Ręce Boga - symbol o tajemniczym pochodzeniu. Znaczenie znaku w wierzeniach Słowian
Ręce Boga to jeden z symboli, który przypisywany jest do kultury i wierzeń prasłowiańskich. Jego pochodzenie jest jednak bardzo tajemnicze. Najczęściej interpretuje się ten znak jako gest boga, który w ten sposób wyraża swoją opiekuńczą i władczą rolę. Symbol Ręce Boga został włączony do współczesnego rodzimowierstwa.
W tym artykule: Historia i pochodzenie symbolu Ręce Boga Ręce Boga symbol: jak wygląda? Ręce Boga znaczenie Współczesne interpretacje znaku Ręce Boga Historia i pochodzenie symbolu Ręce Boga Pochodzenie symbolu Ręce Boga nie jest do końca znane. Namacalnym przykładem jego wykorzystania jest popielnica, którą odnaleziono w 1936 roku w miejscowości Biała obok Łodzi. Przypuszcza się, że naczynie pochodzi z przełomu II i III wieku. Przypisano ją do kultury przeworskiej, ponieważ w takich popielnicach ludność ta składała prochy swoich przodków. Według innych interpretacji naczynie to przynależało do społeczności Wandali, czyli grupy plemion wschodniogermańskich, do którym bliżej było także Słowianom. Zobacz także: Dadźbóg - słowiański bóg Słońca. Jego moce przyciągają bogactwo Dadźbóg to słowiański bóg Słońca i ognia. Był obdarzany czcią przez wschodnie plemiona Słowian. W mitologii często określa się go jako syna Swaroga. Co jeszcze warto o nim wiedzieć? Oprócz symbolu Ręce Boga na popielnicy występowały też inne znaki, takie jak swastyki i swarzyce, Dawniej były one znane jako symbole solarne, które identyfikowano między innymi ze Słowianami. Zaczęto więc interpretować Ręce Boga jako jeden ze znaków, którym posługiwała się ludność słowiańska. W czasach wojennych popielnica była wykorzystywana przez III Rzeszę i stała się elementem propagandy ze względu na występujące na niej znaki swastyk, które naziści przejęli na potrzeby swojej ideologii. Zaginęła pod koniec II wojny światowej, podczas wycofywania się sił niemieckich. Dziś zachowała się wyłącznie jej kopia wykonana z gipsu. Według niektórych badaczy historia znaku Ręce Boga sięga jeszcze dalej - około 2100 a 1700 rokiem przed narodzinami Chrystusa. Podobne symbole zostały bowiem odnalezione na naczyniach z epoki brązu, które należały do ludów zamieszkujących ówczesne tereny na południowo-wschodnią stronę gór Ural. Ręce Boga symbol: jak wygląda? Ręce Boga to symbol, który składa się z równoramiennego krzyża. Każda z jego krawędzi zakończona jest pionową bądź poziomą linią, z której wyrastają widełki - najczęściej są one interpretowane jako dłonie. Zazwyczaj pomiędzy każdym z ramion krzyża wpisane są swargi - dwie z nich są ze zgięciem pojedynczym, zaś dwie kolejne z podwójnym. Ręce Boga znaczenie Istnieje wiele interpretacji znaku. Ręce Boga są często określane jako jeden z najważniejszych symboli słowiańskich. Cztery ramiona krzyża to: cztery strony świata, cztery pory roku, cztery żywioły. Z kolei znajdujące się często pomiędzy ramionami krzyża swarzyce wskazują na bogów słowiańskich. Zakończone pojedynczo są odzwierciedleniem bóstwa solarnego Swaroga, zaś te o podwójnych nawiązują do Peruna - gromowładnego władcy niebios. Z kolei widełkowe zakończenia krzyża są interpretowane jako palce boga, który w ten sposób pokazuje, że sprawuje władzę nad całym wszechświatem. Rozwidlenia wskazują na powiązanie z bóstwem piorunowym i jego potężną siłę. Ręce Boga są określana jako wyraz boskości, która realizuje się w dwóch ujęciach: opiekuńczym i władczym oraz słonecznym i ognistym. Centralny krzyż wskazuje na równowagę i wielką oraz wszechobecną moc sprawczą boga. Zobacz także: Mokosz: bogini płodności i patronka kobiet. Nazywana jest słowiańską Matką Ziemią Mokosz - bogini płodności i urodzaju. Była czczona przede wszystkim przez Słowian wschodnich. Określano ją również jako opiekunkę kobiet i dzieci. Kim była słowiańska Matka Ziemia i co było jej symbolem? Współczesne interpretacje znaku Ręce Boga Ręce Boga są obecne we współczesnym rodzimowierstwie. Symbol ten został włączony jako oficjalny do Rodzimego Kościoła Polskiego i jest uznawany za religijny słowiański znak.
Znak Welesa to słowiański symbol dobrobytu i magii połączonej z duchami
Znak Welesa odnosi się do boskiej siły i mądrości. To ważny symbol słowiański, który dawniej służył jako talizman, przywołujący bogactwo i chroniący przed urokami. Jest jednocześnie uosobieniem jednego z wielkich bóstw, którego czciła dawna ludność plemienna. Poznaj dokładne znaczenie symbolu Welesa - boga magii i zaświatów oraz opiekuna bydła.
W tym artykule: Weles symbol: znaczenie Jak wygląda symbol Welesa? Weles symbol: jak korzystali z niego Słowianie? Znak Welesa współcześnie Symbole słowiańskie są ważną częścią dawnej religii i zdradzają wiele na temat tego, jak wyglądało życie, system wierzeń oraz w jaki sposób kształtowała się kultura plemienna w czasach przedchrześcijańskich. Znak Welesa współcześnie używany jest przez rodzimowierców oraz miłośników kultury Słowian. Zobacz, co oznaczał kiedyś i jaką rolę pełni współcześnie. Zobacz także: Znak Peruna w wierzeniach Słowian chronił i zwiększał siły. W polskiej kulturze jest obecny do dziś Symbol Peruna odnosi się do gromowładnego władcy. Jego zadaniem była ochrona przed niszczycielską mocą żywiołów. To ważny element wierzeń i kultury dawnych Słowian. Weles symbol: znaczenie Znaczenie symbolu Welesa odnosi się do jego potęgi i obszarów, nad którymi sprawował władzę. Jako patron bydła i dostatku jego znak jest tego odzwierciedleniem. Przypomina bydlęcy łeb, zaś posiadanie tego zwierzęcia w dawnych słowiańskich czasach wiązało się z dobrobytem. Weles jako symbol posiada więc moce przyciągania bogactwa i pomyślności. Często określa się go jako słowiański symbol dobrobytu. Innym znaczeniem znaku Welesa jest odwołanie się do strefy magii, wróżbiarstwa, poezji i sztuki. Weles był patronem artystów i magów, dlatego posiadanie jego symbolu wiąże się z tajemną wiedzą oraz mądrością. Był także uznawany za znak światłości, która rozpraszała mrok niewiedzy i pozwalała odczytać przyszłość. Znak Welesa był także potwierdzeniem zawartych umów i przypieczętowaniem wszelkich ustaleń. U Słowian Weles był bogiem prawości i sprawiedliwości. Na jego imię przysięgała ludność Słowian. Znaczeniem jego symbolu jest więc odpowiedzialność, pewność i prawda. Ten słowiański znak wiążę się z jeszcze jedną sferą potężnych wpływów Welesa. Bóg ten sprawował pieczę nad duszami zmarłymi. Jako pan zaświatów jego symbol miał więc wspomagać w ostatniej wędrówce i rozjaśniać mroki. Jak wygląda symbol Welesa? Znak Welesa to trójkąt ułożony podstawą do góry, nad którą znajduje się pozioma kreska z wygiętymi w górę brzegami. Całość przypomina kształtem głowę byka i nawiązuje do jednego z obszarów, nad którymi ten słowiański bóg sprawował pieczę. Welesa często określa się go mianem bydlęcego boga. Jego symbol ukazuje połączenie z fauną i florą. Weles symbol: jak korzystali z niego Słowianie? Symbol Welesa był ważną