Dla tych, którzy kochają głęboko i pamiętają każde słowo. Cytaty stworzone z myślą o zodiakalnych Rakach
Cytaty dla osób spod znaku Raka nawiązują do ich wyjątkowej osobowości. To znak zodiaku, którym często kierują emocje i intuicja. Wyróżnia się rodzinnością, opiekuńczością i częstymi huśtawkami emocji. Sprawdź najlepsze słowa dla zodiakalnego Raka.
W tym artykule: Cytaty, które bezbłędnie opisują Raka Cytaty dla zodiakalnego Raka, które poszerzą jego horyzonty Cytaty, które bezbłędnie opisują Raka Poniższe cytaty o byciu sobą dla zodiakalnego Raka to zbiór sentencji, które wyjaśniają najlepiej jego charakter i wyjątkowe cechy. Ten znak jest bardzo emocjonalny, rodzinny i posiada niezwykle rozwiniętą podświadomość. Cytaty o ludziach Rakach pomogą ci lepiej zrozumieć ich naturę. Uczę się czegoś o swoich emocjach - szkoda, że nie byłam w tym lepsza wcześniej. Czasami trzeba pozostawić sytuację samej sobie, nie przywiązując do niej zbyt wielkiej wagi. To wymaga zdyscyplinowania. Jeśli siedzisz spokojnie, możesz zaobserwować, że twoje myśli opadają niczym deszcz. - Michael Greenberg, „Kronika szaleństwa” Dom to oglądanie Księżyca wschodzącego nad szałwią i towarzystwo kogoś, kogo można przywołać do okna, żebyście obejrzeli to razem. Dom jest tam, gdzie tańczysz z innymi, a taniec to życie. - Stephen King, „Dallas '63” Małżeństwo i rodzina są tylko i wyłącznie tym, co sami z nich czynimy. Bo inaczej stają się szopką hipokryzji. Rupieciarnią i gołosłowiem. Ale jeśli jest w tym prawdziwa miłość, o której się nie gada i nie rozgłasza na wszystkie strony świata, którą czuć i którą się okazuje... - Carlos Ruiz Zafón, „Cień wiatru” Nasze uczucia nie są zmienne, lecz dwuznaczne, czarne lub białe w zależności od wydarzeń, rozpięte między przeciwieństwami, falujące, plastyczne, prowadzące zarówno do najgorszego, jak i do najlepszego. - Éric-Emmanuel Schmitt, „Trucicielka i inne opowiadania” - Zna pani na pewno taki nastrój, kiedy człowiek, siedząc samotnie i przyglądając się kotce liżącej na dywaniku swoje małe, tak się tym przejmuje, że jest poważnie zirytowany, jeżeli jedno uszko zostanie pominięte. - To okropnie leniwy nastrój. - Przeciwnie, nieznośnie czynny. - Emily Jane Brontë, „Wichrowe Wzgórza” Tylu ludzi w swoich domach. Nie mają pojęcia, co dzieje się w moim życiu. Nie wiem dlaczego, ale ta myśl w jakiś sposób poprawia mi humor, bo skoro te wszystkie wydarzenia są tak małe, że mogą zranić tylko mnie, to nie mogą być aż tak straszne. - Rowan Coleman, „Mirror, Mirror” Cytaty dla zodiakalnego Raka, które poszerzą jego horyzonty Najtrafniejsze cytaty o kobietach i mężczyznach spod Raka wypisaliśmy już wyżej, teraz przyszedł czas na te skierowane do tego znaku zodiaku. Dzięki nim lepiej on zrozumie to, czym powinien się kierować i co jest mu potrzebne do rozwoju. (...) z pewnymi sprawami nie ma się co śpieszyć, że pewne uczucia, emocje dojrzewają z czasem, jak niektóre owoce, a kiedy nadchodzi właściwy moment, wtedy, dokładnie tak - można się w nie wgryźć. - Federico Moccia, „Amore 14” To odróżnia rodzinę od znajomych. Rodzinę ma się na zawsze, bez względu na wszystko, nawet jak słabną kontakty, bo te można zawsze z powrotem zaciśnić. Zwłaszcza kiedy człowiek pojmie, jaka jest ważna. - Nicholas Sparks, „Najdłuższa podróż” Kiedy osiągniesz pewien wiek, wszystko przestaje być ważne. Pragniesz tylko za wszelką cenę utrzymać spokój, pozostawiając marzenia i burze tym, w których żyłach płynie jeszcze gorąca krew. - Anita Nair, „Przedział dla pań” To, w jaki sposób postrzegamy świat, co rusz się zmienia. Wszystko zależy od naszego nastroju. - Sarah Addison Allen, „Słodki świat Julii” Czy jednostka może znaleźć dokładniejszy sposób zdobywania wiedzy niż nastrój? W teorii względności też genialne jest tylko to, że Einstein znalazł dla swojego nastroju wzór matematyczny. - Pavel Vilikovský, „Okrutny maszynista” Nic samo się nie zmieni. Nie wystarczy pomyśleć, że 'chce'. Nie wystarczy zrozumieć jak powinno być. Trzeba własnoręcznie, uparcie, codziennie, wytrwale namawiać swoją podświadomość do takiej zmiany jaką chciałabyś osiągnąć. Tylko wtedy zmieni się twój sposób myślenia, a zarazem z nim zmieni się całe twoje życie. - Beata Pawlikowska, „W dżungli podświadomości”
O niezłomnej sile i lojalności. Cytaty, które trafiają do serca każdego Byka
Oto cytaty dla zodiakalnego Byka, które odnoszą się do jego osobowości. Każdy znak ma bowiem swoje indywidualne cechy. Dlatego niektóre słowa potrafią najlepiej oddać ich charakter. Oto piękne cytaty, które pomogą zodiakalnemu Bykowi odkryć siebie, a bliskim zrozumieć jego naturę.
W tym artykule: Cytaty, które opisują zodiakalnego Byka Cytaty dla zodiakalnego Byka z ważnym przesłaniem Cytaty, które opisują zodiakalnego Byka Choć poniższe słowa to nie tylko pozytywne cytaty, pozwalają na zrozumienie Byka i pełni jego charakteru. Jeśli rozumiesz ich prawdziwy przekaz, prawdopodobnie doskonale dogadujesz się z tym znakiem zodiaku. To cytaty bliskie sercu Byka. Jedną szczególną cechą bycia Bykiem jest to, że jeśli nie masz łatwego sposobu na zdobycie tego, czego chcesz, nie masz problemu z tym, żeby znaleźć własną drogę. - Mecca Woods, „Astrology for Happiness and Success” Byłam ambitna i bałam się, że ktoś odbierze mi to, czego pragnę. Jak na ironię, jedyną osobą, która kiedykolwiek mi coś odebrała, byłam ja sama. - Lauren Barnholdt, „Nie mogę powiedzieć ci prawdy” U niego wszystko zawsze było kwestią chęci. Nie mieściło mu się w głowie, że są pewne sfery życia, na które nie da się wpłynąć samą siłą woli. Dla niego nie istniały takie pojęcia jak los czy zbieg okoliczności, podobnie jak przypadek czy opatrzność. - Charlotte Link, „Wielbiciel” Bo łatwiej jest zbudować elektrownię atomową niż zmienić umysł człowieka. - Jerzy Chociłowski, „Indyjska szarada” Kiedy najgorsze, co może Ci się zdarzyć, rzeczywiście Ci się przydarza, a Ty to jakoś znosisz, wtedy jesteś najsilniejszym człowiekiem na świecie. Co w istocie wcale nie musi być aż tak dobre. - Mario Puzo, „Czwarty K” Była zdecydowana i gotowa zrobić to, co uznała za słuszne. Nie zamierzała zmieniać decyzji, niezależnie od tego, co ludzie powiedzą. - Reyes Monforte, „Burka miłości” Możecie być pewni, że macie przyjaciela, który nie opuści was i pójdzie za wami nawet na koniec świata. - James Fenimore Cooper, „Ostatni Mohikanin” Żarłocznych ambicji ludzi nigdy nie zaspokajają spełnione marzenia, ponieważ zawsze pojawia się myśl, że można by było wszystko zrobić ponownie i lepiej. - John Green, „Gwiazd naszych wina” Cytaty z przesłaniem dla zodiakalnego Byka Poniższe inspirujące cytaty ze wskazówkami dla Byka doskonale pokażą mu, o czym powinien na co dzień pamiętać. Te słowa mogą stać się dla niego mottem życiowym. Ludzka siła woli potrafi o wiele więcej, niż jesteśmy w stanie zrozumieć. Trzeba tylko chcieć i nie wolno wątpić. Nigdy. - Monika A. Oleksa, „Miłość w kasztanie zaklęta” Twierdzenia, że czegoś nie potrzebujemy albo nie możemy, są po prostu wymówkami, ponieważ "możemy stworzyć wszystko, cokolwiek wymyślimy". Jeżeli wątpicie w tę prostą prawdę, rozejrzyjcie się dokoła i wskażcie chociaż jedną rzecz, której ktoś kiedyś nie wymyślił. Przypuszczam, że szybko się poddacie i pogodzicie z faktem, że istnienie wszystkiego zaczęło się od myśli. - Sylvia Browne, „Księga snów” Nie ma takiego nieszczęścia, jakiego człowiek nie ściągnąłby na siebie przez własny upór i przekorę. - Zoya Pirzad, „Kolacja cyprysu i ognia. Współczesne opowiadania irańskie” Urodziliśmy się po to, aby nas kuszono, ale i po to, abyśmy opierali się pokusom. Równie ludzkie jest doświadczanie stresu, strachu, braku kontroli jak i znajdowanie siły aby zachować spokój i przyjmować odpowiedzialność za podejmowane decyzje. - Kelly McGonigal, „Siła woli. Wykorzystaj samokontrolę i osiągaj więcej!” Czasami szczerość wchodzi w drogę lojalności. Czasami ten sekret nie jest do końca nasz i zdradzając go, można zaszkodzić innym. - Stephenie Meyer, „Księżyc w nowiu” Wiedziała, że są pytania, na które nigdy nie uzyska odpowiedzi. Co by było, gdyby na ścieżce jej życia, w tamtym właśnie momencie, nie pojawili się jej obecni przyjaciele? Jak potoczyłyby się jej losy, gdyby nie ich dobroć, współczucie, lojalność, upór i niesamowita zdolność dedukcji? - Anna Reszela, „Dla ratowania życia” Życie, powiada Stormy, nie polega na tym, żebyś był najszybszy. Nieważne też, jak ci się powiedzie. Najważniejsza jest wytrwałość. Najważniejsze, żebyś stał na nogach i bez względu na okoliczności uparcie szedł naprzód. - Dean Koontz, „Odd Thomas”
Przebaczenie – jak wybaczyć sobie i innym? Zrozum prawdę, a osiągniesz spokój
Przebaczenie to ważny element w relacjach z samym sobą i z innymi. Artykuł omawia proces przebaczenia poprzez akceptację faktów, odróżnienie opinii od rzeczywistości oraz przyjęcie obiektywizmu. Poznaj różne podejścia do wybaczenia i odnajdź wewnętrzny spokój.
Dlaczego przebaczenie jest ważne? Jak zrozumieć prawdę w przebaczeniu? Etapy przebaczenia – co pomaga pogodzić się z sytuacją? Jak radzić sobie z konfliktem? Trzy sposoby na przebaczenie Jak krytyczne myślenie pomaga w przebaczeniu? Dlaczego przebaczenie jest ważne? Przebaczenie to klucz do spokoju, zarówno w relacjach z innymi, jak i z samym sobą. Choć to niełatwe, może dać ogromną ulgę, pozwalając nam lepiej zrozumieć siebie i innych. Przebaczenie nie oznacza zapomnienia o przykrościach, ale akceptację rzeczywistości, takiej, jaka jest, bez prób jej zmieniania czy idealizowania. Jak zrozumieć prawdę w przebaczeniu? Pierwszym krokiem do przebaczenia jest zaakceptowanie prawdy. Prawda to fakty, a nie nasze opinie czy interpretacje. Każdy ma swoje spojrzenie na świat, ale warto odróżnić, co naprawdę się wydarzyło, od tego, co myślimy o danej sytuacji. Próby przywiązania się do jednej wersji prawdy – swojej prawdy – często sprawiają, że zamykamy się na inne punkty widzenia. Dobrze jest pamiętać, że obiektywizm ułatwia zrozumienie i wybaczenie. Etapy przebaczenia – co pomaga pogodzić się z sytuacją Przebaczenie to proces, który może wymagać przejścia przez kilka etapów. Elisabeth Kübler-Ross, specjalistka od pracy z osobami nieuleczalnie chorymi, przedstawiła schemat akceptacji, który można zastosować także przy przebaczeniu. Oto kroki, przez które warto przejść: 1. Zaprzeczanie – pierwszą reakcją na trudną sytuację może być myśl „to mnie nie dotyczy”. 2. Gniew – pojawia się frustracja i pytanie: „Dlaczego ja?” 3. Targowanie się – to moment, w którym szukamy innych rozwiązań lub liczymy, że sytuacja zmieni się na lepsze. 4. Depresja – czujemy się zniechęceni, uważamy, że nic już nie ma sensu. 5. Akceptacja – przyjmujemy rzeczywistość taką, jaka jest, co pozwala ruszyć do przodu. Jak radzić sobie z konfliktem? W przebaczeniu często przeszkadza konflikt – czasem wynikający z tego, co myślimy o danej osobie czy sytuacji. Aby móc wybaczyć, dobrze jest najpierw zastanowić się, skąd bierze się konflikt. Może to być różnica w przekonaniach, sprzeczne interesy, albo po prostu inne spojrzenie na tę samą sprawę. Ważne, aby w takich sytuacjach spróbować spojrzeć na problem z dystansu i skupić się na faktach. Możemy też zapytać innych o ich zdanie, co pomoże nam nabrać obiektywnej perspektywy. Trzy sposoby na przebaczenie Czasem samo zrozumienie przyczyn konfliktu i przejście przez etapy akceptacji nie wystarczy. Istnieją różne sposoby przebaczenia, które mogą pomóc w osiągnięciu spokoju: 1. Przebaczenie w sercu – nie zawsze możliwe jest dogadanie się z osobą, która nas zraniła. Wtedy warto wybaczyć „w sercu” i pogodzić się z sytuacją dla własnego dobra, niezależnie od tego, czy osoba, która nas zraniła, zmieni swoje podejście. 2. Przebaczenie w relacji – to podejście polega na dążeniu do pogodzenia się i odbudowaniu relacji. Czasem warto dać sobie i drugiej osobie „drugą szansę” i otwarcie powiedzieć, że przeszłość zostaje za nami. 3. Przebaczenie sobie – wybaczenie sobie bywa najtrudniejsze. Warto pamiętać, że w danym momencie podejmowaliśmy decyzje, które wydawały się nam wtedy najlepsze. Jeśli uznamy, że działaliśmy zgodnie z ówczesnymi możliwościami, łatwiej nam będzie pogodzić się z przeszłością i przestać siebie obwiniać. Jak krytyczne myślenie pomaga w przebaczeniu? Przy przebaczeniu warto ćwiczyć krytyczne myślenie, czyli oddzielać fakty od opinii i patrzeć na sytuację z różnych perspektyw. Pomaga to spojrzeć na trudne sprawy obiektywnie, bez emocji i uprzedzeń. Kiedy zaczniemy oceniać sytuację na podstawie faktów, a nie naszych przekonań czy opinii, łatwiej przychodzi zrozumienie, a zrozumienie to pierwszy krok do przebaczenia. Przebaczenie to nie szybki proces, ale daje ogromną ulgę i poczucie spokoju. Akceptacja prawdy, przyjęcie perspektywy innych ludzi oraz wybaczenie samemu sobie – te elementy sprawiają, że stajemy się silniejsi emocjonalnie. Przebaczając, zarówno innym, jak i sobie, otwieramy się na nową jakość życia, pozbawioną ciężaru przeszłości. Artykuł opracowany na podstawie artykułu Artura Negri zamieszczonego w magazynie Focus Coaching 4/2020.
