych znajomych itp. mówicie o sobie, o Waszej rodzinie otwarcie? A: Tak, raczej nigdy nie kryjemy się ze swoją orientacją i tym, że jesteśmy razem. K: U mnie w pracy wszyscy zareagowali bardzo pozytywnie na wiadomość o tym, że mam partnerkę i dziecko. Wszyscy to akceptują i naprawdę nikt nie ma z tym problemu, co bardzo mnie cieszy, bo gdy zaczynałam nową pracę, bardzo bałam się opinii ludzi. Jak według Was wygląda życie „tęczowych rodzin” w Polsce? Czy trzymacie się za ręce w miejscach publicznych, okazujecie sobie czułości bez lęku o zaczepki itp.? A: Czasami zdarza nam się okazywać sobie uczucia w miejscach publicznych, trzymamy się za rękę, dajemy sobie buziaki lub przytulamy się. Ale kontrolujemy, gdzie możemy to robić, bo w miejscach publicznych nie czujemy się zbyt komfortowo i bezpiecznie. Co myślicie o coming out-ach osób publicznych? A: Coming out-y osób publicznych są naszej społeczności dziś bardzo potrzebne, ponieważ otwierają ludziom oczy i uświadamiają im problemy, których nie znają, a które dotykają innych, i to boleśnie. Takie gesty są też wsparciem dla wielu młodych osób, które boją się wyjścia z przysłowiowej szafy. Pokazują im, że takich osób jak oni, jest więcej, że nie są sami. Czy Wasz instagramowy profil to właśnie taka cegiełka, która ma przyczynić się do tego, by ludzie zrozumieli, że LGBT to nie złowroga „ideologia”, ale ludzie tacy sami jak wszyscy? A: Na samym początku nasz profil na Instagramie @Rainbowfamily.pl miał pełnić funkcję naszego prywatnego pamiętnika, takiego tylko dla nas. Teraz dostał się on do szerszej grupy osób, która nas obserwuje i mamy wrażenie, że też docieramy do nowych osób, którym otwieramy oczy, na to, że rodziny LGBT istnieją w Polsce i że nie jesteśmy żadnymi dziwolągami, tylko normalnymi ludźmi i rodzinami takimi jak wszystkie. Czego w obecnej sytuacji politycznej i narastającej nagonki w kraju, obawiacie się najbardziej? A: Najbardziej obawiamy się o bezpieczeństwo naszej rodziny i tego, czy nie będziemy musiały wyjechać z kraju, by móc wychowywać dziecko i po prostu żyć spokojnie. K: Tak, rozważałyśmy wszystkie opcje, ale chcemy, by nasze dziecko wychowywało się w swojej ojczyźnie. Choć jeśli będzie działa nam się tu krzywda, to na pewno nie będziemy ryzykować.
Modelka Samuela Górska nie chce "żydostwa" i LGBT w Polsce. Teraz marki modowe nie chcą z nią współpracować
"(...)Ja nie chcę też żydostwa, nie chcę LGBT, nie chcę wielu rzeczy, które obecnie są" - takie słowa padły z ust polskiej modelki Samueli Górskiej podczas spotkania sympatyków Konfederacji. Partia pochwaliła się nimi nawet na oficjalnym Twitterze. Wpis zniknął, jednak kobieta już ponosi konsekwencje swojej skandalicznej wypowiedzi.
Homofobiczna i antysemicka wypowiedź modelki Uczestniczka 4. edycji programu "Top Model", Samuela Górska, rozpętała prawdziwą burzę w sieci. Wszystko za sprawą szokującej wypowiedzi, której udzieliła podczas spotkania sympatyków Konfederacji. Modelka znana jest z kilku kampanii znanych, polskich marek modowych, a także związku z Antonim Królikowskim (przed laty) i narzeczeństwa z uczestnikiem 8. edycji "Top Model", Rafałem Torkowskim. Górska otwarcie przestawiała swoje poglądy polityczne w mediach społecznościowych - na jej Facebooku pojawiały się zarówno zdjęcia z Krzysztofem Bosakiem, jak i wymowne nakładki na zdjęcie profilowe ("Feminizm? Nie, dziękuję"). Nagrania, które Konfederacja udostępniła na swoim oficjalnym Twitterze, nie można jednak podciągnąć pod wyrażanie poglądów. Padły słowa, które noszą znamiona homofobii i antysemityzmu. Samuela Górska została zapytana o to, dlaczego popiera właśnie Konfederację. Oto odpowiedź modelki: Nagranie zostało już usunięte z oficjalnego profilu partii, jednak oburzeni internauci nie zostawiają na instagramerce suchej nitki. Do prokuratury zostało nawet złożone zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. View oEmbed on the source website Dziennikarka pobita na ulicy, bo została wzięta za lesbijkę. Szła za rękę z siostrzenicą. Burza w sieci. Piotr Pytlakowski, dziennikarz "Polityki", przywołał na Facebooku wstrząsające zdarzenie. Jego koleżanka została pobita w Warszawie, bo szła za rękę z osobą tej samej płci. Była to jednak jej nastoletnia siostrzenica. Napastnik wziął ją za lesbijkę. „Puk-puk. Tutaj rzeczywistość”, piszą rozgoryczeni czytelnicy, którzy wieszczą mało optymistyczną przyszłość w Polsce już nie tylko osobom LGBT. "Odcinamy się od poglądów pani Samueli" Samuela Górska dotychczas rozwijała swoją karierę w modelingu. Pozowała między innymi w słynnych klapkach Kubota, czy ubraniach Warsaw Saints. Wiele firm, które korzystały z wizerunku modelki, postanowiły natychmiast zerwać z nią współpracę, a nawet usunąć opublikowane już zdjęcia z sesji. Oficjalne oświadczenia, w których marki odzieżowe odcinają się od skandalicznych poglądów Samueli Górskiej pojawiły się też między innymi w mediach społecznościowych Gosi Baczyńskiej, Kossie, Le Prive, White Rvbbit czy Reka Wear. Stanowisko zabrał również projektant Marek Sieradzky:
Ile wydano na homofobiczną "Inwazję"? TVP ujawni koszty decyzją Sądu
KPH kolejny raz górą w sprawie homofobicznego materiału, wyemitowanego jesienią ubiegłego roku przez TVP. Po wygranej sprawie o usunięcie programu z platformy YouTube, Kampania Przeciw Homofobii żąda ujawnienia kosztów tej produkcji. Decyzją Sądu, Telewizja Polska będzie musiała podać tę informację do wiadomości publicznej.