częścią dawnych słowiańskich obrzędów i wierzeń. Ludność plemienna uznawała, że moc ukryta w tym znaku wspiera w następujących obszarach życia: pomaga połączyć się z duszami zmarłych, przypieczętowuje zawarte umowy, ochrania przed urokami i niebezpieczeństwem, wspomaga w przyciągnięciu bogactwa do życia, chroni bydło przed pomorem, pomaga w odczytaniu znaków przyszłości, otacza opieką artystów, magików i czarodziejów, pomaga duszom w przejściu do Nawii - krainy zmarłych. U Słowian symbol Welesa pojawiał się m.in. przy pochówkach zmarłych i obrazował drogę przejścia do zaświatów. Był także traktowany jako ochronny talizman, którego moce zabezpieczają przed złem i złowrogimi siłami. Osobom, które w szczególności upodobały sobie ten znak, miał pomagać w zrozumieniu magii, napełniać mądrością oraz wspomagać w połączeniu z duszami przodków. Znak Welesa współcześnie Współcześnie symbol Welesa jest wykorzystywany w środowisku rodzimowierców oraz osób, które zajmują się odtworzeniem religii Słowian. Pojawia się w formie wisiorków i innych elementów biżuterii oraz jako nadruk na koszulkach. Jego znaczenie nie uległo znaczącej zmianie i często traktowany jest jako talizman, który ma przywoływać dostatek i blokować dostęp złej energii. Zobacz także: Swarożyc - słowiański bóg ognia ofiarnego i domowego. Jakie miejsce zajmuje w mitologii słowiańskiej? Swarożyc określany jako słowiański bóg ognia ofiarnego i domowego jest jedną z ważnych postaci wierzeń dawnych ludów. Przypisuje mu się zdolność okiełznania jednego z czterech żywiołów. Swarożyc uznawany jest za boga, który nauczył plemiona posługiwania się ogniem. Niektóre dawne przekazy łączą Swarożyca ze Swarogiem. Jak wygląda relacja bóstw słowiańskich? Słowiański symbol Welesa jest postrzegany również jako znak przypisany osobom, które interesują się magią i jasnowidzeniem. Dedykowany jest także artystom, poetom oraz osobom, które chcą zgłębiać swoją duchowość poprzez odwołania do wierzeń przodków i pogłębieniu więzi z naturą.
Rodzimowierstwo, czyli głębokie zjednoczenie z naturą i powrót do wierzeń przodków. Kim są rodzimowiercy słowiańscy?
Rodzimowiercy tworzą związek wyznaniowy, który oparty jest na mitach i wierzeniach dawnych ludów. Nawiązują do etnicznych tradycji z czasów przedchrześcijańskich. Kogo uznają za najwyższego boga i kim są rodzimowiercy słowiańscy?
W tym artykule: Kim są rodzimowiercy? W co wierzą rodzimowiercy? Rodzimowiercy słowiańscy Rodzimowiercy w Polsce Kim są rodzimowiercy? Rodzimowiercy stanowią wspólnotę, którą łączy kulturowe i duchowe odniesienie do wierzeń przodków. Są to wyznawcy religii dawnych ludów z czasów przed pojawieniem się i przyjęciem chrześcijaństwa w krajach europejskich. Rodzimowiercy odnoszą się do różnych tradycji etnicznych, na przykład słowiańskiej, pruskiej czy celtyckiej. Jest to powrót do rodzimych przekonań i wyznań. Wspólnota rodzimowierców przyjmuje etniczne wierzenia przodków i przywraca dawne rytuały oraz obrzędy sprzed procesu chrystianizacji. Za podstawę przyjmują oni zjednoczenie z naturą. Dlatego tak ważne są dla nich przejścia pomiędzy porami roku. Obchody, podczas których czczone są bóstwa przyrody, organizowane są na przykład podczas przesilenia letniego bądź przesilenia zimowego. Bardzo ważny jest też dla nich historyczno-etnologiczny kontekst. Dlatego w poszukiwaniu źródeł dawnych plemiennych zwyczajów odwołują się do tradycji ludowych, gdzie ślad po rodzimej wierze był przekazywany z pokolenia na pokolenie. Zobacz także: Symbole słowiańskie - zagadkowe znaki o magicznym znaczeniu. Co mówią o dawnych czasach? Symbole słowiańskie odsłaniają zasłonę tajemnicy i pozwalają dowiedzieć się więcej na temat życia i wierzeń dawnych ludów plemiennych. Niektóre z nich pełniły rolę ochronnych amuletów, zaś inne miały przyciągać szczęście i dostatek. Były wykorzystywane na co dzień oraz podczas czynienia magicznych rytuałów. Poznaj symbole słowiańskie i ich znaczenie. Rodzimowierstwo: pochodzenie nazwy Datuje się, że sam termin rodzimowierstwo został włączony do powszechnego użytku na przełomie XX i XXI wieku. Sama nazwa pochodzi z połączenia słów wiara (jako system wyznawanych wartości) oraz rodzima (czyli pierwotna i przypisana do danej grupy). Jest to opozycyjna nazwa do określeń takich jak poganie czy neopoganie, które mają wydźwięk nacechowany negatywnie. Wywodzą się bowiem od słowa paganus, którym w sposób obraźliwy określano chłopów sprzeciwiających się przyjęciu wiary chrześcijańskiej i broniących swoich etnicznych tradycji. W co wierzą rodzimowiercy? W wierze rodzimowierców najważniejszy pozostaje nieprzerwany kontakt z naturą. Ważną część stanowi odwołanie do cyklu życia i śmierci, który upatrywany jest w zmienności pór roku, działaniach żywiołów i zjawiskach przyrodniczych. Jest to system wierzeń politeistycznych, co oznacza, że wyznaje się tu wiarę w więcej niż jednego boga. Ważne miejsce zajmuje także kult przodków. Wiele bóstw w rodzimowierstwie jest utożsamianych z potęgą natury: Słońcem, piorunami, ogniem, ziemią, roślinnością. Tradycje, zwyczaje, praktyki duchowe i cały system wierzeń przedchrześcijańskich, na których bazują rodzimowiercy jest trudny do odtworzenia. Przyczyną jest to, że nie zachowały się żadne piśmienne źródła na ten temat. Ważną rolę w rekonstrukcji i odrodzeniu rodzimej wiary stanowią etnografowie, badacze historii oraz znaleziska archeologiczne i zapisy w kronikach. Echa przedchrześcijańskich wyznań ukrywają się przede wszystkim w folklorze i przesądach, obrzędach, pieśniach ludowych oraz rytuałach. Rodzimowiercy słowiańscy W przypadku rodzimowierców słowiańskich jest to przyjęty związek wyznaniowy, który wywodzi się z przedchrześcijańskich tradycji Słowian. Inną nazwą, z która można się spotkać jest słowianierstwo. Najważniejsze święta rodzimowierców słowiańskich Cykl solarny jest tutaj podstawą, na której zbudowany został roczny kalendarz świąt. Do najważniejszych z nich należą: Jare Gody, Noc Kupały, Plony, Szczodre Gody, Dziady. Każde ze świąt odnosi się do pory roku i następujących w niej zjawisk, na przykład przesileń bądź równonocy. Bogowie słowiańscy Rodzimowierstwo słowiańskie jako współczesna religia kontynuująca etniczne wierzenia Słowian jest oparta na kulcie wielu bogów. W panteonie bóstw słowiańskich znajdują się między innymi: Perun, Weles, Swarożyc, Swaróg, Świętowit, Dadźbóg. Jest to więc religia politeistyczna. Ważną rolę stanowi też pielęgnowanie pamięci o przodkach, zaś duchowymi przywódcami grup, którzy przewodzą obrzędom są kapłani, nazywani żercami. Centralnym elementem obrzędów jest rozpalenie świętego ogniska i złożenie w nim darów i ofiar dla słowiańskich bogów. Trzy filary rodzimowierców słowiańskich Rodzimowiercy słowiańscy są wyznawcami nowego ruchu religijnego, który nawiązuje do zakorzenionych w historii systemów wierzeń słowiańskich ludów. Ich religia oparta jest na: Czci przodków - szacunek dla zmarłych, którzy przychodzą na ziemię w