Jak kogoś pocieszyć i mądrze wspierać w kryzysie? Słowa, które dodają otuchy
Pomoc osobom, które dotknął kryzys, nie jest łatwym zadaniem. Poczucie niepokoju, strach o przyszłość i przytłoczenie emocjonalne są czymś, z czym trudno sobie poradzić w pojedynkę. Jak kogoś pocieszyć i okazać emocjonalne wsparcie? Najważniejszą kwestią, o której warto pamiętać w tak trudnych chwilach, jest wykazanie się empatią i wyrozumiałością. Bardzo ważne jest także zachowanie spokoju i pełne skupienie na rozmówcy.
W tym artykule: Jak kogoś pocieszyć w trudnych momentach? Słowa pocieszenia w trudnych chwilach Czego nie mówić osobie w kryzysie? Chęć okazania wsparcia i zrozumienia dla osoby, która boryka się z trudną sytuacją życiową, jest zadaniem, do którego warto się przygotować. Poznaj sposoby na to, w jaki sposób rozmawiać o problemach i co powiedzieć, aby osoba w kryzysie poczuła się wysłuchana i pocieszona. Zobacz także: Szacunek do drugiego człowieka to podstawa. Jak go okazywać i po czym poznać, że ktoś nas nie szanuje? Szacunek do drugiego człowieka to podstawa, na której powinna być zbudowana każda relacja. Niezależnie od stopnia pokrewieństwa, zażyłości czy pozycji społecznej, każdego człowieka należy traktować godnie i z poszanowaniem jego praw oraz swobód. Sprawdź, co wpływa na szacunek i jakie zachowania mogą doprowadzić do jego utraty. Jak kogoś pocieszyć w trudnych momentach? Osoba, która doświadczyła trudnych momentów w życiu, potrzebuje pomocy na różnych płaszczyznach. Jedną z nich jest wsparcie emocjonalne. Takie rozmowy nigdy nie należą do łatwych i wywołują całą gamę przytłaczających uczuć. Ważne jest jednak, aby zachować opanowanie i skupić się na tym, co odczuwa osoba w kryzysie. Zamiast udzielać rad bądź oceniać sytuację, w której znajduje się taka osoba, lepszym rozwiązaniem jest skupienie się na tym, co ma do powiedzenia. Uważne słuchanie to jedna z form wsparcia. Otwiera ona możliwość opowiedzenia o swoich emocjach komuś, kto właśnie doświadcza trudności w swoim życiu. To szansa na zbudowanie poczucia bezpiecznej przestrzeni, w której może opowiedzieć o tym, co czuje. Zobacz także: Regulacja emocji z pomocą technik relaksacyjnych. Jak zmienić trudne emocje w pozytywne i wzmacniające przekonania? Regulacja emocji to wieloetapowy proces, podczas którego odbywa się nauka rozpoznania oraz prawidłowego nazywania swoich stanów emocjonalnych. Kolejnym etapem jest ich przetworzenie, które prowadzi do rozwoju inteligencji emocjonalnej i pomaga uporać się z lękami, złością oraz brakiem pewności siebie. Zobacz, czym dokładnie jest regulacja emocji – zapoznaj się z ćwiczeniami oraz fachową literaturą. Podczas okazywania swojego wsparcia bardzo ważne jest również to, aby być cierpliwym i empatycznym. Każdy człowiek inaczej reaguje na problemy. Niektórzy mogą odpowiadać dystansem i chłodem emocjonalnym, zaś innym bardzo pomaga obecność bliskich i przyjaciół. Najważniejsze jest uszanowanie granic i potrzeb osoby, która doświadcza osobistej tragedii. Powinna czuć, że w każdej chwili może zwrócić się o pomoc i zostanie nią obdarzona. Kolejną ważną kwestią jest niewywieranie presji na kimś, kto przechodzi przez ciężkie momenty. Zamiast na siłę próbować doszukiwać się pozytywnych stron zaistniałej sytuacji bądź dawać porady i odnosić się do własnych doświadczeń, lepszym rozwiązaniem będzie okazanie zrozumienia i obecności. Czasami wystarczy posiedzieć w milczeniu. Osoba, która przechodzi kryzys, nie chce słyszeć zaleceń, jak natychmiast wyjść z impasu. Trzeba dać jej czas na to, aby mogła się wypłakać i w swoim tempie pogodziła się ze stratą. Zobacz także: Empatyczna osoba potrafi czytać w ludziach jak w otwartej księdze. Jak zostać empatą? Empatyczna osoba posiada naturalną zdolność do wczuwania się w emocje innych osób. Z tego względu otacza się ludźmi, którzy chętnie opowiadają jej o sobie oraz swoim problemach. Empata to także ktoś, kto jest wrażliwy na krzywdę innych i potrafi trafnie odczytać obce nastroje i intencje. Jakie zagrożenia są związane z taką postawą życiową? Słowa pocieszenia w trudnych chwilach Jakie słowa pocieszenia w trudnych chwilach mogą pomóc, a o czym lepiej nie wspominać? Niezależnie od tego, czy rozmowa jest prowadzona na odległość, czy też nie, powinna nieść ze sobą spokój i ukojenie. O te kwestie powinna zadbać osoba wspierająca. Aby pomóc uspokoić trudne emocje, bardzo ważne jest utrzymywanie kontaktu wzrokowego, mówienie w wolnym tempie, łagodny ton głosu, nastawienie na słuchanie i wyzbycie się słów i stwierdzeń oceniających bądź krytykujących osobę w kryzysie. Oto kilka przykładów na reakcje słowne, które mogą przynieść uczucie ukojenia i emocjonalnej bliskości: Co mogę dla ciebie zrobić? Jak się teraz czujesz? Rozumiem, że jest ci ciężko, Jestem tu dla ciebie, Możesz liczyć na moją pomoc, Jestem dla ciebie, Bardzo mi przykro, że przez to przechodzisz. Czego nie mówić osobie w kryzysie? Poczucie lęku, frustracji i zagubienia towarzyszą osobie, która doświadcza trudnych życiowych momentów. Wsparcie można okazać na wiele sposobów. Uważne słuchanie i wyzbycie się oceniająco-krytykujących wypowiedzi jest wyrazem zrozumienia dla jej trudnej sytuacji. Oto zwroty, których nie warto stosować w rozmowie z kimś, kto przechodzi trudne momenty: Weź się w garść, Zdarzają się gorsze rzeczy, Nie użalaj się nad sobą, Doskonale wiem, jak się czujesz, Byłam/byłem w gorszej sytuacji, To wszystko przez to, że... Trzeba było... Zobacz także: Pomagaj mądrze powodzianom. Lista zaufanych zbiórek pieniężnych i rzeczowych Stwierdzenia tego typu nie poprawią samopoczucia osobie, która przeżywa osobisty dramat. Warto wykazać się w tym czasie wrażliwością i troską oraz powstrzymać się od osądów.
Samiec alfa - naturalny lider, czy ostatni bastion patriarchatu? Kim jest prawdziwy alfa i po czym go rozpoznać?
Samiec alfa posiada cechy, które czynią go liderem. Jest osobą, która wie, czego chce i potrafi to osiągnąć. Jedni podziwiają taką postawę, zaś inni widzą w niej niebezpieczne utrwalanie przestarzałych męskich wzorców. Kim tak naprawdę jest samiec alfa?
W tym artykule: Kim jest samiec alfa? Cechy samca alfy Jak zachowuje się samiec alfa? Krytyka samców alfa Jakie kobiety lubi samiec alfa? Zdobądź samca alfa Samiec alfa w kulturze Samiec alfa - cechy tego typu mężczyzny obrosły legendą. Jedni oddaliby wszystko, aby nim być, inni, słysząc to określenie, jedynie uśmiechają się pod wąsem. Kim jest i czym charakteryzuje się facet, którego nazwać można “alfą” i czy faktycznie jest tak dobrym materiałem na partnera, jak mogłoby się to wydawać? Kim jest samiec alfa? Samiec alfa w języku potocznym oznacza mężczyznę, który jest naturalnym liderem. Inni faceci podziwiają go, a kobiety pragną go zdobyć. Emanuje pewnością siebie i zdecydowaniem. Często ma świetną pracę, która przynosi mu spory dochód, realizuje się na polu zawodowym, uprawia sport i roztacza wokół siebie energię, której trudno się oprzeć. Ludzie widzą w nim uosobienie siły - zarówno fizycznej, jak i mentalnej. To urodzony przywódca, u którego boku inni mogą czuć się bezpiecznie. Zobacz także: Sytuacja bez wyjścia może odebrać wszelką nadzieję. Jak przygotować skuteczny plan działania i odnaleźć w sobie siłę do walki? Sytuacja bez wyjścia odbiera nadzieję na poprawę losu i zupełnie unicestwia wolę walki z przytłaczającą rzeczywistością. Należy jednak pamiętać, że nawet najtrudniejsze życiowe doświadczenie kiedyś przeminie, zaś każda zaistniała sytuacja wytwarza możliwość dokonania jakiegoś wyboru. A zatem co kryje się pod pojęciem sytuacji bez wyjścia i kiedy dokładnie stosuje się ten zwrot? Poznaj przykłady oraz dowiedz się, co zrobić, gdy problemy zaczynają brać górę. Samo określenie “samiec alfa” pochodzi zaś z biologii i używane jest na określenie najsilniejszego osobnika płci męskiej, który zwykle przewodzi stadu. Zwrot ten przeniknął do języka razem z innymi popularnymi określeniami odnoszącymi do hierarchii stada, takimi jak “samiec beta” czy “samiec sigma”, które w analogiczny sposób używane są na określenie roli, jaką dany mężczyzna pełni w swojej grupie. Bycie samcem alfa jest dla niektórych nadrzędnym celem, do którego mogą dążyć całymi latami. Są też tacy, którzy otwarcie krytykują tę koncepcję, podkreślając, że jest szkodliwa, spłaszcza relacje między ludźmi i utrwala w społeczeństwie toksyczny wzorzec męskości. Aby w pełni zrozumieć, skąd to całe zamieszanie, należy skupić się na dwóch aspektach: kim jest w potocznym rozumieniu wzorcowy alfa oraz co sprawia, że określenie to tak często używane jest ironicznie. Cechy samca alfy Wymieniamy najważniejsze cechy, jakie charakteryzują samców alfa. Pamiętaj jednak, że nie muszą one pokrywać się całkowicie z rzeczywistością - jest to raczej zbiór najpowszechniejszych stereotypów, które składają się na wizerunek typowego alfy. Pewność siebie jest pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, kiedy masz do czynienia z typowym alfą. Powinna być ona nie wymuszona, niewynikająca z faktu posiadania drogiego samochodu, czy z uwielbienia kobiet. Zdrowa, niezachwiana pewność siebie pochodzi z głębokiego przekonania o własnych kompetencjach. Z tego samego powodu, prawdziwy alfa odpuszcza sobie pokazy siły. Nie przechwala się, nie musi uciekać się do sztuczek, krzyków czy rozkazów, aby zapewnić sobie posłuch u innych. Pozostali w naturalny sposób pragną, aby to właśnie on nimi pokierował. W sytuacjach kryzysowych lub gdy potrzeby jest lider, alfa niemal automatycznie pojawia się u steru. Zwykle nie ma powodów, aby walczył o swoją pozycję, ponieważ pozostali naturalnie uznają jego dominację. Alfa jest mistrzem asertywności. Nigdy nie zgodzi się na nic, co mogłoby wpłynąć negatywnie na jego pozycję lub zagrozić jego interesom. Jeśli jest przy okazji mądrym liderem, równie skutecznie strzec będzie interesów grupy, za którą czuje się odpowiedzialny, np. swoich podwładnych w pracy lub własnej rodziny. Nie boi się wyzwań i ma dużą tolerancję na ryzyko. W obliczu kłopotów potrafi zachować zimną krew i znaleźć wyjście, które okaże się najkorzystniejsze dla niego samego i jego “stada”. W działaniach samca alfy nie ma miejsca na impulsywność, porywczość czy utratę kontroli. W pełni panuje on nad swoimi emocjami, a jeśli zdarza mu się okazać gniew, lub stanie się agresywny, zwykle jest to jego świadomą decyzją. Rasowego alfę może rozpoznać przede wszystkim po tym, jak charyzmatyczną jest osobą. Przyciąga innych ludzi do siebie, a oni z własnej woli decydują się uznać go za swojego zwierzchnika. Ta cecha zwykle działa na jego korzyść w życiu zawodowym oraz może przysporzyć mu ogromnej popularności wśród znajomych. Jak zachowuje się samiec alfa? Samiec alfa to termin, który stał się w ostatnich latach bardzo modny. Wielu mężczyzn, którym brak odpowiednich kompetencji, aspiruje do tego miana, wykoślawiając jego pierwotne