Honorata Skarbek wspomina udział w "Twoja twarz brzmi znajomo". "Miałam ochotę strzelić sobie w łeb"
Honorata Skarbek ujawniła, że podczas realizacji programu "Twoja twarz brzmi znajomo" przechodziła załamanie nerwowe. Udział w telewizyjnym show wspomina jako traumę i do dziś nie widziała żadnego nagrania ze swoich występów. Jej wyznanie chwyta za serce.
Honorata Skarbek latem i jesienią 2018 roku brała udział w muzycznym show "Twoja twarz brzmi znajomo". Artystka ostatecznie zajęła piąte miejsce, a widzowie szczególnie zapamiętali jej Mandarynę i brawurowe odtworzenie "Ev'ry Night". Na YouTubie ten występ odtworzono prawie 2 mln razy. Niestety, jak się teraz okazało, piosenkarka była wówczas w bardzo złej kondycji psychicznej. Honorata Skarbek wspomina udział w "Twoja twarz brzmi znajomo" W rozmowie z Żurnalistą Honorata Skarbek ujawniła, że w momencie nagrywania odcinków "Twoja twarz brzmi znajomo" czuła się fatalnie. Wielogodzinne próby, a później występ i wywiady były dla niej koszmarem, choć nie dawała tego po sobie poznać. Honorata Skarbek z perspektywy czasu uznaje tamte miesiące za jeden z najgorszych momentów w jej życiu. Artystka ze względu na traumatyczne wspomnienia nigdy nie obejrzała nagrań swoich występów. Nie chce też już do nich wracać. View oEmbed on the source website Honorata Skarbek wśród uczestników 10. edycji "TTBZ" / fot. AKPA Mamy nadzieję, że dziś artystka czuje się znacznie lepiej. Trzymamy mocno kciuki za jej dobre zdrowie psychiczne. Najnowsze zdjęcia Honoraty Skarbek znajdziecie w galerii pod artykułem. CZYTAJ TAKŻE: Katarzyna Glinka szczerze o rozwodzie. Jak poradziła sobie z rozstaniem i co było dla niej największą porażką? "Miałam depresję, zaczęłam się poważnie leczyć" W 2015 roku Katarzyna Glinka rozwiodła się z Przemysławem Gołdonem, z którym tworzyła małżeństwo przez 11 lat. Niedawno po raz pierwszy opowiedziała o traumatycznym dla niej czasie rozpadu rodziny. Co okazało się dla aktorki największym wyzwaniem, a co uważa za największą porażkę?
Czy to na pewno tylko bunt? Jak poznać stres i depresję u nastolatka
Zaburzenia lękowe i depresja to plagi XXI wieku. Niestety nie oszczędzają również młodego pokolenia. Co 100 minut nastolatek odbiera sobie życie, a samobójstwo jest trzecią najczęstszą przyczyną śmierci w przedziale od 15. do 24. roku życia. Nic więc dziwnego, że rodzice przestają zrzucać zachowanie swoich pociech na typowy dla tego wieku bunt i interesują się tematem zdrowia psychicznego młodzieży.
Stres czy depresja? Młodzi ludzie, wbrew pozorom, żyją pod ciągłą presją. Stresują się szkołą, nowym otoczeniem, chcą zaskarbić sobie szacunek i sympatię rówieśników, a także sprostać oczekiwaniom rodziców. Ciągła ekspozycja na „idealne” życie, które oglądają w mediach społecznościowych, również przekłada się na ich poczucie własnej wartości i prowadzi do frustracji. Wahania nastroju, „fochy”, czy potrzeba niezależności, która często jest przyczyną kłótni, są niejako wpisane w okres dorastania, dlatego łatwo jest przeoczyć niepokojące sygnały, które wysyła nastolatek. Jak rozpoznać, że nasze dziecko jest zestresowane? Stres objawia się na wiele sposobów. Wbrew pozorom, nasz podopieczny może być wycofany, unikać kontaktu, spędzać godziny przed komputerem, czy grając w gry, co może stanowić ucieczkę od trapiącego go problemu. Typowymi objawami stresu są też brak apetytu i bóle brzucha, choć niektórzy reagują odwrotnie, „zajadając” lęki. Zaniepokoić powinny też bezsenność i trudności z koncentracją - słabe oceny u wzorowego dotychczas ucznia, najpewniej nie są „zasługą” wyłącznie lenistwa. Długotrwały, nieleczony stres, może prowadzić do depresji. Jej objawy w dużej mierze pokrywają się z tymi, które wywołuje napięcie nerwowe, dlatego tak ważne jest, aby nie przegapić żadnego, niepokojącego sygnału. Zwłaszcza, że młodzi ludzie mają tendencję do maskowania swojego obniżonego nastroju przed najbliższymi. Pamiętajmy, że osoba w depresji nie musi być „smutna” - uśmiech, pozorna energia czy nawet zachowania agresywne, mogą towarzyszyć wewnętrznemu cierpieniu. Jeśli niepokojąca nas sytuacja trwa długo, a dodatkowo podopieczny zaczyna się izolować, sięgać po alkohol, czy okaleczać się, należy bezzwłocznie udać się do lekarza pierwszego kontaktu lub specjalisty. Jak możemy pomóc? Kiedy zauważymy u podopiecznego objawy stresu, pierwszym krokiem powinna być szczera rozmowa. Bez krzyków, bez niepotrzebnych emocji, a także oceniania. Należy zaoferować wsparcie i pomoc w rozwiązaniu dręczących nastolatka problemów. W niektórych przypadkach konieczna będzie pomoc specjalisty - możemy udać się albo do lekarza pierwszego kontaktu albo do psychologa lub psychiatry, najlepiej takiego, który pracuje z młodzieżą. Choć dieta, ćwiczenia czy nowe hobby nie są lekarstwami na problemy natury psychicznej, wprowadzenie kilku zdrowych nawyków może pomóc młodemu człowiekowi szybciej stanąć na nogi. Warto zadbać o to, aby podopieczny regularnie się ruszał, na przykład na świeżym powietrzu. Może od dawna interesowała go wspinaczka, jazda na rowerze, albo rolki? Wysiłek pozwala usunąć napięcia mięśniowe. Podczas uprawiania sportu wydzielane są też dopamina i serotonina, czyli substancje, które pozytywnie wpływają na nastrój. Kolejnym ważnym aspektem jest dieta. Od dawna mówi się, że jelita to "drugi mózg" organizmu. Organ ten pośrednio odpowiada za to, jak się czujemy, również psychicznie. Niestety, dziś w sklepach przeważają wysoko przetworzone, pełne soli i cukru produkty, które na dłuższą metę nie służą organizmowi. Warto więc zadbać o mikrobiotę jelitową, czyli dobre bakterie, które potrafią produkować neuroprzekaźniki, takie jak dopamina czy serotonina. Pomóc mogą w tym tzw. psychobiotyki, które dostarczają organizmowi konkretnych szczepów pożytecznych bakterii, czyli Lactobacillus helveticus Rosell-52 i Bifidobacterium longum Rosell-175. Dobrym pomysłem będzie też konsultacja z psychologiem - lecz nie nastolatka, a rodzica. Specjalista podpowie, jak trafić do młodego człowieka, dzięki czemu ten szybciej otrzyma potrzebną pomoc.
Shelley Duvall: kultowa rola była dla niej horrorem. "Przestań mi to robić. Nie chcę codziennie płakać"
Shelley Duvall zyskała gigantyczną sławę dzięki roli w kultowym "Lśnieniu" Stanleya Kubricka w 1980 r.. Film przyniósł jej proporcjonalnie dużo smutków i załamanie psychiczne. W najnowszym wywiadzie wraca do tamtych traumatycznych doświadczeń i wskazuje winnych.
