Kobieta.pl
type: channel
link: https://www.kobieta.pl
date: 2024-09-21T12:47:38.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Honorata Skarbek wspomina udział w "Twoja twarz brzmi znajomo". "Miałam ochotę strzelić sobie w łeb"
items: Czy to na pewno tylko bunt? Jak poznać stres i depresję u nastolatka
items: Shelley Duvall: kultowa rola była dla niej horrorem. "Przestań mi to robić. Nie chcę codziennie płakać"
items: Renata Kuryłowicz - właścicielka najbardziej makabrycznego coctail baru w Polsce: "Lubimy oglądać śmierć w TV, ale wycieramy ją gumką ze swojego życia"
items: Żarty z depresji w „Pytaniu na Śniadanie”. Prowadzący zalecili sport i „chrupanie”
items: Czy Dawid Podsiadło ma depresję?
items: Kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
items: Jak sobie radzić z marudą
items: Troski i zmartwienia - dasz im radę

Honorata Skarbek wspomina udział w "Twoja twarz brzmi znajomo". "Miałam ochotę strzelić sobie w łeb"
type: item
date: 2022-07-05T10:25:09.000Z
creator: Xymena Borowiecka
subject: Gwiazdy
subject: Ludzie
subject: Newsy
subject: Styl życia
subject: depresja
subject: Twoja twarz brzmi znajomo
description: Honorata Skarbek ujawniła, że podczas realizacji programu "Twoja twarz brzmi znajomo" przechodziła załamanie nerwowe. Udział w telewizyjnym show wspomina jako traumę i do dziś nie widziała żadnego nagrania ze swoich występów. Jej wyznanie chwyta za serce.
encoded: Honorata Skarbek latem i jesienią 2018 roku brała udział w muzycznym show "Twoja twarz brzmi znajomo". Artystka ostatecznie zajęła piąte miejsce, a widzowie szczególnie zapamiętali jej Mandarynę i brawurowe odtworzenie "Ev'ry Night". Na YouTubie ten występ odtworzono prawie 2 mln razy. Niestety, jak się teraz okazało, piosenkarka była wówczas w bardzo złej kondycji psychicznej. Honorata Skarbek wspomina udział w "Twoja twarz brzmi znajomo" W rozmowie z Żurnalistą Honorata Skarbek ujawniła, że w momencie nagrywania odcinków "Twoja twarz brzmi znajomo" czuła się fatalnie. Wielogodzinne próby, a później występ i wywiady były dla niej koszmarem, choć nie dawała tego po sobie poznać. Honorata Skarbek z perspektywy czasu uznaje tamte miesiące za jeden z najgorszych momentów w jej życiu. Artystka ze względu na traumatyczne wspomnienia nigdy nie obejrzała nagrań swoich występów. Nie chce też już do nich wracać. View oEmbed on the source website Honorata Skarbek wśród uczestników 10. edycji "TTBZ" / fot. AKPA Mamy nadzieję, że dziś artystka czuje się znacznie lepiej. Trzymamy mocno kciuki za jej dobre zdrowie psychiczne. Najnowsze zdjęcia Honoraty Skarbek znajdziecie w galerii pod artykułem. CZYTAJ TAKŻE: Katarzyna Glinka szczerze o rozwodzie. Jak poradziła sobie z rozstaniem i co było dla niej największą porażką? "Miałam depresję, zaczęłam się poważnie leczyć" W 2015 roku Katarzyna Glinka rozwiodła się z Przemysławem Gołdonem, z którym tworzyła małżeństwo przez 11 lat. Niedawno po raz pierwszy opowiedziała o traumatycznym dla niej czasie rozpadu rodziny. Co okazało się dla aktorki największym wyzwaniem, a co uważa za największą porażkę?

