Kim jest nowa bohaterka Google Doodle? Anna Mani miała być perfekcyjną żoną i matką - została wybitną naukowczynią
Google Doodle zmieniło grafikę. Kim jest Anna Mani? We wtorek 23 sierpnia 2022 roku mija 104. rocznica urodzin wybitnej naukowczyni z Indii, która postanowiła żyć wbrew oczekiwaniom innych i osiągnęła sukces w dziedzinie zdominowanej przez mężczyzn.
W tym artykule: Kim jest nowa bohaterka Google Doodle? Anna Mani miała być perfekcyjną żoną i matką - została wybitną naukowczynią Anna Mani - kobieta w nauce Kim jest nowa bohaterka Google Doodle? Anna Mani miała być perfekcyjną żoną i matką - została wybitną naukowczynią Anna Mani urodziła się 23 sierpnia 1918 roku w Peermade w Kerali. Była siódmym dzieckiem z ośmiorga, w tradycyjnej syryjskiej chrześcijańskiej rodzinie. W latach 20. dla dziewczynek istniał tylko jeden scenariusz: przygotowanie do roli perfekcyjnej żony i matki. Anna w ogóle nie brała go jednak pod uwagę. Od dziecka wierzyła tylko w wiedzę i naukę. Marzyła, że gdy dorośnie zostanie znaną naukowczynią, której odkrycia pomogą zmienić świat na lepsze. Jedną z najczęściej powtarzanych anegdot jest ta, gdy 8-letnia Anna Mani, zgodnie z tradycją, miała otrzymać diamentowe kolczyki. Ale błyskotki i ciuchy w ogóle jej nie interesowały – wybłagała rodziców w zamian o Encyklopedię Britannica. W 1939 roku zdobyła licencjat z fizyki i chemii w Pachaiyappas College w Chennai. W 1945 roku rozpoczęła naukę w Imperial College w Londynie, gdzie ukończyła specjalizację w przyrządach meteorologicznych. Zofia Stryjeńska w Google Doodle z okazji 130. rocznicy urodzin: wielka artystka, awanturnica, nomadka, dla męża - wariatka Jeśli zastanawiasz się kim jest kobieta melancholijnie spoglądająca z logo Google Doodle, pora nadrobić zaległości. Google przypomina sylwetkę jednej z najznakomitszych i najbardziej wielowymiarowych polskich artystek - Zofii Stryjeńskiej, w 130. rocznicę jej urodzin. Kim była Zofia Stryjeńska? Anna Mani - kobieta w nauce Anna Mani chciała pracować na rzecz Indii. W 1948 roku podjęła decyzję o powrocie do ojczyzny i kontynuowaniu pracy naukowej na rzecz uniezależnienia Indii w kwestii dostaw przyrządów meteorologicznych. Rozpoczęła pracę na wydziale meteorologicznym w Pune, gdzie skoncentrowała się na projektowaniu i produkcji własnych instrumentów pogodowych. Rok 1953 był dla przełomowym dla niej i dla wszystkich kobiet w nauce - została szefową wydziału zdominowanego przez mężczyzn. W latach 1957-58 prowadziła badania nad alternatywnymi źródłami energii oraz założyła sieć stacji do pomiaru promieniowania słonecznego. Była związana z organizacjami naukowymi, takimi jak Indian National Science Academy, American Meteorological Society, International Solar Energy Society, Światowej Organizacji Meteorologicznej ONZ, International Association for Meteorology and Atmospheric Physics. W 1987 roku otrzymała medal INSA KR Ramanathan za jej niezwykły wkład w naukę. Zajmowała kilka kluczowych stanowisk w Światowej Organizacji Meteorologicznej ONZ. Była również zastępcą dyrektora generalnego Departamentu Meteorologii Indii. View oEmbed on the source website
Młodzi chcą ratować środowisko! Jak można im pomóc?
Dzieci patrzą na problemy związane ze stanem naszej planety świeżym okiem. Mają głowy pełne pomysłów i chęci do działania. Potrzebują jedynie wsparcia we wprowadzeniu ich w życie.
Rozwijanie świadomości ekologicznej już od najmłodszych lat, to szansa na zaszczepienie w dzieciach dobrych nawyków, które będą procentować w dorosłym życiu. Jak przekazywać wiedzę, aby młodzi nauczyli się podejmowania codziennych wyborów, które mają wpływ na przyszłość planety i następnych pokoleń? Punktem wyjścia do edukacji ekologicznej jest oczywiście szkoła. Ale czy zwykłe zajęcia programowe wystarczą? W podstawie szkolnej temat ekologii zostaje zepchnięty na dalszy tor, a nauczyciele są zmuszeni przygotowywać angażujące dzieci materiały dotyczące ochrony środowiska na własną rękę. Z odpowiedzią na to wyzwanie edukacyjne przychodzą duże organizacje, np. Fundacja Nasza Ziemia i Procter & Gamble. W ramach współpracy opracowały poświęcony tematyce ekologicznej projekt edukacyjny „Czysta Ziemia”. Oszczędzanie wody, ograniczenie zużycia energii oraz segregacja odpadów, to codzienne działania, dzięki którym możemy zapobiegać zmianom klimatycznym i to na nich właśnie skupia się dopasowana do wieku treść materiałów dla uczniów z klas I-VI oraz ich starszych kolegów i koleżanek z klas VII-VIII. Scenariusze lekcji, karty pracy dla uczniów oraz plany projektów specjalnych programu pomogły nauczycielom i rodzicom zaangażować w działania na rzecz planety dotychczas ponad 30 tysięcy uczniów. W ramach akcji przeprowadzono również konkurs grantowy, aktywizujący najmłodszych uczniów szkół podstawowych, umożliwiający przekształcenie pomysłów dzieci w realne działania na rzecz klimatu. W Procter & Gamble od wielu lat podejmujemy działania, które mają na celu spowolnienie zmian klimatycznych. Wierzymy również w to, że edukacja już od najmłodszych lat, ma kluczowe znaczenie dla budowania ekonawyków, które pomogą nam wspólnie chronić środowisko. Odpowiadając na tę potrzebę, wspólnie z Fundacją Nasza Ziemia, stworzyliśmy edukacyjny program „Czysta Ziemia”, który zawiera darmowy zestaw scenariuszy lekcji i kart pracy dla dzieci na wszystkich etapach szkoły podstawowej – komentuje akcję Justyna Rymkiewicz, Dyrektor ds. Komunikacji Korporacyjnej Procter & Gamble w Europie Centralnej. Takie inicjatywy mają ogromne znaczenie w budowaniu prawidłowych nawyków, które przekładają się na bardziej zrównoważony styl życia. Nauczyciele docenią odciążenie z przygotowaniem materiałów, a pociechy zyskają inspirację do ratowania planety. Edukujmy dzieci, ponieważ to one są przyszłością naszego czystego świata!
IV edycja programu Uniwersytet Sukcesu dla Polek i Ukrainek. Weź w nim udział, aby naprawdę rozwinąć skrzydła!
Uniwersytet Sukcesu ponownie rekrutuje! Znów będziecie miały możliwość zdobycia cennych kompetencji, które pozwolą wam zawalczyć o marzenia i dobrze płatną, ciekawą pracę. Jak zaaplikować o swoją szansę?
