Polska stewardessa odwiedziła "wioskę długich szyi". "Nie wiem, czy kiedyś wybaczę sobie te zdjęcia"
Bała się latać, a mimo to została stewardessą. Kilka lat temu, pracując za biurkiem, nie spodziewała się, że będzie odwiedzała miejsca, do których zaglądają nieliczni. Dziś ma na koncie m.in. wizytę w miejscu, które zmieniło wiele w jej podejściu do podróżowania. Wioska Karen - jaka jest, gdy nikt nie widzi?
W swoim wpisie na Facebooku Kasia napisała, że wizyta w wiosce Karen była dla niej trudnym doświadczeniem. Choć tysiące turystów traktują to miejsce jak atrakcję turystyczną, tak naprawdę mało kogo interesuje prawda o tym miejscu: Rzucić wszystko i zostać stewardessą Sandra Hajduk - Popińska: Kasiu, chcę zacząć od powodu, dla którego zostałaś stewardessą… Kasia Saciuk: Zupełny przypadek! Nigdy nie była to praca moich marzeń, panicznie bałam się latać samolotem i każda podróż była okupiona wielkim stresem. Zanim trafiłam do lotnictwa, przez lata pracowałam w bankowości i logistyce.Typowa praca za biurkiem od 8 do 16. Nie spełniałam się zawodowo. Męczyła mnie rutyna, brak celu i pogoda w Polsce. Szukałam pracy głównie na południu Europy, bardzo chciałam się przeprowadzić do Portugalii. Znalazłam na jednym z portali ofertę pracy stewardessy w Arabii Saudyjskiej i z ciekawości, dla żartu aplikowałam. Kilka dni później dostałam tak zwany "golden call" czyli zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną, która odbywała się w Warszawie. Do dzisiaj pamiętam jak robiłam sobie włosy i makijaż w toalecie na dworcu centralnym żeby wyglądać jak człowiek po nieprzespanej nocy i kilku godzinach w pociągu. Zostałam przyjęta i strach przed lataniem przegrał z ciekawością. Wtedy Arabia była całkowicie zamknięta na turystykę. Byłam ciekawa jak to jest żyć w tak kontrowersyjnym, restrykcyjnym i odmiennym kulturowo kraju.Mieszkam tutaj prawie 5 lat i obserwowanie zmian społecznych jest bardzo ciekawe. Dzisiaj kobiety już nie muszą się całkowicie zasłaniać, mogą prowadzić samochody i podróżować same za granicę. Zostały otwarte kina, największy festiwal muzyki elektronicznej na świecie z takimi DJami jak Armin Van Buuren czy David Guetta odbywa się w Rijadzie. Kilka lat temu było to nie do pomyślenia. Zerkając na Twój profil na FB zauważyłam, że latasz chyba w dość "nieoczywiste" rejony. Ostatnio byłaś w Sudanie, a wcześniej w medialnie rozsławionej wiosce Karen. Skąd idea tych kierunków? Moją bazą jest Dżudda, lotnisko to obsługuje głównie pasażerów pielgrzymujących do Mekki i Medyny. Dlatego też latamy głownie do krajów muzułmańskich. Takie loty są bardzo emocjonujące ponieważ dla muzułmanów pielgrzymka do Mekki to jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu. Dla wielu z nich to jedyna podróż jaką odbywają i odkładają na jej sfinansowanie przez całe życie. Natomiast jeśli chodzi o moje prywatne podróże to lubię latać w nieoczywiste miejsca. Sudan to totalna fascynacja "W pustyni i w puszczy" z czasów dzieciństwa i marzenie ponucenia "Rzeki marzeń" w Afryce. Uwielbiam podróżować po Azji, wioska Karen była przystankiem w podróży solo po północnej Tajlandii. Wioska Karen: mroczna prawda o kolorowej atrakcji turystycznej A propos Karen. Napisałaś obszerny post dotyczący tego miejsca i niejako obalający mit "miłej, kolorowej wioski". Okazuje się, że to po prostu obóz dla uchodźców przerobiony na atrakcję turystyczną. Jak wyglądało Twoje spotkanie z tą rzeczywistością? Temat uchodźców w Tajlandii jest bardzo obszerny, żyje tam wiele grup etnicznych z Birmy, Chin i Laosu. Najbardziej znane są kobiety z grupy Kayan(jedno z plemion Karen). Sławę, choć nie wiem czy bardziej może przekleństwo zapewniły im ich długie szyje. W kulturze tego plemienia długa szyja jest wyznacznikiem piękna kobiety, chociaż są też domysły że sama tradycja miała tak naprawdę je oszpecić żeby inni mężczyźni się nimi nie interesowali. Dziewczynkom w wieku 5 lat zakładane są na szyję metalowe obręcze i co około 2 lata dodawane nowe. Obręcze tak naprawdę nie wydłużają szyi tylko obniżają i deformują barki co daje złudzenie posiadania długiej szyi. Mitem też jest, że kobieta umiera, kiedy zdejmuje obręcze. Przed moją podróżą do Tajlandii wiedziałam, że na pewno nie chce odwiedzić żadnych plemion bo jest to głównie interes Tajów, którzy pobierają opłaty za wstęp do wiosek, opłaty za organizowanie wycieczek. Wioski, do których wożeni są turyści zostały tak naprawdę stworzone pod potrzeby turystyki i nie mają nic wspólnego z realiami życia w obozach położonych nieopodal. W rzeczywistości typowa wizyta w wiosce Karen wygląda tak , że busem przywożone są grupy ok 10-20 turystów którzy mają około pół godziny na kupienie pamiątek i zrobienie sobie zdjęcia z obręczami na szyi i są zapraszani ponownie do busa. Generalnie cała wizyta odbywa się w takim tempie żeby turysta nie miał szans zorientować się co się naprawdę dzieje. Sama wioska zbudowana jest tak że, domy są poza zasięgiem wzroku. Turyści kierowani są na główny plac wioski, na którym są stragany i pudełko na datki. Wchodzisz, robisz zdjęcie, zostawiasz pieniądze, wychodzisz. Na Instagramie można znaleźć tysiące zdjęć białych turystek z obręczami na szyi, siedzących obok kobiet z plemienia Kayan. Będąc w Chiang Mai spotkałam dziewczynę która przekonała mnie że powinnam tam pojechać i zabrała mnie ze sobą do wioski. Opowiedziała mi o tragicznej sytuacji plemion w czasie pandemii. Kobiety te nie mogą legalnie pracować, nie mogą nawet opuszczać wioski, nie mają dokumentów, ich jedynym źródłem utrzymania jest bardzo mała zapomoga od państwa i to co uda im się sprzedać na straganach. Jest to głównie biżuteria i chusty przez nich tkane. Gdy zaczęła się pandemia część mężczyzn wróciła do Birmy i nie mieli możliwości wrócenia do wiosek ze względu na zamknięcie granic. Na 2 lata wioski zostały odcięte od turystyki i środków do życia. Do dzisiaj biję się ze swoim sumieniem bo z jednej strony miałam dobrą intencję pomocy a z drugiej nakręciłam spirale przeciwko wolności tych ludzi. Prawdziwe oblicze "wioski długich szyi" A tamtejsze kobiety? Jakie są kiedy nie strzela do nich migawka aparatu, nie patrzy oko kamery? Zacznijmy od tego jak się zachowują przed kamerami. Nie wiem jaka jest prawda, jest to tylko moja prywatna opinia ale zostały bardzo dobrze nauczone jak się zachowywać przy turystach. Bardzo chętnie dają się fotografować, pozują do zdjęć, każda stoi przy swoim straganie i się serdecznie uśmiecha. Nie nagabują do kupowania, bo tę działkę już zrobili przewodnicy w drodze do wioski. Podchodzą do turystek i proponują im założenie obręczy na szyję, są przy tym niezwykle taktowne. Gdy wychodzą turyści wracają do swoich codziennych obowiązków. W wiosce mieszkają całe rodziny, dzieciaki chodzą do szkoły, nastolatki marzą o studiach w Australii. Ci ludzie są niezwykle ciepli, człowiek po prostu ma ochotę ich mocno przytulić. Niesamowite jest to że w tak skrajnie ubogich warunkach, z taką historią ludobójstwa którego dokonano na nich w Birmie potrafią być tak życzliwi. Te kobiety bardzo dobrze zdają sobie sprawę ze swojego położenia, podkreślają że ich jedyną szansą żeby móc edukować swoje dzieci i zapewnić im jakąkolwiek przyszłość są turyści i ich pieniądze. Bardzo nie lubią i nie rozumieją dlaczego ludzie nazywają je żyrafami a wioskę ludzkim zoo bo to co robią to jest ich praca na utrzymanie rodziny. Nazywanie ich w taki sposób jest brakiem szacunku, nie do systemu ale do nich samych. One chcą żeby świat o nich usłyszał. Mnie do tej pory to miejsce kojarzyło się z kobietami z długimi szyjami, które katują się metalowymi obręczami w imię subiektywnego piękna. Oczywiście to samo można powiedzieć o Europejkach zadających sobie różne formy bólu dla urody, nie chodzi mi o ocenę tego. Bardziej o to, czemu Twoim zdaniem nie mówi się o tym, że to przede wszystkim obóz dla uchodźców? Jak poznałaś historię tego miejsca? A kto chciałby jeździć do obozów dla uchodźców? Gdyby reklama tego miejsca wyglądała tak : "Zabierzemy Cię do wioski gdzie mieszkają ludzie którzy uciekli przed wojną, żyją w ekstremalnej biedzie i w sumie nie mają żadnych praw ale za to mają ciekawe tradycje.100 dolarów i zobaczysz prawdziwe życie uchodźcy z którym nie bardzo wiemy co zrobić ale staramy się na nim zarobić" - kto chciałby to zobaczyć? No i tu pojawia się klops. Biznes turystyczny oparty na