Shelley Duvall: rola w kultowym filmie była dla niej horrorem Jej charakterystyczną rolę w "Lśnieniu" Stanleya Kubricka trudno zapomnieć - duże, zdziwione oczy, rachityczna budowa i strach, który zagrała oscarowo - może dlatego, że to uczucie nie było jej na planie obce. Dziś aktorka, Shelley Duvall, wraca do tamtych wydarzeń i zdecydowanie nie są to miłe anegdoty do opowiadania znajomym przy kominku. Czas pracy na planie filmu, któremu aktorka zawdzięcza największą popularność, okazał się najbardziej traumatycznym doświadczeniem. W najnowszym wywiadzie dla "The Hollywood Reporter" Duvall wyznała, że w tym czasie przeszła poważne załamanie nerwowe, a włosy wypadały jej garściami. Co takiego działo się na planie "Lśnienia" i kto był winien depresji Duvall? Dlaczego aktorka, która grała u Altmana i Allena popadła w zapomnienie i przestała grać? Zobacz też: Salma Hayek molestowana na planie "Fridy". Oprawca groził jej nawet śmiercią Filmy psychologiczne: 10 najlepszych thrillerów psychologicznych wartych obejrzenia Agata Kulesza przerywa milczenie w sprawie rozwodu. To był dla niej trudny czas: „W twarzy ciagle mam napięcie” Shelley Duvall: cała prawda o pracy ze Stanleyem Kubrickiem. "Przestań mi to robić. Nie chcę codziennie płakać" W 1980 roku, gdy Shelley Duvall zaczęła pracę na planie filmowej adaptacji powieści Stephena Kinga, reżyserowanej przez Stanleya Kubricka, była już uznaną aktorką. Wystąpiła w "Annie Hall" u Woody'ego Allena, "Frankenweeniem" Tima Burtona, "Bandytach czasu" Terry'ego Gilliama i komedii "Roxanne" Freda Schepisi, a za "Trzy kobiety" otrzymała Złotą Palmę za najlepszą rolę żeńską. Na planie "Lśnienia" nie była jednak traktowana jak wielka gwiazda, wręcz przeciwnie. Nawet Jack Nicholson wspomniał w jednym z wywiadów, że Kubrick podjął dziwną strategię na współpracę z Duvall i traktował ją inaczej niż resztę obsady. Podobno rozkazał obsadzie ignorowanie aktorki, ale ta komenda to był tylko jeden z wielu elementów tego, co dziś można nazwać "psychicznym znęcaniem się". Potwierdzają to ujęcia z planu "Lśnienia", które nakręciła córka reżysera, Vivian Kubrick - widać na nich wyczerpaną Duvall leżącą na podłodze lub też pokornie wysłuchującą wrzeszczącego na nią Kubricka. Świadkowie wspominają, że Shelley Duvall była wycieńczona, zestresowana, włosy wypadały jej garściami, a powtarzające się w nieskończoność ujęcia (legendarna scena, w której jej bohaterka broni się przed Jackiem, powtarzana była podobno aż 127 razy!) doprowadziły aktorkę do odwodnienia. Aktorka zapytana wprost, czy za swoje traumatyczne przejścia na planie filmu wini reżysera, Stanelya Kubricka odpowiedziała dziennikarzowi "The Hollywood Reporter", że reżyser "miał coś takiego w sobie, z pewnością to miał. Ale myślę, że wynikało to głównie z tego, że ludzie byli dla niego kiedyś tacy w przeszłości". Swoje doświadczenie na planie "Lśnienia" Duvall po wielu latach opisała w książce "The Complete Kubrick" autorstwa Davida Hughesa. Mimo wielu kontrowersyjnych i moralnie wątpliwych technik, reżyser odniósł zupełnie odwrotny efekt, a Duvall za rolę histerycznej Wendy z "Lśnienia" została nominowana do Złotej Maliny i skrytykowana przez samego Stephena Kinga, która według autora w filmie "po prostu krzyczy i jest głupia.[…]To nie jest kobieta, o której pisałem”. Shelley Duvall: ofiara chorych męskich ambicji i ich narcyzmu Po tak miażdżących recenzjach gwiazda aktorki zaczęła gasnąć, aż w 2000 r. Duvall zupełnie usunęła się w cień. Po wielu latach, w 2016 r. znów była na ustach wszystkich i znów stała się ofiarą show biznesu. Wystąpiła w popularnym show Dr. Phillipa C. McGraw, który widząc oczywistą złą kondycję psychiczną aktorki, wykorzystał jej paranoiczny stan i zmusił do publicznych wyznań. Na szczęście tym razem to showman musiał zmierzyć się z falą krytyki za swoje haniebne działania, które miały na celu jedynie podbicie oglądalności programu.
Renata Kuryłowicz - właścicielka najbardziej makabrycznego coctail baru w Polsce: "Lubimy oglądać śmierć w TV, ale wycieramy ją gumką ze swojego życia"
Masz takie momenty w życiu, gdy wydaje Ci się, że stąpasz po cienkim lodzie? Właśnie tak kilka lat temu czuła się Renata Kuryłowicz – wydawczyni, historyczka sztuki, żona i matka, kobieta. Jej życie wydawało się proste i poukładane, aż do tej chwili… Mąż ginie nagle, obecna praca nie daje satysfakcji, a życie w pojedynkę to pasmo cholernych wyzwań. Ty dopiero co nauczyłaś się pływać, a los rzuca Cię na głęboką wodę. Właśnie wtedy w głowie Renaty Kuryłowicz rodzi się pomysł, by stworzyć „Worek kości” – miejsce pełne mrocznych opowieści, trupich czaszek i kryminałów.
Spotykam się z Renatą Kuryłowicz online pod koniec 2020 roku. Dla niej, podobnie jak dla wielu biznesmenów w Polsce, pierwszy rok pandemii był ogromnym wyzwaniem. Zaczynamy jednak nie od COVID i nie od jakże intrygującego i wciąż mało znanego w Polsce tematu wdowieństwa (chociaż o tym też będzie), ale od… ŚMIERCI. Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Gdy myślę o „Worku kości”, to słowo, które pierwsze przychodzi mi na myśl, to… ŚMIERĆ. Może być? Renata Kuryłowicz: Idealnie. „Worek kości”, który stworzyłaś, to miejsce, w którym trudno o śmierci nie myśleć. Czuć to od pierwszej chwili, gdy przechodzi się próg. Czym w takim razie jest śmierć? Wiem, że dla wielu osób śmierć jest tematem tabu, ale dla mnie pamięć o śmierci oznacza docenianie życia. Hasło „Memento mori” w wydaniu Worka Kości przypomina: dopóki żyjesz, korzystaj z życia jak najrozsądniej i jak najprzyjemniej. Worek Kości jest więc miejscem przyjemności, propozycją zabawy dla inteligentnych, dorosłych ludzi, którzy nie boją się oswajać trudnych tematów za pomocą czarnego humoru. Przydałoby się trochę tego czarnego humoru właśnie teraz, gdy niemal każdego dnia dostajemy powiadomienia o tym, że ktoś zmarł z powodu Covid-19. Prawda jest taka, że ludzie umierali zawsze, tylko nie zawsze media podawały informacje o zgonach tak często jak teraz. Dziś statystyki zachorowań i zgonów z powodu koronawirusa dostajemy codziennie w newsach. Mam wrażenie, że trochę się już z tym oswoiliśmy. Jednocześnie to medialna śmierć – daleka, nierealna. Dopiero, gdy sami doświadczymy śmierci kogoś bliskiego, nasza perspektywa się zmienia. Śmierć – ta prawdziwa, namacalna, to niejednokrotnie temat tabu. Gdy ponad 3 lata temu otwierałam „Worek”, wiele osób mówiło, że to się nie uda. Pukali się w głowę. Pytali: „Kto tu przyjdzie?”