Edyta Górniak wyznała, że została zdradzona przez partnera. "Wynikiem było poczęcie" - opowiada o swojej traumie artystka
Edyta Górniak otworzyła się publicznie na temat zdrady, której doświadczyła ze strony partnera. Jej efektem było poczęcie, wyznała artystka i opowiedziała o traumie, której doświadczyła. Jej słowa zrozumie każda kobieta, która doświadczyła w swoim życiu zdrady.
Edyta Górniak została zdradzona przez partnera Edyta Górniak zdobyła się na bardzo szczere wyznanie. Artystka pierwszy raz opowiedziała o zdradzie swojego partnera. Okazało się, że mężczyzna, z którym była związana wokalistka spotykał się z inną kobietą, czego efektem była ciąża kochanki. Trauma, której doświadczyła Edyta Górniak została z nią do dzisiaj. Edyta Górniak w rozmowie z "Super Expressem" wyznała, że zdrada jest jednym z najgorszych doświadczeń, jakie można przeżyć. Artystka nie kryje, że to doświadczenie było dla niej traumatyczne, zwłaszcza że okazało się, że efektem zdrady było poczęcie. "Kiedyś stresy "chowałam" w brzuchu i bardzo mnie brzuch bolał. Potem "chowałam" na karku. Pewnie każdy z nas ma jakieś tam miejsce." Przeczytaj także: Twój partner Cię zdradza? Psychologowie wyróżnili 6 rodzajów niewierności Niewierność może mieć różne oblicza. Co więcej, nie zawsze jest to tak oczywiste, jak mogłoby się nam wydawać. Jeżeli właśnie cierpisz z powodu zdrady albo podświadomie czujesz, że Twój partner może Cię oszukiwać i mieć kogoś na boku, wiedz, że nie jesteś jedyna. Zdarza się to w coraz większej ilości związków! Psychologowie przedstawiają 5 rodzajów niewierności, które najczęściej (niestety) zdarzają się w związkach. Zobacz naszą galerię! Edyta Górniak została zdradzona: "Moje ciało choruje" Edyta Górniak nie ukrywa, że boleśnie przeżyła zdradę i dużo czasu zajęło jej, żeby się pozbierać. Jak czuje się dzisiaj? "Moje serce jest już OK. Ale nawet jak świadomie podejmiemy decyzję, że idziemy do przodu, że zostawiamy przeszłość za sobą i uwolnią się od tego głowa, serce, dusza oraz myśli, to ciało jest jak mapa i wszystko pamięta. Nawet jeśli już wiem, że ten człowiek nie był wart nawet jednej dziesiątej serca, które dostał ode mnie, to ciało i tak przechodzi turbulencje" – szczerze wyznała Edyta Górniak. Słowa Edyty Górniak zrozumie każda kobieta, która w swoim życiu przeżyła zdradę. Czy da się z tego otrząsnąć? Czy rzeczywiście czas leczy rany? "Żeby przeżyć to, musiałam przywdziać energetyczną skorupę. Mój organizm się tak mocno spiął, że dostał swego rodzaju wewnętrznego zakwasu. Uwalnianie tego na przestrzeni czasu jest jak leczenie wewnętrznych siniaków. To jest takie dziwne... W tych traumach jest tak, że nie leci krew, nie można opatrzyć, nie ma maści, nie ma leków. To, co się stało w organizmie, potrzebuje czasu na uwolnienie" – wyznaje artystka. Chociaż przychodzą takie momenty, że ten "ból" wraca. Edyta Górniak zakończyła współpracę ze swoim agentem. Zdradziła, co dalej z jej karierą Edyta Górniak poinformowała o zerwaniu kontaktów zawodowych ze swoim dotychczasowym menedżerem, Marcinem Wieczorkiem. Wiemy, jak na ten moment wyglądają plany gwiazdy odnośnie jej kariery w świecie muzyki i show-biznesu.
Magda Gessler w ostrych słowach o niezaszczepionych. Edyta Górniak oburzona: "nie traćmy moralności"
Niedawno Magda Gessler ogłosiła, że osoby niezaszczepione nie będą wpuszczane do jej restauracji. Wypowiedź restauratorki oburzyła Edytę Górniak, która nie kryje rozżalenia: "Uderzył mnie szyderczy, drwiący ton wypowiedzi".
Znana restauratorka i gwiazda programu telewizyjnego "Kuchenne rewolucje" wywołała niemałe zamieszanie swoją wypowiedzią w wywiadzie dla Plejady. Magda Gessler przyznała, że w przypadku czwartej fali pandemii COVID-19 do jej restauracji "będą wchodzić ludzie zaszczepieni lub wymazani, a jak nie to nie wejdą". Słowa restauratorki oburzyły środowisko antyszczepionkowe, do którego należy również Edyta Górniak. Warto wspomnieć, że Panie mają już za sobą ostrą wymianę zdań na temat pandemii, szczepionek i zasadności noszenia maseczek po tym, jak piosenkarka stwierdziła na transmisji live na Instagramie, że w szpitalach leżą statyści, a COVID to sprawka Billa Gatesa. "Fałszujesz koleżanko. Polska piosenkarka, ignorantka" - mówiła wtedy o Górniak Magda Gessler. Edyta Górniak w ogniu krytyki po słowach o "statystach" chorych na COVID-19. Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej nie wytrzymał "Wystąpiłem do ministra zdrowia, by z urzędu ścigać osoby, które wyrażają się w tak nieodpowiedzialny sposób" - to słowa prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej po słowach piosenkarki Edyty Górniak na temat koronawirusa i pandemii. Magda Gessler ostro o Edycie Górniak: "Ignorantka. Szkodnik". Piosenkarka odpowiedziała Magda Gessler odniosła się do głośnych wypowiedzi Edyty Górniak na temat pandemii koronawirusa. Gwiazda "Kuchennych rewolucji" zarzuciła wokalistce brak szacunku dla chorych na COVID-19 i utratę kontaktu z rzeczywistością. Edyta Górniak oburzona słowami Magdy Gessler O komentarz na temat wypowiedzi znanej restauratorki poprosił Edytę Górniak Superexpress. Piosenkarka powiedziała, że słuchała wypowiedzi Magdy Gessler kilka razy mając nadzieję, że "coś źle zrozumiała i zrozumiała opacznie". "Wszyscy czujemy przecież podprogowo, że po utworzonych sztucznie różnicach religijnych, poglądowych, politycznych, a także na tle tzw. rasowym, mógłby nastąpić przełom w historii ludzkości i dowieść wreszcie rozwoju cywilizacji. Jeśli znów ludzie staną przeciwko sobie, to znaczy, że zupełnie niczego nie nauczyły nas tragedie naszych przodków" – kontynuowała z pełną powagą Edyta Górniak. "Rzeczywistym problemem dziś nie jest choroba, lecz brak człowieczeństwa. Dziecka światopogląd jest tak samo ważny, jak światopogląd osoby starszej. Nie muszą i nie mogą rozumieć wzajemnych przemyśleń. Jednak wszystkich może i powinna łączyć i scalać łagodność w rozumieniu każdego człowieka. Każdy z nas przecież ma swoją drogę życia, własne oczy, własne potrzeby, swój scenariusz rozwoju" – mówi piosenkarka i dodaje: Edyta Górniak powiedziała również co myśli na temat segregacji społeczeństwa na zaszczepione i niezaszczepione. "W wielu krajach Europy ludzie zjednoczyli się i na pomysł segregacji i dyskryminacji niektórych restauratorów wszyscy solidarnie przestali do nich przychodzić. Szybko więc zmienili zdanie. Mogą być wyjątki, ale czuję, że większość ludzi chce żyć w spokoju. Jeśli wyjście do restauracji będzie wiązało się z potencjalnymi awanturami i kłótniami, myślę, że ludzie będą woleli po prostu umówić się na grilla u przyjaciół" - przewiduje piosenkarka.
Gwiazdy na festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu
Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu za nami! Zobacz stylizacje w jakich pojawiły się gwiazdy festiwalu!
Już po raz 52. odbył się Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. Upalne dni obfitowały w wyjątkowe wydarzenia muzyczne i niezapomniane recitale. Z tej okazji odsłonięto pierwszego dnia nowe tablice pamiątkowe gwiazd m.in. Kasi Kowalskiej. Drugi dzień festiwalu to rozdanie nagród SuperJedynki 2015: SuperArtystka - Justyna Steczkowska, SuperArtysta - Rafał Brzozowski, SuperZespół - Enej, SuperPrzebój - "Wszystko ma swój czas" Perfect, SuperAlbum - Donatan i Cleo, SuperShow - Blue Cafe, SuperGwiazda w sieci - Grzegorz Hyży oraz SuperArtysta bez granic - Monika Kuszyńska. SuperJedynka Widzów powędrowała w ręce Grzegorza Markowskiego i grupy Pefect. Swój recital zaprezentowała Edyta Górniak obchodząca w tym orku 25-lecie pracy artystycznej, została za to nagrodzona nagrodą złotej Karolinki. Trzeci dzień to koncert z okazji 90-lecia Polskiego Radia. Podczas koncertu na scenie wystąpili najwięksi polscy artyści, m.in.: Halina Kunicka, Maryla Rodowicz, Kayah, Halina Mlynkova, Justyna Steczkowska, Edyta Bartosiewicz, Edyta Górniak, Zakopower, Łukasz Zagrobelny, Leszek Możdżer, Mieczysław Szcześniak, Rafał Brzozowski, Alicja Majewska, Sława Przybylska, Zbigniew Wodecki, Katarzyna Cerekwicka, Andrzej Piaseczny, Barbara Kurdej-Szatan, chór Sound'n'Grace oraz Zakopower, The Fruitcakes i The Curly Heads.