plemionach górskich działa prężnie dzięki utrzymywaniu tej iluzji, że tam się nic złego nie podziało. Przecież patrzymy na piękne, uśmiechnięte kobiety. Ubrane w piękne tradycyjne stroje. Tylko że my widzimy 1% prawdy bo takich wiosek i plemion jak Kayan jest dużo więcej tylko nie są aż tak dobrze znane. Dlatego uważam że, ta sława, to ich i błogosławieństwo i przekleństwo. Z drugiej strony konflikt w Birmie dalej trwa i Tajlandia czynnie udziela pomocy uchodźcom. Wioska Karen: jak pomóc tubylcom? Czy jest coś, co zwróciło tam szczególnie Twoją uwagę? To co zwraca uwagę u wszystkich tzw. plemion górskich to ich niezwykłe przywiązanie do ich tradycji i tożsamości. Kobiety Kayan są bardzo dumne z tego kim są, są dumne z tych obręczy, strojów. Nawet nastolatki podkreślają, że ich kultura jest dla nich bardzo ważna, że nawet jeśli uda im się jakim cudem wyrwać z wiosek to zawsze będą dumne z tego kim są. To jest chyba taki wspólny mianownik dla grup etnicznych żyjących pod opresją, szacunek dla swojej własnej tożsamości. I coś co było dla mnie totalnym szokiem. Jako stewardessa nigdy nie miałam tak przepięknego makijażu i zdrowo wyglądającej cery jak one! Niesamowite jest to jak te kobiety o siebie dbają, niezależnie od wieku. Dbałość o kobiecość i taką tajemniczą sensualność jest u nich po prostu piękna. Nie da się tego opisać, one są po prostu wyjątkowe. Natomiast największą uwagę zwróciły pająki, nigdy nie widziałam pająka większego od mojej głowy. Generalnie również liczba insektów, szczególnie w porze deszczowej, jest porażająca. Czy można jakoś realnie pomóc osobom tam przebywającym? I o czym trzeba pamiętać odwiedzając tego typu miejsca? Bardzo ciężki temat, trudno jest znaleźć organizację międzynarodową która pomaga wybranym wioskom. Lokalni Tajowie też robią co mogą, do wiosek dostarczana jest żywność, agregaty prądotwórcze, woda pitna, środki higieny. Można wesprzeć fundacje takie jak Burma Children Medical Fund. Można też …pojechać i zostać wolontariuszem. Warto jednak pamiętać żeby solidnie sprawdzać NGO które chcemy wesprzeć. Jeżeli zdecydujemy się na odwiedzenie wioski warto zasięgnąć informacji u miejscowej ludności. Naprawdę można ominąć korzystanie z agencji turystycznych. W tym regionie praktycznie każdy Taj zna kogoś kto zna kogoś w wiosce i być może pomoże. To jest chyba najlepszy sposób żeby realnie pomóc, wtedy też możemy u źródła zapytać czego w wiosce najbardziej brakuje. Rozumiem też sytuacje kiedy ktoś jednak woli jechać na wycieczkę zorganizowaną. Musimy jednak pamiętać że, jesteśmy gośćmi w czyimś domu, nie śmiećmy, nie palmy (tam wszystko jest zbudowane z bambusa), nie śmiejmy się z nich, darujmy sobie komentarze typu "zoo", "żyrafy", "brud".. We wsiach mieszka wiele dzieciaków w każdym wieku także śmiało można zaopatrzyć się w artykuły szkolne, mazaki, kolorowanki, środki higieny osobistej, słodycze. Pamiętajmy że to ma być prezent i z takim gestem wręczamy upominki. Tam nikt nie żebrze, nie błaga o pomoc. To są bardzo dumni ludzie. Wybierając agencje turystyczną, negocjujmy cenę. Pieniądze które płacimy nie trafią do miejscowej ludności. Lepiej wydać je na rękodzieło. Jeśli zamierzamy kupić więcej rzeczy kupujemy oddzielnie każdą rzecz na innym straganie. Panie w większości mają ten sam asortyment. Są to głownie szale które robią na miejscu, biżuteria i drobne figurki. Jeśli chcemy zrobić komuś zdjęcie zapytajmy się o zgodę. Byłam świadkiem kiedy Pani Turystka dosłownie przykładała aparat do twarzy zapłakanego, przestraszonego dziecka które nie wiedziało co się dzieje. Szanujmy ich dom i kulturę. Za "centralnym placem" wioski znajdziemy też kobiety z innych plemion. Również warto zainteresować się ich rękodziełem. "Ibiza dla mózgu", czyli podróż, która zmienia życie Skoro już "Cię mam" to chcę wypytać też o Twoje inne podróże: wybrałaś się na "Ibizę dla mózgu" - opowiesz o tym doświadczeniu? "Ibiza dla mózgu" to był cel mojej podróży do Tajlandii! Na zakończenie mojej przygody spędziłam 10 dni na odosobnieniu medytacyjnym w Pa Pae w okolicach Chiang Mai. Totalnie magiczne miejsce, prowadzone przez wspaniałych Mnichów. Prowadzą oni medytacje w nurcie dhammakaya czyli tak zwanej medytacji Middle Way. Nie będę się tutaj rozpisywała o samej technice medytacji bo było to moje pierwsze odosobnienie i nie mam wystarczającej wiedzy. Centrum medytacji jest położone obok malutkiej wioski w sercu dżungli. W kilkunastu bambusowych domkach mieszkają Mnisi, kursanci i Tajowie którzy przyjeżdżają tam pomedytować. Cały teren został dostosowany do grupowych i indywidualnych medytacji, wielkie huśtawki, domki na drzewach, punkty widokowe, sale medytacji. Jest także kuchnia polowa, stołówka i biblioteka. Dzień rozpoczyna się ok 5 rano od intonowania w języku Pali i porannej medytacji. Potem dzieje się magia! Towarzyszyliśmy Mnichom podczas zbierania porannej jałmużny po okolicznych wsiach. Mnisi mogą spożywać tylko takie produkty które zostały im podarowane. Nie mogą kupić sobie jedzenia. Następnie wszyscy razem zasiadaliśmy do śniadania przegotowywanego z darów, kolejna medytacja i lunch ok 11:00, który jest ostatnim posiłkiem dnia. Zależnie od dnia spędzaliśmy od 3 do 6 godzin na medytacji. Piękno tego miejsca polega na tym że po prostu żyje się tam z mnichami i jak mnich. Po medytacjach był czas na obowiązki i tutaj pojawia się pełna gama tego co można robić żyjąc na tajskiej wsi . Naprawialiśmy szkody wyrządzone przez deszcz, zbieraliśmy ananasy, kąpaliśmy psy, szorowaliśmy podłogi ,budowaliśmy nową świątynie a biedni Mnisi musieli w tym czasie odpowiadać na nasze mniej i bardziej życiowe pytania o sens istnienia i techniki medytacji. Jedynym drobnym minusem mieszkania w dżungli jest fakt posiadania dosyć licznej grupy sąsiadów w postaci węży, jaszczurek, pająków i całej gamy cudownego robactwa.W zasadzie nikt tam do końca nie wiedział co jest jadowite. Motto tego miejsca jest takie że jak chcesz, to możesz ale nic nie musisz. Nie musisz nawet deklarować na ile chcesz zostać, po prostu jak poczujesz że chcesz, to wyjeżdżasz. Jak masz ochotę cały dzień leżeć i gapić się na drzewa to możesz, no bo do medytacji przecież nie można się zmuszać. I nagle gdy nikt nic nie musi…Ty i 15 innych osób z całego świata(dyrektorów, pisarzy, zbłąkanych backpackersów , ludzi którzy nie wiedzą co tam robią) o 4 rano w strugach deszczu idzie przez dżungle w białych ubraniach po kolana ubrudzonych w błocie, z jedną latarką żeby wspólnie pomedytować. Kosmos! Medytacja zmieniła moje życie, nie wyobrażam sobie dnia bez medytacji. Nabrałam spokoju i miłości do siebie. Nauczyłam się słuchać swojego ciała i je bardziej doceniać, świadomie oddychać, świadomie odbierać swoje zmysły. Przebaczyłam sobie wszystkie bolesne wydarzenia w życiu i w końcu umiem żyć tu i teraz. Bardzo gorąco polecam rozpoczęcie przygody z medytacją, ze strony Pa Pae meditation retreat można ściągnąć materiały. Jeden z mnichów prowadzi również swój kanał na Youtube: Nick Keomahavong. Czy kiedykolwiek żałowałaś, że wybrałaś ten zawód? Jakie są jego mroczne strony? Nie. Lotnictwo to piękna przygoda. Kopalnia niezapomnianych wspomnień i przyjaźni zawieranych na lata. Wiem też, że powoli chciałabym zamknąć ten rozdział życia i spróbować czegoś nowego bazując na moim doświadczeniu. Latam już prawie 5 lat, a od 4 jako szefowa pokładu. To praca wygląda na lekką i przyjemną ale to jest czasem ciężka fizycznie orka, nie każdy ma na to zdrowie. Nasze grafiki są bardzo napięte, pracujemy po 12-14 godzin. Często do zmęczenia dochodzi frustracja pasażerów wyładowywana na załodze a my czasem naprawdę jesteśmy na granicy odejścia od zmysłów. Pasażerowie nie do końca rozumieją że opóźnienia, awaryjne lądowania, to nie jest widzimisię załogi.Trzeba umieć się od tego odciąć i ruszyć dalej z uśmiechem. Nie znam stewardessy, która nigdy nie płakała w pokładowej toalecie i obiecywała sobie że jutro rezygnuje. Lotnictwo to nie tylko praca ale też styl życia. To trochę tak jak z toksyczna miłością.
Serena WIlliams żegna się z kortem. Iga Świątek reaguje
Serena Williams to jedna z najpopularniejszych kobiet w historii sportu. Wybitna tenisistka zapowiedziała właśnie, że po US Open kończy karierę. "Jestem okropna w pożegnaniach, ale żegnaj Toronto" - powiedziała po przegranym meczu z Belindą Bencic. Na jej decyzję zareagowała Iga Świątek.
