„Nie obchodzę Halloween, bo to pogańskie święto. W tym roku mam chytry plan, jak odstraszyć przebierańców”
„Mój sąsiad z parteru, co roku rozwiesza plastikowe nietoperze. Do tej pory nic nie mówiłam, bo nie jestem złośliwa. Jednak w tym roku powiedziałam: dość! Mam dość dzwonków do drzwi, smarkaczy żądających słodyczy i zostawiających papierki na wycieraczce”.
Nie dla mnie dynie, kostiumy, dzieci wrzeszczące „cukierek albo psikus!” jakby były na planie jakiegoś amerykańskiego filmu. Bo ja jestem z pokolenia, co to w dzieciństwie miało święto zmarłych, nie karnawał duchów. Zamiast się przebierać, nosiliśmy znicze na cmentarz. I wiecie co? Jakoś nikt od tego nie umarł. Mój sąsiad z parteru, młody nauczyciel wychowania fizycznego, co roku w 30 października rozwiesza plastikowe nietoperze. Do tej pory nic nie mówiłam, bo nie jestem złośliwa. Jednak w tym roku powiedziałam: dość! Mam dość dzwonków do drzwi, smarkaczy żądających słodyczy i zostawiających papierki na wycieraczce. Byłam zła – Dzień dobry, pani Tereso! – krzyknął do mnie z końca korytarza Marek z parteru, taszcząc siatkę pełną plastikowych czaszek. – Gotowa na Halloween? – Gotowa to ja jestem na spokój i ciszę – odparłam, przekręcając klucz w zamku. – A nie na ten jarmark, co pan co roku urządza. – Przecież tylko zabawa! Dzieciaki to uwielbiają! – uśmiechnął się tym swoim młodzieńczym uśmiechem, jakby miał mnie tym rozczulić. – Przebiorą się, pośmieją… no wie pani, trochę radości. – Radości? W zeszłym roku jeden taki przebieraniec porysował mi drzwi. Dziękuję, postoję. – No to niech pani nie otwiera – rzucił beztrosko. – Nie otwieram, ale dzwonią i dzwonią. Kiedyś tak mnie wystraszyli, że zrzuciłam pilot od telewizora do kubka z rumiankiem. On się tylko zaśmiał. – To może w tym roku pani się przebierze i do mnie dołączy? Dzieci będą w szoku, jak zobaczą czarownicę z czwartego piętra. – Czarownicą to ja jestem codziennie – rzuciłam złośliwie i zniknęłam za drzwiami. Wieczorem usiadłam z notesem i długopisem. Musiałam obmyślić plan. – Zobaczymy, kto będzie miał ostatnie słowo – mruknęłam do Lucka, który przeciągał się na parapecie. Miałam plan Następnego dnia rano wstałam wcześnie. Lucjan patrzył na mnie podejrzliwie, jakbym wybierała się do pracy, a przecież na emeryturze byłam już od siedmiu lat. – Spokojnie, kocie. Nigdzie nie wychodzę. Dziś działamy – powiedziałam, zerkając na listę w notesie. Wyjęłam z szafki starą wieżę męża. Jeszcze działała, chociaż trzeba było dwa razy uderzyć w bok, żeby nie szumiało. – Teraz poszukamy jakichś odpowiednich dźwięków – mruknęłam, wertując płyty. – O, tu jest! „Dom strachów. Kompilacja” – przeczytałam z satysfakcją. Włączyłam próbnie. Z głośnika popłynęło przeciągłe wycie, potem szuranie i odgłos kroków, jakby ktoś się skradał po żwirze. – Idealnie – powiedziałam z satysfakcją. – Tego się nie spodziewają. Telefon zadzwonił, zanim zdążyłam rozpisać kolejny punkt. To była Renata, moja sąsiadka z drugiego piętra. – Błagam cię, nie przesadzaj. Pan Marek mówił, że szykujesz jakieś cyrki. – Cyrki to oni robią, nie ja. Ja tylko odpowiadam na atak. – Ale może daj tym dzieciom spokój? Przecież to tylko jeden dzień… – Zawsze byłaś za miękka. A potem masz papierki po cukierkach w doniczce. Mnie to nie bawi. – No nie wiem, czy dobrze robisz – westchnęła. – Zobaczymy, kto kogo wystraszy – odparłam twardo. Uśmiechnęłam się pod nosem Było dobrze po siedemnastej, kiedy zapadł zmrok. Na klatce schodowej słychać było pierwsze podniecone piski dzieciaków. – Mama, jeszcze tam! Został jeden dom! Spojrzałam przez wizjer. Mały wampir, czarownica z brokatowym kapeluszem i coś, co chyba miało być zombie, ale wyglądało raczej jak dziecko po bitwie na keczup. Uśmiechnęłam się pod nosem. W kuchni już miałam wszystko gotowe. Głośnik Bluetooth był schowany za donicą z fikusem, połączony z telefonem. Czekał tylko na kliknięcie „play”. Kiedy tylko usłyszałam pierwsze „cukierek albo psikus!”, nacisnęłam przycisk. Z głośnika wydobył się przerażający, nieludzki jęk. Potem brzęk łańcuchów, trzask łamanych kości i szept: „Uciekajcie… póki możecie…”. Nastała cisza. Przez wizjer widziałam, jak dzieciaki zastygły. Mały wampir spojrzał na koleżankę. – Tam... tam coś jest – wyszeptał. – Idziemy dalej! – rzuciła czarownica, udając odwagę, ale już się cofała. Zanim zdążyłam odtworzyć kolejną ścieżkę z zawodzeniem duchów, dzieciaki czmychnęły w dół schodów, a Marek parsknął śmiechem. – Nie mogłaś po prostu wywiesić kartki? – Kartka nie zostaje w pamięci. Efekty dźwiękowe – owszem – odpowiedziałam przez zamknięte drzwi. Lucjan wyłonił się spod kanapy i wskoczył mi na kolana. – No i widzisz, kotku? Jeszcze mnie docenią w telewizji śniadaniowej – szepnęłam, drapiąc go za uchem. Miałam poparcie Następnego ranka, jak tylko wyszłam do warzywniaka, natknęłam się na panią Marię z trzeciego piętra. Stała z rękami na biodrach i mierzyła mnie wzrokiem, który znałam aż za dobrze – tak patrzy się na kogoś, kto naruszył osiedlowy porządek. – Teresa… – zaczęła, cedząc słowa. – Co to było wczoraj? Pan Marek mówił, że dzieci płakały! – Nie płakały. To forma edukacji. – Edukacji?! Przestraszyłaś siedmiolatkę! – Nie wszyscy mają ochotę na takie cyrk. Prosta zasada – westchnęłam. Nagle dołączyła do nas Renata, cała w szaliku w dynie. – Ja tam uważam, że Teresa miała prawo. Ile razy można znosić ten hałas? A poza tym, chcieli straszyć, to się najedli strachu. Maria spojrzała na nią zaskoczona. – Ty? Przecież ty zawsze wieszasz lampiony na oknie! – Bo dzieciaki mam w rodzinie, to im się robi frajdę. Ale rozumiem Teresę. Nie każdemu to w smak. – No widzisz – powiedziałam, triumfalnie zerkając na Marię. – Moje działania mają poparcie społeczne. Nawet Renata przeszła na moją stronę barykady. – Chyba na jedną noc – mruknęła Maria. – Tylko uważaj, bo za rok się dzieci lepiej przygotują. – To i ja się przygotuję – odpowiedziałam lodowato. – Nie składam broni. I ruszyłam dumnie do warzywniaka, bo nawet zwycięzcy muszą kupić ziemniaki. Zrobili ze mnie dziwadło Dwa dni później, kiedy emocje opadły, zaczęłam się zastanawiać, czy nie przesadziłam. Ale tylko przez moment. Bo dokładnie o 17:00 ktoś zadzwonił do drzwi. Otworzyłam ostrożnie. Przed drzwiami stał chłopiec w okularach, najwyżej dziesięcioletni, z notesem i długopisem. – Dzień dobry. Jestem z Młodzieżowej Rady Osiedla. Czy mogę zadać pani kilka pytań? – Słucham… – odparłam podejrzliwie, nie zdejmując łańcucha. – Czy jest pani zadowolona z wczorajszego Halloween? – Jestem. I Lucjan też. Miał spokój – wskazałam na kota, który siedział za mną niczym ochroniarz. – A czy wie pani, że odtwarzanie strasznych dźwięków może źle wpłynąć na dzieci? – Czy ty mnie właśnie próbujesz przesłuchać, młody człowieku? – Ja tylko zbieram opinie. Proszę się nie obawiać. Mam też petycję, żeby w przyszłym roku zorganizować „Bezpieczne Halloween” w świetlicy. Bez... nieporozumień. Zza rogu wyłonił się Marek z parteru, z aparatem w ręku. – Robimy zdjęcia do gazetki szkolnej. Dzieci zainspirowane twoją akcją. Napiszą reportaż. – Aha – mruknęłam. – Czyli najpierw mnie demonizują, a potem robią ze mnie sensację? – Raczej legendę – powiedział Marek, pstrykając fotkę. – Jesteś już nazywana „Baba z czwartego”. Nawet chcą ci zrobić laurkę. Zatrzasnęłam drzwi. Zostałam lokalną gwiazdą Tydzień później, wracając z zakupów, znalazłam w skrzynce kopertę ozdobioną fioletowym brokatem. W środku – laurka. Na przodzie dziecięcymi kredkami napisane: „Dla Pani Teresy – Najbardziej Prawdziwej Czarownicy”. W środku podpisy: Zuzia, Wojtek, Antek i „Wampir z drugiego piętra” – czyli zapewne ten mały, co prawie się popłakał. I dopisek: „Prosimy, nie strasz nas więcej. Chyba że lekko. I tylko do 20:00”. Westchnęłam i odstawiłam torby. – Lucjan, widzisz? Zobacz, co narobiłam. Najpierw nagonka, a teraz fan club. Jeszcze będą chcieli, żebym organizowała pokazy czarów na świetlicy. Po chwili zadzwonił domofon. Odezwał się Marek: – Pani Tereso, dzieci zrobiły dla pani jeszcze jeden prezent. Przynieść? – Przynieś, skoro już masz tę brodę Świętego Mikołaja. W chwilę później w drzwiach pojawił się z pudełkiem w ręku. – Specjalnie dla ciebie. Domowej roboty pierniki. – Aż żal zjadać – mruknęłam, wąchając jeden. – Dzieciaki naprawdę się postarały. – Mówiłem, że zostaniesz legendą. – I co teraz? – Teraz musisz ich nastraszyć też w przyszłym roku. Taka już twoja rola. Zamknęłam drzwi z uśmiechem. Może i nie obchodzę Halloween. Ale niech tylko spróbują jeszcze raz podejść moją wycieraczkę… Wtedy znów będę gotowa. Teresa, 78 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Gdy mój mąż mnie zostawił, myślałam, że moje życie się skończyło. To uczynny sąsiad ożywił we mnie ukryte pragnienia” „Wuj zabronił gościom weselnym wkładania do kopert pieniędzy. Miał ważny powód, żeby zniszczyć młodym ten dzień” „Przez pół wieku byłam wierna komuś, kto nigdy nie okazywał mi czułości. To w sanatorium zakochałam się jak nastolatka”
„Syn miał kobietę na boku, a ja milczałam jak grób przed synową. Serce mi pękało, gdy widziałam tę biedną naiwniaczkę”
„Mój syn Paweł – oczko w głowie – ożenił się z Magdą 10 lat temu. Byłam wtedy dumna. Piękna para, młodzi, zakochani po uszy, a potem przyszły na świat dzieci. Czułam, że to nagroda za wszystkie moje starania. Od jakiegoś czasu coś było nie tak. Paweł wracał późno i zbywał Magdę byle czym”.
Całe życie wierzyłam, że rodzina jest najważniejsza. Że nawet jeśli ludzie czasem się ranią, to zadaniem matki i teściowej jest pilnować, by więzi się nie rozpadły. Może brzmi to staroświecko, ale odkąd pamiętam, starałam się scalać nasze życie – organizować święta, obiady, urodziny wnuków. Chciałam, żeby wszyscy czuli, że mają dom, do którego zawsze mogą wrócić. Mój syn Paweł – oczko w głowie – ożenił się z Magdą dziesięć lat temu. Byłam wtedy dumna. Piękna para, młodzi, zakochani po uszy, a potem przyszły na świat dzieci. Patrzyłam na nich i myślałam, że to nagroda za wszystkie moje starania. Od jakiegoś czasu coś jednak zaczęło mnie uwierać. Paweł wracał później z pracy, a kiedy Magda pytała, co się dzieje, zbywał ją byle jakim tłumaczeniem. Telefon miał zawsze przy sobie, jakby bał się, że ktoś zajrzy. – Mamo, może jutro wpadniesz do nas na obiad? – zapytała mnie niedawno Magda, krojąc marchewkę w swojej kuchni. – Oczywiście, kochanie – odpowiedziałam z uśmiechem, choć serce ściskało mi się na myśl, że ona tak ufa mojemu synowi, a ja już wiem, że coś jest nie tak. – Paweł ostatnio taki zmęczony. Martwię się o niego – dodała, nieświadoma, że milczę nie tylko ze współczucia, ale i ze strachu. Bo prawdę znałam tylko ja. Mój syn miał kobietę na boku. I choć rozsądek podpowiadał, że powinnam natychmiast powiedzieć Magdzie, wciąż wierzyłam, że to tylko chwilowe. Że opamięta się i wróci do rodziny. Brunetka o figlarnym spojrzeniu Pamiętam tamten dzień bardzo dokładnie. Była sobota, pojechałam do galerii handlowej kupić prezenty dla wnuków. Miałam już w koszyku kilka drobiazgów, gdy nagle w korytarzu, między kawiarniami, zobaczyłam Pawła. Siedział przy stoliku z kobietą, której nie znałam. Uśmiechał się w sposób, którego dawno nie widziałam w jego domu. Patrzył na nią tak, jak kiedyś patrzył na Magdę. Zamarłam. Z oczu spadły mi okulary, musiałam je szybko podnieść, byle tylko nie wzbudzić jego czujności. Ale on i tak mnie zauważył. – Mamo?! – Paweł poderwał się od stolika, jakby właśnie przyłapano go na gorącym uczynku. – Paweł… – głos mi zadrżał. – A to kto? – To koleżanka z pracy – odpowiedział szybko, nerwowo. – Przysiedliśmy tylko na kawę, nic wielkiego. Kobieta, młoda brunetka o figlarnym spojrzeniu, wstała i podała mi rękę. – Laura. Miło mi poznać. Skinęłam głową, choć w środku cała kipiałam. Kiedy Laura odeszła na chwilę, nachyliłam się do syna. – Pawle, nie kłam mi w oczy. To nie wygląda jak kawa z koleżanką. – Mamo, proszę… – wyszeptał, spoglądając na mnie błagalnie. – To nie jest tak, jak myślisz. Milczałam. Czułam, jak serce wali mi w piersi, a w gardle rośnie gula. Nie chciałam awantury w galerii, nie chciałam, by ktoś na to patrzył. Tego wieczoru długo siedziałam sama w kuchni. Myśli kłębiły mi się w głowie. „Powiedz Magdzie” – podpowiadało sumienie. Ale zaraz pojawiał się drugi głos: „Nie możesz zniszczyć jej życia, może to tylko zauroczenie, może się szybko skończy…”. Więc postanowiłam milczeć. Milczenie wydawało się wtedy najprostszą drogą, a może byłoteż po prostu... tchórzliwą. Nogi się pode mną uginały Kilka tygodni po tamtym spotkaniu w galerii moje obawy tylko się pogłębiły. Paweł wracał coraz później, a kiedy już przychodził, często pachniał obcymi perfumami. Magda nie przestawała go bronić – mówiła, że ma dużo pracy, że pewnie firma przechodzi kryzys. Słuchałam jej, a serce ściskało mi się coraz mocniej. Pewnego popołudnia przyjechałam do nich z ciastem. Magda poprosiła mnie, żebym została z dziećmi, bo musiała skoczyć do apteki. Wtedy usłyszałam. Paweł rozmawiał przez telefon w swoim gabinecie, a drzwi były lekko uchylone. – Kochanie, jeszcze chwilę… tak, wiem, obiecałem, że powiem jej w przyszłym tygodniu… – jego głos był miękki, czuły, taki, jakiego Magda dawno nie słyszała w tym domu. – Spokojnie, wszystko załatwię. Wynajmę mieszkanie i się wyprowadzę. Poczułam, jak nogi uginają się pode mną. Wynajmie mieszkanie? Wyprowadzi się? A więc to już nie chwilowe zauroczenie, tylko decyzja. Następnego dnia Magda sama się przede mną otworzyła. Siedziałyśmy w kuchni przy herbacie. – Mamo, nie wiem, co się dzieje z Pawłem – powiedziała cicho, jakby wstydziła się własnych myśli. – On mnie unika. Ale przecież to niemożliwe, żeby… żeby miał kogoś innego, prawda? Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Patrzyłam na jej ufne oczy i wiedziałam, że moje milczenie już niczego nie chroni. „Jeśli teraz nie zareaguję, stracę ich wszystkich” – pomyślałam. Tamtej nocy przewracałam się w łóżku, nie mogąc zasnąć. W końcu zdecydowałam, że porozmawiam najpierw z Pawłem. Zmuszę go, żeby się opamiętał, zanim będzie za późno. Musiałam jakoś zareagować Czekałam na odpowiedni moment, aż w końcu zebrałam się na odwagę. Paweł przyjechał do mnie w niedzielę, niby na obiad. Siedzieliśmy przy stole, ale jedzenie zupełnie mnie nie interesowało. Patrzyłam, jak bawi się widelcem, unikając mojego wzroku. Wiedziałam, że muszę to powiedzieć. – Paweł – zaczęłam stanowczo. – Wiem o Laurze. Zamarł. Widelcem stuknął o talerz, a potem podniósł na mnie oczy pełne gniewu. – Mamo, nie teraz… – Właśnie teraz! – przerwałam mu ostro. – Podsłuchałam twoją rozmowę. Chcesz zostawić Magdę i dzieci? Zastanów się, co ty robisz! – To moje życie! – wybuchł. – Całe życie żyłem tak, jak inni chcieli. Teraz chcę być szczęśliwy! – A Magda? A twoje dzieci? – poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. – Myślisz tylko o sobie! – Mamo, nie rozumiesz. Z Laurą czuję się inaczej. Młodziej, swobodniej… – spuścił głos, jakby sam się wstydził swoich słów. – Z Magdą to już… wygasło. Wstałam gwałtownie od stołu. – Wygasło?! A rodzina to co? Zabawka, którą można odłożyć, gdy się znudzi?! On także poderwał się na nogi, teraz patrzył na mnie z chłodem. – Zawsze musisz się wtrącać. To nie twoja sprawa. – To moja sprawa! – krzyknęłam. – Bo jeśli ty nie powiesz Magdzie prawdy, zrobię to sama. Zapadła cisza. Paweł pobladł, zacisnął szczęki. – Zawsze wiedziałem, że to się tak skończy – rzucił przez zęby. – Ty nigdy nie potrafiłaś odpuścić. Odwrócił się i wyszedł, zostawiając mnie z bijącym sercem i poczuciem, że właśnie przekroczyłam granicę, zza której nie będzie powrotu. Prawda wcale nie wyzwala Nie musiałam długo czekać. Dwa dni później zadzwoniła do mnie Magda. Jej głos był drżący, jakby ktoś właśnie wyrwał jej serce. – Heleno… – wyszeptała. – Paweł powiedział mi, że ma inną. Stałam w milczeniu, ściskając słuchawkę tak mocno, że aż pobielały mi palce. – I wiesz co jeszcze? – głos Magdy nagle stał się twardszy. – Powiedział, że to wszystko przez ciebie. Że mnie oszukałaś, że wiedziałaś od dawna i zamiast mi powiedzieć, narobiłaś bałaganu. – Magda, ja… ja chciałam cię chronić… – zaczęłam chaotycznie tłumaczyć. – Chronić?! – przerwała mi gwałtownie. – Jak można chronić, kłamiąc w żywe oczy? Całymi tygodniami siedziałaś u mnie w kuchni, piłaś ze mną herbatę, a wiedziałaś, że moje małżeństwo się rozpada! Łzy cisnęły mi się do oczu. – Myślałam, że Paweł się opamięta. Nie chciałam niszczyć wam życia. – A teraz co? – jej głos załamał się w płacz. – Teraz życie jest zniszczone i przez niego, i przez ciebie! Słyszałam, jak odkłada telefon. Potem długo siedziałam w fotelu, wpatrując się w pustkę. Wieczorem zadzwonił sam Paweł. Jego ton był zimny, oskarżycielski. – Jesteś zadowolona? Zniszczyłaś wszystko. Mogłem sam to rozwiązać, ale musiałaś się wtrącić. Teraz Magda ma cię za zdrajczynię. – Paweł… – wyszeptałam. – To ty zdradziłeś, nie ja. Ale on już się rozłączył. Tamtego dnia zrozumiałam, że prawda wcale nie wyzwala. Czasem jest jak nóż, który rozcina nie tylko kłamstwo, ale i wszystkie więzi. Żałuję, że nie milczałam do końca Niedługo później Paweł wyprowadził się z domu. Spakował kilka walizek i odszedł bez pożegnania, jakby chciał wyciąć dotychczasowe życie z pamięci jednym ruchem. Magda nie zatrzymywała go – jej oczy były suche, puste, jakby już nie miała siły płakać. Zadzwoniłam do syna, błagając, żeby przyszedł porozmawiać. Spotkaliśmy się w moim mieszkaniu. – Wychowałam cię i uczyłam, że rodzina jest najważniejsza… – zaczęłam z drżeniem w głosie. – Jak mogłeś zostawić dzieci? – Mamo, nie zaczynaj – odparł chłodno. – Zawsze widzisz tylko swoją wersję. Chciałem być szczęśliwy, a ty mnie zmusiłaś do wyznania wszystkiego. Teraz nie mam ani rodziny, ani spokoju. – Ale masz Laurę – rzuciłam z goryczą. Zacisnął usta i nie odpowiedział. Kilka dni później poszłam do Magdy. Stała w drzwiach, z twarzą spuchniętą od płaczu. – Musisz wiedzieć, że nigdy nie chciałam cię zranić – wyszeptałam. – Myślałam, że uratuję waszą rodzinę. – Uratujesz? – jej głos pękł od gniewu. – Ty tylko przyspieszyłaś katastrofę. Przez twoje milczenie i przez twoją późniejszą ingerencję czuję się zdradzona podwójnie – przez męża i przez ciebie. – Kocham cię jak córkę… – powiedziałam drżącym głosem. – Ale nie jesteś moją matką – odparła twardo i zamknęła mi drzwi przed nosem. Wróciłam do domu i suiadłam w fotelu w pustym salonie. Czy gdybym milczała do końca, ich małżeństwo miałoby jeszcze szansę? Czy może rozpadłoby się tak czy inaczej? Te pytania nie dawały mi spokoju. Zostałam zupełnie sama Czas mijał, a ja coraz bardziej czułam, że zostałam sama. Paweł żył już innym życiem – słyszałam od znajomych, że wynajął mieszkanie z tą Laurą. Nie dzwonił prawie wcale, a jeśli już, to z wyrzutami. Magda nie chciała mieć ze mną kontaktu. Wnuki widywałam głównie a zdjęciach w internecie, gdy ktoś z dalszej rodziny je udostępnił. Siedziałam wieczorami przy stole, na którym kiedyś stawiałam rosół dla całej rodziny. Teraz była tam tylko zimna herbata i cisza, która bolała bardziej niż jakiekolwiek słowa. Próbowałam zrozumieć, gdzie popełniłam błąd. Czy wtedy, gdy zamilkłam, licząc, że syn się opamięta? Czy wtedy, gdy odważyłam się z nim skonfrontować? A może błąd tkwił we mnie od zawsze – w tym, że wierzyłam, że mogę spajać cudze życie, jakbym była w stanie lepić losy innych na swoją modłę. Chciałam uratować rodzinę, a zniszczyłam to, co było dla mnie najcenniejsze. Nie mam już miejsca ani przy stole Magdy, ani w sercu Pawła. Dziś wiem jedno – czasem największym grzechem matki jest przekonanie, że wie lepiej od własnych dzieci, co jest dla nich dobre. Moja „mądrość” sprawiła, że zostałam sama, bez wnuków, bez synowej, z synem, który patrzy na mnie chłodnym, obcym wzrokiem. „Sekret, który miał ocalić rodzinę” okazał się gwoździem do jej trumny. A ja zostałam z nim sama – jak z ciężarem, którego nigdy już nie udźwignę. Helena, 62 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Gdy po godzinach sprzątałam cudze domy, trafiłam na byłego szefa. Ten stary grzyb nie pamiętał, co mi kiedyś zrobił” „Pożyczyłem ślicznej koleżance kasę, bo liczyłem, że słodko mi się odwdzięczy. Dostałem jedynie gorzkie rozczarowanie”
„Wydałam ponad 8 tysięcy na zakupy w dyskoncie. Gdy mąż odkrył moje paragony hańby, bałam się, że stracę więcej niż kasę”
„Na początku zakupy były tylko sposobem, żeby odetchnąć. Wyrwać na chwilę. Mieć chwilę przyjemności. Takie zwykłe drobiazgi. Kiedyś wchodziłam do sklepu z listą i wyliczonym budżetem, teraz potrafiłam wrócić z czymś, na co miałam po prostu ochotę, albo mi się spodobało. I tak codziennie”.
Gdyby ktoś mnie zapytał, czy mam problem z pieniędzmi, jeszcze dwa miesiące temu roześmiałabym się w głos. Nie dlatego, że jestem majętna – o nie, do bogaczy nam daleko. Ale przecież pilnuję wydatków, mamy stałe wpływy, wszystko jest pod kontrolą. A przynajmniej... tak sobie wmawiałam. Mam dwójkę dzieci, męża – Tomka, który pracuje jako księgowy – i całkiem nieźle płatną pracę zdalną jako graficzka. Pracuję z domu, co dla niektórych brzmi jak bajka, ale w rzeczywistości... bywa bardzo samotne. Szczególnie, kiedy dzieci są w szkole, a mąż w biurze. Cisza w mieszkaniu potrafi dzwonić w uszach. Na początku te zakupy były tylko sposobem, żeby odetchnąć. Wyrwać na chwilę. „Po bułki”, „po jogurt”, „po świeże kwiaty”. Takie zwykłe drobiazgi. Kiedyś wchodziłam do sklepu z listą i wyliczonym budżetem, dziś potrafię wrócić z winem, serkiem pleśniowym i świecą zapachową, bo „na to miałam ochotę”. I tak codziennie. – Karolka, ja cię uwielbiam, serio – śmiała się przez telefon Magda, moja przyjaciółka. – Masz styl, masz wyczucie. Ty się znasz na tych wszystkich detalach. Te świeczki, talerzyki... Ty wiesz, co robić, żeby życie było piękne. – Tylko, żeby Tomek się nie wkurzył – westchnęłam. – Bo coś ostatnio często zagląda do historii z konta. – Oj, daj spokój. Życie jest jedno. Lepiej teraz żyć, niż czekać na emeryturę, nie? – rzuciła lekko. Zachichotałam, ale w środku zrobiło mi się jakoś nieswojo. Bo prawda była taka, że ja już nie patrzyłam na paragony. Schowałam je do szuflady pod notesami. Żeby nie musieć ich liczyć. Żeby nie musieć się mierzyć z tym, co wiem, że i tak jest prawdą. Kupowałam codziennie. Niby nic wielkiego. Ale dzień po dniu, kwota po kwocie... I nagle przyszedł ten wieczór. Tomek siedział przy laptopie, z marsową miną, wpatrzony w tabelkę. – Karola, mogę cię o coś zapytać? A ja zamarłam, bo już wiedziałam, o co. 1800 zł więcej niż zwykle Zamarłam w kuchni z kubkiem herbaty w dłoniach. Słyszałam, jak stukają mu palce o klawiaturę, jak co jakiś czas wzdychał z lekką irytacją. W głowie natychmiast odpalił mi się alarm. – Jasne – odpowiedziałam najspokojniej, jak potrafiłam, siadając przy stole. – Robiłaś ostatnio jakieś większe zakupy? – spytał, patrząc w ekran. – Bo coś mi się tu nie zgadza z budżetem. Spadło nam saldo na koncie oszczędnościowym. Uśmiechnęłam się niepewnie, zerkając na niego ukradkiem. – Nie… Znaczy, nie wiem. Może coś się samo przelało? Może karta zaciągnęła rezerwę albo coś? Zamilkł. Po chwili obrócił się w moją stronę, z lekko uniesioną brwią. – Karola, serio? Wzruszyłam ramionami, wlepiając wzrok w swój kubek. – Nie wiem, Tomek. Może coś przegapiłam. – Karolina – powiedział spokojnie, ale tym swoim tonem, który brzmiał gorzej niż krzyk – wydajemy o jakieś 1800 zł więcej niż zwykle. Co miesiąc. Od trzech miesięcy. Zacisnęłam dłonie na herbacie. Już nie parzyła. Ja parzyłam. Od środka. – To chyba nie aż tak dużo, prawda? – wymamrotałam. – Przecież wszystko kosztuje więcej. Życie zdrożało... Tomek spojrzał na mnie. Potem pokręcił głową i znów odwrócił się do laptopa. – Dobra. Może ja coś źle wpisałem. Nie dopytywał. Nie naciskał. I właśnie to mnie przeraziło najbardziej. Bo zrozumiałam, że on już podejrzewa. Tylko jeszcze może nie chce wiedzieć na pewno. Zakręciło mi się w głowie Zaczęło się od tego, że szukałam notatnika. Tego, w którym zapisuję rzeczy do pracy – zlecenia, korekty, godziny spotkań z klientami. Zajrzałam do szuflady pod blatem w kuchni. I wtedy zobaczyłam. Stosik. Paragony, wszystkie upchnięte na szybko, niektóre pogięte, inne jeszcze z folią z wina czy papierkiem po batoniku. Kiedyś trzymałam je w segregatorze, dokładnie opisane: „zakupy spożywcze”, „prezenty”, „dla dzieci”. A teraz? Zamknęłam szufladę, ale po kilku sekundach znów ją otworzyłam. Wyciągnęłam wszystkie i usiadłam przy stole. No dobra, Karola. Czas się zmierzyć z prawdą. Zaparzyłam kawę. Wyciągnęłam notes, długopis, kalkulator. Początkowo nawet się uśmiechałam. Próbowałam to potraktować jak grę – policzmy, ile naprawdę wydałam w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Ile może kosztować codzienna kawa, świeczka i trochę dobrego sera? Po godzinie przestałam się uśmiechać. Po dwóch – już nie kalkulowałam, tylko gapiłam się w liczby, które sumowały się na końcu do 8 236 zł. Osiem tysięcy, matko, na... co? Patrzyłam na kartkę z zapiskami. – To chyba niemożliwe – powiedziałam na głos. – Przecież to były tylko owoce, wino, świeczki, zabawki dla dzieci… Nie mogłam tyle wydać. Ale mogłam. I zrobiłam to. Zakręciło mi się w głowie. Oparłam czoło o stół. Coś we mnie pękło. Nie chodziło o pieniądze. Tylko o to, że straciłam kontrolę. Że coś we mnie musiało się zepsuć, skoro jedyne, co mnie pocieszało, to karton nowej porcelany albo słoik konfitur z lawendą za 35 zł. I nie miałam odwagi powiedzieć tego Tomkowi. Jeszcze nie. Płakałam przez czterdzieści minut Nie planowałam podsłuchiwać. Przysięgam. Po prostu wróciłam wcześniej z zakupów – ironiczne, prawda? Tym razem naprawdę miałam zamiar kupić tylko chleb i mleko. A może chciałam się tylko przekonać, czy potrafię wejść do sklepu i nie wydać więcej niż dziesięć złotych. Weszłam do mieszkania cicho, bo nie spodziewałam się, że ktoś będzie. Ale Tomek już był – siedział przy stole z telefonem przy uchu. Przystanęłam w korytarzu, za ścianą. I usłyszałam jego głos. – Nie wiem, stary. Ona… ona się zmieniła. Nie mówię tylko o kasie. Jasne, to też. Ale wiesz co? Jakby każdy dzień musiała sobie kupić. Jakby próbowała zapłacić za jakiś sens. A ja nie wiem, co z tym zrobić. Zamknęłam oczy. Czułam, jak zaczyna mi drżeć dłoń z reklamówką. – Nie, jeszcze z nią nie gadałem wprost. Boję się, że się rozpadnie. Albo, że ja się rozsypię. Czuję się, jakbym mieszkał z kimś obcym. Patrzę na nią i... nie wiem, kim jest. Zrobiłam krok w tył, a wtedy siatka z mlekiem uderzyła o framugę. Głośno. Tomek się poderwał. – Muszę kończyć – powiedział szybko i rozłączył. Stałam w progu kuchni, blada, z plastikową torbą w dłoni. – Długo już tu jesteś? – zapytał ostrożnie. – Wystarczająco – odpowiedziałam. Nie dodałam nic więcej. Bo nie wiedziałam, co. Bo jak miałam mu powiedzieć, że słyszałam wszystko i że… ma rację? Weszłam do łazienki, zamknęłam się od środka i płakałam przez czterdzieści minut. Bez dźwięku. Tak, żeby dzieci nie słyszały. Tak, jak robiłam to już nieraz. Nie chciałam go stracić Wszystko się we mnie kotłowało. Siedziałam z tymi emocjami dwa dni. Nocą przewracałam się z boku na bok, słuchając oddechu Tomka. Spał spokojnie, jakby nic się nie działo. Albo udawał. Tak jak ja. W końcu nie wytrzymałam. W niedzielę wieczorem, kiedy dzieci już spały, weszłam do salonu i bez słowa wyłączyłam telewizor. Tomek spojrzał na mnie zaskoczony. – Musimy pogadać – powiedziałam. – Okej – odłożył pilot i usiadł prosto. Usiadłam naprzeciwko, na brzegu fotela. Ręce mi się pociły. – To ja. To ja rozwalam nam budżet – zaczęłam. – To nie karta, nie opłaty, nie „coś się przelało”. Ja. Robię dodatkowe, nieplanowane zakupy. Codziennie. Wydaję na zachcianki. Spojrzał na mnie uważnie, ale milczał. Więc mówiłam dalej. Coraz szybciej. – Myślałam, że to nic takiego. Że przecież to tylko świeże pieczywo, kawa, coś słodkiego, jakieś bzdury. Ale przeliczyłam wszystko. Wydałam ponad osiem tysięcy złotych w dwa miesiące. Nie na potrzeby. Na… ucieczki. Każde wyjście do sklepu to była ulga. Jakby na chwilę wszystko wracało do normy. Zamilkłam. Czekałam. Myślałam, że wybuchnie. – Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? – zapytał w końcu cicho. – Przecież jesteśmy razem. Jesteśmy zespołem. – Bo się bałam – wyszeptałam. – Wstydziłam się, że straciłam kontrolę nad czymś tak... banalnym. Że jestem żałosna. – Nie jesteś – odpowiedział stanowczo. – Ale... zraniłaś mnie, bo ukrywałaś to przede mną. Zawahał się, po czym dodał: – I zraniłaś nas jako rodzinę. Michała. Zosię. Daliśmy sobie kredyt zaufania i ty go... wypłaciłaś. Do dna. Zacisnęłam powieki. Bolało. Ale zasłużenie. – Nie chcę cię stracić – wyszeptałam. – Ja nie wiem, czy chcę cię mieć w tej wersji – odparł. – Ale chcę wiedzieć, czy jeszcze potrafimy być razem. Naprawdę razem. Zaczęłam od małych rzeczy Nie zapisałam się do terapeuty. Nie dlatego, że nie potrzebowałam pomocy. Po prostu… nie byłam jeszcze gotowa. Nie na to. Najpierw musiałam stanąć przed sobą. Naga, bez wymówek. Zaczęłam od małych rzeczy. Pierwszego dnia wyszłam do sklepu tylko po mleko i wróciłam naprawdę tylko z mlekiem. Dla innych – nic wielkiego. Dla mnie – Mount Everest. Kiedy wróciłam, Tomek spojrzał na torbę, potem na mnie. Nic nie powiedział. Ale zauważył. Następnego dnia zrobiłam spis wszystkich rzeczy z szuflady „wstydu”. Tak ją nazwałam – tę pod kuchennym blatem, gdzie wciąż leżały dziesiątki paragonów. Wzięłam zeszyt, rozpisałam wszystko: co, kiedy, ile. Bolało. Ale była to jakaś forma pokuty. Wieczorami siedziałam przy stole, przeglądając rachunki, a Tomek w salonie udawał, że ogląda serial. Nie zagadywał. Ale był. W czwartek powiedziałam mu: – Zrobiłam budżet na październik. Z limitem. I się go będę trzymać. Spojrzał na mnie długo. – Chcesz, żebym go sprawdzał? – Nie – pokręciłam głową. – Chcę, żebyś uwierzył, że sama dam radę. Nie odpowiedział od razu. Ale kiwnął głową. I wtedy poczułam, jakby ktoś rozpiął mi klatkę na piersi. Wieczorem położył się obok mnie. Nie powiedział: „kocham cię”, ani „już jest dobrze”. Ale nie spał na kanapie. Dzieliło nas milczenie, ale było ciepłe. Nie takie, które zabija. Raczej takie, które leczy. Wiedziałam, że jeszcze nie wygrałam. Ale pierwszy raz od dawna nie próbowałam kupić sobie ulgi. Karolina, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Gdy po godzinach sprzątałam cudze domy, trafiłam na byłego szefa. Ten stary grzyb nie pamiętał, co mi kiedyś zrobił” „Pożyczyłem ślicznej koleżance kasę, bo liczyłem, że słodko mi się odwdzięczy. Dostałem jedynie gorzkie rozczarowanie”
„Dom po dziadku to miała być moja część spadku. Po odczytaniu testamentu teściowa wykonała 1 ruch i pokrzyżowała mi plany”
„Prychnęłam pod nosem i odwróciłam wzrok. Zaciskałam palce na swojej torebce, bo znałam ten ton. Ten udawany spokój, podszyty wyrachowaniem. Teściowa była mistrzynią teatralnych wejść”.
