Anna Dymna pożegna się z ukochanym domem? Mąż aktorki chce się wyprowadzić. "Epidemia poturbowała mojego męża"
70-letnia Anna Dymna może spodziewać się życiowych rewolucji. Mąż aktorki oznajmił, że chce wyprowadzić się z bajkowego domu, który Dymna wybudowała w podkrakowskiej Rząsce. "Przychodzi w życiu człowieka taki czas, kiedy wszędzie chce mieć blisko" - mówi Orzechowski. Anna Dymna nie chce jednak słyszeć o zmianie miejsca zamieszkania.
W tym artykule: Anna Dymna postawiona przed trudną decyzją. Mąż chce się wyprowadzić z bajkowego domu Anna Dymna od lat mieszka z dala od zgiełku miasta, osiedlając się w podkrakowskiej Rząsce. Przepiękny dom wybudowała wraz z mężem, Krzysztofem Orzechowskim, za pieniądze, które aktorka zarobiła za rolę w filmie Wiedźmin. Obok posiadłości powstało m.in. oczko wodne i przepiękny ogród z własnoręcznie zasadzonymi drzewami. Anna Dymna jest bardzo związana ze swoją wiejską idyllą i spokojnym życiem, które tam prowadzi. Na wyprowadzkę z podkrakowskiej Rząski naciska jednak mąż aktorki, który od czasu epidemii na kłopoty ze zdrowiem. Anna Dymna postawiona przed trudną decyzją. Mąż chce się wyprowadzić z bajkowego domu Jak donosi czasopismo Dobry tydzień, Krzysztof Orzechowski namawia żonę na przeprowadzkę do pobliskiego Krakowa. Ze względu na przewlekłe kłopoty ze zdrowiem aktor chce zamieszkać w centrum stolicy Małopolski, gdzie będzie miał blisko do szpitala i specjalistów. "Przychodzi w życiu człowieka taki czas, kiedy wszędzie chce mieć blisko. Bo niestety, ale zdrowie nie zawsze dopisuje" - wyznaje Orzechowski. Aktorka nie chce jednak słyszeć o wyprowadzce z ukochanego domu. Prezeska fundacji "Mimo wszystko" jest niechętnie nastawiona do wizji mieszkania w centrum dużego miasta na stałe. Za przeprowadzką do Krakowa jest także syn i synowa aktorki. Zamieszkanie w mieście "byłoby dla wszystkich wygodniejsze". PRZECZYTAJ TAKŻE: Anna Dymna w smutnym wywiadzie o przemijaniu: "Chciałabym jeszcze chwilę pożyć (...), ale czasem trochę brakuje mi sił" Anna Dymna od lat intensywnie angażuje się w pomoc charytatywną dzięki fundacji "Mimo wszystko". Aktorka wyznaje jednak, że w ostatnim czasie z coraz większym trudem przychodzi jej angażowanie się w pomoc potrzebującym. "Chciałabym jeszcze chwilę pożyć, bo wciąż mam dużo rzeczy do zrobienia. Ale czasem trochę mi brakuje siły". Anna Dymna odpowiada na negatywne komentarze dotyczące jej wyglądu - “Pogadajmy za pięćdziesiąt lat, zobaczymy jak będziesz wyglądał” Anna Dymna w młodości słynęła jako ikona polskiego kina i jedna z piękniejszych gwiazd ówczesnych czasów. Od wielu lat jednak cały swój wolny czas aktorka poświęca na pomoc innym. Fundacja “Mimo wszystko” istnieje już prawie dwadzieścia lat i to na działalność charytatywną stawia teraz Anna Dymna. “Śliczniutka już byłam. Teraz walczę o inne piękno” - mówi aktorka.
Anna Dymna w smutnym wywiadzie o przemijaniu: "Chciałabym jeszcze chwilę pożyć (...), ale czasem trochę brakuje mi sił"
Anna Dymna od lat intensywnie angażuje się w pomoc charytatywną dzięki fundacji "Mimo wszystko". Aktorka wyznaje jednak, że w ostatnim czasie z coraz większym trudem przychodzi jej angażowanie się w pomoc potrzebującym. "Chciałabym jeszcze chwilę pożyć, bo wciąż mam dużo rzeczy do zrobienia. Ale czasem trochę mi brakuje siły".
W tym artykule: Anna Dymna: ". Co chwilę kogoś żegnam, ale za każdym razem myślę: Poczekaj, niedługo się zobaczymy" Anna Dymna: "Polityka wkracza w nasze życie, we wszystkie przestrzenie i manipuluje" Anna Dymna to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, która poza swoją wybitną pracą artystyczną słynie z ogromnego serca i chęci niesienia pomocy najbardziej potrzebującym. Zanim artystka założyła w 2003 roku swoją Fundację Anny Dymny "Mimo wszystko", aktorka angażowała się w działalność fundacji "Mam marzenie" i fundacji "Akogo?". Ponadto Anna Dymna od 19 lat prowadzi program Anna Dymna - spotkajmy się, zaproszonymi do studia osobami niepełnosprawnymi oraz ciężko chorymi na temat miłości, akceptacji, samotności, szczęścia, wiary i nadziei. Mimo 70 lat, Anna Dymna nie zwalnia tępa, bo jak sama mówi w wywiadzie dla magazynu Viva "wciąż mam dużo rzeczy do zrobienia". Anna Dymna: ". Co chwilę kogoś żegnam, ale za każdym razem myślę: Poczekaj, niedługo się zobaczymy" Anna Dymna w rozmowie z Vivą przyznaje, że pomimo swojego wieku, nie chce zwalniać tępa, bo nadal czuje misję i potrzebę zrobienia jeszcze wiele dobra na ziemi. Zapytana o przemijanie przez Beatę Nowicką, aktorka odpowiada: Największym problemem są problemy z kręgosłupem. Aktorka jest także po wielu operacjach m.in. barku czy stawu skokowego. "Jestem po siedemdziesiątce, mam różne problemy, jak każdy w tym wieku. Po licznych wypadkach i operacjach mój kręgosłup często mi mówi: A dajże mi, babo, spokój! Nie pracuję już z tobą. Idźże się połóż wreszcie i przestań podskakiwać. Ja się wtedy buntuję: Poczekaj jeszcze chwilę. Muszę dojechać do Warszawy, żeby ten program poprowadzić, bo ci ludzie mnie potrzebują" – podkreśla Anna Dymna w rozmowie z magazynem Viva. Anna Dymna odpowiada na negatywne komentarze dotyczące jej wyglądu - “Pogadajmy za pięćdziesiąt lat, zobaczymy jak będziesz wyglądał” Anna Dymna w młodości słynęła jako ikona polskiego kina i jedna z piękniejszych gwiazd ówczesnych czasów. Od wielu lat jednak cały swój wolny czas aktorka poświęca na pomoc innym. Fundacja “Mimo wszystko” istnieje już prawie dwadzieścia lat i to na działalność charytatywną stawia teraz Anna Dymna. “Śliczniutka już byłam. Teraz walczę o inne piękno” - mówi aktorka. Anna Dymna: "Polityka wkracza w nasze życie, we wszystkie przestrzenie i manipuluje" Anna Dymna w wywiadzie martwi się otaczającą nas agresją i wszechobecną nienawiścią. Trudno też uciec od polaryzującej społeczeństwo polityki, a aktorka próbuje pozostać z fundacją apolityczna. "W dodatku co chwilę wszystko się zmienia. Czasem chce się wyć. (...) Wiem, że życie jest trudne, i umiem walczyć z przeciwnościami losu. Przeżyłam dużo okropnych chwil, nieszczęść, a mimo to kocham życie. (...) Mama mi mówiła, że człowiek jest dobry, tylko czasem o tym zapomina. Jak byłam młoda i butna, wydawało mi się, że przesadza. Przecież tylu morderców i zboczeńców chodzi po tym świecie. Teraz myślę, że jednak miała rację. Czasem trzeba tylko przypomnieć: Kurde, człowieku, przecież ty dobry jesteś". Anna Dymna nie kryje radości: "Nareszcie mam córkę". Wszyscy zastanawiają się, o co chodzi? Anna Dymna ma powody do radości. Jej syn, Michał Dymny ożenił się. Co wiemy, o jedynym synu aktorki?
