Nie żyje wielka ukraińska artystka Ljubow Panczenko. Zmarła z wycieńczenia i głodu w okupowanej przez Rosjan Buczy
Nie żyje Ljubow Panczenko. To bardzo smutna wiadomość dla świata kultury i sztuki. Malarka przetrwała wyzwolenie Buczy, ale jej stan był tak dramatyczny, że artystka zmarła 30 kwietnia. Oficjalną przyczyną jej śmierci było wycieńczenie i skrajne zagłodzenie.
Nie żyje Ljubow Panczenko. Umarła z głodu w okupowanej przez Rosjan Buczy 85-letnia Ljubow Panczenko, legendarna ukraińska malarka, zmarła z głodu i wycieńczenia po ponad miesięcznej okupacji Buczy przez rosyjskie wojsko. Artystka, honorowa obywatelka Buczy, laureatka wielu nagród stojąca na straży ukraińskiej kultury narodowej zmarła 30 kwietnia, po przewiezieniu jej w krytycznym stanie do szpitala. Zdjęcie jej dłoni poruszyło świat. Kim była zamordowana w Buczy kobieta? "Najbardziej rozświetlona osoba, jaką znałam" Dłoń martwej kobiety zdobi manicure tak charakterystyczny, że Olga nie miała żadnych wątpliwości, że to jej mama. To zdjęcie to jeden z tysięcy dowodów na bestialstwo i ludobójstwo, którego dopuściła się Rosja na ludności cywilnej w okupowanych miastach Ukrainy. Kim była zamordowana kobieta? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/zdjecie-tej-kobiecej-dloni-poruszylo-swiat-kim-byla-kobieta-zamordowana-w-buczy-to-byla-najbardziej-rozswietlona-osoba-jaka-znalam-mowi-jej-corka3-b24d77d.jpeg" width="300" height="300" alt="Zdjęcie tej kobiecej dłoni poruszyło świat. Kim była kobieta zamordowana w Buczy?” "To była najbardziej rozświetlona osoba, jaką znałam", mówi jej córka" title="Zdjęcie tej kobiecej dłoni poruszyło świat. Kim była kobieta zamordowana w Buczy?” "To była najbardziej rozświetlona osoba, jaką znałam", mówi jej córka" /> Kim była Ljubow Panczenko? Ljubow Panczenko urodziła się 2 lutego 1938 r. we wsi Jabłonka, obecnie należącej do miasta Bucza. Pod koniec lat 50. ukończyła Kijowską Szkołę Sztuk Stosowanych (wydział haftu), a później pracowała w pracowni krawieckiej. Głośno zrobiło się o artystce w latach 60., podczas odwilży. Aż trudno w to uwierzyć, ale w jej obrazach najbardziej kontrowersyjny był dla rządzących...kolor. Jej prace były zbyt intensywne, energetyczne i barwne jak na czas i miejsce, w jakim przyszło jej żyć. Od początku więc musiała walczyć z prześladowaniami i nieustannymi przesłuchaniami, które miały na celu skłonienie artystki do używania spokojniejszych barw i zmiany stylu. Nie o kolor chodziło tylko funkcjonariuszom KGB. Artystka w swoich pracach przemycała ukraińską wolną duszę oraz ukraińskie motywy ludowe i ornamenty. Artystka należała też do ruchu "Szistdesiatnyky", działającego na rzecz odrodzenia ukraińskiego języka i kultury oraz walczącego z rusyfikacją.
Karin Ann wystąpiła z tęczową flagą w "Pytaniu na Śniadanie". Tylko nam mówi, dlaczego to zrobiła i czy czuje się ikoną Gen Z [WYWIAD]
Słowacka artystka Karin Ann zdobywa kolejne szczyty. Pokolenie Z (które zresztą reprezentuje) kocha ją za jej nieszablonowość, świeżość, otwartość i muzykę, która jest ich wspólnym głosem. Tylko nam wokalistka opowiada o tym, czy uważa się za współczesną ikonę, jakie to uczucie zobaczyć swoją twarz na Times Square i dlaczego tak bardzo zależy jej na tym, by walczyć ze stereotypami.
19-letnia Karin Ann szturmem zdobywa światowy rynek muzyczny. Ma na koncie miliony wyświetleń na YouTubie, masę nagród i to najważniejsze - uznanie New York Timesa. Dzięki nietuzinkowemu podejściu do alternatywnej muzyki pop, która jest zarówno bezkompromisowa, jak i pełna wrażliwości, daje się poznać jako kreatorka indywidualnego stylu. Podczas występu w programie "Pytanie na śniadanie" okazała swoje wsparcie dla osób LGBTQ+, które jej zdaniem nie są w Polsce w pełni akceptowane. Występ był symboliczny, podobnie jak wiele jej tekstów nawiązujących do problemów Gen Z. Artystka niedawno zakończyła trasę koncertową po Polsce, gdzie pojawiła się na zaproszenie Sanah, a także wydała debiutancką EP-kę "lonely together", która pokazała jej zdolność do przekraczania muzycznych granic. Xymena Borowiecka, kobieta.pl: Mówi się, że jesteś ikoną / głosem Pokolenia Z. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że wiele młodych osób się Tobą inspiruje? Jak się z tym czujesz? Karin Ann: Nie wiem, czy nazwałabym siebie ikoną. Myślę, że niewiele różnię się od innych młodych osób. Jestem taka sama jak oni, mam podobne problemy, identyczne radości. Nie czuje się w żaden sposób „ikoną”. Może tylko dzięki temu, że mam możliwość wyrażać siebie i głośno mówić o różnych rzeczach w swoich piosenkach, mogę być inspiracją dla moich fanów. I to jest fakt, który niezwykle mnie cieszy, dodaje skrzydeł, jest motywacją do dalszej pracy. Łamiesz stereotypy. Twoja piosenka "babyboy" jest protest songiem. Czy chcesz przekonać młodych ludzi, że warto walczyć o to, by być w pełni akceptowanym? Nie nazwałabym tej piosenki protestem, raczej zobrazowaniem piętrzących się stereotypów i uprzedzeń w sposób przewrotny. Jeśli chodzi o przekonanie przedstawicieli młodego pokolenia do walki o pełną akceptację, to jestem z tym jak najbardziej na tak. Nie chcę żyć w poczuciu odrzucenia tylko dlatego, że ktoś inny jest pełen nienawiści, czy kompleksów. Akceptacja i szacunek to coś, co zwyczajnie należy się każdemu z nas i nie podlega żadnej dyskusji. Dlatego warto na każdym kroku o tym przypominać, może dzięki temu się utrwali. Twój występ w jednym z polskich programów śniadaniowych był symboliczny dla osób LGBT+. Czy wiedziałaś, jakie prawa ma w Polsce ta społeczność? Zrobiłaś to, by okazać im swoje wsparcie? Wiem, że Polska to kraj - delikatnie mówiąc - konserwatywny. Mam świadomość, że osoby LGBT+ nie są tu akceptowane, jak i w wielu innych krajach, więc zdecydowanie chciałam podkreślić i pokazać, że wspieram te osoby oraz jestem po ich stronie. Mój występ niósł za sobą przekaz: „Hej, pamiętajcie, że ze mną i moją społecznością jesteście bezpieczni”. Zrobiłam to, bo tak właśnie czuję i uważam, że okazywanie wsparcia osobom dyskryminowanym jest ważne. Czy po tym występie ktoś Ci za niego podziękował? Za pośrednictwem moich kanałów społecznościowych dostałam wiele wiadomości od ludzi, dla których mój występ był niebagatelny. Wyraziłam wsparcie i