Dorota Wellman ostro o turystach nad polskim morzem. Przypominamy wakacyjny felieton gwiazdy: "Rechoczą obleśnie". Pełen body shaming!
- Ta to ma dupsko, ona nie ma cycków, patrz, wieloryb, co to za szkieletor – opisuje Dorota Wellman komentarze Polaków nad polskim morzem w felietonie na łamach Wysokich Obcasów. Przyznaje, że nie znosi polskich plaż i polskich turystów. – Człowiek człowiekowi wilkiem – dodaje. Przypominamy te jakże trafne słowa na progu wakacji 2021.
Dorota Wellman nie wstydzi się swojego ciała Dorota Wellman to jedna z najsłynniejszych przedstawicielek ruchu body positive w Polsce. Nie tylko nie wstydzi się swojej wagi, ale też namawia innych do pozbycia się kompleksów i uwolnienia się od wszelkich „shamingów”. W ubiegłorocznym felietonie na łamach Wysokich Obcasów opisała sytuacje, do jakich dochodzi na polskich plażach. To felieton, który naszym zdaniem warto przypomnieć u progu wakacji 2021. Porównuje polskich turystów z tymi, których widuje na plażach Grecji, bo tam najczęściej spędza wakacje. Niestety, jej zdaniem polscy turyści wypadają znacznie gorzej od tych, których spotkań można na wyspach Hellady. Dostało się zarówno mężczyznom, jak i kobietom: - Panowie bardziej patrzą, taksując wzrokiem od stóp do głów. Czasami rechoczą obleśnie i robią niestosowne uwagi. Koneserzy kobiecej urody! Panie komentują bezlitośnie, szczególnie inne kobiety – opisuje to, co dzieje się na polskich plażach Dorota Wellman, zwracając uwagę na społeczny problem, który wpływa na samopoczucie wielu osób. Jej zdaniem polskie plaże to piekło dla „ciałopozytywnych”. Zobacz też: Dorota Wellman o hejcie: "Słyszą o sobie świnia, baleron, wieloryb" Katy Perry i Orlando Bloom z córką na plaży. "Bogaci, sławni, super naturalni" - piszą zachwyceni internauci. Za co Polacy tak kochają tę parę? Świat obiegły właśnie zdjęcia Katy Perry i Orlando Blooma, wypoczywających na plaży. Zakochani wybrali się na wymarzone wakacje w Grecji ze swoją 10-miesięczną córką Daisy. Internauci zachwycili się parą w tak „naturalnym” wydaniu. „Normalna rodzinka” – piszą internauci na Pudelku. Magdalena Koleśnik, aktorka z filmu "Sweat": "Długo oswajałam się z tym, że mam rozstępy na piersiach. Z jakiej racji skoro nie byłam w ciąży" "Kiedyś podczas prób do spektaklu, w którym graliśmy nago, jeden z kolegów powiedział do mnie "no chodź tutaj do mnie z tymi cycuszkami z rozstępami" - usłyszała od swojego kolegi. Dzisiaj Magdalena Koleśnik w ważnych słowach mówi o ciałopozytywności i akceptacji ciała. Polskie plaże - brak kultury - Na plaży człowiek człowiekowi wilkiem, bo patrzy na innych wilkiem. I komentuje głośno, co widzi. Ta to ma dupsko, ona nie ma cycków, patrz, wieloryb, co to za szkieletor. Panowie bardziej patrzą, taksując wzrokiem od stóp do głów. Czasami rechoczą obleśnie i robią niestosowne uwagi. Koneserzy kobiecej urody! Panie komentują bezlitośnie, szczególnie inne kobiety – opisuje, dodając, że polscy urlopowicze zachowują się tak, jakby uważali, że tylko osoby o określonym kanonie piękna mogą korzystać z ciepłego morza i słońca. Wellman apeluje do matek dorosłych synów: Dajcie swoim synom wolność Dorota Wellman o polskich i greckich plażach. W Polsce mamy "reżim", w Grecji - "pełną demokrację" Czy można inaczej? Oczywiście! Dorota Wellman przeciwstawia polskie plaże nad Bałtykiem z tymi w Grecji. To tutaj, na południu Europy, dziennikarka spędza wakacje od trzydziestu lat. Jej zdaniem greckie wyspy to królestwo ciałopozytywności i „urlopowej demokracji”. Nikt tu nikogo nie wyklucza z powodu wyglądu – nadwagi, cellulitu czy rozmiaru piersi. - Plaża w Grecji żyje od samego świtu. Rano do morza przychodzą czarne kapelusze, czyli wiekowi mieszkańcy okolic. Grecy uważają, że woda morska leczy wszystkie dolegliwości, więc czarne kapelusze pływają dostojnie lub brodzą w wodzie. A potem poleżą na słońcu i z ukochanym pieskiem wracają do domu. Od 9 na plażę ruszają wszyscy: starzy i młodzi, piękni i mniej piękni. I nikt się nie przejmuje, jak wygląda. Rozbierają się bez skrępowania i nie chowają za parawanami – pisze o greckich plażach Dorota Wellman. - Nikt nie przejmuje się wyglądem, a różnorodne ciała, tworzą nieidealną, ale kompletną mozaikę. Dookoła ciała prawdziwe, niedoskonałe i dlatego wspaniałe. Plaża jest bardzo demokratyczna. Dla wszystkich – podsumowuje Dorota Wellman, zachwycając się greckimi plażami. Dorota Wellman o sztucznym ideale piękna: "Wolę być gruba niż głupia" Ludzie hejtują ją za nadwagę: jak zdobyłaś PRZYSTOJNEGO męża? Ta kobieta jednym postem uciszyła hejterów - piękna historia! Polskie plaże - parawaning, krytykanctwo i zero tolerancji Czy na polskich plażach pojawi się „ciałopozytywność”, a kobiety i mężczyźni niepasujący do „wykreowanego ideału piękna” przestaną chować się za parawanami i chustami typu pareo? Cóż, zależy to także od nas. Pamiętajmy o tym zanim znowu skomentujemy czyjś wygląd nad polskim morzem. Naprawdę chcielibyśmy, by na plażach opalały się tylko i wyłącznie Emilie Ratajkowski i Davidy Beckhamy? Cóż, to widok być może kuszący, ale jakże nudny! Zobacz też: PIGGIN, znaczy tyle co "poderwać świnie" Katarzyna Dacyszyn pokazuje blizny i zdjęcie ze szpitala po ataku stalkera. "#modanabrzydotę to trend, w który musiałam się wpisywać" Katarzyna Dacyszyn, modelka i projektantka oblana kwasem przez stalkera, odniosła się do słów Agnieszki Kaczorowskiej na temat "mody na brzydotę". Jej opowieść nie jest kolejnym jednorazowym zdjęciem "gwiazdy bez makijażu" czy ciętym przytykiem. Ten wpis to więcej niż zagrzewka do walki - to lekcja superbohaterki, która wygrała więcej, niż można sobie wyobrazić.
