25 lat temu zmarła Agnieszka Osiecka. Kim byli mężczyźni, którym oddała swoje serce?
Słuchając jej piosenek, można odnieść wrażenie, że naprawdę potrafiła kochać. Nic bardziej mylnego. Od zawsze męczyły ją role żony czy kochanki. Potrzebowała wolności. Jej zawsze szukała. A miłość? Na mężczyzn miała swoją metodę. Przedstawiamy tych, którym złamała serce.
W tym artykule: Wilk: związek Agnieszki Osieckiej i Marka Hłaski „Tak” powiedziała mu w Zakopanem: związek Agnieszki Osieckiej i Wojciecha Frykowskiego Ta dziwna miłość: związek Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory Miłość do ogromnych oczu: związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta Nauczycielka życia: związek Agnieszki Osieckiej i André Ochodlo Nowy mężczyzna - autobiograficzny wiersz Agnieszki Osieckiej W jej pokoju stoi stare biurko przykryte szklanym blatem. Przygnieciona szkłem leży kolekcja fotogra i mężczyzn jej życia. Spoczywają tam, jak przyszpilone owady, które już nie odfruną. Jeden zasłania drugiego, gdyż nie mieszczą się w tłoku, jaki zrobili – napisał o niej w swojej książce Jerzy Urban, bliski znajomy jeszcze z czasów studenckich. Urban idzie dalej i wymienia "przyszpilone" owady: Wojciech Frykowski, Andrzej Jarecki, Daniel Passent, Marek Hłasko. Mężczyźni jej życia? Na pewno nie wszyscy. Ale ci najbardziej znani, z którymi łączyły poetkę burzliwe związki – emocjonalne, przyjacielsko-partnerskie czy twórcze, które potem przechodziły w uczuciowe. Wszystkie, bez wyjątku, mają jedną wspólną cechę – musiały być skomplikowane. Taką już miała naturę autorka kultowej „Małgośki". Mam skłonność do życia we śnie, do zmyślania sobie ludzi i sytuacji. Do urabiania życia na kształt teatru. Do nierzeczywistości. Wychodzę za mąż za nieznajomych, opowiadam o nieznajomych - oznajmiała i dodawała: Miałam zawsze skłonności do kręcenia się wokół chłopców, którzy nie bardzo kręcili się koło mnie. Cała ONA. Agnieszka Osiecka. Wilk: związek Agnieszki Osieckiej i Marka Hłaski Z Markiem Hłaską poznali się pod koniec lat pięćdziesiątych. Wcześniej Osiecka rozstała się z Witoldem Dąbrowskim, którego poznała podczas Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży. Poetka poszła razem z nim na bal maskowy, który odbywał się w warszawskim liceum im. Stefana Batorego. Niedługo potem Marek Hłasko zaręczył się z Agnieszką. Bardzo tradycyjnie. W obecności jednej i drugiej mamy (ojciec Osieckiej nie zgadzał się na związek córki z pisarzem). „Panna Czaczkes" - tak nazywał ją pieszczotliwie. Marek był jeszcze barwniej upierzonym ptakiem. Raz odgrywał kowboja, raz starca pochylonego nad grobem, raz typa spod ciemnej gwiazdy, raz znowu brutalnego macho, to znamy z jego prozy. Wspólnie jeździli często do Kazimierza nad Wisłą. O tamtych momentach artystka opowiedziała w wierszu zatytułowanym "Marek": Odtąd wędruję z cieniem twoim przez leśne wzgórza i równiny, a w kazimierzowskim polu stoi samotny, dumny krzak tarniny. Do końca życia miała w swoim pokoju maszynę do pisania, która należała do Hłaski. Został jej po nim także biały kożuch. Przed jego śmiercią spotkali się w 1968 roku w Kalifornii. Minęło dziesięć lat od momentu, jak widzieli się po raz ostatni. Nie czułam żadnych uczuć, nie miałam żadnych skojarzeń. Kiedy byli razem, Osiecka napisała – chyba najdobitniej określający jego naturę – wiersz: Niekiedy wilkiem się nazywał. Lecz wilkiem nie był. Raczej chciał być. Gdy cały naród raźnie śpiewał, on wolał zawyć. Żył tu więc chłopiec jak wędrująca gwiazda. Calutkiej on Europie pokazał błazna. „Tak” powiedziała mu w Zakopanem: związek Agnieszki Osieckiej i Wojciecha Frykowskiego Agnieszka i Wojtek poznali się w łódzkiej szkole filmowej, w której Osiecka studiowała reżyserię. Pobrali się w 1963 roku w Zakopanem. Świadkami na ich ślubie byli aktor Bogumił Kobiela i kompozytor Krzysztof Komeda. Po powrocie z Zakopanego poetka i producent filmowy zamieszkali w posiadłości ojca Frykowskiego kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy, w Radonicach. Do legendy przeszły obiady na „frykowisku”, jak nazywała to miejsce Agnieszka. Przyjeżdżali na nie m.in. Stanisław Dygat, Zbigniew Cybulski, czy Jerzy Skolimowski. Dlaczego poetka poślubiła Frykowskiego? Wiele osób uważało, że przez innego mężczyznę Andrzeja Jareckiego, współtwórcę STS-u (Studenckiego Teatru Satyryków), na którym jej naprawdę zależało. On z kolei miał „na oku” piosenkarkę i aktorkę Annę Prucnal. Małżeństwo z Wojtkiem Frykowskim nie przetrwało nawet 6 miesięcy. Bez chwili wahania rzucałam się w mętne bajoro życiorysu Wojtka Frykowskiego - skwitowała gorzko ich wspólne miesiące. Po Frykowskim, który w 1969 roku zginął w Los Angeles zamordowany przez bandę Charlesa Mansona, poetka wyszła po raz drugi za mąż, za reżysera teatralnego z Krakowa Wojciecha Jesionkę. Ten ich związek trwał tak bardzo krótko i był tak zwyczajny, że popadł w całkowite zapomnienie - stwierdziła w jednym z wywiadów aktorka Alina Janowska, która wtedy przyjaźniła się z poetką i jej mężem. Ta dziwna miłość: związek Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory O tej miłości - Agnieszki Osieckiej do Jeremiego Przybory - nie mówiło się głośno do chwili publikacji książki „Listy na wyczerpanym papierze”. Jej pomysłodawczynią była Magda Umer - przyjaciółka bohaterów publikacji, która tak opisuje moment, kiedy dowiedziała się, co łączyło kiedyś Przyborę i Osiecką: Książka, która ukazała się w 2011 roku, zawiera kilkadziesiąt listów, telegramów, kartek pocztowych z intymną, bardzo osobistą korespondencją między poetką a Jeremim, legendą (obok Jerzego Wasowskiego) „Kabaretu Starszych Panów”. Skrupulatnie ułożone dokumenty pochodzą z okresu od 1964 do 1966 roku. On (Przybora – przyp. red.) miał 49 lat, był już po raz drugi żonaty. Miał małego synka Konstantego i dorastającą, piękną córkę z pierwszego małżeństwa – Martę [...]. Ona (Osiecka – przyp. red.) była piękną, 28-letnią rozwódką po przejściach – pisze w książce Magda Umer. To bez wątpienia najbardziej romantyczny związek autorki tekstu piosenki „Niech żyje bal”. Dowodzi tego miłosna korespondencja obojga: Kocham Pana po swojemu, Kocham Pana tak, jak umiem (Osiecka do Przybory). Bądź cieplejsza o dwa słoneczka, nie więcej – dobrze? (Przybora do Osieckiej, Wielkanoc 1964). Przybora do Osieckiej: Agnieszko! Nie krytykuj tej Wiosny, bo to nasza pierwsza. 