TVP ujawni koszty homofobicznej "Inwazji" Homofobiczny program, który pojawił się na youtube'owym kanale TVP1 jesienią 2019 roku, został usunięty decyzją sądu. Materiał wywołał oburzenie opinii publicznej, padały pytania o finansowanie tego projektu, biorąc pod uwagę fakt, że Telewizja Polska to nadawca publiczny. Pytanie o koszty produkcji zadali TVP również przedstawiciele Kampanii Przeciw Homofobii, niestety spółka odmówiła odpowiedzi. KPH wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż takie informacje powinny być udostępniane podatnikom. Kilka dni temu sąd uchylił decyzję TVP. Zobacz też: "Mierzyłam się z hejtem, groźbami gwałtu i śmierci". Zuzanna Wiewiórka atakuje LGBT+ "Inwazja" TVP usunięta decyzją sądu "Inwazja" została wyemitowana na antenie TVP1 10 października 2019 roku. Materiał szkalował środowisko LGBT do tego stopnia, że Kampania Przeciw Homofobii podjęła decyzję o pozwaniu stacji. Przedsądowe wezwanie do usunięcia szkodliwego materiału z sieci, nierozpowszechniania go, a także przekazania 10.000 zł na telefon zaufania stowarzyszenia Lambda Warszawa lub emisji spotu „Stoję po stronie młodzieży”, spotkało się z brakiem odpowiedzi ze strony władz Telewizji Polskiej. Sprawa trafiła do Sądu Okręgowego w Warszawie, który wydał postanowienie o zabezpieczeniu, w którym nakazuje Telewizji Polskiej usunąć „Inwazję” z serwisu Youtube, a co więcej zakazuje TVP rozpowszechniania „Inwazji” w całości lub jej fragmentów w jakiejkolwiek formie przez okres 1 roku. Zobacz też: Papież Franciszek do rodziców osób LGBT: "Bóg kocha wasze dzieci takimi, jakie są"
Dziennikarka pobita na ulicy, bo została wzięta za lesbijkę. Szła za rękę z siostrzenicą. Burza w sieci.
Piotr Pytlakowski, dziennikarz "Polityki", przywołał na Facebooku wstrząsające zdarzenie. Jego koleżanka została pobita w Warszawie, bo szła za rękę z osobą tej samej płci. Była to jednak jej nastoletnia siostrzenica. Napastnik wziął ją za lesbijkę. „Puk-puk. Tutaj rzeczywistość”, piszą rozgoryczeni czytelnicy, którzy wieszczą mało optymistyczną przyszłość w Polsce już nie tylko osobom LGBT.
Wpis dziennikarza wywołał burzę. Po pierwsze z powodu skandalicznego zdarzenia, podczas którego ucierpiała niewinna kobieta - dziennikarka ma złamany nos. Po drugie czytelnikom nie spodobał się wydźwięk wpisu dziennikarza "Polityki", który został oskarżony o ignorancję i brak zrozumienia dla społeczności LGBT. Dziennikarka pobita na ulicy, bo została wzięta za lesbijkę Piotr Pytlakowski opisał całe skandaliczne wydarzenie, które miało miejsce w okolicach Galerii Młociny w Warszawie, na swoim fejsbukowym profilu. Czytelników zdziwił fakt, że dziennikarka nie zgłosiła przestępstwa policji. Pytlakowski wytłumaczył we wpisie, że kobieta z dzieckiem były w szoku. Poza tym zwrócił uwagę na to, że żaden świadek zdarzenia nie zareagował na ten akt przemocy. Zobacz też: Grafika z Margot jako Matką Boską krąży w sieci. Jest doniesienie do prokuratury. Kto za to odpowie? Dziennikarka pobita na ulicy, bo została wzięta za lesbijkę: "wszyscy piep..ą o tęczy" Nagłośnienie sprawy oraz poruszenie tematu wzrastającej przemocy wobec społeczności osób LGBT to bardzo ważny element obecnej dyskusji oraz sposób na znalezienie świadków tego szokującego zdarzenia. Dlaczego więc wpis dziennikarza nie spotkał się ze spodziewanym zrozumieniem? Otóż nawet przychylni dziennikarzowi obserwatorzy zauważyli pewną niejasność we wpisie Pytlakowskiego. Pod wpisem pojawiły się pytania "Chcę zrozumieć, więc pytam: pobicie lesbijek nie byłoby dramatem?", "Nie chcialabym, zeby sprawa nabrala rozpedu, tylko dlatego, ze przez pomylke to nie "lgbt" mialo zlamany nos.... a odrobine taka narracja ten komentarz trąci", "Wychodzi że agresja wymierzona w hetero rodzinę to "prawdziwy dramat", a agresja wobec osób LGBT, to "pieprzenie o tęczy". Wkurwiłam się.", piszą jego obserwatorzy. Swojego wzburzenia dwuznacznym stanowiskiem dziennikarza nie ukrywał też pisarz Jacek Dehnel: Zobacz też: Ten raport pokazuje, jak jesteśmy traktowani przez policję: "Brutalność i nieludzkie traktowanie" Dziennikarka pobita, bo została wzięta za lesbijkę: "oberwały panie hetero. Oberwie jeszcze niejedna i niejeden" Nie mamy najmniejszych wątpliwości, że dziennikarz miał tylko dobre intencje. Jednak w obecnej temperaturze dyskusji trzeba podwójnie uważać na słowa - dyskryminowana i dostatecznie już poniżona mniejszość ma prawo do tego, by w aktualnej sytuacji nagonki być traktowana ze szczególną wrażliwością. Potwierdzają to przykłady internautów, którzy przywołują bliźniaczo podobne wydarzenia osób LGBT, a które pozostały bez żadnego przedstawiciela, obrońcy i ochrony. Postanowiłyśmy opublikować niektóre wpisy, bo ich wydźwięk jest bardzo złowieszczy, ale niezwykle celny.
#NieKochamInaczej: "Nie jestem fanem coming outów. Dla mnie to normalność"
Oskar zbudował sobie swój mały świat: od 6 lat mieszka w Warszawie, tworzy szczęśliwy związek, a jego agencja White Noise jest jedną z najbardziej prestiżowych w kraju. Ma wszystko, o czym marzył i to z nawiązką w postaci uroczego kundelka. Do szczęścia brakuje mu tylko normalności, którą osobom LGBT odbiera się skrawek po skrawku. Z Oskarem rozmawiamy o dorastaniu w małym mieście, o tym dlaczego nie jest fanem coming out-ów oraz o tym, czym dla niego jest normalność.