. Logo porównywali do nalepki na denaturacie. Pamiętam nawet reakcje pierwszych pracowników: „Wariatka, która zbiera czaszki”. Okazało się, że temat umierania przyciąga jak żaden inny, a ludzie – choć boją się śmierci – chcą ją poznać i oswoić. Zależało mi też na tym, by „Worek Kości” nie straszył. Najwięcej dobrych opinii zbieramy właśnie za estetykę. Większość osób, które nas odwiedza, nie pisze: „Tam jest strasznie, tyle czaszek”, tylko: „Ale tam jest ładnie i przytulnie!”. Zatrzymajmy się na chwilę przy „oswajaniu śmierci”. Mam wrażenie, że ta śmierć trochę nas kusi, trochę wabi. Większość z nas uwielbia horrory. Na Netflixie jest mnóstwo filmów, kryminałów, tragicznych historii tragicznych bohaterów, którzy bynajmniej aniołami nie są i mają krew na rękach. Zło nas fascynuje, prawda? Współczesny świat uwielbia horrory i kryminały. Lubimy się bać, bo to jest proces oswajania lęków. Ostatecznie lepiej jest to zobaczyć na ekranie, niż doświadczyć w prawdziwym życiu. Wystarczy wspomnieć o popularności wszelkiego rodzaju podcastów kryminalnych. Chcemy o tym słuchać, choć oczywiście nie chcemy, by taka tragiczna historia przydarzyła się nam. Z jednej strony lubimy oglądać śmierć, ale jednocześnie bardzo jej unikamy. Żyjemy coraz dłużej. Nigdy wcześniej w historii ludzkości człowiek nie żył tak długo, jak teraz. Przedłużamy naszą żywotność w sensie sprawności ciała czy wyglądu. Wystarczy wspomnieć o popularności zabiegów medycyny estetycznej i operacjach plastycznych… To prawda. W czasach naszych rodziców czy dziadków, 45-letnia kobieta mówiła wprost: „pora umierać”. Ja dzisiaj, mając 45 lat, wcale tak nie sądzę, przeciwnie. Wierzę, że wiele wciąż jeszcze przede mną! My udajemy, że śmierci nie ma i że śmierć nas nie dotyczy. To ciekawe, że mówisz to Ty, właścicielka najbardziej „makabrycznego” cocktail baru w Polsce… Właśnie dlatego mówię to ja! (śmiech) Znam to z autopsji. Gdy w „Worku” mamy wykłady o zbrodniach, seryjnych mordercach, samobójstwach, goście obecni na sali reagują bardzo żywiołowo. Dopytują, dociekają, chcą wiedzieć jak najwięcej. Gdy zorganizowałam dwa wykłady o pracy w prosektorium, już nie było tak „dynamicznie”. Każdy wiedział, że my nie rozmawiamy już o „fikcji”, czy zbrodniach popełnionych na obcych nam ludziach. Poruszaliśmy coś, co niebawem może spotkać Twoją mamę, koleżankę czy babcię. To nas wszystkich spotka. Trafimy do kostnicy prędzej czy później, każdy z nas jest workiem kości, który będzie się rozkładać lub zostanie spalony na popiół. To jest niby oczywiste: żyjesz – umrzesz. A jednak nie do końca jest oczywiste… W Polsce w obecnych czasach rzeczywiście jest to problem. Chociażby w takim Meksyku, gdzie święto zmarłych obchodzone jest bardzo hucznie, a śmierć i zbrodnia jest na początku dziennym, do spraw ostatecznych podchodzi się nieco inaczej. Wygląda na to, że my, współcześni Polacy, niewiele wiemy o śmierci… Ostatnio czytałam bardzo ciekawy artykuł, w którym lekarz dokładnie wyjaśniał jak – krok po kroku – umiera człowiek. Opisano w nim wszystkie zachodzące w ludzkim ciele procesy, każdą minutę, sekundę „oddalania się”. Bardzo wiele mi on wyjaśnił, ale czy taką wiedzę posiada przeciętny mieszkaniec Polski w moim wieku? Nie sądzę. Nawet po śmierci kogoś bliskiego coraz rzadziej oglądamy jego zwłoki. Na moim rodzinnym Podlasiu, w czasach gdy byłam małą dziewczynką, w domach wystawiono trumny ze zwłokami zmarłego. Dzisiaj to rzadkość. Widzę to bardzo podobnie. Wycieramy śmierć z naszego życia gumką myszką, a przecież śmierć to część życia! Moja znajoma, która jest nauczycielką w klasach niższych, opowiadała mi, że któregoś dnia pokazała dzieciom książkę z wizerunkiem ludzkiego szkieletu. Następnego dnia do szkoły przyszła zbulwersowana mama jednej z dziewczynek. Była oburzona, że nauczycielka pokazuje dzieciom takie straszne rzeczy. To jest jakiś absurd! Zamykamy dzieciom oczy na sprawy bardzo oczywiste, a wystawiamy je na o wiele bardziej makabryczne rzeczy, jak język nienawiści, samotność konsumpcjonizmu czy przemoc w internecie. Kiedy kogoś obrażamy, znieważamy, osądzamy – dzieci mogą tego słuchać, ale gdy pokazujemy szkielet, to jest coś strasznego?! Zobacz też: Córka meksykańskiej uzdrowicielki do Polek: "Daj ciału odpocząć. ODDYCHAJ!" Bożena Szwarc pyta Dorotę Mintę: CZEGO PRAGNĄ WSPÓŁCZESNE KOBIETY? Photo: Renata Kuryłowicz / archiwum prywatne Być może właśnie po to jest „Worek Kości”, by uświadomić ludziom jaka jest ta śmierć. Skąd w ogóle pomysł na takie miejsce? Wyszłam ze świata wydawniczego i choć postanowiłam sobie, że nigdy nie będę do niego wracać, chciałam w nim pozostać, tylko jakby od drugiej strony. „Worek Kości” początkowo miał być księgarnią, gdzie można byłoby napić się kawy, ale ta myśl ewoluowała. Po jakimś czasie stwierdziłam, że w moim „Worku Kości” musi być coś mocniejszego! Ostatecznie to miejsce można nazwać cocktail barem z literacką nutą. Nasze koktajle inspirowane są na przykład Stephenem Kingiem, mimo że on już dawno stał się zadeklarowanym abstynentem. Staramy się udoskonalać sztukę tworzenia koktajli. Miksologia to w Polsce wciąż niszowy temat. Czego jeszcze można doświadczyć w „Worku Kości”? Burleski! Kilka miesięcy przed otwarciem „Worka” zobaczyłam po raz pierwszy na żywo burleskę. To było trzy lata po śmierci mojego męża. Naprawdę ja na tej burlesce po raz pierwszy od dawna śmiałam się z trzewi. Zapomniałam o całym świecie! Płakałam ze szczęścia. Postanowiłam, że burleska będzie częścią „Worka Kości”, podobnie jak muzyka na żywo, głównie jazz. Oczywiście jest to miejsce przesiąknięte literaturą kryminalną. Co ciekawe, będąc wydawcą książek, latami walczyłam o godne miejsce kryminału w literaturze. Wiele osób uważało bowiem, że kryminał to powieść dla ćwierćinteligentów i bez obrazy - kucharek. Dzisiaj kryminały są na salonach! Wspominałaś też o wykładach… Wykłady z kryminologii pojawiły się wręcz naturalnie. Już trzy tygodnie po otwarciu „Worka Kości” zorganizowaliśmy pierwszy wykład. Ku naszemu zaskoczeniu przyszło tyle ludzi, że musieliśmy wielu odmówić. „Worek” pękał w szwach. Na pierwszy ogień poszli technicy kryminalistyki ze Szkoły Policyjnej w Pile. Przyjechali ze swoimi tajemniczymi walizkami, a w nich było mnóstwo specjalistycznych przyrządów, z którymi zawsze jeżdżą na miejsce przestępstwa i zbierają ślady. Można było dotknąć? R: Tak. Można było dotknąć, porozmawiać z ekspertami, zabrać ze sobą na pamiątkę w postaci odbitek linii papilarnych czy warg z kieliszka. To pokazało, że ludzie chcą wiedzieć więcej, niekoniecznie z filmów. Podobny szał był na wykładzie Janka Gołębiowskiego o zawodzie profilera czy Łukasza Wrońskiego o seryjnych mordercach, na którym