Zobacz jak w ciągu ostatnich lat zmieniała się wokalistka Edyta Górniak.
Edyta Górniak to jedna z najbardziej znanych polskich wokalistek. Oprócz śpiewania ma także doświadczenie jako kompozytorka, autorka tekstów, producentka czy aktorka musicalowa. Dodatkowo była także jurorką w popularnych programach telewizyjnych. Do jej największych osiągnięć należy zdobycie drugiego miejsca w konkursie Eurowizji w 1994 roku. Została wtedy okrzyknięta jednym z najpiękniejszych głosów Europy. Jej płyta anglojęzyczna 'Edyta Górniak” zdobyła ogromną popularność w Azji, Skandynawii oraz Portugalii. W sumie do tej pory wydała sześc płyt. Edyta chętnie pokazuje się publicznie i bardzo dba o swój wizerunek. Jej sceniczne kreacje zawsze są dopracowane i bardzo różnorodne. Zobaczcie jak zmieniała się przez ostatnie prawie 10 lat.
A mogli nie przetrwać. Mogli się załamać, uciec, zwariować. Kiedy EDYTA GÓRNIAK i DARIUSZ KRUPA zaczęli się spotykać, potem spodziewali się dziecka, a potem przeżywali jego pierwsze chwile, brukowce nie dawały im spokoju. Wielka miłość ludzi do Edyty, gwiazdy o głosie i osobowości, jakich nie ma żadna inna polska wokalistka, zmieniła się w wielką nienawiść. Po raz pierwszy o horrorze tamtych chwil i o tym, że w życiu jednak zwycięża miłość, Edyta i Darek opowiedzieli Katarzynie Przybyszewskiej.
Cóż może jeszcze przydarzyć mi się tak pięknego i tak mrocznego, jak to, co przeżyłam? Edyta ma 32 lata, 15 z nich spędziła na scenie. I na widoku. - Czasem czuję, jakbym zaczynała od nowa, a czasem myślę, że jestem na końcu. I już nie chcę iść dalej - tak myślała tamtego wieczoru. Kolejne artykuły w prasie. - Za co oni mnie tak nienawidzą? - zastanawia się skulona w fotelu. Mały śpi, Darek nie wytrzymuje napięcia, gra w piwnicy na gitarze. Edyta zabroniła mu grać w domu. - Nie chcę słuchać muzyki. Już nigdy. Ona mnie zniszczyła - tak wtedy myśli. Płacze. Wtedy często. Czy bez powodu? Powód ma. Włącza komputer, wystukuje adres strony internetowej. Następnego dnia huczy cała Polska. List Edyty cytują media. Burza. Jakim prawem tak brutalnie zaatakowała prasę? Darek pyta: - Czemu mi nie powiedziałaś, że to piszesz? Edyta krótko mówi: - Dość. Dość. Dość. Też słyszałam te słowa. Ponad pół roku namawiałam Edytę i Darka na rozmowę. Przełamywaliśmy lody. Podchodziliśmy do siebie ostrożnie. Śmialiśmy się i płakaliśmy podczas rozmowy. Ja się bałam. Oni też. Ale za to historia, którą przeczytacie, powstała z największych emocji. I jest najprawdziwsza. Na początku była miłość GALA: Spotkaliście się... DAREK KRUPA: Trzy lata temu w Nowym Jorku. EDYTA GÓRNIAK: Tuż po moich 29. urodzinach. GALA: Słyszała pani o Darku? EDYTA GÓRNIAK: Słyszałam, a że szukałam wtedy gitarzysty, polecono mi właśnie Darka. GALA: Pan oczywiście słyszał o Edycie Górniak? DAREK KRUPA: Coś mi się obiło o uszy (śmiech). GALA: Niech pan powie szczerze, podobała się panu? DAREK KRUPA: Myślałem, że to dla mnie za wysokie progi. Edyta jest atrakcyjną kobietą, ale, co mnie dziwi, nigdy nie rozpatrywałem jej w tych kategoriach. Do czasu, gdy ją zobaczyłem. Wcześniej żyłem jak większość muzyków. Gitara, koncerty, w każdym porcie dziewczyna. Ale nie martwiło mnie, że moje życie jest płytkie. Wierzyłem, że kiedyś spotkam kobietę, która stworzy mi dom. GALA: Pani chciała mieć dom? EDYTA GÓRNIAK: To było moim największym marzeniem. Większym od śpiewania i tworzenia muzyki. Moja rodzina rozpadła się, a ja wierzyłam, że nie powtórzę błędu rodziców. A ponieważ zawsze trafiałam nie do tego portu, straciłam nadzieję. GALA: Kiedy to było? EDYTA GÓRNIAK: Ponad dwa lata temu. Byłam pewna, że już nigdy nikogo nie pokocham. Myślę, że każdy z nas ma uczuciowy limit. Bo ile razy można pokochać? Broniłam się przed uczuciem do Darka. I walczyłam ze sobą, i próbowałam go zniechęcić. Ale kiedy zostaliśmy sobie przedstawieni, usłyszałam zza pleców: "Uważaj na jego oczy"... DAREK KRUPA: ...a ja spojrzałem jej w oczy i pierwszy raz w życiu poczułem coś dziwnego. EDYTA GÓRNIAK: Co? Co? DAREK KRUPA: Jak w stałym tekście z amerykańskiego filmu: "Czuję w powietrzu kłopoty". EDYTA GÓRNIAK: Wracałam do Londynu innym samolotem i było mi przykro, że nie lecę z nim do Warszawy. I przestraszyłam się tego uczucia. DAREK KRUPA: Wiele nas dzieliło. I jeszcze ta odległość. EDYTA GÓRNIAK: A może paradoksalnie ona nas zbliżyła. Pamiętam, jak kiedyś przegadaliśmy sześć godzin przez telefon. Od niewinnej rozmowy o zwierzętach, skończyliśmy na tym, że mamy drewniany dom, który stoi na wielkiej polanie. Widzieliśmy, jak Darek rozpala ognisko, a obok biega mały chłopiec. I to wszystko opowiadaliśmy sobie, jak byśmy kiedyś już to widzieli. Byli w tym miejscu, wspólnie to przeżyli. I tak, jakby nam ktoś to odebrał i teraz znów się odnaleźliśmy. GALA: I wtedy pani pomyślała, że to jest ten mężczyzna? EDYTA GÓRNIAK: Już wiedziałam, że to jest ten. Potem były obawy GALA: Nie bał się pan, że życie z Edytą to duże ryzyko? DAREK KRUPA: Byłem już zakochany, więc zastanawianie się, czy warto, nie miało sensu. EDYTA GÓRNIAK: Nawet próbowałam go zniechęcić. Pamiętasz, co mówiłam, kotku? DAREK KRUPA: Mówiłaś, że jesteś kobietą z bagażem. Że masz fobie, że boisz się odrzucenia, że płaczesz bez powodu, że nie poradzę sobie z tym. I że wszyscy będą zaglądać do naszego życia. Mówiłaś: "Po co ci taka baba?". Wiedziałaś, ile dla mnie znaczy prywatność i wolność. Tak bardzo próbowałaś mnie zniechęcić, że padło nawet: "Jestem dla ciebie za stara". Strasznie mnie to rozbawiło. EDYTA GÓRNIAK: Nie zdążyłam przygotować Darka na to, co może się wydarzyć. Stracił prywatność z dnia na dzień. Gdy już zdecydowałam o powrocie do Polski i zamieszkaniu z Darkiem, pojechałam do Londynu załatwić formalności. Następnego dnia Darek zadzwonił, że dziennikarze stoją pod bramą. I tak już pozostali przez następnych 12 miesięcy, przy okazji będąc świadkami, jak skromna siatka naszego ogrodzenia zamieniła się w dwuipółmetrowy mur. Pomyślałam wtedy: "Zaczęło się". Później były wspomnienia GALA: Dlaczego czuła się pani osobą z bagażem? Myślałam jak wszyscy, że jest pani dzieckiem szczęścia. EDYTA GÓRNIAK: Nie ma chyba ludzi, którym wszystko spada z nieba. Mnie nic nie spadło. Poza tym przez większą część życia byłam samotna. GALA: Osoba na szczycie może samotnie spędzać noc? EDYTA GÓRNIAK: Było bardzo wiele takich nocy. I wiele takich poranków. Obserwowałam koleżanki, które miały normalne życie. A ja od wczesnych lat musiałam być odpowiedzialna, wiedzieć, że za każdy mój krok poniosę konsekwencje i wszyscy będą to oceniać. I to było bardzo trudne dla młodej osoby. Nie radziłam sobie z sukcesem i popularnością, bo nigdy nie kierowały mną próżne pobudki. GALA: Ale za to ludzie panią kochali. EDYTA GÓRNIAK: Czy ja wiem... Na moment w pracy, który ludzie potocznie nazywają sukcesem, pracuje się tyle miesięcy, że kiedy już piosenkę śpiewają wszyscy - serce, owszem, dostaje witaminy, ale tak naprawdę nie ma siły się cieszyć. GALA: Ale jest 1997 rok, wydaje pani płytę zatytułowaną Edyta Górniak. Płyta wychodzi w Europie, Azji i Afryce. I co pani wtedy czuje? EDYTA GÓRNIAK: Strach. Nigdy nie chciałam, żeby ludzie wierzyli w moje możliwości, aż tak, jak wierzyli. Wiedziałam przecież, że nie mogę być odpowiedzialna za wszystko. Mogę jedynie starać się śpiewać piosenki przekonująco. Nauczyć się angielskiego, by udzielać wywiadów. Ale są