W tym artykule: Uniwersytet Sukcesu - program fundacji Digital University, który daje szansę na nowe życie Uniwersytet Sukcesu: jak aplikować? Trwa rekrutacja do IV edycji programu Uniwersytet Sukcesu. W tym roku aplikować mogą zarówno Polki, jak i Ukrainki, które zwłaszcza teraz potrzebują silnego wsparcia. Poznajcie szczegóły. Uniwersytet Sukcesu - program fundacji Digital University, który daje szansę na nowe życie Uniwersytet Sukcesu to jedyny w Polsce bezpłatny kompleksowy program pozwalający zdobyć kompetencje przyszłości z zakresu komunikacji, motywacji, prawa, programowania, cyberbezpieczeństwa i digital marketingu. Organizatorzy podkreślają, że program jest trudny i wymaga wielomiesięcznego zaangażowania, ale daje uczestniczkom realną możliwość zdobycia dobrze płatnej i ciekawej pracy. Każda edycja programu różni się od poprzedniej, ale cel pozostaje bez zmian: pomóc wejść na rynek pracy młodym kobietom poprzez wyposażenie ich w nowe kompetencje cyfrowe i komunikacyjne. Teraz ta możliwość otwiera się także przed kobietami pochodzącymi z Ukrainy. Obywatelki Ukrainy mogą zgłaszać się do Uniwersytetu Sukcesu poprzez wypełnienie zamieszczonego na stronie programu formularza w języku ukraińskim, jednak na dalszym etapie niezbędna będzie znajomość języka angielskiego lub polskiego. Program jest skierowany do Ukrainek w wieku 20-30 lat, które wyjechały z Ukrainy z powodu działań wojennych i są zdeterminowane, aby wziąć udział w rocznym programie. Dzięki programowi nabędą nowe kompetencje w wybranym przez siebie obszarze z zakresu nowych technologii. Poza 5-dniowym warsztatem stacjonarnym, który uczestniczki odbędą w jednym z 3 miast: Warszawie, Krakowie i Wrocławiu, reszta zajęć prowadzona będzie online i nie trzeba wtedy przebywać na terytorium Polski. Koszt wykształcenia jednej uczestniczki to 10 000 zł, dlatego każdego roku projekt wymaga wsparcia wielu darczyńców. Co ważne, partnerzy programu, nie ograniczają się do wkładu finansowego - często ich pracownicy angażują się w działania w charakterze mentorów czy doradców zawodowych uczestniczek Uniwersytetu Sukcesu. Dotychczas, wsparcie IV edycji programu, oprócz Nationale-Nederlanden, potwierdzili: Fundacja Inter Cars, Bayer, Ocado, OEX, Puro Hotels, Gestalt Szkoła Psychoterapii, Lumina Learning, SSW Pragmatic Solutions, Kancelaria Prawna BWHS. A także partnerzy wspierający: Sukces Pisany Szminką, Cyber Women Community, Ekspertki razem i Fundacja Edukacyjna Perspektywy. Wciąż można dołączyć do grona partnerów. Uniwersytet Sukcesu: jak aplikować? Masz 18-25 lat? Trudna sytuacja życiowa odebrała ci możliwości rozwoju kariery? Zgłoś się! Rekrutacja do programu Uniwersytet Sukcesu trwa do 31 maja 2022 roku. Aby zgłosić chęć udziału, należy wypełnić formularz na stronie: uniwersytetsukcesu.com Wszelkich informacji na temat rekrutacji udziela Project Manager, Ewa Konopko: ewa.konopko@digitaluniversity.pl CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Nie przywykłam do tego, by być czyjąś kokardką”: młode naukowczynie biorą sprawy w swoje ręce [WYWIAD] Dr Anna Kalinowska-Balcerzak i Anna Wałęsa z BITECH Think Tank walczą o to, aby kobiety i mężczyźni w nauce mieli równe prawa. W jaki sposób działają, jak pomagają naukowcom i jakich zmian według nich potrzebuje środowisko naukowe?
Talibowie zamykają szkoły dla dziewcząt w Afganistanie. „Czy to przestępstwo być dziewczyną? Wszystko, czego chcemy, to chodzić do szkoły”
„Czy to przestępstwo być dziewczyną? Wszystko, czego chcemy, to chodzić do szkoły, żeby zdobyć wykształcenie” - Afganki ze złamanym sercem płaczą w całym kraju po tym, jak talibowie nie dotrzymali obietnicy i zamknęli szkoły średnie dla dziewcząt.
W tym artykule: Talibowie zamykają szkoły dla dziewcząt w Afganistanie. „Czy to przestępstwo być dziewczyną? Wszystko, czego chcemy, to chodzić do szkoły” Afganistan: jak długo jeszcze młode Afganki zostaną pozbawione edukacji? <a name="Talibowie+zamykaj%C4%85+szko%C5%82y+dla+dziewcz%C4%85t+w+Afganistanie.+%E2%80%9ECzy+to+przest%C4%99pstwo+by%C4%87+dziewczyn%C4%85%3F+Wszystko%2C+czego+chcemy%2C+to+chodzi%C4%87+do+szko%C5%82y%E2%80%9D" id="Talibowie+zamykaj%C4%85+szko%C5%82y+dla+dziewcz%C4%85t+w+Afganistanie.+%E2%80%9ECzy+to+przest%C4%99pstwo+by%C4%87+dziewczyn%C4%85%3F+Wszystko%2C+czego+chcemy%2C+to+chodzi%C4%87+do+szko%C5%82y%E2%80%9D">Talibowie zamykają szkoły dla dziewcząt w Afganistanie. „Czy to przestępstwo być dziewczyną? Wszystko, czego chcemy, to chodzić do szkoły” Chyba nikt nie miał wątpliwości co do tego, że talibowie nie dotrzymają większości złożonych po przejęciu władzy w Afganistanie obietnic. Jedną z takich złamanych obietnic stała się ta, o dostępie dziewcząt do edukacji. 23 marca miały na nowo zostać otwarte szkoły średnie dla dziewcząt, co wzbudziło ogromne nadzieje wszystkich uczennic na powrót do względnej normalności. Okazało się to jednak elementem gry talibów z opinią publiczną i pokazem sił. Gdy dziewczęta pojawiły się przed bramami szkół, dowiedziały się, że nie ma tam dla nich miejsca. Nie tylko uczennice i rodzice byli zaskoczeni nowymi regulacjami, ale nawet nauczyciele i władze szkół. Dlaczego? Talibowie nakazali zamknięcie żeńskich szkół w Afganistanie kilka godzin po ich ponownym otwarciu. "Tak, to prawda" – powiedział lakonicznie rzecznik talibów Inamullah Samangani przedstawicielom agencji AFP. Co się stanie z kobietami w Afganistanie? Jakie piekło czeka je pod rządami talibów?[OKIEM EKSPERTA] Jaki los czeka Afganki? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? Skąd w Afganistanie wzięli się talibowie i na czym polega prawo szariatu? Na te, jak i wiele innych pytań na temat dramatycznych wydarzeń w Afganistanie odpowiada nasza ekspertka w temacie zabójstw „honorowych” w krajach muzułmańskich i europejskich, dziennikarka i wykładowczyni na UW, Julia Berg. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/4bb00a67ca1ee9669def5c107d86e78679bcd86a-5697bea.jpeg" width="300" height="300" alt="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" title="Co się stanie z kobietami z Afganistanu? Czy "nowe państwo" talibów będzie przypominać rzeczywistość jak z "Opowieści podręcznej"? [OKIEM EKSPERTA]" /> Afganistan: jak długo jeszcze młode Afganki zostaną pozbawione edukacji? Równe prawo do nauki dziewcząt w Afganistanie stanowiło od początku punkt sporny w negocjacjach dotyczących uznania reżimu talibów. Szkoły ponadpodstawowe dla dziewcząt były zamknięte od ponad pół roku (od 15 sierpnia), gdy talibowie przejęli władzę w Afganistanie. Przedstawiciele nowego rządu przekonywali, że powrót uczennic do szkoły jest możliwy, po spełnieniu kilku warunków takich jak m.in. bezpieczeństwo uczennic, ścisła segregacja płci, dostosowana do surowej interpretacji prawa muzułmańskiego, w tym również dotyczącego stroju. 23 marca miał być świętem młodych dziewcząt, stał się symbolem tego, że tym, którzy zdobywają władzę siłą i reżimem, nie wolno ufać. Jak długo jeszcze młode Afganki zostaną pozbawione edukacji? "Mamy akcję zgłaszania takich dziw*k jak ty. Talibowie znajdą cię i zabiją", takie wiadomości dostaje polska dziennikarka w Afganistanie "Przez okno widzę dym z okolic kabulskiego lotniska", tak brzmi jeden z ostatnich wpisów na Twitterze dziennikarki, Jagody Grondeckiej, która nie ustaje w relacji dramatycznych wydarzeń w Afganistanie. Jej działania nie wszystkim się podobają. Reporterka opublikowała anonimowy mail, który otrzymała w ostatnich dniach. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/dfcd5992745efcc06cdb9dddc1a1181a612640ae-867f841.jpeg" width="300" height="300" alt=""Mamy akcję zgłaszania takich dziw*k jak ty. Talibowie znajdą cię i zabiją", takie wiadomości dostaje polska dziennikarka w Afganistanie" title=""Mamy akcję zgłaszania takich dziw*k jak ty. Talibowie znajdą cię i zabiją", takie wiadomości dostaje polska dziennikarka w Afganistanie" />
"Cyfrowa partyzantka w czasach dezinformacyjnej zarazy". Dezinformacja, fake news, deepfake... Jak działa wojna informacyjna? Tłumaczy dr Anna Kalinowska-Balcerzak
Wojna informacyjna osiąga niewyobrażalne rozmiary, ale czy wszyscy zdajemy sobie sprawę, że w niej uczestniczymy? Czym właściwie jest dzisiejsze zagrożenie cyfrowe? Gdzie właściwie zgłaszać fake newsy? Specjalnie dla nas trudne zagadnienia wyjaśnia ekspertka, dr Anna Kalinowska-Balcerzak.