Serena Williams przegrała mecz ze Szwajcarką Belindą Bencic i odpadła z turnieju WTA w Toronto. Jednocześnie fani tenisistki mają dużo większy powód do smutku: prawdopodobnie nie zobaczą już swojej idolki na korcie. Ależ emocje! Oczywiście chciałabym, żeby wynik był inny, ale Belinda mi nie pozwoliła. To były jednak całkiem interesujące 24 godziny. Nie cierpię pożegnań, zatem... żegnaj Toronto! - powiedziała. Serena Williams kończy karierę O tym, że wybitna sportsmenka zdecydowała się odejść na emeryturę po raz pierwszy poinformowała na łamach najnowszego numeru magazynu "Vogue". Gwiazda sportu wyznała, że jej córeczka marzy o byciu starszą siostrą, a ona sama, choć nigdy nie chciała wybierać między tenisem a rodziną, czuje, że chce powiedzieć "pas": Serena przyznała też, że ma duży problem z pożegnaniem się ze sportem wyczynowym: W dalszej części wywiadu Serena podkreśla, że nie lubi słowa "emerytura" i woli, by jej decyzję nazywać "ewolucją": Serena Williams popłakała się na korcie Po meczu z Belindą Serena nie kryła wzruszenia odbierając kwiaty. Jak sama przyznała "nie jest dobra w pożegnaniach", ale łamiącym się głosem i ze łzami w oczach powiedziała swoim fanom w Kanadzie "do widzenia": To był niesamowity czas, zagrałam tu świetne mecze - mówiła w wywiadzie po meczu. Dziękuję również moim fanom za ich wsparcie. Na temat pożegnania Sereny Williams z tenisem wypowiedziała się również nasza mistrzyni kortu, Iga Świątek: Jest mi smutno, że nie zdołałam z nią zagrać. Być może jeszcze będę miała szansę (...) To coś niesamowitego, że była w stanie zajmować się interesami, grać w tenisa, być mamą i jednocześnie wielokrotną finalistką Szlemów. Byłabym szczęśliwa, mając przekonanie, że można coś takiego zrobić - podkreśliła Polka.
John Battaglia zamordował swoje córki, a potem wytatuował sobie ich imiona. Ta historia mrozi krew w żyłach
John Battaglia w 2018 roku został poddany karze śmierci. Lata wcześniej mężczyzna zabił własne córki w akcie "zemsty" na byłej żonie, a wcześniej znęcał się nad nią. Mimo to jedyna żyjąca córka zabójcy, Christie Battaglia, potrafi mówić o ojcu z... czułością. Jak to możliwe?
W tym artykule: John Battaglia: kobiety w jego życiu John Battaglia: mroczna droga do celi śmierci Christie Battaglia o ojcu-mordercy John Battaglia: kobiety w jego życiu Najpierw był w Marines, później został księgowym. Gdy poznał swoją pierwszą żonę, Michelle Ghetti, prawniczkę, na świat przyszła Christie Battaglia. To jej oczami poznajemy niewyobrażalnie tragiczną historię rodziny w filmie dokumentalnym Netflixa "My Dad's On Death Row" ("Mój tata jest w celi śmierci" - tłum red.) z 2017 roku. Michelle Ghetti doświadczyła przemocy domowej ze strony Johna w wielu formach: kiedyś pobił ją na oczach Christie, później złamał nos, finalnie spowodował, że kobieta trafiła do szpitala. Po ostatnim zajściu Battaglia usłyszał wyrok dwóch lat więzienia w zawieszeniu, a jego małżeństwo z Michelle zostało zakończone. W 1991 roku poślubił kolejną kobietę - była nią Mary Jean Pearle, której życie również zamienił w koszmar. Para doczekała się dwóch córek: Liberty i Faith. Kilka lat po narodzinach młodszej córki, Liberty, Mary Jean również postanowiła poprosić o zakaz zbliżania się do niej Johna po tym, jak stosował wobec niej przemoc werbalną. W Boże Narodzenie 1999, gdy mężczyzna przyszedł na zasądzone spotkanie z dziećmi, zaatakował Mary Jean fizycznie. Później przyznał się do winy i po raz kolejny otrzymał wyrok dwóch lat w zawieszeniu. John Battaglia: mroczna droga do celi śmierci Battaglia widywał się ze swoimi dziećmi i choć doświadczenie ich matek było naznaczone przemocą, żadna z nich nie podejrzewała, że agresja mężczyzny dotknie również ich dzieci. 2 maja 2001 roku Pearle oddała córki w ręce eks-męża na planowaną wizytę. Jak przytacza jeden z narratorów netflixowej produkcji, kobieta niechętnie zostawiała dziewczynki same z tatą, jednak w świetle prawa Battaglia mógł zostawać z nimi sam na sam. Feralnego dnia zamiast na obiad, ojciec zabrał córki do swojego mieszkania w Dallas, o czym Mary Jean dowiedziała się przez telefon. Tamtego połączenia kobieta nie zapomni do końca życia. John Battaglia zadzwonił do niej, a przez słuchawkę matka słyszała, jak jej córki krzyczą: "Tatusiu, nie, nie rób tego" i "Mamusiu, dlaczego chcesz, żeby tata poszedł do więzienia?" Chwilę potem Battaglia oddał trzy strzały w kierunku Faith i pięć w kierunku Liberty, mordując własne dzieci. Kobieta niezwłocznie wezwała policję, ale gdy ta przyjechała na miejsce, dziewczynki już nie żyły. To, co wydarzyło się później, jest nie mniej porażające: morderca nagrał się na skrzynkę matki dziewczynek z wiadomością, w której zwraca się do swoich nieżyjących córek: Cześć dziewczynki. Chcę wam powiedzieć, że byłyście bardzo dzielne i mam nadzieję, że odpoczywacie teraz w lepszym miejscu. Żałuję, że miałyście cokolwiek wspólnego z waszą matką. To nikczemna, głupia osoba! Battaglia został stracony 1 lutego 2018 roku. John Battaglia niedługo przed straceniem / fot. dallasnews.com Christie Battaglia o ojcu-mordercy Christie Battaglia jest jedyną osobą, która o Johnie potrafi mówić dobrze. W wywiadzie przeprowadzonym na potrzeby filmu wspominała dobre chwile spędzone z ojcem. Jak wielokrotnie podkreślała, John Battaglia był osobą o wielu zaburzeniach psychicznych: Dziś kobieta jest menedżerką eventów i prowadzi spokojne życie osobiste, choć sama zmaga się z problemami zdrowotnymi. Christie raz odwiedziła ojca, gdy ten przebywał w więzieniu w oczekiwaniu na śmierć. Christie Battaglia i Michelle Ghetti / fot. instagram.com CZYTAJ RÓWNIEŻ: "Dziewczyna ze zdjęcia" to jedna najbardziej przerażających historii true crime. Dokument Netflixa o Sharon Marshall mrozi krew w żyłach "Dziewczyna ze zdjęcia" to jeden z najnowszych dokumentów Netflixa. Produkcja miała swoją premierę 6 lipca, a już mówi o niej cały świat. Kryminalna historia sprzed lat budzi grozę, a ludzie określają ją jako "jedną z najbardziej makabrycznych, chorych, przerażających rzeczy, jakie widzieli".
Kim jest Elisabeth Moss, odtwórczyni roli June Osborne z serialu "Opowieść Podręcznej"?
Jej rola w "Opowieści Podręcznej" stała się symbolem niesprawiedliwości w traktowaniu kobiet i uosobieniem walki dla wielu widzów na świecie. Ale Elisabeth Moss, którą na Instagramie obserwuje 1,5 miliona osób, ma na koncie wiele innych ról. Jak wygląda jej życie prywatne i co łączy ją ze scjentologami?