on cudownie wyjaśnił, że seryjny morderca to nie jest super inteligentny Hannibal Lecter, ale często człowiek na granicy poczytalności, o bardzo niskim IQ. Dlatego tak trudno jest go złapać, bo on często zabija przypadkowo. W seryjnych morderstwach nie ma żadnej logiki? Wiadomo, że morderca działa z ofiarami w podobny sposób, ale śledczym bardzo trudno jest uchwycić związek pomiędzy ofiarami, jeśli przestępcy polują na przypadkowe osoby. Wykłady otwierają ludziom oczy na banalność zła, które wcale nie jest aż tak atrakcyjne jak w filmach. W serialu CSI badania genetyczne robi się w 15 minut. W rzeczywistości czeka się na wyniki tygodniami, a jeśli prokurator nie ma zbyt wiele pieniędzy w budżecie śledztwa, to i miesiącami. Gdy patrzysz na „Worek Kości” z perspektywy czasu, co o nim sądzisz? Dla kogo jest to miejsce? Dla kogo on jest, kto tam przychodzi? „Worek” jest głównie dla kobiet. Dla kobiet? A co one tam robią? Uczą się, jak zacierać ślady. (śmiech) Ja myślałam, że teraz jest wielki bum na powieści erotyczne, a tu proszę… kryminały! Co kobiety kręci w kryminalnych historiach? Generalnie kobiety czytają wszystko. To my czytamy, my kupujemy bilety na wydarzenia kulturalne, my inicjujemy wyjście do kina, teatru, na burleskę To my wiemy, co warto i co trzeba zobaczyć. 70 proc. gości na wykładach to kobiety. Co ciekawe, im bardziej drastyczny jest temat wykładu, tym ten procent rośnie! Co nas kręci w tych „obrzydliwościach”? A może chcemy przełamać kolejny stereotyp, że to faceci rządzą w policji, prowadzą śledztwa, znają się na zbrodni? To prawda, że w służbach mundurowych pracują przede wszystkim mężczyźni, kobiety mają tam trudniej, ale jeśli chodzi o pracę w prosektorium, kostnicy, to już nie ma tej przewagi. Jest fifty-fifty. Przeczytaj też: TRAUMA - na czym polega i jak sobie z nią poradzić? Nie wierzysz w siebie? Być może cierpisz na SYNDROM OSZUSTA? Co kobiety lubią w pracy w prosektorium? Spokój. Jak człowiek pomyli się na stole operacyjnym, to musi liczyć się z konsekwencjami. W prosektorium – nic się nie stanie. To spokojna praca, metodyczna, a my jesteśmy w tym dobre. Generalnie kobiety są cenione wszędzie tam, gdzie praca wymaga szczegółu, pochylenia się nad detalami. Coraz więcej jest też profilerek, choć zawód nie jest łatwy, profilowanie kryminalne wciąż nie jest zbyt wysoko cenione w śledztwie w Polsce. Prokuratura musi mieć na to budżet, a i tak wyniki profilera nie są dowodem w sprawie. Jest jakaś kobieta profilerka, która się w Polsce w tym temacie wybija? Justyna Poznańska na przykład. Jedna z najlepszych profilerek w kraju. Pracowała m.in. w gdańskiej policji, obecnie w Warszawie. Pracuje poza strukturą służb, jako prywatny konsultant. Jest niesamowita. Ma niesłychaną, chłodną precyzję logicznego myślenia. Prowadziła u nas kilka wykładów. Ludzie byli zasłuchani, zapatrzeni, nikt nawet nie westchnął, nikt jej nie przerywał. Jest jeszcze jeden zawód związany ze śmiercią, który genialne wykonują kobiety. To makijaż pośmiertny! Są specjalne kosmetyki, którymi malują zmarłych. Są specjalne kursy makijażu dla takich osób. Tylko to mało „medialny” zawód, bo która makijażystka przyzna się publicznie, że pracuje z trupem? Mówisz o śmierci, trupach, zbrodniach z taką lekkością, jakby to był świetny temat na small talk w pracy przy ekspresie do kawy. Jednocześnie jesteś wdową. Doskonale wiesz, czym jest śmierć bliskiej osoby. Jak to jest być wdową w Polsce na początku XXI wieku? „Wdowa” stanowi kolejny temat tabu, i to nie tylko w Polsce. Przenieśmy się chociażby myślami do Indii, gdzie wdowa, niezależnie czy ma lat 90, czy 19, gdy małżonek umrze, ląduje w jednym ze specjalnych domów dla wdów. Właściwie jej życie się kończy. W Polsce na szczęście nie ma takich instytucji.Nikt nie zmusza nas do wchodzenia w stos pogrzebowy męża czy zamykanie się w grobowcach, choć tak bywało kiedyś. Nie żartują, to są fakty historyczne! O wdowieństwie się nie rozmawia. . Jesteś na przykład w urzędzie i urzędnik pyta o stan cywilny, mówisz: „wdowa”, rozmówca od razu smutnieje, opada pogrzebowy tiul. A przecież prawda jest taka, że mąż umarł, ale ja żyję. Umarł nasz związek, ja nie. Gdy umarł mój mąż, nasz syn miał zaledwie cztery lata. Pół roku minęło, zanim w ogóle zrozumiał, co się stało. Byłam sama. Musiałam ogarniać różne sprawy, które zostały po mężu, a jednocześnie musiałam być matką dla syna niezwykle czułą na niuanse zmian w naszym życiu, które dotykały jego dzieciństwa i rozwoju. Było to dla mnie ogromnym wyzwaniem, przede wszystkim nie byłam na nie przygotowana. W takiej sytuacji jest większość wdów w Polsce, zostają ze wszystkim same, za to oczekuje się od nich przenoszenia gór niemalże. Myślę, że wdowcom wybacza się więcej błędów, niż wdowom. My kobiety mamy ogarnąć każdy trudny moment, czy potrafimy, czy nie. W domu zawsze mi powtarzano, że proszenie o pomoc to ujma. Pochodzę z bardzo patriarchalnej rodziny, w której kobiety bez mężczyzny traciły wartość w oczach bliskich i w społeczeństwie. Pokonanie życiowych trudów, a przede wszystkim psychologicznych schematów, w jakich wyrosłam, okazywało się chwilami ponad moje siły. Jestem jednak tu i teraz, wciąż sama, za to jaka silna! W Polsce od wdowy, kiedy już załatwi wszystkie formalności, oczekuje się tego, by wycofała się z życia, wypada być przygaszoną, a tymczasem ja musiałam żyć, iść dalej. Mieszkam w Warszawie i jest mi łatwiej dzięki anonimowości w wielkim mieście. Tymczasem piszą do mnie często kobiety z małych miejscowości, wsi, w których być wdową jest naprawdę trudno. One są traktowane tak, jakby z mężem do tego grobu już się położyły. Też to widzę. Jesteś wdową, czyli twoje życie już się skończyło… Pamiętasz taką komedię romantyczną „Planeta Singli”? Tak! No właśnie, pojawia się tam postać grana przez Danutę Stenkę, mama głównej bohaterki. Jest wdową i widzimy ją w tej stagnacji. Sama sobie wije kokon. Być może to jest bezpieczne, jeśli jesteś wdową, która nie musi być aktywna, nie musi pracować. Takie kobiety mogą się zamknąć w swoim wdowieństwie. Oczywiście tego nie oceniam, ale ja szybko musiałam się pozbierać. Po śmierci męża stanęły przede mną spore wyzwania. Z dnia na dzień musiałam nauczyć się miliona nowych rzeczy. Czy wdowy czują się wykluczone przez inne kobiety, czy raczej to mężczyźni osądzają je częściej? To my, kobiety sobie to robimy! Wiele z nas z mojego pokolenia było tak wychowanych: „Nie wychylaj się, nie wyróżniaj się, trzymaj się reguł, równaj do szeregu”. Moja mama też mnie tego uczyła, i co? Dziś mam mnóstwo tatuaży. Wciąż przeżywam