postaci duchów. Są łącznikami z przeszłością oraz stanowią źródło wiedzy o świecie i tajemnicy życia oraz śmierci, Politeizmie - rodzimowierstwo zakłada wiarę w wielu bogów, którzy są uosobieniem sił natury, Ludowych rytuałach i tradycjach - oparte na cyklu przyrody, w ich centrum znajdują się tańce, śpiewy, ogniska i składanie ofiar. Zobacz także: Mokosz: bogini płodności i patronka kobiet. Nazywana jest słowiańską Matką Ziemią Mokosz - bogini płodności i urodzaju. Była czczona przede wszystkim przez Słowian wschodnich. Określano ją również jako opiekunkę kobiet i dzieci. Kim była słowiańska Matka Ziemia i co było jej symbolem? Rodzimowiercy w Polsce W Polsce istnieje wiele wspólnot rodzimowierczych, które określane są jako gromady. Wpisane do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych MSWiA są między innymi: Związek Wyznaniowy Rodzimowierców Polskich Ród, Rodzimy Kościół Polski, Rodzima Wiara. Związki wyznaniowe polskich rodzimowierców różnią się pomiędzy sobą. W szczególności pod względem przyjętych praktyk i interpretacji zdobytych źródeł o etnicznych wierzeniach. Są oni zgodni co do oparcia religii na politeizmie. Dla Rodzimego Kościoła Polski bogiem najwyższym w oficjalnym ujęciu pozostaje Świętowit, choć w powszechnym użyciu mogą być nimi także: Perun lub Swaróg. Podejście to odnosi się do wszechpotęgi boga, który może być czczony pod różnymi imionami. przyjmujemy bowiem, iż Bóg Najwyższy niezależnie od imienia pod jakim będzie czczony zawsze pozostanie Bogiem Najwyższym, a jego rzeczywiste, prawdziwe imię (o ile takowe w ogóle posiada) zawsze pozostanie poza ograniczoną ludzką percepcją - czytamy na oficjalnej stronie Rodzimego Kościoła Polskiego. Jedną z pierwszych prób powrotu do rodzimej wiary w Polsce było utworzenie Świętego Kręgu Czciciela Światowida w latach 30 XX wieku. Wraz z wybuchem wojny działania zostały wstrzymane, a czas na ich wznowienie nastąpił dopiero w latach 90 XX wieku.
Swarzyca jest nazywana słowiańską swastyką. To magiczny symbol Słońca, siły i szczęścia dawnych plemion
Swarzyca to słowiański symbol przyciągający pomyślność, dobrobyt i powodzenie. Jest też określana jako kołowrót słowiański, swarga i swarożyca. Przypisywano ją bogowi Swarogowi, jako znak jego potężnych mocy i zdolności panowania nad niebiosami. Co jeszcze warto wiedzieć o symbolu wywodzącym się z wierzeń dawnych plemion?
W tym artykule: Co to jest swarzyca? Jak wygląda swarzyca? Słowiańska swarzyca - jaką rolę pełniła? Swastyka słowiańska - co oznacza? Co to jest swarzyca? Swarzyca jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli słowiańskich. Zaliczana jest do grupy znaków solarnych, zaś jej prymarnym znaczeniem jest Słońce. Jest też określana jako atrybut boga Swaroga, który władał niebem i był panem ognia oraz kowalstwa. Przypisuje się jej właściwości ochronne i blokujące dostęp złych mocy. Jej magiczne działanie przywołuje pomyślność i szczęście do życia. Swarzyca to jedna z odmian swastyki, która w czasach starożytnych była uznawana za symbol słoneczny bądź ognisty. Kojarzono ją z dostatkiem i obfitością. Słowiański kołowrót W słowiańskiej kulturze istnieje wiele różnych odmian swarzycy. Jedną z nich jest kołowrót słowiański, który składa się z ośmiu ramion. Swoim kształtem przypomina Słońce i poprzez dynamiczną formę nawiązuje do cyklu życia, odrodzenia i wiecznego trwania. Przypomina o nieśmiertelności i nieskończoności. Zobacz także: Świętowit - słowiański bóg wojny i urodzaju. Wspierał w bojach, a w czasie pokoju dbał o obfite dary Świętowit to ważna postać w mitologii słowiańskiej. Dawne ludy przedstawiały go jako potężnego władcę o czterech twarzach. Świętowit sprawował pieczę nad wyprawami zbrojnymi i zapewniał powodzenie w walce. Z tego powodu zyskał miano słowiańskiego boga wojny. Zobacz, czemu jeszcze patronował i gdzie znajdowało się główne miejsce jego kultu. Jak wygląda swarzyca? Swarzyca to jeden z najstarszych słowiańskich symboli solarnych, który może przybierać różnorodne formy. Kołowrót swarzyca składa się z ośmiu ramion i jest określany jako znak ukazujący nieustanny ciąg życia. To także atrybut boga Swaroga. Dawniej wierzono, że noszenie tego symbolu blisko siebie sprawi, że w życiu pojawi się pomyślność i radość. Innym rodzajem jest swarzyca czteroramienna, która wiąże się z siłami przyrody i odnosi do obserwacji świata oraz jego naturalnego cyklu. Ma uniwersalne znaczenie. A każda z odnóg symbolizuje: porę roku, stronę świata, żywioł natury. Ze swarzycą powiązana jest liczba 4, która odsyła do symbolicznego przedstawienia cyklu ludzkiego życia zespojonego z przyrodą i wszechświatem. Słowiańska swarzyca - jaką rolę pełniła? W zależności od przedstawień i przeznaczenia swarożyca może pełnić rolę ochronnego talizmanu. Wówczas ma odstraszać demony słowiańskie i złe moce. Może też stać się źródłem siły i przypominać o nieustannym kręgu życia. Ludność plemienna korzystała z tego znaku na wiele różnych sposobów. Zdobiła nim monety, broń, ubrania oraz inne przedmioty użytkowe. Jednym ze sposobów wykorzystania symbolu swarzycy było nakreślenie jej znaku na drzwiach domostwa, aby zabezpieczyć się przed zagrożeniem i uchronić od klęsk żywiołowych. Oprócz tego swarzyca słowiańska miała zapewniać dostatek i szczęśliwość. Zobacz także: Weles bóg o wielu obliczach. Słowianie uważali go za władcę podziemi oraz boga magii i bogactwa Weles to jedno z bóstw słowiańskich. W dawnych wierzeniach pełnił wiele ważnych ról. To patron kupców, który ma moc przywoływania bogactwa. Często określa się go jako opiekuna bydła oraz władcę podziemi. Czy Weles siał postrach wśród Słowian, czy też był bogiem, który chronił i zsyłał dostatek? Swastyka słowiańska - co oznacza? Swastyka słowiańska, czyli swarga, to jedna z odmian swastyki - uniwersalnego symbolu, który w sanskrycie oznacza coś, co wywołuje radość, przynosi pomyślność i daje dobrobyt. Jej pierwotne znaczenie związane było z ogniem i Słońcem, zaś jednym z pierwszych przedstawień był równoramienny krzyż z ramionami ugiętymi pod kątem prostym, co wskazywać miało na ruch Słońca po nieboskłonie. Zobacz także: Perun bóg piorunów i błyskawic. Wzmacniał też waleczność i męstwo Słowian Perun bóg piorunów, grzmotów i błyskawic. W mitologii słowiańskiej był uosobieniem siły i wspierał wojowników w walkach. Zyskał przydomek boga gromowładnego. Jest uznawany za jedną z najważniejszych świętych postaci, których wyznawały dawne plemiona Słowian. Zobacz, w jaki sposób oddawano mu cześć i gdzie znajdowało się miejsce jego kultu. Swastyka z krańcami zakrzywiony w prawą stronę symbolizuje Słońce i światłość. Z kolei ta o końcach zakrzywionych w lewym kierunku oznacza ciemność, magię oraz noc. Znak swastyki został przejęty przez nazistów, zaś wcześniej kojarzona była ona przede wszystkim z buddyzmem i hinduizmem. W starożytnych Indiach była brana za znak szczęścia i dostatku. Dawni Słowianie również korzystali z tego symbolu i uznawali go za święty.