unnamed-file-dc257e7.jpeg
width: 1600
height: 1080

Czy to na pewno tylko bunt? Jak poznać stres i depresję u nastolatka
type: item
date: 2021-10-13T08:10:36.000Z
subject: Lifestyle
subject: Współpraca reklamowa
subject: depresja
subject: nastolatki
subject: stres
subject: Zdrowie
description: Zaburzenia lękowe i depresja to plagi XXI wieku. Niestety nie oszczędzają również młodego pokolenia. Co 100 minut nastolatek odbiera sobie życie, a samobójstwo jest trzecią najczęstszą przyczyną śmierci w przedziale od 15. do 24. roku życia. Nic więc dziwnego, że rodzice przestają zrzucać zachowanie swoich pociech na typowy dla tego wieku bunt i interesują się tematem zdrowia psychicznego młodzieży.
encoded: Stres czy depresja? Młodzi ludzie, wbrew pozorom, żyją pod ciągłą presją. Stresują się szkołą, nowym otoczeniem, chcą zaskarbić sobie szacunek i sympatię rówieśników, a także sprostać oczekiwaniom rodziców. Ciągła ekspozycja na „idealne” życie, które oglądają w mediach społecznościowych, również przekłada się na ich poczucie własnej wartości i prowadzi do frustracji. Wahania nastroju, „fochy”, czy potrzeba niezależności, która często jest przyczyną kłótni, są niejako wpisane w okres dorastania, dlatego łatwo jest przeoczyć niepokojące sygnały, które wysyła nastolatek. Jak rozpoznać, że nasze dziecko jest zestresowane? Stres objawia się na wiele sposobów. Wbrew pozorom, nasz podopieczny może być wycofany, unikać kontaktu, spędzać godziny przed komputerem, czy grając w gry, co może stanowić ucieczkę od trapiącego go problemu. Typowymi objawami stresu są też brak apetytu i bóle brzucha, choć niektórzy reagują odwrotnie, „zajadając” lęki. Zaniepokoić powinny też bezsenność i trudności z koncentracją - słabe oceny u wzorowego dotychczas ucznia, najpewniej nie są „zasługą” wyłącznie lenistwa. Długotrwały, nieleczony stres, może prowadzić do depresji. Jej objawy w dużej mierze pokrywają się z tymi, które wywołuje napięcie nerwowe, dlatego tak ważne jest, aby nie przegapić żadnego, niepokojącego sygnału. Zwłaszcza, że młodzi ludzie mają tendencję do maskowania swojego obniżonego nastroju przed najbliższymi. Pamiętajmy, że osoba w depresji nie musi być „smutna” - uśmiech, pozorna energia czy nawet zachowania agresywne, mogą towarzyszyć wewnętrznemu cierpieniu. Jeśli niepokojąca nas sytuacja trwa długo, a dodatkowo podopieczny zaczyna się izolować, sięgać po alkohol, czy okaleczać się, należy bezzwłocznie udać się do lekarza pierwszego kontaktu lub specjalisty. Jak możemy pomóc? Kiedy zauważymy u podopiecznego objawy stresu, pierwszym krokiem powinna być szczera rozmowa. Bez krzyków, bez niepotrzebnych emocji, a także oceniania. Należy zaoferować wsparcie i pomoc w rozwiązani…