W tym artykule: Elisabeth Moss - kim jest odtwórczyni roli June Osborne z "Opowieści Podręcznej"? Elisabeth Moss - od "asystentki" Sarah Jessiki Parker do gwiazdy Złotych Globów Elisabeth Moss - życie prywatne Elisabeth Moss - kontrowersje Elisabeth Moss o swojej bohaterce z "Opowieści Podręcznej" Elisabeth Moss - kim jest odtwórczyni roli June Osborne z "Opowieści Podręcznej"? Elisabeth Moss urodziła się 24 lipca 1982 roku w Los Angeles, gdzie dorastała wychowywana przez rodziców - muzyków. W jej domu obecna była scjentologia, której aktorka do dziś jest wierna - Moss otwarcie przyznaje się do bycia scjentolożką, co nie podoba się wielu jej fanom. Początkowo mała Elisabeth miała zostać tancerką, dlatego uczęszczała do School of American Ballet w Nowym Jorku, gdzie szkoliła się pod okiem najlepszych profesjonalistów. Szybko jednak okazało się, że dziewczynka ma we krwi nie tylko taniec, ale również aktorstwo. Pierwszą rolę dostała w 1990 roku w serialu stacji NBC. Później właściwie co roku dostawała kolejną aktorską pracę. Finalnie do 1999 na koncie miała już kilkanaście (!) ról filmowych i telewizyjnych. Wiadomym było już, że to aktorstwo zagra pierwsze skrzypce w życiu Elisabeth Moss. Elisabeth Moss - od "asystentki" Sarah Jessiki Parker do gwiazdy Złotych Globów Aktorski dorobek pod kątem ilości ról Elisabeth jest imponujący. W 2009 roku Moss zagrała w filmie "Słyszeliście o Morganach?", w którym wcieliła się w rolę asystentki głównej bohaterki, granej z resztą przez Sarah Jessikę Parker. Jednak prawdziwie zauważona została dzięki roli detektywki Robin Griffin w wyreżyserowanym przez Jane Campion serialu "Tajemnice Laketop". To za nią dostała Złotego Globa. Wtedy nie wiedziała jeszcze, że kilka lat później zyska status światowej gwiazdy dzięki serialowi produkcji Hulu, na punkcie którego świat oszaleje - mowa o "Opowieści Podręcznej". W 2017 roku rozpoczęły się zdjęcia do serialu, który okazał się być jednym z najgłośniejszych, a zarazem najmocniejszych w przekazie seriali XXI wieku. Produkcja, która powstała na bazie książki Margaret Atwood, podbiła serca milionów fanów na świecie. Rozgrywająca się w pogrążonym w chaosie Gilead akcja serialu doczekała się wielu wyróżnień. Sama Elisabeth Moss otrzymała nagrodę Primetime Emmy oraz Złotego Globa. Serial doczekał się czterech sezonów. Elisabeth Moss - życie prywatne Gwiazda "Opowieści Podręcznej" przez dwa lata była żoną Freda Armisena, amerykańskiego aktora i producenta filmowego. Niestety dla aktorki związek z Armisenem był, jak przyznała po latach w wywiadzie, "okropną traumą". Sam Fred z kolei tak mówił o związku z Elisabeth Moss: Moss unika komentowania swojego życia prywatnego i jak sama przyznaje, wzorem w tym temacie są dla niej Holly Hunter czy Meryl Streep. Elisabeth Moss - kontrowersje Z uwagi na swoją przynależność do kościoła scjentologicznego i jednocześnie głośno deklarowany feminizm, Elisabeth Moss jest krytykowana za hipokryzję. Dziennikarze i widzowie zarzucają aktorce, że bycie członkinią sekty nie idzie w parze z głoszeniem ideałów wolności i równości kobiet. Scjentologom od lat wypomina się przedmiotowe traktowanie kobiet. Nie można nie zaznaczyć jednak, że o ile scjentologia była obecna w jej życiu od urodzenia, o tyle feminizm przyległ do niej w czasie, gdy zauważyła nierówności w życiu zawodowym. Elisabeth Moss o swojej bohaterce z "Opowieści Podręcznej" Nie da się ukryć, że mimo bogatej filmografii Elisabeth Moss znana jest przede wszystkim dzięki wykreowanej mistrzowsko postaci June Osborne. W wywiadzie dla Harper's Bazaar tak mówiła o bohaterce: Piąty sezon "Opowieści Podręcznej" ma pojawić się we wrześniu tego roku na HBO. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kim jest Sanna Marin, którą okrzyknięto "najmłodszą premier świata"? Dziś jest na ustach wszystkich, za sprawą nagrania, na którym imprezuje ze znajomymi. A jeszcze niedawno sieć podbijało jej zdjęcie z najstarszego rockowego festiwalu. W skórzanej ramonesce i szortach wyglądała jak Kate Moss i nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że 36-letnia Sanna Marin jest premierką Finlandii, najmłodszą w historii. Wychowały ją mamy-lesbijki, kocha ostrą muzykę, nie nosi stanika i właśnie wprowadza Finlandię do NATO! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/8d5def73399b3470164f1a5f5cbb2319f611e668-2236264.jpeg" width="640" height="640" alt="Kim jest Sanna Marin, "najmłodsza premier świata"? Kocha rockowe festiwale, wychowana przez matki-lesbijki, właśnie wprowadza Finlandię do NATO" title="Kim jest Sanna Marin, "najmłodsza premier świata"? Kocha rockowe festiwale, wychowana przez matki-lesbijki, właśnie wprowadza Finlandię do NATO" />
[Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 13: Rzuciła korporację, by założyć własną firmę odzieżową: "Na co dzień mierzę się z wyzwaniami, których nie uwzględniałam"
"Na początku drogi jest się w swojej firmie wszystkim" - uprzedza Małgosia, założycielka marki Love&Hate, która do niedawna pracowała dla korporacji, a teraz, jak sama mówi, "szyje majtki". Czy opłacało się rzucić wszystko i założyć własny biznes? Posłuchajcie naszej rozmowy z kobietą, która rzuciła korporację dla niezależności.
[Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 12: Małgosia Kralkowska rzuciła korporację i założyła własną markę Czy zastanawialiście się kiedyś jak to jest rzucić dużą korporację i założyć własny biznes? A może macie takie doświadczenie za sobą? Spotkałyśmy się z Małgosią Kralkowską, która przez lata pracowała dla dużych graczy na rynku modowym, a teraz sama zaczęła przygodę z własną marką. Rzuciła korporację w pełni świadomie, jest szczęśliwa, chociaż wyzwań na jej nowej ścieżce nie brakuje: Nasza rozmówczyni sama przyznaje, że choć prowadzenie własnej firmy daje jej dużo satysfakcji, branża, którą wybrała, jest naprawdę trudna. Jakie rady ma Małgosia dla osób, które jak ona chcą zacząć zawodowo "od nowa"? Posłuchajcie koniecznie najnowszego odcinka naszego podcastu! [Podcast] Bardzo Kobiecy - więcej odcinków: [Podcast] Bardzo Kobiecy odc.11: O macierzyństwie bez lukru i tabu (gość: Anna Bukowska) W najnowszym odcinku naszego podcastu rozmawiamy o prawdziwym macierzyństwie, bez filtrów i upiększaczy. Naszym gościem jest Anna Bukowska, mama Ignacego, która wprost i bez lukru mówi o problemach z karmieniem piersią, porodzie i połogu. W tej rozmowie każda świeżo upieczona i przyszła mama znajdzie coś dla siebie. [Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 9: Co jest w plecaku kobiety jadącej na wojnę? Jak wygląda życie kobiet na froncie? (gość: Bianka Zalewska) Gościnią 9. odcinka [Podcastu] Bardzo Kobiecego była korespondentka wojenna, Bianka Zalewska. "One muszą cały czas udowadniać, że nie są ciężarem" - mówi o dzielnych Ukrainkach walczących na froncie, o tym, jak wygląda i pachnie wojna, a także wskazuje, czym możemy się zająć, jeśli chcemy udzielić pomocy ofiarom konfliktu.
Karolina przez lata walczyła o alimenty. Teraz ma ważny apel: "Nie wolno się zgadzać na 200 złotych!"
Karolina kiedyś była szczęśliwie zakochana i jak każda osoba w tym stanie nie podejrzewała nawet, że ten sam mężczyzna, któremu urodziła dziecko, zobaczy w niej wroga. Latami walczyła o alimenty, które poróżniły nie tylko ich dwoje, ale też ojca z... córką.