Wiedziałam, że to będzie formalność. Już przeliczałam metry, remonty, może nawet kredyt pod zastaw, jakby się uprzeć. Dom po dziadku miał być mój. Od zawsze o tym wiedziałam – wszyscy o tym wiedzieli. Tyle lat się nim opiekowałam, odwiedzałam go, robiłam zakupy, odśnieżałam podjazd. Nawet sąsiadka mówiła: – Pani Justynko, jak pan Stefan umrze, to przecież pani tu zostanie, co? A ja się tylko uśmiechałam i mówiłam, że jeszcze długo z nami pożyje. No i pożył – do dziewięćdziesiątki. W kancelarii czekała ze mną cała rodzina męża, bo przecież dziadek Stefan był też jego dziadkiem. No, technicznie rzecz biorąc – przybranym. Jakimś cudem z całej tej zgrai tylko ja jedna byłam u dziadka co weekend. I tylko ja znałam jego ulubione ciastka – te z różą. Czułam, jak ciśnienie mi rośnie – Co ty tu w ogóle robisz? – spytałam, gdy tylko teściowa weszła do kancelarii, stukając obcasami, jakby szła na pokaz mody, a nie na odczyt testamentu. – A co, nie wolno? – odpowiedziała z uśmiechem, poprawiając sobie kołnierz płaszcza, który wyglądał na nowy i zdecydowanie za drogi jak na jej emeryturę. – Przecież mówiłaś, że dziadek to „uparty staruch” i nie będziesz tracić czasu na wizyty u niego. – Każdy ma prawo zmienić zdanie – powiedziała słodko. – A to, że się czasem pokłóciliśmy, nie znaczy, że nie zasługuję na pożegnanie. Prychnęłam pod nosem i odwróciłam wzrok. Zaciskałam palce na swojej torebce, bo znałam ten ton. Ten udawany spokój, podszyty wyrachowaniem. Teściowa była mistrzynią teatralnych wejść. – Nawet nie byłaś na pogrzebie – mruknęłam cicho. – Nie mogłam, miałam zapalenie oskrzeli. Chcesz zaświadczenie lekarskie? – rzuciła kąśliwie i uśmiechnęła się do notariusza. Notariusz tylko skinął głową, nie wnikając. Reszta rodziny milczała. Czułam, jak ciśnienie mi rośnie. – Po co tu przyszłaś, serio? – nie wytrzymałam. – Może po prostu chciałam się przekonać, co zostawił po sobie. A może… miałam z nim lepszy kontakt, niż ci się wydaje? Zamilkłam. Ta ostatnia uwaga zabrzmiała… dziwnie. Zmarszczyłam brwi – Więc tak – zaczął notariusz, zerkając przez okulary. – Pan Stefan spisał testament pół roku temu, w obecności dwóch świadków. I oświadczył, że nieruchomość przy ulicy Wrzosowej, przekazuje… Zawiesił głos, jakby był w teatrze. A ja wiedziałam. Czułam to. – …swojej wnuczce Justynie N. Zapanowała cisza. Tak głęboka, że nawet zegar przestał tykać. Serio. Patrzyłam na wszystkich dookoła – mąż otworzył usta, ale nic nie powiedział, jego brat tylko popatrzył w podłogę. A teściowa… – No proszę – rzuciła, klaszcząc w dłonie. – Jak miło! Gratulacje. Wiedziałam, że dziadek cię lubił, ale nie sądziłam, że aż tak. – Dziękuję – powiedziałam ostrożnie, bo jej ton zbyt przypominał sarkazm owinięty w lukier. – A powiedz mi… – zaczęła, zerkając na notariusza, potem na mnie – masz już notarialny odpis? Bo widzisz, ja dzisiaj rano spotkałam pana Henryka, tego sąsiada z naprzeciwka. I opowiadał takie ciekawe rzeczy... Zmarszczyłam brwi. – Na przykład? – Że dach przecieka. Że wilgoć w piwnicy. Że rury stare, do wymiany. No i że podobno ktoś ostatnio próbował się tam włamać. – Skąd on to wie? Nie odpowiedziała na mnie pytanie, tylko mówiła dalej: – I wiesz, Justynko… Ja bym tam sama nie spała. Za dużo włóczęgów i złodziei się tam teraz kręci. No ale, jak ci pasuje… Jej głos był przesłodzony, ale pod nim czułam jedno: robiła zamieszanie. Jak zwykle. Siejąc niepokój, zanim jeszcze zdążyłam nacieszyć się wygraną. Spojrzałam na nią jak na ufoludka – Zresztą, nawet nie wiem, czy w ogóle możesz tam mieszkać – rzuciła teściowa, machając ręką, jakby to była jakaś szopa, a nie mój dom. – Dlaczego nie? – uniosłam brwi, czując, jak napięcie we mnie narasta. – Bo, kochanie, tam przecież nikt nie mieszkał od miesięcy. Trzeba zgłosić odbiór techniczny, zgody, jakieś papiery. Wiesz, jak to jest. Biurokracja – uśmiechnęła się słodko. – Zajmę się tym – odpowiedziałam krótko. – To nie twoja sprawa. – Ależ oczywiście – rozłożyła ręce teatralnie. – Tylko... tak sobie pomyślałam, że może, zanim się wprowadzisz, to trzeba by to porządnie posprzątać. Tak generalnie. Tam przecież jest jeszcze część rzeczy po dziadku. Stare meble, papiery, no i... moje... – Twoje? – spojrzałam na nią jak na ufoludka. – No tak, przecież przez kilka lat trzymałam tam swoje rzeczy – powiedziała, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. – Kartony z albumami, moje porcelanowe filiżanki, te, co mi mama dała. I jeszcze kilka szpargałów w szafie. – A gdzie dokładnie? – W dużym pokoju, w tej kredensie przy oknie. I w pawlaczu. I może jeszcze coś w piwnicy... Z każdym jej słowem czułam, że grunt się pode mną osuwa. – To zabierz je jak najszybciej. Jutro najlepiej – powiedziałam ostro. – Ach, jutro? Kochana, ja jutro mam manicure i masaż. Może pojutrze? Albo w przyszłym tygodniu? – mrugnęła okiem. – Przecież to już nie ucieknie, prawda? I już wiedziałam. Ona nie odda tego domu łatwo. Będzie mieszać. Na swój sposób. Byłam wściekła Kiedy dwa dni później pojechałam do domu dziadka, już od bramy wiedziałam, że coś jest nie tak. Na furtce wisiała biała kartka z napisem: „Uwaga! Trwa dezynsekcja. Prosimy nie wchodzić”. Pod spodem podpisany numer telefonu. Zgadnijcie, czyj. Wybrałam numer z kartki. Oczywiście odebrała ona. – Właśnie miałam cię poinformować! – zaświergotała. – Zleciłam oprysk. Pan Henryk wspominał o jakichś szkodnikach, a nie chciałam, żeby ci się tam coś zalęgło. – Jak to zleciłaś?! – zdenerwowałam się. – To nie jest twój dom! – Moje rzeczy jeszcze tam są, prawda? Muszę przecież zadbać o ich bezpieczeństwo. Zresztą, bądźmy rozsądne – nie chciałabyś przecież znaleźć kiedyś myszy w pościeli, co? – Ile to potrwa? – Oj, pani z firmy mówiła, że najlepiej poczekać tydzień. No, chyba że chcesz się tam wprowadzić razem z opryskiem. Twój wybór, oczywiście. Rozłączyłam się, nie mówiąc już nic. Stałam na chodniku i gapiłam się na tę nieszczęsną kartkę. Wracając do samochodu, zadzwoniłam do męża. – Twoja mama właśnie „zamknęła” mi dom. Bo, cytuję, „oprysk na karaluchy”. – Serio? – westchnął. – Może miała dobre intencje… – Jasne. I pewnie przez przypadek zamówiła firmę akurat na tydzień, kiedy miałam przenieść rzeczy. To przypadek? – Pogadam z nią. – Nie. Ja to załatwię. Sama. A w środku już się gotowałam. Wiedziałam, że to dopiero początek. Trzęsłam się ze złości W poniedziałek rano pojechałam tam ponownie. Kartka z furtki zniknęła. Słońce świeciło, ptaki śpiewały, a ja – uzbrojona w mop, środki czystości i nową energię – postanowiłam nie dać się zwariować. Otworzyłam drzwi kluczem i weszłam do środka. W salonie pachniało lawendą. I jeszcze czymś... ciastem? – Oho, już jesteś! – usłyszałam z kuchni znajomy głos. Stanęłam w progu jak wryta. Moja teściowa stała przy kuchence i mieszała coś w garnku. Miała na sobie fartuszek. Mój fartuszek. Ten, który zostawiłam tu w zeszłym roku. – Co ty tu robisz?! – zapytałam, zbita z tropu. – Przyszłam ogarnąć swoje rzeczy. I pomyślałam, że skoro już jestem, to zrobię rosół. Dziadek zawsze mówił, że ten dom pachnie najlepiej, gdy coś się gotuje – uśmiechnęła się. – Masz własną kuchnię, wiesz? – Wiem, ale mam teraz remont... łazienki. Kurz jest wszędzie. Poza tym, po co się tak złościć? Zamiast wojować, może usiądziemy i zjemy razem zupę? – To nie jest piknik rodzinny. Przyszłam tu posprzątać i zacząć ogarniać dom. To mój dom. – Och, kochanie... Wiem, że czujesz się teraz właścicielką, ale może, zanim przestawisz wszystko po swojemu, dasz mi jeszcze kilka dni? Tyle wspomnień… ten kredens… ta lampa… – Nie. Masz czas do końca tygodnia – powiedziałam twardo. – Potem zmieniam zamki. – Jak sobie życzysz – westchnęła. – Naprawdę nie musimy się kłócić. Przecież jesteśmy rodziną… Uśmiechnęła się z takim spokojem, że aż mną zatrzęsło. Bo dobrze wiedziałam, co się za tym uśmiechem kryje. Pokręciłam głową z niedowierzaniem Tydzień później, w piątek o siedemnastej, zajechałam pod dom. Pogoda była piękna. Gdy otworzyłam drzwi… nie było teściowej. Ani jej rzeczy. Ani garnków, ani mebli, ani kartonów, ani porcelany po prababce. Wszystko zniknęło. Zostawiła tylko jedną rzecz: karteczkę przyklejoną do lodówki. „Justynko, nie chciałam robić ci przykrości. Wiem, że ten dom to dla ciebie coś więcej. Życzę, żeby był szczęśliwy. Jak będziesz kiedyś gotowa – zapraszam na herbatę. Mama”. Pokręciłam głową z niedowierzaniem i usiadłam przy stole. Nie wiedziałam, co bardziej mnie zdziwiło – jej nagłe wycofanie się z rozgrywki czy ten list rodem z ckliwego serialu. Wtedy zadzwonił telefon. Mąż. – I co? Poszła? – Tak. I ogołociła cały dom. – Przynajmniej już nie będzie ci przeszkadzać. Możesz zacząć wszystko po swojemu. – Mhm – mruknęłam. – To... może wpadnę jutro? Przywiozę ci ten regał z garażu. – Wpadnij. I weź kawę. Rozłączyłam się i spojrzałam na puste ściany. Były moje. W końcu. Bez dramatów, bez karteczek, bez uśmiechów pełnych jadu. Nie miałam złudzeń. Teściowa jeszcze nie raz mnie czymś zaskoczy. Dziś, choć raz, byłam o krok przed nią. I to wystarczyło. Justyna, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Oddałam oszczędności życia kochankowi. Obiecywał mi lukratywny biznes, a zostawił mnie z długami i połamanym sercem” „To ja płacę za randki i romantyczne kolacje, bo ukochany umywa rączki. Już ja mu wystawię paragon za tę zniewagę” „Spadek po dziadku miał być błogosławieństwem, a okazał się piekłem. Dostałem dom z nieproszoną lokatorką”
„Z mężem dzieliliśmy się obowiązkami: ja zmywałam, a on brudził. Miał 2 lewe ręce do sprzątania i do małżeństwa”
„Humor jest moją tarczą, jedynym sposobem, by radzić sobie z poczuciem, że coś w naszej relacji nie działa tak, jak powinno. Bywa, że czuję się zmęczona i zastanawiam się, czy to naprawdę jest normą dla każdego małżeństwa. Czasem myślę, że powinnam coś zmienić, ale zaraz potem rezygnuję z działania, uznając, że i tak nie ma to większego sensu”.