pewne mechanizmy, na które nie mam wpływu, a które jednak decydują o moim życiu. Wytwórnia i ludzie, którzy ze mną pracowali, podekscytowani oczekiwali sukcesu. A mnie ta presja paraliżowała. GALA: Można mieć superwytwórnię, promocję, ale nie mieć tego "czegoś". A wszyscy mówią, że pani miała to "coś". I wiem też, że nie poleciała pani do Nowego Jorku, gdzie miała się pani spotkać z amerykańskim producentem. EDYTA GÓRNIAK: Zrezygnowałam z udziału w konkurencji... DAREK KRUPA: ...kto się szybciej rozbierze. EDYTA GÓRNIAK: Chciałam to ładniej powiedzieć. Chciałam, by uwaga ludzi skupiona była na piosenkach i co najwyżej na wokalistce, a nie kobiecie. Chciałam śpiewać, a nie pokazywać się w majtkach, do czego nieustannie mnie namawiano. Czułam, że nie ma sensu startować w Stanach, bo skończy się tym, czym w Niemczech. Przestałam współpracować z niemiecką wytwórnią, gdy doszło do kłótni, ile mojego nagiego ciała będzie widać w wideoklipie. Upierałam się, że nie chcę, oni upierali się, że to jest "sexy". Tak kłóciłam się z nimi przez tydzień montażu klipu i przepłakałam każdą noc. I nikt nie mógł mi pomóc. Nawet mój menedżer mówił, że nie należy się spierać z wytwórnią. A ja już wiedziałam, że w tym świecie się nie odnajdę. GALA: Dlatego album Perła nie powtórzył sukcesu albumu Edyta Górniak EDYTA GÓRNIAK: Miałam pecha. Gdy powstawała, osoby, które ceniły te kompozycje, mój wybór producentów, podejście do pracy - zostały przeniesione na inne stanowiska. Tak więc zaczęłam pracować z ludźmi, którzy nie wiedzieli o mnie nic. I tak przedstawiciel odpowiedzialny za promocję Perły w Europie próbował zrobić ze mnie gwiazdę techno. Poza tym, kiedy rozpoczęłam promocję w Europie, rozrosły się plotki na temat mojego romansu z prezydentem Kwaśniewskim. Do tego stopnia, że korespondenci z różnych stron świata zaczęli na mnie patrzeć jak na Monicę Levinsky. I z tego już nie udało mi się wybronić. Obracałam to w żart albo tłumaczyłam, że zaufanie, jakim społeczeństwo darzy naszego prezydenta, irytuje jego wrogów. GALA: Pytali panią, czy ma pani romans z prezydentem? EDYTA GÓRNIAK: Musieli. W głównych wiadomościach telewizyjnych mówiono, że artystka, której piosenka Impossible szturmuje listy przebojów, zajmując 7. pozycję, ma romans z głową państwa. Ta przeklęta plotka stała się powodem do drwin ze mnie również w świecie show-biznesu i mediów. I przed tym nie mogłam się już niestety obronić. Tak oto moje czteroletnie przygotowania do międzynarodowego startu runęły w gruzach. Potem przyszły wybory GALA: Czy wasza miłość miała szansę? Pani w Londynie, Darek w Warszawie... EDYTA GÓRNIAK: Właśnie... Bo prawda jest taka, że poza tym, że nie wierzyłam w siebie jako kobieta, bardzo bałam się wrócić do Polski. Pamiętam, jak Kuba Wojewódzki, gdy wystąpiłam w jego programie, mówił: "Słuchaj, ale u nas też są fajne chłopaki". Odparłam wtedy: "Tak, ale żaden z nich nie popatrzy bez pryzmatu zasłyszanych o mnie legend". DAREK KRUPA: Chyba że byłby to facet, który nie czytał tych gazetowych bzdur. GALA: Jednak zamieszkaliście ze sobą. DAREK KRUPA: Bo ściągnąłem Edytę do Polski podstępem. Zagraliśmy kilka koncertów w kraju, potem Edyta miała wracać do Londynu, a ja powiedziałem, że byłoby fajnie, gdybyśmy pobyli trochę razem. Do kina byśmy poszli. Na spacer. Gdy powiedziała: "Może tak", już wiedziałem, że jej nie wypuszczę. EDYTA GÓRNIAK: Ale potem wyjechałam... DAREK KRUPA: ...a ja chciałem, żeby przyjechała. EDYTA GÓRNIAK: Więc co mój kochany zrobił? Zadzwonił któregoś dnia znienacka i pyta: "Jaki wolisz kolor? Czarny czy biało-złoty? Ale tylko powiedz, bo ja coś kupuję". Za parę godzin zadzwonił raz jeszcze i mówi: "Jak mu damy na imię?". "Chwileczkę, mówię, komu?". "Psiakowi, którego kupiłem dla ciebie". DAREK KRUPA: Wiedziałem, że nie wytrzyma i będzie musiała przyjechać go zobaczyć. GALA: I wtedy już pani postanowiła zostać. EDYTA GÓRNIAK: Moje serce zdecydowało o tym, kiedy któregoś razu przyleciałam do niego i okazało się, że w łazience stoją moje ulubione kosmetyki. Cały komplet. On po prostu zaobserwował, jakich używam i kupił je. A już ostatecznie przestałam mieć wątpliwości, kiedy przez chwilę zamieszkałam u Darka. Powrót do Polski i utrata wolności i swobody, które kochałam przez osiem lat mieszkania w Anglii, przygnębiła mnie tak bardzo, że nie przestawałam płakać. Do tego stopnia, że dostałam zapalenia spojówek. DAREK KRUPA: Zaczęło się od zapalenia spojówek, skończyło się na zapaleniu wszystkiego. EDYTA GÓRNIAK: Płakałam, że życie znowu stawia przede mną szansę, a ja po raz pierwszy naprawdę się boję. Płakałam, że może nie powinnam już nigdy kochać. Zachowanie Darka postawiło mojej przeszłości jak gdyby lustro, w którym zobaczyłam błędy i nieuczciwości ludzi, których spotkałam. Mężczyźni zawsze oczekiwali ode mnie, że będę ideałem. A tymczasem siedziałam w domu, a Darek chodził do kuchni, parzył rumianek i okładał mi nim oczy. I pomyślałam sobie: "Mój Boże, byłam z różnymi mężczyznami, którzy zawsze zostawiali mnie w chorobie, chcieli podawać mi truskawki do wanny, ale żaden nie przyniósł mi kompotu do szpitala". Darek zachował się inaczej, dlatego poczułam, że z nim mogę przeżyć życie. GALA: Gwiazda okazała się zwykłą dziewczyną. EDYTA GÓRNIAK: Zawsze odbierałem ją jako kruchą dziewczynkę, którą trzeba przytulić, zanieść do łóżka, zdjąć skarpetki i przykryć kołdrą. Wiedziałem, że będzie potrzebowała normalności. Żeby czasem na nią pokrzyczeć, czasem ją przytulić, czasem uszczypnąć. Potem się zaczęło GALA: Mało mieliście wspólnych chwil. DAREK KRUPA: Bardzo mało. GALA: Bo wszyscy zastanawiali się, kto jest nowym mężczyzną Edyty Górniak? DAREK KRUPA: Pierwsze zdjęcie zrobiono nam, gdy po chorobie Edyty wyszliśmy z domu. GALA: "Tak wygląda narzeczony Edyty Górniak", krzyczały nagłówki w gazetach. Co pan wtedy czuł? DAREK KRUPA: Niestety odebrano nam radość podzielenia się tym w wybranym przez nas momencie. Poza tym wie pani, jakie to straszne, gdy nieustannie czuje się czyjś oddech na plecach? EDYTA GÓRNIAK: Chodziliśmy tylko do takich miejsc, o których nikt nie wiedział. Ludzie, którzy tam pracowali, przyznali nam, że dzwonili do nich dziennikarze i pytali się, czy u nich bywamy. DAREK KRUPA: Proponowali pieniądze... EDYTA GÓRNIAK: Wiedziałam, że nie ochronię przed tym Darka. Mężczyźni, z którymi wcześniej się spotykałam, byli usatysfakcjonowani, że prasa o nich pisze. Darek natomiast jest skromny i skryty i nie chciał się z niczym obnosić. DAREK KRUPA: Nie wiedzieliśmy nawet, jak się nam ułoży. Nasze uczucie dopiero się rodziło. EDYTA GÓRNIAK: Gdy byłam w szóstym miesiącu ciąży, nagonka na nas sięgnęła zenitu. Kręciłam wtedy Sylwestra z Jedynką. Kiedy przebierałam się w garderobie, pewien fotograf ukrył się i zaczął robić mi zdjęcie przez małą szczelinę w zasłonach. Czekał, kiedy będę już nago. DAREK KRUPA: Jak można czekać, aż kobieta w ciąży zdejmie bieliznę, by zrobić jej zdjęcie. EDYTA GÓRNIAK: I dlatego właśnie Darek go dopadł, a on niestety pobiegł do reszty reporterów, którzy zrobili zdjęcia. Zrozumieliśmy, że nam nie odpuszczą. Następnego dnia pojawiły się komentarze do tej historii. To znaczy nikt nie napisał, że oto bezczelny paparazzi, który psuje opinię wszystkim innym fotoreporterom, nie ma szacunku do sytuacji, kobiety, w ogóle do człowieka. On mógł nie lubić mojej muzyki, ale byłam kobietą w