znaczenie. Jak odróżnić prawdziwego samca alfę, czyli naturalnego lidera, od człowieka, który próbuje jedynie podporządkować sobie innych ludzi? Oto kilka rzeczy, na które powinnaś zwrócić uwagę. Jeśli facet sam o sobie mówi, że jest alfą, to prawdopodobnie nim nie jest. Prawdziwy przywódca, nie musi anonsować swojej dominacji, aby przekonać do niej innych i samego siebie. Ludzie w jego otoczeniu po prostu czują, że chcą za nim podążać. To samo dotyczy krzyków, awantur, gróźb, szantażu lub wymuszania poddaństwa przemocą fizyczną. Jeśli afla nie potrafi ze spokojem i opanowaniem przewodzić swojemu “stadu”, to najprawdopodobniej nie zasługuje na to miano. Dobry przywódca często traktuje interes grupy jako swój osobisty interes i martwi się o dobro całego zespołu i każdego z jego członków z osobna, a szacunek do drugiego człowieka jest dla niego nadrzędną wartością. Uważaj na tych, którzy aspirują do roli alfy jedynie po to, aby wykorzystać tę sytuację na swoją korzyść. Deklaracje i słowa, które nie idą w parze z zachowaniem, gestami i mową ciała, mogą świadczyć o tym, że ktoś nie czuje się naturalnie w swojej pozycji. Same zapewnienia o pewności siebie i gotowości do podjęcia działania nie wystarczą, jeśli cała postać emanuje zagubieniem i strachem. Samiec alfa nie boi się pobrudzić sobie rąk i nigdy nie odmawia pracy na rzecz wspólnoty, którą się opiekuje. Człowiek, który bezpodstawnie aspiruje do tego miana, może oczekiwać, że skoro jest na najwyższej pozycji, to inni będą mu usługiwać i załatwiać za niego wszystkie problemy. Krytyka samców alfa Samiec alfa, jako koncepcja behawioralna, ma tyle samo fanów, co przeciwników. Określenie to krytykuje się przede wszystkim za podtrzymywanie toksycznych wzorców męskości, które oddzielają mężczyzn od delikatniejszej strony ich natury. Jeśli ktoś chce być samcem alfa, nie może pozwolić sobie na okazywanie słabości, a w skrajnych wypadkach nawet na ekspresję uczuć takich jak miłość, czy radość. Kultywowanie wzorca zachowań, który opiera się na niezachwianej sile i odbiera mężczyznom możliwość posiadania słabości i popełniania błędów prowadzi do nierównowagi emocjonalnej i może skutkować licznymi problemami psychicznymi. Zobacz także: Manipulant – cechy. Wystrzegaj się osób, które przejawiają 8 typowych zachowań dla manipulantów "Manipulant cechy" - jeśli właśnie w okno wyszukiwarki wpisałaś te słowa, zdecydowanie zastanawiasz się, po czym poznać osobę manipulującą. Być może nie jesteś pewna, czy przypadkiem nie padłaś jej ofiarą. Aby rozwiać twoje wątpliwości, przyjrzymy się cechom charakterystycznym osób manipulujących, jak również sposobom, w jakie możemy bronić się przed ich wpływem. Poznanie znaków ostrzegawczych może pomóc w zapobieganiu manipulacji oraz zachowaniu autonomii i dobrego samopoczucia. Warto dodać też, że określenie “samiec alfa” zakłada pewną naturalność w predyspozycji do przewodzenia stadu. Kłóci się to zaś z popularnymi kursami, które mają nauczyć niepewnych siebie mężczyzn, poszukujących swojej drogi, jak zbudować swoją pozycję społeczną. Tego typu kursy sprowadzane są zwykle do nauki podrywu, a moralność proponowanych na nich metod, łatwo jest zakwestionować. Promują one przedmiotowe traktowanie kobiet oraz utożsamiają męskość i bycie alfą z dużą ilością partnerek seksualnych. Nazwanie samcem alfa przez osobę przeciwną ideom promowanych na takich spotkaniach może być ironiczne lub wręcz obraźliwe. Jakie kobiety lubi samiec alfa? Pamiętaj, że każdy samiec alfa jest przede wszystkim zwykłym człowiekiem, który jak każdy inny może mieć swoje osobiste preferencje. Wyróżnienie jednego typu kobiety, który z całą pewnością zawróci mu w głowie, może być bardzo trudne, ale przyjęło się uważać, że kobieta alfy przejawia kilka szczególnych cech, które ten typ mężczyzny uznaje za wyjątkowo atrakcyjne. Stanowi wyzwanie i nie daje się zdobyć zbyt łatwo. Emanuje pewnością siebie, jest stanowcza i asertywna. Zna swoją wartością i wymaga od innych respektowania jej granic. Uciekając się do kolejnej analogii ze świata zwierząt, kobieta alfa nie będzie tylko kolejnym członkiem stada, lecz partnerką, która przewodzi u boku swojego alfy. Ambicja i ciekawość świata, które idą w parze z inteligencją i oczytaniem to z pewnością jedne z najatrakcyjniejszych cech. Równie pociągające może być głębokie opanowanie i spokój wynikający z dojrzałości emocjonalnej, najlepiej podszyty nutką tajemniczości. Zdobądź samca alfa Pracuj nad samoakceptacją i pewnością siebie. Nie chodzi o to, że musisz wyglądać jak gwiazda filmowa i wyeliminować wszystkie swoje słabości. Wystarczy, że poznasz samą siebie, zaakceptujesz i pokochasz taką, jaka jesteś. Zmiana w twojej energii będzie wyczuwalna dla osób z twojego otoczenia. Poznaj siebie, swoją wartość, swoje emocje, swoje granice. Szanuj to, kim jesteś i wymagaj od innych szacunku. Aby rozwijać swoją samoświadomość, możesz, np. prowadzić dziennik, lub skorzystać z usług coacha czy psychoterapeuty, zależnie od twoich potrzeb. Znajdź czas na rozwój osobisty. Zacznij od zastanowienia się, co przez to rozumiesz. Czytanie książek, zgłębianie wiedzy w dziedzinie, która cię interesuje, osiągnięcie zawodowego sukcesu, ukończenie terapii, a może po prostu rozwijanie swojego hobby? Dbaj o to, co wewnątrz i o to, co na zewnątrz. Nie czuj presji na dopasowanie się do kanonu urody, który jest nieosiągalny dla wielu kobiet. Zamiast tego skup się na pielęgnowaniu swojego ciała i podkreślania tych aspektów, które lubisz w sobie najbardziej. Nie podążaj ślepo za trendami. Oczywiście nie ma nic złego w czerpaniu inspiracji z aktualnej mody, ale nie pozwól, by presja posiadania odebrała ci zdolność do osądu. Własny, unikatowy styl i indywidualizm z pewnością są bardziej atrakcyjne niż pogoń za nowinkami. Wszystkie powyższe punkty można by podsumować jednym stwierdzeniem: bądź sobą! Udawanie kogoś, kim nie jesteś, aby przyciągnąć do siebie wymarzonego mężczyznę, nigdy nie skończy się dobrze. Pozostań wierna sobie, a idealny partner prędzej czy później pojawi się na twojej drodze. Zobacz także: Optymizm pomaga dostrzegać to, co w życiu najpiękniejsze. Jak zostać optymistą i cieszyć się każdym dniem? Optymista to człowiek, który z dużą łatwością zjednuje sobie ludzi i nie ma w tym nic dziwnego. Jego pozytywne nastawienie i dobra energia bywają wprost zaraźliwe, dlatego zwykle bez trudu osiąga wszystkie swoje cele i pokonuje przeszkody. Czy tego rodzaju niepoprawny optymizm w ogóle może mieć wady? Niestety, okazuje się, że tak. Samiec alfa w kulturze Samiec alfa jest nie tylko określeniem na charakterystyczny typ mężczyzny, to też bardzo nośny temat, który inspiruje pisarzy, czy twórców kina. W ich dziełach życie i świat wewnętrzny samców alfa ukazany zostaje w bardzo różny sposób. Niekiedy są oni podziwiani, innym razem stają w ogniu krytyki. Polecamy kilka dzieł, z którymi możesz się zapoznać, jeśli interesuje cię temat męskości. “Samiec alfa” - polska czarna komedia z 2022 roku w reżyserii Katarzyny Priwieziencew i Igora Priwieziencew. Film opowiada o problemach Bartka, który poszukuje wsparcia u psychoterapeuty. Niestety człowiek, który podawał się za specjalistę, okazuję się zwykłym oszustem. “Samiec alfa musi odejść. Dlaczego patriarchat szkodzi wszystkim” - książka autorstwa Liz Plank, w której zadaje zaczepne pytanie - co feminizm może zrobić dla mężczyzn? Reportaż obnaża mechanizmy społeczne, które utrwalają wzorzec toksycznej męskości w naszej kulturze. “Samce alfa” (oryginalny tytuł “Machos alfa”) - hiszpański serial komediowy stworzony przez Alberto Caballero i Laurę Caballero. 40-letni rozwiedziony Santi samotnie wychowuje córkę i próbuje zapanować nad swoim życiem. “Pokolenie ikea” - polski film z 2023 roku w reżyserii Dawida Grala na podstawie książki o tym samym tytule autorstwa Piotra C. Główny bohater ma wszystko - status społeczny, świetną pracę i niemal każdą kobietę, jakiej zapragnie. Jego postać, budzić może zarówno podziw, jak i współczucie, czy irytację. W rękach widza leży znalezienie odpowiedzi na pytanie, czy Czarny jest tak naprawdę szczęśliwy. “Podziemny krąg” (oryginalny tytuł “Fight club”) - książka autorstwa Chucka Palahniuka, na podstawie której powstał film o tym samym tytule z kultową rolą Brada Pitta. Opowiada o współczesnym świecie, który nie pozostawia mężczyznom miejsca na realizację własnych ambicji. Co stanie się, kiedy dadzą oni upust agresji trzymanej do tej pory w ryzach, jakie narzuciło na nich społeczeństwo?
Sytuacja bez wyjścia może odebrać wszelką nadzieję. Jak przygotować skuteczny plan działania i odnaleźć w sobie siłę do walki?
Sytuacja bez wyjścia odbiera nadzieję na poprawę losu i zupełnie unicestwia wolę walki z przytłaczającą rzeczywistością. Należy jednak pamiętać, że nawet najtrudniejsze życiowe doświadczenie kiedyś przeminie, zaś każda zaistniała sytuacja wytwarza możliwość dokonania jakiegoś wyboru. A zatem co kryje się pod pojęciem sytuacji bez wyjścia i kiedy dokładnie stosuje się ten zwrot? Poznaj przykłady oraz dowiedz się, co zrobić, gdy problemy zaczynają brać górę.
W tym artykule: Co to jest sytuacja bez wyjścia? Przykład sytuacji bez wyjścia Co można zrobić w sytuacji bez wyjścia? Jak wspierać innych w sytuacji bez wyjścia? Cytaty o sytuacjach bez wyjścia Sytuacja bez wyjścia, czyli przytłaczająca i odbierająca poczucie sprawczości matnia, która sprawia, że nawet największy optymista traci niekiedy wiarę w to, że wszystko koniec końców obróci się na jego korzyść. Największe życiowe porażki, tragedie i kryzysy mogą przytłaczać, dlatego ważne jest, aby zdawać sobie sprawę z tego, że zawsze jest jakieś rozwiązanie. Podpowiadamy, co możesz zrobić, aby w sytuacjach bez wyjścia poczuć się nieco lepiej. Co to jest sytuacja bez wyjścia? Sytuacja bez wyjścia to zwrot, którego używa się w mowie potocznej na określenie bardzo trudnego położenia. Opisuje on moment, kiedy wydawać by się mogło, że wszelka nadzieja już przepadła, a każda próba poprawy swojego losu z góry skazana jest na porażkę. Określenie to często może być stosowane też, aby dodać dramatyzmu sytuacji, która wcale nie jest aż tak straszna, a jedynie na pierwszy rzut oka wydaje się przykra lub przytłaczająca. Należy zdawać sobie jednak sprawę z tego, że stwierdzenie to jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ sam fakt wystąpienia jakiegoś zdarzenia, zakłada, że pojawią się również jego skutki. Oznacza to tyle, że jakieś wyjście istnieje zawsze. Niestety niekiedy nie będzie ono odpowiadało naszym oczekiwaniom, a jego potencjalne efekty niekoniecznie przysporzą nam korzyści. To właśnie w potocznym rozumienia jest sytuacja bez wyjścia - sytuacja, która nie ma szans zakończyć się dla nas pomyślnie. Zobacz także: Syndrom Piotrusia Pana wynika z lęku. Skąd bierze się niedojrzałość emocjonalna i jak ją pokonać? Syndrom Piotrusia Pana to nic innego, jak