Kiedy oddalamy się od siebie w związku... Jak wzmocnić bliskość? Oto 9 sprawdzonych metod znanej terapeutki
Najczęstszą przyczyną rozpadu związku jest utrata bliskości - proces, który powoli i niepostrzeżenie sprawia, że więź między ludźmi zanika. Może to spotkać każdą relację, bo na miłość nie dostajemy żadnej gwarancji i nawet największe uczucie wygasa, kiedy ludzie przestają się starać. Jak wzmocnić bliskość?
W tym artykule: Oddalamy się od siebie w związku: historia Zuzy "Superzwiązek". Jak wzmocnić bliskość? Co zrobić, kiedy w związku nie ma już chęci rozmowy, zanika bliskość, czułość, przyjaźń, zrozumienie, wspólne marzenia, a pojawia się obojętność, która jest odwrotnością miłości? Jak wzmacniać bliskość radzą autorki poradnika „Superzwiązek”, w którym udowadniają, że pracy nad związkiem można się nauczyć. Przeczytajcie fragment książki „Superzwiązek” i poznajcie historię Zuzy. Oddalamy się od siebie w związku: historia Zuzy Dźwięk budzika podrywa Zuzę z poduszki. W każdym razie na tyle, żeby dała radę wymacać zegarek dłonią i wcisnąć przycisk drzemki. Jeszcze pięć minut. A potem może kolejne pięć. Świat się nie zawali. W najgorszym razie nie zdąży umyć włosów. Olać to. Każda minuta w łóżku w tym momencie wydaje się bezcenna. Przewraca się na drugi bok i kątem oka rejestruje plecy Krzyśka. Nie było go, kiedy zasypiała. Zawsze to ona pada z nóg i kładzie się wcześniej, a on siedzi w salonie do późna. Krzysiek śpi we wczorajszych bokserkach. Na sto procent przy łóżku leżą zrzucone ciuchy i skarpetki. Znowu musiał zasnąć na kanapie przed telewizorem i w środku nocy półprzytomny prze-transferował się do łóżka. Pewnie nawet nie zajrzał do łazienki. Ciekawe, że najmocniej przysypia właśnie rano, w okolicach siódmej. Wystrzał z armaty by go teraz nie obudził, a co dopiero subtelny dźwięk elektronicznego budzika z szafki Zuzy. Ale lepiej nie ryzykować, bo wyrwanie go ze snu niesie ryzyko poznania najbardziej gburowatej odsłony jego natury. W sumie to niezła strategia, żeby rano w niczym nie pomagać. Za półtorej godziny zerwie się na równe nogi: „Cholera, jak późno. Muszę gnać, bo spóźnię się na spotkanie!”. Trzasną drzwi łazienki. Trzasną drzwi lodówki. Trzasną drzwi wyjściowe. A na koniec te od samochodu. Silnik zawarczy i tyle. Kiedy ostatnio znaleźli czas, żeby chociaż na chwilę przytulić się w łóżku o poranku? Kiedy się pocałowali? Kiedy zamienili dwa, trzy zdania? Ale nie, nie o tym, kto odbiera dzieci z piłki po południu, nie o tym, że skończyły się tabletki do zmywarki i trzeba wymienić opony w samochodzie. Kiedy się rano razem śmiali? Kiedyś nawet głupi żart rozładowywał napięcie na początku dnia. Niespodziewany gest, jak klepnięcie w tyłek podczas mycia zębów czy dmuchnięcie w kark w kuchni podczas wstawiania wody na kawę, wywoływał uśmiech. Jakoś lżej się robiło na sercu. Dlaczego wtedy im się chciało? To chyba nie chodzi o brak czasu — mieli i mają go wciąż tyle samo. Nie chodzi o nadmiar problemów — mieli ich chyba nawet więcej, a do tego niepewną sytuację finansową. Czasem zdarzy się w przedpokoju zdawkowy pocałunek w policzek, tak szybki i niestaranny, że prawie niezauważalny. Raczej wysłany gdzieś w próżnię niż pozostawiający czułe ciepło na skórze. Zazwyczaj jednak nawet tego już nie ma, bo mijają się w porannym biegu. „Wychodzę!”, rzucone w otwartych drzwiach to najczęstsza forma pożegnania. Kiedy drzwi zamykają się też za dziećmi, Zuza w ciszy może zebrać myśli i ocenić spustoszenia w kuchni. Pozbierać naczynia i rozsypane płatki, ogarnąć sypialnię. Przed wyjściem musi koniecznie wstawić pranie. Ach, żeby nie zapomniała dorzucić brudnych ubrań Krzyśka, tych, które znowu niedbale porzucił przy łóżku. Ma godzinę do wyjścia. Wystarczy. Włosów nie umyje, zwiąże w kucyk, zaczesze gładko. I tak nikt nie zauważy. Najważniejsze, żeby ogarnąć mieszkanie. Nie lubi wracać z pracy do bałaganu. Krzyśka też to irytuje, znowu będzie miał zły nastrój, gdy zobaczy brudne talerze w zlewie. Zuza staje przed szafą. Dżinsy, któraś z trzech „dyżurnych” bluzek, płaskie mokasyny, czyli codzienny zestaw. Czuje się w nim bezpiecznie, nawet nie zastanawia się specjalnie, czy go lubi, czy wygląda w nim atrakcyjnie. Najważniejsze, żeby było wygodnie i żeby nie krępował ruchów. Chociaż i tak będzie marzyć o momencie, kiedy po pracy, wizycie z synem u dentysty i zakupach nareszcie go zrzuci i wskoczy w wygodne spodnie od dresu i wyciągnięty T-shirt z nadrukiem Matka Roku. Dostała go od Krzyśka i dzieciaków na urodziny. Nie trafili z rozmiarem, ale chcieli dobrze — wiedzą, że lubi luźne ciuchy. Pewnie dlatego XL… Po domu sprawdza się idealnie. Z szafy przez przypadek wypada sukienka. Czerwona satyna spływa na podłogę. Zuza ma flashback: kilka lat temu spłynęła tak z niej na hotelową wykładzinę, kiedy Krzysiek rozbierał ją niecierpliwymi rękami. To była jedna z TYCH randek, które starannie planowali i na które czekali z podnieceniem. Mieli rytuał: Krzysiek zabierał ją na kolację, nigdy nie wracali do domu, nocowali w hotelu. Czerwoną skąpą sukienkę z odkrytymi plecami kupiła specjalnie na tę okazję. Przypomniała sobie, że miała pod nią seksowną koronkową bieliznę i pończochy. Całości dopełniały wysokie sandałki na obcasie. Przypomniała sobie, jak obydwoje się śmiali, kiedy w podnieceniu Krzysiek nie mógł rozpiąć pasków na jej kostkach. „Powinni dołączać jakąś instrukcję obsługi dla facetów”, ocenił. Te randki były ich ucieczką od wtedy jeszcze małych dzieci, od rutyny i problemów. Kochali się, pili wino, oglądali filmy albo jakieś głupoty na YouTubie. Obowiązywał całkowity zakaz rozmów o dzieciach i domowych sprawach. Dlaczego i kiedy przestali? Zuza nie pamięta. Raz, kiedy Antek akurat skończył chorować na zapalenie ucha, była bardzo zmęczona, nie chciało jej się „odgruzowywać” i specjalnie szykować. Wtedy przytyła chyba ze dwa czy trzy kilogramy, bo jakoś zaniedbała dietę i przestała chodzić na siłownię. Nie czuła się sexy w koronkach i podwiązkach, pod którymi pojawiły się niechciane fałdki. Powiedziała Krzyśkowi, że nie ma nastroju, że ma migrenę, że woli paczkę chipsów na kanapie i babski serial. Odwołał hotel i rezerwację w knajpie, poszedł z kolegą na piwo. Później nie nalegał. Zuza miała nawet lekkiego focha, ale nie wracali do tego. Uznała, że nie będzie prosić… Skoro jemu nie zależy. Teraz obraca satynę w dłoniach i siada na brzegu łóżka. Jak to się stało, że tak bardzo się od siebie oddalili? Które pierwsze przestało dbać? Które pierwsze przestało się starać? Kiedy on kupił jej różę, tak po prostu, bez okazji, tylko dlatego, że właśnie o niej pomyślał? Kiedy ona podczas zakupów sięgnęła po jego ukochane wino? Tylko po to, żeby go zaskoczyć i zrobić mu przyjemność? Obojętność w związku: jak ją pokonać? Sprawdź, co warto zmienić w relacji, gdy dopadła was obojętność Obojętność w związku, choć bolesna, jest naturalnym stadium większości relacji, zdecydowanie jednak nie musi oznaczać ich rychłego końca. Jeśli twoje małżeństwo zdradza pewne objawy świadczące o tym, że pojawiła się w nim obojętność, to jest kilka rzeczy, w których powinnaś dowiedzieć się jak najszybciej. Przedstawiamy listę kroków, które możesz podjąć już dziś, aby naprawić swoją relację oraz polecamy książki o związkach, które mogą okazać się nieocenioną pomocą. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/obojetnosc-w-zwiazku-jak-ja-pokonac-sprawdz-co-warto-zmienic-w-relacji-gdy-dopadla-was-obojetnosc-1b07d96.jpeg" width="938" height="625" alt="Obojętność w związku: jak ją pokonać? Sprawdź, co warto zmienić w relacji, gdy dopadła was obojętność" title="Obojętność w związku: jak ją pokonać? Sprawdź, co warto zmienić w relacji, gdy dopadła was obojętność" /> Przerwa w związku: czy to dobre rozwiązanie i czy wróży koniec relacji? Odpowiadamy na trudne pytania Czy przerwa w związku ma szansę go uratować, czy wręcz przeciwnie - oznacza jego definitywny koniec? Choć odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna, w przypadku wielu par potrzeba, aby zawiesić na jakiś czas kontakt, może być bardzo silna. Wyjaśniamy, czy przerwa w związku to dobry pomysł i co zrobić, aby zakończyła się szczęśliwie. "Superzwiązek". Jak wzmocnić bliskość? O tym, jak wzmocnić bliskość pisze w książce "Superzwiązek" terapeutka z wieloletnim doświadczeniem, Alina Adamowicz. Poradnik Alki: bliskość jest ważna Badania pokazują, że jej utrata, która może prowadzić do bezpowrotnego zaniku więzi emocjonalnej, jest przyczyną rozpadu aż 80% związków. Na szczęście poczucie bliskości można wzmacniać i pielęgnować. 9 sprawdzonych metod na wzmocnienie bliskości: Czułe powitanie. Czy zwracacie uwagę, jak witacie się podczas ponownego spotkania w ciągu dnia, na przykład po powrocie z pracy? Jeśli nie, zacznijcie to robić. Wyróbcie sobie zwyczaj czułego i uważnego powitania, czyli kontakt wzrokowy, podejście do siebie, przytulenie przez kilka sekund i trwający chwilę dłużej pocałunek. Możecie też wymyślić własny rytuał — podobnie jak jedna z par, która tak go opisała: „Gdy spotykamy się w domu po pracy, przytulamy się i tańczymy ze sobą przez minutę”. Myślę o tobie. Pokażcie drugiej osobie, że myślicie o niej w ciągu dnia — na przykład przez wysłanie SMS-a (wystarczy choćby serduszko) lub krótką rozmowę telefoniczną. Jeśli zaplanujemy takie działanie i nadamy mu wysoki priorytet, czas zawsze się znajdzie. Uważna rozmowa. Zadbajcie o to, żeby codziennie mieć dla siebie przynajmniej kilka minut uważnej rozmowy — takiej, która zbliży was do siebie, bez rozpraszaczy (telefonów, telewizji, dzieci, jedzenia ani w trakcie jazdy samochodem) i nie na tematy dotyczące codziennej bieganiny. Tylko wy i słowa, które wzmacniają wasze pozytywne uczucia i bliskość. Mówcie sobie komplementy. Mają one ogromną moc łączącą ludzi. Codziennie szukajcie słów, które możecie powiedzieć partnerowi, i róbcie to świadomie. Oto przykłady: „Inspirujesz mnie”, „Jestem z ciebie dumna/ny”, „Lubię twoje pomysły”, „Przy tobie czuję się bezpiecznie”, „Masz piękny umysł”, „Jesteś taką życzliwą i ciepłą osobą”, „Uwielbiam twoją pasję”, „Dodajesz mi motywacji”, „Kocham twoje poczucie humoru”, „Dzięki tobie wierzę w siebie”, „Sprawiasz, że czuję się ważna/ny”, „Jesteś wspaniałą/łym przyjaciółką/elem”, „Cenię sobie twoje rady”, „Dziękuję ci za to, że jesteś”. Codziennie wysyłajcie sobie sygnały miłosne — przez dotyk, spojrzenie, słowa, drobne gesty. Dotyk jest bardzo ważny! Czy pamiętasz, jak się poznaliście? Chodziliście za rękę, przytuleni. Dotykaliście się przy każdej okazji. Dotyk wyzwala hormon miłości i przywiązania — oksytocynę. W ten sposób wzmacniamy więź, poczucie bezpieczeństwa, spokój. Podarujcie sobie czas i uwagę. Planujcie czas tylko dla siebie i spędzajcie go tak, jak lubicie najbardziej. Zainteresujcie się partnerem. Ważne, aby partner czuł, że jesteśmy nim zainteresowani. Możemy to robić przez zadawanie pytań i słuchanie odpowiedzi z emocjonalnym zaangażowaniem. Pytajmy: „Jak się czujesz?”, „Co myślisz?”, „Jak ci minął dzień?”. I słuchajmy odpowiedzi. A jak dobrze słuchać? Po pierwsze tak, żeby usłyszeć, czyli bez przygotowywania w głowie odpowiedzi, gdy partner jeszcze mówi. Po drugie — bez dawania rad, jeśli o nie nie prosi. Po trzecie — poprzez emocjonalne reagowanie na to, co słyszycie (potakiwanie, potwierdzanie, zadawanie dodatkowych pytań). Pokazujcie, że myśli, emocje i uczucia partnera są dla was ważne. Pozytywne wspomnienia. Twórzcie sytuacje, dzięki którym będziecie mogli budować wspólne wspomnienia, na przykład spacer za rękę, śniadanie w łóżku, kawa we dwoje, wyjście do kina, wspólny urlop, rozmowy o marzeniach. Warto je zbierać i wrzucać do szkatułki dobrych wspomnień. Badania pokazały, że te pary, które — mówiąc o swojej historii — przywołują dużo pozytywnych wspomnień, tworzą trwałe i szczęśliwe związki. Doceniam cię. Ach, jaki to prosty, skuteczny i niedoceniany sposób wzmacniania związku. Pary, które świadomie praktykują wzajemne docenianie się, mają niesamowite efekty. Zaraz wykonamy ćwiczenie, które pokaże wam, jak łatwo to zrobić. Dzięki takim rytuałom można wzmocnić lub odbudować więź emocjonalną. Razem z partnerem możecie wymyślić własne codzienne rytuały, które pozwolą wam być bliżej siebie. Szukajcie tego, co was połączy. Spróbujcie sportu, gotowania, podróży tylko we dwoje, lekcji tańca, randek, spacerów, kina lub teatru, zapisania się na jakiś kurs czy wykłady — czegokolwiek, co zbuduje wspólne wspomnienia i dostarczy pozytywnych emocji. Jest wiele możliwości, więc otwórzcie się na pomysły i znajdźcie coś dla siebie. Alina Adamowicz - doświadczona terapeutka, coach i mentorka kobiet, wykładowczyni akademicka. Popularyzatorka psychologii pozytywnej stosowanej. Autorka i współautorka bestsellerowych poradników, między innymi: Jak uciszyć wewnętrznego krytyka i uwierzyć w siebie, Pozytywki, Dziennik Inspiracji. Założycielka Stowarzyszenia Akademia Pozytywnych Kobiet. Prowadzi indywidualne sesje terapii i warsztaty rozwojowe dla kobiet. Na swoim popularnym profilu instagramowym @alka_positive inspiruje kobiety do wprowadzania pozytywnych zmian w relacjach miłosnych, zawodowych i z samą sobą. Justyna Moraczewska - dziennikarka i stylistka od ponad 20 lat związana z mediami dla kobiet. Wieloletnia szefowa działu mody w miesięczniku „Cosmopolitan” oraz działu urody w magazynach „In Style” i „Gala”. Zajmowała się również wizerunkiem gwiazd i osób publicznych. Autorka książek Kobiety Rakiety. My z pokolenia X oraz Moja siła. Jak przerwać krąg przemocy i zacząć życie bez lęku. prowadzi profil na Instagramie @justpassionblog, na którym pisze o urodzie, modzie, zdrowym i świadomym stylu życia. Autorka projektu wspierającego drogę kobiet do samorozwoju i samoakceptacji #piekniejszabedzieszsilniejsza. Posłuchajcie naszej rozmowy z autorkami książki: [Podcast] Bardzo Kobiecy odc. 12: "Superzwiązek" nie istnieje? Dlaczego się rozstajemy i co niszczy nasze relacje? (gościnie: Justyna Moraczewska, Alina Adamowicz) [Podcast] Bardzo Kobiecy tym razem z wyjątkowymi gościniami. Justyna Moraczewska i Alina Adamowicz odpowiadają na pytania, czy idealny związek w ogóle istnieje, jakie problemy ma większość par i przez co najczęściej się rozstajemy. Posłuchajcie koniecznie!