W tym artykule: Alimenty to nie prezenty "Kasa na waciki" Nie zgadzaj się na 200 złotych Alimenty to nie prezenty Sandra Hajduk-Popińska: Nikt, gdy jest szczęśliwie zakochany, nie zakłada, że będzie kiedyś walczył ze swoim partnerem o pieniądze. Ciebie to spotkało... Ile lat trwa Twoja walka o pieniądze na córkę? Karolina: Moja batalia trwa od 2013 roku. Sprawę założyłam w 2014 roku, bo nie byłam w stanie się dogadać z ekspartnerem. Ustawa Andrzeja Dudy z 2018 roku pozwoliła na ściganie alimenciarza. Ale uściślijmy jedno: "alimenciarzem" nazywam nie kogoś, kto ma płacić alimenty i je płaci, tylko kogoś, kto nie płaci alimentów. A więc ustawa ta pozwoliła mi na to, bym mogła "ścignąć" go w świetle prawa o pieniądze na nasze dziecko. Wcześniej po prostu narzędzia prawne w Polsce i egzekucja długu były bardzo "nieporadne". Teraz po trzech miesiącach niepłacenia alimenciarza można zgłosić jako przestępcę. I ja to zrobiłam. Pierwsza sprawa została umorzona, ale ja się nie poddałam i bardzo chciałabym, żeby to wybrzmiało: w Polsce nie wolno się poddawać. Działam też z resztą ze stowarzyszeniem Alimenty To Nie Prezenty. W 2019 roku posadziłam więc byłego małżonka na ławie oskarżonych i wtedy on się przestraszył. Spłacił mi długi alimentacyjne i zaczął płacić regularnie. Od początku 2020 dopiero regularnie wpływają alimenty. Co zabawne, też niepłacone przez niego, a przez jego partnerkę. Dlaczego nie możecie się dogadać? Kiedy zostawił mnie w 2013 roku nie byłam w stanie dogadać się z nim w żaden sposób. Rozwód nastąpił w 2014 roku. Cały czas słyszałam, że nie miał pieniędzy, chociaż mocno jednocześnie inwestował w siebie. Sąd zabezpieczył wtedy kwotę tysiąca złotych, ale uprzedziłam, że będę wnioskować o wyższą sumę alimentacyjną. Rok próbowałam dogadać się z tym człowiekiem, ale on reagował agresywnie. Co zaskoczyło cię na drodze tej walki najbardziej? Najbardziej szokujące do dzisiaj jest jego podejście do córki. Z jego "księżniczki", nieprzestającej przytulać się do taty dziewczynki, raptem przestała istnieć. Kiedy spotkał ją w sądzie w 2019 roku nawet nie powiedział jej "cześć". Moja córka do dzisiaj jest na terapii, ma bardzo duży problem z tzw. syndromem odrzucenia. Jeśli nie odezwę się do niej przez dwa dni, ona wpada w szał. Jeśli nie zwracam uwagi na to, co mówi, to krzyczy, że mam ją w du*ie. To z niej wychodzi, mimo że jesteśmy bardzo blisko. Cała jego rodzina się od niej odsunęła: babcia, jego siostry. Po tygodniu od jego odejścia jego rodzina zablokowała ją na Facebooku. Wiesz, dla nastolatki to była tragedia, świat się zawalił. Ona nie wiedziała, dlaczego ją tak traktują. "Kasa na waciki" Porozmawiajmy o Tobie w tym wszystkim. Kiedyś rozmawiałam z pewną kobietą, która powiedziała mi, że najgorsze w tym wszystkim jest upokorzenie wywołane proszeniem się o pieniądze. I ten fatalny stereotyp, że to kasa dla Ciebie... Wiem, jakie są stereotypy, że to "kasa na waciki". W moim wypadku ze względu na to, że pracowaliśmy w jednej branży, mogę spokojnie powiedzieć, że mój eksmałżonek odjechał. "Peron mu się przesunął", jak zwykłam mówić, coś mu się porobiło w głowie. Zaczął wszędzie widzieć wrogów. Dla niego te alimenty to była zemsta i tak powtarzał w sądzie. Musisz wiedzieć, że on zostawił mnie dla młodszej dziewczyny. Uznał, że alimenty to moja zemsta za to. Powtarzał to wielokrotnie. To nie jest tak, że ja wyrywałam od niego tzw. ostatni grosz. On miał pieniądze. Poprosiłam go o mikrofon dla córki - powiedział, że jest zepsuty. Poprosiłam o buty - powiedział, że to jego prezenty od sponsorów. Niedojrzałość emocjonalna, jakaś forma psychopatii - to było najbardziej trudne. Mam koleżanki, które też walczą o alimenty, które są w strasznej sytuacji - mają po kilkoro dzieci. Niektóre z nich nigdy nie doczekały się alimentów. Ja jestem dosyć twarda, bo musisz wiedzieć, że mój mąż, odchodząc zabrał mi też pracę. Ja byłam jego menadżerką, prowadziliśmy razem firmę. Zostałam bezrobotna, bez męża, bez partnera, bez ojca dla mojego dziecka, bo odsuwał się od córki. Po dwóch latach stracił z nią kontakt absolutny. Dziś nawet nie mówi jej "cześć". To egoman, którego ego podbija fakt, że jest artystą, osobą publiczną. Trzeba pamiętać, że mówimy nie tylko o mężczyznach - są też matki alimenciary, ale umówmy się, ich jest promil. Cechą wspólną tych osób jest brak poczucia obowiązku, że mają dzieci. To jest prawdopodobnie spowodowane nie tylko polską mentalnością, patriarchatem i pozycją kobiet w społeczeństwie, ale też tym, że psychopatów w Polsce wycackanych przez mamusie nie brakuje. W moim przypadku eksteściowa dawała przyzwolenie na to, żeby mój małżonek nie pracował. To "artysta - wybraniec", którego trzeba oporządzać. Wiesz, są też ludzie, którzy faktycznie nie mają pieniędzy. Ale zamiast nich dają dzieciom swój czas - zabiorą je nad jezioro, na lody, na spacer. Niestety jest też procent ludzi, którzy nie zgadzają się na bycie rodzicem, choć nim są. Odsuwają własne dzieci. Tak, byłam w terapii. Te sytuacje często zdarzają nam się, bo to wychodzi z domu. To na terapii dowiedziałam się, że wpakowałam się w taki związek, bo mój ojciec był bardzo podobny. Opuszczał matkę, miał wiele kobiet na boku. Ja miałam sygnały ze środowiska, żeby uważać na mojego eks. A co ja wtedy robiłam? Rzucałam się do gardeł. Mówiłam: "wy go nie znacie!" To są nasze polskie, katolickie, domowe uszkodzenia. Poświęcasz przecież wszystko dla mężczyzny. Ja byłam przypadkiem ekstremalnym. Wpakowałam w niego 18 lat życia, kupę pieniędzy i emocji, bo liczyłam, że to jest na zawsze. Ale ja nie wiedziałam, co jest normalne, bo nie miałam tego "normalnego" w domu: dla mnie to było normalne, że ojciec z matką cały czas walczyli, a potem ona znowu go przyjmowała. A to przecież nie jest normalne. Moja córka jest wychowywana w Niemczech i tam w szkole mówi się od początku: jeśli tata znęca się nad rodziną - zgłoście się do nas! Ich system prawny nie pozwala na to, żeby nie płacić na dziecko, żeby przestać się nim interesować bez konsekwencji. 170 tys. zł alimentacyjnego długu Mikołaja Krawczyka to nie wyjątek. Skala tego problemu w Polsce jest porażająca! [ROZMOWA Z EKSPERTEM] Gdy zrobiło się głośno o gigantycznych zaległościach alimentacyjnych Mikołaja Krawczyka, okazało się, że skala problemu w Polsce jest porażająca. W Polsce borykają się z nim setki tysięcy kobiet i ich rodziny! Jak to możliwe w świetle prawa? Pytamy Monikę Wiśniewską i Beatę Woch z kancelarii Sadkowski i Wspólnicy sp. k., pełnomocniczki Anety Zając, byłej partnerki aktora, który winny jest członkom swojej rodziny ponad 170 tys. zł. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/kroniki-rozwodowe-170-tys-zl-alimentacyjnego-dlugu-mikolaja-krawczyka-to-nie-wyjatek-skala-problemu-w-polsce-jest-porazajaca-f483f42.jpeg" width="804" height="700" alt="KRONIKI ROZWODOWE: 170 tys. zł alimentacyjnego długu Mikołaja Krawczyka to nie wyjątek. Skala problemu w Polsce jest porażająca" title="KRONIKI ROZWODOWE: 170 tys. zł alimentacyjnego długu Mikołaja Krawczyka to nie wyjątek. Skala problemu w Polsce jest porażająca" /> Nie zgadzaj się na 200 złotych Jak sytuacja wygląda dzisiaj? Moja córka jest dziś dorosła. Dziewczyna mojego byłego małżonka płaci alimenty, bo moje dziecko jeszcze się uczy. Częściowo mieszkam w Niemczech i wiesz, tam to wygląda zupełnie inaczej. Znam historię zatrzymania przez policję pewnego mężczyzny na drodze. Okazało się, że był poszukiwany od pół roku, bo nie płacił alimentów. Tam nie ma dyskusji, a u nas? U nas możesz zniknąć, dla policji to nie jest sprawa. Wyobraź sobie, że mój pierwszy komornik był fanem twórczości mojego eks, więc musiałam wycofać go ze sprawy, bo działał na jego korzyść. Jakie masz rady dla kobiet, których byli partnerzy nie łożą na dzieci? Sandra, bardzo chcę to powiedzieć: Nie wolno wam się bać, dziewczyny! Nie wolno wam się zgadzać na 200 złotych! Musicie policzyć, ile wydajecie na dziecko! Zostawia was partner, odchodzi, wtedy podliczasz ile wydajesz na dziecko i dzielisz to na pół. Nie możesz dawać prezentu swojemu eks. 200 złotych nie wystarczy, dziecko kosztuje masę pieniędzy. Dlaczego mamy się zarzynać? Bo tak mówi kościół? Nie, to rachunek do podzielenia na pół: mieszkanie, rachunki, wakacje, wyżywienie, szkoła, ubranie. Myślę, że 1500 złotych to absolutne minimum alimentów na jedno dziecko. Robienie alimenciarzom prezentów to wielki błąd. Druga sprawa - nie bójcie się wskazać go palcem. Ostracyzm społeczny jest coraz większy, więc nie bójcie się: sąsiadów, rodziny, teściów. Mówić i to jak najwięcej! Ja wykorzystałam media społecznościowe, by nagłośnić mój problem. Nie bójcie się mówić, by wykorzystywać narzędzia dostępne w sieci. Jest masa stowarzyszeń, które pomagają. Są grupy w mediach społecznościowych. Pamiętajcie, że to nie wy płacicie za komornika, tylko ten, który nie płaci alimentów! Nie bójcie się chodzić na policję. Brutalna prawda jest taka, że ktoś, kto olał własne dziecko, reaguje tylko na silne bodźce finansowe i administracyjne.
Ile włożyć parze młodej "do koperty"? Zadałyśmy wedding plannerce pytania, które krępujecie się zadać
Ile włożyć do koperty? Czy "talerzyk" musi się zwrócić? Jak dyskretnie zasugerować gościom, by nie zabierali ze sobą dzieci? Na te i inne pytania związane z organizacją ślubu odpowiada Paula Skomra, wedding plannerka.