Dlaczego greckie rzeźby mają małe penisy? Na tę odpowiedź nie wpadniecie
Greckie rzeźby są uosobieniem klasycznego ideału piękna. Smukłe, muskularne ciała, twarze o szlachetnych rysach i… niezwykle małe penisy. Jeżeli wy też zastanawiałyście się kiedyś, jak to się stało, że stanowią one wspólny element sztuki antycznej, ale wstydziłyście się zapytać o to przewodnika, to spieszymy z pomocą.
Dlaczego greckie rzeźby mają małe penisy? Ankieta przeprowadzona zaraz po zakończeniu drugiej wojny światowej pokazał, że średnia długość penisa białego mężczyzny wynosi 16,5 cm. Przynajmniej tak zadeklarowali respondenci. Tymczasem badania kliniczne wykazały, że w istocie jest to niecałe 13 cm. Jednak patrząc na antyczne rzeźby, możemy stwierdzić, że starożytni Grecy nie podzielali współczesnej skłonności do koloryzowania rzeczywistości. Niekiedy wydaje się nawet, że wręcz przeciwnie. Choć niektórym trudno byłoby w to uwierzyć, duży penis nie zawsze był uznawany za atrakcyjny aspekt męskiego ciała. Starożytni cenili sobie małe przyrodzenia, które miały być według nich oznaką opanowania, powściągliwości i inteligencji. Duże penisy wprost przeciwnie – kojarzone były z barbarzyństwem i skłonnością do kierowania się prostymi instynktami. ZOBACZ TEŻ: Najlepsze pozycje seksualne dla kobiet, które mają partnerów z "dużym rozmiarem" Rola napletka w kulturze starożytnej Grecji Innym ciekawym wątkiem jest niezwykle ważna rola napletka. Pozbawione go członki uznawane były za nieskromne i nieokiełznane. Pełnił on też bardzo istotną funkcję w czasie igrzysk olimpijskich. Pewnie pamiętacie, że w Grecji większość dyscyplin sportowych uprawiana była nago. Z tego powodu praktykowano kynodesmē. Nazwę tego zjawiska można by przetłumaczyć jako „psi krawat”. Polega ono na naciągnięciu napletka na żołądź i podwiązaniu go za pomocą paska materiału lub rzemyka. Miało to na celu ułatwienie ćwiczeń fizycznych. foto: Getty Images Z całą pewnością najdalej posunęli się artyści, którzy mieli w zwyczaju uprawiać kynodesmē z pomocą szpilek. Spekuluje się, że do tej wstrząsającej praktyki motywowała ich chęć utrzymania spermy wewnątrz organizmu. Wytrysk mógłby w ich rozumieniu pozbawić ich siły i witalności oraz mocy twórczej. Wiadomo, że tego rodzaju myślenie powszechne było w średniowieczu. Jeżeli pamiętacie fresk Michała Anioła pod tytułem „Stworzenie Adama”, to z pewnością możecie stwierdzić, że kult małych penisów bynajmniej nie skończył się z antykiem. Epoki, które inspirowały się kulturą starożytnej Grecji, przejmowały ten motyw razem z resztą kanonu piękna. ZOBACZ TEŻ: "Siusiak wpasowuje się do dziurki" - ta książka dla dzieci wywołała BURZĘ
Moje greckie wakacje, czyli jak wypoczywać w czasach pandemii
Piękne, niemal puste plaże, pyszna i zdrowa śródziemnomorska kuchnia oparta na lokalnych produktach, słońce, ciepłe turkusowe morze, kameralne hotele, urocze wioski rybackie i te zagubione w górach, gaje oliwne, mili otwarci mieszkańcy i cykady, których charakterystyczne dźwięki wciąż brzmią mi w uszach. Mój pierwszy zagraniczny urlop w czasie pandemii spędziłam na wyspie Thassos położonej w północnej części Morza Egejskiego. Pojechałam tam z biurem podróży Itaka. Zdecydowałam się na nią, bo jest mniej zatłoczona od innych i do tego najbardziej zielona (Grecja od kilku lat jest najbardziej popularnym kierunkiem wakacyjnych wyjazdów Polaków, prym wiodą takie wyspy jak Kreta, Rodos, Kos, Korfu czy Zakynthos).
Wakacje w Grecji - Thassos Thassos jest na tyle duża – dwunasta pod względem wielkości, że można się na niej zgubić, a przy tym zamieszkuje ją zaledwie 15 tys. osób rozproszonych w kilkunastu miejscowościach wzdłuż wybrzeża, więc nie ma tu tłoku. Ma też całkiem wysokie góry – najwyższy szczyt Ipsarion to aż 1204 m n.p.m. Warto się na niego wybrać, żeby niemal jak antyczny bóg móc na wszystko popatrzeć z góry. Na tę przyjemną dla oka mozaikę gór i dolin opadających aż do morza, rozrzuconych po nich wiosek, linię brzegową, która falując, układa się w nieskończoną liczbę zatoczek ukrywających plaże – jedną ładniejszą od drugiej. Mieszkańcom udało się ocalić niekomercyjny charakter tego miejsca, swego rodzaju autentyczność, prawdziwą, a nie udawaną na potrzeby turystów – nie znajdziecie tu wielkich sieciowych hoteli, wysokich budynków – mogą mieć dwa piętra, w wyjątkowych sytuacjach maksymalnie cztery, znanych restauracji czy dużych sklepów. Tawerny podobnie jak hotele to zwykle rodzinne lokalne biznesy. Nikt się tu nigdzie nie spieszy, a gospodarz zawsze znajdzie dla swojego gościa czas, bo jest jego ciekawy i chce, żeby poczuł się dobrze. A w sytuacji, gdy świat izoluje się z powodu koronawirusa, dla mnie takie spotkania i możliwość porozmawiania z ludźmi były podwójnie ważne, niczym powrót do normalności. Przyznaję, że nie mogłam się doczekać otwarcia granic, choć oczywiście zastanawiałam się, jak będzie w nowych warunkach wyglądało podróżowanie. Wielu z nas z powodu tej niepewności i obaw o swoje zdrowie i bezpieczeństwo rezygnuje z zaplanowanych wyjazdów. Jednak ja, spędzając tydzień na Thassos, przekonałam się, że obowiązujące wszędzie zasady sprawiają, że możemy się cieszyć prawie wszystkimi przywilejami urlopu, a co najważniejsze, zdrowi i wypoczęci wrócić do domu. Wakacje w Grecji - jak podróżować w czasie pandemii koronawirusa? Oto moje doświadczenia, które zebrałam w kilku punktach. 