unikanie odpowiedzialności i niechęć do dorosłego życia wypełnionego obowiązkami. Chociaż zwykło się mówić, że dotyczy mężczyzn, to w pewnych przypadkach opisuje również zachowania kobiet. Czym wyróżnia się syndrom Piotrusia Pana i z czego wynika? Przykład sytuacji bez wyjścia Istnieją sytuacje, których rozwiązanie jest tak odległe w czasie, tak trudne lub zupełnie niezależne od nas, że z całą pewnością można nazwać je sytuacjami bez wyjścia. Podajemy kilka przykładów, które pomogą ci lepiej zrozumieć, o czym mowa. Przykład 1 Sytuacja może wydawać się nam bez wyjścia, kiedy jej rozwiązanie znajduje się poza obszarem naszej kontroli i kiedy musimy zawierzyć innym ludziom lub ślepemu losowi. Przykładem może tu być choroba bliskiej ci osoby, która mimo pogarszającego się stanu zdrowia odmawia stosowania się do zaleceń specjalistów i nie słucha próśb osób, które się o nią troszczą. Rozwiązaniem jest zaakceptowanie faktu, że nie masz wpływu na decyzje i sposoby działania innych osób. Jednak myśl o tym jest tak bolesna, a poczucie bezsilności tak przytłaczające, że całą sytuację uznajemy za beznadziejną. Przykład 2 Sytuacja bez wyjścia to też taka, której rozwiązanie jawi się nam jako na tyle trudne do zrealizowania, że uznajemy je za niemożliwe. Przykładem mogą tu być problemy finansowe takie, jak ogromny dług lub wpadnięcie w pętle zadłużenia, np. spłacanie jednej karty kredytowej drugą kartą kredytową. Zdobycie ogromnej kwoty na spłatę należności może jawić się jako karkołomne przedsięwzięcie, które wymagałoby od nas kilkunastu lat wytężonej pracy. W teorii to możliwe, w praktyce jest to jednak bardzo trudne. Zobacz także: Niezdecydowany facet – co zrobić, gdy on ma problem z decyzyjnością? 5 sposobów na rozwiązanie problemu Niezdecydowany mężczyzna, który chce spędzić z tobą życie to nie lada wyzwanie. Jego unikanie odpowiedzialności i ciągłe analizy sytuacji potrafią doprowadzić do kłótni, a nawet być przyczyną zakończenia relacji. Poznaj sposoby na to, aby poradzić sobie z niezdecydowanym mężczyzną i naprawić związek. Przykład 3 Sytuacją bez wyjścia może być też moment naszego życia, w którym mimo istnienia potencjalnych rozwiązań, nie posiadamy zasobów pozwalających na to, aby po nie sięgnąć. Przykładem może być tutaj kryzys psychiczny, np. głęboka depresja, zwłaszcza jeśli został on wywołany wydarzeniami, na które nie ma się wpływu i których w żadnym razie nie da się naprawić, takimi jak śmierć bliskiej osoby, nieodwracalna utrata zdrowia itp. Tego rodzaju wydarzenia mogą być na tyle przytłaczające, że zupełnie odbierają wolę walki i chęć szukania pomocy, nawet jeśli czysto teoretycznie istnieją rzeczy, które można zrobić (leki, terapia). Co można zrobić w sytuacji bez wyjścia? Niemal z każdej sytuacji istnieje jakieś wyjście, choć nie z każdego wyjścia będziemy tak samo zadowolone. Opisujemy kilka sposobów na to, jak poradzić sobie z trudnymi emocjami, które mogą pojawić się, gdy nic nie idzie po twojej myśli i jak ułożyć się z nimi na tyle, by móc przejść do działania i aktywnie kształtować swój los. Pozwól sobie na emocje Rozwijaj świadomość swoich emocji, np. z pomocą takich praktyk jak pisanie w dzienniku, mapa emocji w ciele lub choćby konsultacje z psychologiem. Dzięki temu będziesz w stanie szybciej stwierdzić, jakie uczucia wywołuje w tobie dana sytuacja, a co za tym idzie, będziesz mogła lepiej się sobą zaopiekować. Zaakceptuj swoje emocje takimi, jakimi są. Ten punkt może brzmieć banalnie, ale w praktyce jest bardzo trudny. Pozwolenie samej sobie na przeżycie trudnych emocji jak złość, smutek czy lęk jest pierwszym krokiem do ich uwolnienia. Na tym etapie nie szukaj jeszcze rozwiązania i nie próbuj zmienić swojej perspektywy na bardziej optymistyczną - po prostu pozwól sobie czuć się źle. Gdy już oswoisz się z tymi emocjami, możesz zastanowić się, w jaki sposób je uwolnić. Co możesz zrobić, aby poczuć się lepiej? Może masz swoje ulubione techniki relaksacyjne? A może pomaga ci joga, gotowanie, lub jakieś manualne robótki? Nie bój się prosić o pomoc. Możesz poszukać wsparcia emocjonalnego u swojej rodziny lub przyjaciół. Jeśli ta opcja jest dla ciebie z jakiegoś powodu niedostępna, skorzystaj z terapii indywidualnej lub grupowej, albo sprawdź, czy w twojej okolicy istnieją jakieś grupy wsparcia. Czy jest coś, co mogłoby wpłynąć na zmianę twojej perspektywy na bardziej optymistyczną? Kiedy pogodzisz się już ze swoimi uczuciami, możesz przejść do szukania rozwiązań. Być może uda się dostrzec w nich pewną pociechę, a skupienie się na możliwych wyjściach z tej sytuacji odda ci poczucie sprawczości i kontroli. Zobacz także: Chłopczyca to ktoś więcej, niż tylko zbuntowana nastolatka. Jak czerpać inspiracje z męskiego stylu i sposobu bycia? Chłopczyca wyróżnia się określonym stylem bycia, który dodatkowo wzmaga jej sposób ubierania się oraz zachowanie na co dzień. Przejmuje wiele z męskiego usposobienia, a jej zainteresowania oraz wybór ścieżki zawodowej skupiają się na tych obszarach, które są stereotypowo przypisane do męskiej płci. Po czym dokładnie rozpoznać chłopczycę? Poszukaj rozwiązania Zaakceptuj swoje położenie - ten punkt może być czasem najtrudniejszy, ale musisz pogodzić się z punktem swojego życia, w którym jesteś obecnie, aby móc ruszyć naprzód. Jeśli nie możesz w żaden sposób wpłynąć na rozwiązanie, odpuść kontrole i pogódź się z tym, że na niektóre sytuacje po prostu nie da się mieć wpływu. Jeśli jest coś, co możesz zrobić, spróbuj znaleźć rozwiązanie. Ważne jest, abyś dobrze znała samą siebie, swoją tolerancję na stres i skłonność do ryzyka. Czasem dobre pomysły wymagają podjęcia odważnych kroków i musisz zdawać sobie sprawę z tego, czy jesteś na nie gotowa, czy wolałabyś raczej wybrać bezpieczniejszą opcję. Zrób jednoosobową burzę mózgu lub zaproś do niej kogoś, kto może ci pomóc. Pozwól swoim myślom płynąć i wynotuj wszystkie możliwe drogi, którymi możesz teraz podążyć, nawet jeśli w tym momencie wydają ci się one absurdalne. Przeczytaj swoje notatki i zastanów się, która z nich wydaje ci się najbardziej kusząca. Gdy już wybierzesz swój pomysł, zastanów się nad potencjalnymi ścieżkami jego realizacji. Tak jak wcześniej, wypisz wszystko, co przyjdzie ci do głowy i nie przejmuj się, jeśli na początku coś brzmi absurdalnie. Ponownie wybierz rozwiązanie, które wyda ci się najlepiej dopasowane do twoich potrzeb i charakteru. Poproś swoich bliskich o pomoc. Czasem poszerzenie swojego punktu widzenia o perspektywę osób niezaangażowanych bezpośrednio w sprawę może pomóc ci odnaleźć proste i skuteczne rozwiązanie, na które sama być może byś nie wpadła. Modlitwa w sytuacji bez wyjścia może pomóc ci odzyskać nadzieję. Jeśli jesteś religijna, poproś wsparcie Boga. Jeśli bliższe są ci inne formy duchowości, możesz zwrócić się o z prośbą o przewodnictwo do Wszechświata, Siły Wyższej lub Duchowych Przewodników. Zastanów się nad najgorszym możliwym scenariuszem. Choć brzmi to, jak rada typowego pesymisty, w istocie jest to trik często polecany przez psychologów. Pomaga on uświadomić sobie, że często, nawet jeśli ziści się to, czego obawiamy się najbardziej, świat będzie toczył się dalej, a my uświadamiamy sobie, że nawet mimo bólu, jaki wywołać może ta sytuacja, będziemy w stanie żyć i funkcjonować. Jak wspierać innych w sytuacji bez wyjścia? Jeśli pragniesz wspierać osobę, która znalazła się w podobnym położeniu, pamiętaj, aby zachować otwartość i empatię. Wspólne narzekanie może być satysfakcjonujące i oczyszczające, ale nie prowadzi do rozwiązania problemu. Z kolei natychmiastowe poszukiwanie wyjścia z matni, skupia się na logice i odbiera prawo do przeżycia smutku. Co można zatem zrobić? Empatyczna osoba w takiej sytuacji zwykle zaczyna od zakomunikowania bliskiemu, że jest przy nim, jeśli potrzebuje wsparcia. Kolejnym krokiem może być pytanie o to, jakiej formy wsparcia oczekuje osoba w kryzysie. Czasem wystarczy sama obecność i świadomość tego, że gdzieś blisko jest ktoś, kto nas nie ocenia. Jeśli bliska ci osoba poprosi o pomoc w znalezieniu rozwiązania, możesz zaproponować jej skorzystanie z któregoś z opisanych wyżej sposobów na uporządkowanie myśli i znalezienia drogi wyjścia z kryzysu. Pamiętaj, aby nie zostawiać bliskiej ci osoby samej z rozwiązaniem. Raz na jakiś czas zadawaj pytania, jak idzie jej z problemem i dawaj do zrozumienia, że wciąż jesteś obok, jeśli będzie czegoś potrzebowała. Zadbaj w tej sytuacji również o siebie. Nie bierz na siebie emocji drugiej strony i nie staraj się za siłę zmienić jej punktu widzenia. Pamiętaj, że nie jesteś odpowiedzialna za końcowy efekt. Jedynie od osoby w kryzysie zależy to, co i w jaki sposób zrobić, aby uporać się z trudną sytuacją. Nie obwiniaj się, jeśli twój bliski nie skorzysta z pomocy lub popełni błąd. Zobacz także: Kto to realista? Dowiedz się, dlaczego warto wykazywać realistyczną postawę wobec świata i ludzi Kto to realista? Myślisz, że możesz nim być? Realista to osoba, która potrafi obiektywnie patrzeć na życie i przyjmować świat takim, jaki jest naprawdę. Choć realista, tak jak każda inna osoba, ma swoje problemy, radzi sobie z nimi w praktyczny sposób. Zastanawiasz się, czy wykazujesz cechy charakterystyczne dla realisty? Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, czy nim jesteś. Cytaty o sytuacjach bez wyjścia Nie ma sytuacji bez wyjścia - aby przekonać się o prawdziwości tej tezy, zapoznaj się z kilkoma inspirującymi cytatami. Możesz wracać do nich w chwilach zwątpienia, aby dodać sobie otuchy i nabrać sił do kolejnych działań. “Nie ma sytuacji bez wyjścia tam, gdzie jest człowiek, który posiada wolę walki i wytrwania, który jest opanowany, czujny i twardy”, Władysław Bartoszewski; W sytuacji bez wyjścia nawet cielę dobrze pływa, przysłowie tuwińskie; “Cierpliwość i wytrwałość mają magiczne działanie – dzięki nim trudności znikają, a przeszkody ulatniają się”, John Quincy Adams; „Wytrwałości, aby zmienić to, co zmienić można. Pogody ducha, aby pogodzić się z tym, czego zmienić nie można. I mądrości, aby odróżnić jedno od drugiego”, Marek Aureliusz; “W sytuacji bez wyjścia trzeba być odważnym”, Jordi Sierra i Fabra; “Nie płacz w liście, nie pisz, że los ciebie kopnął nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia, kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno”, Jan Twardowski; “Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą”, św. Augustyn.
Konformista to osoba, która boi się odrzucenia. Skąd bierze się w nas konformizm?
Konformista uchodzi za osobę bierną, która nie posiada własnego zdania. Swoją postawę dopasowuje do grupy, w której przebywa i z którą się utożsamia. Postawa konformistyczna może być wynikiem życiowych doświadczeń lub naturalnych predyspozycji człowieka. Bardzo duży wpływ mają na nią czynniki społeczne. Jakie dokładnie? Dowiedz się, skąd bierze się konformizm i jakie są jego rodzaje.