Mokosz: bogini płodności i patronka kobiet. Nazywana jest słowiańską Matką Ziemią
Mokosz - bogini płodności i urodzaju. Była czczona przede wszystkim przez Słowian wschodnich. Określano ją również jako opiekunkę kobiet i dzieci. Kim była słowiańska Matka Ziemia i co było jej symbolem?
W tym artykule: Mokosz bogini - kim była? Jak czczono boginię Mokosz? Mokosz symbol Mokosz bogini - kim była? Mokosz to słowiański odpowiednik Matki Ziemi. Jako jedno z bóstw słowiańskich była czczona przez dawną ludność, głównie na terenach wschodnich. Wzmianka o niej pojawia się w kilku starych źródłach, w tym w średniowiecznej księdze Powieść doroczna. Mokosz była opiekunką kobiet oraz dzieci. Wierzono, że sprawuje opiekę nad ziemią i naturą. Pochodzenie jej imienia wiąże się z sanskryckim słowem makhá, które tłumaczy się jako szlachetny bądź bogaty. W takim ujęciu bogini Mokosz jest kojarzona z płodnością, obfitością i dostatkiem w ujęciu darów natury. Niektórzy łączą imię bogini z prasłowiańskim słowem mok, które oznacza mokry bądź moczyć. Stąd też wyprowadza się obecne w ludowej obrzędowości czczenie matki ziemi wilgotnej. Kult ten przejawiał się m.in. składaniem obietnic na ziemię, wyznawaniem do niej swoich grzechów, kładzeniem na niej niemowląt i chorych oraz składaniem w jej wnętrzu ofiar dziękczynnych. Zobacz także: Weles bóg o wielu obliczach. Słowianie uważali go za władcę podziemi oraz boga magii i bogactwa Weles to jedno z bóstw słowiańskich. W dawnych wierzeniach pełnił wiele ważnych ról. To patron kupców, który ma moc przywoływania bogactwa. Często określa się go jako opiekuna bydła oraz władcę podziemi. Czy Weles siał postrach wśród Słowian, czy też był bogiem, który chronił i zsyłał dostatek? Mokosz bogini tkactwa Mokosz bogini pojawia się w folklorze. Jest to pozostałość jej silnego kultu na dawnych ziemiach Rusi. Mokosz jest też znana pod nazwą Mokosza lub Mokusza. Z czasem nabrała cech demonicznych i przedstawiana była jako postać kobiety o olbrzymich dłoniach i głowie, która w nocy przędzie wełnę oraz zajmuje się strzyżeniem owiec. Nie dawała spać domownikom, ponieważ w domu roznosił się dźwięk kołowrotka. Składano jej ofiary w postaci kłębków wełny. Według ludowych legend odwiedzała domowników w czasie postu, aby sprawdzić, jak radzą sobie z przędzeniem lnu oraz strzyżeniem. Przez wzgląd na to, że nici w przekazach mitycznych i legendach wiążą się z ludzkim losem, postać Mokosz bywa czasami łączona z inną boginią słowiańską Dolą, która jest personifikacją ludzkiego przeznaczenia. Mokosz - bogini czy demon? Badacze zastanawiają się, czy Mokosz zajmowała wysoką pozycję w panteonie bóstw słowiańskich. Z racji tego, że często była przedstawiana w towarzystwie duchów, straszydeł oraz wił, czyli dusz dziewcząt zmarłych w młodym wieku, niektórzy nie utożsamiają jej z boginią ale określają jako demona słowiańskiego. Dodatkowym argumentem poświadczającym słuszność tej tezy jest pośrednia rola postaci żeńskich. W mitologii Słowian to bogowie, tacy jak Perun, Świętowit czy Swaróg są odpowiedzialni za powstanie świata. Męskie bóstwa władają niebiosami, są potężni i wpływają na losy wojowników. Jak czczono boginię Mokosz? Mokosz to bogini wschodniosłowiańska, której kult związany był z ziemią, przyrodą i urodzajem. Cześć oddawano jej przede wszystkim, kiedy nastawał okres żniw oraz zbiorów. Wznoszono do niej modły w czasie suszy, prosząc o uratowanie plonów. Mokosz była słowiańską boginią płodności i kobiecości. Szczególnym dla niej okresem był wysiew ziaren. Wówczas Mokosz jako Matka Ziemia była obdarzana szczególnymi względami. W tym wiosennym okresie ziemię traktowano jak ciężarną kobietę, ponieważ w wypuszczaniu plonów dostrzegano analogię z procesem rodzenia dziecka. Starano się więc obchodzić z nią w delikatny sposób - nie można było orać ziemi, wbijać w nią kołków ani wyrywać z niej trawy. Okazywano jej szacunek, a za każde odstępstwo przepraszano. Określano ją mianem świętej, zaś aby latem zebrać lepsze plony, na ziemi odbywały się stosunki seksualne. Oprócz tego składano jej ofiary, na przykład poprzez zakopanie jedzenia. Wraz z ziemią oddawano kult Mokosz. Słowianie wierzyli w jej lecznicze właściwości. Z tego względu na ziemi kładziono noworodki bądź chore dzieci oraz osoby dorosłe potrzebujące ratunku. W ten sposób proszono boginię o pomoc. Zobacz także: Dadźbóg - słowiański bóg Słońca. Jego moce przyciągają bogactwo Dadźbóg to słowiański bóg Słońca i ognia. Był obdarzany czcią przez wschodnie plemiona Słowian. W mitologii często określa się go jako syna Swaroga. Co jeszcze warto o nim wiedzieć? Mokosz symbol Symbol bogini Mokosz to cztery mniejsze romby umieszczone w symetrycznym układzie, które przedziela równoramienny krzyż. Słowianie wykorzystywali go jako znak ochronny, który wspomagał kobiety przy porodzie. Mokosz znak to także oznaka kobiecej siły oraz mądrości. Wierzono, że dzięki niemu domowe ognisko jest zabezpieczone przed działaniem złych mocy. Bogini Mokosz kojarzona jest także z postacią kobiety ciężarnej, młodej matki otoczonej dziećmi bądź niewiasty z włosami zaplecionymi w warkocz lub rozpuszczonymi na wietrze. Jej atrybutami w folkowym ujęciu są kołowrotek i kłębek wełny.
Znak Peruna w wierzeniach Słowian chronił i zwiększał siły. W polskiej kulturze jest obecny do dziś
Symbol Peruna odnosi się do gromowładnego władcy. Jego zadaniem była ochrona przed niszczycielską mocą żywiołów. To ważny element wierzeń i kultury dawnych Słowian.