ciąży i to powinien respektować. DAREK KRUPA: To nie jest ważne, czy to był ktoś inny, czy akurat ty, tylko w takiej sytuacji facet zabija drugiego faceta. EDYTA GÓRNIAK: To był pierwszy moment, kiedy zrozumieliśmy, że będziemy się borykać z kłamstwem, bo wszyscy napisali, że związałam się z bandytą, który poturbował niewinnego człowieka. Nikt nie napisał, co ten człowiek zrobił, jak się zachował. Czy to, że jestem znana, oznacza, że mam mniejsze prawa niż inni? Wtedy powiedziałam: "Dosyć!". DAREK KRUPA: Zwłaszcza że już zaczęto pisać o nas nowe rewelacje. A to niezapłacone okna, długi. GALA: Edyta jest w ciąży, a brukowce donoszą o kolejnych nieprawdziwych sprawach. Jak można to znieść? DAREK KRUPA: Kiedyś miałem więcej włosów, a Edyta na pewno mniej siwych. Okropne było, że ktoś tak bardzo chciał nam popsuć ten najpiękniejszy okres w życiu, kiedy mieliśmy czas na to, żeby poznawać się i robić wszystkie rzeczy, które robią ludzie, kiedy się w sobie zakochują. I później w spokoju założyć rodzinę i cieszyć się rodzicielstwem. Jakoś się z tego podnieśliśmy, ale mogło się źle skończyć. EDYTA GÓRNIAK: Kolejne odcinki telenoweli, dla nas - codzienne dramaty. Bo to nie chodzi tylko o oszczerstwa i o to, że przekroczyli granice etyki zawodowej, kultury, współpracy między osobami publicznymi a mediami. Przekroczyli wszelkie możliwe granice. Najbardziej przeżywali to nasi bliscy. Ucierpiał też nasz synek. Z dnia na dzień straciłam pokarm. Wtedy napisałam list. Później była agresja i depresja GALA: Kiedy rodziła pani synka, szpital był oblężony? EDYTA GÓRNIAK: Nikt nie wiedział, gdzie rodziliśmy. Ale udało nam się to utrzymać w tajemnicy niecały dzień. DAREK KRUPA: W naszej tragedii brakowało tylko, żeby ktoś za oknem czekał z aparatem. EDYTA GÓRNIAK: Udało się tylko dzięki dzięki personelowi w Łomży i ordynatorowi dr. Poppe, który zrobił wszystko, by zapewnić nam dyskrecję, zabezpieczając szpital. Pamiętam, kiedy przyszedł po porodzie i powiedział: "Muszę przyznać, że wydawało mi się, iż przesadzacie państwo z tym ukrywaniem się. Teraz widzę, że nie przesadzaliście. Jestem w szoku, nie mogę sobie poradzić z organizacją w szpitalu". DAREK KRUPA: Faktycznie, cały szpital był ze wszystkich stron obserwowany. EDYTA GÓRNIAK: Wejście, które służy do wjazdu dla karetek z rodzącymi kobietami, było nieustannie blokowane samochodami fotoreporterów. DAREK KRUPA: Podejrzewam, że ordynator modlił się i czekał dnia, kiedy wyjedziemy, bo na terenie szpitala działy się dantejskie sceny. Wszystkie bloki naprzeciw były obstawione przez fotografów z obiektywami na pół metra. Czekali, aż Edyta pojawi się w oknie. Przez 10 dni przeżywaliśmy horror. Włamywali się na oddział noworodków, brudni, bo przez te dni spali w samochodach, z brudnymi buciorami. Edyta nie mogła wstać po porodzie, przejść się i porozmawiać z innymi matkami. Była uwięziona. Jedyne, o czym myśleliśmy, to co zrobić, żeby spokojnie stamtąd wyjechać. EDYTA GÓRNIAK: Może pokazalibyśmy synka, gdyby ktokolwiek zadzwonił: "Pani Edyto, czytelnicy są ciekawi, jak się państwo czujecie" Jak się czuje dziecko?". Nie było takiego telefonu. Poświęciłam połowę życia, żeby dostarczać ludziom dobrych wrażeń. Nie zasłużyłam, żeby ukarano mnie brakiem szacunku w takim świętym dla każdego człowieka momencie. Nie zgadzam się na agresję. I gdyby wtedy ktoś zadzwonił i zwyczajnie poprosił, powiedziałabym: "Dobrze. Teraz jestem osłabiona, proszę zadzwonić za kilka dni". Skończyłoby się na tym, że wszyscy fotografowie zjechaliby się pod szpital, wyszlibyśmy, uśmiechnęli się: "Bardzo dziękujemy, jedziemy do domu, jesteśmy szczęśliwi". GALA: Jak udało się państwu wyjść ze szpitala? EDYTA GÓRNIAK: Żeby wyjść, czekaliśmy cztery dni. Ordynator powiedział, że najlepiej opuścić szpital ok. piątej rano, bo wtedy jest dużo zamieszania. Ale nie udało się, bo samochody fotoreporterów stały cały czas na posterunku. I to przeciągało się jeszcze o kilka godzin, aż przyszedł moment karmienia. Ale wtedy, gdy zaczęłam karmić, przyszedł ordynator Poppe i powiedział: "Pani Edyto, musimy wyjść teraz!". Musiałam odstawić dziecko od piersi, mimo że było głodne, zawinęłam je w jakieś prześcieradła i w szlafroku przemknęłam do karetki. DAREK KRUPA: W połowie drogi przejął nas inny samochód, potem jeszcze inny. Tak dojechaliśmy. Godzinę później już stali pod naszym domem. EDYTA GÓRNIAK: Wyobrażałam sobie to zupełnie inaczej. Chciałam Allana pięknie ubrać, wejść i powiedzieć: "Witaj w domu, synku". Ale nie mogłam. A potem były święta wielkanocne i oni nadal tam stali, i nigdzie nie mogliśmy wyjść, i dzwoniliśmy na policję, żeby przyjechała i kazała im odjechać. Darek pilnował, żebym nie podchodziła do okna. Przez pięć miesięcy wychodziliśmy z synkiem tylko do ogródka. Byliśmy więźniami we własnym domu. Dostałam tysiące listów od matek, które płakały ze mną. DAREK KRUPA: A do tego czuć było agresję w powietrzu. Mieliśmy wrażenie, że traktują nas jak zwierzęta. EDYTA GÓRNIAK: Darka jak przestępcę, który zrobił komuś krzywdę, a mnie jak wyrodną matkę, która nie chce oddać swojego dziecka całemu społeczeństwu. GALA: Ale skąd wzięła się taka agresja? DAREK KRUPA: Z jednego powodu - gazety chciały zarobić na nas pieniądze. A myśmy im to utrudnili. EDYTA GÓRNIAK: Wszyscy uważają, że mają do mnie prawo. Tak zresztą było zawsze. Gdy nie odpowiadałam na pytanie, dziennikarze dopisywali odpowiedź. Nikt już się nie dowie, co ja powiedziałam, co oni sobie napisali. Po tylu miesiącach upokarzających komentarzy uwierzyłam, że zasługuję na nienawiść, że naprawdę kogoś skrzywdziłam. DAREK KRUPA: Do tego wszystkiego po urodzeniu się Allana poczułem cholerny strach. Że jednak nie będę potrafił sobie poradzić. Kobiety po porodzie często wpadają w depresję z fizjologicznych powodów. Edyta przez całą tę sytuację załamała się. Już w szpitalu zobaczyłem, jak się pogrąża. Któregoś dnia powiedziała, że nie chce widzieć małego. Nie wiedziałem, co mam zrobić... EDYTA GÓRNIAK: Nie powiedziałam, że go nie chcę, tylko niech później przyniosą go na karmienie. DAREK KRUPA: Kotku, ty nie chciałaś go widzieć... EDYTA GÓRNIAK: Ale pomogłeś mi, kochanie. Pamiętam, jak Darek jeździł na stację benzynową, żeby kupić mi coś słodkiego, a sprzedający patrzyli na niego, jakby miał coś ukraść. Tak mi żal, że nie mógł się cieszyć, że został ojcem. To znaczy cieszył się i to bardzo, ale jednocześnie było to podszyte ogromnym smutkiem i przykrościami. DAREK KRUPA: Strachem, co przyniesie następny dzień. Kładliśmy się spać z obawą, co znowu się wydarzy, kiedy obudzimy się rano. Kto zadzwoni i powie o kolejnych artykułach w brukowcach. Do tej pory mam lornetkę z noktowizorem i różne przyrządy, bo musiałem zabezpieczyć dom przed włamaniem. A parę razy usiłowano to zrobić. Potem był list GALA: List w internecie, który opublikowała Edyta, stał się gwoździem do trumny. DAREK KRUPA: W pewnym momencie straciłem z nią kontakt. Zaczęła się ponownie zamykać w sobie. Widziałem, że jej cierpliwość się kończy, że przestała nad sobą panować. Ile razy można nadstawiać drugi policzek i pozwalać, by cię z każdej strony kopano? Nie dziwię się Edycie, że tak zareagowała. Ale dziwię się, że nikt nie zinterpretował tego w ten sposób. To brukowce doprowadziły do tego, że tak puściły jej nerwy. Znam dobrze Edytę i wszyscy, którzy ją znają, wiedzą, że nie używa brzydkich