1. Lubię wyjeżdżać na własną rękę, jednak tym razem wybrałam łatwiejszą drogę i skorzystałam z usług biura podróży z kilku powodów. Czartery są obecnie bardziej pewne od lotów rejsowych, które czasami są odwoływane albo przekładane. Poza tym biuro podróży, akurat w moim przypadku Itaka, gwarantuje ubezpieczenie zdrowotne, które w razie zachorowania pokrywa wydatki związane z pobytem w szpitalu lub kwarantanną, a gdyby klient zachorował przed zaplanowanym wyjazdem i nie mógł go zrealizować – możliwość przesunięcia go na inny termin bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Wreszcie agenci biura oraz rezydenci na miejscu po prostu dbają o nas, sprawdzają na bieżąco nowe regulacje, a te potrafią się zmieniać dynamicznie i informują nas o nich. Przesyłają nam maile z linkami do wymaganych, w tym wypadku przez stronę grecką, dokumentów, które trzeba wypełnić przed wyjazdem – wraz z instrukcjami, jak to zrobić, co – nie ukrywam – bardzo ułatwia życie. W końcu planujemy wakacje i nie bardzo mamy ochotę spędzać czas na ogarnianiu tych wszystkich, często nowych przepisów. Jeżeli jednak wszystko chcemy sprawdzić sami, to informacje o bieżącej sytuacji związanej z Covid-19 w poszczególnych krajach Europy znajdziemy na stronie reopen.europa.eu/pl. 2. W przypadku Grecji jesteśmy zobowiązani do przesłania formularza lokalizatora pasażerów (PLF) dostępnego online na stronie travel.gov.gr. Wypełniłam go zgodnie z instrukcją przesłaną przez biuro dwa dni przed planowanym terminem wylotu – obecnie wystarczy to zrobić 24 godziny wcześniej. Na mój mail zwrotnie przyszedł dokument z kodem QR, który musiałam wydrukować i okazać w razie kontroli. Gdyby się zdarzyło, że kod QR nie dotrze przed naszym wylotem – a były takie przypadki – trzeba mieć ze sobą po prostu wypełniony i wydrukowany formularz. Dodatkowo linie lotnicze wymagają oddzielnych deklaracji. Smartwings, którymi podróżowałam do greckiej Kavali, wymaga podpisania deklaracji zdrowia, formularza dostępnego na ich stronie, ale również Itaki, w którym oświadczamy, że nie jesteśmy chorzy na Covid-19, nie mamy żadnych symptomów choroby, nie mieliśmy kontaktu z nikim chorym na Covid-19 przez ostatnie 14 dni ani nie byliśmy zobowiązani do odbycia kwarantanny pokrywającej się z datą naszego wyjazdu. Ten dokument wydrukowany i podpisany również trzeba mieć ze sobą i zachować do kontroli. 3. Przed wejściem na teren lotniska wszystkim pasażerom mierzona jest temperatura, muszą też okazać dokumenty poświadczające mający się odbyć lot, wystarczy rezerwacja lub karta pokładowa. Na terenie lotniska musimy nosić maseczki zakrywające nos i usta, wszędzie też są dostępne płyny do dezynfekcji. Nadawanie bagażu i odprawa pasażerów przebiegają bardzo sprawnie. Z maseczkami nie rozstajemy się właściwie do momentu dotarcia do hotelu. Można je zdjąć tylko na czas posiłku. Po wylądowaniu musimy okazać obsłudze wypełnione dokumenty. Losowo są też wybierani pasażerowie do testów na koronawirusa, co stało się moim udziałem. Pobranie wymazu z gardła na specjalnym stanowisku medycznym wraz ze spisaniem moich danych trwało jakieś 5 minut. Zostałam pouczona, że przez 24 godz. powinnam pozostać w hotelu, a jeżeli wynik będzie pozytywny, czeka mnie 14-dniowa kwarantanna w specjalnie przeznaczonym na ten cel hotelu. O wyniku testu mam zostać poinformowana telefonicznie, o ile będzie on pozytywny. Muszę dodać, że na Thassos nie zdiagnozowano do tej pory ani jednego przypadku Covid-19, a sama Grecja do połowy lipca miała ich niecałe 4 tys. 4. Hotele na Thassos są kameralne, nie ma tu dużych sieci, w większości to lokalne, rodzinne biznesy. Ja zdecydowałam się na podróż z Itaką i nie żałuję tej decyzji. Największe przyjmują około 300 gości, wiele z nich oferuje opcję all inclusive. Nie ma tu też ani prywatnych, ani zarezerwowanych tylko dla hotelowych gości plaż, więc możemy korzystać z tych, które nam się najbardziej spodobają. A wybór jest duży – od plaż z muzyką i kelnerami roznoszącymi kolorowe drinki po bardzo kameralne, z kilkoma osobami albo czasami nawet bezludne. We wszystkich hotelach obowiązują te same zasady bezpieczeństwa; obsługa chodzi w maseczkach i rękawiczkach, zarówno w recepcji, jak i w restauracjach i barach, gości to nie obowiązuje. Wszędzie też są porozstawiane płyny dezynfekcyjne i porozwieszane instrukcje, jak powinniśmy się zachowywać, przypominają o regularnym myciu rąk, przestrzeganiu społecznego dystansu i pozostaniu w pokoju, gdybyśmy mieli symptomy choroby, oraz zgłoszeniu tego obsłudze. 5. Posiłki w hotelach wydawane są indywidualnie. Akurat w moim hotelu bufet oddzielony był od nas szybą z pleksi, mogliśmy się zapoznać z menu i wskazać, co sobie życzymy, a obsługa nam to podawała na tacy wraz z napojami. Wszystkie stoły i krzesła były regularnie dezynfekowane. Zgodnie z przepisami pokoje hotelowe sprzątane są co dwa, trzy dni w zależności od długości pobytu. Zamknięte są też sauny, siłownie, jacuzzi, usunięte elementy dekoracyjne jak dodatkowe poduszki, rzeźby i wszelkie broszury. W wielu hotelach menu lub inne informacje uzyskamy, skanując kody QR. Działają spa i baseny, w tych drugich pilnuje się, żeby jednocześnie przebywała tam jedna osoba na pięć metrów kwadratowych. 6. Podróżowanie po Thassos może się odbywać lokalnymi autobusami, które jeżdżą mniej więcej co godzinę i zawsze tą samą trasą – drogą biegnącą wzdłuż wyspy. Możemy wsiąść i wysiąść z nich w dowolnym miejscu – wystarczy podnieść rękę lub zasygnalizować kierowcy, żeby się zatrzymał. W środkach lokomocji musimy oczywiście zachowywać dystans i nosić maseczki. Można też wypożyczyć samochód, rower, quad albo jacht. W restauracjach podobnie jak w hotelach obsługa nosi maseczki i rękawiczki, a stoliki, w większości ustawione na zewnątrz, są od siebie pooddalane, co akurat sprawia, że wszędzie panuje bardziej intymna atmosfera. A przecież o to chodzi na wakacjach. 7. Podsumowując, wszystko na to wskazuje, że musimy się nauczyć żyć z Covid-19, przynajmniej do czasu, kiedy zostanie wynaleziona szczepionka. Jednak przy zachowaniu standardów bezpieczeństwa możemy żyć w miarę normalnie i również normalnie podróżować do miejsc, które na nas czekają, by wypocząć i wrócić z nich z nową energią. Więcej bezpiecznych ofert znajdziesz na itaka.pl Zobacz też: 6 greckich wysp, które warto odwiedzić
Gdzie można jechać na wakacje 2020? 6 greckich wysp, na które polecisz już w lipcu
Jakie kierunki będą otwarte na wakacje 2020? Od 1 lipca biura podróży wznawiają loty do najpopularniejszych europejskich kurortów, a w samolotach zostaną zniesione limity pasażerów. Jakie greckie wyspy będzie można odwiedzić w pierwszej kolejności? Gdzie jeszcze polecimy w tym roku? I czy zagraniczne wakacje w tym roku to na pewno dobry pomysł?