Pochodzisz z małej miejscowości. Jak to jest być gejem na prowincji? Oskar: W małych miastach na „takie” tematy się nie rozmawia. By przedstawić poziom edukacji, wystarczy, że przywołam wspomnienie lekcji PDŻ w podstawówce, gdzie nauczycielka opowiadała nam, że nie należy się myć codziennie, bo grozi to przeziębieniem. Tak więc przez długi czas nie miałem pojęcia, że w ogóle jest coś takiego jak homoseksualizm. Od kiedy tylko pamiętam, wiedziałem za to, że jestem inny, ale nie wiedziałem co to znaczy. Później, jak już byłem bardziej świadomy i wyedukowany, to niestety musiałem się ukrywać. Spotykałem się z dziewczynami, aby ludzie nie gadali. Twój pierwszy coming out był bolesny? Oskar: Zdecydowanie tak. Po raz pierwszy powiedziałem o tym, kim jestem, mojej ówczesnej przyjaciółce… która właśnie wyznała mi miłość. Była w niezłym szoku. Widocznie dobrze się ukrywałem – robiłem to po to, by przypadkiem nie dowiedział się o mnie nikt z mojej rodziny. To ich opinii bałeś się najbardziej? Oskar: Tak, dlatego chciałem jak najszybciej wyprowadzić się z domu do dużego miasta, aby móc w końcu odetchnąć pełną piersią - żyć i robić to, na co mam ochotę. Ale rozumiem, że w końcu im powiedziałeś sam? Jak zareagowała twoja rodzina, znajomi? Oskar: To były różne i bardzo skrajne reakcje. Najwięcej wsparcia dostałem jednak od tych, od których się tego zupełnie nie spodziewałem. Mój ojczym i dziadek zareagowali chyba najlepiej ze wszystkich. Mama się popłakała, ale nie z tego powodu, że jestem gejem, ale z obawy, że mogę zostać skrzywdzony. Boi się, że zostanę pobity, zwyzywany. W szczególności, że to ciągnie się od szkoły, gdzie na korytarzach wyzywano mnie od „pedałów” i „pedziów”. Już wtedy, nie zaalarmowało to Twojej rodziny? Oskar: Pamiętam, że moja babcia zaproponowała kiedyś mojej mamie, aby ta wysłała mnie na leczenie, bo z pewnością są na to jakieś tabletki. ZOBACZ TEŻ: "Jestem gejem. Niektórzy będą mnie omijać szerokim łukiem, ale wolę to niż milczenie" Czy ktokolwiek próbował zrozumieć, stanąć po twojej stronie? Oskar: Wyzwiska, przemoc, wyśmiewanie to była moja codzienność w podstawówce, gimnazjum. Ale to w liceum było chyba najgorzej. Chodziłem do zespołu szkół, w którym były klasy o profilach rolniczych. Do tej szkoły przyjeżdżali uczniowie z okolicznych wsi. Dla nich każdy, kto się wyróżniał był celem do ataku. Trzeba było go obrzucić wyzwiskami, pchnąć lub opluć. Pamiętam taką historię, że kiedyś, ktoś rozrzucił po klasie kartki z napisem: „Oskar to pedał”. Zgłosiłem to wychowawczyni, a ona odparła, że to moja wina bo ich prowokuje. Aby wejść do szkoły musiałem przejść ulicą, która szła wzdłuż pola, na którym pracowali przy wykopkach uczniowie. Gdy mnie zobaczyli zaczęli we mnie rzucać burakami i ziemniakami. Zostałem też dwa razy pobity w Łodzi, w której mieszkałem przez 5 lat. Bierność, zwłaszcza dorosłych, na tego typu zachowania, to chyba największy grzech. W tym przypadku słowa bolą niemal tak samo jak przemoc fizyczna. Jakie określenia używane wobec osób LGBT bolą cię najbardziej? Oskar: Zdecydowanie „pedofil”. Niektórzy ludzie, przez ogromne braki w edukacji łączą albo nie odróżniają jednego od drugiego. Odbieranie człowieczeństwa, jak w przypadku ostatnich słów najważniejszych w Polsce urzędników, też nie jest niczym przyjemnym. Ja miałem to szczęście, że od najmłodszych lat najbliżsi umacniali moje poczucie wartości i dodawali siły, by nie przejmować się opiniami innych. Dzięki temu przetrwałem wszystkie najgorsze momenty, do których zaliczam zwłaszcza okres szkolny. Niestety nie wszystkie dzieciaki mają tyle szczęścia i bardzo często popadają w depresje lub popełniają samobójstwa. To bardzo duży i złożony problem. Ostanie zachowania polityków, którzy mianowali LGBT naczelnym wrogiem polskości i dali przyzwolenie na agresje wobec nas pogorszą tylko tę sytuacje. Jak w idealnym świecie chciałbyś być traktowany? Oskar: Mi wystarczy tylko to i może aż to, by nikt nie traktował mnie inaczej. Bycie homo czy hetero to nie powód ani do smutku ani do radości. Ani nikogo się nie powinno za to karać ani nagradzać. Nie lubię używać tego słowa ale to powinno być N-O-R-M-A-L-N-E. Czy oficjalnie – w pracy, wśród nowych znajomych mówisz o sobie otwarcie? Oskar: Na całe szczęście stworzyłem własne miejsce na tym świecie – otworzyłem agencję, White Noise, która reprezentuje młodych i zdolnych twórców, ale również współtworzy eventy, sesje zdjęciowe oraz zajmuje się PR marek modowych i lifestylowych. Wszyscy, z którymi mam styczność nie zwracają uwagi na to, jakiej ktoś jest orientacji czy jaki ma kolor skóry. W moim zespole mam samych zdolnych, utalentowanych i tolerancyjnych ludzi. U nas liczy się właśnie inność i oryginalność – to, co każdy powinien w sobie i w innych pielęgnować. ZOBACZ TEŻ: Tokarczuk, Almodóvar, Guadagnino i cały świat kultury wzywa Komisję Europejską do obrony osób LGBT w Polsce Czy uważasz, że osobom LGBT żyje się łatwiej w miastach, pracując w dużych korporacjach niż na prowincjach? Oskar: Kiedyś pracowałem w jednej w największych firm odzieżowych w Polsce i Europie Wschodniej i tam, każdy był traktowany równo. Po 5 latach przeszedłem do mniejszej korporacji, która również zajmuje się odzieżą, ale jest z małego miasta. Przepaść jest diametralnie różna. Na całe szczęście w warszawskim zespole nie było takich problemów, ale w