Życie po ślubie z Szymonem to dla mnie ciągła gra w podział obowiązków – ja zmywam, on brudzi. To oczywiście nasz ulubiony żart, który rzucam przy każdej okazji, wywołując śmiech w towarzystwie. Z boku wydaje się to błahe i zabawne, lecz dla mnie bywa przytłaczające. Żyję w takim trybie już od dłuższego czasu, z uśmiechem na twarzy i żartami na ustach, ukrywając pod tym narastającą frustrację. Humor jest moją tarczą, jedynym sposobem, by radzić sobie z poczuciem, że coś w naszej relacji nie działa tak, jak powinno. Bywa, że czuję się zmęczona i zastanawiam się, czy to naprawdę jest normą dla każdego małżeństwa. Czasem myślę, że powinnam coś zmienić, ale zaraz potem rezygnuję z działania, uznając, że i tak nie ma to większego sensu. Coraz bardziej mi to przeszkadzało Podczas sobotniego popołudnia, które spędzałam z moją przyjaciółką Anną w małej kawiarni, rozmowa zeszła na temat podziału obowiązków. Między jednym a drugim łykiem kawy rzuciłam nasz standardowy żart. – Słuchaj, my z Szymonem mamy idealny podział obowiązków – powiedziałam z uśmiechem. – On brudzi, a ja zmywam. Anna spojrzała na mnie z nieco poważniejszym wyrazem twarzy niż zwykle. – A tobie to nie przeszkadza? – zapytała, a jej pytanie jakby zawisło w powietrzu. Zaskoczyło mnie to. Szczerze mówiąc, nigdy wcześniej nie przyszło mi do głowy, żeby zastanowić się, jak to wygląda z zewnątrz. Przecież to zawsze był taki żart, prawda? – No wiesz, Szymonowi chyba to odpowiada – odparłam niepewnie, unikając jej wzroku. Ale jej pytanie nie dawało mi spokoju. Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego nigdy nie rozmawialiśmy na poważnie o podziale obowiązków. Czy to naprawdę tylko żart, czy może kryje się za tym coś więcej? Przecież powinno nam obu zależeć, by żyć w harmonii, żeby było sprawiedliwie. Ale w głębi serca wiedziałam, że od dawna tak nie było. Kiedy wracałam do domu, pytania Ani krążyły mi po głowie. Czy nasza relacja rzeczywiście powinna tak wyglądać? Z każdym krokiem czułam, że frustracja, którą przez lata tłumiłam, zaczyna wypływać na powierzchnię. Może nadszedł czas, by coś zmienić. Być może nasz związek potrzebował czegoś więcej niż tylko humoru, by przetrwać. Buzowała we mnie złość Po kilku dniach krążenia wokół tematu, zdecydowałam się porozmawiać z Szymonem. Wybrałam wieczór, kiedy oboje mieliśmy chwilę wytchnienia od codziennych obowiązków. Siedzieliśmy na kanapie, ja z kubkiem herbaty, on z pilotem od telewizora w ręku. – Szymon, mam sprawę – zaczęłam niepewnie, starając się przykuć jego uwagę. – Jasne, co się stało? – zapytał, odkładając pilot. – Myślałam o naszym żarcie o podziale obowiązków. Wiesz, że to mnie czasem męczy? Szymon spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem, jakby nie do końca zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji. – Ale przecież zawsze jakoś to działało, prawda? – odpowiedział beztrosko. Czułam, jak narasta we mnie złość. Jak to „zawsze jakoś to działało”? Przecież to nie jest odpowiedź na moje pytania i wątpliwości. Próbowałam uspokoić narastającą frustrację, ale z każdym jego słowem było to coraz trudniejsze. – Może i działało, ale ja jestem zmęczona. Chciałabym, żebyśmy jakoś inaczej podzielili te obowiązki – wyznałam, starając się, żeby moje słowa zabrzmiały rzeczowo. – Kochanie, przecież nie zawsze da się wszystko idealnie podzielić – Szymon wzruszył ramionami. – Nie przesadzaj, przecież jest w porządku. To jego „nie przesadzaj” było niczym sól na świeżą ranę. Rozmowa stawała się coraz bardziej napięta. Próbowałam wytłumaczyć mu, jak się czuję, ale on jakby nie chciał tego zrozumieć. Jego lekkość i obojętność wobec moich uczuć sprawiały, że złość we mnie buzowała. Miałam nadzieję, że ta rozmowa przyniesie ulgę, a zamiast tego czułam się bardziej przytłoczona niż kiedykolwiek. To było jak kubeł zimnej wody Kilka dni po naszej rozmowie, wciąż zaniepokojona brakiem postępów, przypadkiem podsłuchałam rozmowę Szymona z jego kolegą, Piotrem. Byli w kuchni, a ja właśnie wróciłam wcześniej z pracy. Usłyszałam, jak Piotr pyta: – Jak tam z Julią, wszystko dobrze? – Jasne, stary, ona po prostu lubi zmywać. A ja lubię odpoczywać. Przecież nic złego nie robię – odpowiedział Szymon, śmiejąc się lekko. Te słowa trafiły mnie jak piorun. Nie mogłam uwierzyć, że naprawdę tak myśli. Wydawało mi się, że rozumie moją frustrację, a tymczasem w jego oczach to wszystko było zwyczajnym wygodnictwem. Nie byłam w stanie tego zignorować. To było jak kubeł zimnej wody, który obudził mnie z letargu. Wieczorem, gdy zostaliśmy sami, zdecydowałam się na poważną rozmowę. Nie mogłam dłużej tłumić w sobie tego, co czułam. – Szymon, słyszałam, jak mówiłeś do Piotra, że ja „po prostu lubię zmywać”. Naprawdę tak myślisz? – zapytałam, starając się opanować drżący głos. Szymon spojrzał na mnie zaskoczony, a potem westchnął, jakby nagle zmęczyło go całe to zamieszanie. – Julia, przecież to był tylko żart, nie bierz wszystkiego tak do siebie – próbował mnie uspokoić, ale w jego słowach nie było zrozumienia. – To nie był żart. Dla mnie to coś więcej. Czuję się wykorzystywana i to mnie boli – powiedziałam stanowczo, czując, że moje emocje biorą górę. – Julia, przecież jest w porządku, jak jest. Nie widzę w tym problemu – odparł, jakby rozmowa nie miała większego znaczenia. Czułam, jakby ziemia osunęła mi się spod nóg. Nie chciał się zmieniać, nie dostrzegał problemu. To był moment, kiedy zrozumiałam, że muszę coś zrobić dla siebie. Nie mogłam pozwolić, żeby ta sytuacja trwała w nieskończoność. Coś musiało się zmienić, nawet jeśli oznaczałoby to podjęcie drastycznych kroków. Czułam się rozdarta Następnego dnia spotkałam się z Anką, czując się przytłoczona całą sytuacją. Wiedziałam, że potrzebuję się wygadać, a ona była jedyną osobą, która mogła mnie zrozumieć. Usiadłyśmy przy stoliku w naszej ulubionej kawiarni, a ja zaczęłam opowiadać o wszystkim, co się wydarzyło. – Nie wiem, co robić. Czuję się zupełnie zagubiona – wyznałam, łamiącym się głosem. – Julia, to, co przeżywasz, jest bardzo trudne. Nie możesz tego dłużej ignorować – powiedziała z troską. – Może powinnaś pomyśleć o czymś bardziej radykalnym, jak na przykład... rozwód? Słowo „rozwód” zawisło między nami, a ja poczułam, jakby ktoś mnie uderzył. Rozwód? Nigdy wcześniej nie rozważałam takiej możliwości. To wydawało się zbyt drastyczne, zbyt ostateczne. Przez chwilę siedziałam w milczeniu, próbując zrozumieć, co tak naprawdę czuję. – Rozwód? Nie wiem, czy jestem na to gotowa – odpowiedziałam, choć w moim sercu zaczynało kiełkować ziarno niepewności. – Julka, tylko ty możesz zdecydować, co jest dla ciebie najlepsze. Ale musisz pomyśleć o sobie. Nie zasługujesz na życie w takim stresie i przytłoczeniu – dodała Anna, ściskając moją dłoń. Cała ta rozmowa otworzyła przede mną nowe perspektywy. Z jednej strony czułam, że jestem na skraju przepaści, z drugiej – zaczynałam dostrzegać możliwość wyjścia z tej sytuacji. Rozmowa z przyjaciółką uświadomiła mi, że mogę mieć wybór, nawet jeśli nie jest to łatwe. Gdy wracałam do domu, czułam się rozdarta. Myśli o rozwodzie krążyły mi po głowie, sprawiając, że byłam jeszcze bardziej zagubiona. Jednak zaczynałam rozumieć, że niezależnie od tego, jaką decyzję podejmę, muszę w końcu pomyśleć o sobie i swoim szczęściu. Nawet jeśli oznacza to zburzenie całego świata, który dotąd znałam. W końcu podjęłam decyzję Decyzja o rozwodzie dojrzewała we mnie niczym kiełkujące nasionko. Wiedziałam, że muszę porozmawiać z Szymonem po raz ostatni. Musiałam to zrobić dla siebie, choćby było to bolesne. Czułam, że to jedyna droga do odzyskania spokoju i równowagi w życiu. Wieczorem, gdy wrócił z pracy, postanowiłam, że nadszedł czas na poważną rozmowę. Usiadłam przy kuchennym stole, a gdy wszedł do pokoju, spojrzałam na niego z determinacją, jakiej wcześniej w sobie nie miałam. – Szymon, to nie może tak wyglądać – powiedziałam, starając się, by mój głos nie drżał. Zerknął na mnie z lekkim zaskoczeniem, ale usiadł naprzeciwko. Zaczęłam od wyjaśnienia swoich uczuć, tego, jak przez lata narastała we mnie frustracja i jak nasze rozmowy nie przyniosły zmian. – Nie mogę dłużej tak żyć, czuję, że się duszę – powiedziałam, starając się, by każde słowo było jasne i wyraźne. – Chcę rozwodu. Szymon przez chwilę milczał, a potem westchnął, jakby nagle zrozumiał, że to naprawdę koniec. – Julka, wiem, że nie zrobiłem nic, by utrzymać nasz związek. Może nie zauważyłem, może nie chciałem... – zaczął mówić, ale jego głos brzmiał jak echo, puste i pozbawione emocji. – To już nie ma znaczenia. Chodzi o to, że teraz chcę zadbać o siebie – przerwałam mu, czując, że muszę być stanowcza. W jego oczach dostrzegłam rezygnację. Był świadom, że nie ma już odwrotu, że jego bierność doprowadziła nas do tego punktu. Nie próbował protestować ani przekonywać mnie do zmiany decyzji. Rozmowa była krótka, ale niosła za sobą ostateczność. Wiedziałam, że to, co przed nami, nie będzie łatwe, ale musiałam zacząć nowe życie, życie bez Szymona. To było moje życie Gdy rozstanie stało się faktem, ogarnęło mnie uczucie ulgi, choć nie pozbawione bólu. Czasami nocą leżąc w łóżku, zastanawiałam się, jak będzie wyglądało moje życie bez Szymona. Byłam wolna, ale jednocześnie przerażona nową rzeczywistością, w której przyszło mi się odnaleźć. Przeprowadzka do nowego mieszkania była dla mnie symbolicznym krokiem naprzód. Z każdym kolejnym dniem, gdy układałam swoje rzeczy na półkach i ozdabiałam ściany fotografiami, zaczynałam rozumieć, że ta nowa przestrzeń jest czystą kartą, którą mogę zapisać na nowo. To był mój nowy początek, choć wciąż z nutą żalu za tym, co przeminęło. – Hej, jak się trzymasz? – Anka zadzwoniła pewnego wieczoru, jej głos był pełen troski. – Dobrze. Jest ciężko, ale czuję się silniejsza – odpowiedziałam, czując, że te słowa są prawdziwe. Rozmawiałyśmy długo, a ja opowiadałam jej o swoich planach na przyszłość, o małych krokach, które zamierzałam podjąć, by odnaleźć siebie. Zrozumiałam, że w życiu najważniejsze jest, by nie zapominać o sobie i swoich potrzebach, niezależnie od tego, jak trudne decyzje trzeba podjąć. Nie było w tej historii klasycznego happy endu. Nie było cudownego rozwiązania, które zakończyłoby wszystkie problemy. Ale był nowy początek, pełen nadziei i determinacji, by żyć zgodnie ze swoimi przekonaniami. To było moje życie i moja decyzja. Kiedy zamknęłam drzwi do przeszłości, czułam, że przede mną otwiera się wiele nowych możliwości. Byłam gotowa na wszystko, co przyniesie mi przyszłość. Niezależnie od tego, jak trudna bywała droga, wiedziałam, że jestem gotowa, by stawić jej czoła. I to uczucie było dla mnie najcenniejsze. Julia, 33 lata Czytaj także: „Chłopak wcisnął mi pierścionek na palec, bo myślał, że zastąpię mu mamę. Nie mam zamiaru prać jego gaci” „Mąż zrobił ze mnie samotną matkę. Po 3 latach przypomniało mu się, że ma dzieci i chce znów być wzorowym tatusiem” „Mąż zaczął chodzić do kościoła. Mówił, że się nawraca, ale ja dobrze wiedziałam, że coś tu śmierdzi”
„Żyłam z sąsiadką jak Kargul i Pawlak. Wiedziałam, że ta wiedźma tylko czeka, żeby ukraść mi coś cenniejszego niż kasa”
„Moje myśli były pełne gniewu i frustracji, a każdy krok w stronę jej domu wydawał się być krokiem w stronę konfrontacji”.