17 maja 1964, Osiecka do Przybory: Miłość do ogromnych oczu: związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta Daniel Passent, kolejny mężczyzna jej życia, ujął ją swoimi wielkimi oczami. Ich związek miał niewiele wspólnego z poprzednim: pełnym pasji i delikatności. Stanowiła w jego życiu huragan – tak o wspólnym „byciu” dziennikarza i poetki napisał Jerzy Urban. A zapytana o to, co fascynowało ją w Passencie, Osiecka odparła: To właśnie z Danielem Passentem poetka miała jedyną córkę, Agatę, dzisiaj opiekującą się spuścizną artystyczną po mamie. I ten związek jak poprzednie nie przetrwał. Kiedy się rozstali, Agata miała osiem lat. Dalej twierdził, że Osiecka: [...] była jednocześnie osobą bardzo zdecydowaną i kategoryczną, kiedy zmierza do jakiegoś celu. Zarówno, kiedy tym celem jest opublikowanie wiersza [...] czy też miłość [...] wówczas z bardzo delikatnego motyla zmienia się w czołg, który miażdży wszystko po drodze. Mimo to zachowaliśmy dobre stosunki, między innymi dlatego, że mamy dziecko. Przyjaciółka poetki Zuzanna Łapicka-Olbrychska ujawniła po latach, że powodem rozstania Osieckiej z Passentem był kolejny mężczyzna. Nauczycielka życia: związek Agnieszki Osieckiej i André Ochodlo Trzy lata przed śmiercią Osiecka poznała pochodzącego z Niemiec nieco ekscentrycznego, młodego sopockiego artystę. No i jeszcze ten André. Chyba prezent od Boga na jesień życia. Jeden z niewielu mężczyzn, który darzył ją bezinteresowną przyjaźnią. Ona przy nim znowu rozkwitła – mówiła o ostatnim związku Osieckiej poetka Magda Czapińska. André Ochodlo, aktor, reżyser teatralny, pieśniarz oraz dyrektor Teatru Atelier w Sopocie. Spotkali się w 1994 roku. André zaprosił Osiecką, żeby zaczęła pisać dla teatru. André był z poetką do samej jej śmierci. Było między nimi 27 lat różnicy. Nowy mężczyzna - autobiograficzny wiersz Agnieszki Osieckiej Janusz Anderman, pisarz: Mężczyźni lubili być w jej towarzystwie, ale mężczyźni takich kobiet się boją, bo nie potrafią takich zdominować. Może dlatego Osiecka nie ustawała w poszukiwaniu tego jedynego, który nie będzie się jej bał? Napisała wiersz zatytułowany: „Nowy mężczyzna”: Nowy mężczyzna pachnie wodą kolońską i pastą do smarowania nart. Jest przyjemnie i trochę wstyd. Gorzka łza usycha pod powiekami. Hen za czarną łachą żelastwa zostaje tamto łoże i tamten chybocący się cień. O kim myślała? Tego nigdy się nie dowiemy. PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Teresa Lipowska i Tomasz Zaliwski: historia miłości. Gdy odchodził, trzymała go za rękę. Pożegnała go szepcząc „Kocham Cię” Teresa Lipowska i Tomasz Zaliwski podobno byli parą idealną. "Dla mnie był najwspanialszym, najczulszym mężem, kochankiem, ojcem" - mówiła o mężu aktorka. Poznajcie romantyczną historię miłości Teresy Lipowskiej i Tomasza Zaliwskiego. Piotr Polk i Joanna Gajewska: historia miłości, o której długo nikt nie wiedział. Informacja o ich ślubie wyszła dopiero po trzech latach... Piotr Polk i Joanna Gajewska stworzyli wyjątkowy duet. Najpierw połączyły ich relacje zawodowe, a dopiero później wybuchła wielka miłość. Jak rodziło się ich uczucie i jak udało im się przez trzy lata ukrywać ślub? Poznajcie historię ich miłości. W zdrowiu i w chorobie: Bogumiła Wander i Krzysztof Baranowski. „Oddałbym wszystko, by mnie pamiętała...” Zekranizowana historia ich miłości z pewnością byłaby kinowym hitem. Legendarny żeglarz i niekwestionowana gwiazda telewizji zakochali się w sobie będąc w innych związkach. Swoją intymną relację ukrywali 10 lat. Bogumiła Wander i Krzysztof Baranowski wciąż się kochają, choć ona już prawie go nie rozpoznaje...
Agnieszka Osiecka i Marek Hłasko o miłości
Twarz rozgrymaszonego bachora, figura cowboya, ręce Madonny. Wyższy był od naszego pokolenia o pół głowy. A ja przy nim jak mysz polna – tak o Marku Hłasce pisała Agnieszka Osiecka. Jesienią 1956 r. odniosła mu książkę pożyczoną przez jej koleżankę. Tak się poznali. Ale spotkaliby się i tak: on bywał na spektaklach STS-u, do których ona, 20-letnia studentka dziennikarstwa, pisała „bzdety liryczne”.
Agnieszka Osiecka i Marek Hłasko: Zbuntowany anioł w kożuchu To z tych czasów pochodzą „Okularnicy” – rymowane felietony o życiu – jak ktoś określił piosenki Osieckiej. Była roześmiana, interesująca, flirtowała z kilkoma chłopakami naraz. "Marek był jeszcze barwniej upierzonym ptakiem" mówiła. Już było o nim głośno. Wychowany na warszawskim Powiślu, skończył tylko podstawówkę (od 16. roku życia pracował, m.in. przy wyrębie lasów w Sudetach). Niespodzianie zasłynął opowiadaniami „Pierwszy krok w chmurach”, które stały się objawieniem, symbolem „odwilży”. „Dotąd pisano o radosnej młodzieży socjalistycznej – notowała Agnieszka. – A Marek wstrząsnął ludźmi”. „Nie można przed 25. rokiem życia być prozaikiem doskonałym. Ale rzadko bywa się w tym wieku tak dobrym”, chwalili krytycy. On i swoje życie komponował jak powieść. Chodził ulicami z wielkim balonem w ręku, z kotem na głowie, awanturował się w „Kameralnej”, opowiadał, że jest chory na białaczkę. Ciągle coś się wokół niego działo. View oEmbed on the source website Szybko stali się sobie bliscy. Zaczęli pisać do siebie listy miłosne, urywały się telefony. Marek był częstym gościem u Osieckich na Saskiej Kępie, choć ojciec poetki (wychowywał jedynaczkę jak księżniczkę) nie znosił go. Agnieszka była dla Hłaski panienką z dobrego domu, przed którą grał twardziela. – A on był proletariackim księciem z bajki, którego mi zazdrościły koleżanki – wspominała. Pisano, że byli do siebie podobni. Oboje z nadmiarem wyobraźni. Jak to ujęła Osiecka: – Nie żyliśmy autentycznie. Pisaliśmy powieści własnym życiem. ZOBACZ TEŻ: Kogo kochała Agnieszka Osiecka? Najważniejsi mężczyźni w życiu polskiej poetki Każde też miało swój świat. On tworzył scenariusze. Ona zaczęła drugie studia, reżyserię w łódzkiej Filmówce. Wkrótce wyjechała na Mazury, potem do Francji na winobranie. – Zamiast świętować miłość, to się tak kręciłam. Myślałam, że zawsze będziemy młodzi, że świat poczeka. Nic nie poczekało – wspominała po latach. Radziła: „Nie odkładajcie na później piosenek, egzaminów, dentysty, a przede wszystkim nie odkładajcie na później miłości”. Zwłaszcza że Hłasko, którego kolejne opowiadania nie spodobały się władzy, zaczął myśleć o emigracji. „Ale najpierw zaręczył się ze mną po szlachecku, z udziałem obu mamuś i swego ojczyma (mój stary nie chciał mieć z tym nic wspólnego). Pięknie było” – pisała Agnieszka. Wkrótce narzeczony wyjechał do Paryża. ZOBACZ TEŻ: Krystyna Janda wspomina Agnieszkę Osiecką: "Mężczyznom imponowała jej inteligencja" [FRAGMENT KSIĄŻKI] Tam poprosił o azyl polityczny. I szybko tego żałował. Nie wiedziałem, że świat dzieli się na dwie połowy: w jednej jest nie do życia, w drugiej nie do wytrzymania”. Nie pozwolono mu wrócić do kraju. Narzeczonej słał rozpaczliwe listy: „Nigdy nie myślałem, że będę Cię tak kochać…". Ona chciała do niego dojechać. Nie dostała paszportu. Hłasko zaproponował ślub przez pośrednika. – Ale gdy się zgodziłam, wystawił mnie do wiatru. Po prostu przestał pisać. View oEmbed on the source website ZOBACZ TEŻ: Wiemy, kiedy w końcu pojawi się serial o Agnieszce Osieckiej. Czy produkcja ujawni nieznane wątki z burzliwego życia artystki? Agnieszka Osiecka i Marek Hłasko: Chuligan i chuliganka Zwłaszcza że docierały do niej wieści o jego podbojach. „Kosił baby jak ułan”, mówiono. Gdy spotkał dawną miłość, aktorkę Sonję Ziemann, ożenił się z nią w 1961r. I sześć lat później rozwiódł. Potem tułał się po świecie, pisał i pił. Agnieszce Osieckiej został po Marku biały kożuch. Potem ktoś go pożyczył, nie oddał… Do końca życia trzymała jego maszynę do pisania. Też wikłała się w związki, ciągle „była na zakręcie”. Z dawnym ukochanym spotkała się w Los Angeles w 1968 r. Wyrośli już z siebie. „Malwy po chatach kwitną i bledną, po sześciu latach nic już nie jest tragedią” – pisała lekko. ZOBACZ TEŻ: Manuela Gretkowska wspomina Osiecką: "Nie umiała kochać, umiała tylko cierpieć i pisać o miłości" [FRAGMENT KSIĄŻKI] View oEmbed on the source website
Edyta Geppert obchodzi dziś 68. urodziny. "Szkoda mi czasu na bywanie" - mówiła. Co dziś słychać u artystki?