W tym artykule: Wojna informacyjna: kiedy informacja mija się z faktem Zagrożenie cyfrowe, czyli kto danymi wojuje… Dezinformacji game over. Jak walczyć z fake newsami? Od dwóch tygodni przyszło nam żyć w świecie, w którym na dobrą sprawę każda sekunda może zadecydować o dalszym losie cywilizacji z powodu nieobliczalnych i nieprzewidywalnych skutków inwazji Rosji na Ukrainę. Nigdy wcześniej wojna nie była tak blisko - na wyciągnięcie ręki po smartfona, dzięki czemu z medialnych doniesień możemy ją śledzić niemal minuta po minucie. Czy zawsze zgodnie z faktami? Dezinformacja, fake newsy, postprawda, deepfake, propaganda w sieci - terminy te na pewno obiły się nam już niejednokrotnie o uszy albo są całkiem dobrze znane. Im większa dostępność informacji, tym większe zagrożenie natrafienia na nierzetelność lub celową manipulację. Co prawda możemy tutaj przywołać stare porzekadło „ile ludzi, tyle opinii” czy odwoływać się do demokratycznego i demokratyzującego przestrzeń publiczną charakteru internetu, lecz nie sposób zaprzeczyć, że pewne działania manipulacyjne i mechanizmy, mające na celu doprowadzić do konkretnych reakcji bądź nastrojów społecznych z demokracją mają mało wspólnego. Wojna informacyjna: kiedy informacja mija się z faktem Jako odbiorcy codziennych przekazów medialnych zostaliśmy przyzwyczajeni do synonimów, czyli słów równoznacznych do faktu, tj. wiadomość czy informacja, dlatego już „odruchowo” docierające informacje przyjmujemy za fakty, a zatem prawdę. Sam ten - o ironio - fakt stanowi już doskonały fundament pod akty dywersyjne, za jakie można uznać dezinformację. Najprościej rzecz ujmując: dezinformacja to celowe działania manipulacyjne, polegające na przekazaniu odbiorcom nieprawdziwej informacji w takiej formie, aby mieli wrażenie pozyskania wiedzy na dany temat i podjęli błędną decyzję lub osąd, które były zamierzone przez twórcę dezinformacji. Kiedy przyjrzymy się pochodzeniu oraz znaczeniu słowa dezinformacja trop zaprowadzi nas do… języka rosyjskiego. Za czasów cara Piotra I słowo informacja (ros. информация) oznaczało wizerunkową - jak byśmy dziś nazwali - korzyść, związaną z działaniami opartymi na władzy. Zaprzeczenie dez- (ros. дез) miało na celu propagowanie błędnej komunikacji na temat tego typu działań, a początki funkcjonowania dezinformacji w znaczeniu operacyjnym przypadają na połowę XIX wieku. W ZSRR w strukturze państwowej funkcjonowało z kolei specjalnie wyodrębnione biuro, zajmujące się dezinformacją. Nie dziwi zatem, że w obliczu kolejnej próby przejęcia kontroli nad porządkiem świata, wracają metody, które w poprzednich przyczyniły się do powodzenia agresora. Czy mamy szansę się przed nimi uchronić? fot. Unsplash Zagrożenie cyfrowe, czyli kto danymi wojuje… Dzisiejsze zagrożenie cyfrowe nie polega na umiejętności i doświadczeniu rosyjskich służb w posługiwaniu się dezinformacją, ale na dostępności danych dla użytkowników tzw. Zachodu (wszak Rosja odcina się właśnie od globalnych zasobów sieci internetowej). Dzięki rozwojowi technologii, urządzeniom mobilnym i obszarom cyfrowym, w jakich nauczyliśmy się funkcjonować: serwisy informacyjne, portale społecznościowe, komunikatory, sklepy internetowe etc., producenci dezinformacji dostali właśnie te wszystkie pola bitwy jako strefy wpływów do swoich podstępnych ataków. Prawdopodobnie przed nami wielki egzamin ze społecznej świadomości rozpoznawania i zdolności oceny informacji, dostępnych w sieci. Coraz częściej publikowane są na Facebooku czy Instagramie posty, mówiące o zgłaszaniu fikcyjnych profili, które nakłaniają do hejtu wobec uchodźców czy wytwarzają niezgodną z faktami narrację polityczną. O ile coraz wyższy poziom kompetencji korzystania z mediów społecznościowych i cyfrowych na co dzień przyczyniły się do rozwoju możliwości oraz okoliczności, w których można stosować dezinformację, o tyle obywatelska czujność nie jest tu bez znaczenia. Dlatego też kluczową rolę będą w najbliższych miesiącach, a może nawet latach, odgrywały projekty edukacyjne, których celem będzie kształcenie umiejętności rozpoznawania, a także reagowania na dezinformacje i propagandę (tu rozpoznawalnym przykładem jest ruch Anonymous). Nadchodzą czasy partyzantki online, w której los rzeczywistości, w jaką będziemy wierzyć - m.in.: poprzez wychwytywanie i dementowanie dezinformacji - zależy od szeregowych użytkowników internetu. Unsplash Dezinformacji game over. Jak walczyć z fake newsami? Obecnie pojawia się coraz więcej ostrzeżeń przed rosyjskimi deepfake’mi imitującymi prezydenta Zełenskiego. O co chodzi? Deepfake to metoda manipulacji, wykorzystująca specjalistyczną sztuczną inteligencję. Polega na nałożeniu cech i wyglądu konkretnej osoby w przekaz wydarzenia, w którym nie brała udziału. Jednym ze sposobów skutecznego namierzania takich form dezinformacji wśród niezliczonej ilości danych co sekunda produkowanych w sieci jest umożliwienie użytkownikom wskazywania niepokojących dla nich treści. Już od jakiegoś czasu pojawiają się inicjatywy typu zgłoś do weryfikacji czy publikacje jak przewodnik „Stop dezinformacji”. W obliczu ostatnich wydarzeń politycznych to jednak za mało. Potrzeba technologii, która będzie wykorzystywać potencjał dotychczasowej wiedzy naukowej, opartej na spostrzegawczości obywateli, ale też przyspieszającej i usprawniającej przeciwdziałanie dezinformacji. Pierwszym krokiem w tym kierunku jest FakeOver - kampania społeczna na rzecz wiarygodności informacji w sieci. Organizatorzy (BITECH ThinkTank) zachęcają każdą obywatelkę i obywatela korzystającego z internetu do zgłaszania niepokojących ich linków. Na podstawie gromadzonych danych na bieżąco opracowywany będzie algorytm (sztuczna inteligencja) umożliwiający coraz dokładniejsze rozpoznawanie w internecie cech dezinformacji, fake newsów czy manipulacji narracyjnych. FakeOver to inicjatywa tworzona w duchu tzw. citizen science, czyli nauki obywatelskiej, gdzie zaangażowanie społeczne każdego zainteresowanego odgrywa kluczowe znaczenie. Przykłady dezinformacji dostarczane właśnie przez zwykłych, codziennych użytkowników internetu będą służyły jako materiał badawczy do opracowania technologii AI pozwalającej chronić wolne społeczeństwa przed wpływem presji informacyjnej. Szczególnie w trakcie niepokoju społeczno-politycznego wywołanego inwazją na Ukrainę warto, aby każdy z nas uważnie obserwował informacje, na jakie natrafia w sieci i nie „przeklikiwał” się przez nie z obojętnością. dr Anna Kalinowska-Balcerzak Kulturoznawca, badaczka społeczno-kulturowa. Należy do Polskiego Towarzystwa Edukacji Medialnej i Polskiego Towarzystwa Badaczy Rynku i Opinii. Posiada ponad 10-letnie doświadczenie badawcze w obszarach polityk kulturalnych i kultury cyfrowej, również w projektowaniu autorskich badań użytkowników. Zajmuje się zagadnieniami związanymi z socjologią sieci, tożsamością użytkownika. Współtwórczyni i prezeska BITECH ThinkTank - niezależnej organizacji dążącej do wypracowania interdyscyplinarnego języka technologii oraz wspierającej młodych naukowców w Polsce. WOJNA W UKRAINIE: Wojciech Bojanowski, polski korespondent w Ukrainie: "Krew na podłodze miesza się z cebulą, a makaron z łuskami od nabojów" Wojciech Bojanowski, polski dziennikarz TVN relacjonujący wojnę w Ukrainie: "Dziwne to wszystko i smutne" Stylistka: "Uchodźcom przydadzą się piękne sukienki, buty na obcasie", wolontariuszka: "Wśród darów znalazłam dziurawe rajstopy i znoszone majtki". Jakie ubrania oddawać potrzebującym? Po wpisie znanej stylistki rozgorzała dyskusja, jakie ubrania oddawać potrzebującym obywatelom Ukrainy. Zapytałyśmy wolontariuszkę, pracującą przy sortowaniu darów, jakie ubrania otrzymują, a jakie w rzeczywistości przydadzą się najbardziej. Oto co powinniście wiedzieć, jeśli sami zamierzacie przekazać paczkę.