Wakacje 2020 – gdzie będzie można pojechać w tym roku? Od lipca część europejskich lotnisk zlokalizowanych w najbardziej turystycznych regionach otwiera się na loty zagraniczne. Oprócz tego, w samolotach zostanie zniesiony limit pasażerów, zgodnie z którym loty pasażerskie mogły być zapełnione tylko w 50 procentach. Na stronach największych biur podróży pojawiły się pierwsze informacje o wakacjach za granicą. Na początku lipca polscy turyści będą mogli polecieć m.in. do Grecji, Bułgarii, Hiszpanii i niektórych regionów we Włoszech. Oprócz tego, wracają także inne popularne kierunki, takie jak Turcja, Egipt czy Gruzja. Czy zagraniczne wakacje w 2020 roku będą bezpieczne? Eksperci zwracają uwagę na to, żeby rozważnie wybierać miejsce na urlop i sprawdzić przed rezerwacją nie tylko statystyki zachorowań na koronawirusa, ale również szczegółowe wytyczne dotyczące procedur stosowanych na lotniskach. Jak mówi Michał Cessanis, wicenaczelny „National Geographic Traveler”, uruchomienie lotów zagranicznych nie zawsze jest równoznaczne z bezkolizyjnym rozpoczęciem urlopu we wszystkich krajach. Grecja wakacje 2020: jakie wyspy otwierają się na turystów? Wśród kierunków, które na początku lipca wracają do oferty biur turystycznych są m.in. popularne wśród polskich turystów greckie wyspy. W aktualizowanym na żywo rankingu zachorowań Worldometers, Grecja zajmuje dopiero 92 miejsce, z niespełna 3,4 tys. zarejestrowanych przypadków zachorowań. Od 1 lipca na greckich lotniskach zostaną też złagodzone przepisy dotyczące przyjezdnych. Turyści nie będą przechodzić kwarantanny, można natomiast spodziewać się wyrywkowego sprawdzania temperatury. Z ramienia Itaki od 3 lipca będzie można polecieć na Zakynthos, od 6 lipca na Thassos. 11 lipca wznowione zostaną loty na Korfu, a 15 na Kretę (najpierw do Chanii, a dwa dni później do Heraklionu). 20 lipca będzie można także odwiedzić Rodos. Loty do Grecji wznawia także TUI. 1 lipca będzie można polecieć na Kretę, 3 lipca na Rodos i Zakynthos, a dzień później wznowione są loty na Korfu. Z kolei z Rainbow na Zakynthos i Rodos wybierzemy się od 3 lipca, a od 4 lipca do oferty biura wraca wyspa Kos. Grecja wakacje 2020: gdzie warto pojechać? Zakhyntos Jeśli planujesz wakacje 2020 w Grecji, jest z czego wybierać. Jedną z najpiękniejszych greckich wysp jest Zakynthos. Znajdziesz tu szerokie piaszczyste plaże z łagodnym zejściem do morza, wręcz stworzone do wypoczynku z dziećmi i otoczone czystą, turkusową wodą. Znakiem rozpoznawczym i najczęściej fotografowanym miejscem na Zakynthos jest plaża Navagio, ze słynnym rozbitym wrakiem statku. Otoczona skałami malownicza zatoka to jednak nie jedyne miejsce godne polecenia. Na wyspie warto odwiedzić także plażę Xigia, obok której swoje ujście mają podziemne źródła siarkowe, tworzące w tym miejscu naturalne spa. Kreta Jeśli podążasz tropem najpiękniejszych plaż świata, trzeba wspomnieć też o Lagunie Balos na Krecie. To jedno z najbardziej malowniczych miejsc na greckich wyspach. Sama laguna najpiękniej prezentuje się z położonego na wzniesieniu cypla Gramvousa. Wejście na górę w trzydziestostopniowym upale jest wyzwaniem, ale widoki rekompensują cały trud. Oprócz tego, największa grecka wyspa oferuje turystom unikalny krajobraz, łączący morze i górzyste wzniesienia. Znajdziecie tu mnóstwo kameralnych plaż, a także wiele innych atrakcji, takich jak ruiny Pałacu w Knossos czy przejście przez wąwóz Samaria. Korfu Często nazywane "zieloną wyspą", co czyni ją najbardziej wyjątkową spośród wszystkich greckich wysp. Na Korfu znajdziecie górzyste krajobrazy, gaje oliwne, oraz mnóstwo maleńkich kurortów i kameralnych, rajskich plaż. To także mekka amatorów sportów wodnych, z windsurfingiem i kitesurfingiem na czele. Prawdziwą perełką jest urokliwa miejscowość Paleokastritsa z plażą La Grotta położoną między skałami. Ogromne wrażenie robią także urokliwe kamieniste plaże Kassiopi, a także otoczona klifami plaża Logas, gdzie można obejrzeć najpiękniejsze zachody słońca na Korfu. Wakacje 2020 – gdzie jeszcze można polecieć od 1 lipca? Jak podaje w rozmowie z agentami turystycznymi Michał Wesołowski z Itaki, na początku lipca wracają też takie kierunki jak Bułgaria (Słoneczny Brzeg od 3 lipca, Złote Piaski od 10 lipca), Albania (od 14 lipca), Turcja (od 15 lipca) i Cypr (16 lipca). 19 lipca powracają włoskie kierunki (Kalabria i Sycylia), a 20 lipca hiszpańskie kurorty (Costa Del Sol i Fuertaventura). Od 25 lipca będzie można polecieć także na Costa Brava, do Gruzji i Egiptu, a dzień później na Sardynię i Majorkę. Pod koniec lipca wracają też loty na Gran Canarię, do Taby i Hurghady (28-30 lipca). W sierpniu polecimy do Tunezji (od 2 sierpnia), na Teneryfę (6 sierpnia) i Lanzarote (15 sierpnia). Z końcem października mają też wrócić kierunki poza Europą, m.in. Madagaskar i Zanzibar. Harmonogram pierwszych wznowionych lotów pojawił się tez na fan page’u TUI. Jak czytamy w poście, już 1 lipca będzie można polecieć na Majorkę, a dzień później do oferty wraca Bułgaria. Od 6 lipca mają wrócić wyloty na Fuertaventurę. Plany na wakacje 2020 zamieściło też Rainbow. Biuro podróży poinformowało na swojej stronie, że od początku lipca będzie można skorzystać z wakacyjnej oferty w większości popularnych kierunków europejskich, m.in. Grecji, Bułgarii, Chorwacji, Włoch czy Hiszpanii. Od 2 lipca z ramienia Rainbow polecimy na Wyspy Kanaryjskie, od 5 lipca do Włoch (Kalabria i Sycylia), a także na Majorkę. Bułgaria wraca 10 lipca. Jakie kierunki Polacy będą wybierać w tym roku na wakacje? Czy spędzimy wakacje w zagranicznych kurortach? Jak mówi Michał Cessanis z "National Geographic Traveler", z różnych badań wynika, że większość z nas będzie jednak w tym roku odpoczywać w Polsce. Dodatkową zachętą do spędzenia urlopu w Polsce jest proponowany przez rząd bon turystyczny w wysokości 500 zł, który można wykorzystać wyłącznie na wakacje w kraju. Może się jednak okazać, że chętnych na rodzime wczasy będzie więcej niż dostępnych miejsc – i część z nas będzie jednak musiała rozważyć wyjazdy zagraniczne.