Edyta Geppert rzadko udziela wywiadów i nie pojawia się na branżowych imprezach, ściankach, czy w programach rozrywkowych. To jednak nie znaczy, że zniknęła z show-biznesu. Wciąż aktywna zawodowo, intensywnie koncertuje, a niedawno świętowała 35-lecie pracy artystycznej. Przypominamy wywiad, którego udzieliła "Gali" w 2011 roku.
Była połowa lat 80. XX wieku. Edyta Geppert podbiła serca polskiej publiczności śpiewając na opolskim festiwalu utwór "Jaka róża, taki cierń". Od tej pory minęło prawie czterdzieści lat. Podejście gwiazdy do show-biznesu nie zmieniło się jednak ani trochę. Artystka stroni od ścianek i rozmów z dziennikarzami. Wciąż jednak jest aktywna zawodowo, a jesienią 2019 roku świętowała 35-lecie pracy artystycznej. Dlaczego, choć wielu chciałoby wiedzieć, co u niej słychać, nie udziela wywiadów? Odpowiedź znajdziecie w rozmowie, którą dla magazynu dla przeprowadziła w 2011 roku Alina Mrowińska. Nie ma jej w rubrykach towarzyskich, nie bywa na bankietach. Najszczęśliwsza jest na scenie. Rzadko mówi o sobie, prawie nie udziela wywiadów. Dla nas zrobiła wyjątek. Opowiedziała o niezwykłej przyjaźni z Agnieszką Osiecką. I o mężu, którego nazywa swoim czarodziejem: „To, że możemy razem pracować, jest czymś najpiękniejszym, co mogło mi się przydarzyć. Piotr przed laty rzucił dla mnie swój ukochany teatr, ale dziś mówi, że nie żałuje, bo jest teraz w najpiękniejszym teatrze świata”. Alina Mrowińska, Magazyn "Gala": Rzadko udziela Pani wywiadów. Nie lubi Pani mówić o sobie? Edyta Geppert: Krępuje mnie sytuacja, kiedy na spotkaniu z dziennikarzem, bądź co bądź obcym człowiekiem, padają pytania dotyczące spraw bardzo osobistych. W świecie, gdzie wszystko jest na sprzedaż, dopowiedziane, że aż boli, warto zachować jakąś tajemnicę. Chronić swój prywatny świat, bo jak powiedział kiedyś, bodajże, Bob Dylan: „Prywatność można sprzedać, ale nie można później jej odkupić”. Nie ma Pani w rubrykach towarzyskich, nie bywa Pani na premierach, bankietach. Źle się Pani czuje w tym świecie? To jest świat zupełnie mi obcy. Szkoda mi czasu na bywanie. Dzięki temu mam go więcej, chociażby na myślenie. Dziesięć lat temu powiedziała Pani: „Popularność ciągle mnie peszy”. Nadal tak jest? Nigdy nie tęskniłam za popularnością. Przyszła nagle i początkowo była dla mnie ogromnie kłopotliwa. Po latach w jakimś sensie przyzwyczaiłam się do niej. Do tego, że ludzie podchodzą na ulicy, mówią mi miłe rzeczy czy proszą o wspólne zdjęcie. W dzieciństwie lubiła Pani słuchać piosenek śpiewanych przez mamę. Kiedy Pani odkryła, że śpiewanie sprawia Pani przyjemność i że ma Pani piękny głos? Śpiewanie od zawsze było dla mnie czymś tak naturalnym jak oddychanie. Sprawiało mi wielką przyjemność, ale nigdy się nie zastanawiałam, czy mam ładny głos. Dla mnie nie w tym tkwi istota rzeczy. A co stanowi tę istotę? Słowo. Jest absolutnie najważniejsze. Wychodząc na scenę, myślę o tym, co chcę powiedzieć swoim słuchaczom. Jaką historię opowiedzieć. Jestem skoncentrowana na treści, a nie na dźwiękach. Dlatego uważam za nietrafne określanie mnie tu i ówdzie mianem wokalistki. Małgorzata Ostrowska-Królikowska i Paweł Królikowski w jednym z ostatnich wspólnych wywiadów. Jakim ojcem był aktor? Przypominamy jeden z ostatnich wywiadów, którego wspólnie udzielili Małgorzata Ostrowska-Królikowska i Paweł Królikowski. Kiedy w 1984 roku na festiwalu w Opolu brawurowo zaśpiewała Pani „Jaka róża taki cierń”, czuła Pani, że zaczyna się wielka kariera? Pamiętam, że osoby, które wtedy ze mną współpracowały, dziwiły się, że nie skaczę z radości po usłyszeniu werdyktu. Może trudno w to uwierzyć, ale nigdy nie myślałam o tak zwanej karierze. Nie śpiewałam i nie śpiewam dla nagród i popularności. Śpiewam, bo to daje mi po prostu szczęście, bo wtedy czasami jestem blisko nieba. Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale… kiedy śpiewam, dzieją się rzeczy niezwykłe! Magiczne? Tak… To jest jakaś magia. Szczególnie ją odczuwam podczas moich recitali. Na Pani forum internetowym ludzie piszą: „Piosenki Edyty Geppert pomagają mi się podnieść z psychicznego dołka, są terapią na całe zło”, „Kiedy śpiewa, chce mi się żyć”, „Z jej koncertów człowiek wychodzi lepszy”. Kiedy dopada mnie gorszy nastrój, czytam te miłe słowa i myślę, że może nie jest ze mną aż tak źle. Ktoś przez chwilę odczuł radość w życiu, dzięki mnie i moim piosenkom. To znaczy, że to, co robię, ma sens nie tylko dla mnie. To dodaje mi sił do dalszego działania. Można też do Pani napisać. Ludzie oczekują, że powie im Pani, jak mądrze żyć? Przychodzą też porozmawiać ze mną po koncercie. Zdarza się, że o sprawach bardzo osobistych. Często czuję się wtedy bezradna. Nie potrafię wszystkim pomóc. Śmieję się, że nie jestem przecież aniołem, a oni przychodzą do mnie jak do osoby bliskiej i bez skazy, mądrej i wszystkowiedzącej. Bo takie są teksty Pani piosenek. Ludzie mają wrażenie, że to, o czym Pani śpiewa, Pani przeżyła. Moje piosenki nie są przypadkowe. To nie są oczywiście opowieści wprost o moim życiu, ale to, o czym śpiewam, musi mi być bliskie. Kiedy powstaje tekst, staram się mieć wpływ na jego ostateczny kształt. Mam też ogromne szczęście, że piszą dla mnie ludzie mądrzy, z wielką wiedzą o życiu, doświadczeniem i na dodatek jeszcze utalentowani. Słowa do Pani pierwszej piosenki – „Jaka róża taki cierń”, napisał Jacek Cygan. Dla mnie to najpiękniej opowiedziana historia miłości nieszczęśliwej. Jacek, zanim napisał tekst, przesłuchał nagranie