32 cytaty Sokratesa. Najmądrzejsze sentencje słynnego greckiego filozofa
Cytaty Sokratesa kryją w sobie głęboką prawdę o świecie i ludzkiej naturze. Ten myśliciel był jednym z największych filozofów starożytnej Grecji. Choć żył wiele wieków temu, jego słowa zawierają mądrości, które przez ten czas wcale nie straciły na wartości. Odkryj najważniejsze cytaty Sokratesa.
W tym artykule: Najsłynniejsze cytaty Sokratesa Cytaty Sokratesa o życiu Najsłynniejsze cytaty Sokratesa Słowa Sokratesa, podobnie jak cytaty Marka Aureliusza, do dziś są często wspominane i rozważane, a to nie bez powodu. To, o czym mówił i nad czym rozmyślał, stało się nieprzerwanie aktualnymi mądrościami. Tak, jak cytaty świętych, sentencje Sokratesa nauczają o ważnych sprawach. Sprawdź, które z nich okażą się dla ciebie przełomowe. Wiem, że nic nie wiem. Jeśli ktoś z nas pragnie poznać coś w sposób czysty, musi się od ciała wyzwolić i samą tylko duszą oglądać rzeczywistość. Żadne kłamstwo nie doczeka się starości. Pragnie się tego, czego się nie ma, nie można przecież czegoś chcieć, kiedy się już to ma – skoro więc filozof pragnie mądrości, to nie może być mądry. Mądrość zależy od trzech rzeczy: osobowości, wiedzy, samokontroli. Weź tyle, ile potrzebujesz, daj tyle, ile możesz. Jeżeli język nie jest poprawny, to, co powiedziano, nie jest tym, co zamierzano powiedzieć. Jeżeli to, co powiedziano, nie jest tym, co zamierzano powiedzieć, nie zostanie zrobione to, co być powinno. Nie może człowiek poddawać się i ulegać pragnieniom i pożądaniom ciała, ale zawsze należy postępować zgodnie z rozumem, który jest najlepszym doradcą. Ci są najszczęśliwsi i najbliżsi bogów, którzy nie potrzebują niczego. Nikogo i niczego nie umiem słuchać jak tylko argumentu, który mi się po rozwadze wyda najstosowniejszy. Błąd jest przywilejem filozofów, tylko głupcy nie mylą się nigdy. Złych lub pospolitych ludzi pozyskasz najprędzej darami, ale szlachetnych pozyskasz najprędzej szlachetnością. Znajdujesz to, czego szukasz, umyka ci to, co zaniedbujesz. Aby znaleźć siebie, pomyśl samodzielnie. Mądrość zaczyna się od zdumienia. Poznanie siebie jest początkiem mądrości. Silne umysły omawiają pomysły, przeciętne umysły omawiają wydarzenia, słabe umysły omawiają ludzi. Widzisz, sekret szczęścia nie polega na szukaniu więcej, ale na rozwijaniu zdolności do cieszenia się mniej. Nieprawdaż, że czasem, kiedy wiatr wieje jeden i ten sam, to jeden z nas marznie, a drugi nie? I jeden marznie lekko, a drugi mocno? A złota obym miał tyle, ile ani unieść, ani uciągnąć nie potrafi nikt inny, tylko ten, co zna miarę we wszystkim. Ci, których najtrudniej jest kochać, potrzebują tego najbardziej. Cytaty Sokratesa o życiu Cytaty o życiu, które wypowiedział Sokrates, to ponadczasowe myśli. Jako filozof posiadł on ogromną wiedzę i jego sposób myślenia stał się inspiracją dla wielu ludzi. Oto najpiękniejsze cytaty o życiu, jakie wypowiedział. Życie bezmyślne nie jest warte życia. Wypoczynek to największe z dóbr. Jak większe jest szczęście być zdrowym niż bogatym, tak mniejszym jest nieszczęściem ubóstwo niż choroba. W całym życiu szanuj prawdę tak, by twoje słowa były bardziej wiarygodne od przyrzeczeń innych. Tymczasem ja ani przedtem nie uważałem za stosowne robić niczego podłego z uwagi na niebezpieczeństwo, ani mi teraz żal, żem się w ten sposób bronił; wolę zginąć po takiej obronie, niż tamtym sposobem żyć. Człowiek nie żyje, aby jadł, ale je, aby żył. Bądź miły, bo każdy, kogo spotkasz, toczy ciężką bitwę. Nie życie, ale dobre życie należy przede wszystkim cenić. Zimą potrzebne jest ciepłe okrycie, w starości - brak zmartwień. W całym życiu szanuj prawdę tak, by twoje słowa były bardziej wiarygodne od przyrzeczeń innych. Tam, gdzie chodzi o to, co sprawiedliwe, piękne i dobre nie powinniśmy troszczyć się o opinie ogółu.
Tajemnica Sfinksa - jego wiek do dziś budzi wątpliwości. Za wizerunkiem wyrzeźbionej twarzy kryje więcej, niż jedną postać
Tajemnica Sfinksa obejmuje wiek tej ogromnej rzeźby, a także to, czyj wizerunek przedstawia jej twarz i czy pod posągiem znajdują się ukryte labirynty lub korytarze. Czy zawsze wyglądał tak, jak teraz? Czytaj dalej i dowiedz się więcej na temat tego ogromnego monumentu.
W tym artykule: Tajemnica Sfinksa - jak stary jest Sfinks? Czyją twarz przedstawia Sfinks? Labirynty pod wielkim Sfinksem Olbrzymiej wielkości posąg Sfinksa w Egipcie od lat wzbudza ciekawość badaczy, naukowców i wykładowców, a także zwykłych ludzi i turystów. Po dziś dzień nie określono oficjalnej daty jego powstania, a specjaliści spierają się ze sobą na ten temat. Czytaj dalej i dowiedz się o sekretach i zadziwiających teoriach, które skrywa ta ogromna rzeźba. Tajemnica Sfinksa - jak stary jest Sfinks? Wiek Sfinksa jest od lat obiektem wielu dyskusji i różnych teorii. Profesorowie i archeolodzy z różnych zakątków świata mają sprzeczne zdania na ten temat, ale do dziś nie udało się ustalić, ile lat ma ta spektakularna rzeźba. Ustalono, że kamień, z którego została zbudowana ma ponad 800 tysięcy lat, ale nie ma pewności co do tego, kiedy została w nim wykuta. Sfinks nie miał oryginalnie ludzkiej twarzy? Badacze Robert Bauval i Graham Hancock są zdania, że Sfinks powstał 12 tys. lat temu. Swoją teorię opierają o zniszczenia budulca, który według nich, mógł ulec takiej erozji tylko podczas silnych deszczy, które to w Egipcie miały miejsce pod koniec epoki lodowcowej. Ich zdaniem wówczas Sfinks patrzyłby na konstelację Lwa, kiedy to trwała astrologiczna era tego znaku zodiaku. Niektórzy twierdzą, że ta rzeźba pierwotnie miała głowę właśnie wspomnianego zwierzęcia, a to sprawiałoby, że teoria Bauvala i Hancocka ma wiele sensu. Inni są zdania, że owszem, Sfinks początkowo nie miał twarzy ludzkiej, a według nich miał przypominać szakala lub wilka, co oznaczałoby, że został stworzony na cześć boga Anubisa. Za tą teorią przemawia wyjątkowo mała głowa rzeźby, która nie pasuje proporcją do całej reszty. Oznacza to, że Sfinks zmieniał się na przestrzeni lat, a to znacznie utrudnia ustalenie czasu jego powstania i jest powodem wielu różnych teorii. Inne spekulacje na temat wieku Sfinksa Zdaniem geologa Roberta Schocha pierwotny Sfinks musiał powstać co najmniej 5000 lat przed naszą erą, a jego najnowsze badania wskazują, że mogło to być i 10000 lat p.n.e., gdyż wówczas klimat na terenie Egiptu był znacznie odmienny od tego, który znamy teraz. Były to czasy deszczów, które spowodowały erozję kamienia tej rzeźby. Odpowiada też na zarzuty osób, które twierdzą, że głowa Sfinksa przypomina głowę władcy Egiptu z ery dynastycznej (po zjednoczeniu Egiptu Górnego oraz Dolnego zawładnęły nim pierwsze dwie dynastie władców około 3000r. p.n.e.). Wspomina też, że pierwotnie posąg miał głowę zwierzęcą, a dopiero potem przekuto ją na ludzką. Niektórzy uważają, że Sfinks pierwotnie był po prostu lwem lub lwicą, a to rodzi tajemniczą teorię, według której został stworzony przez nieznaną nam kulturę. Pliniusz Starszy, który tworzył jeszcze w czasach starożytnych, w swoim dziele "Historia Naturalna" napisał, że okoliczni mieszkańcy uważają Sfinksa za bóstwo i wierzą, że pochowano w nim króla. Według tego autora jednak było inaczej, a posąg został wykuty w litej skale i początkowo jego twarz była czerwona. Oczywiście współcześnie nie zobaczymy tego koloru, ponieważ barwnik nie przetrwał wieków zasypywania przez piasek i odkopywania, a także warunków pogodowych. Czyją twarz przedstawia Sfinks? Według starożytnej tablicy Totmesa IV, którego ludzie odkryli koło XIV wieku p.n.e. nieco zniszczonego już Sfinksa, twarz przedstawia władcę Chefrena w postaci wcielenia Atuma, czyli stwórcy świata i bogów. Choć przyjmuje się to za prawdę, nie ma na to konkretnych dowodów i ta teoria pozostaje spekulacją. Niektórzy archeologowie uważają natomiast, że rzeźba może przedstawiać samego Faraona Totmesa, ponieważ przypomina ona rysy twarzy jego dobrze zachowanej mumii. Według egiptologa Ernesta Wallisa Budge oraz archeologa Gastona Maspero Sfinks powstał na długo przed panowaniem Chefrena, a on miał odpowiadać jedynie za wykopaliska. Inna teza mówi o tym, że twarz Sfinksa przedstawia Cheopsa, jednego z egipskich faraonów, a za wyrzeźbienie jego twarzy ma odpowiadać syn, Dżedefre, który bardzo podziwiał ojca i miał zlecić oddanie jego rysów na posągu. Labirynty pod wielkim Sfinksem Według niektórych naukowców pod Sfinksem biegną ukryte korytarze, które tworzą duży labirynt pomiędzy komnatami. Mają one też pod ziemią łączyć ogromną rzeźbę z piramidami. Według jasnowidza Edgara Cayce'a i jego spiskowej teorii w tych podziemnych kondygnacjach znajdują się zapisy na temat historii Atlantydy. W różnych legendach i mitach przewijają się wzmianki o tych korytarzach, a znani egiptolodzy i archeolodzy także wierzą w możliwość ich istnienia. Na poparcie ich tezy wskazują badania georadarem, które wykryły pod Sfinksem jakiegoś rodzaju puste obszary. Niestety na ten moment egipski rząd nie zgadza się na wykopaliska pod tą rzeźbą, ponieważ mogłyby one uszkodzić ogromny posąg.