W tym artykule: Perun symbol Jak wygląda symbol Peruna? Perun symbol - znaczenie Jak Słowianie wykorzystywali znak Peruna? Perun symbol W mitologii słowiańskiej Perun był władcą błyskawic i grzmotów. Często określany był mianem gromowładnego. Sprawował też pieczę nad wojownikami, zagrzewał do boju i dodawał odwagi. Symbol Peruna miał chronić ludność przed nieszczęściami i wszelkim złem. Z racji tego, że odnosił się do jednego z najważniejszych bogów słowiańskich, wierzono w to, że jego moce są szczególne. Zobacz także: Świętowit - słowiański bóg wojny i urodzaju. Wspierał w bojach, a w czasie pokoju dbał o obfite dary Świętowit to ważna postać w mitologii słowiańskiej. Dawne ludy przedstawiały go jako potężnego władcę o czterech twarzach. Świętowit sprawował pieczę nad wyprawami zbrojnymi i zapewniał powodzenie w walce. Z tego powodu zyskał miano słowiańskiego boga wojny. Zobacz, czemu jeszcze patronował i gdzie znajdowało się główne miejsce jego kultu. Był często wykorzystywany przez Słowian zamieszkujących zachodnie tereny. W tamtych rejonach znak Peruna służył przede wszystkim do tego, aby zabezpieczać domostwa przed nawałnicami oraz piorunami. Można także spotkać się z tym, że symbol władcy gromowładnego jest określany jako słowiański symbol siły. Jest to powiązane z rolą Peruna, który oprócz władania piorunami, był również dawcą siły i decydował o losach wojen i wojowników. Jak wygląda symbol Peruna? Symbol Peruna to sześciokąt foremny bądź sześcioramienny krzyż. Inną formą jest też sześcioramienna gwiazda ujęta w okręgu. Jest to bardzo ważny znak, który można spotkać w wielu innych kulturach i systemach wierzeń. Z powodu jego szerokiego zasięgu zwykło się określać go jako gwiazda heksapentalna. W Polsce symbol Peruna przetrwał do dziś i jest znany pod postacią rozety podhalańskiej bądź rozety karpackiej. Umieszcza się ją na drewnianych stropach domostw w celach ochronnych. Znak ten ma za zadanie chronić mieszkańców przed działaniem sił natury i zabezpieczać przed piorunami, wichurą czy ulewą. Znaczenie znaku jest więc bardzo podobne jak u dawnych Słowian - nadal ma spełniać funkcje ochronne. Perun symbol - znaczenie Znak Peruna powiązany ze słowiańskim bóstwem gromowładnym stanowił ważną cześć obrzędowości i wierzeń Słowian. Był wykorzystywany na co dzień oraz podczas odprawiania magicznych rytuałów. Jego znaczenie było ściśle związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i zablokowaniem dostępu nieszczęściom oraz złym mocom. Oto najważniejsze funkcje, jakie w dawnych czasach spełniał znak Peruna: ochrona przed złem i nieszczęściem, odsunięcie trosk, zabezpieczenie domowników i domostw przed potężnym i niebezpiecznym działaniem żywiołów. Jak Słowianie wykorzystywali znak Peruna? W odległych czasach słowiańskich symbol Peruna był wykorzystywany w formie amuletu, choć nie tylko. Dawna ludność kreśliła znak Peruna przy drzwiach na belkach domów. Wyryty w tym miejscu miał spełniać przede wszystkim jedną, nadrzędną funkcję - bronić mieszkańców przed niszczycielskim działaniem sił przyrody - głównie piorunami, nawałnicą, gradobiciem i burzą. Był to bardzo ważny symbol Słowian. Perun symbol był również obecny na przedmiotach codziennego użytku, na przykład na ubraniach. Stanowił też ważny element herbów. Jako znak gromowładnego boga miał dodawać siły i wspomagać w walkach. Bóg Perun był określany jako władca sprawiedliwy, dawca życia i twórca światłości. Znak mu przypisany zyskiwał podobne wartości. Uważano, że posiada silne właściwości a czyhająca w nim moc jest w stanie odeprzeć nawet największe niebezpieczeństwa i uratować z opresji. Zobacz także: Swarożyc - słowiański bóg ognia ofiarnego i domowego. Jakie miejsce zajmuje w mitologii słowiańskiej? Swarożyc określany jako słowiański bóg ognia ofiarnego i domowego jest jedną z ważnych postaci wierzeń dawnych ludów. Przypisuje mu się zdolność okiełznania jednego z czterech żywiołów. Swarożyc uznawany jest za boga, który nauczył plemiona posługiwania się ogniem. Niektóre dawne przekazy łączą Swarożyca ze Swarogiem. Jak wygląda relacja bóstw słowiańskich? Do boga Peruna przypisane są również inne atrybuty, na przykład: ogień, strzały, znak pioruna, skamieniała błyskawica. To bóstwo słowiańskie jest też powiązane z irysami. Według legendy w miejscu po błyskawicy zesłanej na ziemię przez Peruna wyrastał różnobarwny kwiat.
Symbole słowiańskie - zagadkowe znaki o magicznym znaczeniu. Co mówią o dawnych czasach?
Symbole słowiańskie odsłaniają zasłonę tajemnicy i pozwalają dowiedzieć się więcej na temat życia i wierzeń dawnych ludów plemiennych. Niektóre z nich pełniły rolę ochronnych amuletów, zaś inne miały przyciągać szczęście i dostatek. Były wykorzystywane na co dzień oraz podczas czynienia magicznych rytuałów. Poznaj symbole słowiańskie i ich znaczenie.
W tym artykule: Czym są symbole słowiańskie? Symbole słowiańskie znaczenie Słowiańskie symbole ochronne Słowiańskie symbole szczęścia Słowiański symbol kobiecości Czym są symbole słowiańskie? Słowiańskie symbole stanowią istotną część wierzeń dawnych plemion. Są częścią mitologii Słowian, zaś dzięki temu, że przetrwały do dzisiejszego dnia, traktuje się je jako ślad historii. Pomagają zagłębić się w życie ludów przedchrześcijańskich. W odległych czasach wierzono, że magiczne moce amuletów są w stanie oddalić nieszczęścia i wspomóc w przyciągnięciu wszelkiej pomyślności. Kultura Słowian była pełna różnorodnych symboli. Większość z nich pozostawała w silnej korelacji z siłami ukrytymi w naturze. Znaki plemion często odnosiły się także do bogów słowiańskich i reprezentowały ich potężne moce. Do dzisiejszego dnia są traktowane jako wyraz tożsamości dawnych ludów i przedstawiają wartości, które wyznawali. Zobacz także: Dadźbóg - słowiański bóg Słońca. Jego moce przyciągają bogactwo Dadźbóg to słowiański bóg Słońca i ognia. Był obdarzany czcią przez wschodnie plemiona Słowian. W mitologii często określa się go jako syna Swaroga. Co jeszcze warto o nim wiedzieć? Symbole słowiańskie znaczenie Znaczenie słowiańskich symboli było bardzo ważne. Wykorzystywano je podczas modlitw i rytuałów. Były także ważną częścią obyczajowości Słowian i miały za zadanie odstraszać złe duchy, wzmacniać wiarę i męstwo, dodawać odwagi i przynosić szczęście. Znaki słowiańskie pełniły także funkcje estetyczne - stawały się elementami dekoracyjnymi, którymi ozdabiano przedmioty użytkowe. Były również wykorzystywane jako amulety ochronne. Każdy z symboli słowiańskich był nośnikiem pewnych wartości i przekonań, a przede wszystkim wskazywał na silne zjednoczenie plemion z naturą. Większość ze znaków pojawiała się z obserwacji Księżyca, Słońca bądź zjawisk atmosferycznych. Mity i opowieści o bóstwach oraz demonach słowiańskich, w których pełno było odniesień do sił przyrody, również były głównym źródłem inspiracji do tworzenia symboli. Słowiańskie symbole ochronne Istotną część słowiańskich znaków stanowią te o funkcji ochronnej. Ich wykorzystanie w specjalnych obrzędach, ale również w codziennym życiu wspomagało opiekę bogów i blokowanie dostępu złym zjawom, duchom i demonom. Do tej grupy należą przede wszystkim: Swarzyca - jest to symbol reprezentujący odrodzenie życia i wieczność trwania. Bardzo często był wykorzystywany jako znak chroniący przed siłami zła, Symbol Peruna - znak gromowładnego boga Peruna był przedstawiany jako koło z sześcioma ramionami. Jego rolą jako ochronnego amuletu było zapewnienie bezpieczeństwa przed najazdami wrogów, Symbol Welesa - przybierał formę rogatego trójkąta i był uosobieniem boga Welesa, który był panem podziemi, opiekunem bydła i patronem poetów oraz wróżbitów. Znak Welesa chronił przed złem i wzmacniał odwagę. Słowiańskie symbole szczęścia Wśród wszystkich słowiańskich symboli magicznych, ważną grupę stanowią te, których zadaniem było przywołanie szczęścia i dostatku. Oto najpopularniejsze znaki Słowian, z których korzystano, by wyprosić bóstwa o pomyślność: Kołowrót - inaczej nazywany Swarzycą to symbol nieśmiertelności, który często był wykorzystywany jako talizman na szczęście. Ten znak solarny był kojarzony z pomyślnością i radością, Krzyż Łady - określany również jako Ładziniec był znakiem harmonii i szczęścia rodzinnego. Oprócz tego uznaje się go za słowiański symbol miłości. Zobacz także: Świętowit - słowiański bóg wojny i urodzaju. Wspierał w bojach, a w czasie pokoju dbał o obfite dary Świętowit to ważna postać w mitologii słowiańskiej. Dawne ludy przedstawiały go jako potężnego władcę o czterech twarzach. Świętowit sprawował pieczę nad wyprawami zbrojnymi i zapewniał powodzenie w walce. Z tego powodu zyskał miano słowiańskiego boga wojny. Zobacz, czemu jeszcze patronował i gdzie znajdowało się główne miejsce jego kultu. Słowiański symbol kobiecości Dawne symbole są zapisem duchowości, kultury i życia dawnych Słowian. Wśród popularnych znaków, które czerpią z mocy natury, to Lunula określana jest jako słowiański symbol siły kobiecej. Jest to odwrócony półksiężyc odnoszący się do płodności, macierzyństwa, żeńskiej energii oraz zmysłowości. Nosiły go zarówno młode dziewczęta, jak i mężatki. Jego zadaniem była również ochrona przed złym urokiem.