z mojego recitalu dyplomowego. Troszeczkę mnie przez to poznał. Usłyszał, jak śpiewam, co śpiewam i po paru dniach napisał ten piękny tekst wyzwalający do dziś w słuchaczach ogromne emocje. Chociaż pamiętam, że na początku nie bardzo byłam do niego przekonana. Wydał mi się za bardzo „nowoczesny”, za bardzo skrótowy. Wtedy, zaraz po ukończeniu szkoły, bardziej gustowałam w klasyce, ale dziś nie zmieniłabym go za nic w świecie. Agnieszka Osiecka też pisała teksty specjalnie dla Pani? Pierwszą piosenkę „Przepraszam, że żyję”, Agnieszka napisała dla mnie w 1985 roku na festiwal w Opolu. Rok później mieszkałyśmy bardzo blisko siebie na Saskiej Kępie. Agnieszka była częstym gościem w naszym domu. Miała swoje stałe miejsce – fotel przy kaflowym piecu. Byłam wtedy, niestety, niegotowa jeszcze na tę bliskość. Agnieszka była dla mnie tak wielką, niezwykłą osobą, darzyłam ją tak ogromnym szacunkiem, że nie wyobrażałam sobie, że mogę tak po prostu być jej przyjaciółką. Mówiłyśmy sobie po imieniu, bo takie było życzenie Agnieszki. Ale odważyłam się na to dopiero po jakimś czasie, przy jakimś wspólnym winku... Agnieszka przynosiła mi mnóstwo tekstów, często istniejących dopiero w zarysie. Cudowne to były czasy… Zdarzało się, że mówiła Jej Pani, o czym chciałaby zaśpiewać? Tak było z piosenką „Nie żałuję”. Początkowo tekst był inny. Wyłącznie o relacjach między kobietą a mężczyzną. Pod wpływem naszych rozmów Agnieszka rozbudowała go. Wiem, że ostateczna wersja tekstu była jej również bardzo bliska. Podobną piosenkę – „Nie żałuję niczego”, wiele lat wcześniej śpiewała Edith Piaf. Kiedy usłyszała jej słowa, powiedziała: „To jestem ja, to jest moje życie”. Jest jakaś piosenka szczególnie Pani bliska? Nie. Wszystkie są mi jednakowo bliskie, ponieważ żadna z nich nie znalazła się w moim repertuarze przypadkowo. Gdyby żyła, Agnieszka Osiecka obchodziłaby dziś 85. urodziny. Kim byli mężczyźni, którym oddała swoje serce? Słuchając jej piosenek, można odnieść wrażenie, że naprawdę potrafiła kochać. Nic bardziej mylnego. Od zawsze męczyły ją role żony czy kochanki. Potrzebowała wolności. Jej zawsze szukała. A miłość? Na mężczyzn miała swoją metodę. Przedstawiamy tych, którym złamała serce. Pani piosenki są też terapią dla Pani? Są moimi najwierniejszymi przyjaciółkami. Śpiewam w każdych okolicznościach. Przed koncertem, w drodze na koncert, na koncercie i po koncercie. Kiedy jest mi źle i kiedy jest mi dobrze. To taki mój sposób na rozmowę z samą sobą. Czasem ma Pani kilkanaście koncertów w miesiącu. Nigdy nie czuje Pani znużenia, rutyny? Nigdy. Każde wyjście na scenę to nowe spotkanie i wyzwanie. Śpiewam więc za każdym razem trochę inaczej. W Pani piosenkach jest wielka afirmacja życia. Mimo wszystko. Śpiewa Pani: „Kocham cię życie, choć tej wędrówki mi nie uprzyjemniasz, choć się marnie odwzajemniasz”. Kocham cię życie wbrew temu wszystkiemu, co mi niesiesz… Nutka melancholii miesza się z afirmacją. Za co kocha Pani życie? Za to, że jest. Że mam grono ludzi, z którymi dobrze się czuję. Że mogę śpiewać… Za wszystko… Martwię się tylko, że nie zdążę zobaczyć, przeczytać, przegadać, prześpiewać wszystkiego, co jest tego warte. Oswoiła Pani myśl, że życie się kończy? Że kiedyś nas tu nie będzie? Trochę oswoiłam. Przez śmierć osób mi najbliższych – mojej prababci, babci i mamy. Od śmierci mamy minęło siedemnaście lat. Dziś mogę już spokojnie o tym mówić. Długo trwało, zanim oswoiłam się z Jej odejściem. Jaka była Pani mama? Myślę o Niej jak o swojej najlepszej przyjaciółce. Takiej i bardzo wymagającej, i bardzo ze mnie dumnej. Bardzo ją kochałam. Wierzę, że ona mnie też. Bardzo mi Jej brakuje. Bardzo lubię Pani piosenkę „Z duszą na ramieniu”: „Skąd brać odwagę na dalszy ciąg, gdy wszystko się gmatwa, wymyka z rąk”. No właśnie, skąd? Sama się zastanawiam… Każdy musi znaleźć własną motywację. Autorem scenariuszy i reżyserem Pani koncertów jest Piotr Loretz, Pani mąż. To, że możemy razem pracować, jest czymś najpiękniejszym, co mogło mi się przydarzyć. Piotr jest człowiekiem o ogromnej wiedzy, pasji, rozkochanym w piosence i w formie recitalowej. W czasie naszych spektakli wyczarowuje za pomocą świateł czasem czarno-biały, a czasem pogodny, kolorowy świat. Pragniemy sprawić, aby ludzie w nim, choćby przez chwilę, mogli zapomnieć o codzienności. Nazwała Pani Pana Piotra „swoim czarodziejem”. Gdyby nie On, mogłoby nie być takiej Edyty Geppert? Piotr był moim nauczycielem interpretacji w szkole muzycznej. Na początku wiele osób mi mówiło: „To jest niemodne, tak się nie śpiewa”. A Piotr powtarzał: „Czy piękno, dobro, może być niemodne?”. Spotkanie Piotra to było spotkanie podobnych, choć odległych od siebie światów. On miał doświadczenie, pewność i wiedzę. A ja radość śpiewania, intuicję i morze niepewności. Zawsze we mnie wierzył, był moją tarczą, opoką. Przed laty rzucił dla mnie swój ukochany teatr, ale dziś mówi, że nie żałuje, bo „jest teraz w najpiękniejszym teatrze świata”. Na jaki tekst teraz Pani czeka? Parę tematów by się znalazło. Póki co lubię wracać do tych tekstów, które już mam. Cały czas staram się odczytywać je na nowo. Te dobrze napisane odkrywają przede mną ciągle nowe, inne znaczenia. Pani ostatnią płytę otwiera piosenka „Bo już nic nie muszę”. Lubi Pani ten stan? Lubię. Kojarzy mi się z wolnością. W tym stanie przyszłam na świat (śmiech). Jako mała dziewczynka krzyczałam, a dziś, już spokojna, nucę „Nic nie muszę”. Wywiad ukazał się w 2011 roku na łamach "Gali".