Wszystkich Świętych. Jaka jest historia święta i od kiedy jest obchodzone w Polsce? Poznaj zwyczaje związane z tym szczególnym dniem
Wszystkich Świętych to wyjątkowy dzień, gdy wierni kościoła katolickiego wspominają zmarłych, którzy dostąpili zbawienia. Zwyczajowo tego dnia odwiedza się groby bliskich, którzy odeszli. Cmentarz jest ozdobiony zniczami i kwiatami, które mają być symbolem pamięci i tęsknoty za tymi, których nie ma już na ziemi. Święto Wszystkich Świętych nie zawsze wyglądało tak samo. Początkowo było poświęcone męczennikom, którzy oddali życie za wiarę. Dopiero z czasem wykształciła się forma święta, którą znamy do dziś. Jak jest jego historia, jak wyglądają współczesne obchody Wszystkich Świętych i jakie jeszcze zwyczaje są z nim związane?
W tym artykule: Kiedy jest Wszystkich Świętych: dokładna data Wszystkich Świętych a Dzień Zaduszny: co łączy i różni oba święta? 1 listopada Wszystkich Świętych: zwyczaje i tradycje Jaka jest historia Wszystkich Świętych? Wszystkich Świętych: cytaty Kiedy jest Wszystkich Świętych: dokładna data Uroczystość Wszystkich Świętych obchodzona jest 1 listopada. Jest to kościelne święto stałe, a więc każdego roku jest obchodzone w tym samym czasie. Taka sama zasada nieruchomej daty dotyczy Zaduszek, czyli Święta Zmarłych, które ma miejsce następnego dnia – 2 listopada. Mimo że w oba te dni wspominani są zmarli, istnieje pomiędzy nimi znacząca różnica. Wszystkich Świętych a Dzień Zaduszny: co łączy i różni oba święta? Wszystkich Świętych i Zaduszki są dniami, w których wspomina się osoby zmarłe. 1 listopada w kościołach katolickich odprawiane są msze, które podkreślają wiarę w obcowanie świętych. Wierni modlą się w intencji tych, którzy zostali zbawieni i są uznawani za świętych. Udział w nabożeństwie w tym dniu jest obowiązkowy, a podczas eucharystii wspomina się zarówno świętych oficjalnie kanonizowanych, jak i wszystkich zmarłych, którzy już osiągnęli stan świętości przed Bogiem. Święto to jest okazją do modlitw, w których za wstawiennictwem świętych można prosić o łaskę zbawienia zarówno dla siebie, jak i zmarłych krewnych. Okres Wszystkich Świętych otwiera szczególny czas refleksji nad przemijaniem, śmiercią i życiem wiecznym, kierując naszą uwagę na tych, którzy odeszli. Bezpośrednio po Wszystkich Świętych obchodzone są Zaduszki, czyli Święto Zmarłych, przypadające na 2 listopada. To dzień poświęcony pamięci o zmarłych, którzy jeszcze nie dostąpili pełnego zbawienia i przebywają w czyśćcu. Wspomina się wtedy dusze wiernych zmarłych, prosząc o ich rychłe przejście do życia wiecznego. W 2024 roku Wszystkich Świętych wypada w piątek, zaś Święto Zmarłych w sobotę. Czy we Wszystkich Świętych jest wolne? Dzień Wszystkich Świętych jest ustawowo dniem wolnym od pracy i nauki. Oznacza to, że tego dnia osoby zatrudnione nie idą do pracy, zaś studenci oraz uczniowie są zwolnieni z lekcji i zajęć na uniwersytetach. Wszystkich Świętych jest jednym z 13 dni świątecznych oznaczonych tzw. czerwoną kartką. W czasie ich trwania wszyscy są zwolnieni z wykonywania codziennych służbowych obowiązków. Czas ten ma być poświęcony na odpoczynek i oddanie się refleksjom. Fakt, że Wszystkich Świętych jest dniem wolnym, oznacza również to, że sklepy i galerie handlowe pozostają nieczynne. Tego dnia otwarte są za to m.in.: stacje benzynowe, apteki, kwiaciarnie, punkty pocztowe oraz sklepy znajdujące się na dworcach oraz lotniskach. Inaczej sprawa przedstawia się w przypadku 2 listopada. Dzień Zaduszny nie jest dniem wolnym ustawowo. 1 listopada Wszystkich Świętych: zwyczaje i tradycje Choć 2 listopada jest dniem poświęconym pamięci bliskich zmarłych, wiele osób odwiedza cmentarze już 1 listopada. Wynika to z faktu, że Wszystkich Świętych jest dniem wolnym od pracy, co umożliwia ludziom czas na wizyty na grobach, przystrojenie ich kwiatami, zapalenie zniczy i modlitwy za zmarłych. Modlitwy na dzień Wszystkich Świętych Według tradycji katolickiej w dniu Wszystkich Świętych organizowane są msze święte w intencji zmarłych, które odbywają się w kościołach oraz na cmentarzach. Ważnym elementem nabożeństwa jest Litania do Wszystkich Świętych, która należy do najstarszych litanijnych modlitw kościoła, wspominanie katolickich świętych i modlitwy za ich wstawiennictwem oraz śpiewanie pieśni na Wszystkich Świętych. Znanym katolickim zwyczajem jest również wypisywanie na kartkach imion zmarłych, za które odmawiane są modlitwy błagalne. Zazwyczaj ma to miejsce w okresie od 1 do 8 listopada, czyli przez oktawę uroczystości Wszystkich Świętych. Ten rodzaj wstawiennictwa za zmarłymi nazywany jest wypominkami. Mogą one być odmawiane w kościele bądź na cmentarzu przed mszą. Zwykle w tym przypadku wierni i duchowny odmawiają również wspólnie modlitwę różańcową. Aby pomóc im w szybszym odkupieniu grzechów, wierni kościoła mogą uzyskać odpust za zmarłych w oktawie uroczystości Wszystkich Świętych, a więc od 1 do 8 listopada. Należy spełnić następujące warunki: odwiedzić cmentarz i modlić się za dusze zmarłej osoby; pozostać w stanie łaski uświęcającej; uczestniczyć we mszy świętej i przyjąć komunię; wyzbyć się przywiązania do grzechu; odmówić modlitwy: Ojcze nasz oraz Wierzę w Boga; pomodlić się w intencji Ojca Świętego. Dekoracje pomników na Wszystkich Świętych Podczas Wszystkich Świętych zwyczajowo odwiedza się groby bliskich i czci ich pamięć. Wyrazem przywiązania i tęsknoty za nieżyjącymi członkami rodziny, bądź przyjaciółmi czy znajomymi, jest ozdabianie ich grobów. Co daje zmarłemu znicz? Przede wszystkim jest wyrazem nadziei na odrodzenie i życie wieczne. Podobnie jak wiązanki na Wszystkich Świętych spełnia również funkcje dekoracyjne. Kwiaty w donicach, wieńce oraz bukiety to również znak przywiązania i oddanie szacunku zmarłym. Kolor kwiatów na Wszystkich Świętych również ma niebanalne znaczenie. Mogą one symbolizować: miłość, tęsknotę, szacunek, wielki smutek, oddanie. Niektóre kolory i gatunki kwiatów na grób sprawdzą się, gdy chcemy upamiętnić śmierć kogoś, kto zginął nieoczekiwanie bądź w młodym wieku. Podczas gdy inne będą lepiej prezentować się na grobie osoby starszej, która cieszyła się wielkim autorytetem za życia. Najpopularniejszymi kwiatami cmentarnymi w Polsce są oczywiście chryzantemy. Świeckie zwyczaje na Wszystkich Świętych Istnieje bardzo wiele świeckich tradycji, które są związane z dniem Wszystkich Świętych. W gazetach, telewizji oraz internecie można napotkać się na wspomnienia znanych i cenionych osób, które odeszły w przeciągu ostatnich kilku miesięcy. Oprócz tego wiele osób w tym czasie odwiedza symboliczne groby, które mają być upamiętnieniem anonimowych osób, najczęściej żołnierzy poległych w czasie wojny. Jednym z najbardziej znanych zwyczajów jest zbiórka pieniędzy na renowację starych i zniszczonych grobów. W kwestach na cmentarzach biorą udział wolontariusze. Bardzo często wśród osób zbierających fundusze na odnowienie zabytkowych pomników można spotkać artystów oraz ludzi kultury. Kwiaty i znicze na Wszystkich Świętych