słów. Jeżeli je napisała, zrobiła to z premedytacją, wiedząc, że to jest koniec. Ostateczność. Byłem zły, że mi o tym nie powiedziała i pewnie nie pozwoliłbym jej na wysłanie tego listu, ponieważ wiem, że to i tak by niczego nie zmieniło. Ludziom nie chodzi,o prawdę ale o sensację. I to się stało sensacją. Szkoda, że nikt nie zinterpretował tego w taki sposób: "Słuchajcie, przegięliśmy". Nie, oczywiście wszyscy zaczęli upajać się tym listem, cytowali go i tak rodził się nowy sitcom. EDYTA GÓRNIAK: Niestety, tutaj nastąpiła pewna manipulacja. Wszyscy wiedzieli, kto jest sprawcą naszych problemów. Natomiast, ponieważ poczuli się urażeni, postanowili przekonać wszystkich, którzy to przeczytają, że skierowałam list do całego środowiska dziennikarskiego. GALA: W jakim trzeba być stanie, by napisać taki list? DAREK KRUPA: W ostateczności, bo po raz któryś ktoś nam doniósł, że jest artykuł o nas, w którym piszą, że znowu coś ukradliśmy. EDYTA GÓRNIAK: W bezradności i bezsilności, z rozpaczy. Z utraty pokarmu. Mój ostateczny krzyk wewnętrzny. Nie wierzyłam, że będę w stanie się podnieść i mieć chęć tworzyć dla ludzi. Zawsze powtarzałam, że moją jedyną inspiracją w muzyce są ludzie. A jeżeli ludzie doprowadzili do tego, że nasze życie prawie roztrzaskało się o beton, uznałam, że nie ma sensu im się poświęcać. Bo kiedy przyszedł moment, gdy mogli okazać mi szacunek, nie zrobili tego. Wiedzieli, jak bardzo pragnęłam macierzyństwa. Coś we mnie pękło i przez wiele miesięcy nie pozwalałam, żeby ktokolwiek puszczał muzykę w domu. Darek ćwiczył na gitarze w piwnicy. Próbował mnie przekonywać do zmiany decyzji, ale to kończyło się kłótnią. Potem pojawiła się muzyka GALA: Dlaczego namawiał pan Edytę do śpiewania? DAREK KRUPA: Bo czułem, że ludzie zabrali jej już wszystko i nie mogą zabrać tej ostatniej rzeczy, którą tak kocha - muzyki. EDYTA GÓRNIAK: Ale nie trafiały do mnie żadne argumenty. Jeden tylko, kiedy Darek powiedział, że muzyka będzie dla nas najlepszą terapią. I jak tylko zobaczył, że cokolwiek do mnie dotarło, przyniósł mi piosenkę Lunatique i przez kilka dni próbował mnie namówić, żebym jej posłuchała. Któregoś dnia puścił ją w końcu, kiedy malowałam się w łazience. Wyszłam, usiadłam koło niego i zaczęłam słuchać. "A co to jest?"- spytałam. "Piosenka, która może być twoja, jeśli zechcesz". Pierwszy odruch: nie chcę żadnych piosenek! Ale już o niej myślałam. Potem włączyłam, gdy Darka nie było w domu. Potem zaczęłam śpiewać, a potem zadzwoniłam do kompozytora z awanturą, że jest okrutny, bo zmienił moje plany i wprowadził od nowa chaos. GALA: Więc wraca pani na scenę? EDYTA GÓRNIAK: Darek zadecydował, a ja się poddałam. DAREK KRUPA: Ktoś musi być głową rodziny. EDYTA GÓRNIAK: Zmęczyłam się byciem silną. Kiedy poznałam Darka i kiedy mu już zaufałam, nie mogłam się doczekać, kiedy będę po prostu kobietą, która może sobie pozwolić na niedyspozycje. DAREK KRUPA: Tym razem miałaś do wyboru: zmywać, wynosić śmieci, myć okna albo śpiewać. EDYTA GÓRNIAK: Lubię zmywać, nie lubię wynosić śmieci. Ale muzyka, którą napisali Piotr Skotnicki i Artur Włodkowski, zregenerowała mnie. Koncert, który daliśmy w ubiegłym roku w radiowej Trójce, spowodował zwrot w naszym życiu. Postanowiliśmy zamknąć ten zły okres akcentem muzycznym. Jakby na przekór. I zostało to dobrze przyjęte i skomentowane. Dlatego pomyślałam, że może czas nagrać płytę. GALA: Podobno jest to muzyka inna od tej, którą wcześniej pani wykonywała. EDYTA GÓRNIAK: To jest muzyka, jaką zawsze chciałam śpiewać. Ale żaden z kompozytorów nie był w stanie zrozumieć dlaczego. Uważali, że skoro mam dużą skalę głosu, należy to eksponować. W końcu trafiłam na zespół Mathplanete i teraz mogę dostarczać ludziom innych wrażeń. Ta muzyka jest pogodna, refleksyjna, trochę uduchowiona i myślę, że poprawi nastrój wielu ludziom. DAREK KRUPA: Nadaje się do wszystkiego, bo można przy niej i tańczyć, i wzruszyć się... EDYTA GÓRNIAK: Przytulać, jechać na wakacje, siedzieć na plaży. Dałam jej tyle wrażliwości, ile mam dzisiaj i mam nadzieję, że ludzie to poczują. Myślę, że nasi wrogowie znowu się obudzą. Na końcu wygrała miłość GALA: Pobierzecie się? EDYTA GÓRNIAK: Chcielibyśmy. DAREK KRUPA: Przecież pobraliśmy się już. Wedle tego, co pisze prasa. I nie zaprosiliśmy rodziców. EDYTA GÓRNIAK: Darek się oświadczył, kiedy byłam w czwartym miesiącu ciąży. DAREK KRUPA: Ja ci się oświadczyłem pierwszego dnia, w którym cię poznałem. EDYTA GÓRNIAK: Ale ja uznałam to za żart. Potem zrobił to drugi raz i trzeci... DAREK KRUPA: Naprawdę nie żartowałem. EDYTA GÓRNIAK: Ale tak normalnie, tradycyjnie z pierścionkiem oświadczył się w Portugalii. DAREK KRUPA: Dwa tygodnie się do tego zabierałem, ale udało mi się dopiero podczas jednego z naszych ostatnich wieczorów. Miałem napięte mięśnie całego ciała i ilekroć wstawałem, Edyta mówiła: "Kotku, tu jest tak napalone, że muszę wyjść" albo: "Przesiądźmy się". Ale jak już przebrnąłem przez te wszystkie: "Kotku, zimno mi, Kotku, może by zmniejszyli klimatyzację, Kotku, może najpierw zamówmy", pomyślałem: "Teraz albo nigdy". Więc wystartowałem i rzuciłem się na kolana. GALA: Miała pani w życiu różne szanse, zwiedziła pani cały świat, ale szczęście odnalazła przy Darku i synku. Jak teraz myśli pani o przyszłości, życiu, karierze? EDYTA GÓRNIAK: Inaczej. Teraz, kiedy już odnalazłam miłość i mam tych dwóch wspaniałych mężczyzn, nie wiem, czy mi się będzie chciało zostawiać to, żeby zmagać się ze światem. Bo kiedyś, kiedy nie miałam wiele do stracenia, nikt nie tęsknił za mną tak, żeby go wszystko bolało i ja tak nie tęskniłam, to było prostsze. A teraz myślę, że nie wytrzymałabym bez nich. DAREK KRUPA: Jest nam bardzo ciężko, gdy musimy choć na chwilę zostawić małego. EDYTA GÓRNIAK: Za chwilę będziemy mogli zabierać go ze sobą i będzie to prostsze. GALA: Jak Allan zmienił wasze życie? DAREK KRUPA: Dzięki niemu jesteśmy. EDYTA GÓRNIAK: Przetrwaliśmy. DAREK KRUPA: On stał się jedynym sensem. EDYTA GÓRNIAK: I dał nam siłę. Wierzę, że dzieci wybierają sobie rodziców. A skoro on nas wybrał, wierzył, że sobie poradzimy. Dla niego musieliśmy się pozbierać. Paradoksalnie Allan jest radosny. Staraliśmy się, żeby nie widział, że nas coś dręczy. Ale zdarzały się sytuacje, kiedy siedziałam na górze i płakałam, Darek zajmował się nim na dole, a mały i tak płakał, jakby razem ze mną. DAREK KRUPA: To, co nas dotknęło, sprawiło, że szybciej dojrzeliśmy do pewnych decyzji, o których pewnie myślelibyśmy za wiele lat. Inaczej zaczęliśmy traktować takie sprawy jak kariera. Kariera w naszym domu nie istnieje. W tej chwili stać nas na to, żeby się od tego odciąć, zdystansować i nagrywać, co nam gra w sercu. EDYTA GÓRNIAK: Mamy teraz dom, marzenia, plany. DAREK KRUPA: Nie chcemy, żeby to, co zbudowaliśmy, znów ucierpiało. Chcemy przede wszystkim być rodziną, chcemy trzymać się razem, kochać się. Dlatego zrobimy wszystko, by się nie rozstać. EDYTA GÓRNIAK: A Allan, jak podrośnie, będzie grał w zespole u taty. Sylwetka gwiazdy : Edyta Górniak
Edyta Górniak: "Muszę to z siebie wyśpiewać"
Na jej nową płytę czekaliśmy pięć lat. - Potrzebowałam ich. Zbyt dużo chaosu było wokół mnie, Żebym mogła myśleć o muzyce - mówi. Czas rozliczyć się z przeszłością i zacząć od początku. - Teraz naprawdę mam o czym śpiewać. Jeśli ktoś wsłucha się w tę płytę, nie będzie już zadawał żadnych pytań.