Swaróg to słowiański bóg nieba i kowalstwa. Jego moce wiążą się z ogniem
Swaróg to jeden z bogów słowiańskich, któremu przypisuje się patronat nad kowalstwem. Był też nazywany władcą nieba. Jaką rolę pełnił w dawnych wierzeniach i co łączy go z innymi bóstwami, którym cześć oddawali Słowianie?
W tym artykule: Kim był Swaróg? Kult boga Swaroga Koło Swaroga Kim był Swaróg? W mitologii słowiańskiej Swaróg był jedną z postaci, której przypisywano nadprzyrodzone moce. Był zaliczany do bóstw solarnych. Władał niebiosami, powietrzem oraz Słońcem. Pełnił rolę jednego z najważniejszych bogów, zaś jego kult rozciągał się na całą Słowiańszczyznę. Wzmianka na jego temat pojawia się w księdze opisującej historię wczesnej Rusi kijowskiej pt. Powieść doroczna. Swaróg jest w niej określany jako patron kowalstwa i ognia oraz odpowiednik greckiego Hefajstosa. Etymologia imienia Swaróg jest złożona. Najczęściej kojarzone jest ze starosłowiańskim słowem swar oznaczającym kłótnię. Wiąże się je również z sanskryckim svarem, które tłumaczy się jako: blask, słońce lub niebo. Przedstawiany był również jako postać kowala, która wytwarzała pioruny dla Peruna. Zobacz także: Świętowit - słowiański bóg wojny i urodzaju. Wspierał w bojach, a w czasie pokoju dbał o obfite dary Świętowit to ważna postać w mitologii słowiańskiej. Dawne ludy przedstawiały go jako potężnego władcę o czterech twarzach. Świętowit sprawował pieczę nad wyprawami zbrojnymi i zapewniał powodzenie w walce. Z tego powodu zyskał miano słowiańskiego boga wojny. Zobacz, czemu jeszcze patronował i gdzie znajdowało się główne miejsce jego kultu. Swaróg i Swarożyc Swaróg określany jest jako stworzyciel nieba i boski rzemieślnik. Wiąże się go ze Słońcem, a niekiedy również z ogniem. We fragmencie autorstwa Jana Malalaska stanowiącym część staroruskiej kroniki Powieść doroczna Swaróg nazywany jest ojcem Swarożyca oraz Dadźboga. Dodatkowo relację rodzinną między bóstwami wskazuje końcówka -yc w imieniu Swarożyca, która posiada charakter patronimiczy. Oznacza to, że jego imię zostało stworzone od imienia ojca Swaroga. Niektórzy badacze wskazują na językowe zależności, które wiążą Swaroga ze Swarożycem. Tłumaczenie to wskazuje na to, że są to dwie nazwy tego samego bóstwa słowiańskiego, ponieważ Swarożyc to w istocie młody Swaróg bądź zdrobnienie, którego używano podczas oddawania mu czci. Kult boga Swaroga Bóg ognia i kowalstwa Swaróg był czczony przez wschodnich i zachodnich Słowian. Uważany był za stwórcę Słońca, które za jego sprawą pojawiło się na niebie. W niektórych rejonach przypisywano mu także władanie ogniem oraz światłem. Ponadto objął on swoim patronatem kowali i rzemieślników. Podarował im pierwsze narzędzia, dzięki którym mogli wykonywać swoją pracę. Aby okazać Swarogowi szacunek i nie narazić się na jego gniew, wyznawcy nie stawali tyłem do wschodzącego bądź zachodzącego Słońca. Miejscem jego kultu były stare, święte gaje. Tworzono je specjalnie dla tego bóstwa, aby podkreślić jego znaczenie jako twórcy niebios, zaś w obrzędach ku jego czci rozpalano święty ogień. Niektóre podania głoszą, że Swaróg w śnie stworzył cały świat, a władanie nad nim powierzył Perunowi, określanemu jako bóstwo gromowładne. Zobacz także: Kalendarz słowiański, czyli czas zespolony z naturą. Topienie Marzanny, Noc Kupały – jakie święta słowiańskie przetrwały do dzisiaj? Kalendarz słowiański to zbiór świąt słowiańskich, z których wiele przetrwało po dziś dzień. Podstawą podziału czasu na dni i miesiące były zjawiska zachodzące w przyrodzie. Sprawdź, jak Słowianie przeżywali rok zgodnie z cyklem natury. Jakie święta słowiańskie praktykujemy dzisiaj? Koło Swaroga Swaróg bóg jako stworzyciel Słońca i nieba ma przypisany znak Swargi. Jest to kołowrót słowiański, który oznacza dostatek, pomyślność i szczęście, ale również nieustanny krąg życia. Jest to również jeden z najbardziej rozpowszechnionych znaków w dawnych wierzeniach Słowian. Kołowrót to ośmioramienny znak z zakrzywionymi w jednym kierunku końcami, który kojarzony jest ze Słońcem, zaś jego personifikacją był właśnie Swaróg.
Demony słowiańskie - ich nazwy i rola w dawnych wierzeniach. Nieodkryte karty mitologii Słowian
Demony słowiańskie pośredniczyły pomiędzy ludźmi a bogami. Istoty te wykazywały szereg różnorodnych cech, często wzbudzając przestrach i zdziwienie. Niekiedy pełniły rolę dobrych duchów i służyły pomocą. Potrafiły też surowo karać i wyrządzać szkody. W mitologii słowiańskiej pełno jest opowieści o demonach leśnych i bóstwach wodnych. Sprawdź, jak nazywały się nadprzyrodzone istoty i jakie funkcje pełniły.