unnamed-file-ca6d3cb.jpeg
width: 2121
height: 1414

Shelley Duvall: kultowa rola była dla niej horrorem. "Przestań mi to robić. Nie chcę codziennie płakać"
type: item
date: 2021-02-15T13:35:18.000Z
creator: Katarzyna Mizera
subject: Gwiazdy
subject: Ludzie
subject: Styl życia
subject: aktorki
subject: depresja
subject: filmy
description: Shelley Duvall zyskała gigantyczną sławę dzięki roli w kultowym "Lśnieniu" Stanleya Kubricka w 1980 r.. Film przyniósł jej proporcjonalnie dużo smutków i załamanie psychiczne. W najnowszym wywiadzie wraca do tamtych traumatycznych doświadczeń i wskazuje winnych.
encoded: Shelley Duvall: rola w kultowym filmie była dla niej horrorem Jej charakterystyczną rolę w "Lśnieniu" Stanleya Kubricka trudno zapomnieć - duże, zdziwione oczy, rachityczna budowa i strach, który zagrała oscarowo - może dlatego, że to uczucie nie było jej na planie obce. Dziś aktorka, Shelley Duvall, wraca do tamtych wydarzeń i zdecydowanie nie są to miłe anegdoty do opowiadania znajomym przy kominku. Czas pracy na planie filmu, któremu aktorka zawdzięcza największą popularność, okazał się najbardziej traumatycznym doświadczeniem. W najnowszym wywiadzie dla "The Hollywood Reporter" Duvall wyznała, że w tym czasie przeszła poważne załamanie nerwowe, a włosy wypadały jej garściami. Co takiego działo się na planie "Lśnienia" i kto był winien depresji Duvall? Dlaczego aktorka, która grała u Altmana i Allena popadła w zapomnienie i przestała grać? Zobacz też: Salma Hayek molestowana na planie "Fridy". Oprawca groził jej nawet śmiercią Filmy psychologiczne: 10 najlepszych thrillerów psychologicznych wartych obejrzenia Agata Kulesza przerywa milczenie w sprawie rozwodu. To był dla niej trudny czas: „W twarzy ciagle mam napięcie” Shelley Duvall: cała prawda o pracy ze Stanleyem Kubrickiem. "Przestań mi to robić. Nie chcę codziennie płakać" W 1980 roku, gdy Shelley Duvall zaczęła pracę na planie filmowej adaptacji powieści Stephena Kinga, reżyserowanej przez Stanleya Kubricka, była już uznaną aktorką. Wystąpiła w "Annie Hall" u Woody'ego Allena, "Frankenweeniem" Tima Burtona, "Bandytach czasu" Terry'ego Gilliama i komedii "Roxanne" Freda Schepisi, a za "Trzy kobiety" otrzymała Złotą Palmę za najlepszą rolę żeńską. Na planie "Lśnienia" nie była jednak traktowana jak wielka gwiazda, wręcz przeciwnie. Nawet Jack Nicholson wspomniał w jednym z wywiadów, że Kubrick podjął dziwną strategię na współpracę z Duvall i traktował ją inaczej niż resztę obsady. Podobno rozkazał obsadzie ignorowanie aktorki, ale ta komenda to był tylko jeden z wielu elementów tego, co dziś można nazwać "ps…

unnamed-file-6ab52d8.jpeg
width: 1024
height: 828

Renata Kuryłowicz - właścicielka najbardziej makabrycznego coctail baru w Polsce: "Lubimy oglądać śmierć w TV, ale wycieramy ją gumką ze swojego życia"
type: item
date: 2021-02-01T14:25:13.000Z
creator: Aleksandra Nagel
subject: Filmy i seriale
subject: Kultura
subject: Ludzie
subject: Styl życia
subject: depresja
subject: kobiecy biznes
subject: kobiety
subject: kryminały
subject: Netflix
subject: psychika
subject: śmierć
subject: Warszawa
description: Masz takie momenty w życiu, gdy wydaje Ci się, że stąpasz po cienkim lodzie? Właśnie tak kilka lat temu czuła się Renata Kuryłowicz – wydawczyni, historyczka sztuki, żona i matka, kobieta. Jej życie wydawało się proste i poukładane, aż do tej chwili… Mąż ginie nagle, obecna praca nie daje satysfakcji, a życie w pojedynkę to pasmo cholernych wyzwań. Ty dopiero co nauczyłaś się pływać, a los rzuca Cię na głęboką wodę. Właśnie wtedy w głowie Renaty Kuryłowicz rodzi się pomysł, by stworzyć „Worek kości” – miejsce pełne mrocznych opowieści, trupich czaszek i kryminałów.
encoded: Spotykam się z Renatą Kuryłowicz online pod koniec 2020 roku. Dla niej, podobnie jak dla wielu biznesmenów w Polsce, pierwszy rok pandemii był ogromnym wyzwaniem. Zaczynamy jednak nie od COVID i nie od jakże intrygującego i wciąż mało znanego w Polsce tematu wdowieństwa (chociaż o tym też będzie), ale od… ŚMIERCI. Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Gdy myślę o „Worku kości”, to słowo, które pierwsze przychodzi mi na myśl, to… ŚMIERĆ. Może być? Renata Kuryłowicz: Idealnie. „Worek kości”, który stworzyłaś, to miejsce, w którym trudno o śmierci nie myśleć. Czuć to od pierwszej chwili, gdy przechodzi się próg. Czym w takim razie jest śmierć? Wiem, że dla wielu osób śmierć jest tematem tabu, ale dla mnie pamięć o śmierci oznacza docenianie życia. Hasło „Memento mori” w wydaniu Worka Kości przypomina: dopóki żyjesz, korzystaj z życia jak najrozsądniej i jak najprzyjemniej. Worek Kości jest więc miejscem przyjemności, propozycją zabawy dla inteligentnych, dorosłych ludzi, którzy nie boją się oswajać trudnych tematów za pomocą czarnego humoru. Przydałoby się trochę tego czarnego humoru właśnie teraz, gdy niemal każdego dnia dostajemy powiadomienia o tym, że ktoś zmarł z powodu Covid-19. Prawda jest taka, że ludzie umierali zawsze, tylko nie zawsze media podawały informacje o zgonach tak często jak teraz. Dziś statystyki zachorowań i zgonów z powodu koronawirusa dostajemy codziennie w newsach. Mam wrażenie, że trochę się już z tym oswoiliśmy. Jednocześnie to medialna śmierć – daleka, nierealna. Dopiero, gdy sami doświadczymy śmierci kogoś bliskiego, nasza perspektywa się zmienia. Śmierć – ta prawdziwa, namacalna, to niejednokrotnie temat tabu. Gdy ponad 3 lata temu otwierałam „Worek”, wiele osób mówiło, że to się nie uda. Pukali się w głowę. Pytali: „Kto tu przyjdzie?”. Logo porównywali do nalepki na denaturacie. Pamiętam nawet reakcje pierwszych pracowników: „Wariatka, która zbiera czaszki”. Okazało się, że temat umierania przyciąga jak żaden inny, a ludzie – choć boją się śmie…