bunt na wielu poziomach życia. To się dzieje ze zbyt grzecznymi dziewczynkami, drogie mamy! (śmiech) Mając 40 lat na karku, przeżywasz bunt nastolatki? Tak to można nazwać. Długo byłam grzeczną dziewczynką, ale paradoksalnie to właśnie wdowieństwo najbardziej mnie uwolniło emocjonalnie. Wtedy sobie pomyślałam: Boże, dostałam takiego kopa od życia kilka razy. Dwa razy miałam raka, zmarł mąż, muszę znowu dwóch synów sama ogarniać, mam biznes i tysiąc innych rzeczy na jednej własnej głowie. Jak ja mam w tym wszystkim „równać do szeregu”!? Słuszne pytanie, jak Ty to wszystko ogarniasz?! Nie zastanawiam się. Po prostu ogarniam. Przecież nie położę się do łóżka, nie nakryję kołdrą i nie powiem: „to ja sobie poczekam, aż to wszystko samo się jakoś rozejdzie po kościach”. Nie rozejdzie się po kościach. Znów te kości. Ten „Worek Kości” cię nie opuszcza… Mogłam sobie gdzieś tam bezpiecznie funkcjonować w świecie wydawniczym, coś tam znaczyłam, miałam nosa do książek, jednak nie. Założyłam sobie że pójdę swoją drogą, jeszcze bardziej pod górkę. Tak powstał „Worek Kości”. Trudno prowadzić takie miejsce, szczególnie teraz, gdy mamy pandemię. Jak sobie z tym radzisz? Miewam takie myśli: W coś ty weszła? Nie było lepszego scenariusza? Tworzenie, budowanie i zarządzanie takim miejscem to nie jest praca od 8 do 16. Codziennie jest coś, jakieś mniejsze lub większe kłopoty, obecnie nieustająco. Jednocześnie to sprawia, że musisz być elastyczna, kreatywna, używać mózgu. Czasami żartuję, że nie mam szans na starość dostać Alzheimera. (śmiech) Stymuluję intelekt każdego dnia! . Photo: Renata Kuryłowicz / archiwum prywatne RENATA KURYŁOWICZ Renata z Worka - właścicielka i spiritus movens cocktail baru i domu burleski Worek Kości w Warszawie. Historyk sztuki, przez wiele lat wydawca książek w największych polskich wydawnictwach. Matka dwóch synów, wdowa. Miłośniczka mądrej rozrywki i makabry. Twórczyni pierwszego domu burleski w Polsce i niesamowitego konceptu koktajlowego jakim jest Worek Kości. Wieloletnia wydawczyni książek i redaktorka z doświadczeniem kierowania działem redakcji prozy zagranicznej, literatury non-fiction oraz prowadzenia wydawnictwa jako współwłaścicielka. Historyczka sztuki, specjalistka od sztuki współczesnej. Znawczyni literatury komercyjnej oraz reportaży z zakresu kryminalistyki i kryminologii. Znakomicie odnajduję się na antenie radiowej i w słowie pisanym. Leaderka wspierająca inne kobiety i pomagająca rozwijać ich talenty (burleska, literatura). Zobacz też: Magdalena Adamowicz wraca do śmierci męża. Zdradziła, jaką pamiątkę nosi zawsze przy sobie Polka stworzyła aplikację dla osób chorych na Hashimoto Kilka lat temu wyjechała do Kanady. Była zaskoczona tym, co zobaczyła
Żarty z depresji w „Pytaniu na Śniadanie”. Prowadzący zalecili sport i „chrupanie”
„Jak mam doła na przykład czasami, myślę sobie, że wziąłbym sobie takie lekarstewko i byłbym taki wesoły i szczęśliwy, i świat byłby taki piękny i różowy. A to chyba nie jest takie oczywiste.” - te słowa padły z ust prowadzącego „Pytanie na Śniadanie” we wtorkowy poranek. Widzowie oburzeni - prowadzący przepraszają. To kolejna „wpadka” w mediach, która pokazała, jak mało wiemy o zaburzeniach psychicznych.
Żarty z depresji w „Pytaniu na Śniadanie”: SPORT SPORT SPORT Dopiero co pisaliśmy o wpadce tygodnika Angora, na której łamach znalazł się „poradnik na depresję”, zawierający między innymi takie pomysły, jak „napicie się wina”, czy „zajście w ciążę”. Teraz śmiertelną chorobę, jaką jest depresja - bagatelizują prowadzący „Pytanie na Śniadanie” w TVP. Ida Nowakowska i Łukasz Nowicki na tapetę wzięli temat leków przeciwdepresyjnych, a towarzyszyć im miała profesor psychiatrii Maria Załuska. Prowadzącym humor dopisywał od początku rozmowy - kiedy nie mogli zdalnie połączyć się z ekspertką, Łukasz Nowicki zażartował: Dalsza część materiału może świadczyć o tym, że to nie była „wpadka”. Mimo merytorycznych wypowiedzi profesor Załuskiej, prowadzący nie szczędzili swoich opinii, a także porad dla osób cierpiących na depresję. Dodatkowych rad chorym na depresję udzieliła Ida Nowakowska: To dowód na to, że prowadzący pomylili poważną chorobę z tak zwanym „dołkiem”, czy złym humorem. Internauci zarzucili im brak podstawowej wiedzy i utrwalanie szkodliwych stereotypów. Żarty z depresji w „Pytaniu na Śniadanie”: prowadzący przepraszają Zaraz po emisji programu śniadaniowego TVP, w sieci zawrzało. Według ostatnich badań, w Polsce na depresję cierpi około 1,5 miliona osób. Często są to osoby, które odnoszą sukcesy w życiu prywatnym i zawodowym, bo ta podstępna choroba nie wybiera, a nieleczona może doprowadzić do samobójstwa. Oburzeni widzowie komentowali prywatne profile prowadzących na Instagramie. Ida Nowakowska na bieżąco odpowiadała zawiedzionym fanom: Innym chorym prowadząca zasugerowała występ w „Pytaniu na Śniadanie”, w ramach zwiększania świadomości społecznej na temat zdrowia psychicznego.
W zeszłym roku Dawid Podsiadło zawiesił karierę. Dziś przerywa milczenie i mówi o swoim stanie.
„Jestem przygnębiony i zagubiony” pisał Podsiadło W zeszłym roku, po 4 latach obecności w mediach, artysta postanowił zawiesić na jakiś czas karierę. Swoją decyzję Podsiadło motywował faktem, że od matury nieprzerwanie pracował i nigdy nie miał okazji poznać innego życia. Jak sam mówił, przerwa to dobra okazja do "nabrania dystansu, odpoczynku i poszukiwań inspiracji do nowych rzeczy". Przez ostatnie miesiące artysta faktycznie nie pojawiał się w mediach. Dziś jednak przerywa milczenie. Podsiadło postanowił podzielić się z fanami swoimi doświadczenia z ostatnich miesięcy. Wczoraj na swoim profilu na Facebooku, artysta napisał: Podsiadło wyznał, że ma teraz czas na podróżowanie, poznawanie ludzi, szukanie inspiracji, a także otwarcie się na nowe dziedziny sztuki. Arysta mówi jednak również, że nagłe zniknięcie ze świata reflektorów i fleszy nie było dla niego proste. Dlaczego Podsiadło usunął Instagrama? Podsiadło wyjaśnił także fanom dlaczego usunął swoje konto na Instagramie, mówiąc, że potrzebował odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Dzień po wpisie Dawid usunął post ze swojego Facebook’a tłumacząc, że przez wiele mediów został on zinterpretowany w sposób, który mija się z tym, co chciał przekazać. CZY WIECIE KIEDY ZMIENIAMY CZAS NA ZIMOWY?
Kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
Kryzys, nawet bolesny, może być początkiem czegoś dobrego, jeśli tylko zrozumiemy, co nas spotkało, jeżeli nie zamkniemy się w swoim bólu i uwierzymy, że za zakrętem świeci słońce.