Maksyma życiowa każdego mieszkańca tej greckiej wyspy brzmi „siga siga” – znaczy: spokojnie, bez nerwów. Bo tak tutaj się żyje. Bez pośpiechu, rozkoszując się wschodami słońca na bajecznych plażach, pysznym jedzeniem, winem i poezją. Jeszcze bez tłumu turystów, za to blisko natury.
Safo, co chcesz uczynić?” „Chcę morze zarzucić na głowę, by nikt nie dojrzał łez moich...” – przypominam sobie wiersz Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej „Róże dla Safony”, wspinając się na skały Kavos tis Kiras (Przylądka Damy) na Lefkadzie, jednej z wysp archipelagu ciągnącego się u zachodnich wybrzeży Grecji. Przylądek to potężne, 75-metrowe urwisko, klif wciskający się głęboko na południe w wody Morza Jońskiego. Tu, gdzie skały giną pod wodą, kryjąc wejście do Królestwa Węży, w czasach starożytnych wznoszono modlitwy do Apollina, w jego świątyni słynnej na cały antyczny świat. W tym samym miejscu strącano do morza zbrodniarzy skazanych na śmierć. Stąd – jak mówi legenda – rzuciła się do morza grecka poetka Safona. Chociaż umiała jak nikt inny pisać o miłości, sama z miłością nie potrafiła sobie poradzić. Dziś jej przylądek to ulubione miejsce zakochanych. Magiczne plaże Lefkada nie zawsze była wyspą. Gdy w VII w. p.n.e. dotarli tu Koryntianie, przekopali kanał, oddzielając półwysep od Grecji kontynentalnej. Teraz w pewnym sensie wyspa wróciła do lą-du, jest z nim połączona groblą i 30-metrowym mostem, który Grecy zbudowali w 1985 roku. Bez kłopotu można więc dojechać tu samochodem. A mimo to na Lefkadę nie dotarła masowa turystyka. Życie toczy się leniwie, po grecku, nie ma tutaj typowych turystycznych kurortów. Wioski wyglądają jak przed wiekami, w kamiennych piecach piecze się chleb, na rusztach skwierczą ryby dopiero co wyjęte z sieci. Mężczyźni dumają nad szklaneczką ouzo albo grają w tryktraka. Zapraszają uśmiechem, żebym się przysiadła, częstują aromatyczną, mocną kawą. Nikt się nie śpieszy, nawet kozy skubią trawę od niechcenia. Kozy na Lefkadzie były od zawsze, w niektóre zakątki dotarły wcześniej niż ludzie. Na przykład do Porto Katsiki, czyli Portu Kóz. To piękna plaża w południowo-zachodniej części wyspy. Otoczona łańcuchem potężnych wapiennych klifów, długo była niedostępna dla ludzi, po stromych skałach mogły się na nią dostać tylko zwierzęta. Dziś to wizytówka Lefkady, przez wielu uznawana za najpiękniejszą plażę w Helladzie, może nawet w całej Europie. Czy rzeczywiście najpiękniejsza? Z pewnością niezwykle fotogeniczna, światło odgrywa tu cały spektakl. Do Porto Katsiki docieram wcześnie rano. Jest jeszcze pusto i cicho. Drobny żwir pod stopami wydaje się chłodny, klify rzucają głęboki cień. Tylko turkusowa woda skrzy się w słońcu, puszczając do mnie dziesiątki zajączków. Im bliżej południa, tym więcej barw. Skały – dotąd szare i zimne – nabierają odcieni ciepłej bieli, złota i czerwieni. Woda niepostrzeżenie staje się coraz bardziej lazurowa i modra. Zaczyna się przypływ, podnoszą się fale, pojawiają charakterystyczne niewielkie żagle. Coraz więcej windsurferów tańczy z wiatrem. Podobno w zatokach Lefkady wiatr sprzyja im jak nigdzie indziej – tak w każdym razie mówią znawcy tematu i cieszą się, że wciąż dociera tu stosunkowo mało fanów tego sportu. Mimo to z każdą minutą ruch na prowadzącej do Porto Katsiki górzystej i krętej drodze staje się coraz większy, a plaża się zaludnia. Postanawiam więc uciec w morze i wybrać się na wycieczkę statkiem. Może na Skorpios – prywatną wyspę rodziny Arystotelesa Onassisa, od niedawna udostępnioną turystom? Albo lepiej na malutką Itakę – ojczyznę Odyseusza. Następnego dnia odkrywam dwie inne plaże. Pierwsza to Egremni. Jest blisko Porto Katsiki i równie piękna, ale jakby opuszczona. Może dlatego, że prowadzi na nią strome zejście po klifach i pokonać trzeba ponad 300 stopni schodów. Drugie odkrycie to plaża Agios Ioannis – złocisty piasek ciągnie się po horyzont, na którym majaczą sylwetki wiatraków. Skrzydła mają nieruchome, choć wiatr porusza morzem. Zapach lasu i wina Jak każda szanująca się wyspa grecka, Lefkada ma swoją stolicę: Lefkas Town, portowe miasto ze średniowieczną fortecą Santa Mavra i rynkiem, na którym rozłożyły się kafeterie. Z kotami wylegującymi się na bruku w plamach słońca. Ale Lefkada to nie tylko porty i plaże. Także góry, zbocza poprzecinane kanionami, gęsty, wilgotny las. Pachnący olejkiem piniowym, korą dębu i egzotycznymi kwiatami, których nie rozpoznaję. Z rozkoszą zanurzam się w nim i ruszam na wyprawę w głąb wyspy, w stronę winnic na południowych stokach. Rosną tam szczepy, które dają najdelikatniejsze, najbardziej aromatyczne z greckich wytrawnych win. Zabiorę ze sobą do Polski jedną butelkę. Niech mi towarzyszy, gdy myślami będę wracać tam, gdzie dojrzewało to wino i rodziły się wiersze Safony.