Jak naukowczynie opanowały Instagram? Pisze ekspertka, Anna Wałęsa [OKIEM EKSPERTA]
Specjalnie dla nas Anna Wałęsa - wiceprezeska Fundacji Wspierania Nauki i Rozwoju Edukacji BITECH, antropolożka kultury i cyfrowa nomadka pisze o tym, jak naukowczynie znalazły swoje miejsce w sieci.
Promowanie nauki w mediach społecznościowych nabiera w ostatnich latach coraz większego rozpędu, ale nadal spotkać się można z zarzutami, że jest przejawem próżności. Wielu naukowców obawia się tego, że postowanie może doprowadzić do komercjalizacji i spłycenia osiągnięć naukowych. Bywa, iż przedstawiciele instytucji akademickich obawiają się, aby indywidualne działania informacyjne pracowników nie były poza ich kontrolą, dlatego prowadzenie profili naukowych na Instagramie czy FB spotyka się często krytyką władz uczelni. Zarzuty dotykają najczęściej naukowczyń, bo to one chętniej dzielą się wiedzą i doświadczeniem w mediach społecznościowych. Krytykowanie lub kwestionowanie czasu czy wysiłków, jakie naukowczynie poświęcają na dzielenie się nauką i wyrażanie siebie na Instagramie, jest dowodem na niezrozumienie, dlaczego kobiety związane z nauką to robią i jak wielkie ma to znaczenie. Zaistnienie w przestrzeni internetowej może być próbą wyrównania różnicy w dostrzeganiu i docenianiu pracy naukowej kobiet w środowisku, w którym nadal panuje dyskryminacja i wykluczenie. Prowadzenie bloga czy profilu pozwala pokazać szerzej swoje osiągnięcia i nawiązać nowe kontakty zawodowe poza akademią. Mimo że aktywność online to też doskonała forma zwrócenia uwagi opinii publicznej na problemy nauki i promowanie poszczególnych dyscyplin czy ośrodków, naukowczynie robią to zazwyczaj we własnym zakresie i z własnej inicjatywy, chociaż powinny być za to nagradzane, a przynajmniej doceniane przez kolegów i przełożonych. Posty, zwłaszcza zdjęcia pokazujące kulisy codziennej pracy, mogą ponadto rzeczywiście pozytywnie zmienić stereotypy związane z nauką i płcią np. te wiążące czynności i umiejętności STEM (Science, Technology, Engineering, Mathematics) z byciem mężczyzną i odwrotnie. Rosnąca reprezentacja kobiet-naukowców w czasopismach, telewizji i mediach społecznościowych zmienia postrzeganie naukowczyń i zachęca dziewczęta do rozpoczęcia kariery na bardziej prestiżowych i opłacalnych kierunkach. Co jest dodatkową korzyścią i powodem, dla którego tak wiele różnych badaczek dzieli się swoimi doświadczeniami i zdjęciami. Jednak poczucie obowiązku dzielenia się nauką czy wprowadzania zmian w środowisku akademickim, to nie jedyne powody, dla których naukowczynie zakładają blogi i konta w mediach społecznościowych. W nauce najważniejsza jest pasja i to ona jest głównym motorem napędowym. Media społecznościowe to najlepsze narzędzie do kreatywnego pokazania swojej działalności i wiedzy. Wyrażając pasję można nią zarazić innych - dotrzeć dalej niż do murów akademii. Naukowcy i naukowczynie, zwłaszcza młodzi, mają dosyć prowadzenia badań i pisania "do szuflady" lub dla wąskiego grona odbiorców wyłącznie w swojej dziedzinie. Przygotowywanie postów wyjaśniających trudne zagadnienia zwykłemu odbiorcy, to właśnie świetne ćwiczenie umiejętności komunikacyjnych i pisarskich - obydwu bardzo cenionych w każdej branży, nie tylko naukowej. Polskie naukowczynie na Instagramie Wiele naukowczyń twierdzi, że używa Instagrama, aby po prostu pokazać ludziom, co naukowcy faktycznie robią na co dzień. Chcą zwiększać zaufanie społeczne i ekscytować badaniami. W czasach kiedy wszyscy jesteśmy zalewani fake newsami i clickbaitami, świat naukowy powinien tym bardziej angażować się w budowanie społeczności wokół siebie. W Internecie każdy może być dzisiaj ekspertem czy ekspertką, dlatego warto wspierać działalność osób, które naprawdę nimi są. Poniżej lista polecanych przez BITECH Think Tank profili aktywnych naukowczyń: dr Joanna Podgórska @joanpodgorska: @pisarnia: dr Joanna Jurga @jojurga: dr hab. Katarzyna Siuzdak @sciencemission: dr Iga Węglińska @igawegelinska: Joanna Gutral @joannagutral: dr Natalia Schmidt-Polończyk @doktorka_tutorka: Karolina Kania @ethnopassion: Agnieszka Zwolińska @ethnoworks: @antropogeek: Nasz ekspert Anna Wałęsa Wiceprezeska Fundacji Wspierania Nauki i Rozwoju Edukacji BITECH Antropolożka kultury, wiceprezeska BITECH ThinkTank, cyfrowa nomadka, copywriterka. Łączy pracę w marketingu i mediach społecznościowych z pasją do nauki i kultury. Prywatnie miłośniczka Azji, podróżniczka i maniaczka fantasy.
„Nie przywykłam do tego, by być czyjąś kokardką”: młode naukowczynie biorą sprawy w swoje ręce [WYWIAD]
Dr Anna Kalinowska-Balcerzak i Anna Wałęsa z BITECH Think Tank walczą o to, aby kobiety i mężczyźni w nauce mieli równe prawa. W jaki sposób działają, jak pomagają naukowcom i jakich zmian według nich potrzebuje środowisko naukowe?