TYLKO U NAS! Anna Cieślak: "Media przemieliły mnie już kilka razy"
Czasami jest jak Alicja w Krainie Czarów, a czasem jak Zośka - Parasol z Powstania Warszawskiego, która "walczy na barykadach" i wspiera innych w Fundacji La Strada. Choć ma (dopiero!) 40 lat, mówi, że ma starą duszę, bo od zawsze lubiła przebywać ze starszymi i bardziej doświadczonymi od siebie. Anna Cieślak - bo o niej mowa - to jedna z tych gwiazd, która skupia się głównie na swojej wielkiej pasji, aktorstwie. Robi to na przekór mediom, które chętniej piszą o jej życiu prywatnym - ślubie z Edwardem Miszczakiem czy domniemanej ciąży. Nam opowiada o tym, jak reaguje na kolejne plotki, o powrocie do filmu za sprawą komedii "Czarna owca", "rodzeniu dzieci" w teatrze i swojej nadwrażliwości. Przede wszystkim jednak o tym, jak zatrzymać się w wielkim mieście, odnaleźć siebie i iść własną drogą.
Aleksandra Nagel – Kobieta.pl: Gdy zobaczyłam Twoje nazwisko na plakacie, pomyślałam: „Jak ja Ciebie dawno nie widziałam”. Jak odbierasz rolę w „Czarnej owcy”? Anna Cieślak: Pytają mnie często ludzie: „Jak to się stało, że zniknęłaś?”. Nie wiem, jak najprościej na to odpowiedzieć, czasami tak w życiu jest. Może nie zadbałam wystarczająco o to, by dać twórcom do zrozumienia, że jestem filmem zainteresowana? Oczywiście teatr jest mega czasochłonny. Może to też spowodowało, że przestraszyli się reżyserzy obsadowi, że nie dam rady tego wszystkiego połączyć, że mogę nie mieć czasu. Co jest oczywiście nieprawdą, bo wszystko da się zrobić. Jeśli się bardzo chce, a rola jest tego warta. Tak jest w przypadku „Czarnej owcy”? To rola dopełniająca głównego bohatera. Była dla mnie ciekawą propozycją, dlatego, że jestem już na takim etapie w życiu, że wiem, że nie zawsze się da. Czasami jesteśmy bezradni, bo ta druga osoba, z którą chcielibyśmy spędzać czas, może uznać, że ją to przerasta albo najzwyczajniej nie jest gotowa. Mówisz teraz o sobie, czy o swojej roli w filmie „Czarna owca”? Oczywiście o roli, ale też o moim życiowym doświadczeniu. Każdy z nas ma takie spotkania na koncie, albo te energie się zetkną, albo nie, albo jesteśmy gotowi na to, żeby spotkać drugiego człowieka, albo jeszcze nie. Photo: Premiera filmu "Czarna owca" / EAST NEWS Zaczęłyśmy rozmawiać pięć minut temu, a Ty od razu idziesz na głęboką wodę. Chciałam z Tobą rozmawiać o filmie, o komediach itp., ale teraz już wiem, że chcę z Tobą porozmawiać o życiu. To może zacznę od tematu 40-tki, bo ja zaraz będę przechodzić tę „magiczną granicę”. Ja 40 skończyłam w ubiegłym roku. Opowiesz mi, jak to jest? Moja mama całe życie mi mówiła, że najlepszy okres mojego życia zacznie się po 35. roku życia. Jak byłam bardzo młoda, myślałam, że to kres życia i nie chciałam w to wierzyć. Teraz – mając 40 lat – rozumiem, co miała na myśli. Do 30-tki biegłam. To był sprint ambicjonalny i zaciekawienia, z chęcią spotkania drugiego człowieka, pogłębiania drogi aktorskiej, dojrzewania do siebie i do zawodu. W pewnym momencie mój organizm z naturalnych przyczyn zaczął zwalniać. Wtedy zrozumiałam, że nie da się robić pięciu rzeczy na raz - grać w spektaklu, biec na dubbing, w międzyczasie zrobić słuchowisko radiowe, warsztaty dla dzieci, i wszędzie czuć się jednakowo potrzebnym i ważnym. Bo przychodzisz do domu i po pierwsze padasz, a po drugie nie masz ochoty z nikim o niczym rozmawiać. Photo: Anna Cieślak na premierze filmu "Czarna owca" / EAST NEWS Gdy tak gonisz, przestajesz mieć przestrzeń na refleksję. W pewnym momencie mój organizm sam się zatrzymał i powiedział: zwolnij, bo inaczej zwariujesz. Zaczęłaś chorować? Teoretycznie nie było to nic poważnego, ale zaczęłam być przemęczona. To był dla mnie szok, bo ja zawsze lubiłam być w centrum „dziania się” - kochałam spotkania z ludźmi, rozmowy, tę energię. Jednak przyszedł taki moment, gdy zrozumiałam, że muszę mieć po prostu czas na sen, na odpowiednią dietę, na to, by pójść na spacer i poukładać myśli. Kiedyś to nie było mi do niczego potrzebne. Poza tym zaczęłam tęsknić. Za czym? Za korzeniami. Tęskniłam za rodziną porozrzucaną po całej Polsce – za Szczecinem, gdzie mieszkają rodzice, za Poznaniem, gdzie mieszka moja siostra, za Krakowem – gdzie mieszkają kuzyni i wujowie. Biegłam, ale jednocześnie czułam się bardzo samotna. Gdy zaczęłam więcej czasu poświęcać rodzinie, zrozumiałam, że takie rodzinne spotkania ładują baterie. To jest jednak twoja krew! Photo: Mateusz Motyczyński A jaka jest ta Twoja krew? Moja mama pochodzi z rodziny bardzo silnych kobiet, a ja odziedziczyłam to po niej. Jestem Zosią – Samosią, „nie mów mi ja i tak wiem lepiej”, chociaż pięć razy się potknę, zedrę łokcie i kolana, to i tak nie ustąpię. (śmiech) Czyli mogę się domyślać, że podczas rodzinnych spotkań panuje „wybuchowa atmosfera”? Kiedyś powiedziałabym, że się kłócimy, ale dzisiaj uważam, że po prostu wymieniamy poglądy. (śmiech) Polemizujecie… (śmiech) Emocjonalnie polemizujemy, bo nie da się inaczej z rodziną. (śmiech). W każdym razie, nawet podczas tych „polemik” ładuję baterie, bo to są właśnie więzy krwi. Doceniam to, bo przez dziesięć ostatnich lat praktycznie żyłam w Warszawie sama… Myślę, że wiele osób mieszkających w Warszawie może powiedzieć coś podobnego. Zagłuszają swoje tęsknoty pracą… Ja biegłam, kombinowałam, by to wszystko mi się pospinało, bym miała podstawę finansową, bo jednak teatr umówmy się, to pasja i rozwój, ale nie pieniądze. Nie daje możliwości przetrwania na godziwych warunkach w tym mieście. Widać to po artystach, jak bardzo zostali dotknięci w pandemii, gdy teatry były zamknięte. Więc budowałam drugą nogę. Grałam w serialu, który dawał mi zaplecze finansowe, a jednocześnie rozwijałam się w radiu, które było moją pierwszą wielką miłością. Odkąd tato jeszcze w dzieciństwie po raz pierwszy puścił mi słuchowisko radiowe dla dzieci. Bajki-Grajki na płytach winylowych - co to były za czasy! Tam się budowała wyobraźnia! A jaka była Twoja ulubiona bajka? Miki Mol i zaczarowany kuferek czasu. Nie znam. To musisz poznać, koniecznie! Ja też kochałam słuchowiska! Moja ulubiona bajka to „Szklana góra” z panem Janem Kobuszewskim w roli strasznego smoka. To było mistrzostwo świata! Kolejny dowód na to, że wiekowo jesteśmy z tego samego pokolenia. (śmiech) Mówisz o rodzinie i ładowaniu baterii. Jak przeżyłaś śmierć swojego wujka Bronisława Cieślaka? Ja i mój stryj byliśmy zawsze do siebie równolegle. Jednocześnie bardzo dbałam o to, żeby nikt nigdy nie przykleił mi łatki, że stryj mi coś załatwił, że cokolwiek mi pomógł w zawodzie, bo poza tym, że na początku mojej aktorskiej drogi przeprowadził ze mną poważną rozmowę i powiedział: „Nie rób tego panna, bo to nie jest zawód dla ciebie”, a potem po dziesięciu latach powiedział: „Myliłem się”, to nie pomógł mi w niczym więcej. Czyli znowu wyszedł Twój charakterek! (śmiech) Oj tak. Myśmy się widywali