pokazałam tylko, że nie należy bać się pokazywania tego, kim się jest i co się myśli. Odzew od ludzi był dla mnie bardzo pokrzepiający i istotny. Jesteś twarzą listy Spotify Equal. Jakie to uczucie zobaczyć swoją własną twarz na Times Square? Czy motywuje Cię to do tworzenia nowych utworów? Myślę, że byłoby to dla mnie bardziej namacalne, gdybym mogła tam pojechać i zobaczyć się osobiście. Widząc wielki billboard z własną podobizną tylko na zdjęciach czuję się trochę surrealistycznie, a też przewrotna część mojego umysłu przekonuje mnie, że to się nigdy nie wydarzyło. A tak serio jestem bardzo szczęśliwa i jest to dla mnie nowe, ważne przeżycie. Ten billboard jest fantastycznym wyróżnieniem dla mnie jako młodej artystki. Co do tworzenia nowych utworów, to przede wszystkim motywuje mnie życie i otaczający nas świat. Przyglądam się zjawiskom, zachowaniom, wydarzeniom, analizuję, przetwarzam, obserwuję jak się z nimi czuję. To suma tych myśli i wrażeń daje możliwość tworzenia. Teksty Twoich piosenek są inspirowane Twoim życiem. O czym jeszcze chciałabyś śpiewać? Nie tylko moim życiem, ale przede wszystkim moje piosenki są inspirowane sytuacjami i zjawiskami, które mają bezpośredni wpływ na moje życie. To, co ma na mnie wpływ, to również życie moich przyjaciół, moje życie, życie zupełnie obcej osoby, może to być też film, książka czy dzieło sztuki. Inspiracjami może być tak naprawdę wiele rzeczy, które składają się po prostu na codzienność. Czy czujesz, że jesteś gotowa na międzynarodową karierę? Myślę, że nikt w życiu (bez względu na to co ma za sobą) nie jest gotowy na wszystko. Jedyne co możesz zrobić, to próbować swoich sił w danej chwili, ponieważ życie nie zatrzymuje się dla nikogo. Pędzi z impetem do przodu. Jestem gotowa na ciężką pracę, życie na scenie, kontakt z publicznością, która jest największą motywacją do tworzenia. O czym marzysz? Oprócz rozwijania kariery muzycznej. Marzę o tym, aby móc żyć szczęśliwym życiem w mniej nienawistnym świecie. Życzę sobie i nam wszystkim, aby kiedyś to marzenie się spełniło. POSŁUCHAJ NOWEGO SINGLA KARIN ANN "i’m a loser": View oEmbed on the source website
Zofia Stryjeńska w Google Doodle z okazji 130. rocznicy urodzin: wielka artystka, awanturnica, nomadka, dla męża - wariatka
Jeśli zastanawiasz się kim jest kobieta melancholijnie spoglądająca z logo Google Doodle, pora nadrobić zaległości. Google przypomina sylwetkę jednej z najznakomitszych i najbardziej wielowymiarowych polskich artystek - Zofii Stryjeńskiej, w 130. rocznicę jej urodzin. Kim była Zofia Stryjeńska?
Zofia Stryjeńska w Google Doodle z okazji 130. rocznicy urodzin: Kim była Zofia Stryjeńska? Zofia Stryjeńska, o której 130. rocznicy urodzin przypomina nam Google Doodle, przed wybuchem II wojny światowej nazywana była „księżniczką sztuki polskiej"! Skąd wzięło się to pochlebne określenie? Stryjeńska była jedną z najbardziej wszechstronnych polskich artystek dwudziestolecia międzywojennego. Do tego z niewyparzonym językiem i wulkanem energii. Pokochałybyście ją! Female hero: Eileen Gray - architektka ze złamanym sercem Charyzmatyczna artystka, utalentowana architektka, projektantka kultowych mebli, niezwykła wizjonerka, bon vivantka. Eileen Gray uważa się dziś za pionierkę modernistycznego designu, a jednak historia postanowiła o niej zapomnieć, a jej największe dzieło, jeszcze do niedawna, podpisywano męskim nazwiskiem. Zofia Stryjeńska (1891- 1976) była malarką, graficzką, scenografką, projektantką tkanin, plakatów i zabawek – chyba szybciej byłoby wymienić, co nie leżało w obrębie jej artystycznych zainteresowań. Stryjeńska, z domu Lubańska, żyła w bardzo odległych nam czasach, ale wystarczy przeczytać genialną książkę Angeliki Kuźniak "Stryjeńska. Diabli nadali"(wyd. Czarne), która pokazuje, jak niewiele różni ją od współczesnych kobiet – ze swoim poczuciem humoru, ironią, marzeniami i niewyobrażalną wrażliwością. Maria Komornicka – Piotr Odmieniec Włast, czyli geniusz, szaleństwo i spalone suknie Maria Komornicka umarła w wieku 31 lat, ale Piotr Odmieniec Włast żył jeszcze przez 39. Niezwykła pisarka i poetka, której gwiazda rozbłysła gwałtownie, ale równie szybko zgasła, dziś jest postacią, do której powracają liczni badacze, a pytań jawi się znacznie więcej niż odpowiedzi. Czy jej biografia jest historią transseksualności? Historią geniuszu czy szaleństwa? Choroby psychicznej czy artystycznej kreacji? A może wszystkiego po trochu? Zofia Stryjeńska w Google Doodle z okazji 130. rocznicy urodzin: awanturnica i nomadka Zofia Stryjeńska studiowała malarstwo w prywatnej Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskiej w Krakowie. Początek minionego wieku to czasy, gdy kobiety nie mogły liczyć na równouprawnienie również w kwestii wykształcenia. By móc więc kontynuować naukę w wymarzonej monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych, podała się za mężczyznę. Gdy Stryjeńska miała cel, nikt nie był w stanie jej przeszkodzić w jego realizacji. To nie jedyny raz, gdy przedstawiała się innym nazwiskiem. Pod pseudonimem prof. Hilar napisała podręcznik savoir vivre zatytułowany: "Światowiec współczesny". W 1916 r. wyszła za mąż za architekta Karola Stryjeńskiego, z którym miała dwóch synów. Był jej wielką miłością i zgubą - to on wysłał ją do zakładu psychiatrycznego. Z resztą Zocha, bo tak kazała do siebie mówić, nie miała szczęścia do mężczyzn. Może była dla nich zbyt silna, zbyt niezależna i pragnąca życia? Budząca niepokój w mężczyznach z dwudziestolecia międzywojennego, dla których ideałem kobiety była wiotka matrona z nieustannym globusem? Nie tylko Krystyna Skarbek. Polskie agentki, które zmieniły bieg II wojny światowej
MISTRZYNIE – TWÓRCZYNIE: Aneta Klejnowska-Karpińska – królowa kolażu
Hotel Bristol, Łazienki Królewskie czy Lukullus – to tylko kilka z wielu firm, które współpracują z Anetą Klejnowską_Karpińską, mistrzynią kolażu, artystyczną duszą Instagrama i dziewczyną, która jak nikt inny potrafi łączyć przeszłość z teraźniejszością. Być może spotkasz ją spacerującą po Mokotowie, na którym mieszka od jakiegoś czasu, a jeśli nie, zajrzyj na jej niesamowite konto na Instagramie i zanurz się w sztuce! Poznaj pierwszą bohaterkę naszego nowego cyklu MISTRZYNIE-TWÓRCZYNIE!