„Stawiamy na czyny, a nie teoretyczne rozważania” - mówią dr Anna Kalinowska-Balcerzak i Anna Wałęsa z BITECH Think Tank, organizacji, którą tworzą badacze, humaniści oraz młodzi pracownicy naukowi, którzy chcą zmienić obraz naukowca i zawalczyć o swoje prawa. „Chcemy pokazać, że naukowcy to fajni ludzie, a nie jacyś obcy, a rzeczy, nad którymi pracują, nie są do szuflady, ale owocują odkryciami, które mają przełożenie w naszym życiu codziennym”. Katarzyna Mizera, kobieta.pl: Po sieci krąży post jednej z pracownic naukowych, która pokazuje, jak wyglądają stawki naukowców i w porównaniu do tych, którzy pracują w popularnym fast foodzie. Znane są wam te problemy naukowców, którzy nie mogą poświęcić się pracy naukowej, bo zwyczajnie muszą zarabiać na chleb? Z jakimi innymi problemami muszą mierzyć się młode naukowczynie? Dr Anna Kalinowska-Balcerzak (prezeska BITECH): Mam wrażenie, że to jest problem strukturalny. Gdy zaczynasz karierę naukową to jest taki moment, kiedy zaczyna ci się prawdziwe życie, czyli musisz zacząć na siebie zarabiać, zazwyczaj masz już związek, lub myślisz o założeniu rodziny, a jednak realia są takie, że stajesz do tej samej rywalizacji z mężczyznami, którzy mogą kierować się jedną rolą zawodową, Kobieta musi myśleć na różnych poziomach, także ze względu na zegar biologiczny. Dlatego od dawna stanowiska kierownicze w akademii obejmowali głównie mężczyźni, co przez ostatnie lata zaczęło się trochę zmieniać. Takie, a nie inne schematy, mogą rządzić tą hierarchią akademicką, ponieważ mężczyźni znajdują przestrzeń i siły witalne, żeby obejmować te funkcje i być w nie zaangażowanymi. Kobiety muszą te siły dzielić. Poza tym jest też duża doza prawdy o zarobkach na akademii. My widzimy coraz częściej, że za te umiejętności, które musisz mieć wykładając pewne przedmioty na akademii, w korporacjach płacą 3-4 razy więcej. Czy winicie za to przestarzałość instytucji naukowych? A.K-B.: Myślę, że problem tkwi w niedofinansowaniu akademii w wymiarze organizacyjnym. Myślę także, że kolejnym stereotypem, z którym należy dyskutować to ten, że jeżeli pracujesz na wyższej uczelni prywatnej, to zarabiasz nie wiadomo jakie kokosy. Koszty studiów, poczynając od czesnego, nieustannie rosną i studiowanie staje się niemal elitarne. Natomiast prawda jest taka, że te pieniądze przekazywane są w górę, a jeżeli chodzi o kadrę wykładowców, która stoi na pierwszej linii, to te zarobki, które oscylują w granicach średniej krajowej, są bardzo podobne jak na państwowych uczelniach. I od dawna nie rosną. Nie są to kwoty, które pozwalają na poświęcenie się projektowi naukowemu, zwykle przecież bardzo wymagającemu? A.K.-B.: Jeżeli chodzi o realia, to jeżeli jest się pracownikiem naukowo-dydaktycznym, to można osiągać pensum w roku akademickim nawet do ok. 600 godz. zajęć, co daje ok. 8 h dziennie łącznie z weekendami przez 10 miesięcy w roku. Plus trzeba pamiętać, że wymagane jest, aby kontynuować swoją aktywność naukową, czyli być na bieżąco z badaniami, pisać artykuły, mieć kontakt ze studentami, jeździć na konferencje. To jak kolejny etat, tylko że bezpłatny, który postrzegany jest jako rozwój osobisty czy rozwijanie swoich kompetencji naukowych. Tak naprawdę jest to regularna praca, którą się wykonuje nieodpłatnie. Znacie takie przypadki osób, które zrezygnowały z pracy naukowej lub żeby się utrzymać, łapią się zupełnie odległych zajęć? A.K-B.: W środowisku jest dużo takich osób, które próbowały swoich sił, i z jednej strony sytuacja materialna, a z drugiej realia rynkowe, zmusiły je do tego, by zarzucić swoje zainteresowania naukowe i szukać szczęścia i pieniędzy w innym zawodzie. Anna Wałęsa (vice prezes BITECH): W świecie naukowym często nie docenia się tych kompetencji miękkich jak umiejętność zarządzania czasem, organizacją, czy też interpersonalnych umiejętności, które się nabywa się w czasie pracy naukowej. A one są bardzo cenione na rynku komercyjnym i korporacje są w stanie docenić materialnie takie umiejętności, które z pozoru wydają się mało ważne. Jako BITECH chcemy promować „zawód” naukowca w ten sposób, że praca naukowa to pakiet umiejętności, których się nabywa w trakcie ma taką namacalną wymierną wartość dla branż komercyjnych, a naukowiec jest nie tylko od książek. "Ani jednego ASAP-u więcej. Oczekiwania, presja i wilczy bilet do wypalenia". O wypaleniu zawodowym pisze Anna Kalinowska-Balcerzak [OKIEM EKSPERTA] "Która z nas nie brała na siebie coraz więcej nowych zadań, aby udowodnić, że potrafi? Kiedy zorientowałaś się, że nadgodziny stały się normą? Gdzie przebiega cienka granica pomiędzy ambicją i chęcią wykazania się (np. w nowej pracy) a powolnym zatracaniem się w obowiązkach?" - specjalnie dla kobieta.pl pisze Anna Kalinowska-Balcerzak, współtwórczyni i prezeska BITECH ThinkTank - niezależnej organizacji dążącej do wypracowania interdyscyplinarnego języka technologii oraz wspierającej młodych naukowców w Polsce. W waszym bio mówicie, że macie dość teorii i chcecie działać. Jakich konkretnych działań się podejmujecie, jako BITECH? Co jesteście w stanie zaoferować młodym naukowcom? A.K.-B.: Przechodząc do naszych działań należy rozpocząć od projektu Science Zen, w ramach którego diagnozujemy dobrostan i kondycję psychiczną młodych naukowców, bo chcemy zainicjować dyskusję o zmianach systemowych np. w jaki sposób może zmienić się hierarchia, by ci młodzi naukowcy, którzy mają wysokie kompetencje, nie byli traktowani jak studenci, którzy dostają tysiąc obowiązków, a są nadal takimi stażystami swoich starszych przełożonych. Inne działanie - tym razem popularnonaukowe, a nawet popkulturowe to cykl multimedialnych spotkań Science Vibe, które nagrywamy, spisujemy i publikujemy w formach video, wywiadów i podcastów. Prowadzimy też prężnie nasze social media, by docierać do szerszej grupy. A.W.: Science Zen to pierwszy krok – musimy coś zbadać, odnaleźć, w czym jest problem, czego doktoranci potrzebują i przy współpracy ze szkołami doktorskimi zainicjować dialog. Może warto byłoby np. wprowadzić jakieś zmiany programowe, podkreślać kompetencje miękkie, uruchomić pomoc psychologiczną dla doktorantów. To zaczynamy powoli robić dzięki naszym kanałom social mediowym i naszej stronie internetowej, gdzie doktoranci mogą znaleźć przyjazne miejsce z pakietem praktycznych porad np. jak prowadzić projekt badawczy? Ten pakiet nazwaliśmy Research Bites. Naszym celem jest zrobić wszystko, by nie pozostawiać naukowca z przekonaniem, że jest beznadziejny i że sobie nie radzi. My mówimy: „nie jesteś sam, wszyscy doktoranci przechodzą mniej więcej to samo”. Wierzymy, że razem możemy wymóc na systemie jakąś zmianę. To nie będzie rewolucja, ale raczej ewolucja. Najciężej jest w końcu zmienić mentalność, to najdłuższy proces. dr Anna Kalinowska-Balcerzak i dr Bartłomiej