W tym artykule: Co to znaczy być konformistą? Skąd się bierze konformizm? Rodzaje konformistów Jak przestać być konformistą? Konformista jest w języku potocznym pejoratywnym określeniem, które opisuje osobę nieposiadającą własnego zdania i ślepo podążającą za tłumem. Rzeczywistość jest jednak o wiele bardziej skomplikowana, a konformizm jest często efektem doznanej traumy. Skąd się bierze, jak się przejawia i co można zrobić, aby zmienić swój konformistyczny sposób postępowania? Wyjaśniamy poniżej. Co to znaczy być konformistą? Konformista to osoba, która za wszelką cenę stara się sprostać oczekiwaniom społeczeństwa lub innej grupy, do której należy. Najczęściej nie wychodzi przed szereg i trzyma się utartych ścieżek. Nie przepada za kontrowersjami, niezależnie od tego, czy sama miałaby ich dokonać, czy też obserwuje je u innych. Konformista dopasowuje swoje poglądy i sposób myślenia, a często też gust, upodobania, a nawet styl życia do tego, czego oczekuje od niego grupa, z którą się utożsamia. Zachowanie to wiąże się najczęściej z bardzo silną potrzebą akceptacji, a konformista najczęściej działa w obawie, że ze względu na swoje decyzje może zostać wykluczony. Często uważa się, że to osoba, która ma po prostu słaby charakter, czy jednak jest to prawda? Zobacz także: Narzekanie może prowadzić do zmian w mózgu. Co zrobić, aby przestać ciągle narzekać? Narzekanie może być jak nałóg, z którym bardzo trudno zerwać. Wyrażanie swojego niezadowolenia i opowiadanie o frustracjach może być bardzo męczące dla osób z zewnątrz. Przykre konsekwencje mogą spotkać również osobę, która narzeka. Bezustanne opowiadanie o przykrych wydarzeniach z życia nie sprawi, że sytuacja nagle ulegnie zmianie. Za to spowoduje utrwalenie negatywnych emocji i stresu. Zobacz, jak przestać narzekać. Konformizm a oportunizm Oportunista jest osobą, która potrafi umiejętnie wykorzystać nadarzającą się okazję do tego, aby zrealizować swoje osobiste cele. Tymczasem konformista jest raczej typem, który nie cechuje się zbyt dużą elastycznością i raczej nie w jego stylu byłoby zejście z dobrze sobie znanych ścieżek, nawet po to, aby coś osiągnąć. Oportuniści działają zgodnie z zasadą “cel uświęca środki” i dla tego celu są gotowi, jeśli trzeba, zmienić swoje poglądy o 180 stopni. Często też nie mają większego problemu z przekroczeniem zasad lub zrobieniem czegoś, co powszechnie mogłoby zostać uznane za niemoralne. Konformista przeciwnie – nigdy nie łamie reguł narzuconych przez grupę i potrafi być krystalicznie uczciwy, jeśli takie są wobec niego wymagania. Konformizm a nonkonformizm Konformizm jest określeniem na osobę, która za wszelką cenę stara się dopasować do norm i oczekiwań. Nonkonformista jest zaś jego przeciwieństwem. To osoba, która odrzuca wszystkie, lub większość zasad ogólnie przyjętych przez grupę. Cechuje go indywidualizm i chęć wyrażenia siebie, np. za pomocą swojego wyglądu lub wyborów życiowych, które innym ludziom mogą wydać się nieracjonalne lub mało praktyczne. Nonkonformista nie poddaje się presji ze strony innych i żyje w zgodzie z własnymi przekonaniami, nawet jeśli miałoby to oznaczać, że grono jego znajomych będzie dość wąskie. W skrajnych wypadkach osoba o nonkonformistycznych zapędach może buntować się dla samego buntu. Wtedy odrzucenie przez nią zasad nie jest wynikiem jej osobistej refleksji, lecz założeniem, które przyjmuje, często na ślepo. Obie postawy, jeśli zostaną doprowadzone do skrajności, mogą być szkodliwe. Zobacz także: Technika uwalniania – Hawkins wyjaśnia jak uwolnić negatywne emocje w 5 krokach. Jak ruszyć w górę Skali Emocjonalnej? Z techniki uwalniania Hawkinsa może skorzystać każdy, kto chce lepiej zrozumieć własne emocje. To także sposób na to, aby wyzwolić się od przytłaczających odczuć i zamienić je w przyjemniejsze doznania. Cała metoda uwalniania Hawkinsa bazuje na tzw. Skali Emocjonalnej. Jej poznanie otwiera drogę do świadomego przeżywania uczuć. Zobacz, na czym dokładnie polega ta technika i zapoznaj się z nią krok po kroku. Skąd się bierze konformizm? Konformizm ma wiele źródeł i wynikać może zarówno z czynników społecznych jak i indywidualnych predyspozycji. Oto kilka najważniejszych kwestii, które mogą wpłynąć na ukształtowanie się tej cechy. Presja społeczna, w której dana osoba wzrasta, zwłaszcza jeśli została narzucona przez najbliższe otoczenie, np. rodziców lub grupę rówieśniczą. Niesprostanie wymaganiom może wiązać się dla dziecka z lękiem przed odrzuceniem i izolacją, a tym samym bezradnością. Te same lęki wynikają z potrzeby przynależności, którą przejawia niemal każdy z nas. Pragnienie stworzenia i utrzymania bliskich relacji z grupą może prowadzić do przymykania oka na własne zdanie czy potrzeby. Lęk przed konfliktem jest jednym z najważniejszych źródeł konformizmu. Jeśli w swoim życiu nauczyliśmy się, że wyrażanie naszych granic i potrzeb nie jest bezpieczne i może wiązać się z gniewem naszych opiekunów, możemy mieć z tym problem również w przyszłości. Przyswojenie kulturowych oczekiwań jako własnych i niepodważanie ich. Przykładem takiego zachowanie może być np. dążenie do tego, żeby wziąć ślub, nawet jeśli faktycznie nie ma to dla nas większego znaczenia. Presja wywierana przez grupę może mieć szczególnie dużą moc oddziaływania jeśli jest jej poddana osoba niepewna siebie lub w kryzysie psychicznym. Chęć oddania odpowiedzialności i decyzyjności w swoim życiu w ręce kogoś innego. Gdy ktoś jest zagubiony lub zmęczony, może nie mieć siły woli, aby samodzielnie podejmować decyzje, a zasady przyjęte przez grupę dają mu poczucie stabilności, bezpieczeństwa i prowadzenia. Czasem skłonność do konformizmu może być genetyczna lub wynikać z chemii naszego mózgu, np. jeśli urodziliśmy się z naturalnie mniejszą skłonnością do elastyczności lub niższą tolerancję na ryzyko. Ucieczka w konformizm może być też formą zachowania poczucia bezpieczeństwa w sytuacji, kiedy np. czujemy, że nie posiadamy wystarczająco dużo informacji, aby samodzielnie podjąć decyzję, więc wolimy polegać na grupie. Rodzaje konformistów Istnieje wiele różnych podziałów konformizmu, z których każdy w nieco inny sposób opisuje tę cechę. W ramach jednego z najważniejszych różnicuje się ją na dwa typy: konformizm statyczny i konformizm dynamiczny. Pierwszy z nich opisuje sytuację, w której ktoś dostosował się do wymagań oraz oczekiwań grupy i żyje zgodnie z nimi. Drugi odnosi się do sytuacji, w której człowiek znajdujący się w nowych dla siebie warunkach, zmienia swoje dotychczasowe poglądy, aby lepiej dopasować się do zmienionego otoczenia. To jednak tylko dwa z wielu innych określeń. Poniżej wymieniamy inne, występujące najczęściej rodzaje konformizmu. Konformista kulturowy - dostosowuje się do oczekiwań kręgu kulturowego, np. życie zgodnie z wartościami chrześcijańskimi. Konformista organizacyjny - osoba dostosowująca się do kultury organizacji, w której pracuje, wyraża np. zgodę na żarty, które sprawiają, że czuje się niekomfortowo, ponieważ większość osób uważa je za normalne. Konformista dostosowujący się do zasad panujących w grupie, do której należy, np. jeśli wszyscy w grupie piją alkohol, on też pije, nawet jeśli nie ma ochoty. Konformista konsumencki - ślepe podążanie za trendami. Konformista polityczny - to człowiek, który np. głosuje na partię, która ma największe szanse na wygraną, nawet jeśli nie zgadza się z założeniami jej programu. Wymieniamy kilka głównych rodzajów konformizmu, które zaobserwować można najczęściej – czy to u siebie, czy u innych. Pamiętaj jednak, że może się on przejawiać niemal w każdej sferze życia, począwszy od kwestii dotyczącej zakupu nowego telefonu, a skończywszy na ważnych życiowych decyzjach, jak zakup mieszkania lub narodziny dziecka. Zobacz także: Regulacja emocji z pomocą technik relaksacyjnych. Jak zmienić trudne emocje w pozytywne i wzmacniające przekonania? Regulacja emocji to wieloetapowy proces, podczas którego odbywa się nauka rozpoznania oraz prawidłowego nazywania swoich stanów emocjonalnych. Kolejnym etapem jest ich przetworzenie, które prowadzi do rozwoju inteligencji emocjonalnej i pomaga uporać się z lękami, złością oraz brakiem pewności siebie. Zobacz, czym dokładnie jest regulacja emocji – zapoznaj się z ćwiczeniami oraz fachową literaturą. Jak przestać być konformistą? Czy konformizm jest zły? Być może takie pytanie zadajesz sobie, czytając powyższy artykuł. Faktycznie, nie jest cechą charakteru, która cieszy się dużym uznaniem, należy pamiętać jednak, że przede wszystkim wynika ona z lęku. Bycie konformistą w żadnym razie nie powinno być rozumiane jako bycie złym człowiekiem. Jeśli jednak chciałabyś rozpocząć prace nad tą cechą, możesz wypróbować kilka sprawdzonych kroków, ponieważ jednak każdy z nas jest indywidualny, zachowaj otwartość na proces i nie poddawaj się, gdy któryś z nich nie zadziała tak, jak to sobie wyobrażałaś. Zaakceptuj u siebie tę cechę, nawet jeśli nie jesteś z niej dumna. Pamiętaj, że nie definiuje ona ciebie jako człowieka i nie obwiniaj się za swoją konformistyczną postawę z przeszłości. Zastanów się, z czego może wynikać twoja skłonność do konformizmu. Aby to zrobić, niezbędna jest spora doza samoświadomości, dlatego nie zniechęcaj się, jeśli na początku niczego nie odkryjesz. W zagłębieniu się w siebie pomóc mogą ci psychoterapia lub lektura książek dotyczących np. leczenia traumy. Zidentyfikuj swoje prawdziwe pragnienia. Być może nie wszystko w twoim sposobie życia jest zapośredniczone ze społecznych oczekiwań – może są wśród nich rzeczy, które faktycznie cię ekscytują, a może tak naprawdę chcesz żyć zupełnie inaczej? Aby dokonać wspomnianego rozróżnienia, polecamy zacząć od wsłuchiwania się w swoje ciało. Za każdym razem, gdy będziesz musiała podjąć ważną decyzję, zastanów się, jakie emocje ona w tobie budzi. Czy czujesz radość na myśl o zmianie? A może raczej twój żołądek skręca się w supeł i dopada cię lęk? Staraj się podążać za pozytywnymi reakcjami. Stopniowo oswajaj się z myślą, że nie wszyscy będą akceptować twoje wybory i staraj się pamiętać, że wcale nie muszą. Bądź gotowa na negatywne reakcje, ale nie traktuj ich jako wyznacznika, wobec którego musisz regulować swoje zachowanie. Rozwijaj się jako indywidualna jednostka – poszukuj rzeczy, które faktycznie cię ekscytują, nawet jeśli nie cieszyłyby się popularnością wśród grupy, do której należysz. Rada ta może odnosić się do twojego wyglądu, sposobu ubierania się, tego, co jesz, jak spędzasz wolny czas, czy po jakie teksty kultury sięgasz. Otwórz się na różne punkty widzenia. Zajrzyj na social media osób o przeciwnych poglądach. Przełam swój opór lub nieśmiałość i spróbuj wysłuchać i zrozumieć kogoś, kto ma inną perspektywę niż grupa, z którą się utożsamiasz. Skorzystaj z pomocy psychoterapeuty, który pomoże ci przejść przez proces zmiany z czułością i miłością do samej siebie. Zobacz także: Kolor emocji to coś więcej niż plastyczna metafora. Jak nauczyć się rozpoznawać swoje emocje z pomocą kolorów? Kolor emocji odnosi się do wyobraźni i ma znaczenie symboliczne. Dzięki określeniu swojego stanu wewnętrznego i przypisaniu mu koloru, łatwej jest przejść do konkretów i nazwać to, co przeżywasz. Praca z kolorami emocji pomaga poradzić sobie z trudnymi odczuciami i rozwija inteligencję emocjonalną. Zobacz, jak rozpoznać kolor swoich emocji.
Choleryk to silna osobowość, która nigdy nie daje za wygraną. Jak sprawdzić, czy jesteś cholerykiem?
Choleryk to nazwa dla jednego z czterech typów osobowości. Wzbudza wiele zainteresowania, ale także i obaw. Z jednej strony osoba, która uznawana jest za choleryka ma wybuchowy temperament i potrafi szybko wpaść w złość, ale jest także zdecydowana, odporna na stres i potrafi podejmować decyzje pod presją czasu. Jakie jeszcze cechy ma choleryk? Co go wyróżnia?