stosunkowo rzadko, może dwa razy w roku? Ale potrafiliśmy być ze sobą w sposób nieoceniający. Ja mówiłam, on słuchał, a potem on mówił, ja słuchałam. Na przestrzeni tych wszystkich lat spotkaliśmy się w pracy tylko raz. To był „Salon poezji” – listy Mandelsztama i Achmatowej. Pamiętam jak wuj czytał taki wiersz: „Ja niczego się już nie boję” w stosunku do śmierci. Porażające było dla mnie, w jaki sposób to wypowiedział, w tak absolutnie normalny. To był niezwykły człowiek. Na pewno ten czas po śmierci stryja był trudny dla mojego taty. On stracił nie tylko brata, ale może przede wszystkim przyjaciela. Widziałam, jak człowiek zostaje z pustką, którą może wypełnić tylko czas. Z czasem ta świadomość śmierci, straty jest większa? Każdy w innym wieku to przechodzi i nie jest to zarezerwowane tylko dla osób starych. Pamiętam, jak byłam małą dziewczynką i pewnego dnia na wakacjach u babci w Krakowie obudziłam się w nocy, bo coś chrupało. Nie wiedziałam, o co chodzi i babcia mi wytłumaczyła, że w drewnianym stole jest kornik, który zjada stół. Wyłazi w nocy i chrupie ten stół. Strasznie się wtedy przestraszyłam. Pomyślałam: „Jejku jak on zje nasz stół, to gdzie my będziemy siedzieć?” Po raz pierwszy w wieku 5 lat uświadomiłam sobie, że coś może się skończyć i nic nie trwa wiecznie. Pomyślałam wtedy o śmierci i byłam tym przerażona. Płakałam i krzyczałam, że ja nie chcę umierać. Wpadłam w straszną histerię. Tej nocy moja babcia usiadła na łóżku i powiedziała mi: „Wiesz kochanie, Ty masz prawo się bać, że nie chcesz umierać. Ja jestem już na zupełnie innym etapie. Wychowałam dzieci, wychowałam swoje wnuki. Już doświadczyłam wszystkiego, co mądre i piękne. Dziękuję za każdy dzień, ale czuję się człowiekiem przeżytym i spełnionym. Dla mnie śmierć to pewna forma odpoczynku.” Babcia, mówiąc coś takiego 5-letniej dziewczynce, dała mi jakiegoś rodzaju namaszczenie, przyzwolenie, na to, że na wszystko jest w życiu czas. Inaczej patrzysz na śmierć z perspektywy tej 5-latki, a inaczej z perspektywy starszych ludzi, którzy są na jakimś etapie, czasami już niemocy i bezradności, co jest chyba najgorszym stanem dla człowieka. Dziś staram się być wdzięczna za każdy dzień. Mówię tak jakbym była nie wiadomo jak stara, ale ja po prostu się cieszę. (śmiech) Poza tym od zawsze bardzo dużo przebywałam w środowisku starszych ludzi. Jest mi wśród nich dobrze. Czujesz się przy nich – bardziej doświadczonych – pewniejsza? A może to jest kwestia tego, że mam starszą duszę? A na ile lat się czujesz? Jestem czasami sama dla siebie zaprzeczeniem, bo czasami czuję się jak Zośka – Parasol z Powstania Warszawskiego, a czasami jak Alicja w Krainie Czarów, gdzie wyglądam przez okno z niedowierzaniem: „Naprawdę świat tak wygląda?”. (śmiech) Głos masz małej dziewczynki, raczej nawet nie Alicji, ale Anny z „Krainy lodu”! Gdy grałam Szekspira u Jacquesa Lassalle'a to on zawsze na mnie krzyczał: „Nie graj jakbyś grała bajkę!” (śmiech) A Szekspir to nie bajka? No właśnie, jak zagrać Szekspira??? Powstały na ten temat grube książki i do końca nadal nikt nie wie… Zadziwia mnie świat! Nie chcę go sobie układać, bo jak sobie tak wszystko idealnie poukładam, to nic fajnego i zaskakującego już mi się nie przydarzy. Gdy zostawiam mu przestrzeń do działania, to spotykają mnie niesamowite rzeczy, na które w życiu bym nie wpadła i nie wymyśliła, i nie wpisała w swój kalendarz. ZOBACZ TEŻ: TYLKO U NAS: Marta Żmuda Trzebiatowska: "Bardzo czekam na zmarszczki" - Jako aktorka bardzo czekam na te zmarszczki i nie mogę się ich doczekać – mówi nam Marta Żmuda Trzebiatowska. Czy polska gwiazda myśli o botoksie lub innych zabiegach poprawiających urodę? Zobaczcie nasz wywiad wideo! TYLKO U NAS! Stanisława Celińska: "Teraz jestem młoda" [WYWIAD] - Wie Pani, co człowiekowi jest najbardziej potrzebne? Człowiek potrzebuje, by ktoś go pocieszył, położył mu rękę na ramieniu i powiedział: „Słuchaj, będzie dobrze. Dasz sobie radę - mówi Stanisława Celińska, która po latach, w jesieni swojego życia, odnalazła spokój i szczęście, a dodatkowo właśnie teraz czuje się młoda! Photo: Anna Polony i Anna Cieślak w spektaklu "Savannah Bay" w Teatrze Polskim / EAST NEWS Skąd w Tobie tyle życiowej mądrości? Sama do tego doszłaś, czy ktoś Ci to przekazał, na przykład taka Anna Dymna czy Anna Polony, z którymi pracowałaś? Tego rodzaju świadomość bierze się z doświadczenia. Przez to, że sama jestem emocjonalna, przyciągam ludzi emocjonalnych, którzy zostawiają rysę pamięci w mojej mapie emocji. Brzmi jak fragment poezji śpiewanej…! Nie chciałam żeby to zabrzmiało patetycznie i eterycznie (śmiech). Musisz mi wybaczyć, ale jestem po kilkumiesięcznym doświadczeniu pracy z moją byłą panią profesor, a ostatnio moją partnerką sceniczną, Anną Polony! Bałaś się jej, czułaś respekt? Bałam się. To był ogromny proces w mojej głowie. Musiałam przestać być jej studentką, a zacząć być jej partnerką. Skonfrontowałam się z moimi lękami i moimi wyobrażeniami. Gdy byłaś młodą aktorką, nie marzyłaś o tym, by być jak Danuta Stenka, Anna Dymna czy właśnie Anna Polony? Nie. Zawsze chciałam być sobą. Ja mogę kimś się zachwycić, mieć do kogoś szacunek, próbować ukraść coś od osoby, która mi szalenie imponuje, ale nie chcę być jej kopią. Na mojej drodze nieustannie pojawiają się autorytety, z którymi muszę się skonfrontować. To zajmuje sporo czasu… Mam 40 lat, nie mam rodziny, nie mam dzieci, którymi muszę się zająć i które muszę wychować. Mam czas i chcę mieć czas na proces budowania kreacji. Scena, film to moje życie. Nie myślałaś nigdy o dzieciach, czy uznałaś, że to nie jest twoja droga? Nie sztuką jest siedzieć i myśleć. Sztuką jest żyć i nie bać się życia. Skoro życie doprowadziło mnie tu i teraz, a ja śpię spokojnie z tego powodu, to znaczy, że jestem na właściwym torze. Tylko wiesz Ania, patrzę na Ciebie i myślę: „Jaką Ty byś była świetną mamą!” Wiem, pewnie zachowałam się właśnie jak Twoja mama, babcia, albo ciocia… Wiesz, ile ja mam dzieci, które kocham i którymi się opiekuję? Ja nie czuję się niespełnioną kobietą. To niesamowite, co powiedziała mi kiedyś moja mama: „Aniu, nie wszyscy muszą mieć dzieci”. Czy to jest złe, że mówi ci coś takiego twoja matka, która sama wychowała dwie córki? Moim zdaniem nie. Wymaga to na pewno sporo odwagi z jej strony, żeby coś takiego powiedzieć swojej córce. Kiedy wszyscy cię cisną i mówią: „powinnaś mieć dzieci i założyć rodzinę, już najwyższy czas”, moja mama mówi: „A byliście na jej przedstawieniach? Ona za każdym razem rodzi nowe dziecko”. Niesamowite. Byłaś wrażliwym dzieckiem? Jestem nadal nadwrażliwym człowiekiem i w sumie o tym też jest „Czarna owca”. Dajmy sobie przyzwolenie na nadwrażliwość. A ilu jest nadwrażliwców w teatrze? Sami! (śmiech) Jak Ty jako człowiek nadwrażliwy odnajdujesz się we współczesnych świecie, social mediach itp.? Social