Aneta Klejnowska-Karpińska jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na wydziale grafiki, Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych na wydziale architektury wnętrz oraz Ecole Estienne, paryskiej uczelni, na wydziale ilustracji naukowej. Swoje doświadczenie zdobywała w Polsce i zagranicą, pracując i kształcąc się między innymi w Nowym Jorku, Londynie i Paryżu. Tworzyła ilustracje dla takich marek, jak: Akris, Alpha Industries, Lukullus, Hotel Bristol, Łazienki Królewskie, Wirtualna Polska, Costa Coffee, Wysokie Obcasy Extra, Elle, Glamour, Twój Styl, Magazyn PANI, KMag, Label Magazine, Mood Scent Bar, L’oreal Paris, Hotel Europejski, Magazyn Zwierciadło. W swoich pracach łączy różne techniki i metody artystyczne. Obecnie pracuje głównie w dziedzinie kolażu. Aneta Klejnowska-Karpińska otwiera nas nowy cykl MISTRZYNIE – TWÓRCZYNIE, poświęcony kobietom z artystyczną duszą, które dzięki swoim talentom zmieniają, upiększają i uwrażliwiają nasz świat! Królowa kolażu na Instagramie Aleksandra Nagel- KOBIETA.PL: Jak zaczęła się Twoja przygoda z ilustracją i kolażem? Aneta Klejnowska-Karpińska: Po ukończeniu studiów na wydziale grafiki na Warszawskiej ASP zastanawiałam się, na której dziedzinie powinnam się najbardziej skupić. Zawsze lubiłam malarstwo olejne, ale wiedziałam, że wybicie się na tym rynku, w szczególności w Polsce jest bardzo ciężkie. Zdecydowałam się bardziej zaprzyjaźnić z komputerem. Na początku zajęłam się ilustracją, a w miarę poszukiwań nowej techniki pracy bardzo polubiłam kolaż i tak zostało do dzisiaj. W swoich pracach często korzystasz ze starych rycin, malarstwa, rysunków sprzed lat – skąd taki pomysł? Bardzo lubię stary, artystyczny sznyt, szlachetność, która przebija przez stare arcydzieła. Od zawsze historia sztuki była mi bliska, wpadłam więc na pomysł, żeby pokazać elementy dawnych prac na nowy sposób. Czasami, aby nadać bardziej współczesny charakter kolażowi dodaje do nich nowoczesne elementy. Często jednak tworzę nowe obrazy wykorzystując tylko detale grafik, czy obrazów sprzed lat. Jaki okres w sztuce najbardziej Cię pasjonuje? Kocham renesans, intensywne barwy, niezwykłą, wręcz oszałamiającą dbałość o detale, humanizm, który towarzyszył całej tej epoce. Artystów tej epoki, podziwiam za często wieloletnie dopracowywanie jednego dzieło i pełne skupienie na swojej pracy. Wydaje mi się, że dzisiaj ludzie żyją zbyt szybko i często skupiają się na ilości, a nie na jakości. Innym nurtem artystycznym, którym zawsze byłam zafascynowana jest grupa prerafaelitów. Ukryte treści, symbole, a jednocześnie szczegółowość i pieczołowitość w przedstawianiu postaci, głównie damskich sprawiają, że w muzeach, gdzie wystawiane są prace tych artystów spędzam zawsze całe dni analizując i podziwiając poszczególne fragmenty. ZOBACZ TEŻ: Jak wygląda intymność? TE ilustracje podbiły internet! "Próbuję uchwycić uczucie dotyku" - mówi koreańska artystka, która w mistrzowski sposób ilustruje bliskość i intymność w związku. Zobaczcie jej niesamowite prace! Artystyczny freelance, czyli jak utrzymać się na Instagramie? Kolaż to coraz bardziej popularna forma pracy freelancerskiej. Zadam więc konkretne pytanie – czy z tego można się utrzymać? Czy robisz coś jeszcze poza kolażami, by łączyć koniec z końcem? Jestem szczęściarą i absolutnie nie narzekam na ilość zleceń. Wykonuje dużo kolaży dla różnych brandów, ale też tworzę je w formie plakatów i sprzedaje za pośrednictwem galerii onmywall.art. W wolnym czasie wracam do malarstwa olejnego i rysunku odręcznego. Pracy mam naprawdę dużo i mogę się utrzymać z twórczości artystycznej. Jeśli ktoś chciałby spróbować kolażu, od czego powinien zacząć? Myślę, że najlepiej jest zacząć od analogowej formy, czyli nożyczek i papieru. Spróbować pobawić się formą, poczuć w dłoniach fakturę papieru, tworząc nowe kompozycje, wzory. Sugerowałabym, aby pierwszych prac nie traktować zbyt serio. Wystarczy gazeta, stara książka, różne faktury i z tego może powstać wyjątkowa praca. Tworzysz często kolaże na potrzeby reklamowe. Jaki masz stosunek do tego typu współpracy? Czy reklama może być dla Ciebie również formą sztuki? Jak najbardziej! Bardzo wiele zależy od rodzaju współpracy i klienta, czy mi zaufa, czy raczej jego wizja gra główną rolę. Na szczęście coraz więcej klientów daje mi przysłowiową wolną rękę w projektowaniu, oczywiście zachowując określone ramy i temat pracy. Znając moje prace wiedzą czego mogą oczekiwać. Muszę przyznać, że zdecydowanie z większości tak powstałych prac jestem bardzo zadowolona. Z której współpracy jesteś naprawdę dumna? Wiele jest takich projektów, z którym mogę powiedzieć, że jestem dumna:) W zeszłym roku były to kolaże na witrynie w Hotelu Bristol, które widniały na Krakowskim Przedmieściu przez pół roku. Uwielbiam współpracować z Lukullusem, miałam okazję stworzyć dla nich projekty opakowań świątecznych na ciastka, a tym roku kolaże na witryny wiosenne, które właśnie wiszą w dwóch lokalizacjach. Przed pandemią prowadziłam warsztaty dla dzieci w Łazienkach Królewskich, które wiele mnie nauczyły, nie przypuszczałam, że aż tak bardzo spodoba mi się rola nauczyciela. Z początkiem tego roku nawiązałam