centrali… Słyszałem, że ktoś na zebraniu skomentował, że kolory w prezentacji są podobne do tych, z tęczy, a przecież firma nie promuje LGBT. Mimo wszystko wydaje mi się, że nie można uogólniać, bo wszędzie, czy to w dużej firmie czy w małej, zawsze znajdzie się jakaś czarna owca, która będzie karmić swoje kompleksy tego typu dyskryminującymi zachowaniami. Jesteś w długoletnim szczęśliwym związku. Jak wygląda codzienność jednopłciowych par w Polsce? Oskar: Życie par jednopłciowych nie jest usłane różami. Nie trzymamy się za ręce ani nie okazujemy sobie czułości w miejscach publicznych ze względu na strach przed pobiciem czy wyzwiskami. Dla mnie największym problemem są jednak tak podstawowe rzeczy jak brak dostępu do informacji medycznych w razie wypadku partnera, brak ulg podatkowych czy możliwości dziedziczenia, brak związków partnerskich itd. itd. Czy myślisz, że coming out-y pozwolą oswoić statystycznemu Polakowi „tęczowe” osoby czy wręcz odwrotnie – prowokują i są „niepotrzebną manifestacją uczuć”? Oskar: Nie jestem fanem coming out-ów. Samo znaczenie słowa „przyznać”, że musisz się „przyznać komuś do czegoś”, sugeruje coś złego. Czy osoby hetero zbierają rodzinę i przyznają się do tego, że są hetero? Nie mogę się doczekać dnia, w którym ujawnianie się nie będzie potrzebne, a seksualność nie będzie niczyją sprawą, jak tylko własną. Zdaję sobie jednak sprawę, że coming out-y są potrzebne, bo przybliżają temat LGBTQ+ tym, którzy prawdopodobnie nigdy nie spotkali takiej osoby. Każdy, kto mieszka w większym mieście na 100% zna osobę LGBTQ+, co najwyżej może o tym nie wiedzieć. Z racji swojej pracy znam wiele osób w show-biznesie, które się ukrywają. Przed ujawnieniem blokuje ich strach przed utratą pracy i kontraktów. Mieszkasz w dużym mieście, pracujesz w dużej, własnej agencji skupiającej artystów i kreatywne osoby, jesteś w szczęśliwym związku. Czy mimo wszystko nadal masz jakieś obawy? Oskar: Boje się, że dojdziemy do poziomu Rosji. Nie wyobrażam sobie, że pójdę do więzienia za to, że kocham. Boje się też, że nie będę mógł przejść się ulicą, bo będę się bał, że zostanę pobity. Nie chcę żyć w ciągłym strachu. Wydaje mi się, że 15 lat temu było lepiej niż jest teraz. 15 lat temu myślałem, że niedługo zostaną wprowadzone związki partnerskie. Teraz nie jestem pewien niczego.
#NieKochamInaczej: "Jestem gejem. Niektórzy z Was będą mnie omijać szerokim łukiem, ale wolę to, niż milczenie"
„To była iskra”, tak o powodach wysłania maila, z którego pochodzi tytułowy cytat, do wszystkich pracowników swojej firmy mówi Adrian. „Frustracja narastała przez wiele lat: żarty o „pedałach”, teoria „ideologii”. Miałem po prostu dość siedzenia cicho”, przyznał. „Ukrywanie się nie zmieni naszego społeczeństwa" i dodaje, że coming out daje poczucie wolności. "No i skończyły się świąteczne życzenia żebym znalazł dziewczynę”, żartuje. Rozmawiamy o samotności, strachu i nietolerancji, która w Polsce dotyka każdego, kto żyje inaczej: „nie tylko osoby LGBT, ale rozwodników czy ateistów”, każdego, kto żyje inaczej.
Wolałeś pozostać anonimowy w tym artykule. Dlaczego? Adrian: Po pierwsze ze strachu – nie jestem gotowy na to, aby otrzymywać wiadomości z pogróżkami od obcych ludzi, którzy żywią nienawiść do osób LGBT. Po drugie, z troski o moich rodziców, o babcię, o młodszego brata. Oni o mnie wiedzą, szanują mnie, poznali nawet mojego partnera i to mi daje dużo szczęścia. Jednak żyją w małym miasteczku i nie chcę żeby stali się ofiarami plotek lub co gorsza, agresji ze strony sąsiadów, Kościoła czy dalszej rodziny. Mimo to podjąłeś odważną decyzję o publicznym coming oucie w Twojej pracy. Co skłoniło Cię do napisania listu do wszystkich pracowników w Twojej firmie? Adrian: Ostatecznym impulsem do działania były żarty kolegów i koleżanek z pracy. Nie były one wymierzone we mnie, ale i tak czułem się nimi dotknięty. To oczywiście była iskra, bo frustracja narastała przez wiele lat. Słyszałem w firmie osoby mówiące o „pedałach”, żarty o „kontaktach męsko-męskich”. Postanowiłem się ujawnić, żeby uwrażliwić współpracowników na to, że to, co mówią, może ranić kogoś w ich otoczeniu, kogoś, kogo znają i szanują. Na publikację listu miała również wpływ ostra kampania prezydencka Andrzeja Dudy i nagonka na osoby LGBT w mediach publicznych – chciałem udowodnić, że obraz prezentowany w TVP ma się nijak do tego jak wyglądają osoby LGBT, jakie mają wartości, że to jest ktoś z ich otoczenia, a nie tylko ktoś zza szkła telewizora przedstawiony w jak najgorszym świetle, pokazany jako zboczenie czy fetyszysta.. Mam po prostu dość siedzenia cicho i przyjmowania tych wszystkich negatywnych komunikatów. To na pewno nie była łatwa decyzja, ale pewnie emocje po wysłaniu maila sięgały zenitu. Z jakimi reakcjami po jego wysłaniu się spotkałeś? Adrian: To były bardzo pozytywne reakcje. Odezwało się do mnie prywatnie kilka osób - gratulowali odwagi. Kilka osób mnie nawet przeprosiło. Inni zapewniali, że to nic nie zmienia w naszych przyszłych kontaktach. Dostałem również wsparcie od prezesa firmy. Wyraził nadzieję, że będę czuł się w firmie bezpiecznie. Zostało również opublikowane oświadczenie firmy, w którym podkreślono, że „szacunek do drugiego człowieka” jest jedną z naszych głównych wartości. To było bardzo miłe, mam wielkie szczęście, że pracuję w takiej firmie. Mam też nadzieję, że nie tylko mi będzie