pojawiają się nie tylko na cmentarzach. W tym szczególnym dniu ozdabiane są też tablice pamiątkowe, pomniki oraz inne miejsca pamięci. W ten sposób czci się pamięć osób zasłużonych ojczyźnie. Istnieje wiele innych przesądów związanych z cmentarzem i uroczystościami upamiętniającymi zmarłych. Uważa się na przykład, że są sposoby, w jakie nie powinno się ozdabiać stroika na dzień Wszystkich Świętych. Ponadto nie należy zakładać niektórych ubrań na cmentarz, co należy do licznych przesądów cmentarnych. Niektórzy wierzą, że w niektórych godzinach nie powinno się przebywać na cmentarzu,by nie zabierać ze sobą złej energii. Jaka jest historia Wszystkich Świętych? Dzień 1 listopada, czyli Wszystkich Świętych, jest uroczystym dniem, w którym odwiedzamy groby zmarłych, modlimy się za ich dusze, ozdabiamy nagrobki zniczami i wiązankami kwiatów oraz uczestniczymy w mszach i procesjach cmentarnych. Obrzęd ten ewoluował na przestrzeni wieków, a jego forma i znaczenie z czasem się zmieniały. Początkowo święto koncentrowało się na oddawaniu czci i wspomnieniu wszystkich męczenników, którzy zginęli za wiarę, co było popularne już w IV wieku. Później znaczenie święta rozszerzono, obejmując także duchownych, takich jak mnisi i papieże. Pierwotnie święto obchodzono w maju, lecz około roku 610 papież Bonifacy IV przeniósł je do nowo powstałego kościoła Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Męczenników, przekształconego z dawnej świątyni pogańskiej. W roku 731 papież Grzegorz III przeniósł święto z 13 maja na 1 listopada, ze względu na trudności w zapewnieniu żywności pielgrzymom przybywającym do Rzymu w maju. Dzięki tej zmianie pielgrzymi mogli korzystać z jesiennych zapasów. Kolejna modyfikacja nastąpiła w 837 roku, kiedy papież Grzegorz IV rozszerzył święto, aby upamiętniać nie tylko męczenników i duchownych, ale wszystkich świętych Kościoła. W Polsce w czasach PRL-u próbowano zmienić nazwę święta na Wszystkich Zmarłych lub Święto Zmarłych, co miało na celu nadanie mu bardziej świeckiego charakteru. Mimo to, 1 listopada pozostał dniem wolnym od pracy. Wszystkich Świętych: cytaty Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą. ks. Jan Twardowski Można odejść na zawsze, by stale być blisko. ks. Jan Twardowski Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci. Wisława Szymborska Nic dwa razy się nie zdarza, i nie zdarzy. Z tej przyczyny zrodziliśmy się bez wprawy i pomrzemy bez rutyny. Wisława Szymborska Absurdem jest, żeśmy się urodzili, i absurdem, że umrzemy. Jean-Paul Sartre Treść artykułu opublikowana pierwotnie: 28 października 2023 r.
Przypadek czy przeznaczenie? "Spełniła się przepowiednia Ariadny…"
"O co chodziło wróżce? Dlaczego akurat męscy potomkowie babci zostali przeklęci? Czym zawiniliśmy? I komu?". W historię Jarosława trudno uwierzyć...
W tym artykule: Najpierw Janek, potem Janusz. Ariadna nie kłamała To koniec. Wszystko się dla mnie skończyło. Nie chcę żyć To, co zobaczyłem, wydarzyło się w rzeczywistości Rany, przecież ja przewidziałem ten wypadek samochodowy! PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Nad naszą rodziną ciąży fatum. Wiem o tym od mamy, która pamięta, jak jej matka, czyli moja babcia, poszła do wróżki. Wróżka miała na imię Ariadna. Babcia chciała się dowiedzieć, czy jej zaginiona podczas wojny siostra bliźniaczka żyje, i czy kiedykolwiek jeszcze się spotkają. Podobno Ariadna nic nie powiedziała o babcinej siostrze. Twierdziła, że karty uparcie milczą na ten temat. Ostrzegała babcię, by uważała na swoje wnuki, a szczególnie na chłopców. Ariadna mówiła, że każdego z nich spotka jakieś nieszczęście, i żaden nie umrze śmiercią naturalną. – Bajdurzenie starej baby, która każe nazywać się Ariadną, nie może być prawdą – twierdził dziadek. – Nikt dorosły przy zdrowych zmysłach nie chodzi do wróżki, a już na pewno nie wierzy w to, co ona opowiada. To zwykłe oszustwo. Jakbym wiedział, co planujesz… Nie powtarzaj tego nikomu, Danusiu! – zwracał się do babci. – Bo kompromitujesz rodzinę. A ja w końcu mam poważne stanowisko. Dziadek, kierownik referatu w Dzielnicowej Radzie Narodowej, był bardzo dumny ze swojego stanowiska. Starał się być przykładnym urzędnikiem, zawsze rzetelnie wypełniał obowiązki. Bardzo się bał, że ktoś doniesie jego zwierzchnikom, iż żona chodzi do wróżki, i on to stanowisko straci. Trzeba pamiętać, że działo się to na początku lat 60., kiedy donosicielstwo było bardzo rozpowszechnione. Niektórzy obywatele dla własnej korzyści, z zazdrości lub by się zemścić na nielubianych sąsiadach, chętnie opowiadali, co zobaczyli lub podsłuchali. Bohaterowie donosów, zależnie od wagi przewinienia, tracili pracę, mieszkanie lub nawet trafiali do więzienia. Dlatego ostrożność mego dziadka była uzasadniona. Babcia zmarła, zanim doczekała się wnuków, i o jej wizycie u wróżki zapomniano. Najpierw Janek, potem Janusz. Ariadna nie kłamała 25 lat temu spędzaliśmy wakacje u kuzynów na wsi. Cała nasza trójka czyli ja, mój cioteczny brat Janek i najmłodsza z nas, Ania, nasza cioteczna siostra. Lato było bardzo upalne, więc większość czasu spędzaliśmy wraz z połową wioski na gliniankach. To były stare, mocno zaniedbane dworskie stawy. Podobno przed wojną hodowano w nich ryby, potem służyły jako kąpielisko. Miejscowi chłopcy doskonale przygotowali się do sezonu. Zbudowali na gliniankach trampolinę. Była to długa deska przyciśnięta kamieniami. Trzeba było na nią wbiec, wybić się i skoczyć do wody na głowę. Najlepszy w tym był Wiesiek, syn sołtysa. On zresztą najlepiej ze wszystkich pływał. Każdy z chłopaków chciał mu dorównać. Janek, najstarszy i najsprawniejszy z naszej trójki, stanął na końcu deski, rozbujał ją i chciał się wybić wysoko, by ładnie skoczyć do wody. Niestety, poślizgnął się i spadł z „trampoliny”. Rozbujana deska uderzyła go w głowę. Natychmiast wyciągnięto go na brzeg. Był nieprzytomny. Ktoś z dorosłych robił mu masaż serca, ktoś inny sztuczne oddychanie. Karetka przyjechała po 40 minutach. Janek już nie żył. Miał 13 lat. I wtedy ktoś w rodzinie przypomniał sobie przepowiednię wróżki Ariadny. Wszyscy udawali, że nie wierzą w te brednie, ale dało się wyczuć strach i niepewność. Najbardziej przejął się dziadek, który uwielbiał Janka, chętniej niż innym opowiadał mu o swoich przygodach w młodości. Śmierć ukochanego wnuka była dla niego strasznym ciosem. Codziennie chodził na cmentarz na grób babci i ciągle powtarzał, że nie powinien był lekceważyć tego, co mówiła Danusia. – Gdybym jej uwierzył, Janek by żył – mówił każdemu. – To wszystko moja wina! Rok po tych wydarzeniach wujkowi Zbyszkowi i cioci Józi urodził się Januszek. Nie zapomnieliśmy o Janku, ale narodziny Januszka traktowaliśmy jak znak, że rodzinę opuściły wszelkie nieszczęścia. Nic dziwnego, że Januszek był oczkiem w głowie całej rodziny. Wszyscy spełniali jego życzenia. Januszek był w rodzinie królewiczem. Jeszcze jako mały brzdąc nauczył się, jak wykorzystać swoją sytuację. Zawsze dostawał to, co chciał. Jak nie od rodziców, to od dziadka, wujka