W tym artykule: Mitologia słowiańska - demony Rola demonów w mitologii słowiańskiej Słowiańskie demony żeńskie Słowiańskie demony leśne Słowiańskie bóstwa wodne Demony słowiańskie powietrzne Słowiańskie demony: spis Mitologia słowiańska - demony W wierzeniach dawnych ludów plemiennych, obok bogów słowiańskich, takich jak Perun czy Swarożyc, istotne miejsce zajmowały również demony słowiańskie. Były one częścią mitów, w których przedstawiano je jako byty na wpół ludzkie i na wpół boskie. Bardzo często przybierały również cechy i wygląd zwierząt. Niekiedy były to zdegradowane bóstwa, które straciły swoją naczelną pozycję i spadły w hierarchii. Nadal jednak miały moce sprawcze, które stawiały je wyżej nad ludźmi. Demony nierzadko były zsyłane przez bogów, aby wesprzeć ludzi w pracach rolnych i gospodarskich. Czasami ich obecność była tożsama z gniewem bóstw, wówczas uprzykrzały życie, a nawet przynosiły nieszczęście. Demony słowiańskie były obecne w rytuałach oraz obrzędach świątecznych, zaś część z nich trafiła do folkloru. Zobacz także: Zabawy przy ognisku w Noc Świętojańską. Tradycje i rytuały na Noc Kupały Niektóre święta są mocno zakorzenione w naszej słowiańskiej kulturze. Do tego stopnia, że chętnie obchodzimy je do dziś. Jednym z nich jest Noc Kupały, z którą związane są różne tradycje i rytuały. Sami zobaczcie, jakie zabawy przy ognisku w Noc Świętojańską warto wykonać. Zasadniczo demony słowiańskie dzieliły się na dwie podstawowe grupy: nieprzyjazne człowiekowi istoty, które potrafiły zaszkodzić, wpłynąć na los, zabrać zdrowie a nawet życie; życzliwe stworzenia, które ochraniały ludzi i opiekowały się nimi. Mogły sprawić, że los odmienił się na lepsze, a w życiu pojawiał się dostatek, szczęście i bogactwo. Wraz z nadejściem nowej, chrześcijańskiej wiary pamięć o demonach, słowiańskich bóstwach wodnych, skrzatach i innych nadprzyrodzonych istotach zaczęła być stopniowo wypierana. Aby przyspieszyć proces, zaczęto przypisywać tym nadprzyrodzonym bytom wyłącznie negatywne cechy. Wszystkie one stały się źródłem wszelkiego zła, a co za tym idzie, wzbudzały panikę oraz przestrach. Gdzie mieszkały demony Słowian? Miejscem zamieszkania bytów nadprzyrodzonych zazwyczaj były lasy, pola, wodne zbiorniki, polany, ale także obejścia gospodarskie, a nawet domostwa. Skąd wywodziły się słowiańskie demony? Geneza pojawienia się demonów słowiańskich jest różnorodna. Niektóre z nich są duchami zmarłych przodków i troskliwych gospodarzy domu. Niektóre z nadprzyrodzonych istot były kolejnym wcieleniem nienarodzonych dzieci, bądź zmarłych niemowląt. Demonami określano także dusze zmarłych ludzi, które nawiedzają świat żyjących. Były nimi na przykład młode kobiety, które zakończyły życie, topiąc się w rzekach. Innym wariantem byli wisielcy i samobójcy bądź osoby, na których dokonano mordu. Rola demonów w mitologii słowiańskiej Oprócz bóstw w mitologii słowiańskiej bardzo ważne miejsce zajmowały demony. Ich rolą było niesienie przestrogi ludziom oraz karanie za złe zachowanie. Mogły też przynosić bogactwo albo odbierać cały dostatek. Wiara w to, że demony są blisko i obserwują ludzi, bardzo mocno wpływała na sposób postrzegania rzeczywistości oraz wypracowane ogólne normy w społeczności. Istotny nadprzyrodzone podkreślały to, jak ważna jest moralność i prawość. Jeśli jej zabrakło, to właśnie ich zadaniem było przypominanie o konsekwencjach złych czynów i wymierzenie sprawiedliwości. Tak działał na przykład Skarbnik, który wymierzał karę osobom skąpym i leniwym. Spora część postaci w demonologii słowiańskiej odnosi się do śmierci i przemijania. Postacie takie jak Latawiec, Topielec czy Poroniec pełnią rolę przypominania o nieuchronności śmierci oraz tym, że może ona przyjść nieoczekiwanie i w każdym wieku. Słowiańskie demony żeńskie Słowiański demon często był przedstawiany jako kobieta. Mogła nią być młoda dziewczyna, która została utopiona w rzece bądź sama targnęła się na życie z powodu miłosnych nieszczęść. W takim przypadku zamieniała się w Topielicę, która miała złowrogie zamiary w szczególności w stosunku do młodych mężczyzn. Ubierała postać pięknej, jasnowłosej niewiasty, która wabiła młodzieńca i obierała mu życie poprzez utopienie. Innym przykładem jest Strzyga, czyli postać o długich szponach, która żywi się ludzką krwią. Była to istota o dwóch duszach, z czego gdy jedna z nich umiera, druga pozostaje na ziemi i dręczy żywych. Żeńskim demonem była także Południca, która polowała na ludzi przebywających samotnie na polu w okresie letnim. Południcą stawały się kobiety, które umarły w okresie ożenku - bezpośrednio przed, w trakcie, bądź chwilę po nim. Baba Jaga to jedna z postaci, której korzenie sięgają wierzeń słowiańskich. Jest to demon przybierający postać starej kobiety, która porywała i zjadała dzieci. Północnica to demon kobiety o złych zamiarach, który działa w nocy. Zobacz także: Sabat Imbolc to celtyckie święto światła. Kiedy wypada? Data, historia, magiczne rytuały Sabat Imbolc to dawne celtyckie święto obchodzone na początku lutego. Jego historia sięga odległych czasów, zaś obchody związane były z celebracją nadchodzącej wiosny i budzącej się do życia przyrody. W tym szczególnym czasie wyglądano przyjścia nowej pory roku, a wraz z nią pojawienia się dłuższych dni. Był to kult jasności, a rytuały związane z tym świętem odnosiły się do czynności oczyszczenia. Marzenia wypowiedziane podczas święta Imbolc, miały szansę się spełnić, zaś palone ogniska zwiastowały zakończenie panowania mroku. Słowiańskie demony leśne Wśród demonów słowiańskich zamieszkujących tereny leśne znajduje się Leszy, czyli istota nadprzyrodzona znana jako pan i władca lasu oraz zamieszkałych go zwierząt. Mógł pomagać bądź działać złośliwie, wszystko zależało od jego kaprysów. Czasami pomagał wędrowcom odnajdywać drogę do domu, a niekiedy specjalnie krzyżował ścieżki. Jest też znany pod innymi nazwami, np. Borowy, Laskowiec, Boruta i Dziad Borowy. Wiły to straszydła znane głównie na zachodnich terenach Słowian. Poruszały się w grupach i zamieszkiwały lasy, choć nie tylko. Można było je spotkać także nad rzekami czy w górach. Wiły były niebezpieczne i sprowadzały na ludzi obłęd. Biesy to złe duchy zamieszkujące lasy. Przypisywało im się również funkcję ochrony skarbów ziemi. Słowiańskie bóstwa wodne W demonologii słowiańskiej szczególną grupę zajmują bóstwa wodne. Były one postrzegane jako najbardziej niebezpieczne istoty, które czyhały na to, aby odebrać ludziom życie bądź ściągnąć na nich nieszczęścia. Były nimi Rusałki, które wabiły mężczyzn swoją urodą i zabawą, a następnie zabijały. Wodnym demonem był także Wodnik, który objawiał się pod postacią starca. Czasami również pojawiał się jako małe dziecko, które nie zostało ochrzczone za życia. Była to zła istota, która więziła dusze zmarłych. W wierzeniach słowiańskich wodną istotą był także Utopiec. To postać nacechowana negatywnie, która topiła zwierzęta i zalewała łąki i pola. Topielec powstawał jako dusza utopionej osoby bądź poronionego dziecka. Demony słowiańskie powietrzne Osobną grupę stanowią nadprzyrodzone postacie, które zamieszkiwały niebiosa bądź potrafiły wpływać na zjawiska atmosferyczne. Takim demonem był Płanetnik, inaczej zwany Chmurnikiem bądź Obłocznikiem. Ukrywał się wysoko w chmurach i potrafił zesłać na ziemię grad lub burzę. Płanetnikiem mogła zostać osoba, która zginęła nieoczekiwanie. Był nim też wisielec czy topielec. Zobacz także: Sol Invictus to dawne rzymskie święto, które przypada na okres świąt Bożego Narodzenia. Jaka jest jego historia? Kim był antyczny bóg Słońca? Przypadające na drugą połowę grudnia przesilenie zimowe w wielu dawnych kulturach i wierzeniach było uznawane za czas szczególny. Kiedy jesień ustępowała miejsca zimie w najkrótszym dniu w roku Słowianie obchodzili wówczas święto Szczodrych Godów, zaś w Cesarstwie Rzymskim panował kult Słońca Niezwyciężonego. Świętowanie narodzin bóstwa Sol Invictus związane było ze zwycięstwem światła i czczeniem natury. Kim był antyczny bóg i jak jest jego historia? Złym duchem atmosferycznym była także Wietrzyca. Ludzie bali się jej, ponieważ była złowroga i potrafiła odebrać życie bądź połamać kości. Zsyłała na ziemię silny, niebezpieczny wiatr. Słowiańskie demony: spis Demony słowiańskie mogły wspomagać, ochraniać i zapewniać pomyślność. Inną grupę stanowiły te, które były wrogie ludziom i odbierały życie. Oto spis dobrych i złych demonów. Demony słowiańskie nieprzyjazne ludziom: Wiła, Strzyga, Rusałka, Biesy, Topielec, Czernobog, Południca, Zmora, Baba Jaga, Bełt, Bannik, Wilkołaki, Kikimora, Leszy, Kłobuk, Północnica, Bobo, Skarbnik, Wodnik. Demony słowiańskie życzliwe i wspierające ludzi: Bagiennik, Uboże, Domownik, Korgorusze, Dworowy, Gumiennik, Dobrochoczy, Poroniec, Lubiczk.