Balcerzak, założyciele BITECH Think Tank. Podejmujecie się takiej walki MMA ze stereotypami? A.W. O to chodzi w tym projekcie, żeby pokazać, że nauka nie jest nudna, żmudna i nikomu nie potrzebna, ale że przekłada się na lepszą jakość życia nas wszystkich. W projekcie Science Vibe, chcemy odczarować stereotyp naukowca, jako odrealnionej postaci z biblioteki czy laboratorium. Chcemy pokazać, że to są normalni, fajni ludzie, a nie jacyś obcy, a rzeczy, nad którymi pracują, nie są do szuflady, ale owocują odkryciami, które mają przełożenie w życiu codziennym. Chcemy pokazywać, że technologie i nauka ścisła korespondują z naukami humanistycznymi czy społecznymi, że są różne drogi rozwoju dla naukowców. Interdyscyplinarność otwiera wiele nowych możliwości. Chcemy wyłapywać takich ludzi, którzy są pomostami między nauką i biznesem, czy nowymi technologiami i humanistyką. A co ze stereotypem, że kobiety mają inne zainteresowania, że z pewnych względów i predyspozycji wybierają inne dziedziny nauki niż mężczyźni? A.K.-B.: Od kwietnia do września zeszłego roku robiliśmy wywiady z ponad 20 doktorantami z całego kraju i po tych historiach jestem niemal pewna, że historia jest pisana z konkretnej strony, a już historia akademicka bardzo często pisana jest z męskiej perspektywy. Kilka z naszych respondentek robiących doktorat w naukach ścisłych spotykało się w toku studiów nawet jeszcze magisterskich z opinią wykładowców-mężczyzn pt.: „ty na pewno tego nie skończysz” albo „przyszłaś tutaj, żeby męża szukać”. Ale pocieszające jest również to, że dostałyśmy też dużo głosów na temat panów-naukowców, którzy działają na rzecz równouprawnienia i zrównania tych relacji na akademii orazi wspierają nasze projekty. A.W.: To szokujące, że pokutują takie teorie sprzed 100 lat, w końcu mamy XXI w.! I to wszystko mimo emancypacji, obecności kobiet w przestrzeni publicznej i tego, że to kobiety najczęściej zajmują się promowaniem nauki! Jest o wiele więcej kont w social mediach kobiet promujących swoje osiągnięcia czy dziedziny, w jakich pracują. To one się bardziej angażują, mówią o nauce. Może wynika to z faktu, że wiedzą, że muszą być własnymi PR-owcami. A czy w rozmowach z naukowczyniami nadal spotykacie się z pojęciami szklanego sufitu czy „efektem Matyldy”? A.W.: Znam parę badaczy, w której to ona była całym motorem napędowym. Spełniała niemal rolę asystencką przy swoim partnerze, redagowała jego artykuły, umawiała spotkania, dbała o jego rozwój, a przy okazji robiła też swoje projekty, bo działali w tej samej dziedzinie naukowej. W momencie, w którym on zauważył, że ona prześciga go w tych sukcesach naukowych, a jej praca jest jakościowo lepsza niż jego, to zakończyło się to rozpadem związku. Jako świadoma kobieta nie dała sobie odebrać swoich osiągnięć, ale nie każda z nas jest na tyle silna psychicznie i ostatecznie pozwala, by własny dorobek został zawłaszczony przez partnera. Łatwiej jest zauważyć takie nadużycia w grupie niż w związku, gdzie w grę wchodzą jeszcze uczucia. A.K.-B.: Półtora roku przed obroną mojego doktoratu, gdy byłam już w związku z moim obecnie już mężem, który ma większy dorobek naukowy ode mnie, poradzono mi, żeby to on starał się o granty, projekty i żeby mnie „zabrał” do swojego zespołu, bo to najłatwiejszy model, by zarabiać dobre pieniądze w nauce. Super, ale całym swoim życiem i drogą naukową dowodzę, że ja nie przywykłam do tego, by być czyjąś kokardką. I nie chcę nią być. A niestety takie rady nadal bardzo często wychodzą od kobiet. Faworyzacja mężczyzn na polu naukowym jest nadal bardzo widoczna. Czyli żeby tak naprawdę doszło do jakichkolwiek zmian, to są ważne te zmiany mentalne, zwłaszcza w społeczeństwie, nie tylko w środowisku naukowym? A.K.-B.: Oprócz walki ze stereotypami, chcemy też walczyć ze wszelkimi rodzajami patologii w świecie naukowym. Mam takie wrażenie, że jest to taka hierarchiczna gra zasobów, układów i wpływów, i jeżeli chce się zachować dobrą pozycję i zarabiać pieniądze, to trzeba w tę grę grać. To się tyczy tak samo mężczyzn jak i kobiet. Chcielibyśmy jako BITECH wpłynąć na zneutralizowanietych zależności władzy. A.W.: To, co nam przyświeca i z jaką myślą powstał BITECH, to burzenie stereotypów o naukowcach, humanistach. Bo kiedy myślimy naukowiec to myślimy – laboratorium, cyfry, a humanista? Siedzi w bibliotece i czyta nudne książki lub pisze swoją nudną książkę. A my chcemy pokazać, że współczesna humanistyka ma tysiąc twarzy i coraz częściej humaniści są potrzebni w technologii, żeby tłumaczyć na język polski i ludzki te zapotrzebowania, które wynikają np. z dostosowania konkretnej technologii do dalszych wymogów rozwoju cywilizacyjnego, sztucznej inteligencji itd. Chcemy też pokazać, że o nauce można mówić w prosty i przystępny sposób, a nie dla grona własnej adoracji. Mam wrażenie, że od dekad pokutuje jakiś styl degradacji nauki i figury naukowca. Czasy pandemii pokazały, że ludzie przestali wierzyć w naukę, na rzecz internetowych zjawisk i szarlatanów. A.W.: Brak zaufania do nauki wynika z zalewu informacji w Internecie. Gubimy się, co jest właściwe, w co mamy wierzyć, kto ma rację. To jeden z większych problemów, z którymi obecnie mierzy się nauka. A my wierzymy, że jednak metodologia naukowa jest lepsza niż filmiki na YT, gdzie każdy może być w dzisiejszych czasach ekspertem. Chcemy też pokazać, że ta nauka humanistyczna spychana na margines przez nowe technologie, modne kierunki, też jest potrzebna. Nie byłoby jednego bez drugiego. I to się też pięknie przekłada na role kobiet, bo to one są najczęściej humanistami. Z czego to według Was wynika? A.W.: Jesteśmy kulturowo formatowani. Dziewczynki od małego zniechęcane są do nauki matematyki, fizyki, chemii, nauk ścisłych, jako tych męskich. Dla nich zarezerwowane są te obszary literacko-społeczne. To wychowawczy stereotyp, który dalej pokutuje w społeczeństwie i też chcielibyśmy z nim walczyć. Kobiety w naukach ścisłych osiągają tak samo wielkie sukcesy jak mężczyźni w humanistyce. Ta dychotomia, w której funkcjonujemy, jest do zburzenia, i nie powinna mieć miejsca w XXI w.
Samorozwój – kompendium wiedzy. Oto lista rzeczy, które warto zrobić we własnym interesie [PORADY EKSPERTA]
Samorozwój pozwala na osiągnięcie dojrzałości we wszystkich aspektach naszego życia. Dzięki ciągłemu dążeniu do rozwoju, rozwijaniu swoich pasji i umiejętności oraz stawianiu sobie coraz to nowych i trudniejszych do osiągnięcia celów, człowiek żyje w przekonaniu spełnienia i w pełnej satysfakcji. Jednak należy mieć świadomość, że rozwój osobisty nie dzieje się z dnia na dzień i wymaga od nas pełnej dyscypliny i zaangażowania. Samorozwój napędza wewnętrzna potrzeba samorealizacji. W jaki sposób rozwijać się w sposób pełni świadomy i odpowiedzialny? W jaki sposób budować samoświadomość?