lub ciotki. Byłem od niego o 11 lat starszy, ale czasami szlag mnie trafiał, gdy musiałem smarkaczowi ustąpić: „bo przecież on jest jeszcze mały, a ty już dorosły i rozumniejszy” – jak mi tłumaczono. Januszek uczyć się nie chciał, ale wujostwo załatwili sztab korepetytorów i przeciągano go z klasy do klasy. Tak ukończył podstawówkę i… właściwie całą edukację. Nie udało mu się ukończyć pierwszej klasy liceum, a odwiedził chyba większość placówek w mieście. Wreszcie zdecydowano, że pójdzie do pracy. Wuj załatwił mu robotę w warsztacie samochodowym. Tamże zdobył pierwsze zawodowe szlify. Został złodziejem. Kradł samochody i trzeba przyznać, miał do tego smykałkę. Dziadek zmarł na atak serca, gdy dowiedział się, że Januszek został aresztowany. Był przekonany, że to jego wina, bo nie uwierzył w przepowiednię Ariadny. Po roku Januszek wyszedł z więzienia i wrócił do swego ulubionego zajęcia. Znowu kradł samochody, zresztą nic innego robić nie umiał. W czasie jednej z kradzieży trafił na konkurencję. Ktoś wyciągnął broń i Januszek został zastrzelony. Sprawcy nigdy nie złapano. Po tych wydarzeniach wujostwo rozwiedli się i rozjechali po świecie każde w swoją stronę. Było to dla mnie szczęście w nieszczęściu, bo mnie dostało się ich mieszkanie. PRZECZYTAJ TAKŻE: Wizjonerka Aida o dniu 29 września. Nad jej słowami powinien się zastanowić każdy z nas Wizjonerka Aida zdradziła przepowiednię na dzień 29 września. "To najlepszy czas na odpuszczanie i wybaczanie" - podkreśla Aida Kosojan-Przybysz. Co więcej podpowiada znana wizjonerka? To koniec. Wszystko się dla mnie skończyło. Nie chcę żyć Po tych wydarzeniach zacząłem się o siebie bać. Jak dotąd przepowiednia wróżki Ariadny sprawdzała się co do joty. Ja byłem trzecim wnukiem Danusi. I nie miało znaczenia, że urodziłem się po jej śmierci. Przyznam się, że miałem stracha. Bardzo na siebie uważałem, starając się prowadzić higieniczny tryb życia, uprawiałem sport, robiłem wszystko, by unikać niebezpiecznych sytuacji. W ubiegłym roku pomagałem ojcu malować dom na działce. Mój staruszek niechętnie biegał po drabinie, a ja – młodszy i sprawniejszy – nie miałem z tym kłopotu. Zachowywałem jednak niezbędną ostrożność. Ojciec podawał mi kubeł z farbą, ja machałem pędzlem. Kończyliśmy już ostatnią ścianę, chciałem pędzlem sięgnąć wyżej, by zamalować najdalszą deskę, gdy drabina się zachwiała – później okazało się, że jedną nogą wpadła w tunel kreta. Spadłem na plecy z wysokości ponad trzech metrów. Pociemniało mi w oczach, straciłem oddech, potem poczułem potworny ból i nie wiem, co było dalej, bo straciłem przytomność. Pamiętam jednak wyraźnie, że przez chwilę miałem wrażenie, że „unoszę się nad sobą”, że widzę siebie z góry leżącego na trawie… Kilka koszmarnych miesięcy spędziłem w szpitalu. Zostałem sparaliżowany od pasa w dół. Robiono mi dziesiątki różnych badań, testów, lecz żadne z nich nie dało jednoznacznej diagnozy. Lekarze podejrzewali przerwanie rdzenia kręgowego, ale podobno nie było to wyraźnie widoczne na zdjęciach rentgenowskich. W końcu wylądowałem na wózku inwalidzkim. Spełniała się przepowiednia Ariadny… To był dla mnie dramat. Nie wyobrażałem sobie dalszego życia na wózku. Przecież zawsze byłem aktywny. Co roku przynajmniej dwa tygodnie spędzałem na nartach, chodziłem po górach, jeździłem na rowerze, żeglowałem… i nagle zostałem unieruchomiony. Czekało mnie życie inwalidy. Nie umiałem się z tym pogodzić. Próbowałem popełnić samobójstwo. Odkręciłem gaz, zamknąłem drzwi do kuchni i… straciłem przytomność. Odratowała mnie Ania, moja cioteczna siostra, która niezapowiedziana przyszła sprawdzić, jak sobie radzę. Otworzyła mieszkanie własnymi kluczami. No więc postanowiłem, że następnym razem zamknę drzwi od wewnątrz. Nie mam po co żyć – uznałem – więc tak wszystko zorganizuję, żeby nikt mnie nie uratował. Rodzina postanowiła mnie pilnować. Na wszelki wypadek, wbrew mojej woli, zlikwidowano gaz w moim mieszkaniu. Mam teraz płytę elektryczną. Ustalono dyżury i przez niemal 24 godziny ktoś przy mnie był. Czułem się ubezwłasnowolniony, co jeszcze bardziej mnie denerwowało… To był najtrudniejszy czas w moim życiu. Któregoś dnia przeglądałem wraz z Anką stary rodzinny album ze zdjęciami. Były tam cudem ocalałe fotografie z 1939 roku i nawet jeszcze sprzed II wojny światowej. Na jednym ze zdjęć rozpoznaliśmy babcię Danusię. Stała pod jabłonką z jakąś młodą, niezwykle podobną do niej kobietą. – To pewnie Renata – powiedziała Ania, wyjmując fotkę z albumu. – Siostra babci, ta, która zaginęła w czasie wojny. Podobno babcia potrafiła godzinami wpatrywać się w tę fotografię… Mama mi mówiła, że to jest ich jedyne wspólne zdjęcie, dwóch sióstr… – podała mi kartonik. ALE HISTORIA: Klątwa milczenia. "Tak dowiedziałam się, że pochodzę z rodu »wiedźm«" Klątwa milczenia rzucona przez jedną z sióstr zaczynała się spełniać. Nadszedł czas, by się pogodzić. Poruszająca historia rodziny Alicji. To, co zobaczyłem, wydarzyło się w rzeczywistości Trzymałem zdjęcie delikatnie, by go nie zniszczyć, patrzyłem na dwie młode dziewczyny stojące w ogrodzie, w tle majaczył jakiś budynek. Śmiały się… Nagle poczułem dziwne ciepło w palcach. Całe dłonie zrobiły mi się wręcz gorące, aż do bólu, i zobaczyłem obrazy, których nie było na fotografii. Zobaczyłem, jak babcia rozmawia ze swoją siostrą, dziewczęta chichoczą beztrosko. Potem zawyły syreny, one zdziwione rozglądały się, jakby nie wiedziały, o co chodzi… Musiałem strasznie wyglądać, bo poczułem, jak Anka szarpie mnie za rękę. – Jarek, ocknij się, co ci jest? Co się stało? Jak się czujesz? – pytała. Słyszałem jej głos, lecz nie byłem w stanie wydusić z siebie ani słowa. Dopiero po chwili odzyskałem mowę. – Widziałem je… – wymamrotałem. – Kogo widziałeś? Co ty gadasz, Jarek?! – nie rozumiała moja siostra – Babcię widziałem i jej siostrę, i był jakiś wybuch… – Po kolei, do rzeczy mów – denerwowała się Anka i ściskała moją dłoń. – Wiem, że to nieprawdopodobne, ale miałem widzenie – opowiadałem już uspokojony – widziałem, jak babcia rozmawia ze swoją siostrą, jak się śmieją. I nagle wybuch, to pewnie bomba, zaczęły uciekać każda w inną stronę, drugi wybuch, dziewczyny zniknęły, kurz zasłonił obraz! To właśnie zobaczyłem, trzymając zdjęcie… Czułem, że drżę na całym ciele. – Anka, nie wiem, co mam o tym myśleć, ale proszę, nie mów nikomu. To może być przypadek, może chory jestem, ja się boję, nie wiem, co jeszcze się wydarzy. – Czego się boisz? Nie rozumiem – dziwiła się cioteczna siostra. – Nie wiem czego, ale się boję. Wiem, że to głupie, ale tak czuję. Po chwili dodałem bardzo poważnie: – Boję się, że dowiem się czegoś, czego nie chciałbym wiedzieć. Siostra nie pytała dalej. Na szczęście, bo nie wiedziałbym, co jej powiedzieć. A kilka dni później dowiedziałem się od ojca, że siostra babci zaginęła podczas nalotu. – Mama opowiadała – przypominał sobie mój ojciec – że po wybuchu zaczęły uciekać. Każda w inną stronę. Potem wybuchła druga bomba i… Renata nigdy się nie odnalazła ani żywa, ani