Weles bóg o wielu obliczach. Słowianie uważali go za władcę podziemi oraz boga magii i bogactwa
Weles to jedno z bóstw słowiańskich. W dawnych wierzeniach pełnił wiele ważnych ról. To patron kupców, który ma moc przywoływania bogactwa. Często określa się go jako opiekuna bydła oraz władcę podziemi. Czy Weles siał postrach wśród Słowian, czy też był bogiem, który chronił i zsyłał dostatek?
W tym artykule: Kto to był Weles? Perun i Weles - jaka relacja łączy oba bóstwa? Przedstawienie i atrybuty Welesa Jak Welesa czcili Słowianie? Kto to był Weles? W wierzeniach dawnych ludów Słowiańskich Weles nie ma jednoznacznie ugruntowanej pozycji. To bóg, który na równi wzbudzał podziw, strach i szacunek. Często funkcjonuje również pod nazwą Wołosa. Jest określany jako słowiański bóg śmierci, ale również magii, handlu, bogactwa, rzemiosła i bydła. Pojawia się przede wszystkim w pisanych źródłach staroruskich, m.in. w średniowiecznej księdze dziejopisarskiej Powieść minionych lat oraz w apokryficznym tekście Chodzenie Bogarodzicy po mękach. Ludność słowiańska składała przysięgi na Welesa, co oznacza, że był on uważany również za boga sprawiedliwości i prawości. Wyjątek stanowili wojownicy, którzy przysięgali Perunowi, który był zarówno bóstwem niebios, jak i wojny. Bóg Weles pojawia się często w kontekście świata zmarłych, jako pan zaświatów, który przeprowadza dusze zmarłych na drugą stronę, gdzie mogą wypocząć na zielonych łąkach. Jest też określany jako słowiański bóg magii. Wzmianka na ten temat pojawiła się w pochodzącym z XII wieku dziele literatury staroruskiej Słowo o wyprawie Igora. Weles jest tam opisany jako przodek wieszcza Bojana. Dlatego też w religii Słowian przypisano temu bóstwu połączenia ze światem wróżbitów, magów oraz poezją i sztuką. Zobacz także: Swarożyc - słowiański bóg ognia ofiarnego i domowego. Jakie miejsce zajmuje w mitologii słowiańskiej? Swarożyc określany jako słowiański bóg ognia ofiarnego i domowego jest jedną z ważnych postaci wierzeń dawnych ludów. Przypisuje mu się zdolność okiełznania jednego z czterech żywiołów. Swarożyc uznawany jest za boga, który nauczył plemiona posługiwania się ogniem. Niektóre dawne przekazy łączą Swarożyca ze Swarogiem. Jak wygląda relacja bóstw słowiańskich? Weles to także słowiański bóg bogactwa, które w czasach odległych było kojarzone głównie z posiadaniem bydła i gospodarskim dostatkiem. Z tego względu często określa się go mianem bydlęcego boga. W dawnych wierzeniach przypisywano mu moc ochrony wypasanych zwierząt. Bóstwo to miało zdolność do odpędzania wilków. Z Weselem wiąże się również postać Trzygłowa. Uważa się, że bóg Słowian połabskich jest późnym wcieleniem Welesa. Czy Weles jest zły? Weles w mitologii i folklorze jest przedstawiany jako bóg o wielu różnych obliczach. Jednym z nich jest opisywanie go jako potężnego i surowego boga podziemnego świata, który mocą nie ustępuje greckiemu Hadesowi. Weles był więc władcą Nawii, czyli miejsca, w którym gromadzą się dusze zmarłych. W rękach trzymał ognisty miecz oraz klucze, zaś wejścia do krainy zaświatów strzegł Żmij - skrzydlata postać ciemności i śmierci. W wielu przypadkach uważa się, że Żmij był zwierzęcym wcieleniem Welesa. Perun i Weles - jaka relacja łączy oba bóstwa? Postać Peruna i Welesa pojawia się w słowiańskim micie o stworzeniu świata, według którego powstał on z konfliktu tych dwóch bóstw. To przedstawienie trwającej w nieskończoność walki dobra ze złem, w której to Weles jest określany jako reprezentant sił nieczystych i przeciwnik władcy niebios - Peruna. Niektórzy badacze wskazują na to, że związek Welesa z podziemnym światem wynika z przegranej walki z bogiem piorunów, który za karę wtrącił go do świata zmarłych. W przekładach języka czeskiego z XV i XVI wieku przydomek Weles był potocznie wykorzystywany w zwrotach, które w tłumaczeniu na język polski określić można jako: idź do diabła. W czasach po chrystianizacji został utożsamiony z czartem, który prowadzi spór z Bogiem. Przedstawienie i atrybuty Welesa Weles to bóg słowiański, który często przedstawiany jest jako postać o trzech twarzach. Jego zwierzęcymi odpowiednikami są: smok, wół, niedźwiedź byk. Z postacią Welesa wiąże się też postać Żmija ze skrzydłami i wężowym ogonem. Atrybutem tego boga jest złoto, ponieważ jest panem dostatku i wszelkiej pomyślności. Jak Welesa czcili Słowianie? Weles jest jednym z bogów słowiańskich, którego pozycja nie jest jasno określona. Ze względu na to, że pojawia się obok Peruna - jednego z naczelnych bóstw dawnych wierzeń, jego rola nie może być bagatelizowana. Jest postacią, która w mitologii Słowian była obecna podczas stworzenia świata. Niektórzy badacze twierdzą jednak, że jest to bóstwo powstałe w późnych czasach, gdy na ziemię Słowian zaczęła wkraczać już nowa wiara chrześcijan. Zobacz także: Zabawy przy ognisku w Noc Świętojańską. Tradycje i rytuały na Noc Kupały Niektóre święta są mocno zakorzenione w naszej słowiańskiej kulturze. Do tego stopnia, że chętnie obchodzimy je do dziś. Jednym z nich jest Noc Kupały, z którą związane są różne tradycje i rytuały. Sami zobaczcie, jakie zabawy przy ognisku w Noc Świętojańską warto wykonać. Słowianie czcili Wesela, składając mu w ofierze czarnego, trzyletniego byka. W ten sposób proszono go o dobrobyt i opiekę. Jako bydlęcy bóg był tym, do którego zwracano się w szczególności w czasie, gdy trwał pomór bydła. Traktowano go również jako strażnika, który uchroni przed niebezpieczeństwem wypasane na pastwiskach zwierzęta hodowlane.