W tym artykule: Co to znaczy, że ktoś jest cholerykiem? Cechy choleryka Jaka praca pasuje do choleryka? Test na choleryka Jestem cholerykiem - co robić? Jak uspokoić choleryka? Choleryk to osoba, która wścieka się z byle powodu i gotowa jest pokłócić się z każdym, kto, nawet niechcący wejdzie jej w drogę. Czy to prawda? Choć tego typu stereotyp nie jest do końca wyssany z palca, to jednak osobowość choleryka jest dużo bardziej złożona, a ludzie obdarzeni tym ognistym temperamentem, mają również wiele zalet. Co to znaczy, że ktoś jest cholerykiem? Choleryk to osoba obdarzona silnym charakterem i wybuchowym temperamentem. Szybko i z dużym zdecydowaniem reaguje na zewnętrzne bodźce, jest pełna energii, zdecydowana, z dużą łatwością podejmuje decyzje, ale też stosunkowo szybko się irytuje, a nawet wpada w gniew. Choleryk, to też określenie na jeden z 4 typów osobowości i w tym kontekście jest to nieco bardziej złożony termin. Należy zdawać sobie jednak sprawę z tego, że przeniknął on do codziennego języka i potocznie używa się go na określenie osoby impulsywnej i wybuchowej, a niekiedy nawet jako inwektywy w stosunku do człowieka niepanującego nad agresją. Zobacz także: Poczucie winy – przyczyny i skutki. Jak poradzić sobie z przytłaczającym poczuciem winy? Poczucie winy może znacząco wpłynąć na relacje z innymi ludźmi i wywołać szereg negatywnych emocji. Jest to subiektywna reakcja na działanie, które stoi w opozycji do ogólnie przyjętego systemu wartości. Poczuciu winy bardzo często towarzyszy wstyd i wyrzuty sumienia. Jak poradzić sobie z tymi przytłaczającymi uczuciami i czy poczucie winy może przynieść jakieś pozytywne skutki? Jakie są 4 typy osobowości? Choleryk jest jednym z 4 typów osobowości według podziału, który zgodnie z tradycją przypisuje się Hipokratesowi, a który nieco zmodyfikowany został przez innego Greka – lekarza Galena. Oprócz wspomnianego już choleryka wyróżnia się wśród nich: Melancholika (introwertyk, skupiony na swoim własnym wewnętrznym świecie, powściągliwy i zorganizowany). Flegmatyka (osoba spokojna i opanowana, lubiąca rutynę i działanie wedle schematów). Sangwinika (pełen optymizmy ekstrawertyk, osoba otwarta, towarzyska i pełna energii). Ten pochodzący ze starożytności podział cieszy się popularnością po dziś dzień, należy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że bazuje on na sporym uogólnieniu. Ponadto określenia typów osobowości, funkcjonują dziś raczej w języku potocznym i nie są oficjalnymi terminami uznawanymi przez specjalistów od ludzkiej psychiki. Współcześnie do próby zaklasyfikowania charakteru konkretnego człowieka, służy np. model pięcioczynnikowy (The Big Five) lub test na 16 typów osobowości. Wyników takiego testu, nie należy jednak brać do siebie zbyt dosłownie. Odpowiedź, którą na ich podstawie uzyskujesz, może się również zmienić na przestrzeni życia, pod wpływem doświadczenia, jakiego z czasem nabierzesz. Co ciekawe, dość rzadko zdarzają się ludzie, którzy są w stu procentach jednym typem osobowości, o wiele częściej zaś występują mieszanki w różnych proporcjach, a to, który z posiadanych typów będzie akurat dominujący, zależy od wielu czynników środowiskowych. Zobacz także: Charakter jest sumą naszych doświadczeń. W jaki sposób się kształtuje i jak możemy nad nim pracować? Charakter nie jest sztywno narzuconym zestawem cech. Ludzkie zachowania i reakcje zmieniają się pod wpływem życiowych doświadczeń. Niektóre z odruchów i postaw można kontrolować lub pozbyć się ich na dobre. Czym dokładnie jest charakter człowieka, co go buduje i jak można na niego wpłynąć? Cechy choleryka Jak rozpoznać choleryka? Ponieważ większość z nich dość szybko rzuca się w oczy, nie powinno być to zadanie szczególnie trudne. Cholerycy to wyraziste osobowości, które zdecydowanie wyróżniają się z tłumu – czasem na plus, a czasem niestety na minus. Wymieniamy najbardziej charakterystyczne wady i zalety choleryka. Pamiętaj też, że poniższe zestawienie jest dość ogólne i to, że ktoś identyfikuje się jako choleryk, nie oznacza od razu, że będzie reprezentował wszystkie te cechy. Jednocześnie też nie w każdej sytuacji musi zachować się zgodnie z poniższym opisem, dlatego pamiętaj, aby zawsze uwzględnić szerszy kontekst i nie oceniaj nikogo zbyt pochopnie. Zalety choleryka Ze względu na swoje liczne zalety cholerycy są często bardzo cenionymi pracownikami. Większość z nich z dużą łatwością osiąga też osobiste cele. Choleryk jest pełen energii i pasji. Kiedy coś robi, angażuje się w to na sto procent; Nie traci z oczu celu i z dużą skutecznością spełnia swoje marzenia; Jest człowiekiem czynu i nie traci czasu na gadanie; Potrafi podejmować trafne i pewne decyzje, nawet w obliczu stresowej sytuacji; Jest asertywny, stanowczo określa swoje granice i nikomu nie pozwala ich przekroczyć; Rozpiera go kreatywność i twórcza energia; Jest ambitny i chętnie podejmuje wyzwania, których inni się obawiają; Rzadko cierpi z powodu lęku czy stresu, wywołanego czarnowidztwem lub nadmiernym analizowaniem swoich myśli, słów czy czynów. Wady choleryka Cholerycy, jak wszyscy inni ludzie, mają też swoje wady, a w ich wypadku są one równie wyraziste, co cała ich osobowość. Niestety, ten typ charakteru ma tendencję do pakowania się w kłopoty. Choleryk często najpierw robi, potem myśli; Pokłada zbyt dużą wiarę w swojej własnej mocy sprawczej i czasami zmuszony jest mocno zderzyć się z rzeczywistością; Jest impulsywny, wybuchowy i szybko traci panowanie, kiedy sprawy nie idą po jego myśli; Lubi dominować i chce być traktowani jak autorytet. Poczucie, że nie ma posłuchu u innych ludzi może wywoływać w niego ogromną frustrację; Z tego samego powodu może mieć problemy z podporządkowaniem się hierarchii grupy, np. będzie bezustannie podważać zdanie swojego szefa; Szybko traci cierpliwość i nie trzeba wiele, aby wyprowadzić go z równowagi; Jest pamiętliwy i mściwy, a zdenerwowanie go, może sprawić, że urazę nosić będzie w sobie latami. Jaka praca pasuje do choleryka? Biorąc pod uwagę wymienione wyżej cechy charakteru, można przypuszczać, że cholerycy sprawdzą się najlepiej w zawodach z dużą ilością wyzwań, gdzie ciągle coś się dzieje. Oto kilka przykładów zawodów lub branż idealnych dla tego typu charakteru: kierownik wyższego szczebla; przedsiębiorca lub założyciel firmy, prowadzący własny biznes; marketingowiec; dziennikarz, pracownik mediów lub telewizji; inwestor giełdowy; trener sportowy; pracownik służb mundurowych; osoba z produkcji filmowej; pracownik obszaru planowania i logistyki. Zobacz także: Brak emocji jest chorobą? O czym mogą świadczyć apatia i anhedonia? Brak emocji, obojętność lub odrętwienie to stany, które zdecydowanie powinny nas zaalarmować. Stanowią sygnał do tego, aby zatrzymać się i na nowo przemyśleć swoje życie. Wyjaśniamy, skąd bierze się brak emocji i jak sobie z nim prowadzić. Test na choleryka Czy jestem cholerykiem – to pytanie zadaje sobie wiele osób, które mają czasami kłopot z utrzymaniem nerwów na wodzy. Jeśli chcesz przekonać się, czy faktycznie jest to twój typ charakteru, polecamy zacząć od zadania sobie poniższych pytań. Bądź ze sobą szczera i nie martw się, jeśli czasem prawdziwa odpowiedź, nie przypadnie ci do gustu. Czy w stresującej sytuacji zdarza ci się reagować złością lub agresją? Co czujesz, kiedy ktoś nie szanuje twojego autorytetu? Czy często masz problem z podporządkowaniem się lub wykonywaniem poleceń innych ludzi? Jak wygląda twój proces podejmowania decyzji? Doprowadzasz swoje sprawy do końca, niezależnie od ceny, jaką trzeba za to zapłacić? Czy masz poczucie, że musisz wszystko dokładnie przemyśleć, zanim przejdziesz do działania? Czym najczęściej kierujesz się, podejmując decyzję? Jakie rzeczy lub jakie osoby czy sytuacje najczęściej wyprowadzają cię z równowagi? Jaką rolę odgrywasz w grupie - czy jesteś bardziej typem lidera, czy unikasz przejmowania steru? Jakie są twoje mechanizmy radzenia sobie ze stresem i czy w ogóle jakieś posiadasz? Czy masz tendencję do mszczenia się lub bycia złośliwym dla osób, które zalazły ci za skórę? Czy potrafisz wyciągnąć rękę na zgodę? Czujesz dużą motywację do działania i jesteś pełna entuzjazmu, kiedy możesz z kimś konkurować? Nie umiesz usiedzieć w miejscu i rzadko kiedy bywasz w domu? Nie skupiasz się zbytnio na konsekwencjach swoich działań? Jeśli na większość pytań odpowiedziałaś twierdząco lub masz poczucie, że twoje odpowiedzi są zbieżne z cechami opisanymi powyżej, może to oznaczać, że faktycznie masz w sobie wiele z choleryka. Pamiętaj jednak, że powyższy test stanowić powinien jedynie punkt wyjścia do rozważań na temat twojego charakteru i nie powinnaś traktować go jako psychologicznej diagnozy. Jestem cholerykiem - co robić? Bycie cholerykiem nie jest ani dobre, ani złe – to po prostu jeden z typów osobowości obdarzony specyficznym zestawem negatywnych i pozytywnych cech. Tego typu testy, mogą jednak pomóc nam przyjrzeć się naszym najsłabszym stronom i znaleźć obszary, nad którymi chcielibyśmy pracować w przyszłości. Pracuj nad pogłębieniem świadomości własnych emocji i zanim pozwolisz im przejąć nad sobą kontrolę, poświęć chwilę, aby po prostu je poczuć. Próbuj różnych technik relaksacyjnych jak joga, medytacja, pisanie intuicyjne, czy ćwiczenia oddechowe. Bądź otwarta na różne opcje i szukaj czegoś dla siebie. Znajdź sposób spędzania wolnego czasu, który pomoże ci rozładować stres i który będzie odpowiadał twoim potrzebom i preferencjom. Rozwijaj empatię i staraj się zawsze dostrzec punkt widzenia drugiego człowieka. Pracuj nad odpuszczeniem potrzeby kontroli. To może wydawać się bardzo trudne, warto jednak spróbować. Trenuj aktywne słuchanie. Zapoznaj się z zasadami konstruktywnej komunikacji i wdrażaj je w życie, zwłaszcza gdy będziesz chciała ustawić swoje granice lub zwrócić komuś uwagę. Staraj się, aby twoje plany były realistyczne i nie nakładaj na siebie zbyt dużej presji. Bądź elastyczna. Nie obawiaj się zmian planów, staraj się dostrzec możliwości w miejscach, gdzie wcześniej ich nie widziałaś i otwórz się na rozwiązania proponowane przez innych ludzi. Skorzystaj ze wsparcia terapeuty pracującego w nurcie poznawczo-behawioralnym, który pomoże ci przepracować powody, dla których możesz mieć problem z trzymaniem nerwów na wodzy, oraz pokaże ci, w jaki sposób możesz odzyskać panowanie nad sobą. Leki dla choleryka nie istnieją, nie ma żadnego szybkiego sposobu, aby zmienić cechy, z których nie jesteśmy dumne i trzeba pogodzić się z tym, że jest to proces, który wymaga czasu i zaangażowania. Być może w tym momencie stoicyzm nie leży w twojej naturze, ale dzięki powyższym praktykom, będziesz mogła ćwiczyć swój charakter i nauczyć się panowania nad emocjami. Zobacz także: Pozytywne emocje pomagają przenosić góry. Co zrobić, aby towarzyszyły nam jak najczęściej? Pozytywne emocje są motorem napędowym – to dzięki nim jesteśmy kreatywni i mamy więcej energii. Odczuwając radość, miłość, wdzięczność i entuzjazm mamy wrażenie, że wszystko układa się po naszej myśli. Jesteśmy zmotywowani i chcemy śmiało kroczyć przez życie. Zobacz, dlaczego jeszcze potrzebujemy pozytywnych emocji oraz co je wywołuje. Jak uspokoić choleryka? Jak uspokoić partnera choleryka, członka rodziny, którego gwałtowność przekracza nasze granice, czy znajomego, który wścieka się z byle powodu? Najprostsza odpowiedź brzmi: nie musisz tego robić! Pamiętaj, że nie jesteś odpowiedzialna za to, w jaki sposób inni ludzie zarządzają swoimi uczuciami i nie masz obowiązku, przerabiać ich za nich. Z drugiej jednak strony, jeśli zależy ci kimś lub chciałabyś, aby wasza relacja była dla ciebie zdrowa i bezpieczna, to naturalne będzie, że możesz chcieć takiej osobie pomóc się uspokoić. Oto kilka sposobów, na jakie możesz to zrobić, nie biorąc na siebie jednocześnie cudzych emocji. Upewnij się, że druga strona chce twojej pomocy. Jeśli osoba, której oferujesz swoje wsparcie, nie jest gotowa na to, aby je przyjąć, nie naciskaj i odpuść, nawet jeśli wiązać będzie się to dla ciebie z bólem lub rozczarowaniem. W obliczu stresującej sytuacji staraj się zachować spokój, aby twoje emocje dodatkowo nie podburzały choleryka. Wspólnie wykonajcie ćwiczenia relaksacyjne, np. weźcie kilka głębokich oddechów. Trenujcie otwartą i bezpieczną komunikację, w ramach której każda ze stron będzie czuła się na tyle bezpiecznie, aby móc swobodnie stawiać granice. Staraj się (o ile to możliwe) przedstawić konkretne argumenty i poprosić o uszanowanie twojego punktu widzenia. Wspólnie poszukajcie rozwiązania dla problemu, który stał się zarzewiem konfliktu. Jeśli to konieczne, dajcie sobie nawzajem czas na to, aby ochłonąć. Nie trzeba przechodzić do rozmowy bezpośrednio po sytuacji, która wywołała wasz lęk lub złość. Zachęć choleryka do regularnej aktywności fizycznej, która świetnie pomaga rozładować nadmiar zgromadzonej energii. Być może możecie znaleźć zajęcie, któremu będziecie chcieli oddawać się wspólnie. Pamiętaj, że każdy z nas jest inny, dlatego powyższe metody powinny być dobrane do indywidualnych potrzeb i preferencji osoby, której starasz się pomóc.
Charakter jest sumą naszych doświadczeń. W jaki sposób się kształtuje i jak możemy nad nim pracować?
Charakter nie jest sztywno narzuconym zestawem cech. Ludzkie zachowania i reakcje zmieniają się pod wpływem życiowych doświadczeń. Niektóre z odruchów i postaw można kontrolować lub pozbyć się ich na dobre. Czym dokładnie jest charakter człowieka, co go buduje i jak można na niego wpłynąć?