media traktuję zupełnie inaczej niż moje koleżanki czy koledzy aktorzy. Ja nie chcę, by ciekawym przekazem dla innych była moja osoba, ale grana przeze mnie postać. Nie oceniam tych, którzy eksponują siebie na Instagramie. To po prostu nie jest moja droga. Jeżeli ktoś ma taką potrzebę, to niech to robi. Ja nie mam. Mam wrażenie, że żyłaś sobie całkiem spokojnie, aż tu nagle bach, wszyscy są zainteresowani Twoim związkiem z Edwardem Miszczakiem. Jesteś zaskoczona szumem wokół ciebie? Już parę razy media plotkarskie mnie przemieliły, więc tak do końca nie byłam zaskoczona. Najpierw przemielili mnie jako aktorkę, która jest z rodziny porucznika Borewicza. Potem przemielono mnie za prywatne relacje z Cześkiem Mozilem. Pisano nawet, że miałam jakieś relacje z Ryszardem Zatorskim reżyserem filmu „Dlaczego nie?”, co się potem okazało częścią PR-u na potrzeby promocji filmu. Ja myślałam, że takie rzeczy tylko w Hollywood… No nie, u nas w Polsce też to robią! Więc jak pytasz mnie, czy te plotki spływają po mnie jak po kaczce, to nie ma tak, że mnie to nie boli, ale już się stopniowo z tym oswajam od wielu lat. Najbardziej boli mnie, gdy uderzają w moich najbliższych. Ja się uodporniłam, ale w momencie, w którym atakują niesłusznie moich najbliższych, to czuję wściekłość. Jeśli chodzi o moją obecną sytuację życiową, to wiele osób zadaje sobie pytanie „Jak to możliwe?”, ale już z tym nie walczę i nie tłumaczę, bo w sumie wiem, że nic z tym nie zrobię. „To się po prostu dobrze klika” – mówią mi. Cóż, jeśli ktoś żyje tylko w ten sposób, że podgląda innych, zamiast zrobić coś konstruktywnego dla siebie, to ja mogę mu tylko współczuć. Jestem dziennikarką i tak, potwierdzam szczerze i bez ogródek: „To się klika”. Ale że co, że to jest mezalians, że duża różnica wieku? Dla mnie nie, bo moja babcia wyszła za mąż za dziadka Magnusa, który był od niej starszy o 20 lat, ale dla wielu ludzi tak, jest to bardzo trudne do zrozumienia, albo może po prostu ciekawsze, bo nietypowe? Oczywiście łatwiej jest oceniać innych, niż zająć się własnym życiem. Jeśli ludzie mają taką potrzebę, proszę bardzo. Nie jestem w stanie powiedzieć nic poza tym, że jestem szczęśliwa. To inni mają z tym problem, nie ja. Nie mam potrzeby tłumaczenia tego, bo to jest ich problem, że mają z tym problem. Czytasz komentarze pod „newsami” o sobie samej? Nie, chyba że są to recenzje spektakli lub filmów, w których biorę udział. Photo: "Weleżyński - alchemik ze Lwowa" / materiały prasowe Wiem, że przed Tobą premiera „Czarnej owcy”, ale w międzyczasie nakręciłaś również inny film „Wieleżyński – alchemik ze Lwowa”? Telewizja Obiektyw zrealizowała ten film, ale nie było go w szerokiej dystrybucji. Przepiękny film, w którym zadebiutował jako reżyser Mariusz Bonaszewski, a Mariusza Wieleżyńskiego gra Wojtek Zieliński. To jest prawdziwa historia o pasjonacie, o człowieku pełnym wiedzy i mądrości, o człowieku, który chciał dać ludziom coś, co sprawi, że będzie nam się wszystkim żyło lepiej. Pasujesz mi Ania do filmów kostiumowych, baśni i bajek, do niezwykłych historii Szekspira i poezji, ale czy Ty, Anna Cieślak, twardo stąpasz po ziemi? Raczej tak, od kilkunastu lat jestem na przykład wolontariuszką Fundacji La Strada. Jestem blisko kobiet, które naprawdę zmieniają prawo w Polsce, które działają a nie tylko krzyczą, żeby działać. Irena Dawid Olczyk i Joanna Garnier walczą o to, żeby zarówno emigranci jak i imigranci mieli świadomość swoich praw. Walczymy o wolność, by nikt w tym kraju nie doświadczał przymusowej pracy niewolniczej. Mówisz o pracy niewolniczej w Polsce? Oczywiście, że tak. Pomyśl o dziewczynach, które pracują w różnych sklepach bez umowy, gdzie często po tygodniu ciężkiej pracy wylatują bez wynagrodzenia. Jak to inaczej nazwać? To jest też o tym, jak zatrudnia się nielegalnie osoby w Polsce na niegodziwych warunkach. To jest dla mnie bardzo ważna część mojego życia. Moja działalność polega na przykład na tym, że szkolę kobiety, jak podnieść się z różnych, trudnych życiowych sytuacji, gdzie były degradowane, były ofiarami przemocy czy wykorzystania. Prowadzę szkolenia w domach samotnej matki. Uczę języka polskiego kobiety, które przyjeżdżają do Polski i trafiają pod opiekę La Strady. To od lat część mojego życia, nie robię tego po to, by być na okładkach. Dlaczego tak chcesz pomóc tym kobietom? Może dlatego, że ja też w życiu byłam bezradna. Nie ma gorszego stanu, niż bezradność. Gdy już wyciągniesz rękę po pomoc, to zawsze tę pomoc dostaniesz, ale często te kobiety ręki nie wyciągają. Spadają w dół, a mimo to nie mają odwagi poprosić o pomoc. Oni - bo to również dotyczy mężczyzn - znajdują się w kompletnie innej rzeczywistości, niż my tu teraz. Ich świat jest pełen strachu o życie swoje lub najbliższych, są psychicznie zmanipulować lub terroryzowani. Photo: Mateusz Motyczyński Jak w tym wszystkim odnajduje się Twoja nadwrażliwość? Skąd bierzesz tę siłę, że nie rozklejasz się, tylko działasz? Tu mnie kiedyś naznaczyła Ania Dymna, która powiedziała mi : „Jeśli chcesz pomóc drugiemu człowiekowi, to musisz pamiętać o tym, że nie pomożesz mu współodczuwając, Nie wolno ci odczuwać z nim, bo wtedy ty sama spadasz z nim w dół.” Musisz tak do niego dotrzeć, żeby on zrozumiał, że istnieje inny świat, i to on musi się odważyć otworzyć te drzwi. Nie uratujesz kogoś za kogoś. On sam musi tego chcieć, dokonać zmiany w sobie. Możesz kogoś zbawiać i zbawiać, on weźmie twoje współczucie, ale nadal będzie nad przepaścią. Masz racjonalnie go wyciągnąć, by sam zobaczył, że jest jeszcze inna, alternatywna ścieżka. Drugą rzecz przekazała mi Irena Dawid-Olczyk: „Pamiętaj, że jeśli wyciągasz do kogoś rękę, to być może jesteś jedyną osobą, która to zrobiła i ten ktoś może cię ugryźć, bo nie zna takiego zjawiska, że ktoś wyciąga do niego rękę.” Masz na swoim koncie takie osoby, które Ty uratowałaś, a właściwie one same się uratowały? Cieszę się, gdy widzę, że te osoby idą dalej. To nie jest tak, że ja je wyciągnęłam, ja coś zrobiłam. To one same to zrobiły. Całe życie wszyscy się na mnie złoszczą, że opowiadam w wywiadach o innych ludziach, ale ja zawsze odpowiadam, że bez tych ludzi nie byłoby mnie. Nie ma czegoś takiego, że ja sama do czegoś doszłam. Ja doszłam do czegoś, bo zderzyłam się, spotkałam, skonfrontowałam z konkretną osobą lub osobami. Mam wrażenie, że na mojej drodze często pojawiają się świadome kobiety, które chcą mi przekazać sztafetę. Nawet jeśli ja nie zawsze jestem gotowa. Czy te osoby, taka Anna Dymna, robią to świadomie? Świadomość to jedno, a energia to drugie, a chemia to trzecie. Wszystko musi się połączyć, a pewne rzeczy, które zdarzają się w moim życiu, są nienazywalne. Czyli wierzysz, że nie ma na świecie przypadków? Wierzę w energię i tak jak mówił Witold Gombrowicz, wierzę w kościół międzyludzki. Wierzę w spotkanie.