martwa. Od tamtej pory wieczorem, gdy nikogo nie było – bo już przestano mnie ściśle pilnować – przeglądałem różne albumy i sprawdzałem, czy coś widzę, ale tak silne widzenie nie chciało się powtórzyć. Byłem trochę rozczarowany. Przez chwilę myślałem, że mam, nie wiadomo skąd, jakieś nadprzyrodzone umiejętności. A tu nic… Tymczasem gazety upajały się kolejną sensacją. Zaginęła młoda dziewczyna. Wszystko wskazywało na to, że została porwana. Podobno widziano, jak podjeżdża samochód i ktoś wciąga ją od środka. Okazało się że porwana była koleżanką mojej siostry, Anki. Ta przybiegła do mnie ze zdjęciem dziewczyny. – Jarek, musisz ją znaleźć! – prosiła od progu. – Zrób to dla mnie… – Anulka, ja nie umiem – tłumaczyłem się. – Tamto widzenie to był przypadek, próbowałem, ale nigdy się nie powtórzyło. – Zrób to dla mnie! Proszę, Jareczku – wsunęła mi zdjęcie do ręki. Podjechałem wózkiem do stołu, Anka zapaliła górną lampę, a ja starałem się skupić. Chciałem wywołać w sobie nastrój podobny do… Cisza, z kuchni dobiegał syk czajnika… Nagle zobaczyłem samochód, to była terenówka na ukraińskiej rejestracji. Wyraźnie widziałem żółto-niebieski znaczek obok cyfr. Auto gwałtownie zahamowało przy krawężniku, po chodniku szła dziewczyna, zatrzymała się. Wtedy drzwi auta się otworzyły, wyskoczyło dwóch facetów, złapali dziewczynę, wciągnęli do środka i samochód z piskiem opon odjechał. Byłem pewien, że to nie byli Ukraińcy. Nie wiem dlaczego, ale byłem przekonany, że to obywatele z Zakaukazia. Z Armenii, a może z Azerbejdżanu? Przekazano moje widzenie policji. Po dwóch tygodniach Anka przybiegła z wiadomością, że odnaleziono jej koleżankę. Uratowano ją w ostatniej chwili. Gang zajmował się porywaniem młodych ludzi, od ofiar pobierano organy do przeszczepu. Wierzyć czy nie wierzyć? "Od tamtej historii, stale czytam horoskopy, chociaż się do tego nie przyznaję" "Nigdy nie wierzyłam w jakieś tam przepowiednie, wróżby, horoskopy. Ale to jak potoczyło się moje życie, zmieniło postrzeganie na ten temat". Poznajcie historię Marty. Rany, przecież ja przewidziałem ten wypadek samochodowy! Nie wiedziałem, co myśleć o swoim „sukcesie”. Z nikim o tym nie rozmawiałem. O moich umiejętnościach wiedziała tylko Anka. Nie chciałem nikomu o tym mówić, bo widzenia pojawiły się okazjonalnie. Nie uważałem się za jasnowidza. Nie przepowiadałem przyszłości. Nie zauważałem też żadnej prawidłowości w moich widzeniach. Czasami się pojawiały, a najczęściej nic z siebie nie potrafiłem wydusić. Nie było się czym chwalić. Któregoś dnia w zakamarkach szafy znalazłem album ze zdjęciami Januszka. Był ukryty, zapewne po to, by ciotka na niego nie trafiła. Oglądając te fotografie, zacząłem widzieć obrazy, których nie było na zdjęciach. Notowałem te wizje, żeby niczego nie zapomnieć. Najbardziej mną wstrząsnęło ostatnie zdjęcie. Jak wynikało z rodzinnych kronik, tydzień później został zastrzelony. Sprawcy nie znaleziono do dzisiaj, a ja… Zobaczyłem Januszka rozmawiającego z jakimś mężczyzną. Facet był w skórzanej, czarnej kurtce. Na prawej dłoni miał tatuaż, to chyba był pająk i jakieś błyskawice. Środkowy palec zdobił wielki „sygnet”. To było o tyle dziwne i charakterystyczne, że sygnety noszono z reguły na serdecznym palcu. Rozmowa przekształciła się w kłótnię, „skórzany” podszedł do Januszka i uderzył go prawym sierpowym. Mój cioteczny brat się zachwiał i wtedy „skórzany” bandzior strzelił do niego dwa razy. Januszek upadł, bandzior wsiadł do auta, które ukradł mój brat, i odjechał. Za nim pojechało inne auto, terenowe bmw na białostockich numerach. Od śmierci Januszka minęły ponad trzy lata. Sprawę umorzono. Nikt nie zajmował się przeszłością. Przy pomocy Anki ustaliłem nazwisko prowadzącego śledztwo i napisałem do niego list. Opisałem dokładnie swoje widzenie, ale podpisałem się jako świadek. Bałem się, że mnie wyśmieją, że nie będą chcieli zajmować się „widzeniami”. Minął miesiąc, potem drugi, i znalazłem w gazecie opis rozbicia gangu złodziei samochodów i zastrzelenia jednego z nich. Policja chętnie chwaliła się sukcesem. Przedstawili wszystko jako żmudną pracę operacyjną zespołu śledczego. Ani słowem nie wspomnieli o moim liście, napomknęli jedynie, że śledztwo nabrało tempa dzięki współpracy policji z miejscową ludnością. I bardzo dobrze, wolałem pozostać anonimowy. Nie chciałem sławy i tego całego zamieszania. „Jasnowidz na wózku” – już widziałem te sensacyjne tytuły w szmatławcach. Po cholerę pismaki mają mi grzebać w życiorysie. Dla nich to sensacja, dla mnie i bliskich rodzinna tragedia. Gdy rozwiązano sprawę śmierci Januszka, miałem znowu widzenie. Było wyjątkowo silne. Jako pasażer jechałem samochodem. Auto wpadło w poślizg. Kierowca nie wiedział, co robić, nie panował nad pojazdem. Widziałem, jak lecimy na betonowy słup… Kilka tygodni później miałem jechać do odległego o 40 kilometrów szpitala na badania kontrolne. Wiózł mnie kolega. Padało, było ślisko. Za szybko wszedł w zakręt, stracił kontrolę nad samochodem. Auto sunęło bokiem. Krzyczałem do kierowcy, nie wiem, co krzyczałem. Samochód z całą siłą bezwładności uderzył prawą stroną w betonowy słup. Poczułem silne uderzenie i ból w plecach w okolicy krzyża, myślałem, że pasy mnie rozerwą. Aby mnie wyciągnąć z samochodu, strażacy musieli rozciąć dach. Byłem cały czas przytomny, wszystko widziałem i słyszałem. Nie mogłem uwierzyć, a jednak żyłem! Przez głowę przeleciała mi przepowiednia Ariadny. Na noszach poczułem, że ruszam lewą nogą! To nieprawdopodobne. Chciałem krzyczeć z radości, ale nie wierzyłem, że to prawda. W szpitalu zacząłem ruszać prawą. To był cud. Prawdziwy cud. Inaczej nie potrafię sobie tego wytłumaczyć. Ortopedzi łapali się za głowę. Nie wierzyli w to, co widzą. Paraliż się cofnął! „To niemożliwe, to się nie zdarza – stwierdziło lekarskie konsylium. – Poprzednia diagnoza musiała być błędna”. Od nowa uczę się chodzić! Nie spełniła się przepowiednia Ariadny, a ja nigdy więcej nie miałem żadnej wizji. PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Cyganka prawdę ci powie? "Mi wywróżyła z ręki i to nas uratowało!" "Nie do wiary. Nie mam pojęcia, skąd ta kobieta to wszystko wiedziała. Ale mi pomogła. Od tamtego momentu już nigdy nie przechodzę obojętnie obok Cyganek". Przeczytajcie niesamowitą historię Aliny, na której życie niesamowicie wpłynęła pewna Cyganka. Spotkanie z aniołem. "Oczy miał tak jasne i błękitne jak niebo w pogodny letni dzień..." "Do dziś się zastanawiam, kim był facet, którego spotkałem na dworcu. Ale czy naprawdę chcę wiedzieć? W głębi duszy chyba od dawna to wiem". Czy to było spotkanie z aniołem? Historia Mikołaja chwyta za serce.
Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu: Kim są Sprawiedliwi wśród Narodów Świata?
Narażali życie swoje i najbliższych, by ratować czasem zupełnie obcych ludzi. Kim są cisi bohaterowie z czasów II wojny światowej? Część z nich jest wciąż między nami. Ich historia to symbol największego poświęcenia dla drugiego człowieka. Kim są Sprawiedliwi wśród Narodów Świata?