całoroczną współpracę z Costa Coffee. Super energia, ludzie i atmosfera, która przebija przez tę firmę napędza mnie do działania. Stworzenie jakiego kolażu było dla Ciebie najtrudniejsze i najbardziej czasochłonne? Każdy kolaż jest inny. W zależności od tematu pracy, jedne są mi bliższe i wiem, że ich wykonanie będzie przyjemne i zajmie mi relatywnie mniej czasu. Pozornie często te prace, które z początku wydają mi się ciężkie i nie mogę się za nie zabrać w efekcie końcowym wychodzą mi najlepiej. Gdybyś miała robić w życiu coś innego niż kolaż, co to by było? Myślę, że wróciłabym do projektowania wnętrz. Skończyłam licencjat na tym kierunku. Fascynują mnie piękne przestrzenie, niebanalne rozwiązania i połączenia form. Na razie przekładam je na płaski kolaż, ale może w przyszłości będę miała jeszcze okazję przełożyć moje zamiłowanie do tego kierunku. Na żadnym z postów na Twoim Instagramie nie znalazłam Twojego zdjęcia. Dlaczego nie pokazujesz tam siebie tylko swoje prace? Nawet najwięksi malarze od czasu do czasu robią sobie autoportrety? Zdecydowałam, że będę prowadzić dwa profile na instagramie, jeden artystyczny, a drugi prywatny. Układ mojego pierwszego konta na Instagramie podzieliłam tak, że nie ma tam już miejsca na moje zdjęcia. Jak wygląda standardowy dzień Twojej pracy? Jestem rannym ptaszkiem. Często zabieram laptopa do łóżka, wydaje mi się, że wtedy właśnie jestem najbardziej kreatywna i najlepiej mi się pracuje. Jak już normalnie wstanę siadam przy biurku i przenoszę pracę na komputem stacjonarny. Zazwyczaj w pierwszej kolejności odpisuje na maile, dzwaniam się z moimi agentkami z agencji ilustratorów i omawiamy wszystkie projekty, Jestem bardzo zadowolona z tej relacji i współpracy, myślę, że dużo już razem osiągnęłyśmy. Po południu zazwyczaj idę na spacer przewietrzyć głowę i znowu rozpoczynam pracę nad kolejnymi zadaniami. W pracy często towarzyszy mi muzyka, zazwyczaj jazz. Wieczory staram się już poświęcać rodzinie i relaksuje się. Co jest potrzebne do tworzenia kolaży – komputer i myszka czy wycinanki? Jak to wygląda w 2021 roku? Ja kolaże tworzę głównie na komputerze, ale czasami tworzę również odręczne rysunki, które skanuje i dołączam do kolażu. Karolina Kijak: pierwsza polska ilustratorka we współpracy z H&M [WYWIAD] Karolina Kijak-Dzikońska wyjątkowa ilustratorka natury, obserwatorka ptaków, mama na pełen etat i pierwsza polska artystka z globalną współpracą dla H&M na koncie. Koniecznie przeczytajcie nasz wywiad! Instagram - miejsce pełne sztuki! Jesteś częścią Instagrama. Jak patrzysz na to narzędzie? Czego tam szukasz? Co sądzisz o osobach, które tam są? Instagram jest świetną platformą do pokazywania siebie, swoich prac. Trzeba ją tylko umiejętnie wykorzystywać. Ja swój profil artystycznym założyłam ponad dwa lata temu i do tej pory wiele moich zleceń dostaję właśnie poprzez to narzędzie. Obserwuje profile związane z wieloma dziedzinami artystycznymi, głównie jest to architektura, moda, historia sztuki, ale też profile podróżnicze i kulinarne. Gdybyś miała nieskończoną ilość pieniędzy na jakiś artystyczny projekt, co byś zrobiła? Chciałabym stworzyć całą kolekcję ubrań z moimi printami. Moda to kolejna dziedzina, którą kocham i zawsze się cieszę na współpracę z firmami modowymi. Opowiedz mi trochę o sobie – gdzie mieszkasz, co pasjonuje Ciebie oprócz sztuki? Dwa lata temu przeprowadziłam się na Mokotów. To moja ulubiona dzielnica w Warszawie i czuję się tutaj naprawdę dobrze, mnóstwo pięknych kawiarnii, kameralnych galerii, dużo parków, zieleni. W pandemicznej rzeczywistości rzadko opuszczam to miejsce, chociaż podróżowanie to moja ogromna pasja. Napędza do pracy i przynosi wiele inspiracji. Mam nadzieję, że jak najszybciej będziemy mogli wrócić do bezpiecznego dalekiego przemieszczania się. Uwielbiam też gotować, teraz mam na to zdecydowanie więcej czasu. Razem z mężem wolny czas spędzamy teraz głównie z kuchni, wymyślając różne potrawy. Lubię każdy rodzaj kuchni, a najbardziej nowe, nieoczywiste smaki. Mam wrażenie, że dzięki Instagramowi kobiety stały się bardziej kreatywne, rozwijają się bardzo. Zgadzam się z tym – jak Ty na to patrzysz? Jaką dałabyś radę kobietom, które chciałyby rozwijać się artystycznie, niezależnie od formy? Myślę, że nie zależnie od wieku każda kobieta może odkryć podłoża kreatywności. Teraz wiele z nas łączy różne dziedziny artystyczne i próbuje uczyć się czegoś nowego. Przez pandemię możliwości rozrywki i podróżowania zostały ograniczone, ale to właśnie zaowocowało przejawami większej kreatywności wśród nas. Ja radziłabym zacząć od znalezienia formy, który nas najbardziej fascynuje i zapisania się na kurs on-line, których jest teraz mnóstwo. Wałki, fałdki i motylki. Myślisz: "To obrzydliwe". Ona twierdzi, że to jest właśnie piękne!
Córka Huberta Urbańskiego jest utalentowaną artystką. Widziałyście już jej prace?
Hubert Urbański nieczęsto opowiada publicznie o swoim życiu rodzinnym. Mimo to, jego pociechy same chętnie udzielają się w mediach społecznościowych. Znany prezenter ma 4 córki, z którymi łączy go silna relacja. Jedna z nich, Krystyna, jest wyjątkowo utalentowaną artystką, która ma na swoim koncie już kilka sukcesów.