W tym artykule: Co to jest charakter człowieka? Osobowość a charakter Co buduje charakter? Kiedy kształtuje się charakter człowieka? Jakie są cechy charakteru? Jak mogę kształtować swój charakter? Charakter może być uwarunkowany przez niezliczoną ilość czynników, a także ewoluować na przestrzeni całego naszego życia. Co szczególnie ważne – każdy człowiek jest w stanie go świadomie zmieniać, a wszystko zaczyna się od odrobiny dobrych chęci. Wyjaśniamy, w jaki sposób można kształtować swój charakter. Co to jest charakter człowieka? Charakter jest zbiorem cech, sposobów reakcji na bodźce wewnętrzne i zewnętrzne, mechanizmów radzenia sobie w różnych sytuacjach, ogólnych postaw i schematów myślenia, które uwarunkowane są naszym sposobem postrzegania rzeczywistości i wewnętrzną moralnością. Warunkuje on to, jak dany człowiek odnosi się do otaczającego go świata, innych ludzi oraz samego siebie. Za to, jak się kształtuje, odpowiada wiele kwestii, np. to, w jaki sposób podejmujemy decyzje, jakimi wartościami się kierujemy, jak budujemy relacje z innymi. Zobacz także: Uśmiech jest zaraźliwy… i bardzo dobrze! Dlaczego warto być uśmiechniętym? Uśmiech to jedna z reakcji na to, co nas spotyka. Zazwyczaj jest objawem tego, że wydarzyło się coś pozytywnego. To wspaniały sposób na poprawę nastroju i rozładowanie stresu. Czym dokładnie jest uśmiech i do czego jest potrzebny? Sprawdź, co dzięki niemu zyskujesz. Osobowość a charakter Osobowość i charakter to dwa określenia, które często stosowane są zamiennie, istnieją jednak między nimi pewne znaczące różnice. Osobowość jest przede wszystkim pojęciem szerszym. Obok charakteru mieści ona w sobie między innymi temperament, poziom inteligencji emocjonalnej, zdolności społeczne, ogólny styl bycia, gust itp. Jest ona szeroko rozumianym zestawem tego, co czujemy, myślimy i robimy. Charakter natomiast jest tą częścią naszej osobowości, która została uwarunkowana przez czynniki zewnętrzne, np. dom rodzinny, szkołę, środowisko zawodowe. Pod określeniem tym kryją się moralne i etyczne podstawy naszych zachowań i codziennych dylematów. Mimo tych różnic, używanie obu słów zamiennie w mowie potocznej nie jest błędem i, zależnie od kontekstu, zrozumienie, o co chodzi, nie powinno sprawiać naszemu rozmówcy problemu. Co buduje charakter? Charakter człowieka kształtuje się na bazie wielu różnych czynników, życiowych doświadczeń, a także systemów przekonań, w których dorastaliśmy, czy skłonności do autorefleksji. Wymienienie wszystkich czynników jest bardzo trudne, ponieważ dla każdego z nas, coś innego może okazać się kluczowe w kształtowaniu charakteru, są jednak pewne kwestie, które pozostają fundamentalne. Nasze wartości i przekonania, które często mogą, ale nie muszą, wynikać z systemu moralnego lub religijnego, do którego należymy, lub kiedyś należeliśmy. Życiowe doświadczenia i lekcje, jakie wyciągnęliśmy (lub nie) z naszych porażek i sukcesów. Każde pozytywne lub negatywne zdarzenie, nawet pozornie błahe ma potencjał, by diametralnie wpłynąć na nasz charakter. To, jak wyglądała nasza edukacja. Jaka była szkoła, nauczyciele? Jakie było ogólne podejście do edukacji? Jak wyglądał system kar i nagród? Jak odnaleźliśmy się w grupie i strukturze, którą narzucają zajęcia? Wszystkie doświadczenia społeczne, zwłaszcza te, w które zaangażowaliśmy się w dzieciństwie. Zalicza się do tego to, jak wyglądały nasze kontakty z rówieśnikami, jaką rolę w nich odkrywaliśmy, jak liczna była nasza grupa znajomych. Zasady, jakie panowały w domu rodzinnym, oraz nasze relacje z rodzicami, rodzeństwem i innymi członkami rodziny. Czy dom był wspierającym środowiskiem, czy miejscem wypełnionym lękiem? To, jakie przyjęliśmy strategie radzenia sobie z trudnymi sytuacjami i jakie mamy przekonania na temat świata. Czy łatwo nam je zmienić, czy są raczej stałe? Z czego wynikają? Zainteresowania, pasje oraz naturalne predyspozycje czy talenty. Skąd się wzięły, czy są dla nas budujące i wspierające? Co ciekawe mimo tego, że każdy z nas ma swój własny, indywidualny zestaw cech, istnieją sposoby na to, aby pewne typy charakterów łączyć w grupy. 16 typów osobowości, jest jednym z najpopularniejszych, a jednocześnie najdokładniejszych testów tego rodzaju, który może pomóc nam nieco lepiej zrozumieć swoją naturę. Kiedy kształtuje się charakter człowieka? Charakter człowieka może kształtować się przez całe życie i tak naprawdę, każdy moment jest dobry, aby poświęcić się refleksji i zacząć zmieniać się na lepsze. Niestety zasada ta działa również w drugą stronę – na każdym etapie naszego życia może spotkać nas coś, co sprawi, że diametralnie zmienimy się na gorsze. Panowanie nad swoim charakterem wymaga dużej inteligencji emocjonalnej i stałego pogłębiania samoświadomości. Mimo tego etapem, który jest kluczowy dla rozwoju naszego charakteru, jest dzieciństwo. Doświadczenia wyniesione z domu lub z kontaktów z bliskimi i opiekunami, uczą dziecko podstawowych wartości moralnych, kształtują w nim podejście do zarządzania swoimi emocjami, oraz pokazują, jak rozdzielać zachowania i reakcje na dobre i złe. Nie zawsze niestety są to zdrowe schematy, a rodzice często nieświadomie przekazują swoim pociechom niewspierające wzorce. Dbanie o swój rozwój osobisty jest ważne, aby móc przekazać swojemu maluchowi to, co najlepsze. Zobacz także: Negatywne emocje nie muszą odbierać ci sił. Jak wyrażać negatywne emocje w konstruktywny sposób? Negatywne emocje wywołują dyskomfort, ale są wpisane w ludzkie doświadczenie. Chociaż nikt nie lubi ich odczuwać, mają one znaczenie adaptacyjne i pomagają w przezwyciężaniu tymczasowych trudności. Co powoduje negatywne emocje? Ich rozpoznanie pomaga w poradzeniu sobie z nimi w zdrowy i zrównoważony sposób. Jakie są cechy charakteru? Cechy charakteru zwykliśmy różnicować na pozytywne i negatywne według ogólnie obowiązujących norm społecznych, należy jednak pamiętać, że zależnie od sytuacji i szerszego kontekstu każda z tych cech może zadziałać na naszą (lub czyjąś) korzyść lub szkodę. Pozytywne cechy charakteru Pozytywne cechy charakteru to takie, które uważamy za pomocne w osiąganiu celu, budowaniu wspólnoty, lub wynikające z empatii i jakkolwiek rozumianych dobrych chęci. To również określenia, po które często sięgamy, chcąc kogoś pochwalić lub powiedzieć mu komplement. Najczęściej zalicza się do nich: Pozytywne cechy charakteru to takie, które uważamy za pomocne w osiąganiu celu, budowaniu wspólnoty, lub wynikające z empatii i jakkolwiek rozumianych dobrych chęci. To również określenia, po które często sięgamy, chcąc kogoś pochwalić lub powiedzieć mu komplement. Najczęściej zalicza się do nich: empatia; otwartość umysłu; uczciwość; lojalność; odpowiedzialność; wytrwałość; tolerancja; hojność; zorganizowanie; optymizm; kreatywność; życzliwość; samodyscyplina; współczucie; rzetelność; pokora; dzielność; elastyczność; asertywność. Negatywne cechy charakteru Negatywne cechy charakteru to takie, które oddalają nas od celów, które chcemy osiągać, wpływają destruktywnie na nasze relacje z ludźmi, lub nie sprzyjają budowaniu wspólnoty. Często osobom, które je przejawiają, przypisuje się złą wolę lub chęć zarządzenia innym, czy nawet sabotowanie swoich własnych działań. Powszechne negatywne cechy to: wrogość; skłonność do manipulowania; chciwość; skąpstwo; zazdrość; obsesja kontroli; bycie zamkniętym; złośliwość; arogancja; agresja; kapryśność; krytykanctwo; zawziętość; lenistwo; nieuczciwość; nieodpowiedzialność; nieśmiałość; egocentryzm; bezwzględność; niecierpliwość; podejrzliwość. Zobacz także: Poczucie winy – przyczyny i skutki. Jak poradzić sobie z przytłaczającym poczuciem winy? Poczucie winy może znacząco wpłynąć na relacje z innymi ludźmi i wywołać szereg negatywnych emocji. Jest to subiektywna reakcja na działanie, które stoi w opozycji do ogólnie przyjętego systemu wartości. Poczuciu winy bardzo często towarzyszy wstyd i wyrzuty sumienia. Jak poradzić sobie z tymi przytłaczającymi uczuciami i czy poczucie winy może przynieść jakieś pozytywne skutki? Jak mogę kształtować swój charakter? Charakter kształtuje się przez całe nasze życie, ale nie oznacza to, że jesteśmy skazane na to, aby proces ten dział się samoistnie. Każdy z nas ma ogromny wpływ na to, w jakim kierunku rozwijać będzie się jego osobowość, dlatego właśnie warto zdawać sobie sprawę z tego, co możemy zrobić, aby proces ten był świadomy i sprzyjał naszemu rozwojowi. Buduj samoświadomość Pogłębianie swojej samoświadomości jest kluczowe w budowaniu charakteru. Pomaga nam zrozumieć, jakie są nasze mocne i słabe strony, określić cechy, z których jesteśmy dumni i znaleźć obszary, nad którymi chcemy pracować. Co więcej, w miarę wsłuchiwania się w swój wewnętrzny głos i zagłębiania się w sobie, zyskujemy możliwość zrozumienia, dlaczego nasz charakter ukształtował się właśnie w ten sposób. Świadomość tego bywa niezwykle uwalniająca i pomaga nam zaakceptować siebie takie, jakimi jesteśmy, co jest niezbędne, aby móc dalej się rozwijać. W pogłębianiu swojej samoświadomości pomóc może ci psychoterapia lub lektura książek o rozwoju osobistym. Określ swoje cele Łatwiej jest osiągać to, co sobie zaplanowałaś, kiedy dokładnie wiesz, jakiego efektu oczekujesz. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby precyzyjnie określić to, co chcemy osiągnąć poprzez rozwijanie swojego charakteru. Przykładowe cele to “Chcę być bardziej lubiana”, “Chcę nauczyć się panowania nad stresem”, “Chcę czerpać więcej radości z życia”. Określenie celu pomoże nam również dobrać odpowiednie metody pracy i ukierunkuje nas na szukanie potencjalnych rozwiązań. Jeśli w tym momencie nie przychodzi ci do głowy nic konkretnego, nie martw się. Możesz wypróbować pisanie intuicyjne, jako metodę porządkowania myśli, która pomoże ci odkryć, czego tak naprawdę pragniesz. Rozwijaj umiejętności społeczne Relacje z innymi ludźmi są jednym z najważniejszych czynników wpływających na kształtowanie się naszego charakteru. Zastanów się, jak wyglądają one w twoim wypadku. Czy wspierasz swoich bliskich i czy czujesz się wspierana? Czy twoja grupa daje ci poczucie bezpieczeństwa i możliwość bycia sobą? A może masz problem ze stworzeniem głębokiej relacji, która przetrwałaby próbę czasu? Tego typu pytania nie są proste i często mogą doprowadzić do rozdrapania starych ran, dlatego bądź gotowa też i na trudniejsze chwile. Jeśli potrzebujesz, również w tym wypadku możesz skorzystać ze wsparcia terapeuty, coacha, lub nauczyciela duchowego. Wyciągaj wnioski Ucz się na swoich błędach i wyciągaj z nich wnioski na przyszłość. Staraj się też zmienić perspektywę na trudne, bolesne, a nawet traumatyczne wydarzenia z twojej przeszłości. Dostrzeż w nich okazję do nauki i rozwoju. Nie traktuj też negatywnego feedbacku jako aktu na siebie – to doskonała okazja, aby zrozumieć błędy i rozwijać się w obszarach, które do tej pory sprawiały ci trudność. Nie martw się też, jeśli w tym momencie taka perspektywa wydaje ci się nieprawdopodobna. Zmiana sposobu myślenia może chwilę potrwać, zwłaszcza jeśli miałaś tendencję do brania tego typu przykrych sytuacji bardzo do siebie. Nie poddawaj się i pamiętaj, że każde wydarzenie może stać się początkiem zmiany na lepsze. Zadbaj o równowagę Zachowanie równowagi jest jednym z kluczowych elementów w rozwijaniu swojego charakteru, ponieważ tylko spokojna i wypoczęta możesz być naprawdę sobą. Praca nad charakterem nie jest też wcale łatwa – pochłania masę czasu i energii, dlatego bardzo ważne są wewnętrzne zasoby, które pozwolą ci ją wykonać. Pracoholik może mieć poważne problemy z uważnością na swój ogólny dobrostan, więc przede wszystkim zadbaj o odpowiednie proporcje między pracą a odpoczynkiem i czasem dla bliskich. Równowaga dotyczy jednak również innych sfer życia takich jak zdrowa dieta, regularna aktywność fizyczna oraz umiejętność skutecznego zarządzania stresem. Rozwijaj swoje pasje Znajdź czas na rozwijanie zainteresowań, a jeśli nie jesteś pewna, czym się interesujesz, rozpocznij poszukiwania. Szczera, prosta radość z wykonywania czynności, która daje nam szczęście, jest bezcenna i może mieć zbawczy wpływ na twoje samopoczucie. Odgrywa też kluczową rolę w kształtowaniu charakteru. Rozwijanie swoich pasji uczy nas akceptowania potknięć i pomyłek, wpływa na nasze postrzeganie konkurencji, zwalnia z presji bycia produktywną i pomaga na nowo odkryć w sobie wewnętrzne dziecko. Zależnie od tego, czemu poświęcasz swój czas, możesz wpływać na kształtowanie się konkretnych cech. Np. joga nauczy cię spokoju i opanowania, a malarstwo pomoże ci rozwijać kreatywność i wyrażać emocje. Pieczenie lub ogrodnictwo mogą pokazać ci zalety wynikające z cierpliwości i dokładności, a szycie lub szydełkowanie sprawić, że będziesz dumna ze swoich oryginalnych ubrań i własnej samowystarczalności. Zobacz także: Jakie są emocje i co musisz o nich wiedzieć? Naucz się je rozpoznawać, aby lepiej zrozumieć samą siebie Emocje są wynikiem codziennych doświadczeń i interakcji. Nie są tym samym, co uczucia. Różni jest przede wszystkim długość ich odczuwania. Jakie są emocje? Według badaczy da się je wyróżnić i ująć w pewne grupy. Ich rozpoznanie może wpłynąć pozytywnie na relacje międzyludzkie i prowadzi do rozwoju inteligencji emocjonalnej. Bądź otwarta Zachowaj otwartość na naukę i przyjmuj wsparcie od życzliwych ci ludzi. Nie poddawaj się, nawet jeśli czasem masz wrażenie, że kręcisz się w kółko lub że cały świat sprzysiągł się przeciwko tobie. W takich momentach sięgnij po wybraną przez siebie technikę relaksacyjną, zaakceptuj swoją chwilę słabości i ponownie otwórz się na czerpanie nauki z trudnych doświadczeń. Nie bój się też prosić o wsparcie innych ludzi – szczera rozmowa z zaufaną osobą, jest w stanie pomóc ci ułożyć sobie w głowie sprawy, które jeszcze przed chwilą wydawały się beznadziejne. Możesz skorzystać również z pomocy terapeuty lub grupy wsparcia. Jeśli twoje samopoczucie jest obniżone od dłuższego czasu, rozważ też wizytę u psychiatry, który pomoże ci dobrać odpowiednie leki (jeśli okaże się to konieczne).
Stoicyzm obiecuje życie bez bólu? Ile z tej starożytnej filozofii może wziąć dla siebie współczesny człowiek?
Stoicyzm to postawa wobec życia, która w czasach starożytnych znana była pod postacią jednego z dominujących nurtów filozoficznych. Współcześnie bazuje na zachowaniu dystansu wobec różnych życiowych wydarzeń. Stoicyzm zakłada, aby skupić się na własnym wnętrzu i przyjmować ze spokojem oraz opanowaniem wszelkie niespodzianki od losu. Jak pogodzić takie podejście z doświadczaniem i przeżywaniem emocji?