Mija 24. rocznica śmierci Agnieszki Osieckiej. Manuela Gretkowska wspomina poetkę: "Umiała tylko cierpieć i pisać o miłości" [FRAGMENT KSIĄŻKI]
"Nauczyła się uwodzić, ale nie umiała kochać. Miłość to jest relacja. A ona nigdy nie była w relacji, ani z matką, ani z ojcem, a potem z żadnym mężczyzną. Nie umiała tworzyć relacji. Umiała uciekać lub gonić." - tak Manuela Gretkowska wspomina Agnieszkę Osiecką w książce "Osiecka. Tego o mnie nie wiecie".
To był rok 1994. Przyszła ubrana na czarno. Siwa pani w żałobie po matce, z czarnym sombrero, które nie pasowało do całości. Ona cała nie pasowała do tego przyjęcia. Wyglądała wytwornie, ale taką oldschoolową wytwornością lat siedemdziesiątych. A tu – blichtr pokazu mody, pierwszego takiego w Polsce, na światowym poziomie, z wielkim wybiegiem i profesjonalnymi modelkami. Zorganizowany został z okazji wejścia na polski rynek francuskiego magazynu modowego „Elle”. Agnieszka przyszła sama i cały czas stała samotna, przyglądając się wszystkim. Była zmartwiona i smutna. Nikogo nie interesowała, choć przecież wciąż była „tą Osiecką”. Zatrzymałam się przy niej. Poskarżyła się, że czasy są parszywe, bo chodzi od redakcji do redakcji i nikt nie chce drukować jej wierszy. Nie wiedziałam, czy ma pieniądze czy nie, ale myślę, że to był jeden z powodów, dla którego zgodziła się napisać dla „Elle” wstępniak. Byłam wtedy wicenaczelną i pomyślałam, że Osiecka, która znała francuski i przez jakiś czas była związana z Francją, będzie dobrą autorką felietonu. Nie był to szczególny zaszczyt dla magazynu, bo jej popularność spadła. Nastały inne czasy, zaczęto słuchać nowej muzyki, czytać inne teksty. Ludzie mieli wtedy gdzieś świetne piosenki Osieckiej. Twórczość docenili ponownie dopiero po jej śmierci. Dla mnie była zawsze wielka i z tremą szłam prosić ją o ten felieton Co powiedziała, gdy zaproponowała jej pani napisanie wstępniaka? Zgodziła się od razu. Zawiozłam jej na Saską Kępę egzemplarze francuskiego „Elle”. Pamiętam, jak przyjechałam do mieszkania na Dąbrowieckiej, które mieściło się w takim shabby domu. Po prawej stronie od drzwi był ponury pokój, w którym zobaczyłam to słynne biurko z szybą, pod którą leżały zdjęcia. Andrzej Żuławski mówił o tym biurku i o niej z mizoginiczną pogardą. W tamtych czasach kobieta mająca liczne romanse była według niego nimfomanką. Cóż, nie było wtedy równości. Panienki, jak mawiała Osiecka, to były długie nogi i długie rzęsy – po prostu dekoracje. Ona sama wybiła się ponad ten stereotyp, gdy dopuszczono ją do środowiskowego grona, po tym, jak zaimponowała facetom tekstem piosenki dla STS-u. Kiedy przyszłam na Saską Kępę podrzucić te magazyny, zastałam u niej Agatę. Nie była zachwycona moją wizytą, znowu ktoś przeszkadzał jej spędzać czas z matką. Była dziewczyną konkretną, a wizualnie zupełnym przeciwieństwem Agnieszki – postarzałej, o ściągniętych, nie napuchłych, raczej „zamurowanych” nieszczęściem rysach alkoholiczki. Twarz – krypta pochowanych w niej smutków. Miała podłużną i wyrazistą twarz, bardzo piękne kości policzkowe. Jednak była obrazem depresji. Napisała pani książkę Poetka i książę – historię miłości Agnieszki Osieckiej i Jerzego Giedroycia. Książka powstała na podstawie dokumentów, notatek, listów, dzięki którym poznałam ich związek bardzo dokładnie. Stworzyłam rekonstrukcję literacką, ale nie jest to biografia, tylko powieść. Poczułam z Agnieszką Osiecką jakąś bliskość, dostrzegałam podobieństwo dróg życiowych – też mieszkałam w Paryżu, byłam ze znacznie starszym mężczyzną, rozumiałam ją w wielu aspektach życia. Znałam filmową Łódź, gdzie studiowała, i paryską „Kulturę”. Gdy po studiach wyemigrowałam do Paryża, przez rok pracowałam w „Kulturze”. Byłam jedną z wielu osób, które przewinęły się przez dom w Maisons-Laffitte pod Paryżem, który zarazem był redakcją „Kultury”. Mieszkali tam Zofia i Zygmunt Hertzowie, Jerzy Giedroyc i Józef Czapski. Chodziłam na pięterko i prawie stuletniemu Józefowi Czapskiemu, który już nie widział, czytałam jego własne książki. Czasami zachwycał się nimi, bo zapomniał, że to on jest autorem. Tam spotykałam również Giedroycia. Mówiło się, że ma żonę w Londynie, ale mnie to nie przekonywało. Moim zdaniem rozstał się z nią dawno temu. Zajął się pracą. I w tym gmachu swego czasu zjawiła się młoda utalentowana poetka i Giedroyc stracił głowę? Jego świat wywrócił się nagle do góry nogami, gdy na progu „Kultury” stanęła o trzydzieści lat młodsza od niego Agnieszka Osiecka. Była niezwykła. Samym talentem poetyckim nie stworzyłaby takich genialnych wierszy, jak Okularnicy, gdzie w paru zwrotkach mamy całą analizę zjawiska społecznego. To nie tylko poezja, tam jest przenikliwa obserwacja i doskonała puenta. Giedroyc nie zakochał się w prześlicznej panience poetce, ale w równorzędnej partnerce. Przewidywał dla niej wspaniałą przyszłość. Tylko nie przewidział alkoholizmu. Wkrótce po powrocie do Polski, na postawione w piśmie młodzieżowym pytanie o najtrudniejszą decyzję w życiu, dwudziestoparoletnia Agnieszka odpowiedziała, że było to zrezygnowanie z dojrzałej miłości do mężczyzny. Ale podobno to była miłość platoniczna. Tego nie wiem. Moim zdaniem tak, choć pewności nie mam. Uważam, że Giedroyc był postacią aseksualną, a właściwie gdzieś tę seksualność w sobie zamroził. I kiedy zjawiła się młoda, piękna, inteligentna, utalentowana i uwodzicielska dziewczyna, z przedwojennym wychowaniem, pasją do słów i poczuciem humoru jak u niego – nie mógł nie poddać się temu uczuciu. Poza tym… ona też była w jakiś sposób aseksualna, jakby oziębła na tamtym etapie życia. Spotkali się w tym punkcie. Łączyło ich bardzo dużo. Dla Giedroycia była osobą bardzo ważną. Jego wyjazd za nią do Londynu odbył się w kompletnie szalonym stylu zakochanego szczyla. Zwrot, otrzeźwienie przyszło chyba na niego później. Kiedy ją zobaczył w paryskiej kawiarni w otoczeniu biednych chłopaczków z szarmem PRL-u. Zrozumiał, że ona bez tego uschnie. Zaczął się wycofywać z klasą. Otworzył swoje serce, ale uchylił drzwi. Potem w jego życiu nie było już żadnej kobiety, a na pewno zakochania. Jak Agnieszka kochała? Osiecka nie umiała kochać, umiała tylko cierpieć i pisać o miłości, czyli teoria zamiast praktyki. Nie umiała kochać, bo nie zaznała miłości w dzieciństwie. Matka była zimna, nie dotykała jej, nie przytulała, nie