dzięki temu łatwiej, ale też innym obecnym i przyszłym pracownikom LGBT w mojej firmie. Jestem z siebie dumny! A jakie uczucia towarzyszyły ci, gdy po raz pierwszy uświadomiłeś sobie, że jesteś odmiennej orientacji? Adrian: Pierwszy raz poczułem to, gdy miałem ok. 10 lat. Nie byłem świadomy co to jest, nie znałem przecież pojęcia „homoseksualizm”. Była to dziwna fascynacja mężczyznami. Dojrzewało to we mnie przez wiele lat. Bałem się tej myśli i oszukiwałem się do tego stopnia, że w gimnazjum nawet umówiłem się na dwie randki z dziewczynami. W liceum byłem już pewien, że nie czuję pociągu do kobiet, że dziwnie mi się rozmawia z kolegami o tym, która „laska” jest ładna. Ta świadomość była dla mnie bardzo trudna – najgorsze było ciągłe oszukiwanie rodziców i bliskich, kłamanie im prosto w oczy, wymijające odpowiedzi o dziewczyny. Czułem się w tym czasie bardzo samotny. ZOBACZ TEŻ: Tokarczuk, Almodóvar, Guadagnino i cały świat kultury wzywa Komisję Europejską do obrony osób LGBT w Polsce Komu zdecydowałeś się zwierzyć po raz pierwszy? Adrian: Pierwszymi, z którymi o tym rozmawiałem, były obce osoby w Internecie, ludzie tacy jak ja, zrozumiałem, że nie jestem sam. Tak poznałem swojego przyjaciela, z którym utrzymuję kontakt do dziś. Potem zwierzyłem się znajomemu w klasie maturalnej. Poszliśmy na wódkę, upiliśmy się i coś we mnie pękło, powiedziałem mu, że jestem „inny” i rozpłakałem się. Jego reakcja bardzo mnie zaskoczyła – przytulił mnie i powiedział, że po maturze ułożę sobie życie w Warszawie, że tam będzie mi łatwiej. Dziś nie mamy kontaktu, ale jestem mu bardzo wdzięczny za tamte słowa. A czyjej opinii bałeś się najbardziej? Adrian: Oczywiście, że rodziców. To ich akceptacji najbardziej potrzebujemy. Dlatego tę rozmowę w swojej głowie wałkowałem przez jakieś 12 lat i dopiero, kiedy skończyłem studia i miałem stabilną pracę zdecydowałem się na ten krok. Wcześniej bałem się, że zostanę bez środków do życia, bo słyszałem o takich historiach nawet wśród moich znajomych. Miałem gorsze dni, mój związek się nie układał, potrzebowałem wsparcia bliskich. Coming out-u dokonałem przez Skype. Posadziłem moich rodziców przed kamerką i powiedziałem, że nie będę miał żony, że prawdopodobnie nie będę miał dzieci. Mój tata od razu to zaakceptował, zapewnił, że kocha mnie bez względu na wszystko. Mama potrzebowała więcej czasu, prawdopodobnie ze względu na to, co słyszała w kościele. Bardzo to przeżyła – domyślam się, że zburzyłem jej wszystkie marzenia o cudownej synowej, pięknym ślubie czy wielu wnukach (na szczęście mają jeszcze drugiego syna). Przez pewien czas nie poruszałem tematu, dałem jej się z tym oswoić. Sam przecież potrzebowałem wielu lat, żeby siebie zaakceptować. Teraz mamy świetne relacje. Rozmawiamy swobodnie, rodzice pytają o mojego partnera. To uwalniające uczucie, gdy nie muszę już udawać, że jestem u koleżanki, skończyły się też świąteczne życzenia, żebym znalazł sobie dziewczynę. Są ze mnie dumni, kochają mnie i wspierają, a ja im za to bardzo dziękuję. A znajomi? Adrian: Mam najlepszych przyjaciół na świecie! Akceptują mnie, szanują, poznawali moich partnerów, jeździmy razem na wakacje. W takim środowisku można czuć się bezpiecznie, być szczęśliwym i wdzięcznym, że pomogli mi w drodze do samoakceptacji, wspierali mnie, wysłuchiwali. Miałem okazję być świadkiem na ślubie mojego przyjaciela, który odbywał się w północno-wschodniej Polsce. Nie chciałem po raz kolejny zapraszać koleżanki jako osoby towarzyszącej – poszedłem tam razem z moim partnerem. Reakcje gości były bardzo pozytywne. No i ta ostatnia reakcja, w mojej firmie – to daje otuchę. Oczywiście jest w najbliższych strach o mnie, obawa, że ktoś mnie zaatakuje. Widzą tę aktualną nagonkę na osoby LGBT. Przekonałeś się kiedyś o tych niebezpieczeństwach na własnej skórze? Adrian: Kiedyś jechaliśmy z chłopakiem rowerami przez Warszawę i jakiś „dresik” krzyknął do nas „pedały”. Zabolało, chociaż to tylko słowa. Najgorzej wspominam firmę, gdzie w jednym pokoju siedziałem z 5 homofobami - żarty o osobach homoseksualnych czy teksty w stylu „gdybym był z gejem w jednym pomieszczeniu to nie wiem, co bym mu zrobił”, „homoseksualizm to tylko moda, to niezgodne z naturą” albo wyśmiewanie się z chłopaka, który przyszedł na rekrutację, że na pewno był „ciepły”, to była codzienność. Raz, chyba przez tłumiony w sobie lęk, zrobiło mi się słabo, widziałem mroczki, zabrało mnie pogotowie. Na szczęście stres minął, zrobiono mi badania i to nie było nic poważnego. Ciało zaczęło dawać mi sygnały, że nie jest to dla mnie dobre miejsce. Wytrzymałem tam prawie rok, nie miałem odwagi się przeciwstawić – uciekłem stamtąd. Czy teraz zawsze już będziesz mówić o sobie otwarcie: w pracy, w nowym gronie znajomych? Adrian: Raczej nie, podchodzę do tego z lekką rezerwą. Wciąż mam w sobie lęk. Chciałbym, żeby na początku znajomości można mnie było poznać przez pryzmat tego, jakim jestem człowiekiem, a nie jakiej jestem orientacji – bez uprzedzeń. Co w ogóle myślisz o coming out-ach? Czy według Ciebie to potrzebne gesty czy jak sądzą niektórzy „niepotrzebna manifestacja”? Adrian: Myślę, że coming out-y są potrzebne. Ukrywanie się całe życie przed rodziną, przed znajomymi nie zmieni naszego społeczeństwa. Kiedy najbliżsi są świadomi, że to ich syn, córka, przyjaciel, sąsiad czy współpracownik, nabiera to dla nich