Hubert Urbański: dzieci Hubert Urbański ma cztery córki. Dwie najstarsze, Marianna (31 lat) oraz Krystyna (27 lat) to dzieci, które ma ze swoją pierwszą żoną, Urszulą Engelmayer. Dwie młodsze pociechy Stefania (12 lat) i Danuta (10 lat), są zaś owocem jego drugiego małżeństwa. Z dziećmi łączy go wyjątkowa więź. Starsze córki są bardzo aktywne w mediach społecznościowych i chętnie pokazują zdjęcia ze sławnym tatą. Krystyna jest utalentowaną artystką, która wykorzystuje swoje zdolności, aby poruszać aktualne i ważne tematy. ZOBACZ TEŻ: Kasia Tusk przekazała swoją suknię ślubną na licytację WOŚP: jak wygląda? Krystyna Urbańska - Engelmayer: działalność artystyczna Krystyna Urbańska - Engelmayer jest graficzką komputerową i zajmuje się tworzeniem kolaży. Projektuje nie tylko plakaty, ulotki, czy efektowne karty dań, które powstają na zamówienie klientów, ale też dzieła, które mają poruszać aktualne i ważne tematy. Jednym z nich jest plakat przeznaczony na aukcję dla Centrum Praw Kobiet, który dotyka problemu przemocy. Krystyna Urbańska- Engelmayer aktywnie wspiera też Strajk Kobiet. Jej prace są mocno nacechowane feministycznie, często przewija się w nich motyw czerwonej błyskawicy. Na swoim koncie ma też współpracę, z której była wyjątkowo dumna. Wspólnie z Mary Komasą i Anją Rubik stworzyły specjalną okładkę oraz ilustracje do magazynu Sleek. Kolejnym sukcesem na koncie młodej graficzki jest plakat do filmu "To wszystko nie takie proste". Więcej prac Krystyny możecie obejrzeć w naszej galerii. Jak Wam się podobają? ZOBACZ TEŻ: Powstanie film o Maryli Rodowicz. Legenda polskiej sceny muzycznej podaje wstępną datę premiery
Prace tej artystki zmienią Twoje spojrzenie na świat [WYWIAD]
Jej twórczość to artystyczny głos młodego pokolenia. Poznajcie niezwykle uzdolnioną Anetę Klejnowską.
Ilustratorka mody, graficzka i architekt wnętrz. A do tego niezwykle ciekawa osoba. Aneta Klejnowska to głos młodego pokolenia. Swoje doświadczenie zdobywała w Polsce i za granicą, pracując i kształcąc się m.in. w Nowym Jorku, Londynie i Paryżu. W Polsce pracowała dla takich firm jak: Bohoboco, Viva Moda, czy Borjomi. Jej prace to połączenie malarstwa, grafiki i kolażu, w których zręcznie przemyca modę i popkulturę. Z Anetą Klejnowską rozmawiamy o sztuce, modzie i tym, gdzie w Europie można znaleźć najlepsze galerie sztuki. Jak rozpoczęła się Twoja przygoda ze sztuką i malarstwem? Od zawsze to czułaś? Byłaś typem dziewczynki, której szkolne zeszyty pełne były obrazków i malunków? Czy może ta zawodowa droga nie była taka oczywista? Pojęcie sztuki i estetyki towarzyszyło mi od zawsze. Jako dziecko brałam udział w wielu przedstawieniach teatralnych, tanecznych, pokazach mody. Już wtedy wiedziałam, że chce się zajmować pracą twórczą. Początek mojej drogi zawodowej rozpoczęłam od kilku staży w firmach modowych. Byłam zafascynowana tym światem, przepełnionym pięknymi ubraniami, gazetami, materiałami. Chciałam wybrać kierunek studiów związany z projektowaniem i stylizacją ubrań, ale w tamtym czasie w Warszawie nic takiego nie było. Zdecydowałam, że pójdę na wydział architektury wnętrz, gdzie będę mogła dalej uczyć się i odkrywać estetykę na innych płaszczyznach. Projektowanie mieszkań, wystaw, czy też tworzenie mebli bardzo mi się podobało, ale czułam, że jeszcze bardziej chce poszerzyć swoje horyzonty. Po skończonym licencjacie dostałam się na grafikę na ASP w Warszawie, a większą ilość wolnego czasu poświęcałam malarstwu. Mogę więc powiedzieć, że urodziłam się z duszą artystyczną, ale poszukującą tego właściwego kierunku na wielu obszarach. Najbardziej cieszę się, z tego, że moja praca jest jednocześnie moją pasją i sprawia mi wiele przyjemności. Twoje prace są niezwykle różnorodne. Malujesz obrazy, tworzysz ilustracje, projektujesz plakaty. Czy to odzwierciedla Twój charakter? Lubisz różnorodność i ciągłe wyzwania? Czy może to po prostu kolejne etapy rozwoju jako artystki? Staram się cały czas rozwijać i poszukiwać nowych technik, rozwiązań przy tworzeniu moich prac. Każda z tych dziedzin jest mi bliska i we wszystkich w inny sposób wyrażam się artystycznie. W malarstwie najbliższy jest mi figuratywizm i zgaszone barwy. W ilustracji najbardziej lubię tematy modowe i detaliczny rysunek. Natomiast w plakacie staram się być oszczędna w formie, stosować syntezę i ironię. Patrząc na Twoją twórczość wydaje się, że jesteś dziś w takim miejscu, gdzie możesz być dumna z siebie, swoich osiągnięć i tego jak daleko zaszłaś. Jakie cechy Twojego charakteru miały na to wpływ? Jesteś odważną kobietą, która wie czego chce czy wiele sytuacji było raczej kwestią szczęścia lub przypadku? Dziękuje. Najbardziej dumna jestem z tego, że nigdy się nie poddałam i poprzez rzetelną pracę mogę być w tym miejscu, w którym jestem. Na pewno odwaga i ambicja pomagają mi w osiąganiu celów. Szczęściu trzeba pomóc i ono towarzyszy mi w życiu, ale w przypadki nie wierzę. Studiowałaś w wielu miejscach, sporo wyjeżdżałaś. Które miasto jest Twoim ulubionym? I gdzie, w jakim mieście czy kraju można – w Twojej opinii –znaleźć najciekawsze galerie sztuki i muzea? Moim ulubionym miejscem jest i zawsze był Paryż. Nie bez powodu od zawsze była to mekka dla malarzy, poetów, projektantów mody. Artystyczny klimat tego miasta czuć na każdym rogu. Kamienice, parki, ludzie, jedzenie, muzyka, wszystko jest spójne i wysublimowane. Mieszkając przez pół roku w Paryżu udało mi się zobaczyć niemal wszystkie zabytki i zwiedzić większość muzeów. Byłam na prawie 50 wystawach w tym czasie. Każde miasto ma swoją historię i ciekawe muzea, czy galerie, ciężko jest mi powiedzieć, które miejsce ma najciekawsze zbiory, ale Paryż na pewno jest na szczycie listy. Jak wygląda życie artystki? Czy ciągłe szukanie inspiracji i kreowanie nowych rzeczy nie bywa męczące? Jak ładujesz akumulatory? Moje życie zawodowe jest bardzo zróżnicowane, ciągła sinusoida. Nigdy nie wiem do końca jak będzie wyglądał mój dzień, co bardzo mnie cieszy, bo nie znoszę rutyny . Kreowanie nowych rzeczy jest dla mnie przyjemnością, ale czasami, tak jak w każdej innej pracy, potrzebuje odetchnięcia i chwili wolnego. Staram się często podróżować, łącząc przyjemne z pożytecznym. Odpoczywam, zwiedzam miasta, ale też uczę się i czerpie inspiracje do kolejnych projektów. Dziękuję za rozmowę i życzę wielu sukcesów!
Jesteś artystką? Twój mózg jest wyjątkowy!
Mózgi mają różną budowę. Jeśli jesteś artystką na pewno twój mózg różni się budową od mózgu człowieka o niższym procencie wrażliwości.