W tym artykule: Kim są Sprawiedliwi wśród Narodów Świata? Kto przyznaje tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata i jakie są warunki? Kim są Sprawiedliwi wśród Narodów Świata? Sprawiedliwi wśród Narodów Świata to tytuł przyznawany osobom nieżydowskiego pochodzenia, które podczas II wojny światowej narażały życie swoje i swoich najbliższych, w celu pomocy Żydom prześladowanym przez nazistowskie Niemcy. Sprawiedliwi wśród Narodów Świata czasie zagłady bezinteresownie pomagali Żydom m.in. ukrywając ich, organizując ich ucieczkę z gett czy dostarczaniu fałszywych dokumentów, pożywienia czy leków. Ich działania obarczone były ogromnym ryzykiem. Podczas okupacji niemieckiej pomoc Żydom była surowa karana: od utraty stanowiska, aż po okrutną śmierć. 94-letnia Wanda Traczyk-Stawska stawia czoła faszyzmowi. "Milcz głupi chłopie! Chamie skończony" wykrzyczała do Roberta Bąkiewicza Wanda Traczyk-Stawska, uczestniczka Powstania Warszawskiego, w odpowiedzi na zagłuszanie jej przemowy podczas protestu na pl. Zamkowym, zwróciła się w taki sposób do Roberta Bąkiewicza, że historia, ani internet długo tego nie zapomni. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/b070f035ca452f2401a2f9d4da1df521f079efff-123a9c8.png" width="300" height="300" alt="Wanda Traczyk-Stawska stawia czoła faszyzmowi. "Milcz głupi chłopie! Milcz! Chamie skończony" wykrzyczała do Roberta Bąkiewicza" title="Wanda Traczyk-Stawska stawia czoła faszyzmowi. "Milcz głupi chłopie! Milcz! Chamie skończony" wykrzyczała do Roberta Bąkiewicza" /> Kto przyznaje tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata i jakie są warunki? Tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata przyznawany jest od 1963 r. przez Państwo Izrael. O nadaniu tytułu decyduje Instytut Yad Vashem za pośrednictwem komisji, w której zasiadają historycy i świadkowie historii. Otrzymanie tytułu nie jest proste – kluczowym dowodem jest bowiem relacja ocalałej z niemieckiej okupacji osoby. Wiele wniosków z braku świadków i dowodów zostaje niestety odrzucona. Dotychczas to najwyższe cywilne odznaczenie państwowe kraju otrzymało 27 921 osób z ponad 50 krajów, w tym 7 112 Polaków. View oEmbed on the source website Ceremonia nadania tytułu i przekazania medalu oraz dyplomu honorowego odbywa się podczas niezwykle wzruszającej ceremonii, bo uhonorowani wiekowi bohaterowie stają obok uratowanych przez siebie osób oraz ich rodzin. Na każdym medalu wręczanym Sprawiedliwym, prócz nazwiska odznaczonych, widnieją słowa z Talmudu: „Kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat”. Nazwiska Sprawiedliwych zostają wyryte na pamiątkowej tablicy w Ogrodzie Sprawiedliwych w Jerozolimie, Do 1996 r. w ogrodzie tym sadzone były drzewa oliwne ku pamięci Sprawiedliwych z całego świata. Ze względu na brak miejsca, zaprzestano tej niezwykłej tradycji. Słowa kurator, Barbary Nowak, nazwane "patopatriotyzmem": "Śmierć przez rozstrzelanie to wielki sukces edukacji Polaków. Czego nie rozumiecie?" "Śmierć młodej dziewczyny nie jest żadnym triumfem, ani sukcesem", komentują internauci pod twitterowym wpisem małopolskiej kurator, Barbary Nowak. Czym podpadła polityczka PiS komentatorom i dlaczego w sieci nazywana jest "patopatriotką"? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/26311ec61c4d19fca2b7374b7db44bc2ffd5e514-c348af0.jpeg" width="300" height="300" alt="Słowa kurator Barbary Nowak nazwane "patopatriotyzmem": "Śmierć przez rozstrzelanie to wielki sukces edukacji Polaków. Czego nie rozumiecie?"" title="Słowa kurator Barbary Nowak nazwane "patopatriotyzmem": "Śmierć przez rozstrzelanie to wielki sukces edukacji Polaków. Czego nie rozumiecie?"" />
"Poszukiwana... Kim jesteś?": Zagadka dziewczyny ze zdjęcia sprzed lat została rozwiązana!
Z czarno-białego zdjęcia spogląda dziewczyna w mundurze o ufnych, mądrych oczach – bije od niej wielka siła niewspółmierna do jej młodego wieku. Kim jest? Tego próbowali się dowiedzieć badacze IPN. Wiemy już, kim jest bohaterka fotografii!
Kim jest dziewczyna z tajemniczego zdjęcia sprzed lat? "Poszukiwana ze zdjęcia... Kim jesteś?" Badacze IPN zaapelowali o pomoc w ustaleniu tożsamości młodej dziewczyny ze zdjęcia sprzed 70 lat, którą znaleziono w teczce zatytułowanej "Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie" i przekazano do IPN w Warszawie. Nie mieli większych nadziei, że bohaterka zostanie łatwo i szybko zidentyfikowana. Po wrzuceniu tej prośby o pomoc w identyfikacji bohaterki do sieci, sprawa nabrała tempa i błyskawicznie udało się rozwiązać zagadkę. Kim jest dziewczyna ze zdjęcia tak odważnie spoglądająca w obiektyw? Na Twitterze poinformował o tym dziennikarz, Jan Pawlicki. Był dzieckiem, gdy uratował życie tonącemu chłopcu. Trwają poszukiwania bohatera sprzed 52 lat „Nagroda dla ucznia klasy VI B za uratowanie życia tonącemu uczniowi z klasy III”, tak brzmi dedykacja sprzed 52 lat znaleziona przypadkowo w jednej z książek. Edyta Seidler z Fundacji "Psie Nadzieje" szuka bohatera. Pomaga jej cały Facebook. Tajemnicze zdjęcie sprzed lat? Zagadka została rozwiązana! Dziewczyna ze zdjęcia sprzed 70 lat to Maria Barr, córka polskiego pułkownika, wdowa po brytyjskim pilocie polskiego pochodzenia. Tę wiadomość ogłosił w mediach społecznościowych Jan Pawlicki i wytłumaczył w jakich okolicznościach zrobione zostało zdjęcie. Dołączył też archiwalny artyukuł, który pomógł w wyjaśnieniu zagadki. View oEmbed on the source website Dziewczyna Jamesa Bonda była Polką? Oto Krystyna Skarbek – agentka bardzo specjalna Wieczorna Gwiazda, tajna agentka, finalistka Miss Polonia. Nie, to nie obsada nowych „Aniołków Charliego”. To Krystyna Skarbek, polska agentka brytyjskich służb specjalnych SOE i SIS, o której z pewnością nie opowiedzieli Wam w szkole. Kobieta, która odmieniła losy drugiej wojny światowej, przez rodaków długo uznawana była za zdrajczynię. Piękna, inteligenta i zabójcza. Pamiętacie Vesper Lynd, dziewczynę Jamesa Bonda? Oto ona, dosłownie.
Słowiańska pielęgnacja w 6 krokach. Nasze przodkinie wiedziały, jak o siebie zadbać!
Słowiański typ urody charakteryzuje się złocistymi włosami i kremową, aksamitną i zaróżowioną cerą. Słowianki zapisały się na kartach historii jako najpiękniejsze kobiety w Europie. Jednak uroda nie jest tylko kwestią genów. Nasze zjawiskowe przodkinie wiedziały, jak o siebie zadbać, mając pod ręką jedynie dary natury. Dlatego dziś, warto skorzystać z ich mądrości, by podkreślić swoje naturalne piękno.
Oklepywanie twarzy Zabieg oklepywania twarzy niesie za sobą mnóstwo korzyści. Pozwala poprawić kondycję, a także wzmocnić mięśnie, zredukować zmarszczki i osiągnąć wymarzony koloryt cery. Co więcej, przeciwdziała skutkom stresu i rozluźnia ciało. Nasze prababcie oklepywały twarze naprawdę mocno. Dlatego zabieg zastępował im przed wojną róż do policzków, co wówczas było niezwykle modne. Zdrawica Zdrawica to rytuał, na który składają się cztery żywioły: ogień, wiatr, woda i ziemia. Każde z nich ma swoje niezwykle ważne zastosowanie. Na początek należy udać się do łaźni parowej. Kolejnym etapem zabiegu jest masaż kremem cynamonowym (ogień), po którym kobieta oddaje się rozkoszy masażu miodem pitnym (wiatr). Ma on na celu rozluźnienie kręgosłupa i poprawę krążenia. Następnie kobieta poddaje się peelingowi bursztynowemu. Rytułał Ziemi, czyli masaż stemplami gryczanymi w towarzystwie miodu i olejków eterycznych, kończy zdrawicę. Piękne dłonie Żyjemy w czasach, gdzie peelingi, kremy i maski do rąk są powszechnymi produktami do pielęgnacji. Co więcej, mnóstwo kobiet ma możliwości korzystania z zabiegów, jakie oferują salony kosmetyczne. Nasze prababcie z pewnością miały utrudnione zadanie. Z dostępnych produktów same sporządzały krem do rąk. Potrzebowały: 15g krochmalu z mąki ziemniaczanej, 200g gliceryny, 12g tlenku cynku, 3g olejku zapachowego i 30g wody. Kobiety podgrzewały krochmal z wodą i gliceryna w kąpieli wodnej, a po uzyskaniu odpowiedniej konsystencji zdejmowały miksturę z ognia i dodawały tlenek cynku oraz olejek. Proste, prawda? Zobacz też: Jak odmłodzić skórę po 40? Te 3 kroki to podstawa pielęgnacji Terapia wisceralna Terapia wisceralna jest stosowana na narządach jamy brzusznej i jest formą osteopatii. Dzięki odpowiednim technikom można zmniejszyć dolegliwości układu pokarmowego, moczowo-płciowego, a także narządu ruchu. Techniki wisceralne są bezbolesne, a pacjenci zazwyczaj po terapii zgłaszają poprawę stanu swojego zdrowia. Kiszonki Rdzenne Słowianki doceniały bogactwo lokalnych produktów. Chętnie spożywały mleko, miód, warzywa i zioła, a także kiszonki. Te ostatnie są doskonałym źródłem witaminy C, a co za tym idzie, podnoszą odporność i są bogate w antyoksydanty. Warto więc stawiać na naturalne produkty, a unikać przetworzonych. Wpływają pozytywnie nie tylko na cerę, ale działają także od środka na organizm i dostarczają mu wartościowych składników. Słowiańska gimnastyka Każdy z nas doskonale wie, że ruch to zdrowie. Obecnie możemy korzystać z usług siłowni, trenerów personalnych albo ćwiczyć samemu w domu, przed komputerem. Nasze prababcie nie miały takich udogodnień, jak my dziś, ale nie przeszkodziło im to w dbaniu o sprawność fizyczną. Praktykowały tzw. „gimnastykę czarownic”, która była przeznaczona jedynie dla kobiet, ponieważ korzystnie oddziaływała na kobiecy układ hormonalny. Jej sekret polega na energii, która tkwi w każdym ruchu.