unnamed-file-434f9cd.jpeg
width: 1715
height: 1300

Żarty z depresji w „Pytaniu na Śniadanie”. Prowadzący zalecili sport i „chrupanie”
type: item
date: 2020-06-04T09:41:16.000Z
subject: Ludzie
subject: Społeczeństwo
subject: Styl życia
subject: depresja
subject: pytanie na śniadanie
description: „Jak mam doła na przykład czasami, myślę sobie, że wziąłbym sobie takie lekarstewko i byłbym taki wesoły i szczęśliwy, i świat byłby taki piękny i różowy. A to chyba nie jest takie oczywiste.” - te słowa padły z ust prowadzącego „Pytanie na Śniadanie” we wtorkowy poranek. Widzowie oburzeni - prowadzący przepraszają. To kolejna „wpadka” w mediach, która pokazała, jak mało wiemy o zaburzeniach psychicznych.
encoded: Żarty z depresji w „Pytaniu na Śniadanie”: SPORT SPORT SPORT Dopiero co pisaliśmy o wpadce tygodnika Angora, na której łamach znalazł się „poradnik na depresję”, zawierający między innymi takie pomysły, jak „napicie się wina”, czy „zajście w ciążę”. Teraz śmiertelną chorobę, jaką jest depresja - bagatelizują prowadzący „Pytanie na Śniadanie” w TVP. Ida Nowakowska i Łukasz Nowicki na tapetę wzięli temat leków przeciwdepresyjnych, a towarzyszyć im miała profesor psychiatrii Maria Załuska. Prowadzącym humor dopisywał od początku rozmowy - kiedy nie mogli zdalnie połączyć się z ekspertką, Łukasz Nowicki zażartował: Dalsza część materiału może świadczyć o tym, że to nie była „wpadka”. Mimo merytorycznych wypowiedzi profesor Załuskiej, prowadzący nie szczędzili swoich opinii, a także porad dla osób cierpiących na depresję. Dodatkowych rad chorym na depresję udzieliła Ida Nowakowska: To dowód na to, że prowadzący pomylili poważną chorobę z tak zwanym „dołkiem”, czy złym humorem. Internauci zarzucili im brak podstawowej wiedzy i utrwalanie szkodliwych stereotypów. Żarty z depresji w „Pytaniu na Śniadanie”: prowadzący przepraszają Zaraz po emisji programu śniadaniowego TVP, w sieci zawrzało. Według ostatnich badań, w Polsce na depresję cierpi około 1,5 miliona osób. Często są to osoby, które odnoszą sukcesy w życiu prywatnym i zawodowym, bo ta podstępna choroba nie wybiera, a nieleczona może doprowadzić do samobójstwa. Oburzeni widzowie komentowali prywatne profile prowadzących na Instagramie. Ida Nowakowska na bieżąco odpowiadała zawiedzionym fanom: Innym chorym prowadząca zasugerowała występ w „Pytaniu na Śniadanie”, w ramach zwiększania świadomości społecznej na temat zdrowia psychicznego.