Mózgi ARTYSTÓW/TEK mają odrobinę inną budowę niż osób nie zajmujących się sztuką. Skanowanie VBM potwierdziło, że w obszarach związanych z wykonywaniem precyzyjnych ruchów i przetwarzaniem obrazu artyści mają więcej tkanki nerwowej. Kierująca badaniami Rebecca Chamberlain z Uniwersytetu w Leuven w Belgii chciała sprawdzić, czy artyści faktycznie inaczej widzą świat. Jej zespół obserwował pracę mózgów u 21 studentów sztuk plastycznych, a wyniki porównali z analogicznymi obserwacjami u 23 osób nie mających nic wspólnego ze sztuką. Artyści mieli więcej szarej materii w części mózgu zwanej przedklinkiem, leżącej w obrębie płata ciemieniowego. To region mózgu, który ma duży związek z twórczością np. zdolność do przetwarzania obrazów w mózgu. Chris McManus z University College London, jeden z naukowców zaangażowanych w projekt, zwraca uwagę, że trudno ustalić, w jaki stopniu struktura mózgu artysty jest wrodzona, a w jakim jest efektem treningu. - Musimy prowadzić badania dalej i zbadać nastolatków - mówi. Badania opublikowano w pismie "NeuroImage".
10 LAT TEMU... byłam przede wszystkim aktorką, która osiągnęła dużo jak na młody wiek. Miałam na koncie sporo ważnych nagród. Za sobą wspaniałe współprace z niezwykłymi reżyserami teatralnymi, wybitnymi postaciami. Ale też czułam, że teatr przestaje mi wystarczać, że coś się we mnie zawodowo wypala.
Praca przynosi za dużo bólu, a za mało daje radości i wolności. Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego to mnie tak męczy. I doszłam do wniosku, że tam zawsze jestem elementem czyjejś wyobraźni, częścią większej całości. Doszłam do czegoś, co było rewolucyjne – że nie jestem osobą, która dobrze się czuje w chórze. Lubię być na scenie główną postacią, lubię, jak światła są skierowane na mnie. To było wyzwalające i oczyszczające. Skoro tak jest, to muszę znaleźć taki rodzaj ekspresji, który mi to umożliwi. Muzyka zawsze we mnie siedziała, tylko nie umiałam do niej trafić. BARDZO CHCIAŁAM... nauczyć się mówić o swoim świecie swoim językiem i na własnych warunkach. I to się udało. Całkiem niedawno – na ostatniej płycie. I jeszcze marzyłam, żeby dobrze się czuć z własną wolnością. Dziś umiem ją ogarnąć, nie męczy mnie. ŻAŁUJĘ... może tego, że zbyt długo wydawało mi się, że muszę wszystkiemu sprostać. Nie znosiłam momentów przestoju, nie umiałam ich sobie zaplanować. Teraz je doceniam. Przez lata pracy w teatrze nauczyłam się, żeby nigdy nie zawodzić tych, którzy kupili bilety. Dziś wiem, że środek ciężkości leży gdzie indziej. MAM NADZIEJĘ, że nie będę mieć problemu z przemijaniem. Bo tez nigdy podstawowym kryterium określającym mnie nie była uroda. Moje piękno jest gdzie indziej, nie w tym obiegowym znaczeniu. DZIŚ JESTEM KOBIETA DEKADY GLAMOUR... i to jest dla mnie kompletnie nieistotne, co nie znaczy, że nie mam do tego wyboru szacunku. Ale to ludzie są dla mnie istotni. JESTEM SZCZĘŚLIWA, GDY... widzę, że to, co robię, ma znaczenie dla innych. Jestem teraz w trasie, gram w dużych miastach, ale też tych całkiem niewielkich. Na koncerty przychodzą osoby w każdym wieku, każdej płci. Kiedy słyszę od ludzi po koncercie, że śpiewam o tym, co jest dla nich bardzo ważne, i że daję im prawo do poczucia się dobrze z samymi sobą – jestem szczęśliwa. Zdarzyło mi się wzruszyć na scenie i mieć zdławione gardło właśnie przez reakcje ludzi. Ostatnio w Gdańsku śpiewałam: „Nie urodzę syna...”, a ludzie wtórowali, zagłuszając mnie kompletnie. Mężczyźni i kobiety. Nie było co zbierać (śmiech). W warszawskim Och-teatrze w rocznicę 10 kwietnia śpiewałam „Sorry Polsko” i „Szarą flagę”. A publiczność na stojąco razem ze mną. To było głębokie przeżycie. Nagrody są naprawdę nieistotne w porównaniu z tym, co dają mi ludzie. To jest szczęście, ale powiem, że przeżyłabym, gdybym tego nie dostawała. Bo ta płyta była ważna także dla mnie. MYŚLĘ O SOBIE... że nie ma takiej ceny, której nie zapłacę, żeby być wolną osobą. Wzbudzam krańcowe emocje, bo jestem totalnie szczera. I odpowiadam szczerze na każde pytanie. Jeśli nie chcę odpowiedzieć, mówię „won!”. Dojrzewa się do asertywności. A ja nie jestem łagodną osobą. Raczej bardzo osobnym typem. Parafrazując swój utwór: idę własną drogą i zawsze obok. Kiedyś to było bolesne, nie czułam się z tym komfortowo, a dziś owszem. Nie walczę z tym, nie próbuję nic zmienić. To bardzo wyzwalające. BOJĘ SIĘ... tylko jednej rzeczy: bardzo bym nie chciała żyć dłużej niż mój ukochany. Poza tym nie mam strachów, jestem szczęśliwą osobą, robię to, co kocham, i mogę się z tego utrzymać. Mam dobry kontakt ze swoimi rodzicami. NAUCZYŁAM SIĘ... wiele dzięki spotkaniom z ludźmi. Mam bardzo niewielu przyjaciół. Moi rodzice, Edek. Z Marią Seweryn mamy bardzo silny związek. Był jeszcze Piotr Łazarkiewicz, umarł, nie ma go, ale jednak trochę jest. Z perspektywy czasu widzę, że to, co mnie zmieniło, było takim semaforem, czy może zwrotnicą – to właśnie spotkania z ludźmi i najczęściej wcale nie te najprzyjemniejsze. Bo katastrofy nas konstruują, zmieniają. To dzięki nim nabiera się dystansu i wartościuje to, co w życiu najważniejsze. To nie do przecenienia. Kataklizmy są wspaniałe. ZA 10 LAT... będę miała 50 na karku, czekam na to. Teraz następuje w moim życiu punkt zwrotny. Czuję, że jako artystka nie muszę już niczego udowadniać. Za 10 lat może będę miała większą stabilność materialną, bo to nie jest oczywiste. Chciałabym tego.
NAJWAŻNIEJSZE SĄ DLA MNIE wolność i kreatywność. Kiedyś czułam dysonans między tym, co wykonywałam, a tym, jaką byłam osobą. Dziś staram się do procesu tworzenia podchodzić egoistycznie.