Jeśli obiecywać sobie miłość i wierność do końca życia, to dlaczego nie zrobić tego w miejscu niezwykłym, które zapada w serce jak przysięga? Gdzie cały świat – morze, niebo, skały – z narzeczonymi mówią „tak”.
Zabiorę cię właśnie tam, gdzie jutra słodki smak. Zabiorę cię właśnie tam, gdzie słońce dla nas wschodzi, gdzie wolniej płynie czas, gdzie szczęściu nic nie grozi…” – to piosenka, którą kiedyś śpiewał zespół Kancelarya, a przypomniał ją Tomasz Karolak w serialu „39 i pół”. Łatwa do rozpoznania już po pierwszych gitarowych akordach, brzmiała w krystalicznym greckim powietrzu, odbijając się o skały. Martyna i Andrzej weszli na biały taras. Ustawiono na nim biały baldachim, białe fotele dla gości, białe kwiaty. Pod stopy rozsypano płatki róż. Ale nawet ich nie widzieli, zauważyli dopiero na zdjęciach. Oczy mieli wilgotne i gardła ściśnięte ze wzruszenia. Za chwilę powiedzieli sobie „tak” – tak rozpoczął się ich ślub w magicznej scenerii wyspy Santorini, w obecności kilkunastu najbliższych osób, w otoczeniu klifów, nad głębokim szafirem kaldery – wulkanicznego krateru, który po wybuchu zalały wody Morza Egejskiego. Tajemnica Atlantydy W tym miejscu w starożytności rozwinęła się kultura minojska, najstarsza z kultur europejskich. Ponad trzy tysiące lat temu ogromna część wyspy zapadła się pod wodę. Gigantyczny wybuch wulkanu wstrząsnął całym ówczesnym światem. Dlatego piasek na santorińskich plażach jest czarny, wulkaniczny. Czarne są klifowe brzegi, opadające ostro do morza. W krajobrazie czerń przeplata się z krwistą czerwienią skał, intensywnym błękitem morza i nieskazitelną bielą domów uczepionych stromych zboczy. Od białych ścianach odbija się wieczorne słońce. Zachody na Santorini uznawane są za najpiękniejsze. Wulkaniczny pył, który pokrywa tu ziemię, pogrzebał potężne miasto. Domy miały po trzy piętra, ściany dekorowane freskami. W ruinach zostały naczynia, zapasy żywności, meble. Ale nie znaleziono ludzkich szczątków. Skąd mieszkańcy wiedzieli o niebezpieczeństwie, jak zdołali uciec? Jakie jeszcze tajemnice kryje ta wyspa? Santorini przez Herodota nazwana została Kalliste: najpiękniejsza. Według legendy tutaj znajdowała się mityczna Atlantyda, miejsce wiecznej szczęśliwości i miłości, wymarzone, żeby przysiąc sobie wieczną miłość. Nasze greckie wesele Martyna i Andrzej znali się od siedmiu lat i temat ślubu pojawiał się nie raz. Uroczystość miała być elegancka, kameralna, dla najbliższych. Początkowo chcieli zorganizować ją w rodzinnym Krakowie, znaleźli salę z pięknym widokiem na Wawel, ale kiedy zaczęli ustalać listę gości, z kilkudziesięciu urosła niemal do stu, a i tak nie znaleźli się na niej wszyscy. Koleżanka Martyny zapytała wtedy od niechcenia: „Dlaczego nie wyjedziecie gdzieś daleko, żeby tam się pobrać? Nikt się nie obrazi, że nie dostał zaproszenia”. Pomysł zakiełkował. Myśleli o Bali i ślubie na słoniach. Ale gdy przyjaciele oświadczyli, że w tym dniu chcą im towarzyszyć i pojadą za nimi choćby na koniec świata, trzeba było poszukać czegoś bliżej. Może więc Grecja? W internecie znaleźli oferty ślubów na greckiej wyspie Santorini. Nigdy tam nie byli, urzekły ich jednak zdjęcia. Znaleźli firmę „5 Events” i jej właścicielkę Lidię Wandas: osobę uroczą i ciepłą, która zorganizowała już dziesiątki ślubnych ceremonii za granicą. Jej doświadczenie okazało się bezcenne. I to, że od początku do końca była dobrym duchem nowożeńców. Choćby taki drobiazg: po przylocie na wyspę Martyna postanowiła na plaży „złapać” nieco greckiego słońca, ale Lidia odradziła opalanie się przed ślubem. Wiedziała, jak spieczona na raka panna młoda wygląda w białej sukni. Lidia zajęła się wyszukaniem hoteli dla nich i dla gości, połączeń lotniczych i promowych, przygotowaniem dokumentów, tak aby ślub zawarty w Grecji był ważny w Polsce, sesją zdjęciową, a nawet kwiatami. Uzgadniała szczegóły z restauratorem, który przygotował ślubne przyjęcie. Restaurację znaleźli w internecie. Położona na skarpie, z każdej strony otwiera się na morze. Było w niej tak pięknie, że Martyna siedziała jak zaczarowana, jakby przeniesiona w bajkowy świat. Zachodziło słońce, oświetlając skały wkoło, donice z kwiatami i sprzęty pod trzcinowym dachem: białe fotele, hamaki, lampy. Ze wszystkich stron wchodziły do wnętrza błękit wody i czerwień nieba. Panował cudowny grecki klimat, na stołach pojawiły się nieprzebrane ilości pysznego jedzenia: grillowane mięsa i warzywa, sałatki, najlepsze oliwki oraz, nieporównywalne z niczym, santorińskie pomidorki. I że będę cię kochał... Gdy dotarli na Santorini, poczuli się jak na wakacjach. Do uroczystości zostało kilka dni. Wypożyczyli