Dawno, dawno temu… Dzisiaj już mogę tak zacząć opowieść o tym, co spotkało mnie przed kilkoma laty. Ale wtedy byłam pewna, że nie ma żadnego „dalej”, bo dla mnie świat już się skończył. Wiem doskonale, że kiedy drzwi właśnie się zamykają, żadne słowa nie dodają otuchy, nikt nie przekona nas do wiary w to, że już gdzieś uchyla się jakieś okno, że jutro będzie lepsze, że jutro w ogóle będzie. Ale jest! Czas to nasz największy sprzymierzeniec, a kryzys bywa oczyszczającym prysznicem. Byłam jego żoną jedenaście lat. Wydawało mi się, że jesteśmy zgranym duetem. Być może codzienność nie była nieprzerwanym świętem, ale uważałam, że to normalne. Kochałam Pawła i byłam przekonana, że jestem przez niego kochana. Owszem, czas wielkich uniesień mieliśmy za sobą, lecz przed sobą to, o czym w miłości zawsze marzyłam: stabilizację, poczucie bezpieczeństwa, spokój. Przecież znaliśmy się na wylot, ze swoimi wadami i słabościami włącznie. I nadal chcieliśmy być razem. Bo lubiliśmy spędzać ze sobą czas. Bo nasz syn był naszym „mistrzem świata”,patrzenie na niego, znajdowanie w nim naszych cech, gestów i min było dla nas najprzyjemniejszym zajęciem. Dbanie o przyzwoity poziom życia już nie spędzało snu z powiek. Teraz mieliśmy tylko się cieszyć. Życiem, sobą, synem. Miałam wszystko. Tak myślałam. Byłam oddana i lojalna. Wierzyłam, że oddany i lojalny jest również mój mąż. Nie był. I to nie od wczoraj… Ewelina: Życie skończyło się w jeden poranek. A ty potrzebujesz potem kilkuset kolejnych, aby zrozumieć, że nie straciłaś tak wiele, jak ci się wydawało. Kiedy w pewien sobotni słoneczny poranek na naszym tarasie, zaraz po śniadaniu, Paweł powiedział, że odchodzi do niej i ich nienarodzonego jeszcze dziecka, urwał mi się film. „Ocknęłam się” po kilku dniach w mieszkaniu rodziców. Jedyne, co pamiętam z tamtego okresu, jedyne, co przebijało się od czasu do czasu do mojej świadomości, to smutny i pełen troski głos Stasia, mojego syna: „Mamusiu, kiedy wreszcie będziesz zdrowa?”. Przez wiele miesięcy żyłam jak robot. Robiłam wyłącznie to, czego potrzebowało moje dziecko. Pewnie jak wiele niespodziewanie porzuconych żon powiem, że tylko ono trzymało mnie przy życiu. Ból mija z czasem. Z czasem coraz rzadziej wyjesz w poduszkę. Tak się po prostu dzieje. Dzieje samo. Niezależnie od tego, jak jesteś odporna na chęć powrotu do życia. Ja byłam bardzo odporna. Z perspektywy wiem, że chwilami celebrowałam w sobie tę porażkę i ból. Ale przeszło. Najtrudniejszym zadaniem, największą próbą okazało się uwierzenie w to, że może mnie jeszcze spotkać coś dobrego. Zamknęłam się w sobie, chodziłam tylko do pracy, nawet z przyjaciółmi nie miałam ochoty się spotykać. Wychowam Stasia, a reszta? Reszta nie miała znaczenia. Leki na depresję, którą zdiagnozował u mnie lekarz, niby działały – pomogły wydostać się z dna, ale słońca jeszcze długo nie umiałam zobaczyć. Los uchylił jednak okno. Janka, tatę Zosi, z którą zaprzyjaźnił się mój syn, poznałam w szkole. Odprowadzał córkę na lekcje raz w tygodniu. Podobno od pierwszego spotkania mnie podrywał. Być może – nie dostrzegałam tego, bo nie planowałam miłości. Konkretnie: nie planowałam już w ogóle „żyć dla siebie”. Janek w realizacji swoich planów okazał się jednak bardziej konsekwentny ode mnie. Przed szczęściem broniłam się ponad rok. Wydawało mi się, że muszę go najpierw sprawdzić. Dzisiaj wiem, że to śmieszne. Opornie, ale każdego dnia, najpierw jakby wbrew własnej woli, zbliżałam się jednak do niego. Nie naciskał – to pomogło. Powoli zdejmował ze mnie kolejne warstwy strachu, a ja – otwierając się – zaczynałam mu ufać. Aż w końcu poczułam, że chcę spróbować, że jeszcze czegoś chcę od życia. Dwa miesiące temu urodziłam córkę. Mieszkamy we czwórkę, a Zosia często do nas przyjeżdża. Dzisiaj mam to, o czym przy Pawle tylko marzyłam – poczucie bezpieczeństwa, stabilizację. Ilu gestów, oszustw, słów byłego męża nie chciałam widzieć i słyszeć, trzymając się kurczowo jego i wyobrażenia o naszym życiu? Wielu! Kochasz, potem tracisz miłość, rozpaczasz. Świat kończy się w jeden poranek, a ty potrzebujesz kilkuset kolejnych, aby zrozumieć, że nie straciłaś tak wiele, jak ci się wydawało. Tamten dzień był jak lodowaty prysznic. Trzęsiesz się, masz dreszcze, nie jest przyjemnie. Ale z łazienki wychodzisz oczyszczona. Iza: Najtrudniejsze doświadczenie w życiu dorzuciło mi coś w bonusie. Na to „coś” czekałam od zawsze. Wiem, jak to brzmi. Wiele razy słyszałam: każdy tak mówi – choroba zmienia wszystko, bo zaczyna się doceniać każdą chwilę. Banał. Ale naprawdę tak jest. Nie oszalałam – rak naznacza, obciążona będę już na zawsze. Strach pozostaje, nawet kiedy kolejne wyniki badań wskazują, że choroba została pokonana. Nie powiem, że cieszę się z tego, co mnie spotkało, ale po kilku miesiącach walki coś przestawia się w głowie. Z chorobą przyszło to, nad czym bezskutecznie próbowałam pracować. Miałam wiele. Męża – przyjaciela, kochanka, bratnią duszę. Grupę fajnych znajomych. Ładne mieszkanie. Przyjemne wakacje. Pracę, którą lubię, która mi „wychodzi”, za którą całkiem dobrze płacili. I jeden problem – nie umiałam się z tego cieszyć. W głowie utkwiła mi pewna scena: siedzimy z mężem na balkonie domu, w którym spędzaliśmy wtedy urlop. Hiszpania, lazurowe niebo, gorące słońce, żadnych obowiązków. Ani rzeczywistych, ani aktualnych kłopotów. A w mojej głowie gonitwa: „Co dzieje się u mnie w pracy?”, „Czy moja siostra dogada się ze swoim facetem?”, „Czy Tomka nie zwolnią, bo zmienia się jego szef?”. Nigdy nie umiałam żyć chwilą, być „tu i teraz”. Całe życie na coś czekałam. Albo do czegoś wracałam. Wspominałam albo planowałam. Nigdzie mnie nie było. Czułam się strasznie, kiedy mój mąż w przyjemnych okolicznościach mówił do mnie: „Zatrzymaj się na chwilę”. Po powrocie z tamtych wakacji w desperacji zapisałam się na idiotyczny na kurs „Bądź tu i teraz”. Żadnego skutku. Pomyślałam: to charakter, nie zmienię się. Ale zmiana przyszła sama. W najmniej oczekiwany sposób. Takiej chwili nie zapomina się do końca życia. To były rutynowe badania. Morfologia. Nawet zapomniałam o odebraniu wyników w terminie. Następnego dnia zadzwoniła moja lekarka. Znamy się od jakiegoś czasu. Spokojnie poprosiła, żebym przyjechała. Spodziewałam się czegoś poważnego. I rzeczywiście czekało na mnie coś poważnego. Kolejne badania potwierdziły przypuszczenia lekarza – białaczka. Podobno miałam dużo szczęścia, bo dawca znalazł się błyskawicznie. Szczęścia… Powiem tylko tyle – fizyczne dolegliwości to nic w porównaniu z tym, co działo się w mojej głowie. Nie wiem, czy można bać się bardziej. Z tym strachem, niezależnie jak wiele jest dookoła ciebie bliskich, jesteś sama. Nagle uświadamiasz sobie, że… być może powinnaś zabrać się za formalności, kogoś przeprosić, z kimś coś wyjaśnić. Ostatnia szansa. Nie możesz uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Przecież wiem, że ludzie chorują. Każdego dnia. Chorują i umierają. Ale nie wierzysz, że to może spotkać też ciebie. Może. Czas choroby to dla mnie czas przejścia między starym a nowym życiem. Nie ma ciągłości. Choroba przewróciła wszystko do góry nogami. Stworzyła innego człowieka. Nie chcę używać górnolotnych słów, patos nigdy do mnie nie przemawiał, ale jakość mojego życia jest teraz nieporównywalna z tym, co było wcześniej. To nie są bzdury – kolory są bardziej wyraźne, smaki mocniejsze, zapachy bardziej intensywne. Czuję, że jestem. Wiem, czego nie chcę