pieściła. Ojciec był narcystyczny, córka jak tresowany piesek miała spełniać jego ambicje. Ponieważ on chciał jak najszybciej uciec z domu do kochanki, Agnieszka musiała jak najszybciej zrobić maturę. Została narcystycznie uwiedziona i wykorzystana przez własnego ojca. Nauczyła się uwodzić, ale nie umiała kochać. Miłość to jest relacja. A ona nigdy nie była w relacji, ani z matką, ani z ojcem, a potem z żadnym mężczyzną. Nie umiała tworzyć relacji. Umiała uciekać lub gonić. Jej związek z Hłaską to była fascynacja mężczyzną niedojrzałym, z chojracką pozą, który nigdy nie stworzył równoważnego związku z kobietą. Ze strachu przed kobietami zachowywał się jak macho i bardzo łatwo dało się na ten wizerunek nabrać sporo pozujących na niego chłopców. Wciąż zresztą istnieje kult Hłaski, a to był przecież gnojek. Dopiero gdy Osiecka związała się z Zbyszkiem, poczuła się kobietą. Ale to była miłość dramatyczna, bo on uwodził i odrzucał. Odrzucenie dawało jej to nieszczęście, którego szukała, powroty – pseudomiłosny haj. Jedynym mężczyzną, któremu zależało na Agnieszce, był Daniel Passent? Prawdopodobnie tak. Myślę, że ona nieźle go przeczołgała. Jest to jednak mężczyzna z klasą, który nigdy się nie skarżył. Źle wybrał, bo ona nie nadawała się na kobietę, która stworzy dom i stabilny związek. Mówi pani o niej ze smutkiem… Bo to smutna historia. Jej talent był gaszony życiorysem. Myślę, że pod koniec życia Osiecka miała poczucie totalnej klęski. Nastał inny świat, w którym ona kompletnie nie potrafiła się odnaleźć. Do depresji, do zawodów miłosnych, do śmierci matki doszło poczucie, że jako artystka się skończyła i, przez odrzucenie, być może też jako kobieta. Latami była gwiazdą. Pod koniec życia czuła się bardzo samotna. Na zawsze zostanie mi w pamięci obrazek z tego przyjęcia sprzed dwudziestu pięciu lat, na które przyszła i z którego wyszła sama. Książka "Osiecka. Tego o mnie nie wiecie", Wydawnictwo W.A.B.
Magdalena Popławska na temat kontrowersji wokół serialu "Osiecka": "producent sprzedał go TVP. Niestety"
Bijący rekordy popularności serial "Osiecka" nie budzi euforii wśród osób, które znały i przyjaźniły się z legendarna poetką, Agnieszką Osiecką. Hanna Bakuła, Maryla Rodowicz, Magda Umer ostro krytykują produkcję. Po raz pierwszy na ten temat wypowiedziała się odtwórczyni głównej roli, Magdalena Popławska.
Magdalena Popławska na temat kontrowersji wokół serialu "Osiecka": "producent sprzedał go TVP. Niestety" Serial "Osiecka" budzi skrajne emocje. Oglądalność produkcji bije rekordy popularności i to właśnie boli osoby z najbliższego kręgu Osieckiej, które nie zgadzają się z utrwalanym tam obrazem poetki. Wiele bliskich jej osób, jak np. Magda Umer, zostało pominiętych w serialu. Wątpliwości budzi też fakt, że serial emitowany jest w telewizji publicznej, która nie cieszy się obecnie dobrą sławą. Pod adresem TVP padają zarzuty zakłamywania rzeczywistości i eliminacji postaci, które miały wpływ na artystkę, a które krytycznie wypowiadają się na temat obecnej partii rządzącej. Do tej pory Magdalena Popławska milczała na temat produkcji, w której gra główną rolę - rolę jednej z najpopularniejszych i najbardziej lubianych polskich poetek, Agnieszki Osieckiej. Swoje stanowisko wyraziła w jednym z ostatnich postów na Facebooku. Czy żałuje udziału w produkcji? Zobacz też: Maryla Rodowicz zdradza prawdę o alkoholizmie Agnieszki Osieckiej. Czy było aż tak źle? Hanna Bakuła ostro o serialu "Osiecka": oberwało się również Magdalenie Popławskiej grającej Agnieszkę Osiecką Kogo kochała Agnieszka Osiecka? Najważniejsi mężczyźni w życiu polskiej poetki Magdalena Popławska na temat kontrowersji wokół serialu "Osiecka": "Kocham Osiecką bardzo. Mam nadzieje, że mi nie ma za złe" Magdalena Popławska po raz pierwszy wypowiedziała się na temat burzy wokół "Osieckiej". W bardzo osobistym wpisie na Facebooku odniosła się do krytykowanej produkcji. Aktorka odpowiedziała też, dlaczego podjęła się wyzwania zagrania Agnieszki Osieckiej. "Kocham Osiecką bardzo. Mam nadzieje, że mi nie ma za złe", wyraziła w poście nadzieję. Nie szczędziła też ostrych słów.
Maryla Rodowicz zdradza prawdę o alkoholizmie Agnieszki Osieckiej. Czy było aż tak źle?
Serial „Osiecka” wciąż budzi wiele kontrowersji i dzieli telewidzów. Komentarza postanowiła udzielić Maryla Rodowicz, jedna z najbliższych osób Agnieszki Osieckiej. Gwiazda estrady zdecydowała się skomentować zarzuty o alkoholizm. Co miała do powiedzenia?
Agnieszka Osiecka: alkoholizm Agnieszka Osiecka, wybitka polska poetka i autorka tekstów, pozostawiła po sobie nie tylko kilka arcydzieł, ale też szokującą i niekiedy skandaliczną biografię. Serial „Osiecka” opowiadający o życiu artystki, emitowany na antenie TVP spotkał się jednak z falą krytyki. Czy ukazuje on Agnieszkę Osiecką w krzywym zwierciadle? Komentarza w tej sprawie postanowiła udzielić Maryla Rodowicz, wieloletnia przyjaciółka poetki. Wokalistka była gościem Marcina Wolniaka w jego audycji „Marcin śpiewa z gwiazdami” w Polskim Radiu Londyn. Podczas wywiadu postanowiła sprostować kilka kwestii, zaczęła zaś od oskarżeń o alkoholizm. Nieco inną perspektywę prezentuje jednak córka Agnieszki Osieckiej, Agata Passent, która wprost wyznała, że jej matka często wybierała butelkę zamiast rodziny. ZOBACZ TEŻ: Agnieszka Osiecka dwukrotnie rozczarowała się swoim ojcem: „O takie chamstwo Ciebie nie podejrzewałam” Maryla Rodowicz o serialu „Osiecka” Maryla Rodowicz postanowiła również skomentować obie aktorki grające Osiecką. Wyznała przy tym, że mimo niedociągnięć, wzrusza się do łez podczas każdego sensu. W rolę królowej polskiej piosenki wcieliła się zaś Karolina Piechota. ZOBACZ TEŻ: Hanna Bakuła ostro o serialu "Osiecka": oberwało się również Magdalenie Popławskiej grającej Agnieszkę Osiecką
Hanna Bakuła ostro o serialu "Osiecka": oberwało się również Magdalenie Popławskiej grającej Agnieszkę Osiecką
Hanna Bakuła i Agnieszka Osiecka przyjaźniły się ze sobą kilkanaście lat. Malarka przez ten czas zdążyła doskonale poznać artystkę, dlatego tym bardziej bulwersuje ją postać Agnieszki Osieckiej w serialu TVP. Bakuła nie mogła nie wytknąć Magdalenie Popławskiej, która gra Osiecką w serialu i która według malarki "ma pod każdym względem niewiele wspólnego z prawdziwą Agnieszką". Jaka naprawdę była Agnieszka Osiecka?