Anna Dymna nie kryje radości: "Nareszcie mam córkę". Wszyscy zastanawiają się, o co chodzi?
Anna Dymna ma powody do radości. Jej syn, Michał Dymny ożenił się. Co wiemy, o jedynym synu aktorki?
Anna Dymna cieszy się z powiększenia rodziny Anna Dymna, ikona polskiego kina rzadko mówi o swoim życiu prywatnym. Mało kto wie, że aktorka była trzykrotnie zamężna. Pierwszy ślub wzięła już na studiach i wyszła za 15 lat starszego Wiesława Dymnego, aktora, scenarzystę i współtwórcę Piwnicy Pod Baranami. Po jego śmierci wyszła za Zbigniewa Szotę, z którym ma syna Michała. Jej trzecim mężem jest aktor i reżyser teatralny Krzysztof Orzechowski. Chociaż Anna Dymna rzadko niechętnie mówi o swojej rodzinie, to ostatnio w rozmowie z "Rewią" zdradziła, że jej syn pod koniec czerwca ożenił się. Anna Dymna odpowiada na negatywne komentarze dotyczące jej wyglądu - “Pogadajmy za pięćdziesiąt lat, zobaczymy jak będziesz wyglądał” Anna Dymna w młodości słynęła jako ikona polskiego kina i jedna z piękniejszych gwiazd ówczesnych czasów. Od wielu lat jednak cały swój wolny czas aktorka poświęca na pomoc innym. Fundacja “Mimo wszystko” istnieje już prawie dwadzieścia lat i to na działalność charytatywną stawia teraz Anna Dymna. “Śliczniutka już byłam. Teraz walczę o inne piękno” - mówi aktorka. Kim jest syn Anny Dymnej - Michał Dymny? Anna Dymna w książce Wojciecha Szczawińskiego, „Warto mimo wszystko. Pierwszy wywiad rzeka” tak mówiła o swoim synu Z kolei w wywiadzie dla „Dzień Dobry TVN” powiedziała: "W wieku 34 lat urodziłam sobie przyjaciela na całe życie. Mam dobrego syna. Ja go lubię. I on mnie chyba też". Michał Dymny, chociaż jest ze związku ze Zbigniewem Szotem, to z powodu braku kontaktu z ojcem, postanowił przyjąć nazwisko pierwszego męża mamy, Wiesława Dymnego. Michał jest muzykiem improwizatorem. Od kilku lat był związany z artystką Agatą Kus, z którą ostatnio wziął ślub.
Anna Dymna odpowiada na negatywne komentarze dotyczące jej wyglądu - “Pogadajmy za pięćdziesiąt lat, zobaczymy jak będziesz wyglądał”
Anna Dymna w młodości słynęła jako ikona polskiego kina i jedna z piękniejszych gwiazd ówczesnych czasów. Od wielu lat jednak cały swój wolny czas aktorka poświęca na pomoc innym. Fundacja “Mimo wszystko” istnieje już prawie dwadzieścia lat i to na działalność charytatywną stawia teraz Anna Dymna. “Śliczniutka już byłam. Teraz walczę o inne piękno” - mówi aktorka.
Anna Dymnie o starzeniu się Anna Dymna przez lata była największą gwiazdą polskiego kina i teatru. Szerszej widowni znana jest przede wszystkim z kultowych ról w "Janosiku" czy "Kochaj albo rzuć". W latach 70. aktorka uważana była za ikonę piękna. Mężczyźni chcieli z nią być, kobiety marzyły, żeby wyglądać tak jak ona. Niedługo Anna Dymna będzie obchodzić 70. urodziny. Przy tej okazji aktorka wraca wspomnieniami do lat młodości. "Oczywiście przykre jest starzenie się, bo kobieta służy przecież za ozdobę świata. A teraz mamy taki świat, w którym docenia się tylko piękno zewnętrzne, jakby ono było prawdziwą wartością człowieka. A piękno zewnętrzne przemija i nawet nie wiem, jak bardzo byśmy się starali, nie jesteśmy w stanie wygrać z biologią. Można robić operacje plastyczne, wysysać, podcinać, poprawiać i temu wszystko podporządkowywać. Mnie szkoda czasu. Śliczniutka już byłam. Teraz walczę o inne piękno." - mówi Anna Dymna w "Dzień Dobry TVN”. Anna Dymna mogła wylądować w szpitalu psychiatrycznym: „Tragedia jedna po drugiej, nikt sam tego nie udźwignie” - Pani Aniu, kiedy pani w końcu do nas przyjdzie? – zapytał Annę Dymną znany krakowski psychiatra po serii nieszczęśliwych wydarzeń w życiu aktorki. Anna Dymna w rozmowie na łamach „Twojego Stylu” przyznała, że była o krok od wylądowania w szpitalu psychiatrycznym. Aktorka nie rzuca słów słów na wiatr. Od dwudziestu lat gwiazda angażuje się w działalność społeczną i charytatywną, stawiając ją na pierwszym miejscu. Jest prezesem fundacji “Mimo wszystko”, której celem jest opieka nad niepełnosprawnymi intelektualnie podopiecznymi. Jednocześnie aktorka organizuje coroczny Festiwal Zaczarowanej Piosenki im. Marka Grechuty, Ogólnopolskie Dni Integracji „Zwyciężać mimo wszystko” oraz Ogólnopolski Festiwal Twórczości Teatralno-Muzycznej Osób Niepełnosprawnych „Albertiana”. ZOBACZ TEŻ: Ewa Kasprzyk wzięła ślub? Gwiazda skomentowała medialne plotki Ewa Kasprzyk wyszła za mąż? Portale plotkarskie dostrzegły na jej palcu obrączkę. Podobno 64-letnia gwiazda powiedziała „TAK” swojemu ukochanemu podczas podróży do RPA. Iza Kuna: "Mówię o przemijaniu z perspektywy zwykłej kobiety. Nie boję się tych tematów" [WYWIAD] - Media kreują wirtualny świat brzydkich albo ładnych, średnich nie ma w ogóle, a biorąc pod uwagę statystyki, to nas jest najwięcej - mówi Iza Kuna i przyznaje, że wielokrotnie chciała pokazać swoje ciało takim jakie jest naprawdę, ale nikt nie był zainteresowany. Iza Kuna doskonale wie, jak czuje się w swoim ciele kobieta po 50-tce - coraz bardziej samotna, coraz mniej piękna i coraz bardziej smutna. Anna Dymna opowiada o spotykającym ją hejcie Przy okazji wywiadu Anna Dymna opowiedziała o nieprzyjemnej sytuacji. “Kiedyś młodzian zaczepił mnie na ulicy: Jezu! To naprawdę jest pani? Wczoraj Janosika oglądałem i inaczej pani wyglądała. Jak się pani zmieniła, jaka się pani brzydka zrobiła. „Człowieku, ile masz lat? - zapytałam. „Dwadzieścia” - odpowiedział, więc mu zaproponowałam: To pogadajmy za pięćdziesiąt, zobaczymy, jak będziesz wyglądał.” - mówi Anna Dymna. Fot. Anna Dymna i Piotr Polk, AKPA
"Chciałabym mieć więcej czasu dla przyjaciół", zwierza się Joanna Kulig w nowym spocie, który uczy pokory
Każde marzenie jest ważne i warte spełnienia - to przekaz jaki płynie z nowej kampanii Fundacji "Mimo wszystko" Anny Dymnej, w której obok jej podopiecznych wystąpiły gwiazdy takie jak Joanna Kulig, Antoni Pawlicki i Andrzej Bargiel.