unnamed-file-e43a61f.jpg
width: 640
height: 425

Czy Dawid Podsiadło ma depresję?
type: item
date: 2017-09-26T12:34:41.000Z
creator: Katarzyna Lubianiec
subject: Gwiazdy
subject: Ludzie
subject: Styl życia
subject: Dawid Podsiadło
subject: depresja
description: W zeszłym roku Dawid Podsiadło zawiesił karierę. Dziś przerywa milczenie i mówi o swoim stanie.
encoded: „Jestem przygnębiony i zagubiony” pisał Podsiadło W zeszłym roku, po 4 latach obecności w mediach, artysta postanowił zawiesić na jakiś czas karierę. Swoją decyzję Podsiadło motywował faktem, że od matury nieprzerwanie pracował i nigdy nie miał okazji poznać innego życia. Jak sam mówił, przerwa to dobra okazja do "nabrania dystansu, odpoczynku i poszukiwań inspiracji do nowych rzeczy". Przez ostatnie miesiące artysta faktycznie nie pojawiał się w mediach. Dziś jednak przerywa milczenie. Podsiadło postanowił podzielić się z fanami swoimi doświadczenia z ostatnich miesięcy. Wczoraj na swoim profilu na Facebooku, artysta napisał: Podsiadło wyznał, że ma teraz czas na podróżowanie, poznawanie ludzi, szukanie inspiracji, a także otwarcie się na nowe dziedziny sztuki. Arysta mówi jednak również, że nagłe zniknięcie ze świata reflektorów i fleszy nie było dla niego proste. Dlaczego Podsiadło usunął Instagrama? Podsiadło wyjaśnił także fanom dlaczego usunął swoje konto na Instagramie, mówiąc, że potrzebował odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Dzień po wpisie Dawid usunął post ze swojego Facebook’a tłumacząc, że przez wiele mediów został on zinterpretowany w sposób, który mija się z tym, co chciał przekazać. CZY WIECIE KIEDY ZMIENIAMY CZAS NA ZIMOWY?