10 LAT TEMU... byłam na początku drogi artystycznej. Przeprowadziłam się do Warszawy. Ustawiłam priorytety. Najważniejsza była wtedy szkoła i wydanie pierwszego albumu. Mam mocny charakter, zawsze byłam mocna. Od najmłodszych lat nauczona obowiązkowości. Chodziłam do zwykłej podstawówki i do muzycznej, po zajęciach miałam próby z zespołem taty, wyjazdy. Opuszczałam szkołę, a potem nadrabiałam obowiązki. W takim rytmie zostałam wychowana, starałam się nie zmieniać tego, kiedy zamieszkałam sama w Warszawie. Starałam się siebie ani swoich bliskich nie zawodzić. CHCE MI SIĘ ŚMIAĆ... kiedy przypominam sobie swoje poglądy sprzed lat. Zawsze były wyraziste i nie miałam problemów z tym, żeby je wyrażać. Ale kiedy z dzisiejszymi doświadczeniami przypominam sobie swoje pierwsze wywiady, uśmiecham się pod nosem. Wtedy wydawało mi się, że wszystko wiem i wszystkie rozumy pozjadałam. Chyba każdy to w życiu przechodzi (śmiech). Jedno się nie zmieniło. Nie lubię mówić o sobie. Są przyjemniejsze rzeczy niż udzielanie wywiadów. ŻAŁUJĘ... „Non, je ne regrette rien” – niczego nie żałuję. JESTEM SZCZĘŚLIWA... gdy zrobię kolację dla znajomych. Bardzo lubię gotować i jeść. Dobre jedzenie przynosi prawie orgazmiczne doznania (śmiech). Lubię uczyć się nowych rzeczy. Lubię też testować nowe restauracje. To, co na mnie spadło w ostatnim roku, to podróże po całym świecie. I to jest świetne, że gramy sporo koncertów w różnych krajach. Na początku bałam się, że język polski może być dla ludzi barierą, ale nią nie jest. Wręcz przeciwnie, to egzotyczny dodatek. Jesteśmy kolorowi, roztańczeni, dobrze odbierani. Najfajniej było chyba w Austin w Teksasie, na festiwalu South by Southwest. Zupełnie niesamowity czas, mnóstwo różnorodnej muzyki i cały amerykański show-biznes w jednym miejscu. Niezapomniany wyjazd. W porównaniu do gigantów rocka nie żyję wcale rockandrollowo, jestem małą mróweczką (śmiech). Wczoraj zagrałam jeden z najlepszych koncertów w życiu – w Krakowie. Widziałam satysfakcję na twarzach ludzi, na twarzach tych, którzy grali ze mną. To było dla nich coś więcej niż tylko praca. Nie zawsze na scenie jest taka atmosfera, a to cieszy jak cholera. ZA 10 LAT WIDZĘ SIĘ... w sukience. Nie do końca lubię podkreślać swoją kobiecość. Nie traktowałam jej nigdy jako głównego atutu. Buntowałam się przeciwko niej. Ale pewnie za 10 lat przyjdzie czas, żeby być bardziej kobiecą, bardziej kobietą. BĘDĘ BOGATSZA O... kilkanaście wzmacniaczy z lat 60. i gitar. Dziś mam dwie. Zgłębiam ten instrument, na koncertach zaczęłam grać na gitarze. I wolałabym usłyszeć, że świetnie gram, a nie że laska grająca na gitarze wygląda sexy (śmiech). JESTEM KOBIETĄ DEKADY GLAMOUR... jestem kobietą swojej dekady, przełomu lat 80. i 90. Dekady, podczas której tyle się zmieniło, nigdy nie było takiego rozwoju w technologii i w muzyce. Korzystam z tego garściami. Jestem częścią tej dekady.
Basia Trzetrzelewska - w ludziach widzę tylko dobro
Basia Trzetrzelewska jest pierwszą Polką, która wyśpiewała wielką karierę na Zachodzie. W latach 80. i 90. jej płyty rozchodziły się w milionowych nakładach. I zniknęła. Teraz wraca, pełna energii i zachwytu dla świata. Z nową płytą, która już ma status złotej!
Często jesteś w Polsce? Regularnie, raz w miesiącu. Decyzję o przylocie często podejmuję spontanicznie. Bo jestem sama w domu, narzeczony wyjechał… Jak reagują na Ciebie ludzie na ulicy? Zwykle, na co dzień, nie wyglądam jak gwiazda (śmiech). Ale zdarza się, że wchodzę np. do Castoramy i ktoś podchodzi po autograf, wspólne zdjęcie, mówi, że lubi moje piosenki. To ważne dla Ciebie, artystki? Kontakt z ludźmi motywuje mnie do pracy. Miałam wieloletnią przerwę, zdarzyło się tyle smutnych rzeczy… Umarła moja mama i nie mogłam śpiewać. Głos to nie instrument, który bierzesz i na nim grasz. W nim czuć stan umysłu. Nie jesteś radosna, to nikomu nie poprawisz nastroju. Ludzie wychwycą, gdy coś nie jest szczere! Ja zawsze słyszę nastrój wykonawcy. Ale sama nie umiem śpiewać smutnych tekstów. Bo mnie one przygnębiają! Dlatego nawet w tych o nieszczęśliwej miłości daję nadzieję, że może on jeszcze spojrzy innymi oczami… Kiedyś nagrałam piosenkę, jak to każdy dzień mija i nic mi się nie chce. Dziś nawet nie mogę jej słuchać! Są ludzie, którzy zrobili karierę, śpiewając o swoich bólach, ale to nie moja natura. Amerykanie zbadali, że Twoje piosenki jak żadne inne pobudzają do życia, w latach 90. puszczano je we wszystkich sklepach. Skąd u Ciebie ta radość? Może stąd, że miałam beztroskie dzieciństwo? Choć przypadło na okropne czasy. Pamiętam stresy rodziców. Byli rzemieślnikami, mieli lodziarnię. Nie zdawałam sobie sprawy z ich problemów. Ale biurokracja wykończyła i mnie, gdy zdecydowałam się legalnie opuścić kraj. Wyjechałam z Polski w styczniu 1981 r. Myślałaś, że to już na dobre? Wtedy każdy czuł, że to na amen. Teraz nie ma czegoś takiego. Mieszkam w Londynie, parę godzin stąd. Mam dwa domy. Tam i w rodzinnym Jaworznie. Dwie rodziny, dwa paszporty. Ale wtedy wyjazd wymagał odwagi? Człowiek młody o nic się nie martwi. Pamiętam, jak mama odwiedziła mnie w Anglii w 1983 r. Była przerażona: w jakich ja biednych warunkach żyję! Bez centralnego ogrzewania. Na zasiłku. Mój narzeczony, który chciał naprawiać świat, był pracownikiem socjalnym… Znałaś angielski? Uczyłam się trochę, mój chłopak był cierpliwy, tłumaczył mi język slangowy. Potem chodziłam do takiej pani na lekcje. Dużo czytałam po angielsku. Chciałam go jak najlepiej opanować. Jesteś ambitna? Ja bardzo nie chciałam być głupią! Chciałam przestać