Anna Dymna od lat prowadzi swoją działalność humanitarną, za którą uhonorowana została licznymi nagrodami m.in. Nagrodą Honorową Rzecznika Praw Dziecka czy Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. 17 lat temu aktorka założyła fundację "Mimo Wszystko". Głównym jej celem jest pomoc dorosłym osobom niepełnosprawnym intelektualnie. Właśnie światło dzienne ujrzał spot zachęcający do przekazania 1% podatku na fundację, z udziałem gwiazd m.in.: Joanny Kulig, Agnieszki Więdłochy, Antoniego Pawlickiego oraz Andrzeja Bargiela. „Twój 1% ma siłę milionów” – powtarza od lat Anna Dymna i zachęca do przekazania tej kwoty na rzecz fundacji. Jak wyglądała praca na planie spotu możemy przeczytać na stronie mimowszystko.org W nowym spocie fundacji gwiazdy zwierzają się ze swoich marzeń, które przy życzeniach podopiecznych fundacji wydają się wręcz niemal abstrakcyjne. Ten spot uczy pokory. Zobaczcie sami: View oEmbed on the source website
Anna Dymna o rezygnacji Jurka Owsiaka: "Nie dziwię się, że pękło mu serce"
Anna Dymna, prezes Fundacji "Mimo Wszystko" wydała oświadczenie, w którym napisała, że Jurek Owsiak nie powinien rezygnować: "Jurek jest nam wszystkim bardzo potrzebny."
Anna Dymna wydała oświadczenie Po rezygnacji Jurka Owsiaka z prezesa Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, wiele osób apeluje do byłego prezesa fundacji z prośbą, żeby nie rezygnował. Apel wystosowała między innymi Janina Ochojska, siostra Małgorzata Chmielewska, Anja Rubik, czy Szpital św. Zofii. Teraz specjalne oświadczenie wydała Anna Dymna, prezes Fundacji "Mimo Wszystko". Anna Dymna w swoim oświadczeniu napisała: "Współczuję rodzinie i bliskim Pana Prezydenta Pawła Adamowicza. Ta tragedia stała się także ciosem w uczucia milionów Polaków. Śmiertelne uderzenie nożem zostało zadane w chwili wspólnej radości, którą razem wysyłaliśmy do nieba, wierząc, że nasz świat jest dobry i po tym dniu stanie się jeszcze lepszy". Anna Dymna o rezygnacji Jurka Owsiaka Anna Dymna wypowiedziała się na temat decyzji Jurka Owsiaka o rezygnacji. Anna Dymna wspomina czasy, kiedy zakładała swoją fundację, a Jurek Owsiak udzielił jej bardzo ważnej rady: "Ania, ty jesteś silna, pamiętaj że przyjdzie u ciebie taki czas, że zaczną w ciebie walić. Nie zwracaj na to uwagi, rób swoje, bo to będzie znaczyło, że robisz coś ważnego. Jak będą walić w ciebie - nie reaguj, ale jak będą walić w twoją ideę, to walcz jak lew." Prezes fundacji "Mimo Wszystko" dodała, że wspierała WOŚP od początku jej istnienia, a ataki na Jurka Owsiaka są "w tym dramatycznym momencie bardzo okrutne oraz szkodliwe" "Jurek Owsiak pokazywał nam – od 27 lat – jak uruchamiać w sobie i innych dobro. Jest w tym mistrzem. Gram z Orkiestrą od początku. Nigdy nie czytam komentarzy na ten temat. Widzę uratowane przez Orkiestrę dzieci, które teraz są już dorosłymi ludźmi. (...) Ta tragedia, ta krwawa ofiara nie może być użyta jako pożywka do następnych walk. Ataki na Jurka Owsiaka są w tym dramatycznym momencie bardzo okrutne oraz szkodliwe. Nie dziwię się, że Jurkowi po prostu pękło serce. Nie powinniśmy jednak pozwolić, by przestał kierować Orkiestrą. Jurek jest nam wszystkim bardzo potrzebny" - wyznała Anna Dymna Anna Dymna o tym, jak zatrzymać falę nienawiści Anna Dymna w swojej wypowiedzi nawiązała do sytuacji, która często ma miejsce w różnych sferach życia. Mowa o hejcie, dogryzaniu sobie nawzajem i obrażaniu, zarówno między politykami, ludźmi showbiznesu, jak i zwykłymi ludźmi, którzy zwłaszcza w sieci nie szczędzą sobie przykrych słów. "Jeżeli zależy nam na tym, żeby zakończyły się te wszystkie walki polsko-polskie, by zatrzymać falę nienawiści, jeżeli naprawdę chcemy się dogadać, to ważni ludzie w kraju, wszelkie autorytety, ludzie nauki, kultury, media, władze państwowe, samorządowe, politycy wszystkich opcji, Kościół powinni poprosić Jurka Owsiaka, by nadal kierował Orkiestrą. Jest teraz moment, by choć na tej płaszczyźnie się połączyć. To jest przestrzeń rzeczywistego, czystego dobra." - powiedziała Anna Dymna Co myślicie o słowach Anny Dymnej?
Problemy Anny Dymnej sprawiły, że wróciła do dawnego nałogu - co się dzieje?
Anna Dymna - kłopoty z ośrodkiem dla niepełnosprawnych Anna Dymna od lat próbuje zbudować ośrodek rehabilitacyjny dla niepełnosprawnych w Lubiatowie w województwie pomorskim. Teren pod ośrodek jej fundacja "Mimo Wszystko" dzierżawi od Lasów Państwowych. Kiedy prace trwały w najlepsze i rozpoczęto już budowę pierwszego budynku, wojewoda zablokował inwestycję. Skąd taka decyzja? Anna Dymna powiedziała w rozmowie z magazynem "Życie na gorąco", że Lubiatowo to jedna z dwóch możliwych lokalizacji pod budowę elektrowni atomowej. Osoby związane z fundacją Dymnej twierdzą ponadto, że z wojewodą nie można się porozumieć, pozostaje jedynie czekać, aż cofnie swój zakaz. Wstrzymanie prac to ogromny cios dla Anny Dymnej, która od dawna marzy o ośrodku w Lubiatowie, a w jego budowę włożyła już 7 milionów zł. Anna Dymna - nałóg Anna Dymna wyznała w wywiadzie, że problemy z budową ośrodka dla niepełnosprawnych w Lubiatowie skłoniły ją do ponownego sięgnięcia po papierosy. Nałóg pomaga jej ponoć przetrwać nerwowe oczekiwanie na decyzję wojewody, na pewno jednak ma fatalny wpływ na jej zdrowie! Trzymamy kciuki, aby udało się wreszcie dokończyć inwestycję w Lubiatowie - oby atomowe plany województwa nie okazały się ważniejsze od pomocy potrzebującym. A pani Annie Dymnej życzymy jeszcze więcej wytrwałości!