W tym artykule: Fakty i mity na temat ślubu. Ile włożyć do koperty? Jak ubrać się na wesele? Wesele 2022: O czym warto pamiętać? Wesele 2022: Menu, zaproszenia i życzenia specjalne Ślubne wpadki: jak ich uniknąć? Wesele bez dzieci, chorujący goście: Jak poradzić sobie w weselnych sytuacjach kryzysowych? "Najważniejszy dzień w życiu" - tak pary młode często mówią o swoich ślubach. I choć nie dla każdej z nich wesele jest priorytetem, większość zmaga się z podobnymi wątpliwościami. Postanowiłyśmy zapytać ekspertkę ślubną o to, co nurtuje wielu nowożeńców. Fakty i mity na temat ślubu. Ile włożyć do koperty? Sandra Hajduk - Popińska: Paula, mitów na temat tego co "trzeba" na weselu jest wiele. Goście nie zawsze się w tym odnajdują. Jednym z tych sprawiających najwięcej stresu jest określona zawartość koperty. Właśnie - czy taka istnieje? Czy jest jakieś minimum, które powinniśmy włożyć do niej, by zadowolić parę młodą? Czy pytanie "ile włożyć do koperty" jest zasadne? Paula Skomra: Powiem Ci, że jest to jedno z najczęściej zadawanych pytań przez moich bliższych i dalszych znajomych. "Paula, ile powinnam wrzucić do koperty?" Nie dziwię się, że te pytania padają, bo skąd mają to wiedzieć, jeśli nie chodzą zbyt często na wesela czy nie pracują w branży ślubnej. Przyjęło się określenie, że powinno dawać się tyle za osobę, ile wynosi cena za talerzyk, aby część wydatków zwróciła się parze młodej, bo nie chodzi przecież o to, aby na weselu zarobili. Z roku na rok ceny wzrastają, a w sezonie 2022 wahają się one od 280 zł do nawet 480 zł/osobę w zależności, w jakim miejscu Para Młoda organizuje wesele. Najbliższa rodzina, świadkowie zazwyczaj do koperty starają się włożyć więcej niż przeciętnie, ale według mnie finalnie każdy powinien zdecydować się na taką kwotę, na jaką może sobie pozwolić, bo najważniejsza jest jednak obecność bliskich w dniu wesela. Jak ubrać się na wesele? Kolejny mit to: gościom nie wolno zakładać czerni bądź bieli. Od razu zaznaczę: ja na swoim weselu obaliłam tę tezę, prosząc druhny, by miały na sobie biel. A jak to wygląda z Twojego punktu widzenia? Do wszystkich par młodych: Ślub ma być waszym dniem i macie się tego dnia czuć w 100 % komfortowo! Jeśli panna młoda od zawsze marzyła o bajkowym ślubie i pięknej białej sukience, to zostawmy tego dnia ten kolor dla niej. Organizujesz ślub na plaży? Biel będzie strzałem w dziesiątkę, wesele w stylu: "Wielki Gatsby'" - klasyczna czerń? Bardzo na tak! Outfit powinien być dostosowany do tematyki wesela, miejsca oraz preferencji pary młodej. Jeśli jest informacja w zaproszeniu o dress codzie to wiele ułatwia, bez niej staramy się po prostu dopasować. Pogadajmy o prezentach. Kiedy zamykam oczy i myślę o klasycznym prezencie ślubnym widzę zastawy stołowe, sprzęt AGD czy wcześniej wspomniana gotówka. Czy w tym temacie istnieją jakieś trendy? Oj tak, pewnie większość kobiet z naszych rodzin potwierdzi, że na swoim ślubie dostała po dwa tostery, żelazka, trzy zestawy garnków itp. Od tego się już od dawna odchodzi i jeśli nie chcemy podarować gotówki w kopercie decydujmy się na… voucher. Bon prezentowy do ulubionego sklepu z dodatkami do mieszkania, voucher do wykorzystania w spa (wspólne zabiegi we dwoje) lub na wakacje! Z tego ostatniego ucieszyłabym się chyba najbardziej! Bardzo modne stały się również personalizowane prezenty typu obrazy. CZYTAJ: Sukienki na wesele polskich marek. 7 modeli, o których marzą wszystkie redaktorki mody i stylistki Szukasz idealnej sukienki na wesele? Zobacz nasze propozycje sukienek polskich marek - 7 modeli, o których marzą redaktorki mody i stylistki. Mamy nadzieję, że pomogą ci w wyborze wymarzonej sukienki w tym ślubnym sezonie. Wesele 2022: O czym warto pamiętać? A co jeśli para młoda prosi o np. karmę dla psiaków na zbiórkę do schroniska czy jedynie symboliczne kwiaty? Uszanować tę prośbę czy jednak dołożyć coś od siebie? No i pytanie, co potem z tymi kwiatami i bukietami robić, które po tygodniu będziemy musieli wyrzucić. Karma dla psiaków, zbiórka na cel charytatywny, ulubione wino, kupon lotto zamiast bukietów to wspaniały pomysł! Wiem, że pary młode zastanawiają się też nad tym, co zrobić z prezentami/kwiatami, które dostają na ślubie. Jak mądrze to rozwiązać? Oddać to w ręce świadków? Zaplanować bezpieczne miejsce "składowania kopert”? Wykorzystujemy świadków i zebrane "dary’" przenosimy od razu po życzeniach do pokoju pary młodej koniecznie wyposażonej w sejf. Kwiatami możemy dodatkowo udekorować bufety lub również zanieść je do pokoju. Wesele 2022: Menu, zaproszenia i życzenia specjalne To wróćmy jeszcze do momentu przed ceremonią, tego, kiedy wysyłamy zaproszenia, planujemy wydarzenie. Jak zadbać o gości wege/wegan/gluten free? Uwzględnić takie pytanie w zaproszeniu? Tak, koniecznie! To jest właśnie ten moment kiedy to pytanie powinno paść. Prośba o zgłoszenie diet powinna być zawarta w zaproszeniu z adnotacją jak mogą to zgłosić - czy przez stronę www, mailem czy telefonicznie (ostatnią opcję zdecydowanie odradzam). Ułatwi nam to przygotowanie listy gości oraz ich diet, aby na miejscu nie doszło do "wpadek’" przy serwisie obiadu. Ślubne wpadki: jak ich uniknąć? A co zrobić w sytuacji, gdy któryś z podwykonawców nie najlepiej zrealizuje powierzone mu zadanie? Na przykład: florystka dostarczy nieświeże kwiaty, DJ nie zadba o taką muzykę, jakiej chcieliśmy albo kucharz zapomni o dodatkowych porcjach jedzenia? I jak często zdarzają się takie sytuacje? Czy mamy wtedy prawo do jakiejś formy odszkodowania? Takie sytuacje się zdarzają i to dość często, dlatego od tego są wedding plannerki/planerzy - tak mamy też panów, pozdrowienia dla Darka :) Zapobiegamy takim sytuacjom, sprawdzamy, czy wszystko jest dopięte na ostatni guzik, polecamy jedynie sprawdzonych podwykonawców, a jeśli coś się dzieje, to reagujemy od razu. Jest to bardzo ważne, aby na miejscu w dniu weselu mieć pomoc w koordynacji. Taka osoba odciąży parę młodą od mnóstwa pytań, które przychodzą w trakcie i zareaguje/ podejmie za nich decyzję w takich sytuacjach, aby oni w pełni mogli cieszyć się przygotowaniami do wesela bez niepotrzebnego stresu związanego z koordynacją. To teraz, Paula, bardzo delikatne pytanie: kwestia nietrzeźwego gościa na weselu. Jak dyskretnie pozbyć się go z przyjęcia? Myślę, że ten problem powinien leżeć po stronie osoby towarzyszącej nietrzeźwego gościa, a jeśli jej nie ma to w delikatny sposób powinniśmy dać do zrozumienia, że już czas zbierać się do spania. Możemy w miły sposób pomóc takiej osobie w znalezieniu szybkiego i bezpiecznego transportu do domu. Istotna jest też logistyka, czyli przywożenie i odwożenie gości. Czy mamy w obowiązku zadbać o ich transport? Na jaką formę najlepiej postawić? Obowiązku takiego nie mamy, ale miło jest, jeśli para zadba o transport dla gości, szczególnie jeśli większość nocuje w hotelu, który jest poza terenem obiektu, w którym odbywa się wesele. Warto również pomóc w organizacji transportu dla gości zza granicy: możemy w łatwy sposób przygotować dla nich plik pdf/jpg z najważniejszymi informacjami (mapka z zaznaczeniem gdzie organizowane jest wesele, jakie środki transportu dojeżdżają z lotniska/stacji kolejowej i jak najłatwiej jest się tam dostać: może być to również numer do zaprzyjaźnionego taksówkarza, informacja czy można zamówić aplikację itp.). Z pewnością przesłany plik ułatwi gościom samodzielną organizację transportu, jeśli my jego nie zapewnimy. Mamy taką sytuację: zapraszamy na wesele parę, ale ta para tuż przed... rozstaje się. Co wtedy? Zaprosić ich osobno z nowymi osobami towarzyszącymi? Posadzić obok siebie czy w odległości? Żadna z odpowiedzi! Najpierw konsultujemy to z parą, która się rozstała, czy sadzamy ich obok siebie, czy jednak wolą być w pewnej odległości :) Raczej unikałabym zapraszania ich z nowymi osobami towarzyszącymi, chyba że oboje są z tym okej! Wesele bez dzieci, chorujący goście: Jak poradzić sobie w weselnych sytuacjach kryzysowych? A co jeśli jeden z gości nagle zachorował? Przecież zapłaciliśmy za ten "talerzyk"… Wszystko zależy od tego, w jakim czasie to zgłosimy. Jeśli wydarzyło się to na 1/2 dni przed weselem, musimy najczęściej niestety zapłacić za nieobecne osoby. Jeśli zgłosimy to odpowiednio wcześniej, obiekt powinien podejść do tego z wyrozumiałością i nie powinien wymagać uiszczenia opłaty za nieobecne osoby z powodu covid. To teraz "z grubej rury": Czy koperty z gotówką podpisujemy? I co myślisz o dawaniu pustych kopert? Możemy podpisać, umieścić kartkę z życzeniami. Puste koperty? Słyszałam niestety o takich przypadkach, ale zdarzają się one rzadko. Wesele bez dzieci: Goście często zastanawiają się, czy przyjść, bo nie mają z kim ich zostawić. Jak bezpiecznie i delikatnie o tym rozmawiać? Myślę, że w tym przypadku trzeba podejść do tego indywidualnie. Jeśli decydujemy się na organizację wesela bez dzieci, to nie powinniśmy robić wyjątków w przypadku, kiedy ktoś zgłosi nam, że nie ma z kim ich zostawić, ze względu na uczucia pozostałych rodziców. Możemy zawsze zgodzić się na obecność niani, która zajęłaby się na miejscu dzieckiem poza salą weselną - na przykład w pokoju hotelowym. CZYTAJ TAKŻE: Ślub na twoich zasadach. Rok po swoim wiem już, jakich błędów nie popełniać [SŁOWO PROWADZĄCEJ] Sezon ślubny w pełni, najgorszy czas pandemiczny za nami, można cieszyć się weselami w najrozmaitszej formie. No właśnie. Cieszyć się. Poniżej znajdziesz parę słów o tym, czego nie mówią eksperci rynku ślubnego i dlaczego "cieszyć się" jest tutaj kluczowe. Nie bój się zorganizować ślub na twoich zasadach.
Restaurator z "MasterChefa" tłumaczy cenę hot-dogów za 30 złotych: "Nie jest wygórowana"
Szymon Czerwiński , uczestnik piątej edycji programu "MasterChef", niedawno wystartował z nową restauracją. O cenach za kanapki w jego "Polskiej Kiełbasie"rozpisują się od kilku dni media i internauci. Czy 30 złotych za hot-doga to dużo? Restaurator z "MasterChefa" tłumaczy nam ceny w swoim menu.