Moje życie toczyło się spokojnie, aż do momentu, gdy pojawił się w nim on – mały, puchaty i pełen energii kot o imieniu Feliks. To nie była zwykła adopcja, ale raczej adopcja z miłości. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam mojego kota, od razu wiedziałam, że będzie dla mnie jak członek rodziny. Był moim towarzyszem w smutkach i radościach, a każdy dzień zaczynał się i kończył jego mruczeniem. Ale niestety, życie nie zawsze jest tak spokojne, jak byśmy tego chcieli. Zgryźliwa sąsiadka Moja sąsiadka, pani W., była przeciwieństwem wszystkiego, co kochałam. Starsza, zgryźliwa kobieta, która nie przepadała za zwierzętami. Zawsze narzekała na wszystko, co związane z moim kotem — od jego hałasów, aż po ślady łapek na jej trawniku. Nasze relacje były bardziej niż napięte, a jej niechęć do Feliksa tylko pogłębiała moje frustracje. Nasze pierwsze spotkanie nie zapowiadało nadchodzących problemów. Wprowadziłam się do tego domu dwa lata temu, pełna nadziei i entuzjazmu. Pani W. przyszła przywitać nową sąsiadkę z ciastem w ręku. Wydawała się miła, choć trochę surowa. Usiadłyśmy w mojej kuchni, a ja opowiadałam jej o sobie i o moim kotku, którego wtedy jeszcze nie znała. Wszystko zmieniło się, gdy pierwszy raz zobaczyła mojego pupila w ogrodzie. – Kot? – spytała, marszcząc brwi. – Mam nadzieję, że nie będzie włóczył się po moim ogrodzie. Nie lubię, kiedy zwierzęta robią bałagan. Próbowałam uspokoić sytuację, ale wiedziałam, że pani W. nie będzie łatwą sąsiadką. Z czasem jej zgryźliwość tylko narastała. Wciąż znajdowała powody, by narzekać na mojego kota. – Pani Anno, znów widziałam tego kota na moim trawniku! – krzyczała przez płot. – Proszę go trzymać z dala od mojego ogródka! Starałam się być cierpliwa i grzeczna, ale każda taka uwaga sprawiała, że nasza relacja stawała się coraz bardziej napięta. Nie spodziewałam się, że pewnego dnia te napięcia przerodzą się w prawdziwy koszmar. Gdzie jest Feliks? Wracałam do domu po ciężkim dniu pracy, marząc tylko o chwili spokoju z moim kotem na kolanach. Ale kiedy przekroczyłam próg, coś było nie tak. Cisza, która panowała w domu, była niepokojąca. Mój kot zawsze witał mnie w drzwiach, domagając się uwagi i pieszczot. Teraz jednak nie było go nigdzie widać. Serce zaczęło mi bić szybciej, a myśli krążyły wokół najgorszych scenariuszy. Przeszukałam cały dom, wołając jego imię, ale bez skutku. Sprawdziłam wszystkie ulubione kryjówki, za sofą, w szafkach, nawet pod łóżkiem – nic. W panice wybiegłam do ogrodu, ale tam też go nie było. Desperacko zaczęłam nawoływać, mając nadzieję, że gdzieś się schował i zaraz wyskoczy zza krzaka. Ale zamiast tego moje wołania odbijały się echem w pustce. Stałam na środku ogrodu, czując, jak ogarnia mnie bezradność. Pomyślałam o pani W.. To musiała być jej sprawka! Byłam pewna, że ta złośliwa kobieta w końcu zrobiła coś, by pozbyć się mojego kota. Moje myśli były pełne gniewu i frustracji, a każdy krok w stronę jej domu wydawał się być krokiem w stronę konfrontacji, której chciałam uniknąć. Chwyciłam telefon i zadzwoniłam do Majki, mojej przyjaciółki, która zawsze potrafiła zachować zimną krew w trudnych sytuacjach. – Maja, nie mogę go nigdzie znaleźć! Jestem pewna, że to ta wiedźma W.! – wyrzuciłam z siebie z desperacją. – Aniu, spokojnie. Może najpierw z nią porozmawiasz? Może widziała, co się stało – Majka starała się mnie uspokoić, ale ja już czułam, że muszę działać. Konfrontacja z sąsiadką Wzbierająca we mnie furia nie dawała mi spokoju. Postanowiłam od razu skonfrontować się z panią W.. Ruszyłam do jej drzwi, gotowa do walki. Gdy tylko je otworzyła, wybuchłam: – Co zrobiła pani z moim kotem?! – moja złość była nie do powstrzymania. Starsza kobieta spojrzała na mnie zdziwiona i oburzona. – Nie wiem, o czym mówisz! Nie widziałam twojego kota od kilku dni! – odpowiedziała stanowczo, ale w jej głosie było coś, co sprawiło, że na chwilę się zawahałam. – Na pewno coś pani wie! – wrzasnęłam, ale jej zaprzeczenia wydawały się szczere. Wróciłam do domu, czując się jeszcze bardziej zagubiona i zdezorientowana. Co mogło się stać z moim kotem? Przypomniałam sobie wszystkie kłótnie z panią W.. Przypomniałam sobie jej zaciętą minę, gdy tylko wspominałam o moim kocie. Czy mogła naprawdę coś mu zrobić? Z jednej strony chciałam jej ufać, ale z drugiej strony wszystkie nasze sprzeczki wciąż brzmiały mi w uszach. Trudno mi było tak po prostu uwierzyć jej na słowo. Usiadłam na kanapie, czując, jak łzy napływają mi do oczu. Może byłam niesprawiedliwa w swoich oskarżeniach? Może powinnam była bardziej uwierzyć w jej słowa? Może była jedyną osobą, która mogła mi pomóc znaleźć mojego kota? Poszukiwania Feliksa Postanowiłam działać systematycznie. Rozwiesiłam ogłoszenia w okolicy i zaczęłam pytać sąsiadów, czy nie widzieli mojego kota. Większość nie miała żadnych informacji, ale jedna z sąsiadek, pani Nowak, wspomniała coś, co mnie zaniepokoiło. – Widziałam panią W. z jakimś pudłem. Wyglądała na bardzo zdenerwowaną – powiedziała konspiracyjnym tonem, zniżając głos, jakby bała się, że ktoś nas podsłuchuje. – Może coś się stało? Ostatnio nie wychodzi z domu – dodała druga sąsiadka, przytakując głową. Zaczęłam snuć różne scenariusze w głowie. Co mogło być w tym pudle? Czy to możliwe, że pani W. coś ukrywa? Moje podejrzenia wobec niej znowu się nasiliły. Musiałam poznać prawdę. Wróciłam do domu i zaczęłam planować, jak mogłabym dowiedzieć się, co naprawdę się stało. Przyszedł mi do głowy szalony pomysł – podsłuchiwać jej rozmowy przez otwarte okno. Czułam się z tym bardzo niekomfortowo, ale musiałam wiedzieć prawdę. W nocy, gdy w okolicy zrobiło się cicho, podeszłam pod dom pani W. i usiadłam pod jej oknem. Serce biło mi jak oszalałe. Czułam się jak bohaterka taniego filmu szpiegowskiego. Wstrzymałam oddech i nasłuchiwałam. Kiedy podsłuchiwałam rozmowę pani W. przez otwarte okno, usłyszałam coś, co mnie zszokowało. Okazało się, że kobieta znalazła mojego kota w swoim ogrodzie. W dodatku Feliks był ranny! – Weterynarz mówił, że kot będzie żył. Nie mogłam patrzeć, jak się męczy – usłyszałam jej głos. Był pełen troski i zmartwienia, co zupełnie nie pasowało do obrazu, jaki miałam w głowie. Mój świat zawirował. Wszystkie moje podejrzenia i oskarżenia były niesłuszne. Mój gniew i frustracja nagle zmieniły się w poczucie winy i wstydu. Zrozumiałam, jak bardzo się myliłam. – Mój Boże, a ja ją oskarżałam... – szepnęłam do siebie, czując się winna i zawstydzona. Wróciłam do domu z ciężkim sercem, zastanawiając się, jak mogłam być tak niesprawiedliwa. Jak mogłam tak pochopnie ocenić panią W.? Wszyscy popełniamy błędy Zebrałam się na odwagę i poszłam przeprosić panią W.. Zastałam ją w ogrodzie, gdzie pielęgnowała kwiaty. Stała pochylona nad różami, a jej twarz była skupiona i zamyślona. – Bardzo przepraszam... Nie wiedziałam... – zaczęłam, czując się niezmiernie głupio. Zaczęłam czerwienić się ze wstydu. Starsza kobieta spojrzała na mnie zaskoczona, a potem jej twarz złagodniała. – Aniu, rozumiem. Też kocham zwierzęta, tylko nigdy nie miałam odwagi się przyznać – odpowiedziała spokojnie. Kobieta zaczęła mi opowiadać, jak znalazła mojego kota w swoim ogrodzie — rannego po upadku. Opisała, jak zaniosła go do weterynarza, jak czuwała przy nim, modląc się, by przeżył. Słuchałam jej z rosnącym poczuciem winy i szacunku. Dowiedziałam się, że kot jest u weterynarza i wraca do zdrowia. Pani W. okazała się być bardziej troskliwa, niż kiedykolwiek myślałam. Zaczęłam dostrzegać w niej nie tylko starą, zgorzkniałą sąsiadkę, ale osobę, która potrafiła się zatroszczyć i pomóc. Odebrałam mojego kota od weterynarza i zabrałam go do domu. Feliks, choć nieco osłabiony, powoli wracał do formy. Jego miękkie futro i ciche mruczenie były dla mnie największym pocieszeniem. Nieustannie rozmyślałam nad tym, jak pochopnie oceniłam panią W.. Zastanawiałam się, jak od teraz będą wyglądały nasze relacje. Czułam ulgę, że kot wrócił, ale jednocześnie miałam wyrzuty sumienia za swoje wcześniejsze oskarżenia. Następnego dnia odwiedziła mnie Majka, której obecność była dla mnie wielkim wsparciem. – Muszę nauczyć się nie oceniać ludzi zbyt szybko – powiedziałam do Majki, bacznie obserwując Feliksa, który wylegiwał się na kanapie. – Wszyscy popełniamy błędy, ale najważniejsze, że Feliks jest cały i zdrowy – pocieszała mnie przyjaciółka. Relacje między mną a panią W. znacznie się ociepliły. Zaczęłyśmy rozmawiać częściej, wymieniając się historiami i przepisami na ciasta. Może to był początek nowej, wspaniałej znajomości. Czułam, że teraz, gdy poznałyśmy się tak dobrze, nasze relacje mogą się zmienić na lepsze. Anna, 40 lat
„Odkryłam, że teściowa miała romans, ale milczałam jak zaklęta. Sama miałam sporo za uszami i bałam się, że mnie zdradzi”
„Nie tylko Halina miała swoje sekrety. Ja również miałam coś, o czym Michał nie wiedział. Coś, co ukrywałam przed nim i jego rodziną z obawy przed ich reakcją. Wszystko to tworzyło skomplikowaną sieć tajemnic, które zaczynały mnie przytłaczać”.
Życie codzienne często nas zaskakuje, a czasem potrafi nas postawić przed trudnymi wyborami. Miałam wrażenie, że moje życie jest dość uporządkowane. Mieszkałam z Michałem, moim mężem, w przytulnym mieszkaniu na przedmieściach. Codzienność była pełna małych radości i wyzwań, które towarzyszą każdemu małżeństwu. Jednak moja teściowa, Halina, zawsze wydawała się być trochę zbyt doskonała. Wzór rodzinnej matrony, która zawsze miała na wszystko odpowiedź i na którą można było liczyć w każdej sytuacji. Halina była kobietą około sześćdziesiątki, ale wyglądała młodziej, pełna energii i zawsze zajęta. Może nawet trochę za bardzo zajęta. Zauważyłam, że często znikała bez słowa, tłumacząc się różnymi wymówkami. Z początku nie zwracałam na to uwagi, w końcu każdy ma swoje sprawy. Jednak pewnego dnia coś mnie tknęło. Może to było intuicja, a może zwykła ciekawość. Postanowiłam przyjrzeć się bliżej jej tajemniczym zniknięciom. Jednak nie tylko Halina miała swoje sekrety. Ja również ukrywałam coś, o czym Michał nie wiedział. Coś, co zataiłam przed nim i jego rodziną z obawy przed ich reakcją. Wszystko to tworzyło skomplikowaną sieć tajemnic, które zaczynały mnie przytłaczać. Tajemnicze zniknięcia Haliny Moja ciekawość wygrała. Pewnego dnia postanowiła skonfrontować się z Haliną i szczerze zapytać ją o jej tajemnice. – Halina, dlaczego zawsze znikasz bez słowa? – rzuciłam, starając się, by moje pytanie brzmiało jak najbardziej neutralnie. Chciałam po prostu zrozumieć. – Marta, kochanie, mam swoje sprawy. Nie musisz się martwić – odpowiedziała z uśmiechem, ale ja już wtedy wiedziałam, że coś jest nie tak. Kiedy otworzyłam szufladę w biurku Haliny, nie spodziewałam się znaleźć czegokolwiek podejrzanego. Szukałam tylko długopisu. Zamiast niego, natknęłam się na zdjęcie. Przedstawiało Halinę z nieznajomymi ludźmi – inną rodziną, w innym mieście. Patrzyłam na fotografię w osłupieniu. Kim byli ci ludzie? Dlaczego Halina nigdy o nich nie wspomniała? Czy to możliwe, że prowadzi podwójne życie? Wieczorem, siedząc z Michałem przy kolacji, nie mogłam wyrzucić tego zdjęcia z głowy. Musiałam o tym porozmawiać. – Michał, widziałam coś dziwnego – zaczęłam ostrożnie. – Twoja mama ma zdjęcie z jakąś inną rodziną. W innym mieście. Michał uniósł brwi, jakby nie rozumiał, o czym mówię. – Co masz na myśli? – zapytał, krojąc kawałek kurczaka. – W jej biurku znalazłam zdjęcie. Była tam z ludźmi, których nigdy wcześniej nie widziałam – wyjaśniłam, starając się, by mój głos brzmiał spokojnie. Michał uśmiechnął się, kręcąc głową. – Marta, to niemożliwe. Moja mama jest zawsze tu z nami. Na pewno się mylisz. – Michał, naprawdę. Widziałam to zdjęcie. Może po prostu powinniśmy z nią porozmawiać? – próbowałam przekonać go do mojego punktu widzenia. – Marta, mama jest najuczciwszą osobą, jaką znam. Nigdy nie ukrywałaby przed nami czegoś takiego – powiedział stanowczo, kończąc rozmowę. Ale ja nie mogłam tak po prostu tego zostawić. Niepewność rosła we mnie każdego dnia. Kiedy Halina po raz kolejny wyjechała na weekend bez słowa, postanowiłam działać. Musiałam dowiedzieć się prawdy. – Halina, mogę z tobą porozmawiać? – zapytałam, kiedy wróciła z kolejnego tajemniczego wyjazdu. – Oczywiście, co się stało, kochanie? – odpowiedziała z uśmiechem. Wzięłam głęboki oddech. – Widziałam zdjęcie w twoim biurku. Kim są ci ludzie? – zapytałam bezpośrednio. Halina zamarła, a jej uśmiech zniknął. – To nie twoja sprawa – odpowiedziała chłodno. Patrzyłam na nią w szoku, nie wiedząc, co powiedzieć. – Czy ty ukrywasz coś przed nami? – zapytałam, czując, że moje ręce zaczynają drżeć. – To skomplikowane – powiedziała cicho. – Ale lepiej nie próbuj tego drążyć, bo ja też znam twoje sekrety. – Jakie sekrety? – zapytałam, starając się ukryć strach w moim głosie. – Wiesz dobrze, o czym mówię. Jeden ruch, a zrujnujesz całe swoje życie – powiedziała, patrząc mi prosto w oczy. Moja teściowa prowadziła podwójne życie Byłam w szoku po naszej rozmowie. To było nie do pojęcia. Musiałam dowiedzieć się więcej, ale wiedziałam, że konfrontacja z nią nie będzie łatwa. Jej groźby nadal brzmiały mi w uszach. Wiedziałam, że muszę być ostrożna. Dwa dni później Michał miał wyjazd służbowy, co dawało mi idealną okazję do rozmowy z Haliną. Zaczęłam od czegoś neutralnego, starając się nie zdradzić swojego zdenerwowania. – Halino, mogłabym z tobą porozmawiać? – zapytałam, kiedy siedziała w kuchni, przeglądając gazetę. – Oczywiście Marta. Co się stało? – odpowiedziała z uśmiechem, jakby nasza poprzednia rozmowa nigdy się nie wydarzyła. Usiadłam naprzeciwko niej, czując, jak moje serce bije szybciej. – Naprawdę potrzebuję wyjaśnienia. Kim są ci ludzie na zdjęciu? – zapytałam bezpośrednio, nie mogąc dłużej trzymać się w ryzach. Halina westchnęła i odłożyła gazetę. – Nie mam już siły tego ukrywać... To moja druga rodzina – powiedziała spokojnie, ale jej oczy zdradzały niepokój. – Jak to możliwe? Jak mogłaś to ukrywać przez tyle lat? – zapytałam, czując, że emocje biorą górę. – To nie jest takie proste. Byłam rozdarta między dwoma światami. Ale jeśli spróbujesz to ujawnić, uwierz mi, że twoje sekrety również wyjdą na jaw – powiedziała groźnie. – Jakie sekrety? O czym ty mówisz? – zapytałam, starając się ukryć drżenie w głosie. – Wiesz dobrze, o czym mówię. Piśnij słówko, a twoje życie legnie w gruzach – powtórzyła, patrząc mi prosto w oczy. Czułam, że moje serce bije jak oszalałe. Halina, kobieta, którą uważałam za wzór uczciwości i rodzinnych wartości, prowadziła podwójne życie. Wiedziałam, że muszę dowiedzieć się więcej, ale jednocześnie bałam się konsekwencji. Halina miała rację – moje sekrety mogły zniszczyć wszystko, co zbudowałam z Michałem. – Dlaczego teraz? Dlaczego zdecydowałaś się mi to powiedzieć? – zapytałam, próbując zrozumieć jej motywy. – Bo wiedziałam, że prędzej czy później zaczniesz drążyć temat. Lepiej, żebyś usłyszała to ode mnie, niż odkryła sama – odpowiedziała chłodno. Patrzyłam na nią, próbując zrozumieć, jak mogła prowadzić takie podwójne życie i jednocześnie grozić mi ujawnieniem moich własnych tajemnic. Musiałam znaleźć sposób, żeby dowiedzieć się więcej, ale jednocześnie chronić siebie i Michała. Wstałam od stołu i wyszłam z kuchni, czując, że muszę ochłonąć. Musiałam zastanowić się, co zrobić dalej. Nie mogłam tak po prostu tego zostawić, ale jednocześnie bałam się konsekwencji. Niezręczna rozmowa Czułam się osaczona i przytłoczona. Halina prowadziła podwójne życie, a teraz groziła mi ujawnieniem moich własnych tajemnic. Miałam mętlik w głowie, ale wiedziałam, że nie mogę tego tak zostawić. Musiałam dowiedzieć się więcej. Pewnego wieczoru, gdy Michał był jeszcze w pracy, usłyszałam rozmowę moich teściów w salonie. Zbliżyłam się cicho do drzwi, starając się nasłuchiwać.Ale oni rozmawiali o mnie i moim sekrecie! Czułam, że moje serce bije jak oszalałe. Miałam dość ukrywania się i słuchania za drzwiami. Wpadłam do salonu, przerywając ich rozmowę. – Nie mogę tego dłużej znieść! Prawda musi wyjść na jaw – powiedziałam, stając naprzeciwko nich. Halina i Janusz spojrzeli na mnie zszokowani. – Co się tutaj dzieje? Co ona ma na myśli? – zapytał Janusz, patrząc na swoją żonę zdezorientowany. Halina westchnęła, patrząc na mnie z rezygnacją. – Marta, nie wiesz, co robisz. Ujawnienie prawdy zaszkodzi nam wszystkim – powiedziała, próbując mnie uspokoić. – Nie obchodzi mnie to. Muszę wiedzieć, co się dzieje – odpowiedziałam