stracić. Wiem, jak bardzo chcę żyć. Patrzę na męża, który przy kuchennym blacie przygotowuje obiad, i „zawieszam się”. Nie trzeba mi wierzyć, ale… nauczyłam się być szczęśliwa. Najtrudniejsze doświadczenie w życiu dorzuciło mi coś w bonusie. Na to „coś” czekałam od zawsze. Marta: Nie wiedziałam nawet, co zrobić z tym jednym popołudniem. Była 14… O 14 zawalił się mój świat. Chyba nie skłamię, jeśli powiem, że swoje życie w 90 proc. poświęciłam pracy, firmie. Nigdy nie marzyłam o spektakularnej karierze, ale taki mam charakter – kiedy w coś się zaangażuję, nie znam umiaru. Szef wykorzystywał to przez lata. Kosztem mojego życia osobistego rozwijaliśmy firmę. Od trzyosobowej, nikomu nieznanej agencji reklamowej doszliśmy daleko. Kilkunastu pracowników, eleganckie biuro w najbardziej reprezentacyjnej części miasta. Lista klientów godna pozazdroszczenia. W przeliczeniu na moje poświęcenie – sześć lat pracy bez wytchnienia. Po kilkanaście godzin dziennie, często w weekendy. Przez te wszystkie lata dwa urlopy, jeden na wyraźne polecenie zaprzyjaźnionego lekarza. Palma, a pod palmą ja z laptopem i wyrzutami sumienia, że nie jestem „na miejscu”. Żyć nie umierać! Do bilansu strat mogę doliczyć jeszcze bezsenność, której nabawiłam się przez ten stres, zaniedbane przyjaźnie i… Michała. Zostawił mnie po pół roku. Na do widzenia wyliczył, ile czasu spędziliśmy razem. Niewiele. Ciągle powtarzałam sobie, że jeszcze chwila, a potem będę już tylko czerpać profity. Zwolnię. Kiedy wstawałam rano bez sił, powtarzałam sobie: „Przecież to mój żywioł!”. Profitów nie zdążyłam jednak zobaczyć. Szef zwolnił mnie kilka miesięcy po tym, jak się zakochał. Jego narzeczona, dla której kompletnie stracił głowę, nie przepadała za mną. Dostałam solidną odprawę i zapewnienie, jak bardzo owocna była nasza współpraca. „Nareszcie odpoczniesz” – usłyszałam w ramach pocieszenia. Z biura wyszłam z dużym kartonem, usiadłam na krawężniku i nie miałam pojęcia, co dalej. Ja nie wiedziałam nawet, co zrobić z tym jednym popołudniem. Była 14… O 14 zawalił się mój świat. Stawanie na nogach to długi proces. Pierwszym wstrząsem było pytanie mojej przyjaciółki: „A czy ty w ogóle lubiłaś tę pracę? Przecież skończyłaś pedagogikę i zawsze chciałaś pracować z dziećmi. W tej agencji znalazłaś się przypadkiem i utonęłaś na lata”. Anka miała rację. Nigdy nie zastanawiałam się, czy ta praca mnie kręci. Pracowałam. Byłam dobra, a jak coś dobrze idzie, wsiąkasz w to. Musiałam przyznać sama przed sobą, że tamte lata były bezrefleksyjne. A to, jak potraktował mnie szef – perfidne. Po kilku miesiącach dojrzałam do tego, aby powiedzieć mu to w twarz. To był mój pierwszy krok. I muszę przyznać – przyjemny. Miałam pieniądze na życie, ale za namową przyjaciółki, z którą po latach mojej „nieobecności” zaprzyjaźniłam się od nowa, zatrudniłam się w przedszkolu koleżanki. Dzieciaki krok po kroku uczyły mnie na nowo bycia uśmiechniętą, rozluźnioną kobietą, a nie robotem-pracoholikiem. Powoli wracałam do normalnego życia. Przyjaciółka zrobiła dla mnie coś jeszcze – zaaranżowała „przypadkowe” spotkanie z Michałem. Nie wiem, czy coś z tego będzie, ale umówiliśmy się na kolację. O 19! W starym życiu o 19 siedziałam przy biurku. Gdyby szef mnie nie wyrzucił, nigdy nie pomyślałabym, że… nie przepadam za tą pracą.
Na pewno znasz ten typ: narzeka non stop. Nie przekonasz go, że życie jest piękne. Udowodni ci, że nie masz racji i jeszcze się obrazi, że nie podzielasz jego pesymizmu. Co możesz zrobić, gdy stanie na twojej drodze?
Wieczny maruda ma jeden cel: zdusić twoją radość w zalążku, nie pozwolić, by było ci zbyt przyjemnie, odkryć przed tobą negatywną stronę rzeczywistości. Czemu to robi? Bo roztaczając aurę pesymizmu, sam chroni się przed emocjonalnym zaangażowaniem w jakiekolwiek przedsięwzięcie, na zasadzie: „Skoro jest tak fatalnie, nie ma sensu się starać.” Poza tym, gdyby sam odważył się z czegoś ucieszyć, coś polubić, coś zrobić – to utrata tego lub niepowodzenie z tym związane byłyby dla niego bolesne. Wieczny maruda jest zbyt zalękniony, by odważyć się na radość. Jego pesymizm może mieć aż cztery rożne formy. Podpowiemy ci, jak poradzić sobie z każdą z nich. [adsense] TYLKO PRZESZŁOŚĆ SIĘ LICZY  Jego ulubione zdanie to: „Kiedyś było lepiej”. Nie potrafi cieszyć się teraźniejszością ani planować przyszłości. Wszystko porównuje do tego, co było dawniej, w zmyślonej, idyllicznej przeszłości. Wszystko co dzieje się teraz, jest fatalne!  Dlaczego cię to boli? Bo są takie chwile, w których jesteś skłonna myśleć jak on. Każdy z nas ma wrodzoną tendencję do idealizowania przeszłości. Boisz się tego typka, bo przy nim osuwasz się w nostalgię i tęsknotę za czymś, co nie wróci – a to przykre uczucia.  Nie podejmuj jego gry! Na jego: „Kiedyś kawa była lepsza”, odpowiedz: „Moja jest świetna!”. Nie będzie zadowolony – cóż, trudno. Jest zgorzkniałym złośnikiem, który nie umie iść naprzód. Gnuśnieje, rozpamiętując przeszłość. Ty bądź pewna: najwspanialsza nieuchwytna przeszłość jest dużo gorsza niż „tylko” znośna teraźniejszość. NIEKOŃCZĄCA SIĘ DEPRESJA  Ulubiona fraza to: „Mam okropny dołek”. Każda rozmowa sprowadza się tylko do tego, dlaczego „on ma gorzej”. Jest skoncentrowany na swoim nieszczęściu, a ciebie czyni jego świadkiem i... zakładniczką, jakby swoją opowieścią wciągał cię w długi, ciemny tunel bez wyjścia.  Dlaczego cię to boli? Bo zaczynasz czuć się winna, że jest mu tak źle. Nie możesz go zostawić na dnie tak strasznej rozpaczy – wyszłabyś na potwora!  Nie daj się wpędzić w poczucie winy Nie okazuj nadmiernego współczucia. Przemawiaj do niego konkretnie. Zapytaj, czy nie czas, by zastanowił się nad przyczyną tych nieszczęść? Problem bowiem najczęściej tkwi w nim samym. CZARNOWIDZ  Jego ulubione zdanie: „Nigdy nam się nie uda!”. Przy nim wszystko wydaje się nieosiągalne, każdy pomysł upada. Bywa tak przekonujący, że sprawia, iż zaczynasz wątpić we własne siły. Jego główny cel: niech nikt nie ruszy się z miejsca! Bo wtedy i on musiałby to uczynić.  Dlaczego cię to boli? Bo wszyscy boimy się porażki. A on boi się jej najbardziej, dlatego nie chce nawet sprawdzić, jakie są rzeczywiste możliwości jego i ludzi dookoła. Jeszcze mogłoby się okazać, że ktoś jest lepszy niż on.  Spełniaj swoje marzenia, realizuj plany, zamiary – niezależnie od tego, co mówi czy robi. I uważaj: to typ, który udając słabego, wprost emanuje agresją. Czerpie bowiem radość z tego, że rozsiewa dookoła swoje czarne myśli. Jeśli przekona cię, że „nie warto”, bo i tak się „nie uda” – poczuje się silny i ważny. KRYTYK CODZIENNY  Ulubione powiedzonko: „To jest do niczego". Taki nigdy nie da się uwieść, wzruszyć ani zaskoczyć. Nawet największy entuzjazm potrafi zgasić jednym zdaniem. Właśnie krytyk jest najbardziej szkodliwy, ponieważ osłabia motywację twoją i innych. A prawda jest taka, że sam z siebie jest tak niezadowolony, iż musi to sobie rekompensować, wydając złe cenzurki na prawo i lewo.  Czemu cię to boli? Bo twoja pewność siebie ma swoje granice. Jeśli od rana do nocy słyszysz krytyczne uwagi, zaczynasz wątpić we własne oceny.  Wytknij mu raz i drugi, że jest pyszałkiem! Kto mu, do licha, dał prawo, by wszystkich z góry oceniać? Nie przejmuj się tym, co wygaduje, po prostu go lekceważ: gdy widzi, jak bardzo ci przykro, właśnie w to mu graj. Przerywaj mu, nie dopuszczaj do głosu. A jeśli to nie wystarczy, zerwij z nim kontakt lub ogranicz do niezbędnego minimum.