quady i ruszyli na klifowe wybrzeża, nad małe szmaragdowe zatoczki. Zwiedzili Pirgos – średniowieczną wioskę najwyżej położoną na Santorini. Koliście ułożone ulice prowadzą na obrośnięty drzewami plac. Mieszkańcy przyjeżdżają tu na osiołkach, aby sprzedawać pomidory, miód i wino. Martyna i Andrzej spacerowali po zbudowanej tarasowo stolicy wyspy, Firze, w miasteczku Oia z tarasu widokowego na skale podziwiali zapierającą dech panoramę wulkanu, wysepek i morza. Nie stresowali się ślubem – w tak pięknym miejscu trudno się stresować. Choć bez odrobiny nerwów obyć się nie mogło. Martwili się, czy dotrą wszyscy goście. Mieli być tylko najbliżsi: rodzice, rodzeństwo, przyjaciele. W ostatniej chwili dowiedzieli się, że nie dojedzie osoba, która miała być jednym ze świadków. Na szczęście tę rolę przyjęła Ola, przyjaciółka, która była już na miejscu. Zgodnie ze zwyczajem Ola pomagała ubrać się pannie młodej, sznurowała suknię: gorset z prawie setką ciasnych pętelek. Gdy dotarła do końca, westchnęła: „Źle zaczęłam, trzeba jeszcze raz”. W tym czasie Andrzej, czekając na narzeczoną, w garniturze topił się jak batonik, a Lidia uspokajała: „Bez was nie zaczną”. Ceremonia była tłumaczona z greckiego na polski, przysięgę składali więc po polsku. To nie sztywna formułka, jaką wygłasza się w polskich urzędach stanu cywilnego. Jej treść narzeczeni mogli zmienić, aby stała się bardziej osobista. Emocje były tak wielkie, że Andrzej zapomniał słów przysięgi. Bezradnie spojrzał na Lidię, która pełniła funkcję tłumacza, na Martynę, i zakończył jednym tchem: „I że cię będę już zawsze kochał…”. Po przysiędze i części oficjalnej zaplanowana była mała, symboliczna ceremonia. Gdy zwiedzali wyspę, przywieźli piasek z czarnej i czerwonej plaży. Teraz muszelkami mieli go przesypać do karafki. Czarne i czerwone ziarenka mieszały się i łączyły ze sobą, tak jak miały się w małżeństwie połączyć ich serca. Ta karafka i przepiękne zdjęcia to skarby, które zachowają na zawsze. Gdy teraz wspominają ślub, są pewni, że nie zmieniliby w nim żadnego detalu Pozytywnie zaskoczyły ich koszty. Wyniosły połowę tego, ile zapłaciliby za eleganckie wesele w Polsce. Wyspa życzliwych ludzi Na Santorini łatwo się przekonać, co znaczy prawdziwa grecka gościnność. Jej mieszkańcy są serdeczni, otwarci, zawsze pogodni. Każdy, z kim Martyna i Andrzej rozmawiali, był niezwykle sympatyczny. I szczery – to nie komercyjna uprzejmość przeznaczona dla dających zarobić klientów. Po ślubie Martyna namówiła Andrzeja na tutejszy fish pedicure, żeby zrelaksować stopy po wędrówkach i greckich tańcach na weselnym przyjęciu. Właścicielka salonu, gdy się dowiedziała, że przyjechali na wyspę, aby się pobrać, zrobiła im ślubny prezent: nie wzięła grosza za usługę. W knajpkach, w których zatrzymywali się na obiad, goście, kucharze i restauratorzy – dowiedziawszy się o celu ich pobytu – stawiali młodej parze drinki, dodawali otuchy, składali najlepsze życzenia. Czy dla takich życzeń i dla niezwykłych wspomnień nie warto zrealizować marzenia o ślubie w odległym zakątku świata?
Z wakacji w Grecji przywozimy piekne zdjęcia i wspomnienia. Warto ten niepowtarzalny nastrój beztroski i ciepła przenieść chociażby na własny balkon.
Jak urządzić taras lub balkon w greckim stylu? To wcale nie takie trudne. Jeśli tylko dysponujesz odrobiną przestrzeni i małym zapasem gotówki wszystko pójdzie gładko. Podpowiemy jak zamienić polski taras w taki rodem z Santorini. KOLORY, MEBLE, KWIATY Biel i błękit to dwa podstawowe kolory, których potrzebujemy. Przemaluj ściany na biało, błękitem pokryj balustradę. Na podłodze najlepiej sprawdzi się terakota w kolorach ziemi, lub po prostu pobielony cement. Pierwszy etap metamarfozy masz już za sobą! Miejsce do relaksu jest także bardzo ważne. Postaraj sie o choc dwa krzesełka i mały staliczek, przy którym będziesz mogła wypić poranną kawę w słoneczny poranek. Właścieciele dużych balkonów i loggi mogą pokusić sie o ratanowe fotele czy łóżka. Charakterystyczne dla Grecji są drewniane krzesła z plecionka z trawy morskiej jako siedziska - takie jak na poniższym zdjęciu. Dopełnieniem greckiej stylizacji będą rośliny - postaraj sie o kolorowe pelargonie lub małe drzewka oliwne i podadź je koniecznie w glinianych doniczkach! Uroku dodadzą latarnie z miejscem na świece, które nastrojowo zapalisz wieczorem.
W czasach Homera mieszkali tutaj bogowie i nimfy, a współcześni mieszkańcy cieszą się szczególną opieką świętych. Czy w tym miejscu rzeczywiście tkwi jakaś nadprzyrodzona siła? O tym można dyskutować. Jednak z pewnością nie podlega dyskusji to, że wyspa jest jednym z najpiękniejszych zakątków Ziemi.