zdecydowanie. Janusz spojrzał na Halinę z gniewem. – Co ona ma na myśli? – powtórzył pytanie, tym razem bardziej stanowczo. Halina opuściła wzrok, widząc, że nie ma wyjścia. – Janusz, Marta znalazła zdjęcie.Ja... mam kogoś. Od dawna... – powiedziała cicho. Janusz był zszokowany. Spojrzał na mnie, a potem z powrotem na Halinę. – Jak mogłaś to ukrywać przede mną? – zapytał z bólem w głosie. – To skomplikowane. Nie chciałam cię zranić. Myślałam, że to najlepsze rozwiązanie – odpowiedziała Halina, próbując wytłumaczyć swoje działania. Janusz usiadł ciężko na kanapie, patrząc na Halinę z rozpaczą. Wzięła głęboki oddech i zaczęła mówić. – Adam był kimś wyjątkowym. Poznałam go, gdy byłam na delegacji w Krakowie. To było wiele lat temu, jeszcze zanim poznałam Janusza. Był pełen życia, ambitny, z poczuciem humoru. Od razu się w nim zakochałam – powiedziała Halina, patrząc w dal, jakby wracała wspomnieniami do tamtych chwil. Janusz milczał, jego twarz była bez wyrazu, ale oczy zdradzały mieszankę bólu i złości. – Spotykaliśmy się przez kilka miesięcy, a potem zaszłam w ciążę. Adam był szczęśliwy, ale ja byłam przerażona. Miałam wtedy zaledwie dwadzieścia kilka lat, a moje życie było pełne chaosu. Postanowiłam wrócić do domu i ukryć całą sytuację przed moją rodziną – kontynuowała Halina. – Ale co z Adamem? – zapytałam, nie mogąc powstrzymać się od przerwania. – Adam był załamany, ale zgodził się na moje warunki. Powiedziałam mu, że musimy się rozstać, że to jedyny sposób, by chronić nasze dziecko. Myślałam, że to najlepsze rozwiązanie – powiedziała Halina, a jej głos załamał się na końcu zdania. Janusz wstał z fotela i podszedł do okna, patrząc na ciemne niebo. – Więc miałaś dziecko z Adamem? Co się z nim stało? – zapytał, nie odwracając się od okna. – Tak, miałam córkę. Ma na imię Agata. Wychowywałam ją sama, a potem, gdy poznałam ciebie, postanowiłam ukryć całą przeszłość. Powiedziałam Adamowi, że nigdy więcej się nie zobaczymy. On zgodził się dla dobra naszej córki – odpowiedziała Halina, patrząc na Janusza z bólem. – I co było dalej? – zapytałam, czując, że historia dopiero się zaczyna. – Po kilku latach ponownie spotkałam Adama. Był już żonaty, miał syna. Zaczęliśmy się spotykać potajemnie, a ja wciągnęłam się w to podwójne życie. Starałam się być dobrą matką dla Michała i żoną dla Janusza, ale jednocześnie prowadziłam życie z Adamem i naszą córką – odpowiedziała Halina, a jej głos brzmiał teraz jak wyznanie winy. – Jak mogłaś to robić? – zapytał Janusz, odwracając się od okna. – Jak mogłaś ukrywać to wszystko przede mną? – Janusz, przepraszam. Byłam młoda i głupia. Myślałam, że mogę prowadzić dwa życia bez konsekwencji. Ale teraz wiem, że to było złe – powiedziała Halina, a łzy zaczęły spływać po jej policzkach. Janusz spojrzał na nią z bólem, a potem na mnie. – Marta, co zamierzasz teraz zrobić? – zapytał mi bezpośrednie pytanie. Patrzyłam na Halinę, widząc w jej oczach szczerość i rozpacz. Wiedziałam, że muszę podjąć trudną decyzję. Czy mogę zaufać Halinie? Czy powinnam chronić swoje własne tajemnice, czy ujawnić prawdę? – Muszę to przemyśleć. To wszystko jest zbyt skomplikowane – odpowiedziałam, wstając z kanapy. – Potrzebuję czasu. Halina skinęła głową, a Janusz patrzył na mnie z nadzieją w oczach. Wyszłam z salonu, czując ciężar decyzji, która na mnie spoczywała. Wiedziałam, że to nie koniec tej historii, ale dopiero początek. Gdy dotarłam do domu, Michał był już w środku, siedział przy stole i pracował przy komputerze. Przywitał mnie ciepłym uśmiechem, ale ja czułam, że ciężar decyzji, którą podjęłam, wciąż mnie przytłacza. – Cześć, kochanie. Jak minął dzień? – zapytał, patrząc na mnie z troską. Usiadłam naprzeciwko niego, czując, że moje serce bije jak oszalałe. – Michał, musimy porozmawiać. To będzie trudne, ale musisz wiedzieć wszystko – zaczęłam, starając się brzmieć pewnie. Michał spojrzał na mnie z niepokojem. – Co się dzieje Marta? – zapytał cicho. Wzięłam głęboki oddech, zbierając się na odwagę. – Michał, przez lata miałam wiele tajemnic. Ukrywałam przed tobą swoją przeszłość, bo bałam się, że to zniszczy nasz związek. Ale teraz wiem, że muszę być wobec ciebie całkowicie szczera. Zacznę od tego, co się stało, zanim się poznaliśmy – powiedziałam, czując, że moje ręce drżą. Michał skinął głową, zachęcając mnie do kontynuowania. – Byłam w związku z mężczyzną, który okazał się być oszustem. Wkręcił mnie w swoje nielegalne interesy. Kiedy zrozumiałam, w co się wplątałam, było już za późno. Policja wkroczyła i byłam zmuszona zeznawać przeciwko niemu, żeby uniknąć aresztowania. To była straszna decyzja, ale nie miałam innego wyjścia – wyznałam, czując, że łzy napływają mi do oczu. Michał patrzył na mnie zszokowany. – Marta, dlaczego mi tego nie powiedziałaś wcześniej? – zapytał z bólem w głosie. – Bałam się, że stracisz do mnie zaufanie. Że uznasz mnie za kogoś, kto nie zasługuje na twoją miłość. Ale to nie wszystko – kontynuowałam, czując, że muszę wyznać całą prawdę. Michał milczał, czekając na dalsze wyznania. – Michał, jest jeszcze coś. Pamiętasz to zdjęcie, o którym ci wspominałam? Halina prowadziła podwójne życie. Ma drugą rodzinę w Krakowie. Ma córkę z innym mężczyzną, którego poznała przed laty. Ukrywała to przed nami wszystkimi, ale teraz prawda wyszła na jaw. Chciałam to z nią najpierw przegadac, ale zagroziła, że jak pisnę słówkiem, to wyjawi ci moją tajemnicę. Nie chciałam tego wszystkiego dłużej ukrywać – powiedziałam, czując, że moje słowa brzmią jak wyrok. Michał patrzył na mnie w oszołomieniu. – Marta, to wszystko jest takie trudne do zrozumienia. Ale musimy być wobec siebie szczerzy. Musimy porozmawiać z mamą i znaleźć sposób, żeby to wszystko naprawić – powiedział cicho. Wiedziałam, że czeka nas wiele wyzwań, ale teraz, kiedy prawda wyszła na jaw, czułam, że mamy szansę na nowy początek. Prawda była trudna do zaakceptowania, ale dzięki niej mogliśmy zbudować coś nowego, opartego na szczerości i zaufaniu. Nasze życie nie będzie już takie samo, ale teraz byliśmy gotowi stawić czoła każdemu wyzwaniu - razem, jako rodzina. Marta, 30 lat
„Nakryłam mamę, jak całuje i obściskuje obcego faceta. Zdradziła ojca z jakimś podstarzałym lowelasem?”
„Widziałam wszystkie detale. Miała na sobie kremową marynarkę i bordowy szalik, ten sam, który jej podarowałam. Rozmawiała z tym facetem, a następnie… pocałowała go!”.
Miałam iść z Wandą na szczepienie, ale tego dnia syn dostał gorączkę. Termometr wskazywał blisko 38 stopni Celsjusza. Mąż był w pracy, a ja nie mogłam przełożyć terminu szczepienia córki. W tej sytuacji postanowiłam skontaktować się z rodzicami. Telefon odebrał ojciec. – Mama wyszła – oznajmił. – Poszła na te swoje fikołki – mruknął z dezaprobatą. Domyśliłam się, że chodziło mu o zajęcia ruchowe dla osób starszych. Irytowało mnie nastawienie taty, który bez przerwy narzekał na mamę, nawet gdy robiła coś pożytecznego, ale nie mogłam okazać zdenerwowania. – A może ty mógłbyś wpaść, tatusiu? – spytałam z nadzieją w głosie i opowiedziałam mu, jak wygląda sprawa. Dziadek zawsze znajdował powody do marudzenia i ciągle coś mu nie pasowało, jednak w niektórych sytuacjach dało się go namówić, żeby zrobił coś fajnego dla swoich wnuków. Tym razem przyjechał, ale ledwo przekroczył próg, zaczął na wszystko zrzędzić. Zobaczyłam ją z obcym mężczyzną Wsadziłam szybko córeczkę do spacerówki i pognałam do przychodni. Po godzinie byłam z powrotem w drodze do domu, ale tuż pod domem coś mi się przypomniało – miałam iść po marynarkę męża do pralni. Zawróciłam i wyszłam na główną ulicę miasta. Pralnia mieściła się w sąsiedztwie ośrodka kultury, gdzie mieściły się mamine kółka zainteresowań, dlatego weszłam tam z nadzieją, że ją spotkam. Na parterze urzędował ochroniarz, ale oprócz niego w budynku nie było żywej duszy. Poprosiłam faceta o harmonogram i usłyszałam, że akurat dzisiaj nie odbywały się ćwiczenia gimnastyczne dla osób starszych… Wykręciłam numer do matki, przekonana, że ojciec musiał coś pomieszać – Cześć, mamo, gdzie się podziewasz? – Cześć, kochanie, dosłownie przed chwilą skończyłam gimnastykę – odparła, lekko sapiąc do telefonu. – Za momencik będę opuszczać ośrodek kultury. Co tam słychać? Wszystko gra? Przez chwilę stałam jak słup soli. Dookoła panowała głucha cisza. Innej placówki kulturalnej w naszej mieścinie nie było. Mamusia chyba pomyślała, że zniknął zasięg, bo po dwukrotnym zawołaniu: „jesteś tam?” po prostu się rozłączyła… Gdy przekroczyłam próg mieszkania, tata od razu zaczął swoją tyradę. Stwierdził, że Mikołaj udaje chorobę, bo temperatura jego ciała jest w normie. Za to on cierpi z powodu bólu nadgarstka, a na dodatek skończyła się herbata. Przysłuchiwałam się tej litanii pretensji w milczeniu, ponieważ moje myśli wciąż krążyły wokół osobliwego zachowania mamy. Mama ciągle powtarzała, że we wtorki i piątki chodzi na zajęcia z aerobiku, i tak było od tygodni. W pewnym momencie postanowiłam zadzwonić do ośrodka kultury, żeby to sprawdzić. Okazało się, że te ćwiczenia odwołano już dwa miesiące temu, bo za mało osób się na nie zapisało. Chciałam z nią porozmawiać na ten temat, ale los zdecydował inaczej. Przed naszą rozmową wpadłam na nią przypadkiem, gdy czekałam w centrum na koleżanki. Tylko że mama nie była sama – towarzyszył jej jakiś starszy jegomość. Siedzieli w aucie na parkingu. Widziałam wszystkie detale. Miała na sobie kremową marynarkę i bordowy szalik, ten sam, który jej podarowałam. Rozmawiała z tym facetem, a następnie… pocałowała go! Nie, to nie był zwykły całus w policzek. Całowali się niczym para nastolatków! Byłam w szoku, nie potrafiłam uwierzyć, że moja mama jest niewierna tacie. Po chwili wysiedli z samochodu, przytulili się i ruszyli w kierunku wąskiego zaułka. Coś mnie podkusiło, więc ukradkiem podążyłam ich śladem. Nie zaskoczył mnie fakt, że wstąpili do niewielkiej restauracyjki mieszczącej się w piwnicy przedwojennego budynku. Chyba w tamtym momencie dotarło do mnie, co widziałam. Moja rodzicielka miała przygodę miłosną! Chciałam mieć stuprocentową pewność, więc dyskretnie zajrzałam za drzwi lokalu. Moja mama i jej kompan akurat zasiadali do stolika. Kiedy facet odsuwał dla niej krzesło, przy okazji dał jej słodkiego buziaka w czuprynę. Na spotkaniu z przyjaciółkami błądziłam myślami gdzieś daleko. Wciąż nie docierało do mnie, że moja rodzicielka romansuje z innym facetem po przeszło czterech dekadach związku z tatą! Czułam się kompletnie oszołomiona. Zupełnie nie miałam pojęcia, co robić w takiej sytuacji. Współczułam tacie, który został sam w mieszkaniu, święcie przekonany, że mama poszła na siłownię, wpadła do chorej ciotki albo dał się nabrać na dowolną inną jej ściemę. Zadałam sobie pytanie: czy chciałabym usłyszeć, że Mariusz nie jest mi wierny? Albo żeby ktoś z bliskich mi to przekazał? Doszłam do wniosku, że raczej nie. W takiej sytuacji chyba najmniej bolesne byłoby usłyszenie tego wprost od niego. Wiedziałam więc, że muszę pogadać z mamą. Umówiłyśmy się z mamą na kolejny dzień. Poszłyśmy z Wandzią do ogródka jordanowskiego. Mama była w świetnym humorze. Od razu rzuciło mi się w oczy, że pomalowała powieki, mimo iż od lat tego nie robiła. Miała też perfekcyjnie zrobione paznokcie, bluzeczkę w odcieniu soczystego amarantu i modne dżinsy. Odkąd pamiętam, mama zawsze wybierała ubrania w stonowanych barwach – szarościach i beżach, a tu nagle jej szafa rozbłysła feerią kolorów. – Ładna koszulka, nie widziałam jej wcześniej. Skąd ją masz? – zaczęłam ostrożnie, chcąc jakoś wejść w ten niełatwy temat. – Dzięki, usłyszałam komplement, że ładnie w niej wyglądam – odpowiedziała, uśmiechając się od ucha do ucha. – Wiesz co, zastanawiam się nad rozjaśnieniem włosów. Może zrobię sobie jasne pasemka, co o tym sądzisz? – Ktoś ci zasugerował, że będą ci pasować? – wypaliłam, nie kryjąc lekkiej ironii w głosie. Podobno kiedy ktoś ma coś na sumieniu, widać to po nim jak na dłoni. U mojej mamy było to doskonale widoczne po jej zarumienionych policzkach. Próbowała zmienić temat, wspominając coś o Wandzi, ale jej na to nie pozwoliłam. – Widziałam cię z tym gościem, mamo – wyrzuciłam z siebie. – Wczoraj, jak wchodziliście razem do restauracji. No i jeszcze wcześniej, w aucie. Liczyłam na to, że będzie wszystkiemu zaprzeczać, powie, że to tylko znajomy. Ale ona tylko popatrzyła na mnie z powagą i zapytała całkiem rzeczowo: – Komuś o tym wspomniałaś? – Nikomu… – wybąkałam zdziwiona jej reakcją. – Myślę, że sama powinnaś powiedzieć o wszystkim tacie. Ja bym nie chciała dowiedzieć się o czymś takim od kogoś z boku. Matka niespodziewanie przystanęła. Jej radosny nastrój przepadł. Teraz wlepiała we mnie przenikliwy i niezwykle poważny wzrok. – Nie mam zamiaru o niczym wspominać twojemu tacie – rzekła przyciszonym głosem, lecz niezwykle stanowczo. – Owszem, widuję się z pewnym mężczyzną i nie są to spotkania czysto platoniczne. Ale nie planuję rozwodu, on również nie. To ma pozostać wyłącznie między tobą a mną. Bardzo cię o to proszę. Byłam kompletnie zdezorientowana Matka oczekiwała ode mnie, że nikomu nie zdradzę tajemnicy o jej relacji miłosnej, mimo że zaledwie moment później wyznała, że nie planuje zakończyć tego związku. Oznajmiła mi, że jej kochanek, Longin, ma żonę, która porusza się na wózku inwalidzkim, ale on nawet nie rozważa porzucenia jej. Równocześnie jednak – jak relacjonowała moja mama – darzy ją uczuciem. Znali się od paru lat, ale ich romans rozkwitał stopniowo. – Uważasz, że to tylko kwestia seksu? – parsknęła śmiechem. – Obydwoje przekroczyliśmy sześćdziesiątkę, więc to nie jest najistotniejsze. Sporo rozmawiamy, łączą nas podobne zainteresowania, umawiamy się na spotkania. Przy nim czuję się młodsza o jakieś dwadzieścia lat. Rozumiesz jak to jest, gdy od dekady nie uprawiasz z mężem seksu? Kiedy twój ślubny nieustająco wytyka ci błędy, ciągle ma do ciebie pretensje, naśmiewa się z twoich pasji i w gruncie rzeczy ma gdzieś to, jakim jesteś człowiekiem, co przeżywasz, o czym rozmyślasz… Zdawałam sobie sprawę, że tata jest wymagający, ale nie przypuszczałam, że przy nim mama czuła się aż tak nieszczęśliwa. Spytałam, czemu nie odejdzie, ale popatrzyła na mnie z politowaniem. – Niby po co? – prychnęła. – Longin nigdy się nie zgodzi na rozwód, więc gdzie miałabym się podziać? I za co miałabym żyć? Od dwudziestu lat nigdzie nie pracowałam, moja emerytura to jakiś żart. No i poza tym… – zawahała się przez moment – tata ma swoje wady, ale nie potrafiłabym go opuścić. Przywykłam, żeby nie zwracać uwagi na jego humory i brednie, które plecie. Nie jest łatwo z nim wytrzymać, ale rozwód? On by tego nie przebolał… Przecież wiesz, że przeszedł dwa zawały. Mam mu zafundować trzeci? Doszłam do wniosku, że mama mówiła z sensem. Tata to facet ze starej szkoły. Nieustannie hejtował ludzi po rozwodach, twierdził, że ślub to zobowiązanie na całe życie, bez względu na sytuację. Obawiam się, że gdyby usłyszał, że mamie wpadł w oko ktoś inny i planuje go zostawić, byłby totalnie zdruzgotany. Po czymś takim mógłby się nigdy nie pozbierać. Tego dniu dałam mamie słowo, że wyrzucę z pamięci to, czego się dowiedziałam. Zaznaczyła dobitnie, że nie powinnam się mieszać, bo to jej życie i wybory należą tylko do niej. Chciała trwać u boku ojca, ale więź, którą czuła z Longinem, a która była odwzajemniona, po prostu czyniła ją szczęśliwą. – Szczerze wierzysz, że tylko ja, starsza kobieta, mam męża i kochanka? – rzuciła z przekornym uśmieszkiem. – Sądzisz, że jedynie młodzi przeżywają ekscytujące przygody miłosne? Życie wcale nie kończy się po pięćdziesiątce, a uczucie potrafi zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie. No i co wtedy? Uciekać przed nim? Życie to nie tylko czerń i biel, kochanie. Czasem musimy żyć najlepiej jak umiemy, a nie tak, jakbyśmy chcieli. Słowa mamy utkwiły mi w pamięci, podobnie jak cała nasza rozmowa. Dziś nie patrzę krytycznie na jej decyzje. Od czasu do czasu zastanawiam się, jaką drogę ja bym wybrała, będąc w jej sytuacji. Trudno mi to jednoznacznie stwierdzić. Jednak, jak głosi mądre powiedzenie, nie oceniajmy nikogo, dopóki sami nie znajdziemy się w podobnych okolicznościach. Kinga, 31 lat
„Na mojej rodzinie ciążyła klątwa niewierności. Podczas weekendowego wypadu chyba udało mi się ją przełamać”
„Nie wierzyłam w bajki o duchach, marach i klątwach. Ale wszystko wskazywało na to, że jedna z nich dotknęła moją rodzinę. Pchana dziwnym instynktem, próbowałam dociec prawdy”.