Jak polować na perełki vintage? Poznaj 8 sprawdzonych zasad Aleksandry Zawadzkiej, autorki książki "Moda vintage"
Gdzie można znaleźć legendarne kaszmirowe swetry za 10 złotych, jedwabne bluzki na wagę, ubrania z metką największych domów mody, które są nie do znalezienia czy ubrania sprzed dekad, które znowu są rozchwytywane? Jak kupować w second handach, zdradza Aleksandra Zawadzka, dziennikarka, redaktorka mody, autorka "Mody vintage". Przeczytajcie fragment książki, a na pewno pokochacie poszukiwania ubrań z drugiej ręki.
BĄDŹ ŚWIADOMA, DLACZEGO COŚ KUPUJESZ Nie będę tu snuć opowieści o tym, że do second handu chodzę tylko wtedy, kiedy mam dobry humor. Wręcz przeciwnie: zaglądam tam czasem w pośpiechu lub kiedy mam zły dzień. To w ogóle nie ma wpływu na moje decyzje zakupowe – ale warto uświadomić sobie wcześniej, że kupowania ubrań (także w lumpeksach, a może szczególnie, gdzie kusi cena) nie można traktować jako nagrody pocieszenia i fundować sobie nagłych skoków endorfin, związanych z wydaniem piętnastu złotych na nowe stare dżinsy. Lumpeksy sprawiają, że łaskawiej podchodzimy do tego tematu, ale jednak zakupoholizm to zakupoholizm i o takie nadużycia bardzo łatwo, a w miejscach, gdzie ceny są przystępne – momentami nawet łatwiej. Dlatego do second handów polecam chodzić zawsze i wszędzie, ale pamiętajcie o mądrym podejściu do zakupów. Nie dajcie się ponieść emocjom. NASTAW SIĘ NA KONKRETNY CEL Drugim mitem, z którym chciałabym się rozliczyć, jest robienie zakupów w lumpeksie bez nastawiania się na konkretny cel. Wręcz przeciwnie: ja zawsze się nastawiam i przychodzę tam z określonym zamiarem (co nie znaczy, że nie jestem otwarta na nagłe odkrycia!). Takie podejście pomaga mi w poszukiwaniach i pozwala skupić się na tym, czego naprawdę potrzebuję – a więc nie kończę z koszykiem wypełnionym rzeczami, które są w porządku, ale nie zrobiłoby mi różnicy, gdybym ich jednak nie kupiła. Do lumpeksu idę z konkretną myślą: na przykład wiem, że chcę znaleźć jasne dżinsy. Takie podejście sprawia, że to właśnie na tym dziale skupiam się najpierw i to jemu poświęcam najwięcej uwagi, a co za tym idzie, mam większe szanse na znalezienie spodni, w których zakocham się bez pamięci. Warto chodzić do lumpeksów z konkretnym zamiarem, przynajmniej początkowo, żeby zakupy w takim miejscu nas nie przerosły. W końcu trzeba się przedrzeć przez mnóstwo rzeczy, które są pojedynczymi egzemplarzami i nie sprawdzimy, jak wyglądają na modelce czy chociaż na manekinie. Przy tym dobrze jest nie zamykać się na inne możliwości i po prostu wiedzieć, co nam się podoba, żeby przy okazji nie przegapić tego kardiganu, który w sumie już od dawna chodził nam po głowie i chcemy go nosić ze wszystkim albo nie ominąć T-shirtu z naszym ulubionym zespołem. TWÓRZ MOODBOARDY Mnie w kupowaniu w lumpeksach pomaga tworzenie własnych moodboardów na Pintereście, gdzie gromadzę zdjęcia z wybiegów oraz mody ulicznej, pomysły na stylizacje, fotografie vintage ikon i grafiki, które pasują do mojego stylu. Na bieżąco śledzę też trendy, żeby wyłapać w lumpeksach rzeczy, które wracają do łask. Kupuję też międzysezonowo, to znaczy zdarza mi się wyjść z letnią sukienką zimą, a w czerwcu dźwigać wełniany płaszcz. NIE SZUKAJ KONKRETNYCH MAREK Na pewno nie warto za to nastawiać się na konkretne marki, bo znalezienie swetra Acne na życzenie raczej graniczy z cudem (chyba że akurat macie niesamowite oko do wzorów skandynawskich marek). Zresztą: marki tutaj nie są najważniejsze, chociaż oczywiście są ludzie, dla których mają one dodatkową wartość i to jest jak najbardziej w porządku. Ja sama jestem na nie otwarta i z ciekawością sprawdzam metki rzeczy, które przeglądam, a kiedy nie znam jakiejś firmy, ale zaintryguje mnie jej logo lub widzę, że jest z dobrego materiału, wklepuję jej nazwę w Google, żeby dowiedzieć się czegoś więcej na jej temat oraz sprawdzić, czy jest to nieodkryta perełka vintage, niszowa marka z Danii czy może pomyliłam się i w rękach trzymam markę-krzak. Tkaniny są jednak dla mnie bardziej kluczowe niż „firmowość” ubrań: najważniejsze metki to dla mnie te, które przyszyte są w okolicy talii i opisują skład. Gdy ten jest naturalny i bez domieszek – kupuję rzecz bez wyrzutów sumienia. Poliestru unikam jak ognia, a wiele tkanin rozpoznaję już po dotyku (co też pomaga w takim polowaniu). TROCHĘ CIERPLIWOŚCI Uzbrajam się w cierpliwość i przeglądam na wieszakach ubranie po ubraniu, bo nie chcę, żeby coś mi umknęło, i dokładnie, chociaż dość szybko, oglądam rzeczy z każdej strony , by sprawdzić ich stan, jakość i wykryć ewentualne uszkodzenia. Kupuję czasem rzeczy, które wymagają naprawy, ale tylko wtedy, kiedy wiem, że rzeczywiście będę w stanie sobie z nią poradzić lub będę miała kiedy wybrać się do szewca czy krawcowej. Nie patrzę też na rozmiary ubrań, które kupuję w second handach – to pojedyncze egzemplarze, więc jeśli coś leży tak jak mi się podoba, nie interesuje mnie, czy ma na karczku wypisane 36 czy 44. Z podobnego powodu śmiało przeczesuję męskie działy w lumpeksach, które są źródłem świetnych oversize’owych płaszczy, vintage’owych T-shirtów w stylu Camille Rowe czy marynarek, do których wzdychałaby sama Hailey Bieber. W LOKALNYCH LUMPEKSACH KRYJĄ SIĘ PRAWDZIWE SKARBY Najlepsze skarby można znaleźć w lumpeksach w małych miejscowościach – powie wam to każda osoba, która zbudowała swoją szafę na bazie rzeczy z drugiej ręki. Polecam zaglądać do nich w miarę możliwości podczas wakacji czy odwiedzin w rodzinnych stronach, ale też nie omijać tych w dużych miastach. Sama wiele świetnych rzeczy kupiłam w lumpeksach w centrum Warszawy, a ich ceny wcale nie były zawrotne, chociaż początkowo byłam nastawiona do nich dość sceptycznie. SECOND HANDY ODWIEDZAJ REGULARNIE Do lumpeksów chodzę często (co nie znaczy, że za każdym razem coś kupuję) i w różne dni, nie tylko kiedy jest dostawa czy wyprzedaż towaru za grosze. Czasem najlepsze rzeczy wpadają w ręce pierwszego dnia, ale często łatwiej jest do nich dotrzeć, kiedy w lumpeksie trochę się rozluźni i wieszaki nie są tak ściśnięte. WIELE RZECZY MOŻNA NAPRAWIĆ Naprawdę wiele uszkodzonych rzeczy da się naprawić – fleki można wymienić, sweter załatać haftowanym kwiatkiem, a sukienkę zwęzić czy przerobić. Pamiętaj też, żeby nie rezygnować z zakupu butów - można je zanieść na ozonowanie. Więcej w książce "Moda vintage" KUP TUTAJ
Jak znaleźć miłość przez internet? – autorki tej książki przeanalizowały historie par, którym się udało [WYWIAD]
„Niektórzy mówią, że miłości się nie szuka, że sama się znajduje. Tu warto zapytać, po czym poznają, że właśnie się znalazła? Jeśli zakładamy, że będą fanfary, ziemia zadrży i usłyszymy chóry anielskie, to możemy się nie doczekać. Jeśli czujemy, że potrzebujemy miłości w życiu, to po prostu zacznijmy reagować na różne sygnały” – o szukaniu miłości rozmawiamy z terapeutką Joanną Godecką oraz redaktorką serwisu sympatia.pl Sylwią Stodulską-Jurczyk, autorkami książki „Miłość na celowniku”.