Hanna Bakuła skrytykowała serial "Osiecka" Serial o Agnieszce Osieckiej zbiera kolejne słowa krytyki ze strony osób najlepiej znających artystkę. To pokazuje, że twórcy "Osieckiej" nie zadali sobie trudu, żeby porozmawiać z jej najbliższymi. Wśród nich była między innymi malarka i pisarka Hanna Bakuła, która przez siedemnaście lat przyjaźniła się z artystką. Ostatnio Hanna Bakuła zamieściła swój komentarz pod adresem produkcji TVP, a w szczególności pod adresem grającej główną rolę Magdaleny Popławskiej, która według malarki "ma pod każdym względem niewiele wspólnego z prawdziwą Agnieszką". Hanna Bakuła postanowiła przybliżyć wszystkim postać Agnieszki Osieckiej. "Agnieszka miała piękny kształt głowy i zupełnie niespotykane u dorosłych, małe dziecinne uszy, które też zauważył Jeremi Przybora. Uwagę zwracał, nos prosty, nieduży, wąski jak u greckiej rzeźby, usta idealne, zawsze różowe, a w nich nieskazitelne zęby. Nigdy nie używała szminki, tylko sztyfty nawilżające. Owal twarzy idealny, oczy raczej okrągłe w kolorze wiejskiego nieba." Przeczytaj także: Kogo kochała Agnieszka Osiecka? Najważniejsi mężczyźni w życiu polskiej poetki Bakuła odnosząc się do roli granej przez Magdalenę Popławską dalej pisze: Przeczytaj też: Krystyna Janda wspomina Agnieszkę Osiecką: "Mężczyznom imponowała jej inteligencja" [FRAGMENT KSIĄŻKI] Hanna Bakuła w artystyczny sposób opisała Agnieszkę Osiecką Malarka dodaje, że Agnieszka Osiecka z natury była wyciszona, "miała lekko nosowe brzmienie bardzo miłego głosu." Szczególnie ujął nas sposób, w jaki malarka opisała Osiecką. Tylko artysta może tak opisać drugą osobę. "Szyja Agnieszki to też było coś. Idealnie gładka, długa, doskonale dopasowana do głowy i podkreślająca urodę renesansowego dekoltu. Biust nie mały, ale śliczny - akurat, talia wąska - akurat, biodra - akurat, wzrost średni - akurat. Nogi, poemat. Długie z wąskimi pęcinami i nieskazitelnymi stopami. Tak zwane, toczone uda i łydki. Nigdy ich nie eksponowała. Ramiona i ręce greckiej rzeźby. Małe, delikatne, różowe dłonie o wąskich palcach i małych, lśniących paznokciach." Malarka dodaje, że Agnieszka Osiecka zawsze nosiła za długie spódnice i "nijakie buty na średnim obcasie." Przeczytaj także: Agnieszka Osiecka: jaką była matką? "Wybierała alkohol, nie mnie". Agnieszka Osiecka muzą Hanny Bakuły Malarka przyznaje, że Osiecka setki razy pozowała jej do portretów, a także byłą jej modelem pomocniczym, "czyli do moich rąk, które miałam zajęte przy rysowaniu. Trzymała kieliszek, czy kwiat, jako ja. Wszystkie ręce na moich autoportretach są jej. Albo siedziała w bardzo ciemnych okularach, które rysowałam na swoim nosie, czy też trzymała bose, niby moje stopy na kanapie, a ja w tym czasie stałam w butach i rysowałam." Agnieszka Osiecka pisała teksty o obrazach Hanny Bakuły, zaś malarka ilustrowała jej piosenki i katalogi do jej sztuk. Właśnie taki obraz Agnieszki Osieckiej przedstawiła Hanna Bakuła we wpisie "Moja Agnieszka" na swoim blogu. Czy postać grana przez Magdalenę Popławską w serialu TVP "Osiecka" jest podobny lub zbliżony? Według malarki wcale, a Wy jak oceniacie? Hanna Bakuła o swojej roli granej przez Aleksandrę Konieczną Hanna Bakuła na swoim Instagramie skomentowała również swoją serialową postać graną przez Aleksandrę Konieczną: Malarka podkreśla, że zarówno gra Magdaleny Popławskiej jak i Aleksandry Koniecznej jest bardzo dobra, "tylko niewiele mają wspólnego z tym kogo grają. Internautki w zupełności zgodziły się z opinią Hanny Bakuły, zwłaszcza te które czytały dzienniki Osieckiej. To Cię może również zainteresować: Agnieszka Osiecka dwukrotnie rozczarowała się swoim ojcem: „O takie chamstwo Ciebie nie podejrzewałam”
Agnieszka Osiecka dwukrotnie rozczarowała się swoim ojcem: „O takie chamstwo Ciebie nie podejrzewałam”
Jakim człowiekiem był ojciec Agnieszki Osieckiej? Choć artystka była z nim bardzo blisko, a on sam dostrzegał w niej wyjątkowy talent, który starał się pielęgnować i rozbudzać, to ich relacja nie była prosta. W jednym z listów rozczarowana Agnieszka postanowiła postawić sprawę jasno.