Gdy miałam 21 lat, wyszłam za mąż, lekceważąc rodzinne przestrogi. W naszej rodzinie bowiem wszystkie małżeństwa kończyły się tragicznie. Młodzi się kochali, pobierali, i pewnego dnia, nie wiedzieć czemu, związek się rozpadał – umierał on, topiła się ona lub któreś znajdowało nowego partnera życiowego. Ilekroć ciocia Wanda mnie przed tym ostrzegała, odpowiadałam jej, że przecież tak dzieje się w wielu rodzinach. Smutne, ale prawdziwe. – Mnie to się nie przydarzy – mówiłam z przekonaniem. – Nasza miłość, moja i Janka, przetrwa wszystko. Ciocia tylko wzdychała. Po ślubie i hucznym weselu dni zaczęły płynąć jedne po drugich. Dwa lata później wreszcie zaszłam w tak utęsknioną przez nas oboje ciążę. Postanowiliśmy z mężem wybrać się gdzieś na weekend. I wtedy po wielu latach przypomniałam sobie o M. Wreszcie dotarłam do tego miasteczka! To była moja dziecięca obsesja. Wszystko zaczęło się na lekcji geografii w szkole podstawowej. Kiedy usłyszałam nazwę pewnej miejscowości na Mazowszu, od razu pomyślałam, że muszę tam pojechać. Przez lata namawiałam rodziców na wakacje w M., ale bezskutecznie. Teraz obsesja powróciła ze zdwojoną siłą. Musiałam tam pojechać! – Dlaczego właśnie tam? – zdziwił się Janek. – Kochanie, przecież tam nic nie ma. – Moja rodzina pochodzi z Mazowsza – tłumaczyłam. – Ale dokładnie nie wiesz skąd. – Więc chcę jechać dokładnie w niewiadomym kierunku – tupnęłam nogą, kończąc dyskusję. W końcu byłam w ciąży i miałam prawo do fanaberii. Mąż zrozumiał, dał mi całusa i zabrał się do przygotowywania naszego wyjazdu… Rzeczywiście niewiele wiedziałam o moich przodkach. Prapradziadkowie nie należeli do żadnych znacznych rodów. Takich jak oni nazywano szlachtą zagrodową. Innymi słowy, w sporej wiejskiej chacie mieszkał gospodarz, który prócz herbu rodowego mógł się poszczycić jedynie długami zaciąganymi na przednówku u żydowskiego karczmarza. Ale wiadomo, że choć wiatr wieje przez dziurawe portki, to duma z nazwiska daje siłę, żeby przetrwać niejedną biedę, nie pozwalając ugiąć karku przed przeciwnościami losu. Tak właśnie było z moimi pra… pradziadami, dziadami i ojcem. Ja przez dawny ustrój zostałam uznana za córkę rolnika, w efekcie czego dostałam dodatkowe punkty w czasie egzaminów wstępnych na studia. Potem znalazłam pracę we Wrocławiu, wyszłam za mąż i tu miało przyjść na świat nasze dziecko. M. to niewielkie miasteczko. Wynajęliśmy pokój w miłym zajeździe tuż przy malutkim rynku. Po zameldowaniu się i rozpakowaniu rzeczy zeszliśmy do restauracji na kolację. Po posiłku, choć zaledwie dochodziła dwudziesta, mąż poszedł spać, zmęczony wielogodzinnym siedzeniem za kierownicą. Ja postanowiłam się przejść. Dziwny starszy pan Kiedy wyszłam przed drzwi zajazdu, nieoczekiwanie natknęłam się na starszego mężczyznę, ubranego na czarno. Również gościa zajazdu. Wyglądał jakby właśnie wrócił z pogrzebu i miał na sobie strój żałobnika. Zauważyłam go jeszcze przy kolacji. Siedział nieopodal naszego stolika i wydawało mi się, że przez cały czas dyskretnie mnie obserwuje. Teraz byłam niemal przekonana, że na mnie czeka. – Wyszedłem na wieczorny spacer – usłyszałam jego spokojny głos. – Najwyraźniej pani również. Mogę pani towarzyszyć? – Dlaczego przyglądał mi się pan w czasie posiłku? – spytałam ostrożnie, choć nie odczuwałam zagrożenia. Mężczyzna emanował spokojem i pewnego rodzaju życzliwością. Może po prostu był samotny, nie wiem… – Jest pani bardzo podobna do Kasztelanki. – A któż to taki? – Jej portret wisi w jadalni. – Nie zwróciłam uwagi. – Ten sam zarys policzków, nos, wykrój ust… To dlatego nie mogłem się oprzeć i kilka razy na panią zerknąłem – przyznał. – Więc co ze spacerem? – Nie znam tego miejsca, jeśli liczy pan na przewodniczkę… – Ja znam to miasteczko dosyć dobrze. Zwłaszcza jego historię. Dziewczyna uległa namowom diabła Ruszyliśmy przed siebie, a ja od razu spytałam o Kasztelankę. Jak się okazało, jej historia była popularna w okolicy. Otóż przed wiekami Eleonora – bo tak miała na imię – była znaną pięknością. Zakochał się w niej kasztelan pobliskiego zamku. Eleonora nie chciała jednak iść za mąż za bogatego pana, gdyż wcześniej swoją rękę obiecała Strzeżymirowi. To staropolskie imię, które oznacza tego, który strzeże pokoju. Kasztelan zrozumiał, że sam nic nie wskóra, i pewnej nocy na rozstajach dróg zapisał duszę diabłu. Eleonora co rano rozczesywała swoje piękne długie włosy, przeglądając się w kryształowym zwierciadle. To właśnie w owym lusterku zaczął ukazywać się jej diabeł, kusząc bogactwami i tytułami, które mogła zdobyć, wychodząc za bogatego pana. Kiedy namowy diabła stały się coraz bardziej natarczywe, porywcza szlachcianka stłukła lusterko, z którego przemawiał do niej czart. Następnie pozbierała wszystkie szklane odłamki, zamalowała je na czarno i zaniosła do kościoła, gdzie proboszcz zezwolił, żeby umieszczono je pod ołtarzem… Od tej pory diabeł nie miał już jak komunikować się z panną. Jednak zły na przebiegłą kasztelankę postanowił nie dopuścić do jej małżeństwa… W tym czasie Polskę najechali Szwedzi i Strzeżymir poszedł walczyć za ojczyznę. Nim wyruszył na wojaczkę, zdjął ze swojej szyi złoty krzyżyk i zawiesił go na szyi oblubienicy, żeby chronił ją od zła wszelkiego. W czasie wojny niejednokrotnie stawał na wprost niego ten sam rajtar, ciemnowłosy, z kozią bródką i rapierem o srebrnej rękojeści. Trzy razy się pojedynkowali i trzy razy Strzeżymir zwyciężył. Ale ostatnim razem został raniony w szyję. Przed śmiertelnym ciosem uchronił go ryngraf z wizerunkiem Matki Boskiej. – Ryngraf? – spytałam. – Stalowa plakietka noszona na piersiach przez żołnierzy tamtych lat. W czasie walki przekrzywiła się i w chwili cięcia szablą osłoniła szyję. W rezultacie pozostało na niej tylko niezbyt głębokie draśnięcie. Po kilku latach wojaczki Strzeżymir wrócił w rodzinne strony. Tymczasem jego narzeczona jednak uległa namowom kasztelana i podszeptom diabła… Ale to małżeństwo nie było szczęśliwe. W każdej legendzie tkwi ziarnko prawdy Pewnego dnia kasztelan w szale zazdrości zabił żonę. Podczas pogrzebu okazało się, że Kasztelanka ma na szyi znamię podobne do tego u Strzeżymira. On po cięciu szablą, ona od rany poczynionej przez ostry ułamek pękającego lusterka. Podobno owo znamię miało nieść przekleństwo niewierności wszystkim dziewczętom z rodu… Zanim poszłam spać, długo stałam w łazience, spoglądając na swoją szyję. Odkąd pamiętam, miałam na niej znamię w kształcie wąskiej bladej kreski. Po mamie. A mama odeszła do innego mężczyzny, kiedy miałam dwanaście lat. Oboje zginęli w wypadku samochodowym. Ojciec nie bardzo mógł sobie z tym poradzić i zaczął pić. Moim wychowaniem zajęli się stryjek z żoną, ciocią Wandą. Po mamie pozostał mi tylko złoty łańcuszek ze starym krzyżykiem, który podobno od wieków przechodził z matki na córkę. Wcześniej myślałam, że to taka legenda… Teraz, patrząc na krzyżyk z charakterystycznymi zdobieniami, nie byłam taka pewna. Patrzyłam na śpiącego męża, na krzyżyk, na swoje znamię; przypominałam sobie historię małżeństw w naszej rodzinie. Po bezsennej nocy wczesnym rankiem poszłam do miejscowego kościoła, którego historia sięgała czasów szwedzkiego potopu. Pchnięta impulsem ofiarowałam łańcuszek z krzyżykiem jako wotum. Poprosiłam, żeby powieszono je przy głównym ołtarzu. Spytałam też proboszcza o ułamki kryształowego lusterka, które rzekomo znajdują się pod ołtarzem. Powiedział, że nic o tym nie wie, gdyż parafię przejął dopiero przed dwoma laty, ale spróbuje się dowiedzieć. Zostawiłam swój adres. Klątwa została przełamana? Dostałam od niego list pół roku później. W kronice parafialnej proboszcz znalazł interesujące zapiski. Wynikało z nich, że w czasie remontu generalnego, który miał miejsce przed 150 laty, pod ołtarzem znaleziono skórzaną sakiewkę. Wewnątrz były zamalowane na czarno szklane kawałki, a także pożółkła kartka, na której starannym pismem ktoś zaznaczył, że należy oddać Bogu jakiś krzyżyk, a klątwa zostanie przełamana… Moja córeczka przyszła na świat bez charakterystycznego znamienia na szyi. A ja czasami myślę, że to wszystko było jedynie niesamowitą przygodą. Historię nieszczęśliwej Kasztelanki sama ułożyłam w ciąg, który można logicznie wytłumaczyć. Wszystko – prócz postaci tamtego nieznajomego. Kiedy podczas weekendu w M. następnego dnia spytałam o pana ubranego na czarno, nikt w zajeździe o nim nic nie słyszał. I jeszcze jedno. Legenda mówi, że pewnego dnia Kasztelanka powróci, a Strzeżymir przypomni jej o danym mu niegdyś słowie i złotym krzyżyku, który tym razem ona ofiaruje Bogu.