Sandra Hajduk - Popińska: Szymon, co Ci strzeliło do głowy żeby otworzyć knajpę w tych czasach? Szymon Czerwiński: Nie mam zielonego pojęcia! Wiem tylko, że moim marzeniem od zawsze było prowadzenie własnej restauracji. Przez dwa lata na warszawskim Nocnym Markecie prowadziłem punkty gastro. Niestety nie było dane mi wydzierżawić działkę w stolicy, szukałem więc miejsca, gdzie mógłbym zawitać z moim konceptem kulinarnym. Tak się złożyło, że wylądowałem w samym centrum Sopotu. "Polska Kiełbasa" to miejsce z przepięknym ogródkiem, 110 metrów kwadratowych, to spełnienie mojego marzenia. Mogę dawać ludziom szczęście, karmiąc ich. To brzmi bardzo miło, ale wyobrażam sobie, że kulisy startu w tej branży już takie miłe nie są. Pogadajmy o tym jak to wygląda, kiedy człowiek wpada na taki pomysł. Na jakie przeciwności losu młody restaurator musi być gotowy? To zawsze kosmiczne ryzyko. Zainwestowałem wszystkie swoje oszczędności. To kosmos zwłaszcza dzisiaj, gdy z tygodnia na tydzień ceny zmieniają się niesamowicie. Postawienie jakiegokolwiek punktu gastro jest droższe każdego dnia. Po drugie zmieniłem miejsce zamieszkania - wynajmuję mieszkanie w Gdyni, bo Sopot jest tak drogim miastem, że mało kogo stać na kupno mieszkania tam. Musiałem wynająć parking w Sopocie, ponieważ parkowanie w Sopocie jest bardzo kosztowne na co dzień. Tu wszystko chyba jest droższe niż w Warszawie. Pamiętaj też, że w Warszawie znam ludzi z branży, a w Sopocie - w ogóle. Jestem tu zdany sam na siebie. Pojawiły się już pierwsze recenzje Twojej restauracji i o tym chcę porozmawiać: ludzie piszą, że hot-dog za 30 złotych to szaleństwo. Z czego wynika ta cena? Cena 30 złotych za hot-doga to, uwierz mi, cena promocyjna. Nie zmieniłem cen od dwóch lat. Koszty galopują: kiedyś płaciłem za bułeczkę 80 groszy, dziś to 1,80 zł. Sosy, które kupuję w kilogramach, to tydzień do tygodnia koszt większy o 10,15 procent. Cena mięsa rośnie, jest też większy problem z jego dostępnością. My pracujemy na najlepszych jakościowo produktach, to z resztą produkt rzemieślniczy. Nasza kiełbasa jest robiona przez małą, lokalną manufakturę. Długo szukałem smaku i aromatu najlepszej kiełbasy w Polsce. Uwierz mi, że te hot-dogi powinny być droższe. 30 złotych to tania cena. Przecież rosną też pensje, jakie wypłacamy pracownikom. Każdy obywatel widzi, ile płaci za koszyk zakupów i chce zarabiać więcej. Jeśli chcę mieć pracowników, muszę im więcej płacić. Inflacja galopuje, ceny paliwa rosną. To przekłada się na każdy produkt. Co więcej - myślę, że może być tylko drożej. Dlaczego kiełbasa? Kiedy była pandemia i nie miałem pracy eventowej dostałem propozycję wystawienia się na Nocnym Markecie jako koncept kulinarny. Zawsze o tym marzyłem, ale się bałem, a że miałem nóż na gardle, postanowiłem się na to zdecydować. Zastanawiałem się, co będzie smakowało Polakom, ale jednocześnie będzie nowatorskie. I tak powstała "Polska Kiełbasa". Mamy kolorowe bułeczki, mamy kiełbasę z kim chi, kiełbasę z kolendrą, kiełbasę na ostro. Ale w kwestii "drogiej kiełbasy" nie powiedziałem jeszcze ostatniego słowa: Mamy kiełbasę za 200 złotych! Jest obłożona płatkami złota i podawana z szyjkami rakowymi gotowanymi w białym winie, majonez truflowy i butelka bąbelków. To brzmi jak pełne danie. Z jednej strony - drogie, ale z drugiej - tyle samo przecież zapłacimy za danie z kawałkiem mięsa i dodatkami na talerzu. Jak sprawdza się taki "drogi fast food"? Pamiętaj, że te drogie propozycje to wysoka jakość. Nikt nie pyta co jest w środku hot-doga ze stacji benzynowej. A tam wszystko jest mrożone: bułka, kiełbasa i chemiczny sos. U mnie nie ma niczego, co byłoby mrożone, poza frytkami. Dostawy przyjeżdżają do mnie trzy razy w tygodniu. Uważam, że jest miejsce i na burgera z płatkami złota i na kanapkę ze zwykłą, ale dobrą kiełbasą. 30 złotych za kanapkę, którą nawet taki gość jak ja, naje się na pół dnia, to nie jest cena wygórowana. Rozczula mnie, że używasz słowa "bułeczka". Masz chyba nadal dużo miłości do gotowania. Ale czy od czasu "Masterchefa" miałeś kryzys? Ani razu nie myślałem o zmianie branży. Jestem dumny z tego, że przetrwałem covid. Z wykształcenia jestem ekonomistą, logistykiem i pracowałem w wielu korporacjach międzynarodowych. Na dziś moim największym sukcesem zawodowym jest to, że nie pracuję w korporacji. Ale wiesz, są takie sytuacje jak ostatnio, kiedy mieliśmy na kuchni tak zwaną "tabakę" od 9:00 do 22:30, a mój kucharz nie przyszedł do pracy. Ja stałem na kuchni i gotowałem. Zrozumiałem wtedy, że kiedyś pracowałem dla jednego szefa, a dziś mam tysiące szefów. Każdy gość to szef. Każdy ma swoje odczucia i oczekiwania. Finansowo często ryzykuję i wszystko stawiam na jedną kartę. Wychodzę z założenia, że albo odrobię inwestycję i zarobię, albo będę miał najdroższe wakacje w życiu. Praca w gastro jest ciężka, ale dziś, uczciwie Ci powiem, robię to z przyjemnością i czekam, kiedy przyjdzie pierwszy gość. To zanim wypuszczę Cię do tych gości, zapytam jeszcze: Jeśli czyta to ktoś marzący o karierze w gastronomii, jaką dałbyś mu/jej radę? Pamiętaj o poduszce finansowej. Zawsze. Gdy odchodziłem z korporacji przygotowałem sobie taką. Zobacz, tu leżą moje faktury, które muszę opłacić. Te pieniądze nie wracają szybko. A nie mając pieniędzy popełniamy błędy, np. bierzemy kredyt. Po drugie - pamiętaj, że gastronomia jest nieprzewidywalna. Zanim ruszyłem podbijać Sopot przez dwa lata zdobywałem wiedzę m.in. na targach śniadaniowych. Tak więc testowałem swój koncept zanim utworzyłem z niego restaurację. Po trzecie - nie słuchaj innych ludzi. Jeśli mówią ci: nie ryzykuj, a Ty czujesz, że tego chcesz - idź po to. Uważam, że nawet jeśli się nie uda, to ta lekcja biznesu i gastronomii jest bezcenna. Każda porażka to lekcja. Każda. A czy Magda Gessler próbowała już Twojej kiełbasy? Jeszcze nie! Ale ja bardzo Magdę lubię, mam nadzieję, że mnie odwiedzi. Zawsze będzie mile widziana u mnie :)
Ślub na twoich zasadach. Rok po swoim wiem już, jakich błędów nie popełniać [SŁOWO PROWADZĄCEJ]
Sezon ślubny w pełni, najgorszy czas pandemiczny za nami, można cieszyć się weselami w najrozmaitszej formie. No właśnie. Cieszyć się. Poniżej znajdziesz parę słów o tym, czego nie mówią eksperci rynku ślubnego i dlaczego "cieszyć się" jest tutaj kluczowe. Nie bój się zorganizować ślub na twoich zasadach.