Wiktor Osiecki: kim był ojciec Agnieszki Osieckiej? Wiktor Osiecki był pochodzącym z Belgradu pianistą o burzliwych losach. Urodził się w 1905 roku i był wychowywany przez macochę, a później przez ciotkę, z którą przeprowadził się do Lwowa. Tam pracował w hotelu George jako pianista. Po przeprowadzce do Warszawy zatrudnił się zaś w kawiarni Sztuka i Moda. Tam poznał swoją przyszłą żonę i matkę Agnieszki - Marię z Lipowskich Sztechmanównę, która pracowała jako kierowniczka innego lokalu. Para wzięła ślub w 1935 roku, a rok później na świecie pojawiła się ich jedyna córka. W emitowanym przez TVP serialu „Osiecka” w rolę ojca poetki wcielił się Jan Frycz. Wątek ich trudnej i burzliwej relacji jest eksplorowany w książce biograficznej „Agnieszki: Pejzaże z Agnieszką Osiecką” autorstwa Zofii Turowskiej. Polecamy też inne biografie artystki: Agnieszka Osiecka: dzieciństwo Agnieszka Osiecka miała 3 lata, gdy wybuchła druga wojna światowa, która miała traumatycznie wpłynąć na losy rodziny. Po upadku Powstania Warszawskiego cała trójka została przewieziona przez Niemców do obozu w Pruszkowie, a stamtąd do st. Pölten w Austrii. Był to trudny czas, w którym rodzice Agnieszki zostali oddelegowani do robót w okopach, a kilkulatka ciężko przechodziła szkarlatynę. Choć udało im się szczęśliwie powrócić do Warszawy, w domu nigdy więcej nie rozmawiano o tych wydarzeniach. ZOBACZ TEŻ: Agnieszka Osiecka i Marek Hłasko o miłości Agnieszka Osiecka: relacja z ojcem Agnieszka Osiecka była ze swoim ojcem bardzo zżyta. Udało im się stworzyć relację, jakiej nigdy nie miała z matką, z która zbyt różniły się charakterem i temperamentem. Wiktor Osiecki dostrzegł wyjątkowość Agnieszki i starał się ją w niej pielęgnować. Dbał o wykształcenie córki, chciał, by znała kilka języków i była wysportowana. Wspólnie spędzali czas, chodząc na spacery i potańcówki oraz słuchając musicali. On sam został wychowany w surowej dyscyplinie. Ojciec i dziadek Wiktora ponoć przypalali mu skórę między palcami, wierząc, że to sprawi, iż jego palce będą miały szerszy rozstaw i staną się bardziej giętkie, dzięki czemu będzie on mógł być lepszym pianistą. Agnieszka Osiecka miała dokładnie ułożony plan dnia, który jej ojciec przygotowywał punkt po punkcie, tak długo aż w końcu sama nauczyła się go robić. Wiktor Osiecki zwykł mawiać, że „Agnieszka nie jest jak inne dzieci”. Między ojcem i córką wytworzyła się wyjątkowa więź, jednak wkrótce młoda Agnieszka miała zauważyć skazę na idealnym obrazie swojego taty, jaki wytworzyła w głowie. ZOBACZ TEŻ: Agnieszka Osiecka: jaką była matką? "Wybierała alkohol, nie mnie". Wiktor Osiecki zdradził Agnieszkę Agnieszka Osiecka miała zwyczaj prowadzić dziennik, w którym zapisywała swoje najskrytsze przemyślenia i emocje. Jednak pewnego dnia wpadł on w ręce rodziców, a jego lektura rozwścieczyła ojca Agnieszki. Młoda pisarka zaś nie mogła wybaczyć mu, że w tak przebiegły sposób nadużył jej zaufania. W jednym z listów napisała: Wkrótce miało się jednak okazać, że jest to dopiero początek kłopotów w ich relacji. ZOBACZ TEŻ: Kogo kochała Agnieszka Osiecka? Najważniejsi mężczyźni w życiu polskiej poetki Agnieszka Osiecka nakryła ojca na zdradzie Agnieszka Osiecka miała odkryć romans swojego ojca. Pewnego razu podniosła słuchawkę, kiedy ten rozmawiał przez drugi odbiornik z tajemniczą kobietą. Miał zmieniony głos, słuchać było, że jest załamany. Błagał swoją rozmówczynię, by od niego nie odchodziła. To wszystko mocno wstrząsnęło Agnieszką. Ową kobietą okazała się Józefiną Pellegrini, tancerka i aktorka, dla której Wiktor Osiecki już wkrótce miał porzucić rodzinę. Dwudziestokilkuletnia Agnieszka przeżyła rozwód swoich rodziców, po którym postanowiła zamieszkać z matką. Choć ich relacja była trudna, to wspólne doświadczenie porzucenia bardzo je do siebie zbliżyło. Agnieszka została z nią aż do samej śmierci, która nastąpiła w roku 1994. Wiktor Osiecki zmarł zaś w roku 1977 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Agnieszka Osiecka: jaką była matką? "Wybierała alkohol, nie mnie".
Agnieszka Osiecka doczekała się swojej serialowej biografii emitowanej przez stację TVP, jednak produkcji zarzuca się zarówno liczne biograficzne nieścisłości, jak i niski poziom artystyczny. O tym, jaka poetka była naprawdę, wielokrotnie opowiadała zaś jej córka, Agata Passent. Jaką matką byłą Agnieszka Osiecka?
Agnieszka Osiecka: jaka była naprawdę? Agnieszka Osiecka, poetka, pisarka i autorka tekstów do największych polskich hitów z okresów PRL, miała niezwykle burzliwą biografię, która stała się inspiracją do serialu „Osiecka”. Pierwszy odcinek został wyemitowany 25 grudnia i od razu podzielił opinię publiczną. Bezpardonowo skomentował go na swoim Facebooku między innymi znany krytyk filmowy i teatralny, Tomasz Raczek. Serialowi zarzuca się jednak najczęściej zakłamywanie rzeczywistości. Osoby, które osobiście znały Agnieszkę Osiecką, nie mogą powstrzymać się od komentarzy, wytykając twórcom liczne nieścisłości. Głos zabrała sama Maryla Rodowicz, wieloletnia przyjaciółka poetki, w której rolę w serialu wciela się Karolina Piechota. Pod wpływem licznych negatywnych komentarzy, telewidzowie zaczęli zastanawiać się, jaką matką była Agnieszka Osiecka. Na to pytanie odpowiada jej jedyna córka. Agnieszka Osiecka: córka Agata Passent Agnieszka Osiecka miała jedną córkę, Agatę Passent. Ojcem kobiety jest Daniel Passent, który jest byłym ambasadorem RP w Chile oraz felietonistą publikującym w magazynie Polityka. Agata Passent urodziła się 4 lutego 1973 roku. Ukończyła Germanistykę na Uniwersytecie Warszawskim i studiowała na Uniwersytecie Harvarda. Po swoich rodzicach odziedziczyła lekkie pióro – jest felietonistką piszącą do Twojego Stylu i Twojego Dziecka. Jej relacja z matką była trudna, co kobieta wielokrotnie wyznawała. Mimo to zdecydowała się założyć fundację Okularnicy im. Agnieszki Osieckiej, która zajmuje się opieką nad artystycznym dorobkiem poetki. ZOBACZ TEŻ: Kogo kochała Agnieszka Osiecka? Najważniejsi mężczyźni w życiu polskiej poetki Agnieszka Osiecka: jaką była matką? Agnieszka Osiecka z całą pewnością nie należała do kobiet, które bez reszty poświęcają się macierzyństwu. Choć kochała swoją córkę nad życie, nie była stworzona do statecznego, rodzinnego życia. Agata Passent poruszyła ten temat w 2010 roku w Gazecie Wyborczej. Agata Passent w książce Osiecka. Nikomu nie żal pięknych kobiet, wyjaśnia również, że problem w ich relacji stanowiła różnica charakteru. Agnieszka nie była w stanie zrezygnować ze swojej pasji, by poświęcić się macierzyństwu. Agata zaś nie miała najmniejszego zamiaru udawać, że wszystko jest w porządku. Ich trudną relację skomentowała też Maryla Rodowicz, która doskonale wiedziała, co kryje się w sercu jej przyjaciółki. Słowa piosenkarki cytuje Jastrząb post. Więcej zdjęć córki Agnieszki Osieckiej znajdziecie w naszej galerii. ZOBACZ TEŻ: Agnieszka Osiecka i Marek Hłasko o miłości
Kogo kochała Agnieszka Osiecka? Najważniejsi mężczyźni w życiu polskiej poetki
Agnieszka Osiecka, wybitka polska poetka i autorka tekstów, to postać, która do dziś fascynuje. Przedmiotem zainteresowania jest nie tylko jej twórczość, ale też życie prywatne. Przedstawiamy kilku najważniejszych mężczyzn, którzy wpłynęli na jej historię. Niektórych kochała, z innymi połączyła ją przyjaźń i artystyczna współpraca. Z każdym z nich stworzyła arcydzieło.
Agnieszka Osiecka: wszyscy mężczyźni poetki Agnieszka Osiecka, która zmarła w 1997 roku, jest jedną z najbardziej cenionych polskich poetek, pisarek i reżyserek. Wszechstronnie utalentowana i charyzmatyczna artystka, jak nikt pisała o blaskach i cieniach codzienności. W naszej galerii opowiadamy historię kilku najważniejszych mężczyzn z jej życia. ZOBACZ TEŻ: Wiemy, kiedy w końcu pojawi się serial o Agnieszce Osieckiej. Czy produkcja ujawni nieznane wątki z burzliwego życia artystki? Krystyna Janda wspomina Agnieszkę Osiecką: "Mężczyznom imponowała jej inteligencja" [FRAGMENT KSIĄŻKI] Manuela Gretkowska wspomina Osiecką: "Nie umiała kochać, umiała tylko cierpieć i pisać o miłości" [FRAGMENT KSIĄŻKI]