Możesz dziś powiedzieć: jestem szczęśliwa? EDYTA GÓRNIAK: To dziwne, ale mogę tak powiedzieć. Pierwszy raz w życiu? EDYTA GÓRNIAK: Trzeci. Ale pierwszy raz wiem, że właśnie tu i teraz jestem szczęśliwa. Czasami z daleka widzimy lepiej niż z bliska. To zwykle czas uświadamia nam, że kiedyś byliśmy szczęśliwi. Postanowiłam nie tracić więcej czasu. Bo w życiu są lata chude i lata tłuste. EDYTA GÓRNIAK: Inaczej życie nie byłoby tak fascynujące, prawda? Twoje życie wróciło do normy? EDYTA GÓRNIAK: Boję się głośno o tym mówić, ale zaczynam powoli przyzwyczajać się do harmonii. Miesiące zmagania się z nieżyczliwością zmarnowały mnóstwo mojej energii. Ale wreszcie mnie zahartowały i co ważniejsze, na takim szczeblu, który nie każe mi walczyć ze swoją wrażliwością. Osiągnęłaś to, co chciałaś osiągnąć? EDYTA GÓRNIAK: Chciałam być kochana. Chciałam być żoną i matką. I mam to. To było twoje największe marzenie? EDYTA GÓRNIAK: W głębi duszy, Kasiu, muzyka zawsze była dla mnie tylko pretekstem, by odnaleźć prawdziwą miłość. Już od dziecka ludzie okazywali mi ją, kiedy dla nich śpiewałam. Uznałam, że to najpiękniejsza droga, którą mogę iść przez życie - poprzez muzykę dawać ludziom coś nienamacalnego. I otrzymywać to od nich. Uczciwie zapracowałam na miłość publiczności. Przez wiele lat oddawałam się jej całkowicie. Tak jak muzyce. Poczułaś kiedyś, że muzyka konkuruje z miłością? EDYTA GÓRNIAK: Tak, kiedy urodził się Allan. Wcześniej potrafiłam z łatwością to rozgraniczyć. Może dlatego, że poprzednie miłości nie były tak silne, jak ta pierwotna - matczyna. Miłość do dziecka zdominowała wszystko. Może jeszcze troszkę zostało miejsca dla mojego męża (śmiech). Czyżbyś już nie kochała swoich fanów? EDYTA GÓRNIAK: Zawsze ich będę kochała. Ale mam nadzieję, że zrozumieli, że musiałam zacząć własne życie, że już nie mogłam spełniać oczekiwań wszystkich. Paradoksalnie teraz, po tych trudnych dla mnie latach, po okresie, kiedy właściwie nie było mnie na scenie, czuję się najbardziej związana z publicznością. Bo ona pokazała mi, że przeżywa wszystko ze mną. Wiem, że moje załamania były bolesne dla wielu ludzi. I mam nadzieję, że już czują ulgę, bo zawsze potrafili, mimo odległości, wyczuć moje myśli. Zamykasz trudny rok. EDYTA GÓRNIAK: Zamykam go pozytywnie. Po pierwsze, wygrałaś proces z "Super Expressem". EDYTA GÓRNIAK: Wyobraź sobie, że wygrana obudziła we mnie patriotyzm. Poczułam się bezpieczna we własnym kraju. Prawdę mówiąc, nie wierzyłam w polskie prawo. Ten proces pokazał, że jednak zmiany w naszym kraju są możliwe. Chociaż przez dwa lata trwania procesu mieliśmy mnóstwo wątpliwości, przykrych powrotów do trudnych tematów, nasłuchaliśmy się kłamstw, to jednak warto było przez to przejść. Sąd Apelacyjny przyznał nam rację i uznał winę "Super Expressu". Przyznał, że źle nas potraktowano, że wpłynęło to na negatywną zmianę mojego wizerunku publicznego i że było to bardzo niesprawiedliwe. Zwłaszcza prześladowanie nas w okresie ciąży i początków mojego macierzyństwa. Poczułaś satysfakcję po ogłoszeniu wyroku? EDYTA GÓRNIAK: Nie, raczej było to uczucie ulgi. I ogromna radość. Myślałam: "Boże, mogę być uczciwa w życiu i ktoś za tę uczciwość będzie mnie chronił". Zadzwoniłaś wtedy do mnie i krzyczałaś z radością, że kończy się zły etap w twoim życiu. EDYTA GÓRNIAK: Informacja o decyzji sądu zastała mnie w mieście, podczas zakupów. I pamiętam, że nie powstrzymałam się i spontanicznie krzyknęłam do przyjaciółki: "Wygraliśmy proces z 'Super Expressem'". I nagle wszystkie panie, które nas obsługiwały, panie w kasie, klientki, zatrzymały się i nie kryły wzruszenia. Ich spojrzenia były tak wymowne, jakby każda z nich myślała: "Pani Edyto, przecież nie mogło być inaczej". Potem biegłam przez Nowe Miasto i chciałam całować wszystkich po drodze. Łącznie z policjantami. Byłam taka szczęśliwa. Wieczorem zrobiliśmy ognisko w ogrodzie w gronie najbliższych. Tych chwil szczęścia nie zapomnę nigdy. To było szczęście. Ale w tym roku miałaś i smutne chwile. EDYTA GÓRNIAK: Tak, moje życie zawsze obfitowało w skrajności. Z jednej strony odczuwałam brak wsparcia rodziny, z drugiej miałam niebywałą miłość obcych ludzi, których spotykałam dzięki muzyce. Z jednej strony przez wiele lat byłam samotna i mieszkałam w hotelach, z drugiej dostawałam wspaniałą muzykę od światowych kompozytorów, którzy twierdzili, że te piosenki tylko ja mogę zaśpiewać tak, żeby ożyły. Ten rok zaczął się dla nas bardzo przykro, bo strasznie oszukali i okradli nas przyjaciele. Potem, kilka miesięcy później, jak z zaświatów wrócił do mojego życia człowiek, który molestował mnie i zgwałcił w dzieciństwie. Kiedy przy niebywałym wsparciu całej rodziny męża otrząsnęłam się z tego i stanęłam na nogi, żeby móc wyjść na scenę w Opolu, zaraz po powrocie z festiwalu dowiedziałam się o śmierci taty... Tak dużo myślałam o nim w tamtym czasie. Pewnie myśleliśmy o sobie nawzajem. Zwłaszcza że zaśpiewałaś piosenkę "Cygańskie serce". Ale czasem trzeba się pożegnać, żeby móc się na nowo odnaleźć. EDYTA GÓRNIAK: To prawda. Może to wydać się dziwne, ale mam lepszy kontakt z tatą po jego śmierci, niż miałam za jego życia. Czuję jego obecność i opiekę. Czuję, że przychodzi patrzeć na swojego wnuczka, kiedy śpi. Jeżeli po śmierci można spojrzeć na własne życie i zobaczyć, ile zrobiło się błędów, to tata zobaczył, jak bardzo odczuwałam jego brak przez całe życie. Odszedł, kiedy byłam dzieckiem, więc wtedy, na pogrzebie, zobaczyłam go po 27 latach. To spotkanie odbyło się, niestety, przy wielu świadkach. Zbyt wielu. Przyjechało bardzo dużo ludzi. Część z nich chciała pożegnać tatę, a część przyszła zobaczyć, jak wygląda Edyta Górniak, kiedy płacze nad trumną. Robili zdjęcia telefonami, dzwonili: "Tak, jestem na pogrzebie. Przyjechała, przyjechała...". Nie miałam siły patrzeć, jak paparazzi w dresach przechadzają się po kaplicy jak po sklepie zielarskim. I tak jak rozgrabili intymny moment, gdy przychodził na świat nasz syn, tak samo zrobili teraz, kiedy chowałam ojca. Oj, będzie im gorzko w gardle, kiedy spojrzą na własne życie z zaświatów. Tak naprawdę nigdy dobrze nie znałaś ojca. EDYTA GÓRNIAK: Ani jego rodziny. Dopiero teraz poznałam jego braci. Kiedy zapytałam, jaki był mój tata, jeden z nich opowiedział mi tyle wzruszających historii. Mówił, że tata był skromnym, wrażliwym człowiekiem, nigdy się nie unosił. Jeśli