Piękna, nieretuszowana Anna Dymna na okładce: "nigdy nie podobałam się facetom"
Anna Dymna pojawiła się na nowej okładce "Twojego stylu" i wygląda przepięknie. To jedna z niewielu okładek bez retuszu w polskich mediach.
Anna Dymna na okładce "Twojego stylu" Anna Dymna ma 66 lat i nigdy nie wyglądała lepiej. Właśnie ukazała się jej sesja okładkowa, na której aktorka jest kompletnie naturalna, bez grama retuszu. W wywiadzie z kolei opowiada m.in. o tym, że "nigdy nie wydawała się sobie atrakcyjna". "Całe życie byłam oceniana przez pryzmat ról. I przysięgam, że nawet nie wiedziałam, czy podobam się facetom. (…) Ludziom się podobała Klara z "Janosika" Marysia Wilczurówna ze Znachora, Basia i Radziwiłłówna. Nie ja. Kiedy poszłam na sylwestra z mężem i koleżanką, to ją prosili do tańca, a mnie dopiero wtedy, jak się uwalili.", mówi Dymna. Anna Dymna o pomocy innym Anna Dymna znana z doskonałych ról w "Znachorze", serialu "Królowa Bona", "Wiedźminie" czy kultowej polskiej komedii "Kochaj albo rzuć" od lat znana jest też z działalności dobroczynnej. Jej fundacja pomaga ludziom potrzebującym w realny sposób. Aktorka zdradza też, nie pomaga rozdając pieniądze żebrzącym. "W piekarni podszedł od mnie Cyganek: "Pani, daj pieniądze, daj". Kupiłam mu pączka, a on nim rzucił we mnie i wściekły uciekł. Te dzieci są biedne, bo muszą zbierać pieniądze i zanosić tatusiowi.", mówi polska gwiazda. Zawsze jednak wysłucha, jest gotowa pomóc, spełnia się w roli opiekunki. Bardzo przeżywa ludzkie historie: "(...)Ale jak nagrywa 5 z kolei odcinków "Spotkajmy się", po dwóch już w środku umieram. Trzymam się, chociaż słucham opowieści, które mnie przerastają, pana by też przerosły. Wracam potem do hotelu, potrafię parę godzin siedzieć na łóżku jak taki obolały głupek. Ale tak naprawdę te rozmowy dają mi najwięcej siły i wiary, że warto pomagać innym mimo wszystko.", przyznaje w wywiadzie dla "Twojego stylu". To wspaniała sesja i bardzo poruszający wywiad, z jedną z najbardziej znakomitych polskich aktorek. Jej samoakceptacja i to, co robi dla innych są godna podziwu.
Mówiono o niej: piękna Ania. Dziś ma dystans do upływającego czasu. I śmieje się, gdy słyszy na ulicy: „To pani jeszcze żyje?!”. Anna Dymna uważa, że życie dało jej coś cennego – spokój.
Kogo Pani widzi, patrząc codziennie rano w lustro? Anna Dymna: Rzadko rano patrzę w lustro. Robię to w teatrze, dopiero wieczorem, gdy się charakteryzuję przed wyjściem na scenę. I zwykle widzę osobę uśmiechniętą. „Anna Dymna. Wybitna aktorka, piękny człowiek, piękna kobieta”. Anna Dymna: Proszę przy mnie tak nie mówić, bo czuję zażenowanie! Ale to prawda! Anna Dymna: Gdy ktoś mówił mojej mamie: „Jaką ty masz śliczną córeczkę”, odpowiadała: „Sympatyczna jest,skromna, normalna”. Uważała, że jeśli ktoś jest uczciwy, pracowity, kocha ludzi, umie się cieszyć i zachwycać małymi chwilami i rzeczami, to jest piękny. Nigdy nie słyszałam: masz być szczupła, zgrabna, ładna, bo wtedy będziesz więcej warta. Byłam jaka byłam, nieśmiała, ufna i naiwna jak dziecko. Taka weszłam na aktorską drogę. Pani dorastała i weszła w zawód, kiedy... Anna Dymna: ...był jeszcze misją. Kocham aktorstwo nie dla okładek, wywiadów, sesji zdjęciowych, bankietów, błyszczenia na rautach. To najmniej ciekawa strona mojego zawodu. Sama praca nad rolą jest fascynująca. Spotkania z reżyserami i aktorami na scenie czy przed kamerą to najciekawsze podróże w czasie, w nieznane krainy wyobraźni, w głąb człowieka. A zadawać publicznie szyku? Brrr... Nie! Na szczęście nie jestem już młoda, nie lubię afer i sensacji i nie muszę brać udziału w tym często sztucznym, chorym cyrku. Mogę być już ponad to. Chory cyrk? Na co ten cyrk jest chory? Anna Dymna: Na spazmatyczny wyścig. To wykańcza ludzi. Coraz więcej osób cierpi na samotność, depresję. W naszym świecie promuje się idealne ciała, twarze... ta pogoń za sztucznym ideałem piękna wpędza w kompleksy, choroby, nienawiść. Jako młoda kobieta czuła Pani zazdrość koleżanek? Anna Dymna: Czasem tylko słyszałam: „Anka, ale masz szczęście, że grasz. Dlaczego ja nie? ” – ale nie było w tym nigdy zawiści. Zresztą wiedziałam, że granie w filmach już podczas studiów zobowiązuje mnie do stukrotnie większego wysiłku. Byłam punktualna, sympatyczna, koleżeńska. Szanuję ludzi, podziwiam ich i lubię. Może dobry człowiek przyciąga podobnych? Anna Dymna: Złych omijam. Pani biograficznej książce są akty. Pokazanie tych zdjęć było trudną decyzją? Anna Dymna: Akty sprzed 40 lat? Dlaczego ich pokazanie miałoby być trudną decyzją!? Nagość to jeden z elementów w moim zawodzie, oczywiście jeśli nie służy tylko temu, aby kilku więcej facetów poszło do kina czy teatru. Miałam piękne rozbierane sceny w „Dolinie Issy”, „Barbarze Radziwiłłównie”. Oczywiście takim intymnym scenom towarzyszy zwyczajny ludzki wstyd. Ale nigdy nie robiłam histerii. Prosiłam ekipę: „Wstydzę się trochę, więc jeśli chcecie mnie zobaczyć nago, proszę bardzo, mogę wam teraz szybko się pokazać, a podczas ujęcia, jeśli możecie, wyjdź-cie...”. I na planie zostawali tylko niezbędni... Teraz? Mam ciało 62-letniej kobiety, po wielu przejściach, więc i wstyd byłby większy. Na szczęście nie muszę już się rozbierać publicznie. A te akty? Są śliczne! Cieszę się, że powstały. Przemijanie dla aktorki musi być trudne. Anna Dymna: Tak. Przecież starzejemy się publicznie. Czasem na ulicy słyszę od przechodniów: „Jezus Maria, to pani jeszcze żyje?!”. Budzi to w Pani wesołość? Anna Dymna: Uśmiech! Gdybym miała się tym przejmować, dawno musiałabym się powiesić z rozpaczy. Przemijanie nadaje wszystkiemu sens, lecz trzeba mieć do niego dystans. Gdybym całe życie była piękna i młoda, pewnie by mi się to znudziło i bym tego nie szanowała. Dziś cieszę się, że mam dwie ręce, dwie nogi i że jestem. Czas nam coś odbiera, ale również coś daje w zamian. Co? Anna Dymna: Spokój. Dystans. Radość z tego, co jeszcze nie przeminęło. Choć czasem łatwo nie jest. Dla widzów długo była Pani delikatną panienką, choć dysponowała solidnym warsztatem aktorskim. Było Pani przykro, że widzą tylko ciało, nie zaś talent? Anna Dymna: Długo o mnie pisali: „Ta Ania, piękna, młoda”. Potem, po dziecku, całkiem się zmieniłam, młodość mijała, ale wciąż grałam już nie tylko dlatego, że jestem młodziutka i śliczniutka. Los wciąż zabierał mi coś cennego. Nigdy jednak nie wpadłam w czarną dziurę rozpaczy. Znalazłam piękno, głęboki sens, których kiedyś w ogóle nie dostrzegałam. Macierzyństwo podziałało na Panią uwalniająco? Anna Dymna: Aktorka Zofia Jaroszewska, która nie miała dzieci, mówiła mi: „Pamiętaj, musisz mieć jakąś miłość poza teatrem. Zestarzejesz się, teatr cię odrzuci i co? Zostanie samotność!”