Maria Komornicka – Piotr Odmieniec Włast, czyli geniusz, szaleństwo i spalone suknie
Maria Komornicka umarła w wieku 31 lat, ale Piotr Odmieniec Włast żył jeszcze przez 39. Niezwykła pisarka i poetka, której gwiazda rozbłysła gwałtownie, ale równie szybko zgasła, dziś jest postacią, do której powracają liczni badacze, a pytań jawi się znacznie więcej niż odpowiedzi. Czy jej biografia jest historią transseksualności? Historią geniuszu czy szaleństwa? Choroby psychicznej czy artystycznej kreacji? A może wszystkiego po trochu?
Maria Komornicka: genialne dziecko Maria Komornicka przyszła na świat w roku 1876 w Grabowie pod Pilicą, jako drugie z siedmiorga dzieci bogatego właściciela ziemskiego – Augustyna Komornickiego i Anny z Dunin-Wąsowiczów. Ojca wspominała jako surowego tyrana, który siał postrach wśród dzieci, matkę zaś jako bezwolną, posłuszną mu istotę. Ponoć Augustynowi zdarzało się pobić dwuletnią Marię, gdy zbyt głośno płakała w nocy. Mimo to, gdy odkryto jej talent literacki (a odkryto go bardzo szybko), rodzice nie poskąpili pieniędzy na edukację córki. Mała Maria zaczęła prowadzić kronikę rodziny w wieku zaledwie 7 lat, a jako trzynastolatka tworzyła już pierwsze szkice literackie. W 1889 roku wyjechała do Warszawy z matką i pięciorgiem rodzeństwa, by pobierać nauki u profesorów uniwersyteckich. Ojciec, dostrzegłszy predyspozycje i zapał swojej córki, postanowił dołożyć wszelkich starań, by pomóc jej zyskać wykształcenie. To jednak stało się zarzewiem konfliktu z jej rodzeństwem, który w późniejszych latach skończyć miał się tragicznie. Starszy brat był zazdrosny o uwagę ojca i nadzieje, jakie pokładał on w dziewczynie, siostry zaś nie potrafiły odnaleźć wspólnego języka z Marią, która górowała nad nimi intelektem. Maria Komornicka była postacią pod każdym względem nietuzinkową. Nie stroniła od skandali, nigdy nie zaakceptowała swojej roli jako kobiety w społeczeństwie i zawsze szła pod prąd. Jej bunt stał się niestety oliwą dolaną do ognia, a konflikt z rodzeństwem rozgorzał na dobre. Ojciec zaniepokojony dekadenckimi skłonnościami córki, które dopadły ją po jej literackim debiucie w roku 1892 (opublikowała opowiadania „Z życia nędzarza” i „Staszka”) postanowił wysłać ją na studia do Cambridge. Anglia, która była wówczas niezwykle konserwatywna, nie przypadła do gustu młodej buntowniczce. Po niespełna pół roku ubłagała ojca, by pozwolił jej wrócić do domu. Niestety wkrótce potem mężczyzna zmarł na serce. To zdarzenie ostatecznie przypieczętowało wojnę Marii z resztą rodzeństwa, które oskarżyło ją, że to przez swoje wybryki wykończyła ojca nerwowo. Kobieta wpadła w szał, trzeba było wezwać lekarza, by uspokoił ją zastrzykiem. Wyrzuty sumienia wywołane tą kłótnią stały się potem jednym z głównych powodów obłędu Marii. Ten tragiczny epizod z jej życia zainspirował Tadeusza Różewicza podczas pisania dramatu Białe małżeństwo. ZOBACZ TEŻ: Norweska Czarodziejka i Szatan Modernizmu: niezwykła historia małżeństwa Dagny Juel i Stanisława Przybyszewskiego View oEmbed on the source website Maria Komornicka: pożegnanie z kobiecością Maria po śmierci ojca przeniosła się na stałe do Warszawy, gdzie rozwijała się literacko. Wraz z Wacławem Nałkowskim i Cezarym Jellentą wydała słynne Forpoczty – manifest zbuntowanych artystów przeciwko mieszczańskiemu stylowi życia. Wbrew wszelkim regułom panującym w ówczesnym społeczeństwie wprowadziła się też do dworku Wacława i Anny Nałkowskich. Biografowie pisarki twierdzą, że mogła ona mieć romans zarówno z Wacławem, jak i Cezarym Jellentą, z którym udała się w podróż za granicę. Jednak jedyne, co wiemy na pewno, to to, że nazywała ona ich trójkę Grupą Laokoona. Tymczasem rodzeństwo Marii ani myślało zakopać wojenny topór. Jej najstarszy brat postanowił odebrać jej część spadku po ojcu, w tym celu zaś wystąpił o jej ubezwłasnowolnienie, powołując się na spaczenie charakteru. Jednak nie była to jedyna rzecz, jaka wpłynęła na załamanie się kobiety. Komornicka poznała Bolesława Lutomskiego, jeszcze przed swoim wyjazdem do Anglii. Zakochali się w sobie, a on pomógł jej opublikować nowelę „Rozłąka”. Choć przez cały ten czas wiernie trwał u boku młodej zbuntowanej pisarki, uczucie wypaliło się w tym samym czasie, w którym Marię spotkała próba ubezwłasnowolnienia ze strony rodziny. Zerwanie z ukochanym było tym, co przelało szalę goryczy i doprowadziło kobietę do próby samobójczej. Pewnej nocy Maria owinęła się chustą służącej i wybiegła z domu, chcą utopić się w Wiśle. Jej zamiary udaremnił carski patrol, niestety nie chodziło o udzielenie pomocy zdruzgotanej dziewczynie. Została ona wzięta za prostytutkę, a w związku z tym poddano ją na miejscu upokarzającym oględzinom lekarskim. Choć ona sama nigdy nie przyznała, że doszło wtedy do gwałtu, to zdarzenie to wypaliło na niej piętno i miało być dla niej traumą do końca życia. Badacze biografii artystki twierdzą, że to właśnie ta noc zaważyła na tym, że Maria postanowiła porzucić swoją dotychczasową płeć, przez którą stała się słaba i bezwolna w obliczu ataku. ZOBACZ TEŻ: Maria Konopnicka: lesbijka i przeciwniczka kościoła na plakacie Marszu Niepodległości? Maria Komornicka: małżeństwo Psychika Marii Komornickiej była w opłakanym stanie, jednak mimo to udało jej się przeżyć jeszcze kilka lat na wolności, choć o szczęściu i spokoju, co prawda nie może być mowy. W 1898 roku oświadczyła się 10 lat starszemu Janowi Lemańskiemu – poecie i satyrykowi. Małżonków łączyło zamiłowanie do literatury, a dzieliło wszystko inne. Maria miała żywy umysł i gwałtowny temperament. Lemański sprawiał zaś wrażenie spokojnego i cichego, jednak w środku aż kipiał z zazdrości o żonę. Podczas ich podróży ślubnej zaatakował dopiero co poślubioną Marię i jej kuzyna na Plantach w Krakowie. Oddał w ich stronę 6 strzałów, z których dwa raniły kobietę, nie zrobiły jej jednak poważnej krzywdy. Następnie próbował popełnić samobójstwo, jednak okazało się, że cały magazynek zużył na żonę i jej domniemanego kochanka. Natychmiast został odeskortowany na posterunek policji, gdzie wytoczony mu sprawę, podczas której Maria stanęła w jego obronie. Koniec końców, uniewinniono go, tłumacząc, że działał w afekcie i pod wpływem alkoholu, a małżonkowie ruszyli w dalszą podróż, która niestety nie zapowiadała się ani trochę spokojniej. Oboje nie stronili od hazardu, toteż wyprawa skończyła się stanowczymi listami do rodzeństwa Marii z upomnieniem o swoją część pieniędzy. Jak można się domyślać, dodatkowo zaogniło to, i tak już rozgorzały na dobre, spór. Wspólne szaleństwa nie zadziałały na korzyść związku. Do kraju wrócili skłóceni, a po dwóch latach żyli już w separacji. Mimo to były mąż wciąż był zazdrosny i nachodził Marię jeszcze przez kilka lat. ZOBACZ TEŻ:Nie tylko Krystyna Skarbek. Polskie agentki, które zmieniły bieg II wojny światowej Maria Komornicka: „Zawalił się sufit” Maria Komornicka po rozstaniu była bardzo aktywna literacko. W środowisku artystycznym miała opinię niezwykle postępowej kobiety, o otwartym umyśle, która bez wahania łamała konwenanse i stereotypy. W 1902 roku wydała Biesy, książkę będącą próbą autoanalizy stanu swojej duszy. W niej też odczytywać możemy znaki szaleństwa, w jakie zaczęła popadać kobieta. Wtedy też Maria zaczęła podpisywać swoje recenzje jako Piotr Włast – był to pseudonim, który podsunęła jej matka. Zgodnie z tym, co przekazywane było w jej rodzinie, Piotra Włast był słynnym rycerzem i palatynem Bolesława Krzywoustego oraz przodkiem Marii po kądzieli. W 1905 roku pojechała do Paryża, a tam szybko zwróciła na siebie uwagę. Niestety nie chodziło o jej talent literacki. Na miejscu udała się do Biblioteki Polskiej, gdzie padła na kolona pośrodku lektorium i wznosić zaczęła głośne modły pomieszane z atakami histerii. Ponoć objawiać jej się zaczęły zjawy przedstawiające polskich pisarzy. Została