unnamed-file-0d182ab.jpeg
width: 960
height: 640

Kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
type: item
date: 2013-06-30T09:05:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: ból
subject: choroby
subject: depresja
subject: kryzys
subject: małżeństwo
subject: nadzieja
subject: praca
subject: wiara
subject: związki
description: Kryzys, nawet bolesny, może być początkiem czegoś dobrego, jeśli tylko zrozumiemy, co nas spotkało, jeżeli nie zamkniemy się w swoim bólu i uwierzymy, że za zakrętem świeci słońce.
encoded: Dawno, dawno temu… Dzisiaj już mogę tak zacząć opowieść o tym, co spotkało mnie przed kilkoma laty. Ale wtedy byłam pewna, że nie ma żadnego „dalej”, bo dla mnie świat już się skończył. Wiem doskonale, że kiedy drzwi właśnie się zamykają, żadne słowa nie dodają otuchy, nikt nie przekona nas do wiary w to, że już gdzieś uchyla się jakieś okno, że jutro będzie lepsze, że jutro w ogóle będzie. Ale jest! Czas to nasz największy sprzymierzeniec, a kryzys bywa oczyszczającym prysznicem. Byłam jego żoną jedenaście lat. Wydawało mi się, że jesteśmy zgranym duetem. Być może codzienność nie była nieprzerwanym świętem, ale uważałam, że to normalne. Kochałam Pawła i byłam przekonana, że jestem przez niego kochana. Owszem, czas wielkich uniesień mieliśmy za sobą, lecz przed sobą to, o czym w miłości zawsze marzyłam: stabilizację, poczucie bezpieczeństwa, spokój. Przecież znaliśmy się na wylot, ze swoimi wadami i słabościami włącznie. I nadal chcieliśmy być razem. Bo lubiliśmy spędzać ze sobą czas. Bo nasz syn był naszym „mistrzem świata”,patrzenie na niego, znajdowanie w nim naszych cech, gestów i min było dla nas najprzyjemniejszym zajęciem. Dbanie o przyzwoity poziom życia już nie spędzało snu z powiek. Teraz mieliśmy tylko się cieszyć. Życiem, sobą, synem. Miałam wszystko. Tak myślałam. Byłam oddana i lojalna. Wierzyłam, że oddany i lojalny jest również mój mąż. Nie był. I to nie od wczoraj… Ewelina: Życie skończyło się w jeden poranek. A ty potrzebujesz potem kilkuset kolejnych, aby zrozumieć, że nie straciłaś tak wiele, jak ci się wydawało. Kiedy w pewien sobotni słoneczny poranek na naszym tarasie, zaraz po śniadaniu, Paweł powiedział, że odchodzi do niej i ich nienarodzonego jeszcze dziecka, urwał mi się film. „Ocknęłam się” po kilku dniach w mieszkaniu rodziców. Jedyne, co pamiętam z tamtego okresu, jedyne, co przebijało się od czasu do czasu do mojej świadomości, to smutny i pełen troski głos Stasia, mojego syna: „Mamusiu, kiedy wreszcie będziesz zdrowa?”. Przez wiele m…

unnamed-file-355bf26.jpeg
width: 610
height: 405

Jak sobie radzić z marudą
type: item
date: 2010-02-24T11:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: depresja
subject: pesymizm
subject: relacje
subject: uczucia
subject: związki
description: Na pewno znasz ten typ: narzeka non stop. Nie przekonasz go, że życie jest piękne. Udowodni ci, że nie masz racji i jeszcze się obrazi, że nie podzielasz jego pesymizmu. Co możesz zrobić, gdy stanie na twojej drodze?
encoded: Wieczny maruda ma jeden cel: zdusić twoją radość w zalążku, nie pozwolić, by było ci zbyt przyjemnie, odkryć przed tobą negatywną stronę rzeczywistości. Czemu to robi? Bo roztaczając aurę pesymizmu, sam chroni się przed emocjonalnym zaangażowaniem w jakiekolwiek przedsięwzięcie, na zasadzie: „Skoro jest tak fatalnie, nie ma sensu się starać.” Poza tym, gdyby sam odważył się z czegoś ucieszyć, coś polubić, coś zrobić – to utrata tego lub niepowodzenie z tym związane byłyby dla niego bolesne. Wieczny maruda jest zbyt zalękniony, by odważyć się na radość. Jego pesymizm może mieć aż cztery rożne formy. Podpowiemy ci, jak poradzić sobie z każdą z nich. [adsense] TYLKO PRZESZŁOŚĆ SIĘ LICZY  Jego ulubione zdanie to: „Kiedyś było lepiej”. Nie potrafi cieszyć się teraźniejszością ani planować przyszłości. Wszystko porównuje do tego, co było dawniej, w zmyślonej, idyllicznej przeszłości. Wszystko co dzieje się teraz, jest fatalne!  Dlaczego cię to boli? Bo są takie chwile, w których jesteś skłonna myśleć jak on. Każdy z nas ma wrodzoną tendencję do idealizowania przeszłości. Boisz się tego typka, bo przy nim osuwasz się w nostalgię i tęsknotę za czymś, co nie wróci – a to przykre uczucia.  Nie podejmuj jego gry! Na jego: „Kiedyś kawa była lepsza”, odpowiedz: „Moja jest świetna!”. Nie będzie zadowolony – cóż, trudno. Jest zgorzkniałym złośnikiem, który nie umie iść naprzód. Gnuśnieje, rozpamiętując przeszłość. Ty bądź pewna: najwspanialsza nieuchwytna przeszłość jest dużo gorsza niż „tylko” znośna teraźniejszość. NIEKOŃCZĄCA SIĘ DEPRESJA  Ulubiona fraza to: „Mam okropny dołek”. Każda rozmowa sprowadza się tylko do tego, dlaczego „on ma gorzej”. Jest skoncentrowany na swoim nieszczęściu, a ciebie czyni jego świadkiem i... zakładniczką, jakby swoją opowieścią wciągał cię w długi, ciemny tunel bez wyjścia.  Dlaczego cię to boli? Bo zaczynasz czuć się winna, że jest mu tak źle. Nie możesz go zostawić na dnie tak strasznej rozpaczy – wyszłabyś na potwora!  Nie daj się wpędzić w poc…