„Znaleziona przypadkiem książka zniszczyła mi życie. Przez banalną historię wylądowałem w szpitalu dla obłąkanych”
„Skoro na okładce książki było napisane: >>Nie czytać
Książka wyglądała na bardzo starą. Pożółkłe kartki, zniszczona i wytarta do żywego okładka. Najdziwniejszy był jednak napis na kawałku szarej taśmy, którą ktoś obkleił ją dookoła uniemożliwiając otwarcie: „Pod żadnym pozorem nie czytać!”. Znalazłem ją leżącą obok kosza na śmieci. Stał w markecie, w którym robiliśmy z Gosią zakupy. Zaintrygowała mnie. Podniosłem, obejrzałem. – Dziwny ten napis, nie sądzisz? – spytałem żonę. – Ktoś zadał sobie wyjątkowo dużo trudu, żeby zrazić potencjalnych czytelników. – Zostaw to paskudztwo! – fuknęła na mnie. – Nie wiadomo, kto tego wcześniej dotykał! Zdecydowałem się jednak zabrać książkę ze sobą. Naprawdę byłem ciekaw, co takiego może kryć się w środku. Po powrocie do domu ostrożnie przeciąłem taśmę i uniosłem okładkę. Strona tytułowa była wyrwana, nie można było więc dociec, jak nazwano to dzieło. Zerknąłem więc od razu do treści. Sam nie wiem, czego się spodziewałem. Pikantnych opowiastek? Dziewiętnastowiecznych zaklęć? Przepisów na eliksiry? Pamiętnika czarnoksiężnika? Niczego podobnego jednak na wyblakłych, zapisanych starą polszczyzną stronach nie było. Już w połowie pierwszego rozdziału zrozumiałem, że to zwyczajna, trochę naiwna i dość przewidywalna historyjka dla ówczesnej młodzieży. Fabuła traktowała o jakimś młodym i żądnym przygód rycerzu, który wyruszył z zamku swojego ojca, by szukać potworów i smoków, których pokonanie przyniosłoby mu sławę. Pretensjonalne, prawda? Pewnie dlatego ktoś przykleił do niej to zabawne ostrzeżenie. Odłożyłem powieść na najniższą półkę. Co miałem robić? Przez następne dni zajmowaliśmy się z Gosią normalnymi, codziennymi sprawami. Byliśmy młodym małżeństwem z wielkimi aspiracjami. Oboje wykształceni. Oboje na etatach w dobrych, międzynarodowych korporacjach. Mieszkaliśmy w segmencie usytuowanym na obrzeżach miasta. Dojazdy do centrum zajmowały godzinę, drugie tyle powrót. Na lepszą lokalizację nie było nas jednak stać, i tak musieliśmy wziąć na to nasze „gniazdko” niebotyczny kredyt. – W najbliższy weekend będziesz słomianym wdowcem – gdzieś tak około środy oznajmiła żona. – Wyjeżdżam na dwudniowe szkolenie z pracy. Tylko sprawuj się dobrze! Wcale nie byłem z tego zwolnienia z małżeńskich obowiązków zadowolony. Kolegów, z którymi mógłbym wyskoczyć na piwo, właściwie nie miałem. Bo trudno za takich uznać znajomych z pracy, z których każdy umiał rozmawiać jedynie o kolejnych wyzwaniach i marzeniach sprowadzających się do tego, by awansować o jedno oczko w korporacyjnej strukturze. Odwiozłem więc w piątek wieczorem Gosię na lotnisko, pomachałem jej przed wejściem do odprawy celnej, a potem jak niepyszny wróciłem do pustego domu. Co robić? Włączyłem telewizor, ale po przerzuceniu setki kanałów uznałem, że nie mam ochoty gapić się w ekran. Zrobiłem więc sobie drinka. Zaszumiało mi w głowie, drugiego jednak już nie nalałem – nie miałem ochoty upić się „do lustra”. Przyrządziłem więc kolację, posłuchałem trochę muzyki, przejrzałem jakiś magazyn motoryzacyjny. Nieco już znudzony właśnie odkładałem go na półkę, gdy mój wzrok padł na książkę bez tytułu. Wziąłem ją odruchowo i zacząłem czytać. Nie mogę powiedzieć, że historia durnowatego rycerza mnie od razu wciągnęła, ale zabawnie się czytało rzecz napisaną przeszło sto lat temu. Treść roiła się od zapomnianych już idiomów, no i była tak uroczo naiwna, że nawet nieźle się bawiłem. Niepokojąco wciągająca książka Następnego wieczora sięgnąłem więc po nią znów… początkowo lekka treść niepostrzeżenie zaczęła się robić mroczna i ciężkawa. Otóż główny bohater dotarł w końcu do Arabii, gdzie w pustynnej jaskini znalazł jakiegoś jaszczura. Oczywiście pokonał gada po długiej i bardzo przewidywalnej walce, po czym wyposażony w trofeum, jakim był kieł bestii, ruszył w drogę powrotną do domu. I tu zaczęły się piętrzyć kłopoty. Na jego drodze wciąż pojawiały się żądne odwetu smoki i inne stwory z piekła rodem. Nasz dziarski rycerz, na każdej stronie musiał wymachiwać mieczem i z każdym akapitem był tym coraz bardziej zniechęcony. Zapomniał o sławie oraz czekających go zaszczytach i marzył już tylko, by wrócić w rodzinne strony. Walcząc z coraz to nowszymi potworami, marzył o świętym spokoju. Trochę mnie w końcu wciągnęło, przyznaję. Dlatego kiedy w niedzielę zrobiłem zakupy na powrót Gosi, od razu zabrałem się do lektury. Przeczytałem, jak rycerz – pokonawszy niezliczone trudności – dotarł wreszcie do zamku. Jego radość była jednak krótka. Ledwo zdążył opowiedzieć ojcu i matce o swoich przygodach, gdy okazało się, że złe licho przytelepało się w ślad za nim. Smoki, demony, potwory wypełzały z każdego zamkowego zakamarka i napadały na poczciwych domowników. Zginął król – jego ojciec, ciężko ranna została matka, służba uciekła, rycerze zostali rozbici. A zło panoszyło się coraz bezczelniej. Niepokonane, bo na miejsce każdego zabitego potwora, zjawiały się skądś dwa kolejne. Młody rycerz oczywiście żałował, że w saharyjskiej jaskini obudził bestię, ale nie miał pomysłu, jak teraz się od niej uwolnić. Przyznaję, czytałem z wypiekami na twarzy. I zaraz bym skończył, gdyby nie telefon od Gosi, który wyrwał mnie z transu: – Gdzie jesteś? – pytała lekko urażonym tonem. – Szukam cię po całym lotnisku, ale nie mogę cię znaleźć. Chyba nie zapomniałeś, żeby odebrać mnie po przylocie? Jak oparzony skoczyłem na równe nogi i pognałem do auta. Na szczęście mieszkaliśmy niedaleko portu lotniczego, więc dojechałem tam w mniej niż pół godziny. Reszta wieczoru upłynęła mi na przepraszaniu i próbach udobruchania rozsierdzonej żony, a później na cierpliwym wysłuchiwaniu jej relacji ze szkolenia. Ona opowiadała o wszystkim z przejęciem, ja – mimo usilnych starań – słuchałem jej narracji rozkojarzony, bezwiednie, zastanawiając się, jak młody rycerz rozwiąże w końcu problem demonicznych stworów. Oczywiście tamtego wieczora już sobie nie poczytałem. Gosi, po skończeniu relacji z dwóch dni spędzonych na wysłuchiwaniu kolejnych prelegentów, zebrało się na amory. Wylądowaliśmy więc w łóżku i wzięliśmy się do nadrabiania minionego czasu. Co za bzdura! W poniedziałek pojechałem do pracy zmęczony i niewyspany, ale nastawiony do świata przyjaźnie i wyrozumiale. Ten pogodny nastrój szybko mi jednak wyparował w pracy. Szef był nie w humorze, wicedyrektor zarządził motywacyjny brief, potem była narada, burza mózgów w sprawie nowego projektu, aż wreszcie – wieczorem – można było zająć się normalną pracą, nadganiając stracony dzień. Do domu przyjechałem późno, zupełnie wykończony. Gosię zastałem w salonie zapatrzoną w telewizor. Nie spuszczając oka z ekranu, wymamrotała coś o wystygłej lazanii, która czeka na mnie w piekarniku. Odpowiedziałem jej, że jestem zbyt zmęczony, by przełknąć cokolwiek i idę na piętro, by się wykąpać i paść do łóżka. W odpowiedzi wymamrotała coś niezrozumiale. Wdrapałem się więc po schodach i wszedłem do sypialni, by zrzucić ciuchy. Na łóżku leżała książka. Nie bardzo miałem na nią ochotę, ale przypomniałem sobie, że do końca zostało mi tylko parę kartek. Wziąłem ją więc do ręki i zacząłem czytać. Kwadrans później poznałem już zakończenie. Idiotyczne! Bohater, którego losy śledziłem przez 400 stron, uznał, że jedynym sposobem, by uwolnić zamek i całe królestwo od mnożących się jak króliki potworów jest… samobójstwo. I przebił się mieczem. Koniec. Aż przetarłem oczy ze zdumienia. Co za bzdura! Jak można tak zamykać powieść! Teraz już rozumiałem, dlaczego ktoś zakleił to dzieło zwykłą taśmą! Nie poprawiło mi to jednak marnego nastroju. Oparłem się o wezgłowie łóżka, czułem obolałe ciało od zmęczenie. Zastygłem tak i przymknąłem oczy. Wtedy ogarnęła mnie błogość. Ze snu wyrwało mnie niejasne poczucie jakiegoś zagrożenia. Od razu zerwałem się na równe nogi. Spojrzałem na zegarek – spałem tylko osiem minut. Rozejrzałem się. Wszystko wokół wyglądało zwyczajnie. Nadstawiłem uszu. Z dołu dobiegało jedynie szemranie telewizora. Nie działo się nic złego. „To przez tę książkę” – pomyślałem i zacząłem zrzucać z siebie ubranie. „Wezmę prysznic i wreszcie porządnie się wyśpię” – postanowiłem. I wtedy na dole rozległ się huk wyważanych drzwi. Zamarłem z trwogi. Zaraz jednak ocucił mnie straszliwy krzyk Gosi. Gruchnął przewracany telewizor, zadudniły kroki. A potem jeszcze jeden krzyk – wołanie o pomoc – i donośny wystrzał. Dopiero wtedy ożyłem i pędem rzuciłem się ku schodom. Zbiegając, ujrzałem nasz zdemolowany salon, leżącą bez ruchu na jego środku żonę i dwóch zamaskowanych drabów myszkujących po domu. Jeden z nich mnie zobaczył. Powoli uniósł pistolet. Zrozumiałem, że muszę coś zrobić. Cokolwiek, byle nie stać bez ruchu, bo inaczej zginę. Obróciłem się więc i rzuciłem do ucieczki. Nie zdążyłem. Usłyszałem kolejny huk wystrzału i poczułem mocne uderzenie w plecy. Nogi zrobiły się jak z waty, nie mogłem postąpić ani kroku. Upadłem. Resztką sił okręciłem głowę, by spojrzeć za siebie. Ujrzałem zbliżającego się napastnika. Stanął nade mną okrakiem, celując w moją głowę. – Nie rób tego! – jęknąłem. Nie posłuchał. Rozległ się trzeci wystrzał i ogarnęła mnie lodowata i nieprzenikniona ciemność. Co znowu?! Otworzyłem oczy. Serce biło mi jak oszalałe, płuca nie nadążały za pospiesznym oddechem. Rozejrzałem się. Nadal byłem w naszej sypialni, a z dołu dobiegał dźwięk telewizora. Dom był spokojny i bezpieczny. Nic złego się nie działo. Zerknąłem na zegarek. Spałem przez osiem minut. Tak, jak w tym potwornym, niezwykle rzeczywistym śnie! Rany, to chyba po tej książce nawiedziły mnie takie koszmary! Na szczęście nie były prawdą. Uf! Powoli wstałem z łóżka, przeciągnąłem się i zacząłem się rozbierać. Tak, potrzebowałem relaksującego prysznica. Bez dwóch zdań! Stałem już w samych majtkach i skarpetkach, kiedy z dołu rozległ się trzask wyłamywanych drzwi. Poczułem, jak serce skacze mi do gardła. „Co? Znowu?! Nie, to niemożliwe!”. Musiałem nadal śnić. Spoliczkowałem się, uszczypnąłem, próbując obudzić. Nic to nie dało. Znowu krzyk żony, strzał, rumor przetrząsanego mieszkania. Cholera, skoro nie mogłem się obudzić, postanowiłem choć uciec do łazienki. Skoczyłem tam, zamknąłem za sobą drzwi. Siedząc w ciemności, zastanawiałem się, czy nie włożyć głowy pod lodowaty prysznic. Może to wreszcie wyrwałoby mnie z tego sennego koszmaru? Nie zdążyłem jednak podjąć decyzji, gdy zaskrzypiały schody, a potem poruszyła się klamka u drzwi. Następnie chwila ciszy i łoskot wyłamywanej dykty. W progu łazienki stanął zamaskowany drab. Ten sam, co wcześniej. Uniósł pistolet, celując mi między oczy. Gruchnął wystrzał. Ogarnęła mnie ciemność. Kolejne przebudzenie. Zegarek wskazuje, że spałem osiem minut. Jestem w ubraniu, na dole znów słyszę telewizor. Tym razem jednak nie mam już złudzeń. Oni zaraz tu będą! Rzucam się do schodów, krzycząc do Gosi, żeby uciekała przez okno w kuchni. Drę się jak opętany, a ona patrzy na mnie jak na wariata. Nieubłaganie mijają kolejne sekundy. Patrzę na drzwi wejściowe i już wiem, że jest za późno. Chwytam więc krzesło, biorę potężny zamach. W tym momencie drzwi wylatują wypchnięte potężnym uderzeniem od zewnątrz. Staje w nich dobrze mi już znany, uzbrojony mężczyzna. Walę w niego krzesłem. Chwieje się, ale ten drugi też ma pistolet. Strzela mi w pierś. Czuję rozdzierający ból. Za sobą słyszę krzyk Gosi. Kolejny strzał i jeszcze jeden. Padam na ziemię, obraz się zamazuje. Zapadam się w czarną otchłań a moją ostatnią myślą jest, że chyba utknąłem w jakiejś upiornej pętli czasowej inspirowanej filmem „Dzień świstaka”. Nie miałem innego wyjścia Otworzyłem oczy. Który to już raz? Trzeci? Nie, czwarty. Zegarek wskazywał, że spałem osiem minut, byłem w ubraniu, w dole grał ten cholerny telewizor. Ciągle ta sama, upiornie zwyczajna sceneria, po której niezmiennie następuje armagedon. „Co robić? Jak się uwolnić? Jak ocalić żonę?”. Omiatając otoczenie wzrokiem, spojrzałem na porzuconą książkę. Głupią, irytującą powieść z beznadziejnym zakończeniem. I nagle mnie olśniło. W przebłysku zrozumienia, dotarło do mnie wszystko. I to, dlaczego poprzedni czytelnik ostrzegał przed zaglądaniem do środka i… jak powinienem postąpić. Jednym susem skoczyłem na równe nogi, chwyciłem stojącą lampę i wyrwałem z niej przewód. Błyskawicznie zawiązałem jeden jego koniec w samozaciskową pętlę, a drugi przytroczyłem do haka w suficie, na którym wisiał żyrandol. W szalonym pośpiechu trzęsły mi się dłonie. Byle szybciej, byle zdążyć przed nimi! Dałem radę. Dom wciąż jeszcze był spokojny, kiedy, stojąc na małym taborecie, przełożyłem głowę przez pętlę i mocno się odepchnąłem. Natychmiast zabrakło mi powietrza, całe ciało rozdarł straszliwy ból. Zacząłem wierzgać w powietrzu nogami. Chyba strąciłem stojący na stoliku flakonik perfum, bo rozległ się trzask szkła, a zaraz po nim wołanie i szybkie kroki na schodach. Wtedy straciłem przytomność. Po raz kolejny pochłonęła mnie bezdenna otchłań. Obudziłem się w szpitalu Znów się obudziłem. „No nie! Kolejny raz?”. Otworzyłem oczy i zrozumiałem, że coś się jednak zmieniło. Nie leżałem już w sypialni, ale w szpitalnej sali. Nie miałem też na sobie ubrania, tylko piżamę. No i był dzień. Przez wielkie okno zaglądało zimowe niebo. Na taborecie obok ktoś się poruszył. Rozpoznałem ją od razu. – Gosia! Ty żyjesz! – wycharczałem przez wciąż zbolałe i zaciśnięte gardło. W oczach mojej żony natychmiast zakręciły się łzy. – Kochanie! – złapała mnie za rękę. – Zdążyłam w ostatniej chwili, a i tak musiałam cię reanimować aż do przyjazdu karetki. Dlaczego to zrobiłeś?! Nawet nie próbowałem jej tego wyjaśniać. Zresztą nie musiałem. Żona trajkotała jak najęta. Najpierw usłyszała trzask rozbijanej butelki, wtedy zawołała, ale nie odpowiedziałem, więc zaniepokojona weszła na piętro. – Jesteś w szpitalu – tłumaczyła, głaszcząc mnie po głowie. – Zostaniesz tu pewnie kilka dni na obserwacji. A potem… – zacięła się. – Co potem? – wychrypiałem. – Chcą zabrać cię na drugą obserwację. Dwutygodniową. Do szpitala psychiatrycznego. Podobno to normalna procedura w przypadku… – zająknęła się po raz drugi – w przypadku niedoszłych samobójców. W odpowiedzi uspokajająco poklepałem ją po dłoni. Nie mogłem jej teraz tego wyznać, ale cieszyłem się jak dziecko. Moja żona żyła! Uratowałem ją! A przy okazji siebie. – Mam tylko jedną prośbę – szepnąłem. Małgosia spojrzała na mnie badawczo. – Spal tę książkę. Nie wiem, co robić Teraz jestem od tygodnia na oddziale zamkniętym miejskiego psychiatryka. Lekarze są ze mnie zadowoleni i przebąkują o wcześniejszym zwolnieniu do domu. Czekam na to z utęsknieniem. Marzę, by znów być u siebie. Ale… z każdym kolejnym dniem do mojego serca wkrada się niepokój. W czasie odwiedzin Gosia mi powiedziała, że książki nie udało się zniszczyć. Dziwna rzecz, ale ogień nie chce jej strawić, woda zatopić, nożyczki rozciąć. – Co z nią jest nie tak? – zapytała. – To przez nią zrobiłeś to, co zrobiłeś? Nie próbowałem jej tego wyjaśniać. Ani opowiadać, co przeżyłem, kiedy oglądała sobie telewizję. Zamiast tego poprosiłem, żeby porządnie okleiła książkę najmocniejszą taśmą i wyrzuciła do śmieci w drugiej części miasta. Zastanawiam się jednak, czy to wystarczy? Czy na pewno jesteśmy już bezpieczni? A może, kiedy wrócę do domu, koszmar się powtórzy? Nie chciałbym przeżywać tego kolejny raz. Mam wciąż przed oczami widok zakrwawionego ciała mojej Gosi, wciąż czuję ból po postrzałach, a także piwniczny chłód wciągającej mnie otchłani. Może więc powinienem zakończyć to, co zacząłem? Tu i teraz, jeszcze w tym szpitalu? Odkąd lekarze uznali, że jestem zdrowy psychicznie i nie stanowię zagrożenia dla siebie, nie pilnują mnie tak jak wcześniej. Mógłbym pójść do łazienki, zbić szybę w oknie i podciąć sobie żyły. Ale z drugiej strony… Tak bardzo chcę żyć. Tak mocno ją kocham. Może więc moja śmierć nie jest potrzebna? Może książka zadowoliła się tym, co już przeszedłem? Nie wiem, co robić. Waham się. Szamoczę. A przecież zostało mi już bardzo niewiele czasu.