znaczenia osobistego, inaczej odbierają komunikaty przekazywane w mediach czy reagują w rozmowach, gdy ktoś mówi coś przykrego na temat osób, które znają. Mogą też zmienić zdanie w sprawie związków partnerskich, ponieważ zacznie zależeć im na szczęściu bliskiej osoby. Jak wygląda codzienność par homoseksualnych w Polsce? Czy pozwalacie sobie na jakieś czułości w miejscach publicznych bez lęku o zaczepki? Adrian: Oglądamy seriale siedząc na kanapie, chodzimy na spacery, kłócimy się, sprzątamy, gotujemy, robimy zakupy, spotykamy się ze znajomymi - czyli tak, jak większość młodych par w Polsce. Przynajmniej w zaciszu domowym - w miejscach publicznych jest inaczej – stresujemy się, musimy uważać, myśleć o tym, żeby w tramwaju za głośno nie powiedzieć „kochanie”. Raczej nie okazujemy sobie czułości, jedynie tam, gdzie czujemy się bezpiecznie, czyli w mieszkaniach znajomych, na imprezach, w mniejszym gronie. W kinie, restauracjach czy barach jesteśmy ostrożniejsi – chwycimy się za rękę pod stołem, dotkniemy kolanami – na tyle sobie pozwalamy. Zdarzyło się nam pocałować na koncercie czy się przytulić, ale z tyłu głowy jest gdzieś strach, że mogłoby to spotkać się z agresją. Jeśli jakaś osoba heteroseksualna to czyta, chciałbym żeby doceniła to, że nie musi myśleć o tym na co dzień, że może chwycić partnera czy partnerkę za rękę, a nawet pocałować! ZOBACZ TEŻ: "Boję się, że nie doczekam dnia swojego ślubu" Sytuacja osób LGBT żyjących w dużych miastach, pracujących w dużych firmach, korporacjach, przedstawia się jednak znacznie lepiej niż tych, żyjących na prowincjach. Adrian: Zdecydowanie tak. Sam spędziłem 19 lat w małym miasteczku, gdzie o osobach homoseksualnych słyszało się tylko z serialu „Magda M.”, a przecież w moim mieście takie osoby też były, tylko był to temat tabu, coś wstydliwego. Na prowincji wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą, plotkuje się, wytyka palcami. Utrudnione życie mają nie tylko osoby LGBT, ale też rozwodnicy, ateiści, osoby o innym kolorze skóry czy innej narodowości. W dużych miastach można żyć swoim życiem - jest się anonimowym. W dużych korporacjach wprowadzona jest np. polityka dot. tolerancji, nie ma przyzwolenia na homofobię. Dzięki temu pracownicy czują się bezpieczniej, bo wszelkie przejawy nienawiści są tłumione z szacunku do drugiej osoby. To też kwestia edukacji i mentalności. Czego w obecnej sytuacji politycznej i narastającej nagonki w kraju, boisz się najbardziej? Adrian: Najbardziej boję się przyzwolenia na nienawiść, braku reakcji policji, rządu czy wymiaru sprawiedliwości na komunikaty z cyklu „pedały do gazu”, „samobójstwa osób LGBT są OK”, „homoseksualizm=pedofilia”. Jeśli ktoś nie jest świadomy wymiaru tego problemu, polecam profil „Ośrodka Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych”, gdzie codziennie publikowane są publiczne wpisy zwykłych ludzi w mediach społecznościowych. Boję się, że finalnie ta agresja przestanie być tylko słowna i zaczną się napaści na osoby LGBT, najścia na ich mieszkania i aresztowania za propagowanie „ideologii”. W sumie to już się dzieje. Niestety słowa pogardy i nienawiści padają już nie tylko z ust anonimowych internautów, ale też osób publicznych, polityków. Co myślisz o strefach wolnych od LGBT, słowach polityków takich jak te: „że LGBT to nie ludzie, a ideologia” (Andrzej Duda), „cała Polska powinna być wolna od LGBT” (wiceminister Kowalski), „Ideologia LGBT pochodzi z tego samego korzenia, co narodowy socjalizm hitlerowski”(poseł Czarnek)? Adrian: To bardzo przykre i raniące. Najbardziej frustruje mnie, że po tych wypowiedziach najczęściej pada, „ale przecież my szanujemy gejów”. Powstaje z tego sprzeczny komunikat, z jednej strony pełen nienawiści, a z drugiej: „przecież nie mówimy nic złego, jesteśmy wyrozumiali”. Każdy więc może wybrać sobie tę część, z którą się identyfikuje, jednocześnie nie odczuwając żadnych wyrzutów sumienia i to za zgodą Kościoła. Z tego co wiem, autorzy tych słów, to często praktykujący katolicy, którzy powinni wyznawać nauki Jezusa, a w tych słowach nie ma krzty miłości do bliźniego, nie ma zrozumienia, nie ma szacunku – jest tylko nienawiść. Swoją drogą, w książce Frédérica Martela „Sodoma. Hipokryzja i władza w Watykanie” pokazana jest zależność, że im ktoś jest bardziej homofobiczny, tym ma większe skłonności homoseksualne albo nawet ukrywa, że żyje w homoseksualnym związku. Być może podobna zależność jest wśród polskich polityków? Ostatnio uwaga tych ostatnich skoncentrowała się szczególnie na tęczowej fladze. Co ona dla Ciebie oznacza? Adrian: Tęczowa flaga symbolizuje dla mnie przede wszystkim „szacunek”, „równość” oraz „wolność”. Chciałbym, żeby ludzie, którzy ją zrywają, niszczą i palą, zrozumieli, jakie wartości prezentuje, że to nie jest nic strasznego, że osoby LGBT są w ich społecznościach, że chcą tego samego, co oni: miłości, szacunku, a przede wszystkim, że też są Polakami.
Ćwierć miliona złotych dla "stref wolnych od LGBT". "Homofobia finansowana z naszych kieszeni"
Dofinansowanie Ministerstwa Sprawiedliwości gmin, które szczycą się wprowadzeniem "strefy wolnej od LGBT" to prztyczek w nos Unii Europejskiej, która nie akceptuje homofobicznych aktów polskich urzędników. Z jakimi następstwami musi się liczyć Polska za arogancję ministra i skąd pochodzą pieniądze, które zasilą fundusz gmin "wolnych od LGBT"?