unnamed-file-56e48e7.jpeg
width: 500
height: 366

Troski i zmartwienia - dasz im radę
type: item
date: 2009-07-31T06:00:00.000Z
subject: Relacje
subject: Wellbeing
subject: choroby
subject: depresja
subject: smutek
subject: uczucia
subject: utrata pracy
subject: wiara w siebie
description: I w najszczęśliwszym życiu bywają niepowodzenia, złe zbiegi okoliczności, przykrości. Jednak mądra kobieta potrafi z najtrudniejszej sytuacji wyjść obronną ręką i sprawić, by nawet upadek z dużej wysokości był niezbyt bolesny.
encoded: Przede wszystkim, nie obwiniaj się: nie ma na świecie takiego człowieka, który nie popełniłby błędu. Zakładając oczywiście, że niepowodzenie jest twoją winą, bo są też przypadki losowe, które również nie ominą nikogo. Jeśli będziesz tego świadoma, łatwiej ci będzie przyjąć to, co cię spotkało. Bo bunt wewnętrzny nie służy niczemu dobremu. Takie wewnętrzne „nie” zatrzymuje nas w miejscu, paraliżuje, gdy tymczasem powinniśmy działać. Rzucił cię chłopak? Straciłaś pracę? Nie rozpamiętuj nieszczęścia dłużej niż trzeba, by odreagować. A potem – szukaj wyjścia z sytuacji. Ono zawsze istnieje. Odreaguj śmiechem Krystyna przyjechała do szpitala, aby pożegnać się z bardzo chorą babcią. Wiedząc, że to zapewne ich ostatnie spotkanie, weszła do sali szpitalnej. Z trudem powstrzymywała łzy. Babcia – świadoma sytuacji – spojrzała na nią i powiedziała: „Masz minę, jakbyś przyjechała na pogrzeb! Przestań się mazać, bo będę cię straszyć”. Krystyna parsknęła śmiechem. Przysiadła na brzegu łóżka babci i zaczęły rozmawiać. To ich ostatnie spotkanie potoczyło się w pogodnej atmosferze. Potem, gdy Krystyna przywoływała je w pamięci, było kolejnym dobrym wspomnieniem o ukochanej osobie. Oczywiście, to bardzo, bardzo trudne zaśmiać się, gdy człowiekowi wcale nie do śmiechu. Jednak każdy, kto tego doświadczył, wie, że nawet krótkie parsknięcie w pewnym sensie burzy w nas mur wyrosły ze strachu i braku nadziei. Gdy jednak mur ten runie, dochodzą do głosu inne myśli – jaśniejsze i właśnie naznaczone nadzieją. Śmiech jest jak zastrzyk przeciwbólowy dla cierpiącej duszy. Przecież gdy coś boli, trudno skupiać się na czymkolwiek poza bólem. Jeśli ból zniknie – zaczynamy myśleć racjonalnie. Dlatego w najbardziej stresującej sytuacji warto troszkę się zmusić, aby zrobić coś radosnego. Znajdź grupę wsparcia Ania zapadła na dość ciężką chorobę kobiecą. Oczywiście, leczyła się, otrzymała wsparcie rodziny i przyjaciół, ale mimo to czuła się osamotniona: tylko ona była chora, nikt nie mógł jej do końca …

unnamed-file-2c4d718.jpeg
width: 5616
height: 3744