przewieziona do szpitala w stanie katalepsji, tam zaś zdiagnozowano u niej depresję i zalecono miesiąc pobytu w sanatorium. To był początek końca. Po powrocie do domu Maria przeczytała w Kurierze Warszawskim, że w jednym z budynków w Petersburgu zwalił się sufit, ale nikt nie ucierpiał. Ta z pozoru błaha wiadomość okazała się być tym, co ostatecznie pchnęło Marię na skraj przepaści. Po lekturze oświadczyła, że czuje, że coś w jej głowie bezpowrotnie się zmieniło, a rodzina oficjalnie uznała ją za chorą psychicznie. Było to w roku 1907. View oEmbed on the source website Tego samego roku, mając 31 lat, podczas pobytu w kołobrzeskim sanatorium Maria spaliła swoje kobiece suknie i kazała nazywać się od tej pory Piotr Odmieniec Włast. Zaczęła nosić tylko męskie stroje i identyfikowała się jako mężczyzna. Dzisiejsi badacze spierają się w opiniach czy Maria okazała się osoba transpłciową, czy też jej decyzja o zmianie tożsamości była wynikiem choroby psychicznej, lub formą radykalnego butnu przeciwko roli kobity w ówczesnym społeczeństwie i oczekiwaniom wobec jej płci, którym przez całe życie się sprzeciwiała. Jakkolwiek, nie mamy możliwości, by jednoznacznie orzekać w tej sprawie, z szacunku dla woli zapomnianej artystki decyduję się od tej pory używać formy męskiej. Piotr Włast został, rzecz jasna, uznany za obłąkanego. Spędził 7 lat, tułając się od jednego szpitala psychiatrycznego do drugiego. Wybawieniem okazał się paradoksalnie wybuch I wojny światowej. Piotr powrócił do rodzinnego Grabowa, jednak jego relacje z rodziną nigdy nie uległy polepszeniu. Przez jakiś czas mieszkał na nieużywanym piętrze w przybudówce do domu jego brata. Wyrwał sobie wszystkie zęby, by uczyć twarz mniej kobiecą. Oddawał się intensywnym ćwiczeniom fizycznym, które, jak wierzył, miały przystosować jego ciało do latania. Do końca życia chodził w surducie. Rodzina w zasadzie machnęła ręką na jego dobrostan, a dzieci jego rodzeństwa nazywały go pobłażliwie dziadziem Piotrem. Profesor Maria Janion w swojej publikacji „Odmieńcy. Transgresje” wspomina, jak podczas wystawy w Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego w Warce-Winiarach zobaczyła niezwykłe zdjęcie, które, jak napisała, utrwala nieobecność. Pod koniec drugiej wojny światowej, w 1944 roku, Komorniccy zostali zmuszeni do opuszczenia rodzinnego majątku. Siostra Piotra, Aniela, oddała go do domu starców prowadzonego przez siostry zakonne. Mimo usilnych próśb nigdy nie zdecydowała się go stamtąd zabrać. Zmarł osamotniony, 8 marca w 1949 roku. Do trumny zakonnice ubrały go w czarną suknię, a za konduktem żałobnym szła jedynie Aniela. ZOBACZ TEŻ:Dziewczyna Jamesa Bonda była Polką? Oto Krystyna Skarbek – agentka bardzo specjalna
Maria Konopnicka: lesbijka i przeciwniczka kościoła na plakacie Marszu Niepodległości?
Plakat z husarzem niszczącym tęczowo-czerwoną flagę nie był jedynym, jaki udostępnił Marsz Niepodległości. Na innym z nich wydarzenie promuje Maria Konopnicka, nazwana przez organizatorów „narodową wieszczką”. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie hipotezy, że postawiona za wzór cnót pisarka była lesbijką i zapaloną przeciwniczką kościoła.
Maria Konopnicka: plakat Marszu Niepodległości Plakat z Marią Konopnicką udostępniony przez Marsz Niepodległości szybko stał się obiektem ironicznych żartów ze strony internautów. Wpis opatrzony został podpisem: Na samym plakacie, oprócz zdjęcia pisarki znalazł się cytat z jej „Hymnu Nowej Polski”: Środowisko prawicowe przeoczyło jednak fakt, że liczne hipotezy dotyczące orientacji seksualnej Marii Konopnickiej oraz jej niechęć wobec kościoła, nie do końca idą w parze z wartościami promowanymi przez Marsz Niepodległości. ZOBACZ TEŻ: Gustaw Holubek: „Bo w tych ludziach małych rodzi się właśnie nikczemność”. Wojciech Mann udostępnił nagranie, które obiegło Internet Maria Konopnicka była lesbijką? Maria Konopnicka spędziła 20 lat swojego życia w bliskiej relacji z feministką i malarką, Marią Dulebianką. Kobiety mieszkały razem, wspólnie wyjeżdżały i przez ostatnie lata życia były nierozłączne. Liczni badacze wskazują na to, że ich stosunek mógł mieć charakter homoseksualny. Pisze o tym między innymi Krzysztof Tomasik, badacz zajmujący się homoseksualizmem na przestrzeni dziejów, autor książek „Homobiografie” oraz „Gejerel. Mniejszości seksualne w PRL-u". W rozmowie z Onet.pl podkreśla on, że choć trzeba pamiętać o kontekście historycznym, to z pewnością mamy powody, by podważyć heteroseksualność pisarki. Jednocześnie warto podkreślić, że choć Konopnicka urodziła w czasie trwającego 10 lat małżeństwa, ośmioro dzieci, to z mężem, Jarosławem Konopnickim, nie zawsze było jej po drodze. Nie podobała jej się rola gospodyni domowej, chciała być również niezależna finansowo. On z kolei nie pochwalał jej literackiej twórczości. Pisarka w 1876 roku postanowiła porzucić męża, który później zbankrutował i wyjechała z dziećmi do Warszawy. Mimo to środowiska konserwatywne argumentują, że nie możemy z całą pewnością stwierdzić, że Maria Konopnicka była lesbijką, czy osobą biseksualną. Padają argumenty, że w istocie jej bliska relacja z Marią Dulebianką była związkiem między mistrzynią i podziwiającą ją uczennicą. ZOBACZ TEŻ: Dziewczyna Jamesa Bonda była Polką? Oto Krystyna Skarbek – agentka bardzo specjalna Maria Konopnicka była przeciwniczką kościoła? Maria Konopnicka była katoliczką, a w swojej twórczości często odnosiła do Boga i wiary. Podobnie jednak, jak w przypadku innych wielkich poetów stawianych za wzór cnót, jak Mickiewicz, czy Słowacki, Konopnicka nie była ulubienicą kościoła. „O, zgnilizna sama te klechy!” – pisała w liście do córki. Środowiska katolickie atakowały pisarkę nie tylko dlatego, że zdecydowała się odejść od męża i utrzymywała się samodzielnie, zarabiając pisaniem. Była również zaangażowaną feministką, która walczyła o tak kontrowersyjne wówczas postulaty, jak prawo wyborcze dla kobiet, czy możliwość podjęcia studiów na uniwersytetach. Nawet po śmierci wzbudzała kontrowersje wśród kleru – na jej pogrzebie odwołano mowę biskupa. Wobec tych faktów, jakie organizatorom Marszu Niepodległości wytknęli internauci, zdecydowano się usunąć plakat z mediów społecznościowych. ZOBACZ TEŻ: Niezwykłe Polki, które miały odwagę walczyć o siebie w czasach, gdy feminizm nie istniał
Zmarła Maria Janion - jedna z największych polskich humanistek. 10 powodów, dla których powinna znać ją każda kobieta
Zmarła Maria Janion. Wybitna humanistka, krytyczka literatury, znawczyni romantyzmu miała 93 lata. Dementowała mity narodowe, wykształciła kilka pokoleń badaczy literatury, pisarzy i dziennikarzy. Informację o jej śmierci przekazała mediom przyjaciółka zmarłej.
Zmarła Maria Janion Maria Janion była wielkim autorytetem dla kilku pokoleń humanistów. W swojej pracy poruszała głównie tematykę mitów narodowych, które kształtują polską mentalność oraz badała okres romantyzmu. Napisała ponad 20 książek, z których najszerzej znane są „Niesamowita słowiańszczyzna” oraz „Romantyzm i historia”. Jest ważną postacią dla feministek i LGBT, a także wszystkich mniejszości. Krytycznie podchodziła do każdej władzy. Komentowała polską scenę polityczną z wielką wnikliwością wynikającą z jej studiów nad polską mentalnością. Maria Janion zmarła 23 sierpnia, w wieku 93 lat, w swoim domu w Warszawie. Informację przekazała do mediów Kazimiera Szczuka, jej przyjaciółka i uczennica. Dla Oko.press opisała ostatnie chwile życia pani profesor. Maria Janion całe życie poświęciła swojej pracy naukowej i na zawsze zapisze się w historii polskiej kultury. Była postacią szczególnie bliską i ważną dla kobiet, zwłaszcza środowisk feministycznych. W naszej galerii przeczytacie o 10 powodach, dla których powinna znać ją każda z nas. ZOBACZ TEŻ: Olga Tokarczuk założyła fundację: czym będzie się zajmować?