Ćwierć miliona złotych dla "stref wolnych od LGBT" od Zbigniewa Ziobro Trzeba przyznać, że tego ruchu Zbigniewa Ziobro nikt się nie spodziewał. Minister Sprawiedliwości właśnie przyznał ćwierć miliona złotych gminie Tuchów, która wprowadziła uchwałę o "strefie wolnej od LGBT" - określił ją mianem "przedmiotu prześladowań ideologicznych". To szokująca reakcja na ostatnie decyzje Unii Europejskiej w sprawie homofobicznych aktów urzędników polskich gmin, które stały się "punktem wstydu" na mapie Polski". Tym samym Ziobro zachował się tak niepoprawnie jak tylko może jeden z rodziców, który daje nagrodę krnąbrnemu dziecku ukaranemu (z resztą słusznie) przez drugiego rodzica. Ćwierć miliona złotych dla "stref wolnych od LGBT": Prezent na 50.urodziny Ziobro W dniu 50. urodzin minister sprawiedliwości zorganizował sobie prezent: konferencję prasową, na którą zaprosił radnych gminy Tuchów. Uznał ją za pominiętą przez Unię Europejską przy rozdzielaniu dotacji z programu „Partnerstwo miast”. Nie było to przypadkowe działanie Komisji Europejskiej, która otwarcie mówiła o tym, że powodem tej decyzji jest przyjęcie przez gminę uchwały o „strefie wolnej od LGBT”, która jest uchwałą dyskryminującą. ZOBACZ TEŻ: Krajobraz po polsko-polskiej bitwie. Kto weźmie odpowiedzialność za tę machinę nienawiści? Gdy unijna komisarz ds. równości Helena Dalli poinformowała, że polskie gminy, które przyjęły uchwały o "strefach wolnych od LGBT" nie dostaną przewidzianego dla nich wsparcia finansowego Polacy zaczęli liczyć nie tylko ogromne straty pieniężne, ale też wizerunkowe. Ćwierć miliona złotych dla "stref wolnych od LGBT": w Polsce homofobia się zwyczajnie "opłaca" Gdy wydawało się, że tego typu kary uchronią Polskę przed dalszym pogrążaniem się na światowej arenie, Minister Ziobro wymyślił sposób, by w arogancki sposób utrzeć nosa tym, "którzy wtrącają się w sprawy Polski". Jak wysoko ceni się w naszym kraju zaściankowość i wspieranie dyskryminacji i cierpienia? Ziobro sprezentował "pokrzywdzonym" gminom trzykrotność dofinansowania unii, by pokazać, że w Polsce homofobia się zwyczajnie "opłaca". „Bardzo nam miło, że możemy dziś gościć radnych gminy Tuchów. To ta gmina, która stała się przedmiotem sankcji, prześladowań ideologicznych ze strony pani komisarz Heleny Dalli” , tak rozpoczął swoje przemówienie Ziobro. Ćwierć miliona złotych dla "stref wolnych od LGBT" od Zbigniewa Ziobro Minister sprawiedliwości potwierdził wielokrotnie, że dotacja pochodzi z Funduszu Sprawiedliwości stworzonego po to, by finansować pomoc ofiarom przestępstw. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website ZOBACZ TEŻ: Tokarczuk, Almodóvar, Guadagnino i cały świat kultury wzywa Komisję Europejską do obrony osób LGBT w Polsce
Bosak o małżeństwie. Internauci wkurzeni: "Fanatyzm religijny to zaburzenie psychiczne"
Krzysztof Bosak zakończył walkę o urząd prezydenta w wyborach 2020, jednak jego czujność na wszelkie odstępstwa od ultraprawicowych poglądów nigdy nie usypia, czemu dał dowód ostatnim wpisem w mediach społecznościowych. Ostatnią opinią na temat celowości małżeństwa rozpętał burzę.
Krzysztof Bosak:"Pary, które nie planują dzieci, nie powinny zawierać małżeństw" Pretekstem do wymiany zdań i szerokiej dyskusji stał się wpis Adriana Zwolińskiego, prawnika i doktoranta nauk ekonomicznych, który zauważył, że "w dyskusji o LGBT pomija się wątek ekonomiczny", napisał na Twitterze. Bardzo szybko na tę wypowiedź zareagował czujny przedstawiciel ultraprawicowej Konfederacji i kandydat na prezydenta 2020, Krzysztof Bosak. View oEmbed on the source website Według Krzysztofa Bosaka małżeństwa bezdzietne z wyboru nie mają prawa nazywać się rodziną, co zabolało tych internautów, którzy bezskutecznie starają się o potomstwo, borykają się z problemami zdrowotnymi albo zwyczajnie nie chcą mieć dzieci. ZOBACZ TEŻ: Komisarz UE: Polska poniesie konsekwencje finansowe za "strefy wolne od LGBT" Adrian Zwoliński nie pozostawił tej opinii bez kontry, tłumacząc Bosakowi, czym naprawdę jest związek dwóch osób, tak gdyby na wypadek, gdyby polityk ultraprawicy w małżeństwie dopiero od lutego 2020 roku, jeszcze tego nie wiedział. Krzysztof Bosak: " fanatyzm religijny to zaburzenie psychiczne" Te słowa rozpętały burzę. Głos podniosły osoby, które z przyczyn zdrowotnych lub też z własnego wyboru nie mogą mieć dzieci, ale spełniają się w małżeństwie i tworzą szczęśliwy związek. Internauci wypominają mu późne małżeństwo, zawarte tuż przed startem kampanii prezydenckiej oraz brak potomstwa mimo dojrzałego wieku. Krzysztof Bosak ma 38 lat. ZOBACZ TEŻ: Sylwia Chutnik zrobiła coming out. Zaskoczy was reakcja jej 16-letniego syna Sprawę skomentowała też Rada Etyki Social Media: Celnie dyskusję na temat małżeństwa wytłumaczył ASZDziennik. Jak się okazuje, w interpretacji słów Bosaka pomóc może tylko groteska:
Franek Broda stanie przed sądem? Siostrzeniec premiera Morawieckiego zatrzymany za udział w „nielegalnym zgromadzieniu”
Siostrzeniec Mateusza Morawieckiego, Franek Broda został zatrzymany przez policję. Powodem było uczestnictwo w nielegalnym zgromadzeniu. Po otrzymaniu upomnienia i złożeniu wyjaśnień miał się dowiedzieć, że sprawa może mieć swój ciąg dalszy w sądzie.
Franek Broda zatrzymany przez policję Siostrzeniec premiera Morawieckiego, który czynnie wspiera środowisko LGBT, został zatrzymany przez policję. Sytuacja miała miejsce przed komisariatem, gdzie Franek Broda wraz ze znajomymi, stali z transparentami wyrażającymi wsparcie dla aktywistki Margot. Młodym ludziom zarzucono udział w nielegalnym zgromadzeniu, zostali wylegitymowani i przesłuchani. Franek nie przyznał się do winy, straszono go zakończeniem sprawy w sądzie. Franek Broda: siostrzeniec premiera walczy o prawa LGBT Franek Broda to siostrzeniec Mateusza Morawieckiego. Aktywistą walczący o prawa osób LGBT+, na antenie TVN24 wyznał, że sam jest gejem. 17-latek krytykuje politykę obozu rządzącego, uważa że nie łączy Polaków, a wręcz sprawia, że ludzie boją się swojej orientacji i tracą poczucie bezpieczeństwa we własnym kraju. W wywiadzie dla Gazety Wyborczej Franek Broda opowiedział o akcie agresji wymierzonym w jego stronę. Miał być zaczepiony przez trójkę mężczyzn, którzy nazwali go „pedałem” i chcieli pobić. W rozmowie z portalem se.pl natomiast powołał się nawet na swojego dziadka, a ojca urzędującego premiera - Kornela Morawieckiego:
Tęczowa afera na Facebooku IKEA. Poszło o wycieraczkę do butów. W komentarzach prawdziwa burza!