. Całe życie marzyłam o dziecku. Miałam z tym problem: śmierć męża, wypadki... I co? Urodziłam syna! Dziś wiem: dziecko daje spokój, uczy od nowa spoglądać na życie, zachwycić się nim jego oczami. I daje poczucie, że jest się na zawsze potrzebnym. A jeśli uda ci się z dzieckiem zaprzyjaźnić, to sukces największy. Pani się udało? Anna Dymna: Mam w Michale prawdziwego przyjaciela. Po porodzie zagrała Pani Helenę Schwartz w „Opowieściach Hollywood” w reżyserii Kazimierza Kutza, który przed Pani scenami wołał: „Stara gruba Żydówka na plan, proszę”. To pomogło zaakceptować własne ciało? Anna Dymna: Kazio Kutz wówczas mnie tym żartem uwolnił od zwykłego wstydu. Przez chwilę czułam się winna, że czas mija i nie jestem już wiotką Anią Pawlaczką. Grałam u Kazia pierwszy raz. Na pierwszej próbie popatrzył na mnie życzliwie i powiedział: „No, teraz jesteś prawdziwa wspaniała baba!”. I to nie był mój problem, lecz widzów. Wielu nie chciało mnie zaakceptować grubszej i starszej. Pisali: „Ty świnio, nie żryj tyle”, „Ty zapyziały miśku”. Pastwili się tą swoją „wielką miłością”. Ileż razy usłyszałam: „Boże, z pani to tylko głos został!”. Miłe, prawda? Nie chcieli mnie takiej. Ludzie są okrutni nawet dla uwielbianych aktorów. Anna Dymna: Przeważnie spotykałam się i spotykam z życzliwością, teraz wynikającą głównie z działalności mojej fundacji. Niestety, także przez fundację spotykam się z dużo większą zazdrością. Niektórzy ludzie, nie rozumiejąc, na czym polega moja działalność, na wszelki wypadek mnie nienawidzą. Bo pomaga Pani innym? Anna Dymna: Tak! Kiedyś usłyszałam: „Starzeje się, dupa jej rośnie, to se szmal tak zarabia”. Gdy się dowiedzieli, że jestem wolontariuszką i nie biorę pieniędzy za swoją działalność, no to przeczytałam: „Udaje, pcha się przed kamery, żeby mówić o tych swoich podopiecznych, że niby z niej taki anioł”. I czasem śmieją się: „Święta Anna od downa”. Ale nie rezygnuje Pani z grania? Anna Dymna: Nigdy nie zrezygnowałam. W filmie gram rzadko, nie ma tak wielu ciekawych ról dla starszych kobiet, a z byle jakich propozycji po prostu rezygnuję – szkoda czasu. Gram cały czas w moim teatrze, choć od trzech lat mogłabym być na emeryturze. Kocham teatr i na razie nie wyobrażam sobie bez niego życia. I bywa, że pracuje Pani z kontrowersyjnymi reżyserami… Anna Dymna: Jeśli potrafię. Z Jankiem Klatą pracowałam w „Orestei” i „Trylogii”. On wie, czego chce. Umie wytłumaczyć, dlaczego takim, nie innym znakiem się posługuje, umie słuchać, szanuje propozycje aktora. Wyrosłam z teatru Wajdy, Grzegorzewskiego, Jarockiego. Teatr tamtych wartości jest moim światem i dzięki tym wielkim twórcom kocham teatr i póki mam siły, chcę mu służyć. Próbuję zrozumieć, dlaczego dzisiejsi twórcy muszą prowokować, krzyczeć, dlaczego to, co tworzą, jest często chaotyczne, nerwowe. Jeśli nie potrafię zrozumieć, po prostu rezygnuję z roli. Muszę, aby być uczciwa. Wiesław Dymny, podobnie jak Pani, trzymał się z dala od karierowiczostwa. Anna Dymna: Byliśmy z Wiesiem do siebie podobni. Jak brat z siostrą. Oboje ze Wschodu, z Kresów. Wiesio nie kombinował, nie szedł z „prądem”. Dymny nadal jest w Pani życiu w jakiś sposób obecny? Anna Dymna: Cały czas, chociaż przecież tak dawno, niespodziewanie i ostatecznie mnie opuścił. Choć umarł, jest i nikt mi go już nie odbierze. Pamięć o nim daje mi siłę na całe życie. Na czym więc polega uroda życia? Anna Dymna: Na tym, że się żyje i że są wokół ludzie, i można im na coś się przydać. Oni dają mi siłę. I to ci najsłabsi. Niby im pomagam, ale tak naprawdę to oni dają mi dużo więcej, niż ja mogę im dać. Patrzę na ich losy, na ich cierpienie, odwagę, niezłomność, siłę i to mnie prostuje. Janusz Świtaj jest od wielu lat całkowicie sparaliżowany, nawet nie oddycha samodzielnie, a pracuje w mojej fundacji, kończy pierwszy rok studiów, zdaje na piątki egzaminy… Patrząc na niego, znajduję w sobie nowe siły. To on mi uświadamia, jak bardzo jestem szczęśliwa. Ponad 20 lat uczy Pani w krakowskiej szkole teatralnej. Co mówi Pani swoim studentkom? Anna Dymna: Uczę radości z tego, co robią. Moi studenci nie mają prawa się nudzić. Daję im trudne zadania i mówię: „Wiem, że zrobisz to najlepiej”. Pracowałam z fantastycznymi reżyserami, m.in. Konradem Swinarskim. On coś takiego robił, że człowiek – nawet jeśli nie umiał chodzić – latał. Mówię studentom: „Wszystko przed wami, wiecie, ile jest w was ukrytych niezwykłych rzeczy? Odważcie się tylko!”. Czuje się Pani wolna od mód i recenzentów? Anna Dymna:Zawsze byłam. Recenzje czytałam spokojnie – złe mnie nie załamywały, dobre nie wpędzały w euforię. Zresztą już dawno nie czytałam rzetelnej analizy pracy aktora. Dziennikarzy głównie interesują ekscesy, pikantne szczególiki. Kiedyś jedna pani robiła ze mną wywiad po spektaklu „Spaghetti i miecz”. „Podziwiam, że pani na końcu rozbiera się do kostiumu kąpielowego i z tym cielskiem...”. Takie teraz są rozmowy z dziennikarzami: co tam rola, ważne, że jej dupa urosła, że choć aktorka, to śmie się starzeć. Mimo tej presji nie zamierzam ścigać się z czasem. Fausta dobrze znam! Chociażbym zaprzedała duszę diabłu i chirurgom, i tak czas upływa. Płynie, a Pani wciąż dostaje wiele listów, m.in. od wielbicieli. Anna Dymna: Piszą, bo w telewizji znów idzie np. „Janosik”. Niektórzy nie wiedzą, że nakręcono to bardzo dawno, i dostaję prośby od 18-letnich chłopców: „Ania, spotkaj się. Jesteś moim ideałem”. Jednemu odpisałam: „Dziecko kochane, to było 43 lata temu”. Odpisał: „A nie ma Pani wnuczki?”. Od czego – albo od kogo – trzyma się Pani z daleka? Anna Dymna: Przede wszystkim od narzekających ludzi i od głupiej nienawiści. Przeraża mnie brak szacunku człowieka do człowieka. Trzeba więc z radością robić swoje mimo wszystko i nie dać się zniechęcić.