W tym artykule: Samorozwój - jak zacząć? Samorozwój - jak odnaleźć cele w życiu? Samorozwój - jak nauczyć się akceptować zmiany? Samorozwój - jak się uczyć? Samorozwój - cechy ludzi sukcesu Samorozwój - dlaczego hobby i odpoczynek są takie ważne? Samorozwój - jak zaakceptować swoje słabości? Samorozwój - jak zacząć? Pierwszym krokiem dla rozwoju samego siebie, poszerzania swoich horyzontów zarówno w aspektach intelektualnych, jak i fizycznych, jest dokładne poznanie samego siebie, swojej fizyczności oraz psychiki. Ludzie najczęściej postrzegają siebie w bardzo powierzchowny sposób, w ferworze dnia codziennego nie mają czasu na głęboką refleksję. Warto czasami zatrzymać się, przemyśleć dokąd zmierzamy, kim jesteśmy i zestawić taką wiedzę z oczekiwaniami wobec siebie. Zastanowić się, czy właśnie w ten sposób chcielibyśmy siebie postrzegać, czy tak planowaliśmy nasze życie w przeszłości, czy podoba nam się nasze odbicie w lustrze. Bardzo wiele osób tak mocno zagubiło się we własnym życiu, że nie jest w sanie określić priorytetów. Ich oczekiwania bardzo mocno odbiegają od rzeczywistości. Powoduje to uczucie rozgoryczenia, utratę sensu i brak motywacji do działania. Warto wypróbować ćwiczenie, które pozwoli nam odkryć swoje powołanie, nowe pasje i czynności dające poczucie spełnienia. By lepiej poznać siebie, warto zastanowić się nad odpowiedziami na poniższe pytania: Bez czego nie wyobrażam sobie życia? Jakie czynności wykonuję z przyjemnością? Co jest dla mnie poruszające i bardzo istotne? Jak radzę sobie z emocjami w sytuacjach trudnych i stresujących? Jak chciałabym reagować? Co mnie motywuje? Co mnie demotywuje? Z czego jestem najbardziej dumna? Kiedy już poznamy odpowiedzi na powyższe pytania, należy się zastanowić co zrobić, aby były one spójne z naszymi dotychczasowymi działaniami. Warto zmodyfikować życie w sposób, który sprawi, że uda nam się zrealizować najważniejsze cele. Trening mózgu: najlepsze, darmowe gry i ćwiczenia. Podpowiadamy, jak trenować mózg, aby lepiej funkcjonował Trening mózgu jest potrzebny i przydatny nie tylko starszym osobom. Ćwiczenia pamięci i koncentracji pozwalają na dłużej utrzymać sprawne myślenie i szybkie reagowanie. Według wielu nowych doniesień naukowców odpowiednie gry, zagadki i zajęcia pozwalają usprawnić wyobraźnię i wzmocnić funkcjonowanie systemu nerwowego u osób w każdym wieku. Jak trenować mózg? Samorozwój - jak odnaleźć cele w życiu? Dla samorozwoju warto poznać własne cele. Te długo- oraz krótkoterminowe. Można wypisać je wszystkie na kartce i pogrupować w kolejności od najważniejszych do tych najmniej istotnych. Podejmując jakiekolwiek działania, warto wiedzieć, po co się to robi. Działania, którym przypisujemy głębszy sens, są znacznie szybciej i sprawniej realizowane. Warto wyznaczać sobie drobne cele na każdy kolejny dzień, tydzień, miesiąc i rok. Ważne, aby sprawiedliwie rozliczać się z własnych działań i osiągnięć. Istotne jest też wyciąganie wniosków ze swoich porażek oraz sukcesów. Zanim podejmie się konkretną decyzję, warto zastanowić się, czy dana rzecz będzie przydatna w przyszłym miesiącu, czy roku. Należy mieć opracowany jasny obraz siebie za kilka lat. Pozwoli to rezygnować z planów, które nie będą spójne z tym obrazem. Samorozwój - jak nauczyć się akceptować zmiany? Zmiana jest nieodłącznym elementem naszego życia. Czas biegnie i nic wokół nie jest w stanie zagwarantować nam stabilności i bezpiecznego położenia na lata. Jedynie rozwój i dostosowywanie się do otoczenia, sprawia, że się nie cofamy. Dla akceptacji zmian niezbędne jest pozbycie się przyzwyczajenia do trwania w wewnętrznej sferze komfortu psychicznego. Sprawia ono, iż tkwimy w błędnym kole mechanizmów obronnych naszej psychiki, które automatycznie pomagają nam się odsunąć od nieprzyjemnych stanów psychicznych. Sprawia to, iż nie możemy dotrzeć do sedna problemu. Warto demaskować te mechanizmy, poprzez dopuszczenie do głosu uczuć i emocji. Jedynie ich ujawnienie daje poczucie oczyszczenia i akceptacji. Każdy postawiony sobie cel wymaga wdrożenia nowych przyzwyczajeń i nawyków. Czynności wykonywane codziennie, po pewnym czasie staną się naturalne i oczywiste. Gdy chcemy schudnąć, musimy zdrowo się odżywiać i uprawiać sport. Gdy chcemy nauczyć się nowego języka, musimy codziennie ćwiczyć słownictwo. Gdy planujemy zakup nowej nieruchomości, warto zacząć oszczędzać. Zrozumienie istoty zmiany dla osiągnięcia celu oraz jej praktyczności i pożyteczności, pozwoli na jej łatwiejszą akceptację. Samorozwój - jak się uczyć? Uczenie się nowych rzeczy poprzez codzienne czytanie, uczestnictwo w szkoleniach czy naukę języków pozwala nam nie tylko rozwinąć już posiadane umiejętności, ale też zdobywać nowe. Zdobywana wiedza poszerza horyzonty i buduje nowe spojrzenie na świat. Człowiek wykształcony jest bardziej świadomy siebie i otoczenia. Nowa wiedza otwiera drzwi dla nowych możliwości. Uczestnictwo w szkoleniach pozwala na poznanie nowych metod pracy, aktualizowanie wiedzy i zgłębianie tej już posiadanej oraz doskonalenie kompetencji miękkich. Sprawia to, że jesteśmy coraz lepszym pracownikiem, szefem lub przywódcą. Dzisiejszy świat pełen jest ludzi wykształconych i przeciętnych w swoim fachu. Warto zatem zdobywać wiedzę ekspercką i wyróżnić się z otoczenia. Jedynie jakość wiedzy i świadczonych usług może przełożyć się na efektywność pracy, satysfakcję i wysokość zarobków. Ciągły rozwój umysłu czyni go bardziej chłonnym i podatnym na przyswajanie nowej wiedzy. Nowe kompetencje dają możliwość wspinania się na kolejne szczeble drabiny sukcesu i prestiżu zawodowego. A przecież nie ma nic cenniejszego niż uczucie osiągnięcia mistrzostwa w swojej dziedzinie. Samorozwój - cechy ludzi sukcesu Najlepsze innowacje najczęściej były wypadkową wielu innych pomysłów. Ludzie sukcesu cechują się: nietuzinkową jasnością umysłu, dużą pomysłowością, innowacyjnością, nieszablonowym myśleniem, wytrwałością w dążeniu do własnych celów. Swój sukces okupili ciężką pracą, a na swojej drodze popełnili wiele błędów. Warto korzystać z ich wiedzy, a nauka na cudzych błędach jest znacznie mniej bolesna niż na własnych. Czerpanie inspiracji od najlepszych nie jest powodem do wstydu. Znajomość życiorysów wielkich i sławnych może przynieść jedynie wiele dobrego. Jeśli się uczyć, to tylko od najlepszych! Rzuć wszystko i… idź na swoje. Kobiety, które zawodowe spełnienie dostrzegły dopiero na własnych zasadach "Z pamiętnika przedsiębiorczej naukowczyni…". Specjalnie dla kobieta.pl pisze Anna Kalinowska-Balcerzak. Samorozwój - dlaczego hobby i odpoczynek są takie ważne? Sposób spędzania czasu wolnego w sposób znaczący wpływa na efektywność pracy. Posiadanie własnego hobby odpręża i pomaga walczyć ze stresem. Warto posiadać coś, co wykonujemy z przyjemnością, co sprawia nam radość, coś, czemu jesteśmy w stanie oddać się w całości i zapomnieć wówczas o całym świecie i problemach. Rozwijanie własnych upodobań nie tylko prowadzi do osiągnięcia mistrzostwa w jednej z dziedzin naszego życia, ale też przyczynia się do walki ze stresem i problemami dnia codziennego. Dobrze mieć do czego uciekać myślami. Dobrze być w czymś dobrym i móc zarażać naszą pasją innych. Dobrze uczyć się od innych, ale warto w zamian dawać coś od siebie. Wówczas zapewnimy sobie wewnętrzne uczucie sprawiedliwości i uczciwości wobec świata. Dobrze czuć, że pozostawiamy po sobie coś więcej, coś, w co wkładamy całe serce. Nawet gdy uwielbia się swoją pracę, dobrze dać od niej odpocząć swojemu ciału i umysłowi. Zawsze należy znaleźć odpowiednie proporcje pomiędzy pracą, wysiłkiem fizycznym i snem. Równowaga jest bardzo ważna. Stanowi fundament rozwoju osobistego. Samorozwój - jak zaakceptować swoje słabości? Ludzie często wykazują skłonność do nielubienia samego siebie. Wiele czynników może przełożyć się na obniżone poczucie własnej wartości, ale jest ono prostą drogą do zahamowania procesów samorozwoju i wprowadzenia siebie w patologiczne stany psychiczne. Ludzie, którzy nie akceptują siebie, często nie są w stanie zaakceptować innych. Projektują swoje wady na innych. Warto zatem rozpocząć pracę nad akceptacją siebie ze wszelkimi wadami. Prawdziwa zmiana może mieć miejsce jedynie przy pełnej miłości do siebie, swojej duchowości, fizyczności, umysłu, uczuć. Samoakceptacja jest możliwa bez osiągnięcia stanu wyimaginowanej doskonałości. Najprościej jest rozpoznać swoje słabe strony i polubić siebie pomimo ich występowania. Polubić siebie za to, że potrafiliśmy nazwać, co nam się nie podoba i dzięki temu możemy świadomie podjąć walkę z wadami. Akceptując nasze niedoskonałości, zaakceptujemy całych siebie. Samorozwój to dojście do porozumienia z własnym „ja”, ze sobą w obecnym stanie, ze wszelkimi teraźniejszymi wadami, winami, słabościami, błędami i niedociągnięciami. Nie można wmawiać sobie, że polubimy siebie, kiedy osiągniemy jakiś cel, musimy lubić siebie tu i teraz. Samorozwój to zdanie sobie sprawy, iż nie jesteśmy naszymi winami i błędami. Nie możemy się z nimi identyfikować. Każdy popełnia błędy, ale w żadnym razie tym błędem sam nie jest.