- Wszyscy są u nas mile widziani – pisze IKEA na swoim oficjalnym profilu na Facebooku, prezentując najnowszą wycieraczkę pod drzwi. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby owa wycieraczka marki IKEA nie była w kształcie kolorowej tęczy. W ten sposób IKEA w sprytny sposób nawiązała do protestów LGBT w Polsce. Jak na ten gest zareagowali polscy ikeomaniacy?
IKEA wywołała prawdziwą burzę. Hejt leje się hektolitrami. Poszło o tęczową wycieraczkę Ponad 900 komentarzy w ciągu godziny – to efekt jednego zdjęcia, które wywołało prawdziwą „tęczową lawinę” na oficjalnym profilu sklepu IKEA. - Gościnność mamy przecież w genach – pisze IKEA i wrzuca fotografię z wycieraczką pod drzwi w kształcie kolorowej tęczy. Produkt, który pochodzi z najnowszego katalogu IKEA 2021 wywołał ogromne zamieszanie i trudno się temu dziwić. Jak na gościnność szwedzkiego koncernu zareagowali polscy użytkownicy Facebooka? Jest wiele osób, które biją brawo i są zachwycone pomysłem IKEI: - Brawo Ikea, Ikea nigdy nie zawodzi – piszą internauci. - Wasz real time marketing jak zawsze geniusz – czytamy dalej. - Super. Szacunek należy się każdemu – pisze ktoś inny pod „tęczowym postem” i dodaje, że zamierza właśnie wymienić matę. Choć post z tęczową wycieraczką cieszy się ogromnym zainteresowaniem, wiele osób krytykuje pomysł IKEI. Liczba hejtujących jest powalająca! - Mam taką, świetnie się nadaje do wycierania kaloszy z gnoju – pisze jeden z hejterów. - Taki czarny humor - dodaje ktoś inny, zwracając uwagę na to, że wycieraczka do butów w kształcie tęczy to może nie najlepszy pomysł. - Super, teraz czekam jeszcze tylko na papier toaletowy – dorzuca ktoś jeszcze, a fala nienawiści rozlewa się na Facebooku IKEI niczym wody biblijnego potopu. Zobacz też: ZAGRANICA PISZE O ARESZTOWANIU MARGOT IKEA - wycieraczka z symbolem tęczy - to tęcza boska czy lgbt-owska? To porównanie wcale nie jest przypadkowe, bo wielu komentujących nawiązuje do tego, że tęcza to symbol przymierza z Bogiem, o którym więcej przeczytać można w historii Noego. Jednocześnie wiele osób zaznacza, że „tęczowy marketing” szwedzkiego koncernu nie jest chyba do końca trafiony, bo tęcza LGBT to 6 kolorów, a tęcza CHRZEŚCIJAN to 7. Zatem od reklamy wycieraczki do butów, poprzez skrajne poglądy polityczne, aż do religii. Kilka komentarzy również w tej sprawie: - Trzeba było zrobić sobie 6-kolorowy symbol, a nie boski z 7 kolorami do wycierania butów... A tak w ogóle to firmy trzepią kasę na tej ideologii aż miło, a małe, kolorowe bojówki wciąż wierzą w piękną ideę tolerancyjnej miłości... Nie widząc,że są wykorzystywane, a nie tolerowane i chronione – pisze jeden z internautów. - Dla mnie piękna tęcza i tyle. Każdy widzi co chce: 1. LGBT 2. Przymierze Boga z ludźmi – czytamy pod postem IKEI. - Piękny kompromis, inni się zachwycą, a normalni wytrą buty. Rewelacja! – podsumowuje ktoś na Facebooku, wyznaczając jeszcze inny kierunek w interpretacjach tęczowej maty IKEA. Mianowicie, wycieraczka to nie jest najszlachetniejszy przedmiot w naszym domu. Co to oznacza? Zdaniem internautów albo IKEA obraża osoby LGBT, albo Boga. Na dwoje babka wróżyła… IKEA wycieraczka z tęczą - genialny chwyt marketingowy czy przejaw pinkwashingu? Są też tacy, którzy uważają, że tęczowa mata to kolejny przykład pinkwashingu, czyli przyklejania się do ideologii LGBT w imię finansowych zysków i nie wierzą, że idzie za tym coś więcej niż chęć zdobycia pieniędzy na „tęczowym wizerunku”. - Najważniejsze że biznes się będzie kręcił – czytamy pod postem, i rzeczywiście się kreci, bo komentujący zwracają uwagę na to, że to jeden z najbardziej popularnych produktów ostatnich dni w IKEI, który sprzedaje się jak świeże bułeczki, lub (bardziej adekwatne) jak świeże hot dogi z IKEI. Zobacz też nasz nowy cykl: #NIEKOCHAMINACZEJ - ANIA: BOJĘ SIĘ, ŻE NIE DOŻYJĘ WŁASNEGO ŚLUBU Tęczowa wycieraczka z IKEI, czyli tęcza przed burzą Widząc, ile zamieszania wywołała jedna „tęczowa wycieraczka”, nie mamy wątpliwości, że tęcza to jeden z najbardziej kontrowersyjnych symboli ostatnich lat. To zadziwiające, to zaskakujące i to… smutne. Doskonale podsumowała to jedna z internautek pod postem IKEI: Tak oto popularne zjawisko atmosferyczne nabrało nowych znaczeń. Określa człowieka zanim jeszcze wypowie jakiekolwiek słowo. W Polsce – jak widać na przykładzie postu IKEI - kolorowa tęcza, która była do tej pory znakiem końca burzy, stała się symbolem jej niechybnego nadejścia... Pamiętaj, wrzucić tęczę na swój profil na Facebooku, spodziewaj się grzmotów! P.S. A tak swoją drogą, czy my, Polacy nie jesteśmy najbardziej gościnnym krajem na świecie? Coś tu mi nie gra, bo w końcu podobno "gościnność mamy w genach"... Zobacz też: Najnowszy katalog IKEA 2021 - zobacz, co znajdziesz w środku?