W tym artykule: Stoicyzm - co to? Na czym polega stoicyzm? Co twierdzili stoicy? Stoicyzm - cechy Jak zostać współczesnym stoikiem? Stoicyzm – cytaty Stoicyzm to coś więcej niż starożytny grecki nurt filozoficzny. Choć w swojej pierwotnej formie narodził się przeszło 2500 lat temu, to jego założenia wciąż inspirują współczesnych myślicieli. Niektóre z nich pozostają aktualne, do innych należy podejść z pewną dozą dystansu. Wyjaśniamy, jak zostać współczesnym stoikiem. Stoicyzm - co to? Stoicyzm jest nurtem filozoficznym, który wywodzi się z hellenistycznych Aten, a jego początki sięgają IV w. p.n.e. Za pierwszego stoika uważa się zaś Zenona z Kition. Choć ojczyzną stoicyzmu jest Grecja, to cieszył się on również popularnością wśród Rzymian, a obecnie za jednych z najpopularniejszych myślicieli w tym nurcie uznaje się Senekę i Marka Aureliusza. Współczesny stoicyzm mocno zakorzeniony jest w tradycji antycznej, ale rady zaczerpniętego od żyjących przed wiekami filozofów adaptowane są na współczesne warunki i standardy. Mimo to główna myśl stoicyzmu, czyli umiejętność zachowania spokoju ducha nawet w obliczu skrajnych doznań emocjonalnych, pozostaje niezmienne ta sama. Za współczesnych myślicieli głoszących uaktualnioną wersję tej filozofii uznaje się między innymi Williama B. Irvine’a, autora książek takich jak “Przewodnik dobrego życia. Starożytna sztuka stoickiej radości” lub “Wyzwanie stoika. Jak dzięki filozofii odnaleźć w sobie siłę, spokój i odporność psychiczną”, lub Massimo Pigliucciego autora “How to be a stoic” (ang. Jak być stoikiem?). Zobacz także: Porażka jest źródłem sukcesu. Jak przerobić porażkę i wyciągnąć z niej wnioski? Porażka wywołuje szereg negatywnych odczuć. Zazwyczaj stoi za nią rozgoryczenia, zawód i smutek. To trudne, ale cenne doświadczenie, z którego można wyciągnąć lekcję na przyszłość. Zobacz, jak poradzić sobie z porażką i ruszyć z miejsca. Na czym polega stoicyzm? Stoicyzm koncentruje się przede wszystkim na rozwoju wewnętrznym jednostki, której głównym i nadrzędnym celem powinna być umiejętność zachowania spokoju w każdych okolicznościach. Postawa ta wynikać powinna przede wszystkim z umiejętności rozróżniania rzeczy na te, na które możemy wpłynąć (i zajęcia się nimi) oraz rzeczy, które pozostają poza strefą naszego wpływu (i zaakceptowanie ich bez względu na końcowy wynik). Niektórzy mogliby powiedzieć, że stoik to konformista, który nagina się okoliczności, ale nic bardziej mylnego! Stoicy kładą silny nacisk na budowanie wewnętrznego kompasu moralnego i stawiają mocne rozgraniczenie między akceptacją tego, co nieuniknione, a bezrefleksyjnym podążaniem za tłumem. Pamiętaj, że choć możliwość pozostanie niewzruszoną niezależnie od sytuacji, może wydawać się kuszącą obietnicą życia bez bólu, to biorąc pod uwagę aktualną wiedzę na temat ludzkiej psychiki, nie powinnaś brać tego założenia do siebie zbyt dosłownie. Emocje są były i będą nieodłączną częścią życia każdego z nas i wypieranie ich lub niedopuszczanie do siebie może mieć poważne skutki dla zdrowia psychicznego i fizycznego. W dalszej części artykuły wyjaśniamy, jak pogodzić przeżywanie emocji z życiem według zasad stoicyzmu. Co twierdzili stoicy? Poniżej wymieniamy główne założenia filozofii stoików. Unikanie nadmiernych emocji, pragnień czy zbyt silnych popędów. Minimalizm w korzystaniu z dóbr materialnych. Akceptacja dla śmierci, choroby i straty. Podchodzenie do życia z determinacją w osiąganiu naszych celów i przejście przez nie z podniesioną głową. Rozwijanie wewnętrznej mądrości na podstawie życiowych doświadczeń. Współczucie i umiejętność spojrzenia na świat oczami drugiego człowieka. Stoicyzm nie jest jedynie filozofią kanapową. Ogromną rolę odgrywa w niej umiejętność wprowadzenia wymienionych zasad w życie. Zgodnie z założeniami tej filozofii, stoik koncentruje się przede wszystkim na sobie i własnym wnętrzu i raczej unika rozliczania bliźnich z ich błędów. Zobacz także: Mapa emocji w ciele pomoże ci lepiej zrozumieć swoje uczucia. Jak stworzyć własną mapę emocji? Mapa emocji w ciele pomaga lepiej zrozumieć połączenia pomiędzy umysłem a fizycznością. Wszystkie odczucia i emocje wpływają na całe ciało, które odpowiada konkretnymi reakcjami. To droga do samopoznania i lepszego radzenia sobie ze stresem oraz nagromadzonym napięciem. Jak emocje objawiają się w ciele? Sprawdź, w jaki sposób stworzyć własną mapę emocji. Stoicyzm - cechy Filozofia stoików zakłada pielęgnowanie i rozwijanie w sobie szlachetnych cech charakteru, które mogą pomóc w osiągnięciu wewnętrznego spokoju i emocjonalnej równowagi. Poniżej wymieniamy najważniejsze z nich. Mądrość jest uważana przez stoików za wartość nadrzędną, rozumieją oni jednak tę cechę głównie jako spokój i dojrzałość emocjonalną wynikająca z życiowego doświadczenia. Tak rozumiana mądrość pomaga nam oddzielić sprawy, na które mamy wpływ, od tych, na które go nie mamy. Umiar we wszystkim, zwłaszcza w dążeniu do zdobywania dóbr materialnych, w pragnieniach i oczekiwaniach. Jeśli apetyt rośnie w miarę jedzenia, to stoicy radzą raczej, aby się nie przejadać. Narzekanie na to, czego ci brakuje, staraj się więc zastąpić wdzięcznością za to, co masz. Bycie niewzruszonym, to termin, który z powodu greckiego brzmienia słowa apatheia bywa błędnie interpretowany jako apatia i zobojętnienie. Chodzi w nim jednak raczej o umiejętność zachowania spokoju nawet w obliczu tragedii i niepopadanie w skrajne stany emocjonalne. Sprawiedliwość, którą okazujemy zarówno sobie, jak i innym. Polega na okazywaniu szacunku każdemu, niezależnie od jego statusu materialnego oraz sprawiedliwe i uczciwe traktowanie ludzi, bez względu na to, czy są nam bliscy, lub czy możemy z ich pomocą coś osiągnąć. Pokora rozumiana jako skromność, nieprzechwalanie się i akceptację swoich słabości, ale też jako poddanie się sile wyższej. Dzięki pokorze zrozumieć możemy, że na większość spraw nie mamy wpływu, a tym samym martwienie się o nie z gruntu pozbawione jest sensu. Empatia jest jedną z najważniejszych cnót stoika. Powinna być rozumiana jako umiejętność wejrzenia w sytuację drugiego człowieka, a jeśli to możliwe okazanie mu wsparcia lub podzielenie się radą. Stoicyzm naucza, by unikać oceniania, zarówno siebie, jak i innych, a empatię postrzega się jako zrozumienie tego, że każdy z nas ma swoją indywidualną historię i własny bagaż doświadczeń. Odwaga oznacza dla stoików spokój ducha, z jakim podchodzi on do codziennych wyzwań, jakie stawia przed nim życie. Niezależnie od okoliczności, stoik gotowy jest zmierzyć się z konsekwencjami swoich działań oraz przyjąć zarówno dobre, jak i złe wydarzenia. Jak zostać współczesnym stoikiem? Zostanie współczesnym stoikiem, polega na czerpaniu z mądrości starożytnych filozofów, z uwzględnieniem aktualnej wiedzy na temat ludzkiej psychiki oraz mechanizmów radzenia sobie z lękiem. Podpowiadamy, co możesz zaczerpnąć z tego nurtu, aby nieco zbliżyć się do życia zgodnie z zasadami filozofii stoickiej oraz odpuścić nieco niepotrzebnego napięcia i stresu, w jaki wpędza nas współczesny świat. Zobacz także: Nadwrażliwość emocjonalna – dar czy przekleństwo. Jak poradzić sobie z nadwrażliwością emocjonalną? Nadwrażliwość emocjonalna dotyczy osób, które odznaczają się wielką empatią i mają tendencję do częstego zamartwiania. W takim przypadku intensywność przeżywania jest o wiele większa. Dotyczy to emocji podstawowych oraz uczuć. Osoby nadwrażliwe są wyczulone na krytykę, często odczuwają stres lub lęk i wykazują skłonności do perfekcjonizmu. Sprawdź wszystkie objawy oraz zobacz jak radzić sobie z emocjonalną nadwrażliwością. Rozwijaj swoją wiedzę o stoicyzmie Filozofia stoicyzmu to fascynujące zagadnienie, jednak do jego studiowania polecamy podejść ze sporą dozą dystansu. Wiele z prawd, głoszonych przez klasyków zdążyło się już zdezaktualizować, a niektóre z nich przeczą wręcz współczesnej wiedzy na temat psychologii. Nie mniej, jednak jeśli jest to odłam filozofii, który szczególnie cię fascynuje i czujesz, że możesz znaleźć w nim coś dla siebie, to koniecznie idź za tym przeczuciem. Zacznij od “Listów moralnych” Seneki i “Rozmyślań” Marka Aureliusza. Klasyczne teksty warto uzupełnić rozmyślaniami współczesny filozofów, np. “Jak praktykować stoicyzm” autorstwa Warda Farnswortha lub “Zachowaj spokój. Stoicyzm w praktyce na dzisiejsze czasy” Brigid Delaney. Jeśli tego typu lektury nie wydają ci się jednak ciekawe, nic się nie martw. Nie musisz być akademikiem, aby móc stosować stoicyzm w praktyce. Stanowią one jednak ciekawy punkt wyjścia i mogą być źródłem inspiracji. Praktykuj radykalną akceptację Stoicyzm zakłada, że ze spokojem ducha akceptujemy wszystko, co nie zależy od nas. Postawa ta jest bardzo uwalniająca, pomaga nam odpuścić lęk o przyszłość, a także wyzbyć się wykańczającego poczucia, że powinniśmy kontrolować każdy aspekt naszego życia. W praktyce jednak osiągnięcie jej może być bardzo trudne, zwłaszcza jeśli do tej pory miałaś tendencję do zamartwiania się i do czarnowidztwa. Nie martw się, jeśli mimo zmiany perspektywy, potrzeba kontroli dalej będzie do ciebie powracać. Odczuwanie lęku i stresowanie się rzeczami, z którymi nie możemy nic zrobić, daje niekiedy złudne poczucie, że aktywnie działamy, choć nie ma niczego, co faktycznie mogłybyśmy już zrobić. Daj sobie czas na pełną zmianę i pozwól sobie na potknięcia lub zrobienie kilku kroków do tyłu. Aby nauczyć się odpuszczania i akceptacji polecamy praktykować medytację oraz regularnie pisać w dzienniku. Pomóc mogą również sesje z coachem lub psychoterapia. Zachowaj umiar Zachowanie umiaru w dzisiejszym, głośnym od reklam świecie może być prawdziwym wyzwaniem, jest to jednak jedna z głównych zasad stoicyzmu. Nie szukaj szczęścia w rzeczach materialnych i w dobrach doczesnych, lecz w sobie, w relacjach z innymi i w kontakcie z naturą. Zasada ta zachęca do budowania swojego wewnętrznego bogactwa i przedkładania go ponad status, jaki dać nam może posiadanie rzeczy, których w zasadzie nie potrzebujemy. Nie oznacza to oczywiście, że już nigdy w życiu nie masz prawa iść na zakupy, nie starać się o awans lub nie sprawić sobie drobnej przyjemności. Chodzi raczej o zmianę perspektywy i zadanie sobie pytania, po co tak właściwie ci te wszystkie rzeczy? Czy chcesz komuś zaimponować? Czy chcesz sobie coś zrekompensować? A może masz potrzebę, aby udowodnić coś całemu światu? Odpowiedz sobie uczcie na to pytanie i zastanów się, czy to właśnie dobra materialne dają ci prawdziwe szczęście. Panuj nad emocjami Zasada stoicyzmu mówiąca o trzymaniu swoich emocji na wodzy bywa często niewłaściwie interpretowana. Życie zgodnie z tą filozofią nie oznacza, że już nigdy nie poczujesz ani pozytywnych, ani negatywnych emocji. Bynajmniej nie chodzi też o to, abyś wypierała lub tłumiła złość i lęk, które od czasu do czasu pojawiają się w każdej z nas. Zrobienie tego, raczej nie skończyłoby się dobrze dla twojego zdrowia psychicznego. Panowanie nad emocjami oznacza raczej umiejętność trafnego ich rozpoznania, pozwolenie sobie na to, aby faktycznie je poczuć, zaakceptować je takimi, jakie są, a następnie odpuścić i pozwolić im odejść. Wlicza się w to również podjęcie działania zgodnego z naszym wewnętrznym głosem, w sposób, który nie skrzywdzi naszego rozmówcy, lub zrezygnowanie z działania, które jednak jest naszą świadomą decyzją, a nie wynikiem lęku. Osiągnięcie pełnej skuteczności w dziedzinie panowania nad emocjami może zająć całe lata. Warto skorzystać podczas tego procesu ze wsparcia terapeuty lub sięgnąć po książki o rozwoju osobistym. Pracuj nad zdrową samooceną Stabilna i zdrowa samoocena to prawdziwy skarb. Dzięki niej twoje poczucie własnej wartości nie jest uzależnione od twoich osiągnięć, statusu materialnego, czy wyglądu. Osiągasz stan, w którym jest gotowa zaakceptować i pokochać siebie w pełni z całym dobrodziejstwem inwentarza. To zaś zwiększa twoją odporność na stres, pozwala nie brać sobie zbyt mocno do serca niepowodzeń czy negatywnego feedbacku, a także dostrzegać okazję do nauki tam, gdzie inni widzą porażkę. Silna samoocena dla większości osób jest jednak wynikiem ciężkiej pracy, przepracowanych traum i stanowi efekt wielu lat ćwiczeń rozwijających samoświadomość i budujących charakter. Z pewnością jest to jednak cel, do które warto dążyć. Aby pracować nad samooceną, należy zacząć od zdefiniowania swoich kompleksów, a następnie namierzenia ich źródeł. Bądź ze sobą szczera, ale uważaj! Na początku może nie być to zbyt przyjemne, ponieważ będziesz musiała skonfrontować się ze swoim cieniem. Zobacz także: Jak radzić sobie ze złością? 7 sprawdzonych sposobów na bezpieczne wyrażanie i przepracowanie złości Złość jest kojarzona z negatywnymi odczuciami, jednak każdy z nas doświadczył jej w swoim życiu co najmniej kilka razy. Bardzo ważne jest, aby nauczyć się tego, jak radzić sobie z tym uczuciem w sposób konstruktywny. Złość nie powinna przejmować nad nami kontroli, jednak tłumiona może prowadzić do przykrych konsekwencji. Zobacz, jak pozbyć się nagromadzonego napięcia. Stoicyzm – cytaty Nic tak nie inspiruje, jak cytaty filozofów i pisarzy, zarówno tych współczesnych, jak i samych ojców stoicyzmu. Oto kilka złotych myśli, które mogą natchnąć cię do zmian na lepsze. “Największą przeszkodą w życiu jest oczekiwanie, które zależy od jutra i marnuje dzień dzisiejszy”. Seneka “A szczęśliwy – to ten, kto los szczęśliwy sam sobie przygotował. A szczęśliwy los – to dobre drgnienie duszy, dobre skłonności, dobre czyny”. Marek Aureliusz “Kto każdą chwilę obraca na swój użytek, kto każdy dzień układa jakby swój dzień ostatni, ten ani nie pragnie jutra, ani się go nie lęka”. Seneka “Nawet nie wierząc w siły kosmosu czy w przeznaczenie, możemy przejąć od stoików pogląd, że poczucie niesprawiedliwości nic nie daje”. Charles Pepin “Nie ma drogi do pokoju, gdyż pokój jest drogą”. Mahatma Gandhi “Być może zabrzmi to dziwnie, ale mądry człowiek wie, że chociaż przeciwności losu bywają druzgocące, to jeśli przyjmiemy odpowiednie nastawienie, mogą nas wzmocnić, dzięki czemu łatwiej nam będzie znosić nieszczęścia w przyszłości”. William B. Irvine.