Edyta Pazura chce wypisać dzieci ze szkoły? "Co by było gdybym zdecydowała się na edukację domową?"
Edyta Pazura wielokrotnie na swoim profilu na Instagramie w ostrych słowach krytykowała polski system edukacji, nadmiar nauki i przemęczenie dzieci. Teraz żona Cezarego Pazury zastanawia się: "Co by było gdybym zdecydowała się na edukację domową?"
W tym artykule: Edyta Pazura o systemie edukacji Edyta Pazura: "zamiast zajęć rysunku, korki z matematyki" Edyta Pazura o systemie edukacji Edyta Pazura, żona znanego i lubianego polskiego aktorka, Cezarego Pazury, jest szczęśliwą mamą trójki: 12-letniej Amelii, 9-letniego Antoniego i 3-letniej Rity. 14-lat młodsza od męża Edyta znana jest z tego, że nie ma skrupułów by opowiadać o realiach macierzyństwa. Na swoim profilu na Instagramie wielokrotnie dzieliła się swoimi przemyśleniami m.in. na temat systemu edukacji w Polsce. "Nasz system edukacji w którym są sfrustrowane dzieci, sfrustrowani nauczyciele i jeszcze bardziej sfrustrowani rodzice. Jeżeli pół klasy dostaje 1 to oznacza, że rolą nauczyciela jest nadrobić z dzieciakami materiał. Problem polega na tym, że nauczyciele mają związane ręce, bo muszą pędzić z materiałem szybciej niż Struś Pędziwiatr i Kojot w jednym" - pisała w październiku Edyta Pazura. Edyta Pazura w ostro krytykuje polski system edukacji: "Kolejni ministrowie, którzy nie widzą jak topi się góra lodowa" Edyta Pazura postanowiła podzielić się swoimi przemyśleniami na temat systemu edukacji na swoim profilu na Instagramie. Mama trójki zwraca uwagę na coraz większą frustrację rodziców, nauczycieli i przede wszystkim dzieci. "Problem polega na tym, że nauczyciele mają związane ręce, bo muszą pędzić z materiałem szybciej niż Struś Pędziwiatr i Kojot w jednym" - pisze. Edyta Pazura: "zamiast zajęć rysunku, korki z matematyki" Edyta i Cezary Pazura wrócili z rajskich wakacji we dwójkę na Malediwach. Żona aktora wyznała na profilu na Instagramie, że pomimo upojnego czasu na wyspie, bardzo tęskniła za dziećmi. "Tęskniłam niesamowicie i do tego dopadł mnie kryzys piątego dnia w którym to miałam wrażenie, że do domu mogłabym wrócić wpław" "Od ponad pół roku obiecuję Amelii, że znajdziemy czas na zajęcia z rysunku, a zamiast tego mamy korki z matematyki" - napisała na profilu na Instagramie Edyta Pazura. Podobne spostrzeżenia mają obserwatorki i fanki Edyty Pazury: Agata Rubik nie owija w bawełnę. Mówi o ilości nauki w szkołach: "Nauka do północy to standard" Agata Rubik, mama dwóch córek porusza bardzo ważny temat. Żona Piotra Rubika zwraca uwagę na nadmiar zadawanych lekcji dzieciom w szkołach. Jej córka uczy się do północy.
Feminizm jest dla wszystkich! Książki, które warto przeczytać, aby poznać siłę kobiet i dowiedzieć się, czym właściwie jest feminizm
„Kobieta, która nienawidzi mężczyzn”, „Krzycząca wariatka, która domaga się aborcji”, czy może: „Walcząca baba, której nikt nie chce”? Kim właściwie jest feministka?
Jeśli feminizm to dla was podszyty cynizmem głos nieszczęśliwych kobiet, albo przeciwnie: chcielibyście wreszcie dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi i dlaczego ta postawa wcale nie jest zarezerwowana tylko dla kobiet, to koniecznie musicie przeczytać ten tekst. Feminizm — co to znaczy? Słowo feminizm pochodzi o łacińskiego słowa femina oznaczającego kobietę. Jest ruchem społecznym z wyraźnie określonym celem, którym jest równe traktowanie płci. Równe w znaczeniu braku dominacji mężczyzn nad kobietami, czy kobiet nad mężczyznami. W ramach feminizmu dąży się do umożliwienia kobietom na całym świecie m.in. głosowania w wyborach, urlopu macierzyńskiego, zrównania płac kobiet i mężczyzn na tym samym stanowisku, czy legalnej aborcji. Anna Wendzikowska o feminizmie i kobietach: "Mamy mocno zakodowane to, że mężczyzna jest gwarantem naszego poczucia bezpieczeństwa" W rozmowie z nami Anna Wendzikowska opowiedziała o tym, czym dla niej jest współczesny feminizm i czy sama nazywa się feministką. Dziennikarka wyznała również, jak w ciągu kilku ostanich lat zminiło się w jej branży podejście do kobiet. Feministka — kto to jest? Prawo do legalnej aborcji, ochrony przed wykorzystywaniem, czy przemocą domową. Tego potrzebują kobiety, niezależnie od części świata, w której mieszkają. Możliwość udziału w wyborach, równy dostęp do edukacji, możliwość samodecydowania — to teoretycznie już mamy. Dzięki feministkom. Wśród feministek wyróżniamy feministki radykalne oraz liberalne. Te pierwsze dążą do rewolucji, którą miałyby być natychmiastowe reformy społeczne. Feministki liberalne także dążą do zmian — z tym że stopniowych. Niestety, w opinii powszechnej feministka to wciąż kobieta, która bezrefleksyjnie dąży do ustalonych celów i nie potrzebuje mężczyzny, aby zapewnił jej byt. Nic bardziej mylnego. Feministka nie jest osobą, która poprzez swoje poglądy i dążenia chce odreagować życiowe niepowodzenia czy brak partnera życiowego. Z pewnością nie jest też kobietą, która nienawidzi mężczyzn. Feministka nie chce, by zapanował matriarchat, czyli wyższość kobiet nad mężczyznami. Feminizm nie ma bowiem nic wspólnego z niechęcią do mężczyzn czy walką z nimi o status quo. Lara Gessler o relacji z córką i feminizmie: "Zła, wojująca część tego terminu zaczęła krążyć. Jest krzywdząca dla samego feminizmu" Lara Gessler była niekwestionowaną gwiazdą najnowszego pokazu MMC. My zapytaliśmy jednak nie tylko o wrażenia z debitu na wybiegu... Książki o feminizmie i feministkach Książki o kobietach i książki dla kobiet. Wcale nie muszą nakreślać definicji feminizmu, aby uzmysławiać, czym właściwie jest. J. Moraczewska, Moja siła. Jak przerwać krąg przemocy i zacząć życie bez lęku. Opisuje pięć historii toczących się w kręgu przemocy. Przedstawia pięć dowodów na to, że my kobiety mamy ogromną siłę, żeby wyrwać się z tego, co nas niszczy, i możemy zawalczyć o nowe życie. P. Smaszcz, Bądź Kobietą Petardą! Szukasz inspiracji, wsparcia, energii, zrozumienia? Książka Pauliny Smaszcz, która od wielu lat szkoli kobiety, które pragną zmienić swoje życie na lepsze, to poradnik, do którego warto zajrzeć, jeśli chcesz dowiedzieć się, czym jest słynna samoświadomość i asertywność. R. Ohme, U. Dąbrowska, Spa dla umysłu. Zadbaj o siebie, by zadbać o innych. Książka, która dowodzi, że można z powodzeniem odnaleźć się w nieustannie zmieniającej się rzeczywistości, a jednocześnie pielęgnować podstawowe wartości i cieszyć się życiem. A.Hekert, Feminizm Rozbrojony. O co walczą feministki i dlaczego akurat o te wartości? W tej książce z pewnością znajdziecie odpowiedź. M. Breen, J. Jordahl, Walka kobiet. 150 lat bitwy o wolność, równość i siostrzeństwo. Przepięknie ilustrowana opowieść obejmująca 150 lat historii kobiecych ruchów emancypacyjnych i ich walki o prawa kobiet. K. Pankhurst, Nadzwyczajnie wspaniałe kobiety, które tworzyły historię. Wyjątkowe kobiety, które dzięki swoim niezwykłym dokonaniom wpłynęły na losy świata.