coś go denerwowało, zamiast krzyczeć, brał gitarę. Śpiewał i płakał. Nie zdążyłam go poznać. Nie zdążyłam go przytulić. Nie zdążyłam wielu rzeczy... Nie wyrzucaj sobie. Przecież próbowałaś go odszukać. EDYTA GÓRNIAK: Próbowałam wiele razy. Ostatnio szukałam go rok temu, przed naszym ślubem. Zadzwoniłam nawet do Don Wasyla. Wydawało mi się, że skoro zrzesza wszystkich Romów w Polsce, będzie miał do niego kontakt. I pewnie miał, ale jednak nie pomógł nam się spotkać. Kilka dni po pogrzebie nagle poczułam niebywałą ulgę. Jakby tata przyszedł do mnie i był obok. Może rzeczywiście gdzieś tutaj jest, może mieszka z nami, siedzi u Allana w pokoju i czuwa nad nim, żeby nie stało się nic złego. Tak wiele złych rzeczy zdarzyło się w twoim życiu. Ktoś inny na twoim miejscu zwariowałby. EDYTA GÓRNIAK: Naprawdę nie wiem, skąd mam na to siły. Może z pokory? A może z miłości do świata. Zawsze w takich chwilach ratowała cię muzyka. EDYTA GÓRNIAK: Tak. Albo cisza. Na zmianę. Dwa dni po pogrzebie musiałam wyjść na scenę. Musiałam i chciałam zaśpiewać koncert tak, by nie utracić interpretacji piosenek, ale też nie obnosić się ze swoimi przeżyciami i nie obciążać nimi ludzi. Publiczność przychodzi na koncert, żeby się bawić, wzruszyć, nie żeby współczuć. Dobrze się stało, że miałam te koncerty. Gdybym została w łóżku i nic nie robiła, wpadłabym w czarną dziurę. A jednak ciągle muzyka wyciąga mnie na światło i nakazuje uruchomić inny rodzaj wrażliwości. Tym samym osłabia trudne emocje. Jakkolwiek swoją ostatnią płytę wydałaś... EDYTA GÓRNIAK: Dawno (śmiech). "Perła" wyszła w 2001 roku. Czyli mija pięć lat od twojej ostatniej płyty. EDYTA GÓRNIAK: Długa to przerwa była, masz rację (śmiech), ale dużo się wydarzyło przez te lata, więc teraz mam mnóstwo inspiracji. Gdybym próbowała nagrać płytę wcześniej, mogłaby być chaotyczna, bo do wielu spraw nie miałam dystansu. Potrzebowałam tego czasu. Fani prosili cię o płytę? EDYTA GÓRNIAK: Nawet się już na mnie gniewali. Pisali, że ich zwodzę i zwodzę. Bardzo starałam się w zeszłym roku wydać płytę, ale się nie udało. Natomiast mam nadzieję, że ta zaspokoi i w pełni zrekompensuje ten czas oczekiwań. Opowiedziałaś mi kiedyś, że kiedy pracowałaś nad płytą, świat przestawał dla ciebie istnieć. EDYTA GÓRNIAK: Potrafiłam, a właściwie musiałam, zupełnie się wyłączyć. Izolowałam się od śmieci świata zewnętrznego. Od telewizji, negatywnych komunikatów w radiu, brudnych i niepotrzebnych znajomości. Nie odbierałam telefonów. Żyłam zamknięta w swoim świecie, bo tylko głęboko zapadnięta w sobie mogłam odnaleźć nowe dźwięki i myśli, w które ubieram kolejne, nowe piosenki na płytę. A więc kreatywność wymaga ode mnie odizolowania, wyciszenia, zadumy, nostalgii i ogromnego skupienia. Zawsze muszę dać sobie czas, by różne utwory wrosły się we mnie. Tak było do tej pory, bo teraz mam zupełnie inną sytuację. Nie mogę się odizolować od świata, bo tęsknię za Allanem. Bo jestem żoną, bo muszę dbać o dom, o męża, rodzinę i przyjaciół. Z jednej strony są to miłe obowiązki, z drugiej strony rozpraszają mnie jako artystę. Jak wygląda twój dzień, gdy nagrywasz płytę? EDYTA GÓRNIAK: Wstaję i zasypiam z myślą o piosence, którą mam nagrywać następnego dnia. Bywa, że śpię z tekstem pod poduszką, wieczorami powtarzam tekst, wczytuję się w niego. Rano zwykle nie jadam, staram się nic nie mówić do momentu wejścia do studia, żeby oszczędzić kolor głosu, który szybko się zmienia. Nawet nie jest wskazany szept, bo i to narusza membranę. Komunikuję się, pisząc na kartce. I tak naprawdę otwieram gardło dopiero przed mikrofonem. Zwykle podchodzę do piosenki pięć razy, potem robię przerwę, przesłuchuję wstępne nagrania. Po południu trochę się wygłupiam przed mikrofonem i wieczorem, już po kolacji, wyłączam w studiu światła i zwykle śpiewam pięć tracków, z których jeden wchodzi na płytę. Każda piosenka wymaga innego podejścia i przygotowania. Są i takie, które śpiewam jednego dnia tak długo, aż stracę głos. Dzisiaj jednak jest istotna różnica rytmu pracy dla mnie. Od czasu, kiedy realizowałam poprzednią płytę, nie mogę być w studiu dłużej niż 4-5 dni, bo budzi się we mnie mama i jest po wszystkim. Wybrałam sobie dwa studia w Polsce: w Olsztynie i w Krakowie. Nie potrafię pracować w Warszawie. Wstać rano, nakarmić dziecko, pójść z nim do przedszkola, pojechać do pracy i nagrywać płytę życia. Jakiś stopień izolacji jest mi nadal potrzebny. Nawet jeśli mam koncerty w Warszawie, staram się albo nie spać w domu, albo oddawać Allanka na noc babci, bo muszę się obudzić z myślą, że wychodzę na scenę, a nie że jestem mamą w dresie, która ogląda z synkiem "Teletubisie", daje mu parówki i bawi się z nim w lokomotywę. Tę płytę nagrywa więc już zupełnie inna Edyta Górniak. EDYTA GÓRNIAK: Cóż, zmieniamy się, dojrzewamy do różnych przemyśleń. Ale myślę, że mimo wszystko ta płyta będzie bliższa ludziom niż poprzednie. Tamte nagrywałam pełna obaw. Najpierw, czy potrafię? Czy jestem już gotowa, by rejestrować głos? Potem bałam się, jak ocenią mnie światowi producenci. Wreszcie, jak oceni mnie międzynarodowa publiczność. Dzisiaj myślę głównie o tym, co i ile chcę przekazać poprzez tę muzykę. I czy pewnych myśli nie schowałam w sobie zbyt głęboko, i czy wydobędę je za pomocą magii muzyki? Wtedy Edyta Górniak była bardzo młodą dziewczyną, która szukała miejsca w życiu. EDYTA GÓRNIAK: I którą było łatwo przestraszyć, speszyć, zawstydzić. Z pokorą przyjmowała ciosy, nie zastanawiając się, czy słusznie, czy nie. Ale skoro nie zgorzkniałam po tych traumatycznych wydarzeniach, skoro nie stałam się cyniczna, to znaczy, że stałam się niebywale mocna. Tamta Edyta mogła zawsze wszystko rzucić, wsiąść w samolot i uciec, gdzie chce. EDYTA GÓRNIAK: Tej wolności już nie będę miała. Lubiłaś ją? EDYTA GÓRNIAK: Bardzo. Zdarzało się, że miałam przy sobie tylko kartę kredytową i paszport, i w każdej chwili, jeśli byłam zmęczona albo chciałam się z kimś spotkać, iść do ulubionej restauracji na drugim końcu Europy, wsiadałam w samolot i leciałam. Tyle tylko, że nie miałam z kim podzielić radości. Jeśli chciałam spędzić z kimś miło czas, opłacałam pobyt przyjaciołom, bo nikogo z moich najbliższych nie było stać na życie, jakie prowadziłam. Ale to nie było trwonienie pieniędzy, tylko inwestycja w siebie. Dużo podróżowałam i wiele mnie to nauczyło. Może nawet najwięcej. Są miejsca na