uchodzić wśród Anglików za taką, co: „Ooo, przyjechała z biednej Polski”, podczas gdy u ich tak dobrze. Postanowiłam im udowodnić, jak przedsiębiorczy są Polacy, jak inteligentni, dzięki czemu zresztą Polska dziś tak dobrze prosperuje, w porównaniu z innymi krajami. W Polsce śpiewałaś z Alibabkami, Perfectem. Marzyła Ci się kariera w Anglii? Muszę przyznać – zawsze czułam, że za co się zabiorę, będzie OK. No i od dziecka widziałam się na scenie. Jak dziwnie potoczyło się moje życie… Kilka wyborów dokonanych w życiu doprowadziło mnie do tego, gdzie jestem. Który był decydujący? Kupno gazety i szukanie ogłoszeń o pracy. Tak zjawiłam się w studiu, gdzie szukano wokalistki. I poznałam Danny’ego White’a, muzyka, z którym pracuję do dziś. Początkowo wcale nie był mną zainteresowany! Nie miałam zdjęć, nagrań. Zauważyliśmy jednak, że mamy coś wspólnego muzycznie, i zostałam. To on zachęcił mnie do pisania piosenek. Ja nie miałam siły, uważałam, że tworzyć to może Stevie Wonder! Broniłam się: „Nie znam dobrze angielskiego”. Danny odpierał: „To pisz prosto”. Zaczęłam. Mam takie okresy strachu, że nie wiem, co ze sobą zrobić. Przesuwam pisanie, może później, może jutro? A on dzwoni, przyjeżdża. Zmusza mnie. Przy tej najnowszej płycie specjalnie nie musiał, chyba dorosłam do niej, nabrałam pewności siebie. Poprzednie rodziły się w bólach. Ale uwiodły fanów smooth jazzu. Masz poczucie, że jesteś szczęściarą? Mama mi mówiła, że urodziłam się w czepku. Miałam coś takiego na głowie… Wiesz, poza tym, że poodchodzili, umarli mi bliscy, nie zaznałam tragedii. Wszystko mi wychodzi. Może dlatego, że nie oczekuję rzeczy nieosiągalnych? Oczywiście nie powinnam być taką optymistką. Na świecie kryzys, mnóstwo ludzi słucha innej muzyki, ja jestem coraz starsza, to, co gram, nie jest komercyjne… Czuję jednak, że będzie OK. Pozazdrościć podejścia do życia! Uważam, że świat jest po to, by go używać. Jak ma się komuś udać, to czemu nie mnie? A mam bliskich, którzy myślą dokładnie odwrotnie, i nic im nie wychodzi! Ja widzę tylko dobro w ludziach. Dokądkolwiek jadę, zachwycam się: „Mogłabym tu mieszkać, jacy fajni ludzie! Zaraz nauczę się ich języka”. Na to nigdy nie jest za późno! Dwa lata temu byłam w Jordanii, bo mój chłop tam koncertował, jest trębaczem. Zaraz kupiłam sobie słownik i zaczęłam uczyć się arabskiego… Przeszło mi, oczywiście. Ale wierzę, że wszystko jest możliwe. Gdy spotykam się z moimi przyjaciółkami i one zaczynają narzekać, to się wyłączam. To nie o mnie. Jakie masz przyjaciółki? Fantastyczne. Uwielbiam je. Znamy się jeszcze ze szkoły, ufam im całkowicie. Spotykamy się, gramy w karty, wracamy do szkolnych lat i nie przejmujemy się starością. Jestem lojalną przyjaciółką. Mam tyle dobrych uczuć wobec ludzi! Rani mnie, gdy ktoś nie odwzajemnia tego, co daję. Odniosłaś światowy sukces, gdy w Polsce było jeszcze biednie. Jak reagowali znajomi, gdy przyjeżdżałaś do kraju? Musiałabyś ich zapytać. Ale wiedz, że ja naprawdę jestem dobrą koleżanką (śmiech). Dzielę się wszystkim. Moje przyjaciółki dziesiątki razy były u mnie w Anglii. Dziś i one radzą sobie. Myślisz czasem o tym, ile osiągnęłaś? Wiesz, byliśmy w Stanach, gdy wybuchła świńska grypa. Miałam kontakt z tyloma ludźmi, których obejmowałam, całowałam. Przyszło mi do głowy, że mogę się zarazić i nie przeżyć. Uświadomiłam sobie wtedy, że tego, co zaznałam, na niejedno życie wystarczy! Często, gdy przyjeżdżają do mnie znajomi i gadamy, mówię: „Jak nam dobrze. Siedzimy, jemy, pijemy, nikt nie jest chory…”. A pamiętam, jak jechaliśmy na koncert na Filipinach. W przydrożnych pudłach mieszkali ludzie. Kilka dni płakałam, że świat jest tak nierówny! Mój syn, mądry człowiek, mówi, że to z poczucia winy, iż jest mi tak dobrze. Syn też zajmuje się muzyką? Mikołaj ma talent, komponuje, ale nie kształcił się w tym kierunku. Muzyka to jego hobby. Fajny chłopak, jestem z niego dumna. Choć niczego się nie dorobi. Dobra materialne kompletnie go nie obchodzą! Basiu, jaki najpiękniejszy komplement usłyszałaś? Na lotnisku jeden facet mi powiedział, że kiedy rozstał się z partnerką, na okrągło słuchał piosenki „Brave New Hope” i to mu uratowało życie. Oczywiście, przesadzał. Ja tę piosenkę napisałam dla siebie, gdy rozstałam się z kimś, i wydawało mi się, że to już koniec. A zobaczyłam, że nie jest tak źle, że są jeszcze inne rzeczy… Co Cię inspiruje? Mądrzy ludzie. Jestem fanką Petera Ustinova, wielkiego artysty. Wszyscy wiedzą, że mam lekką palmę na jego punkcie. Podziwiam tych, którzy są zainteresowani różnymi rzeczami. Ja też, jak mówią Anglicy, jestem jack of all trades. Wiele potrafię. Na przykład? Gotuję dobrze, chętnie eksperymentuję. Szyję – mam nawet kilka swoich sukienek w szafie. Jestem dobrą ogrodniczką… Interesują mnie też mało kobiece rzeczy, jak samochody, piłka nożna. Umiem zreperować wiele domowych urządzeń… Jak wygląda Twój dom? Jest przeładowany obrazami. Każdy centymetr ściany zasłonięty, głównie pracami mojej przyjaciółki Haliny Tybusz. Niektóre pokoje w moim domu są w stylu country cottage, jak domek na wsi, a living room jest nowoczesny. Lubię i rokoko, i minimalizm. Wyobrażasz sobie czasem, co by było, gdybyś nie wyjechała z Polski? W kraju zaczęłam studiować nauki ścisłe, może byłabym nauczycielką? W liceum udzielałam korepetycji, mam talent do uczenia. Mądrość buddyjska mówi, że jeśli ma się coś do zaoferowania, to trzeba się tym dzielić. Ale nawet gdybym wyjechała do Anglii, a nie poznała Danny’ego, już moje życie wyglądałoby inaczej! Tak czy owak, na pewno byłabym szczęśliwa.