Często zdarza się, że z aplikacji randkowych korzystają osoby, które mają już za sobą rozczarowania. Co zrobić, aby wcześniejsze doświadczenia nie wpływały negatywnie na nowe relacje? Joanna: Powinniśmy przede wszystkim zrozumieć, że nieudane związki, jakie tworzymy, są także wynikiem naszych wcześniejszych doświadczeń. Jeśli na przykład wielokrotnie „przyciągamy” podobny typ osób, relacje toczą się według podobnego scenariusza, po czym kończą się, a my stwierdzamy, że wciąż trafiamy na niewłaściwych ludzi, warto przyjrzeć się takiemu schematowi. Jeśli nagminnie tworzymy podobne związki, prawdopodobnie w przeszłości doznaliśmy czegoś trudnego, co rzuca cień na nasze obecne życie. To może być na przykład problem w rodzinie, w dzieciństwie. Aby po raz kolejny nie powtarzać tej samej historii, musimy zmienić wzorzec postępowania. Nieudane relacje to dla nas sygnał, że coś „nie działa” i trzeba się zastanowić co. Skąd wiemy, że jesteśmy już gotowi na kolejny związek? Joanna: Istnieje coś takiego jak dynamika wychodzenia z trudnych sytuacji, między innymi rozstania. Dla każdego człowieka jest ona indywidualna, bo są osoby, u których wszystko wraca do normy już po miesiącu czy dwóch, ale są osoby, które po wielu miesiącach wciąż są w fazie złości do ekspartnera. Z kolei ci, którzy od dawna pragnęli rozstania, bardzo szybko mogą być gotowi, by znów wpuścić kogoś do swojego życia. Na pewno najtrudniej będzie osobom porzuconym. Nie warto wchodzić w kolejny związek, jeśli jesteśmy w dwóch pierwszych fazach po rozstaniu, a więc fazie negacji (nieprzyjmowania do wiadomości tego, co się stało) oraz fazie złości (gdy nie szczędzimy ekspartnerowi oskarżycielskich słów i wciąż go obwiniamy). Te dwa etapy są zdecydowanie najgorszym czasem na randkowanie. Trzecia faza to wracanie do normalności (nie czujemy się w stu procentach dobrze, ale powoli odzyskujemy formę, a ból i rozczarowanie słabną). Ostatnia faza to ten moment, kiedy nie myślimy już bez przerwy o dawnym związku, zaczynamy dopuszczać do siebie myśl o nowym związku i otwierać się na nowe znajomości. I to jest najlepszy moment, który daje nam przestrzeń na nowe relacje. W tej fazie mamy dużą szansę poznać kogoś, kogo nie będziemy porównywać do byłego partnera czy partnerki. Jak pozbyć się myślenia, że w sieci randkują ludzie „gorszego sortu”? Sylwia: To jeden z bardziej popularnych mitów o portalach randkowych. Fakty są jednak takie, że dominującą grupą użytkowników Sympatii są osoby w wieku 25-34 lat, z wykształceniem wyższym (43 proc.) i średnim (27 proc.). Zdecydowana większość tych osób szuka stałego partnera (83 proc.). Wyniki naszych badań nie potwierdziły stereotypowego wizerunku użytkownika portali randkowych. Tym, co ich łączyło, to szczególne podejście do życia, otwartość, gotowość brania spraw w woje ręce. Co więcej, w sieci miłość znalazło wiele znanych osób, m.in. psycholożka Dorota Zawadzka, ówczesny strongman Mariusz Pudzianowski czy wokalistka Sasza. Jeśli jesteśmy singlami i zastanawiamy się, czy powinniśmy spróbować tej formy nawiązywania znajomości, zadajmy sobie pytanie: czy siebie samych też uważamy za „gorszy sort”? Aplikacje randkowe to tak samo dobre miejsce jak pub, uczelnia czy kawiarnia. Badani przez nas single przyznali, że ich życie w pojedynkę przedłużało się, a oni chcieli coś zmienić, dlatego postanowili rozszerzyć pole poszukiwań poza dobrze znane im środowisko. Internet wydał im się dobrą alternatywą dla zawierania znajomości w tradycyjny sposób. W Waszej książce „Miłość na celowniku” można znaleźć informację, że związki ludzi, którzy poznali się właśnie na portalach randkowych są trwalsze. Z czego to wynika? Sylwia: Rzeczywiście, temat zbadali amerykańscy psychologowie i okazało się, że wskaźnik rozwodów wśród małżeństw poznanych w sieci wynosi 5,9 procent, a wśród poznanych w realu 7,6 procent. Duże znaczenie na trwałość takich relacji ma większa determinacja i lepsze poznanie siebie poprzez portal. Kluczowe są tu wypowiedzi osób, które spotkały męża czy żonę w portalu. Mówią one, że przed pierwszym spotkaniem w realu poznały się całkiem nieźle i nie miały problemu, np. z szukaniem wspólnych tematów. W realnym świecie czasem wpadamy na kogoś, ulegamy zauroczeniu, a za tydzień okazuje się, że to jednak nie to. W sieci mamy więcej czasu i szansę, by upewnić się o swoim wyborze na spokojnie, bez pośpiechu. Oczywiście nie każda zawarta w sieci znajomość zakończy się związkiem na całe życie, ale tak samo jest przecież ze związkami zapoczątkowanymi w tradycyjny sposób. Czy zawieranie znajomości w Internecie jest dobrą alternatywą dla nieśmiałych? Sylwia: Portal czy aplikacja randkowa nie jest receptą na nieśmiałość, a jedynie ułatwieniem. Narzędziem, które pomaga nie tylko poznawać ludzi w sytuacji, gdy nasze grono znajomych jest ograniczone, ale przy okazji, gdy nie mamy wystarczającej odwagi, by podchodzić do obcych ludzi na ulicy. To oczywiste, że część z nas nie potrafi całkiem swobodnie zaproponować randki prosto z mostu. I nie ma w tym nic złego. W tym wypadku portal jest idealną alternatywą. Joanna: Ale jeśli samo komunikowanie się jest dla nas problemem, czy to w Internecie, czy w życiu realnym, jeśli naszym problemem jest szeroko pojęta nieśmiałość, to ona nie zniknie sama, ot tak. Jedna z naszych rozmówczyń przyznała: „Często odmawiam spotkań poza cyberprzestrzenią, większość facetów pewnie myśli, że szukam księcia z bajki. A to po prostu ogromna nieśmiałość”. Pamiętajmy o tym, że nieśmiałość to efekt obniżonego poczucia własnej wartości wynikająca z przekonania, że nie potrafimy odnaleźć się w sytuacji swobodnego kontaktu z drugim człowiekiem. Jeśli mamy z nią problem – musimy nad tym popracować. Póki tego nie zrobimy, nie zniknie za pomocą magicznej formułki, która pozwoli nam zacząć bezstresowo się umawiać i randkować. Jak flirtować w portalu tak, aby doszło do spotkania poza siecią? Sylwia: Przede wszystkim nie traktujmy flirtu i rozmowy jak egzaminu z atrakcyjności. Obie strony muszą mieć czas na wymianę informacji czy doświadczeń. Nic nie zadzieje się ot tak. Unikajmy popularnych sloganów, nadajmy każdej wiadomości indywidualny charakter - osoba po drugiej stronie musi poczuć, że wszystko, co piszemy, jest skierowane do niej i że nie używamy szablonu na zasadzie „kopiuj – wklej”. Joanna: Postawmy na spontaniczność, entuzjazm i dobry nastrój. Pokażmy swoje prawdziwe „ja” - wykorzystajmy moc Internetu, który daje nam ogromną swobodę (swoboda nie oznacza koloryzowania!). Warto docenić rolę tzw. small talku, którego Polacy wciąż nie doceniają. Niestety wiele osób uważa to za banał i stratę czasu. Takie gadanie o niczym. Zgadza się! O to chodzi! Flirt powinien być niezobowiązującą, lekką rozmową, która w pewnym momencie zachęci nas do dalszego ciągu - w tym do spotkania. Jak i kiedy przenieść znajomość z sieci do realnego świata? Joanna: Najlepszym momentem na pierwszą randkę jest coś pomiędzy sytuacją, że bardzo mało o kimś wiemy i opieramy się głównie na domysłach, a tym momentem, w którym zaczynamy się do tej osoby przyzwyczajać - i kontakt z nią staje się stałym elementem naszego dnia. Kiepskim pomysłem jest spotkanie z kimś, o kim nic nie wiemy, bo może się