świecie, gdzie chciałabyś wrócić? EDYTA GÓRNIAK: Najbardziej tęsknię za Londynem. Mieszkałam tam osiem lat i uważam Londyn za swoje miasto bardziej niż Warszawę czy Milanówek. Tęsknię, bo tam byłam anonimowa, bo jeśli popełniałam błędy, nikt ich nie widział. Nauka życia w obcym kraju, nie znając na początku języka, bardzo dużo mi dała. Teraz myślę, że gdyby, nie daj Boże, coś się wydarzyło i musielibyśmy się przeprowadzić do innego kraju, nie miałabym stresu, że muszę zacząć życie od początku. Ale dzisiaj nie możesz już wsiąść w samolot i tak jak kiedyś z kartą kredytową i paszportem pojechać w nieznane. EDYTA GÓRNIAK: Nie mogę. Żałujesz? EDYTA GÓRNIAK: Tej jednej części mojego poprzedniego życia bardzo mi brakuje. Dziś muszę się liczyć z dwiema osobami. Z moim mężem i z naszym synem. Z ich potrzebami, oczekiwaniami. Zamiast uciekać od samotności i lecieć samolotem do dalekich krajów, żeby piękny widok wypełniał pustkę mojego życia, dzisiaj mogę uciec do pokoiku synka i czytać z nim: "Stoi na stacji lokomotywa...". Zawsze jest coś za coś. EDYTA GÓRNIAK: Tak. I już nie zamieniłabym mojego życia na żadne inne. Kiedyś powiedziałaś, że już nigdy nie staniesz na scenie. EDYTA GÓRNIAK: I wtedy w to wierzyłam. Naprawdę nie miałam siły, żeby wyjść do ludzi. Gdybym otworzyła usta, wylałaby się ze mnie gorycz. A po co wylewać żale na innych? Nigdy nie chciałam udawać. Dlatego myślę, że mimo tak niewielu wydanych płyt utrzymałam zaufanie fanów. Pamiętam pierwszy duży koncert, który zaśpiewałam po tych zmaganiach ze światem. Zagraliśmy w radiowej Trójce świąteczny koncert na żywo. Nie czułam się już tą osobą, z którą mnie wcześniej kojarzono, i bałam się, że publiczność źle to odbierze. A jednak się okazało, że ten instynkt Boży, który mam do trzymania mikrofonu, operowania głosem i przekazywania prawdy poprzez dźwięki i słowa, jest jednak tak silny, że ludzie przyjęli mój występ bardzo emocjonalnie. Nawet kiedy zeszliśmy z anteny, dalej graliśmy koncert. Ta reakcja utwierdziła mnie w myśli, że cokolwiek by się działo, muzyka ma swoją siłę i jest moją siłą. To był twój najtrudniejszy koncert? EDYTA GÓRNIAK: Najtrudniejszy przeżyłam w tym roku. I to nie po pogrzebie taty, ale po moim telewizyjnym wystąpieniu, w którym przyznałam się, że byłam molestowana w dzieciństwie. Następnego dnia po tym wystąpieniu miałam koncert w Warszawie. Wyszłam na scenę w tak niebywałej ciszy i skupieniu publiczności, że ona mnie po prostu złamała. Zaczęłam pierwszą nutę i odeszłam od mikrofonu. Zaczęłam drugą, odeszłam od mikrofonu. Pod koniec koncertu powiedziałam chyba coś takiego: "Mam nadzieję, że wybaczycie mi państwo te łzy, ale od dzisiaj zaczynam nowy etap w moim życiu". Tę boleść nosiłam w sobie od piętnastego roku życia. Zrosłam się z nią, nauczyłam z nią żyć. Więc kiedy ten człowiek po tylu latach powrócił, nie po to, żeby prosić o wybaczenie, ale by jeszcze raz próbować mnie zniszczyć, to było jak spotkanie kogoś zza grobu. Kiedy potem rozmawiałam z najbliższymi, uświadomiłam sobie, że żeby otworzyć się na dobro w życiu, trzeba wyczyścić wszelkie zło, stawiając mu czoła. I być może gdybym nie stawiła temu czoła, do końca życia kryłabym tę tajemnicę. Czasem, żeby się od czegoś uwolnić, trzeba to głośno wykrzyczeć. EDYTA GÓRNIAK: Tak. I warto było. Masz jeszcze jakieś sekrety? EDYTA GÓRNIAK: Jeszcze trochę zostało (śmiech). Ale o tych pozostałych Darek już wie. Dobrze jest mieć kogoś takiego jak on. EDYTA GÓRNIAK: Cudownie, chociaż czasem to przykre, że osoby, które wybieramy w życiu, chcąc nie chcąc stają się tragarzami naszych przeżyć. Pomyśl, jak jesteś szczęśliwa, że spotkałaś takiego silnego tragarza. EDYTA GÓRNIAK: (śmiech) Jak to śmiesznie brzmi, ale tak rzeczywiście jest. Całe szczęście, że Darek miał zupełnie inne życie i niewiele ciężarów w porównaniu z moimi. Co powiesz słuchaczom na swojej nowej płycie? EDYTA GÓRNIAK: Podziękuję, że wytrzymali to wszystko razem ze mną. I przeczekali. Mam nadzieję, że piękna muzyka im tę miłość i oddanie wynagrodzi. Ale na razie musi wystarczyć im zapowiedź płyty, czyli piosenka "From Loving You". Mam nadzieję, że uspokoi wiele serc. O czym jest piosenka promująca płytę? EDYTA GÓRNIAK: O tym, że miłość kontroluje nasze życie. Że czasem po prostu nie można nie kochać. Co ty mogłabyś robić bez śpiewania? EDYTA GÓRNIAK: Oj, mnóstwo rzeczy. Na przykład? EDYTA GÓRNIAK: Kasiu, wiesz jaki to jest wysiłek? Śpiewam przecież całą sobą, nie tylko gardłem, nie tylko przeponą, ale każdym mięśniem ciała, każdym fragmentem umysłu. To cholerna robota (śmiech). Ale czy umiałabyś bez tego żyć? EDYTA GÓRNIAK: Oczywiście. Twój mąż mi powiedział, że nigdy nie śpiewasz w domu, nigdy nie śpiewasz synowi. EDYTA GÓRNIAK: Śpiewanie samo w sobie nic nie niesie. Poza tym po prostu się wstydzę. I proszę cię, nic nie mów... Śpiewanie to moja praca, a dom to dom. Masz rację. Ja na przykład nigdy nie czytam w domu gazet. EDYTA GÓRNIAK: A widzisz. Myślę, że muzyka zawsze jednak była dla innych ludzi. I niech tam sobie zostanie, niech oni mają do niej pierwszeństwo. W domu nie jestem artystką. W domu jestem żoną i mamą. Ale tęsknię za publicznością, tak jak ona za mną. Z taką samą radością i podekscytowaniem czekam momentu, kiedy usłyszą moje piosenki, by ich zaspokoiły i uspokoiły. Tej premiery czekam jak urodzin. Ale gdybym nie była wokalistką, to na przykład jeździłabym na misje pokojowe. Mając świadomość, że mąż cię utrzyma. EDYTA GÓRNIAK: Na szczęście zawsze można sprzedać dom, samochody. Można mieszkać skromnie w leśniczówce zbitej z drewna. Wielu ludzi marzy o takiej ucieczce. EDYTA GÓRNIAK: Pracujemy szaleńczo, rozdajemy się wszystkim w pracy, w życiu, po to, żeby na koniec móc się odizolować i mieć swój kawałek świata. Niektórzy walczą tak samo, ale żeby mieć wille, baseny. A ja pracuję po to, żeby kiedyś mieć skromną chatę nad jeziorem, bo dziadek Allanka i Darek kochają wodę i żagle. Tak po prostu, żeby móc cieszyć się życiem. Ludzie znów chcą zobaczyć szczęśliwą Edytę. EDYTA GÓRNIAK: Myślę, że ta muzyka podważy wiele przestarzałych już teorii na mój temat pisanych przez gazety. To się po prostu nie będzie kleiło. Jeżeli ktoś wsłucha się w tę płytę, nie będzie już zadawał żadnych pytań. A jeśli nic nie zrozumie, to tym bardziej niech o nic nie pyta, bo lepiej niż w muzyce i tak tego nie wyrażę. Sylwetka gwiazdy : Edyta Górniak