I w najszczęśliwszym życiu bywają niepowodzenia, złe zbiegi okoliczności, przykrości. Jednak mądra kobieta potrafi z najtrudniejszej sytuacji wyjść obronną ręką i sprawić, by nawet upadek z dużej wysokości był niezbyt bolesny.
Przede wszystkim, nie obwiniaj się: nie ma na świecie takiego człowieka, który nie popełniłby błędu. Zakładając oczywiście, że niepowodzenie jest twoją winą, bo są też przypadki losowe, które również nie ominą nikogo. Jeśli będziesz tego świadoma, łatwiej ci będzie przyjąć to, co cię spotkało. Bo bunt wewnętrzny nie służy niczemu dobremu. Takie wewnętrzne „nie” zatrzymuje nas w miejscu, paraliżuje, gdy tymczasem powinniśmy działać. Rzucił cię chłopak? Straciłaś pracę? Nie rozpamiętuj nieszczęścia dłużej niż trzeba, by odreagować. A potem – szukaj wyjścia z sytuacji. Ono zawsze istnieje. Odreaguj śmiechem Krystyna przyjechała do szpitala, aby pożegnać się z bardzo chorą babcią. Wiedząc, że to zapewne ich ostatnie spotkanie, weszła do sali szpitalnej. Z trudem powstrzymywała łzy. Babcia – świadoma sytuacji – spojrzała na nią i powiedziała: „Masz minę, jakbyś przyjechała na pogrzeb! Przestań się mazać, bo będę cię straszyć”. Krystyna parsknęła śmiechem. Przysiadła na brzegu łóżka babci i zaczęły rozmawiać. To ich ostatnie spotkanie potoczyło się w pogodnej atmosferze. Potem, gdy Krystyna przywoływała je w pamięci, było kolejnym dobrym wspomnieniem o ukochanej osobie. Oczywiście, to bardzo, bardzo trudne zaśmiać się, gdy człowiekowi wcale nie do śmiechu. Jednak każdy, kto tego doświadczył, wie, że nawet krótkie parsknięcie w pewnym sensie burzy w nas mur wyrosły ze strachu i braku nadziei. Gdy jednak mur ten runie, dochodzą do głosu inne myśli – jaśniejsze i właśnie naznaczone nadzieją. Śmiech jest jak zastrzyk przeciwbólowy dla cierpiącej duszy. Przecież gdy coś boli, trudno skupiać się na czymkolwiek poza bólem. Jeśli ból zniknie – zaczynamy myśleć racjonalnie. Dlatego w najbardziej stresującej sytuacji warto troszkę się zmusić, aby zrobić coś radosnego. Znajdź grupę wsparcia Ania zapadła na dość ciężką chorobę kobiecą. Oczywiście, leczyła się, otrzymała wsparcie rodziny i przyjaciół, ale mimo to czuła się osamotniona: tylko ona była chora, nikt nie mógł jej do końca zrozumieć, bo zwyczajnie nie wiedział, jak to jest. Za podszeptem przyjaciółki poszukała jednak forum internetowego, zrzeszającego kobiety cierpiące na tę samą przypadłość. Rozmawiały, dzieliły się niepokojem, a także wzajemnie się wspierały, gdy przyszły gorsze dni. Czy chodzi o sprawy trudne jak choroba, czy o te lżejszego kalibru, np. utrata pracy, zawsze warto poszukać osób, które mają ten sam problem lub miały go w przeszłości. Nie tylko pomogą dobrym słowem, ale i udzielą praktycznych rad. Bogatym źródłem takich grup wsparcia jest internet. Przegoń wstyd Elwira przez nieuwagę wrzuciła do niszczarki ważny dokument. W rezultacie jej przełożony miał bardzo poważne nieprzyjemności, a firma poniosła stratę. Krystynę zwolniono z pracy. Było jej tak potwornie wstyd, że swoje niepowodzenie przeżywała w milczeniu. Nikt nie wiedział, co się tak naprawdę stało. To nie jest właściwa taktyka – twierdzą psychologowie. W sytuacji Elwiry można mieć oczywiście poczucie winy, ale wstydzić się nie ma czego: błądzić jest rzeczą ludzką. Poczucie winy pociąga za sobą takie oto myślenie: „Popełniłam błąd i muszę ponieść konsekwencje. Jednak także mogę wyciągnąć z tego doświadczenia lekcję, by nie popełnić podobnej pomyłki na przyszłość”. Tymczasem osoba, która się wstydzi, myśli: „Jestem beznadziejna, jak mogłam to zrobić! Nie mogę się do tego przyznać, bo każdy będzie wiedział, jaka jestem”. Takie myślenie paraliżuje. Nie szukamy sposobów, by na przyszłość było lepiej, tylko zakopujemy to wydarzenie jak najgłębiej. Podsycaj optymizm Pani Wanda była w trudnej sytuacji: mąż stracił prace, mieli kredyt do spłacenia. W podobnej sytuacji była Ewa. Różniło je wyłącznie podejście do problemu: Wanda patrzyła w przyszłość z nadzieją, Ewa uważała, że to koniec świata. Wanda znacznie szybciej rozwiązała swoje problemy niż Ewa: znalazła dodatkową pracę, którą mogli wspólnie wykonywać w domu z mężem i w ten sposób przeczekali trudny czas. Tak już jest, że optymistyczne i pełne wiary nastawienie do świata owocuje większą łatwością rozwiązywania problemów. Dobra wiadomość: optymizmu można się nauczyć. Zacznij od tego, że rano patrząc w lustro 20 razy powtórzysz: „Będzie dobrze, jestem mądra, piękną i silna – poradzę sobie”. Nie wymagaj od siebie zbyt wiele Joannie wszystko w życiu wychodziło dobrze: skończyła szkolę, potem założyła dobrze prosperująca firmę, wyszła za mąż z miłości i ślub był piękny, urodziła śliczne dziecko... Kiedy jednak jej firma popadła w długi, zaczęła się obwiniać i powtarzać, że ktoś tak beznadziejny w biznesie nie powinienbył brać się za zakładanie firmy. Gdy odnosimy sukcesy, nie myślimy o sobie, jako o kimś, kto jest mądry, zdolny, silny, przedsiębiorczy itp. Nie jesteśmy z siebie dumne, nie chwalimy się. Osiągnięcia są czymś normalnym – jakby nie były naszą zasługą. Nie daj Boże, coś się nie uda – zaczynamy wyrzucać sobie błędy, zaniedbania. Joanna nie zadała sobie pytania: jak to w takim razie jest możliwe, że tak „beznadziejna” osoba miała do tej pory same osiągnięcia? A powinna je sobie zadać! Powinna przypomnieć sobie to, co jej się udało i wyciągnąć z tego wniosek, że jedna wpadka nie przekreśla jej możliwości na przyszłość.