okazać, że niepotrzebnie traciliśmy czas. Jeśli z kolei zaczynamy się przyzwyczajać, to przeżyjemy spore rozczarowanie, gdy rzeczywistość nie potwierdzi naszych nadziei. Bliskość okaże się jedynie efektem stworzonym w wyobraźni. Sylwia: Zanim wyznaczymy dzień spotkania i uznamy, że „to już”, zadbajmy też o to, by zebrać jak najwięcej informacji na temat drugiej strony - takich, które pozwolą nam się zorientować, czy to osoba, którą naprawdę mamy ochotę spotkać poza siecią. Odpłacajmy się tym samym, przedstawiając się w adekwatny i prawdziwy sposób - szkoda czasu na spotkanie, z którego kompletnie nic nie wyniknie. Nie przeciągajmy też w nieskończoność wirtualnej znajomości, jeśli naszym celem jest nawiązanie realnego kontaktu. Czy macie jakieś rady dla osób, które wstydzą się flirtować np. ze względu na swój wiek? Sylwia: Miłość ma metrykę w nosie! :) Użytkownicy Sympatii są tego najlepszym dowodem. Nie brakuje w portalu grupy osób w dojrzałym wieku. Co więcej, zgłaszają się do nas pary seniorów, którzy wywrócili swoje, wydawałoby się ustabilizowane, życie do góry nogami, by zacząć wszystko od nowa. Taką parą była na przykład Magdalena i Krzysztof, których dzieliły setki kilometrów - ona mieszkała w Szczecinie, on pracował za granicą. Ich znajomość i rozmowy w portalu były tak intensywne, że w ciągu miesiąca zdecydowali się zamieszkać razem. Krzysztof rzucił pracę i przyjechał do Szczecina. Jak mówił, „Decyzje podejmowaliśmy szybko, nie zastanawiając się, co będzie później. To nasze życie i tak, jak postąpimy, tak będziemy żyć. Magdalena to anioł na ziemi”. Inna para seniorów, Marzena i Sławek. Ona mieszkała w Kaliszu, a on w Łodzi. Dzieliło ich 120 km. „Udało mi się w życiu poznać przez portal kochanego i dobrego człowieka. Może nawet zalegalizujemy nasz związek. Myślimy nad tym” - zapewniała Marzena, która po dwóch latach związku na odległość przeprowadziła się do Kalisza. Para poznała się w 2011 roku - wciąż mamy z nią kontakt i cieszymy się, że ich związek tak pięknie się rozwija. Wniosek jest tylko jeden. Wiek nie ma żadnego znaczenia! Zarówno kobiety, jak i mężczyźni mają często problemy z akceptacją własnego wyglądu. Jak zbudować swój profil, aby później nie czuć strachu przed spotkaniem na żywo? Joanna: Po pierwsze, nikt nie może mieć pewności, że zostanie zaakceptowany przez wszystkich na sto procent. Nie ma takiej osoby na świecie, która pod każdym względem będzie się podobała wszystkim. Tak samo my nie zwrócimy uwagi na każdego, kogo spotkamy na swojej drodze. To zupełnie naturalne. W mniejszym lub większym stopniu pewna doza niepewności przed randką jest zupełnie naturalna. Prawdziwy problem mamy wtedy, gdy czujemy paraliżujący wstyd - taki, który sprawia, że nie możemy „ruszyć z miejsca”. Jak zbudować profil, by przy pierwszym spotkaniu nie czuć strachu? Po prostu, postawić na szczerość i otwartość - napisać kilka słów o sobie, swoich oczekiwaniach i osobie, z którą wydaje nam się, że świetnie byśmy się dogadali. Piszmy oczywiście bez ubarwiania, bo prawda zawsze, wcześniej czy później, wyjdzie na jaw i możemy niepotrzebnie najeść się wstydu, a druga strona poczuje (i słusznie) rozczarowanie. Wasz poradnik nie jest skierowany tylko do osób, które chciałyby znaleźć miłość w Internecie, ale znajdą tam porady wszyscy, którzy są singlami od dłuższego czasu albo dopiero wyszli z jakiegoś związku. Podejmujecie wiele wątków związanych m. in. z samoakceptacją i rozwojem osobistym. Wydaje się, że bardzo ważny temat wśród nich to ten jest wokół tego, że aby stworzyć jakąkolwiek relacje powinniśmy uświadomić sobie własne potrzeby. Joanna: Zdecydowanie, bo wszystko zaczyna się od nas. Bez akceptacji własnego wyglądu czy sytuacji życiowej trudno nam będzie stworzyć fajną relację. Związku nie tworzy się poprzez desperackie próby ukrywania czegoś (tuszy, łysiny, braku sukcesów), lecz na poczuciu, że jesteśmy warci tego, by ktoś się nami zainteresował. Jeśli więc nie czujemy się dobrze sami ze sobą, na pierwszą randkę będziemy szli, czując na plecach strach. Dopóki nie uznamy, że to jest okej i że mamy świadomość swojej wartości, niewiele wskóramy - ani w portalu, ani w realu. Co do potrzeb i oczekiwań - myśląc o stworzeniu nowej relacji, bardzo ważne jest, by wiedzieć, co dla nas samych jest najważniejsze i jak mają wyglądać nasze relacje z partnerem. Podobnie warto mieć świadomość, czego absolutnie nie chcemy i na co nie ma naszej zgody. Po co nam to? Bo jeśli wiemy, czego chcemy, jest szansa, że właśnie to dostaniemy. Jeśli nie wiemy, to albo będziemy błądzić bez końca, popełniając pomyłki, albo nie dostaniemy niczego. Czy macie rady dla osób, które chcą znaleźć miłość, ale nie chcą jej szukać? Joanna: Są osoby, które uważają, że poszukiwanie miłości, np. poprzez aplikację randkową, jest mało romantyczne, zbyt zadaniowe itd. Niemal codziennie rozmawiamy z singlem, który zastanawia się, czy to dla niego, niektórym pachnie to desperacją. Niektórzy mówią, że miłości się nie szuka, że sama się znajduje. Tu warto zapytać, po czym poznają, że właśnie się znalazła? Jeśli zakładamy, że będą fanfary, ziemia zadrży i usłyszymy chóry anielskie, to możemy się nie doczekać. Jeśli czujemy, że potrzebujemy miłości w życiu, to po prostu zacznijmy reagować na różne sygnały. Inicjujmy kontakt z ludźmi, którzy się nam podobają, bierzmy udział w imprezach, spotkaniach, załóżmy profil w portalu randkowym. Krótko mówiąc, szukajmy OKAZJI do zawierania kontaktów. Jeśli jesteśmy gotowi na miłość, zaczynajmy szukać partnera w sposób funkcjonalny, czyli patrzmy z zaciekawieniem na osoby, które zwróciły naszą uwagę, nie zakładając z góry: „może to on?”. W pewnym sensie to prawda, że miłość sama do nas przychodzi, bo sam akt zakochania się nie jest aktem woli. Ale zanim to nastąpi, liczy się AKTYWNE CZEKANIE. Miłość przychodzi wtedy, gdy jesteśmy gotowi na „ciąg dalszy”, kiedy nie jesteśmy zbyt mocno okopani w swojej samotności i nie jest ona dla nas azylem, z czego niestety często nie zdajemy sobie nawet sprawy. -- Joanna Godecka - psychoterapeutka, Członkini Polskiego Stowarzyszenia Terapeutów Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach. Dyplomowany life coach, coach oddechu z tytułem Diploma Master Practicioner. Certyfikowany Praktyk Integracji Oddechem i Integrującej Obecności. Prowadzi Gabinet Psychoterapii INSIDE YOU. Absolwentka Wydziału Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Autorka wielu poradników psychologicznych „Bądź pewna siebie”, „Nie odkładaj życia na później”, „Szczęście w miłości”, „Przestań się zamartwiać”. Ekspertka medialna i komentatorka wielu zagadnień związanych z psychologią, szczególnie z miłością na wielu poziomach. Sylwia Stodulska-Jurczyk - od 2008 roku bacznie przygląda się życiu singli w Polsce i na świecie. Z radością zarządza działem porad w portalu randkowym Sympatia.pl, wspierając singli w ich dążeniu do spotkania odpowiedniego partnera. Najlepsze momenty w jej codziennej pracy to te, gdy czyta wiadomości od par, które w portalu znalazły miłość. Dzięki temu wie, że to co robi, ma sens. Autorka artykułów i wywiadów o relacjach, związkach i singlach (m. in. dla Onet.pl, Sympatia.pl, Zwierciadło.pl, „Fakt”, „Dbam o zdrowie”).