Organizacja rodem z piekła, czyli o czym pamiętać organizując swój ślub Za moment będę świętowała pierwszą rocznicę swojego ślubu. Ślubu, który szczęśliwie zrealizowałam na własnych zasadach. I choć ten temat jest już za mną, widząc jak eksperci prześcigają się w dawaniu kolejnych złotych rad, chciałam opowiedzieć o tym, na czym warto się skupić, a co można... kompletnie olać, czyli jak sprawić, by ślub odbył się na twoich zasadach. Ja świadomie zrezygnowałam z wedding plannerki i choć poradziłam sobie całkiem nieźle, wiem już, że taka pomoc bardzo ułatwiałby mi życie. Niemniej to akurat kwestia subiektywna - jeśli lubicie organizowanie, wybieranie detali, podejmowanie decyzji i planowanie, a do tego macie dużo wolnego czasu, to wedding planner jest wam zupełnie niepotrzebny. Ja nie mam żadnego z powyższych, więc było mi, mówiąc delikatnie, niełatwo. I tylko dzięki kilku zaangażowanym w mój ślub osobom, m.in. dekoratorce i animatorowi, uniknęłam wpadek. Ale taką pomocą może być też siostra, przyjaciółka, osoba, która ma doświadczenie w organizowaniu dużych imprez. Jeśli jesteś "zosią samosią", licz się z tym, że dużo będzie na twojej głowie, nawet, jeśli to mała uroczystość. Jeśli budżet na organizację wesela macie niewielki, temat "spada" zupełnie, bo pomoc takiego profesjonalisty nie jest tania. Jeśli jednak podchodzicie do tej imprezy z dużym rozmachem, dysponujecie dużym budżetem i panicznie boicie się, że coś pójdzie nie tak - na pierwszym miejscu pomyślcie o osobie do pomocy. Zanim zatoniecie w notatkach, kalendarzach i spotkaniach. Wszystkie "moizmy" wyrzuć do kosza Jeśli jeszcze tego nie słyszeliście, to pewnie usłyszycie: "Na moim ślubie był wodzirej", "Ja miałam zespół i dj-a", "U nas musiał być schabowy", "Moja mama musi siedzieć obok cioci", "na twoim ślubie goście nie powinni nosić czerni" itd. Złota zasada brzmi: To WASZE wesele. Zatem wszystkie rady, sugestie oraz to, kogo powinno się zaprosić i dlaczego, oczywiście możecie przyjąć, ale... nie musicie. No bo czym jest ten dzień jeśli nie celebracją WASZEJ miłości? Tak więc przyjmijcie jako jedyną ważną zasadę tę, że... nie ma żadnych zasad, których musicie się trzymać. Ja złamałam ich większość: moje druhny ubrały się w biel, nie było kapeli ani disco polo, a na stołach stały... szklane czaszki. Nie wzięłam ślubu kościelnego, nie miałam podwiązki, nie było "gier i zabaw", nie zaprosiłam ani wszystkich cioć, ani szefów, ani tych, z którymi kontaktu nie mam, ale "przecież oni nas zaprosili". Tak, asertywność to ważna cecha podczas organizowania wesela. Ale zdradzę Wam - daje dużo satysfakcji. Ślub na twoich zasadach: jak uniknąć wpadek? Moja rada jest prosta: im mniej fikołków, tym mniej szans na potknięcie. Zadajcie sobie najpierw pytanie: po co organizujecie wesele? Ponieważ z reguły robicie to, by celebrować waszą miłość z bliskimi, niechaj to będzie najważniejszym celem. Jeśli nie czujecie się dobrze w publicznych przemowach - odpuśćcie sobie podziękowania dla rodziców na forum. Jeśli nie lubicie tańczyć - nie poświęcajcie godzin na wymyślną choreografię pierwszego tańca. Jeśli czegoś nie czujecie - po prostu: nie róbcie tego. W zamian za to zadbajcie o dobrą logistykę - ona potrzebna jest każdej imprezie. Wraz z mężem nie zadbaliśmy odpowiednio wcześniej o kwestię transportu powrotnego gości i to było nasze, nieskromnie mówiąc, jedyne niedopatrzenie. Dziś, po roku od ślubu, zupełnie nie pamiętam, czy kolejność serwowanych dań była ok, czy rosół nie był za zimny, albo o której wjechał tort. Za to pamiętam uśmiechy gości, piękną pogodę (na którą nie miałam przecież wpływu!) i ulubioną muzykę. Tak więc, przyszli małżonkowie, życzę wam ślubu na waszych zasadach. I wesela, o którym marzyliście. A już niebawem redakcja kobieta.pl poświęci tydzień specjalny tematyce ślubnej, wiec koniecznie do nas zaglądajcie!
Depp kontra Heard: oto dlaczego chcielibyśmy, by "proces dekady" okazał się ustawką [SŁOWO PROWADZĄCEJ]
Johnny Depp i Amber Heard walczą w sądzie w Virginii o miliony dolarów. Na sali sądowej pojawia się szereg zeznających celebrytów i dziwnie postępujących osób. Prawnicy zachowują się jak ci z typowych amerykańskich filmów, w których "your honour" pada równie często co "objection". A wszystko to mogą oglądać ludzie na całym świecie. Brzmi jak film, a przecież to życie. Choć niektórzy mają co do tego wątpliwości...
W tym artykule: Amber Heard, Johnny Depp i "proces dekady" - O co poszło? Depp kontra Heard: Gra o wszystko Reality show wszech czasów Amber Heard, Johnny Depp i "proces dekady" - O co poszło? Kilka ostatnich tygodni to dla wielu fanów Johnny'ego Deppa na całym świecie zupełnie nowa rzeczywistość: wszyscy znamy kogoś, kto po powrocie z pracy, zamiast odpalić Netlixa, włącza kolejny odcinek z sali sądowej w Fairfax, w stanie Virginia. Powiedzieć, że proces o zniesławienie, który aktor wytoczył swojej byłej żonie śledzony jest z wypiekami, to jak nic nie powiedzieć. Miliony widzów żyją każdym słowem, które padło przed obliczem sądu. Dlaczego? Tu trzeba wrócić do roku 2018, w którym Amber Heard zdecydowała się opublikować na łamach "Washington Post" tekst o przemocy seksualnej, jakiej miała doznać w czasach szkolnych, a także tej domowej, której doświadczyła później. Nazwisko jej byłego męża, Johnny'ego Deppa, ani razu nie pada w tekście, ale dla aktora to był - nomen omen - policzek wymierzony w jedną z najbardziej rozpoznawalnych na świecie twarzy. Finalnie aktor żąda od swojej eks 50 milionów dolarów zadośćuczynienia, zaś ona od niego - 100 milionów. Mamy więc gotową historię z wielkimi pieniędzmi, miłością i sławą w tle. Depp kontra Heard: Gra o wszystko Komentatorzy świata show-biznesu ścigają się w opiniach na temat roli tego procesu: społecznej, celebryckiej, a nawet psychologicznej. Faktycznie - to, że dwójka szalenie zakochanych w sobie ludzi (Johnny nigdy nie poprosił o rękę matki swojego dziecka, Vanessy Paradis, zaś Amber oświadczył się błyskawicznie) kończy na sali sądowej piorąc swoje najbrudniejsze z brudów publicznie, to gotowy materiał na socjologiczną analizę, a kiedyś pewnie i książkę. Ale o co właściwie toczy się ta gra? Johnny Depp jest jednym z najpopularniejszych aktorów na świecie. Fenomenem. Charyzmatycznym gościem z talentem, pokaźnym portfolio aktorskim i intrygującym życiem prywatnym. Zjawiskiem, które pokochały miliony. Stracić to wszystko? Brzmi jak koszmar, ale właśnie z obawy przed jego ziszczeniem Depp poszedł na całość - widać, że gotowy był publicznie opowiadać o wszystkim, byle opinia publiczna uwierzyła, że znalazł się w toksycznym związku. Amber Heard to z kolei kobieta, która nie zdążyła jeszcze zrobić spektakularnej kariery w Hollywood. Olśniła urodą i potencjałem, chociażby w filmie "Dziennik zakrapiany rumem", na planie którego poznała Deppa (swoją drogą, ciekawa jestem, jak często w ciągu ostatnich dwóch miesięcy ten film był oglądany przez widzów na całym świecie). Niewątpliwie jednak stała się twarzą #metoo, choć nie wszystkie ambasadorki ruchu utożsamiają się z tym, co i jak przedstawia Amber. Sporo mówi się o tym, że to "być albo nie być" dla obojga w świecie show-biznesu. Zdecydowanie się z tym nie zgadzam. Żyjemy w świecie, w którym społeczeństwa wydają wyroki zanim wydadzą je sądy i to one są dla nich miarodajne. #TeamJohnny i #TeamAmber mają się świetnie - dawno żaden celebrycki skandal tak nie dzielił opinii publicznej, choć wyraźnie większe wsparcie dostaje tu Depp. Jedną z prawd o show-biznesie jest jednak ta mówiąca o tym, że nie ma takiej afery, której nie da się przekuć w złoto. Dlatego nie wierzę, że "wartość rynkowa" obojga już na zawsze spadnie w dół. Być może na chwilę, ale Hollywood nie znosi próżni. Zwłaszcza takiej, którą można wypełnić wartą setki tysięcy, a nawet miliony dolarów materią. Ja jednak wciąż chcę wierzyć, że to tylko i aż.... Reality show wszech czasów Wyobraźmy sobie taki scenariusz: W ostatnim odcinku sądowej batalii, ubrany elegancko Johnny Depp staje na środku sali sądowej, odkłada na bok swój kubek termiczny i ściąga przeciwsłoneczne okulary. Tuż obok niego, w czasie transmisji na żywo, staje Amber Heard. Oboje mają światu coś do powiedzenia. Witamy w największym reality show świata! Daliście się nabrać, ale właśnie o to nam chodziło! By pokazać, że w dzisiejszym świecie dajemy wiarę wszystkiemu, co może być transmitowane, odczłowieczamy to i chcemy postrzegać jako doskonałą rozrywkę w sam raz do popcornu. (Skądinąd, zaprzyjaźniony z Deppem i borykający się z podobnymi zarzutami Marilyn Manson przewidywał taką wizję show-biznesu na płytach "Antichrist Superstar" i "Mechanical Animals") Czyż nie byłoby to możliwe? Czyż aktor tak wielkiej sławy jak Depp nie mógłby pozwolić sobie na tak gigantycznych rozmiarów spektakl? Czyż w końcu bohaterowie tej sądowej historii nie przypominają postaci rodem z domu Wielkiego Brata? No bo jak traktować poważnie lekarza, który opowiada dziwne historie o zależności granych przez Deppa postaci i jego prawdziwej osobowości? Jak serio podejść do pracownika apartamentowca, który swoich zeznań udzielał online, jadąc samochodem i vape'ując? Czy naprawdę Kate Moss, (wyglądająca z resztą jak bogini podczas przesłuchań) była niezbędna w tej historii? A może kluczowa? No i w końcu - czarujący Depp, rysujący na kartce papieru w trakcie przesłuchań Amber i uśmiechający się zalotnie do prawników wokół siebie - czy to nie rola życia? A podchwycone przez media nazwisko prawniczki, Camille Vasquez, o której mówią wszystkie tabloidy świata? Gdyby ktoś miał napisać scenariusz takiego show, byłby multimilionerem. A wszystkie nasze rozterki związane z tym, czy Amber kłamie, czy trzeba będzie wyrzucić wszystkie filmy z Deppem i w końcu - czy jako cywilizacja upadliśmy już tak bardzo, że miłość kończy się takim fiaskiem, stałyby się nieaktualne. Bo oto okazałoby się, że Johnny i Amber przechytrzyli nas wszystkich. Wpadli na doskonały pomysł, a zamiast oddawać sobie miliony z własnych kont - pomnożyli je, bo wielką produkcję kupił któryś z amerykańskich gigantów. Kupił i pozamiatał, bo przecież takiej produkcji filmowej ani Johnny ani Amber nigdy na swoim koncie nie mieli. Byłoby super. Niestety już niebawem kurtyna opadnie, a to, co zobaczymy, zamiast genialną wizją artystyczną, okaże się smutną prozą życia.