Jeżeli szukasz spokoju, z dala od tłumów i atrakcji z pierwszych stron katalogów biur podróży, Kefalonia jest dla ciebie idealna. Wyspa bywa nazywana „najpilniej strzeżoną grecką tajemnicą”, bo wciąż opiera się masowej turystyce. Musisz zobaczyć ją jak najszybciej, zanim wycieczkowa machina ruszy także tutaj. Dziś na Kefalonii nie ma jeszcze wielkich kompleksów hotelowych i kurortów, a po sezonie małe portowe miasteczka zamieniają się w senne wsie. Ich mieszkańcy zbierają miód i uprawiają winorośl – dojrzewa tu lokalny szczep Robola, który daje wyśmienite białe wino o głębokim smaku. I wciąż jeszcze trudnią się żeglowaniem. Nic dziwnego, skoro archipelag wysp na Morzu Jońskim, do którego zalicza się Kefalonia, to ojczyzna Odyseusza. Jego rodzinna Ithaki, „mniejsza siostra” Kefalonii, patrzy na nią z odległości zaledwie dwóch mil morskich. Jednym z uroczych miasteczek jest Fiskardo, port na północy wyspy. Tu zawija większość promów wiozących przybyszów na Kefalonię, tu zatrzymują się wszyscy żeglujący po Morzu Jońskim. Latem w kafejkach przy nadmorskim bulwarze tętni życie, od października uliczki pustoszeją. W takim, nieco nostalgicznym klimacie jeszcze większego uroku nabierają nasycone barwą elewacje kamieniczek utrzymanych w stylu XVIII-wiecznego klasycyzmu. Panuje tu włoska elegancja z domieszką greckiej fantazji. W odróżnieniu od innych regionów Hellady Wyspy Jońskie nie były okupowane przez Turków, lecz wiele lat pozostawały pod wpływami weneckimi. Do dziś te wpływy weneckie wyczuwa się na każdym kroku. Począwszy od cerkwi, które nie mają typowych wschodnich kopuł, przypominają bardziej miniatury włoskich pałaców, a kończąc na kuchni, w której więcej makaronu niż musaki. Łatwo się zorientować, że Kefalończycy szczycą się swoim włoskim powinowactwem i tym, że różnią się od innych Greków. – Jesteśmy szaleni – mówią o sobie zupełnie poważnie, a nawet z odcieniem dumy. Rzeczywiście, obserwując ich, można odnieść wrażenie, że są o wiele bardziej radośni, energiczni i skłonni do pozytywnego szaleństwa niż przeciętni Grecy. Niemal co trzeci chłopiec rodzący się na wyspie ochrzczony zostaje imieniem jej patrona: Jerosimosa, po polsku Gerazyma. Świątobliwy mnich żył tu w V wieku, dziś jako święty opiekuje się chorymi na nerwy. W klasztorze w miejscowości Omalia, gdzie mieszkał, przechowywane są jego relikwie i raz w roku obnoszone w uroczystej procesji. Kto się wówczas położy na drodze, tak by trumna ze szczątkami świętego przeniesiona była ponad jego głową, ten otrzyma łaskę i zdrowie. Kefalończycy, jak to wyspiarze, są otwarci na świat i nowocześni, ale religia prawosławna, czasem pojmowana dosłownie, jest bardzo ważnym elementem w ich życiu. Choć może to się wcale nie wyklucza? Omalia to niejedyne miejsce pełne świętej magii. Kolejnym jest Markopoulo, wioska na południu wyspy. Według legendy kilkaset lat temu tutejszemu monastyrowi zagrozili piraci. Przerażone monaszki prosiły Matkę Boską o pomoc i ich prośby zostały wysłuchane: klasztor otoczyły roje węży, które odstraszyły złoczyńców. Od tego czasu węże pojawiają się co roku. Kilka dni przed prawosławnym świętem Zaśnięcia Maryi, które przypada 15 sierpnia, wypełzają nie wiadomo skąd. Opanowują świątynię podczas nieszporów w wigilię uroczystości. Jest ich mnóstwo, suną wśród kościelnych ław, wędrują w stronę ołtarza, oplatają świętą ikonę. W nikim nie budzą odrazy, wręcz przeciwnie. Wierni chętnie biorą je do rąk, z czcią dotykają, przekazują sobie nawzajem. Gady mają ciepłą skórę i charakterystyczny znak krzyża na głowach. Są nie większe od znanych nam zaskrońców. Ich dotyk oznacza błogosławieństwo. Po kilku dniach znikają wszystkie. Według proboszcza parafii w Markopoulo, ojca Petrosa Andreasa – wracają do ziemi, żeby nabrać sił i za rok znów powtórzyć swoją dobroczynną misję. Nieliczni turyści, którzy przybywają w ojczyste strony Odyseusza, biorą udział w innym jeszcze misterium, które urządza natura. Odbywa się ono w jaskini Melissani, znajdującej się 10 km od Argostoliony, stolicy Kefalonii. Ci, którzy tu trafili, twierdzą, że to najpiękniejsze miejsce na wyspie, ba, może nawet w całej Grecji. I chyba nie przesadzają. Ogromną jaskinię wypełnia przejrzysta woda w kolorze czystego szmaragdu. Z góry pada na nią potężny słup światła, które wydaje się tak intensywne i gęste, że chciałoby się go dotknąć. Jeśli się podniesie głowę i zmruży oczy, można zobaczyć otwór w sklepieniu – rodzaj świetlika. Powstał on podczas trzęsienia ziemi, które spustoszyło wyspę w 1953 r. Kataklizm spowodował wielkie zniszczenia, ale też odkrył tajemnicę: wejście do jaskini, która okazała się starożytnym sanktuarium boga Pana. Na wysepce znajdującej się pośrodku podziemnego jeziora archeolodzy odkryli pozostałości świątyni, a w niej figurę bóstwa i płaskorzeźbę przedstawiającą tańczące nimfy. Wszystko się zgadza: Homer mówił, że córki Zeusa, uosobienie wdzięku i kobiecej urody, mieszkały w takich właśnie jaskiniach i kąpały się w podziemnych morzach. Opowiadają o nich też całkiem współcześni gondolierzy, którzy wożą turystów łodziami po jeziorze: o tym, jak to nimfy śpiewem uwodziły bogów i satyrów, jak podstępnie uprowadziły Hylasa, syna Heraklesa, i innych młodzieńców. Wśród białych wapiennych skał wciąż rozbrzmiewa ich zwodniczy śpiew. Trzeba tylko dobrze się wsłuchać. Aby dopełnić wrażeń, koniecznie trzeba zostać w okolicach jaskini do wieczora i obejrzeć spektakl greckiego teatru – jest odgrywany na scenie wybudowanej na wodzie, wewnątrz pieczary. Publiczność oklaskuje aktorów, siedząc w łodziach. Woda i skały odbijają ich głosy i mogłoby się wydawać, że mieszają z głosami nimf. Cóż bardziej banalnego można powiedzieć o cudach przyrody niż to, że ich widok zapiera dech w piersiach… Ale co powiedzieć, jeśli droga diabelskimi serpentynami prowadzi cię wprost nad boskie morze i masz wrażenie, że znajdujesz się w Raju? Zachłystujesz się tym, co widzisz, niezwykłą urodą natury, krystalicznym powietrzem i… brakuje ci tchu. To czuje chyba każdy, kto dotrze na cudowną plażę Myrtos – uznawaną zresztą za jedną z najpiękniejszych w Europie. Pięknie tu zwłaszcza jesienią i wiosną, gdy jest zupełnie pusto, błękit wydaje się głębszy, szmaragd ostrzejszy, a zieleń jeszcze bardziej soczysta i intensywna. Kolory Kefalonii są zupełnie inne niż kontynentalnej Grecji – szarej, jakby nieco wypłowiałej i spalonej słońcem. Intensywne barwy to zasługa klimatu, deszczowych frontów atmosferycznych, które przechodzą zimą. Ale przede wszystkim światła. Jest krystalicznie czyste i jakby odrealnione. „To światło, które wydaje się biec w próżni, jest zupełnie dziewicze, daje nieprawdopodobną ostrość obrazu, ma w sobie heroiczną siłę i jaskrawość. Ukazuje barwy w stanie poprzedzającym upadek pierwszych ludzi, jakby wprost z wyobraźni Boga, z czasów jego młodości, gdy jeszcze wierzył, że wszystko, co uczynił, jest dobre” – pisał o Kefalonii Louis de Bernières w książce pt. „Mandolina kapitana Corellego”. Cóż, trudno to lepiej wyrazić.
Najbardziej znany grecki archipelag przyciąga turystów jak magnes. Wiele wysp – każda inna – ale jedne cudowne, śródziemnomorskie wakacje.
Można marzyć o zwiedzaniu pięknych miejsc z ulubionych filmów, a można... spakować się i zobaczyć je na własne oczy.