Sernik z konfiturą z wiśni, pasztet babci Czesi i kremowy żurek - te przepisy na Wielkanoc uczestników "MasterCheff" to must have na świąteczny stół
Macie sprawdzone przepisy na świąteczne dania, czy co roku poszukujecie nowych? Jak w ogromie receptur na tradycyjne wielkanocne potrawy, odnaleźć takie, które będą strzałem w dziesiątkę? Może wypróbować te specjalnie opracowane przez mistrzów smaku! Polecamy przepisy Aleksandry Juszkiewicz, zwyciężczyni 9. edycji programu "MasterChef" oraz finalisty, Rafała Fidyta. Najlepsi uczestnicy jednego z najpopularniejszych programów kulinarnych proponują swoje sposoby na klasyczny żurek, sernik oraz pasztet i zdradzają swoje tajemnice na wzbogacenie tradycyjnego smaku autorską nowoczesną nutą.
Tradycyjny sernik z konfiturą z wiśni Fot. Zdjęcie pochodzi z książki "Po pierwsze tradycja" Aleksandry Juszkiewicz Składniki: • 1 kg sera zmielonego • 8 jajek (żółtka + białka) • 3 łyżki mąki ziemniaczanej • 1 szklanka cukru • 1 cukier waniliowy • 1 kostka masła • 1 łyżeczka proszku do pieczenia • 200 g herbatników (ja lubię maślane lub pełnoziarniste, ale dostępne są też bez cukru, więc możesz wybrać właśnie takie, bo masa serowa będzie wystarczająco słodka) • dowolna polewa czekoladowa lub cukier puder po posypania sernika Opcjonalnie: • brzoskwinie (pokrojone w cząstki) • rodzynki (zalać na chwilę gorącą wodą, osuszyć ręcznikiem papierowym i oprószyć mąką) Sposób przygotowania: Zmielony ser zmiksuj z miękkim masłem. W dużej misce utrzyj żółtka z cukrem na gładką masę. Dodaj przygotowaną masę serową, cukier waniliowy, proszek do pieczenia i mąkę ziemniaczaną. Ucieraj do połączenia składników. W tym momencie do tak przygotowanej masy możesz dodać namoczone wcześniej rodzynki. Do białek wsyp odrobinę soli i ubijaj do uzyskania sztywnej piany. Następnie drewnianą łyżką małymi partiami dodawaj do przygotowanej masy serowej ubitą pianę i delikatnie mieszaj (nie używaj miksera!). Blaszkę o wymiarach 22 × 35 cm lekko natłuść, a boki delikatnie obsyp bułką tartą (lub wykorzystaj papier do pieczenia). Na tak przygotowanej blaszce ułóż dość ciasno herbatniki i ostrożnie – żeby nie poprzesuwać ciasteczek – wylej na nie masę serową. Jeżeli lubisz, to teraz możesz na wierzchu ułożyć brzoskwinie (lekko wciśnij je do środka). Ciasto wstaw do nagrzanego piekarnika na środkową półkę i piecz mniej więcej przez godzinę w temperaturze 180°C (dolna i górna grzałka, nie używaj termoobiegu, który niepotrzebnie wysuszy sernik). 10 minut przed końcem wyłącz górną grzałkę i nie zmniejszając temperatury, piecz tylko na dolnej. W trakcie pieczenia nie otwieraj piekarnika (szczególnie w pierwszej połowie). Upieczone ciasto zostaw w zamkniętym piekarniku przez następną godzinę, potem uchyl drzwiczki i pozwól jeszcze chwilę mu odpocząć. Sernik wyjmij z blaszki dopiero po całkowitym ostudzeniu i stężeniu. Upieczony sernik posyp cukrem pudrem lub udekoruj polewą czekoladową. Pasztet babci Czesi Fot. Zdjęcie pochodzi z książki "Po pierwsze tradycja" Aleksandry Juszkiewicz Składniki: • ½ kg wątróbki drobiowej • ½ kg mięsa drobiowego • ½ kg wołowiny • ½ kg wieprzowiny (na przykład łopatki) • 300 g słoniny • 5 jajek • 4 ugotowane na twardo jajka • masło do smażenia • ½ kg makaronu (na przykład spaghetti) • 3 cebule • 3 marchwie • 1 korzeń pietruszki • pęczek świeżej natki pietruszki • masło do smażenia • 5 ziarenek ziela angielskiego • 3 liście laurowe • ½ łyżki gałki muszkatołowej • sól, pieprz Sposób przygotowania: Wszystkie gatunki mięs pokrój na kawałki i ugotuj do miękkości w osolonej wodzie z marchwią i korzeniem pietruszki oraz zielem angielskim i liśćmi laurowymi. Ugotowane mięso i warzywa odcedź i pozostaw do ostygnięcia. Cebulę pokrojoną w kostkę zeszklij na maśle. Wątróbkę drobiową oczyścić z błonek, obtocz w mące i delikatnie usmaż na maśle. Makaron ugotuj al dente. W maszynce na drobnych oczkach zmiel dwa razy ugotowane mięso, makaron, wątróbkę, a także ugotowane warzywa. Dodaj zeszkloną cebulkę, pokrojoną w drobną kostkę słoninę oraz żółtka, a także sól, pieprz, gałkę muszkatołową. Dokładnie wymieszaj. Białka ubij na sztywną masę i delikatnie wmieszaj w pasztet. Blaszkę wyłóż papierem do pieczenia i wylej masę mięsną. Wstaw do nagrzanego do 180°C piekarnika na 1,5 godziny. Ostudź przed podaniem. Kremowy żurek według Rafała Fidyta Fot. Zdjęcie pochodzi z książki "Po pierwsze tradycja" Aleksandry Juszkiewicz 5–6 porcji Składniki: • 1 kg wędzonych żeberek • marchew, pietruszka, kawałek selera, por • 2 ząbki czosnku • ziele angielskie, liść laurowy, pieprz, tymianek • ½ litra zakwasu na żur • 5 ziemniaków • 2 łyżki mąki pszennej • 2 łyżki soli • 4 jajka • 8 plastrów boczku • spora garść kurek • świeży i suszony majeranek • 100 ml oleju z pestek winogron • 2 łyżki masła • 2 łyżki octu Sposób przygotowania: Wywar: Wędzone żeberka, obrane warzywa, liść laurowy, ziele angielskie i czosnek zalej 2,5 litra wody i gotuj około godziny do uzyskania mocno aromatycznego wywaru. Po godzinie wywar przecedź i dolej zakwas na żur. Podgrzewaj jeszcze przez kilka minut. Następnie dodaj ugotowanego ziemniaka i blenduj do uzyskania konsystencji kremu. Dopraw pieprzem i suszonym majerankiem. Dodatki: 4 mniejsze ziemniaki dokładnie umyj, ale nie obieraj. Tak przygotowane mokre ziemniaki obtocz w mieszance mąki i soli (stosunek 1:1). Strzepnij nadmiar soli i piecz około godziny w piekarniku nagrzanym do 180°C. Po upieczeniu ziemniaki przekrój na pół i lekko opal na przykład palnikiem. Plastry boczku ułóż na papierze do pieczenia i piecz w piekarniku nagrzanym do 180°C do uzyskania chipsów. Jajka ugotuj w koszulkach w wodzie z octem. Kurki podsmaż na maśle, doprawiając solą, pieprzem i tymiankiem. Olej z pestek winogron podgrzej do 68°C i zblenduj ze sporą garścią listków majeranku. Przecedź przez gazę. Propozycja podania: Na talerz wlej żur, na środku ułóż jajko w koszulce, pieczonego ziemniaka, chips z boczku oraz kurki i skrop zupę oliwą majerankową. Więcej znakomitych przepisów znajdziecie w książce "Po pierwsze tradycja". Możecie kupić ją TUTAJ
Michalina Łabacz oraz Józef Pawłowski w romantycznym duecie. Ten serial audio jest lekarstwem na jesienną chandrę
Piękni, młodzi, utalentowani aktorzy i emocjonująca historia stworzona przez jedną z najpopularniejszych polskich autorek. „Molly”, najnowsza powieść Agnieszki Lingas-Łoniewskiej (Burda Książki), zwanej przez czytelników Dilerką Emocji, jeszcze przed premierą zadebiutuje w formacie serialu audio. Tytułowej bohaterce głosu użyczyła Michalina Łabacz. U jej boku stanął Józef Pawłowski. Serial jest już dostępny w aplikacji Empik Go (emisja odcinków we wtorki i piątki).
Michalina Łabacz i Józef Pawłowski w rolach kochanków Pomysł na fabułę zrodził się w głowie Agnieszki Lingas-Łoniewskiej rok temu, gdy słuchała singla „Molly” zespołu PRO8L3M. Oczami wyobraźni ujrzała temperamentną dziewczynę z trudną przeszłością oraz porządnego chłopaka skrywającego rodzinną tajemnicę. Choć książkowa Molly robi wszystko, aby nie dało się jej pokochać, autorka od samego początku była pewna, że czytelnicy ulegną jej niebezpiecznemu urokowi. Trzy tygodnie przed premierą książki wielbiciele prozy Agnieszki Lingas-Łoniewskiej mają szansę poznać tę historię, słuchając serialu audio dostępnego na platformie Empik Go. W tytułową Molly wcieli się Michalina Łabacz („Wołyń”, „Belfer 2”), natomiast Wiktorowi, głównemu bohaterowi męskiemu, głosu użyczy Józef Pawłowski („Miasto 44”, „Jack Strong”). Piękność uzależniona od adrenaliny Melania “Molly” Tarczyńska pomimo swego młodego wieku, doświadczyła w życiu tyle dramatów, że mogłaby obdzielić nimi kilka osób. Osierocona przez matkę, została zupełnie sama, gdy jej ojciec trafił do więzienia za finansowe defraudacje. Latami tułała się po domach dziecka i rodzinach zastępczych. Teraz, gdy jest dorosła, chce się już tylko bawić. Imprezy, adrenalina, pedał gazu pod nogą, szalona jazda prosto w noc – oto, co napędza ją każdego dnia. Molly kocha samochody i po godzinach pracy w call center, umiejętnie je kradnie, rozpędza się nimi na autostradzie, by poczuć wyzwalającą prędkość. Jest pewna, że niczego więcej jej w życiu nie trzeba. Do czasu, gdy w klubie spotyka Wiktora Tuli, którego pamięta z dzieciństwa. Pochodząca z Wrocławia Agnieszka Lingas-Łoniewska to autorka ponad 40 bestsellerowych powieści, stanowiących ekscytujące połączenie romansu, dramatu i sensacji. Wiadomość o każdym premierowym tytule wywołuje niemałe poruszenie wśród fanów pisarki, którzy swoimi wrażeniami chętnie dzielą się nią w mediach społecznościowych. MOLLY Premiera: 8 października w aplikacji Empik Go Liczba odcinków: 8 Scenariusz: Agnieszka Lingas-Łoniewska Reżyseria: Dominik Lehmann W rolach głównych: Michalina Łabacz, Józef Pawłowski Producent wykonawczy: Studio D-FM Producent: Paweł Heba Strona serialu: https://www.empik.com/molly Premiera książki: 28 października (Burda Książki)
Łatwe pieniądze, drogie samochody i luksusowe życie. Była kelnerka wie, jak wyglądało życie poznańskiej mafii. Wszystko opisała w książce
Linda Szańska to pseudonim pisarki, która właśnie zadebiutowała powieścią „Siła honoru”. Jest to opowieść o zakazanej miłości gangstera i córki wpływowego polityka. Autorka, jako młoda kobieta, była kelnerką w hotelu Orbis Polonez. Poznała wówczas kulisy brudnych interesów i niebezpiecznych politycznych rozgrywek, ponieważ tam właśnie w latach 90. przesiadywała poznańska mafia. Zdobyte doświadczenia zainspirowały ją do napisania książki o dwóch światach, które mocno się przenikają.
Na początek pytanie, które teraz zadaje sobie większość Pani czytelników - co może powiedzieć o sobie Linda Szańska? Sama nie wiem, jak miałabym się przedstawić. Linda Szańska to pseudonim, który stworzyłam na potrzeby książki. To anonimowa kobieta, bez wizerunku, za to z przeszłością, ze wspomnieniami, którymi się z nią podzieliłam. Dlaczego zdecydowała się Pani na wydanie powieści? Złożyło się na to wiele rzeczy. Przede wszystkim od dziecka uwielbiałam czytać książki. Najlepiej takie, które łączyły w sobie szereg wciągających motywów. Trochę romansu, sensacji, dramatu, wątków kryminalnych. Poza tym sama miałam w zanadrzu sporo historii, rodem z sensacyjnego filmu, a do tego dużą dozę romantyczności, dlatego postanowiłam, że tłem do opowiedzenia mojej historii, będzie gorący romans gangstera - Gabriela Kreisa i córki polityka - Kaliny Boraczyńskiej. Dwa światy, które od lat 90-tych w naszym kraju, dosyć mocno się przenikają. Jak długo pisała Pani „Siłę honoru”? Samo pisanie zajęło mi niespełna rok. Musiałam pogodzić pracę zawodową z życiem domowym, a to nie było łatwe, jeśli chciałam chociaż na godzinę czy dwie dziennie wejść w świat bohaterów powieści. Musiałam się skupić, zmyślnie lawirować między wymyśloną fabułą, a własnymi wspomnieniami, żeby nie odkryć zbyt wielu kart. Dlaczego Linda Szańska pozostaje anonimowa? Mówi się, że o pewnych rzeczach powinno się zapomnieć, a na pewno je przemilczeć. Jednak ja przemówiłam. I dlatego Linda Szańska pozostanie już anonimową kobietą, czy też pisarką, chociaż trudno mi się przyzwyczaić do tego określenia. Moja rodzina, najbliższe otoczenie wie, że napisałam książkę, w której zawarłam swoje wspomnienia, a nawet doświadczenia. Byłam niemym świadkiem wielu nielegalnych transakcji, spotkań, na których góra poznańskiej mafii przyjmowała sekretarzy znanych z pierwszych stron gazet polityków, czy ówczesnych celebrytów. Wiedziałam, jakie układy panują na mieście, i wiedziałam też, że w mojej pracy, w moim zawodzie, najlepiej sprawdzają się osoby ślepe i głuche. Im mniej pokazywałam, że wiem, tym bezpieczniejsza była moja rodzina. Dlatego nawet teraz chcę uniknąć oglądania się przez ramię. Bo wiem, jak kończą ludzie, którzy gadają zbyt dużo. Jak wyglądała praca kelnerki w tak znaczącym miejscu, jakim był Orbis Polonez w Poznaniu w latach 90.? Na samym początku muszę dodać, że ciężko było się tam dostać młodej dziewczynie, która dopiero co skończyła naukę w szkole gastronomicznej o profilu kelnerskim. Miałam maturę, zdane egzaminy, znałam angielski, niemiecki, rosyjski, byłam młoda i atrakcyjna, jednak nie miałam doświadczenia zawodowego – a tylko takie osoby mogły dostać się do hotelu Orbis Polonez. Ówcześnie był to najnowocześniejszy hotel w Polsce i dbano o jego renomę i międzynarodowe standardy. Dopiero po kilku latach udało mi się dostać tę pracę. Natomiast jeśli chodzi o rewir 78… Pamiętam, jak moje koleżanki bały się obsługiwać ten rewir i nie bez przyczyny. Tam zasiadała poznańska mafia. Ze strony nie tyle góry, co szefów padały wyzwiska, ubliżano kelnerkom, czasem gościom, chłopcy robili niezły bałagan na stołach. Nawet kierownik nie mógł sobie dać z nimi rady i kiedy raz interweniował i chciał ich usunąć z kawiarni… Cóż, kolejnego dnia przyjechał do pracy taksówką i jeśli tylko mógł, wchodził do hotelu wejściem dla personelu. Ze mną było inaczej, bo robiłam swoje, często sprzątałam cały rewir po koleżance z wcześniejszej zmiany, traktowałam tych facetów jak pozostałych gości kawiarni, tyle że… byłam bardziej stanowcza i tym zyskałam sobie szacunek. Do mnie nikt nigdy nie odezwał się niecenzuralnie, nie wkładał mi ręki pod spódnicę. Kiedyś usłyszałam, od jednego góry, że różnię się od pozostałych dziewczyn. Nie podsłuchuję, głupio nie flirtuję, nie chcę niczego dla siebie ugrać. Skupiam się na robocie i działam. Może o to właśnie chodziło. Miałam głowę na karku, potrafiłam milczeć i udawać, że niczego nie widzę. Zajmowałam się po prostu wykonywaniem swojej pracy. Co może Pani zdradzić na temat wydarzeń, których była Pani świadkiem w latach 90.? Czy na potrzeby powieści odnowiła Pani „stare” znajomości? Jak Pani się przygotowywała do spisania tej historii? Stare znajomości… Już takich nie mam. Drogi moje i moich koleżanek rozeszły się dawno temu, gdy zdecydowałam się wyjechać z Poznania. A reszta… Cóż. Jeśli chodzi o tamten świat, to droga w jedną stronę. Kilka lat temu usłyszałam o śmierci jednego z poznańskich gangsterów. Nie pochodził z grupy, o której pisałam „Siłę”, tylko działał w śródmieściu. Podobno pośliznął się i spadł ze schodów we własnym domu. I jeśli ktokolwiek wierzy w nieszczęśliwy zbieg okoliczności, pewnie może myśleć tak dalej. Chociaż moim zdaniem to i tak lepsze niż anonimowy grób w lesie. Może jestem brutalna, ale jestem też realistką. To był barwny świat - łatwe pieniądze, drogie samochody, luksusowe życie. Jednak wszystko ma swoją cenę. Dokładnie rozpisałam, jak wyglądała hierarchia poznańskiej mafii, kto za co był odpowiedzialny, kto stał na szczycie i którzy z żołnierzy zapadli mi szczególnie w pamięć. Jak ustawione były stoliki, kto przy nich zasiadał i w jakiej kolejności, gdzie siedzieli taksówkarze na usługach mafii, a gdzie „gumowe ucho”, czyli mężczyzna, który pisał raporty i wysyłał je do SB. Gdy skończyłam pisać swoją powieść, zdałam sobie sprawę, ile wróciło wspomnień. Wiele zdarzeń, sytuacji stanęło mi przed oczami. Tak na dobrą sprawę, ilość materiału starczy na kilka części. Dokumenty i reportaże pokazują, jak niebezpieczny był polski półświatek lat 90. Równie niebezpieczny jest w Pani powieści. Czy była Pani świadkiem podobnych wydarzeń? Nie wymienię, które fragmenty książki są autentyczne, ale jest ich wiele. Niech czytelnik sam się domyśli, sam wyciągnie wnioski. Prawda jest taka, że tamten świat był jedynie ładny z zewnątrz. Każdy zazdrościł dwudziestparoletniemu chłopakowi, który podjeżdżał nowym modelem BMW, który miał na sobie skórzaną kartkę i złoty zegarek na nadgarstku. I wielu młodych chłopaków też chciało zasmakować tego klimatu. Nietrudno było dostać się do tego świata – problemem było się w nim utrzymać. Żyć z ze świadomością, że miało się czyjąś krew na rękach. Żołnierze byli od brudnej roboty, od ściągania długów, haraczy, szmuglowania samochodów przez niemiecką granicę, pobić czy egzekucji. Byli oni najniżsi w hierarchii, byli mięsem armatnim. Nie mieli nawet wstępu do hotelowej kawiarni, gdzie przesiadywali szefowie i góra. I to właśnie w ich szeregach grupa doświadczała największych strat. Ale to było chwilowe, bo na ich miejsce przychodzili nowi. Młodzi, ambitni, posłuszni i lojalni. Tacy, którzy daliby się pokroić za swoich szefów. Bo lojalność to priorytet w tym świecie. Właśnie ich najbardziej mi było żal. Czasami któryś z żołnierzy awansował na szefa. I często zastanawiałam się, czy tacy ludzie mają w sobie jeszcze jakiś zalążek człowieczeństwa. Byli nieobliczalni, szaleni. Tak jak Marek F., czy raczej „Western”, który zaczynał od bycia cinkciarzem, a później działał w śródmieściu. Kilka razy widziałam go osobiście. Miłość, zemsta, polityka i mafia – to główne motywy Pani powieści. Który wątek najbliższy jest Pani literackiemu sercu? Zacznę od tego, że nie mam jednego ulubionego gatunku książek, które czytam. Lubię i romanse, dramaty, biografie, kryminały, fantastykę, czasem także reportaże. Obecnie ukształtował się trend na coś zwanego „romansem mafijnym”. Trochę mnie to bawi, a najlepiej obrazuje to pewien fragment z mojej książki, kiedy Gabriel „Anioł” Kreis pokazuje, co sądzi na temat tych zupełnie nierealnych historyjek. Bo to nie mafia. Może romans z odrobiną fantastyki mafijnej, ale na pewno nie rzeczy związane ze zorganizowaną grupą przestępczą. Nie mówię też, że jestem ekspertką od poznańskiej mafii, jednak pewne rzeczy, które przodują w książkach z diabelnie przystojnymi gangsterami w tle są wręcz absurdalne. Światem, który Pani kreuje rządzą bezlitosne reguły. Jest on szczególnie brutalny dla kobiet… Dlatego że w tamtym świecie kobieta w zasadzie nie zajmuje żadnego miejsca. Jest tylko… nawet nie ozdobą, chociaż ma ładnie wyglądać, a nie chcę mówić dosadnie. Większość z nich jest bez znaczenia. Jest uprzedmiotowiona, przeznaczona tylko do jednego. Do roli kobiety szefa, czy góry, zostają wybrane jedynie te wystarczająco silne, takie, które wiedzą, jak przetrwać, jakimi zasadami podyktowany jest tamten świat. Kobieta góry musi też wiedzieć, kiedy milczeć, odwrócić głowę, a kiedy wyjść. I liczyć się z tym, że jej mężczyzna może nie mieć jak się z nią pożegnać. Lawirują, balansują i starają się żyć. Tam, gdzie dochodzą do głosu władza i pieniądze, nie ma miejsca na sentymenty i uczucia. A jednak…, mimo że Gabrielem Kreisem kieruje siła zemsty, uczucie do Kaliny jest silniejsze. Chciała Pani ukazać w swojej powieści, że ludzkie oblicze mają nawet najbardziej niebezpieczni przestępcy. Czy zdarzyło się Pani poznać kogoś, kto kieruje się bezwzględnymi zasadami, a ostatecznie przeraża go świat, który go ukształtował? Znałam, nawet kilku. Nawet tego, który był górą, na samym szczycie. Nie przytoczę okoliczności, w jakich rozmawialiśmy, a zdarzyło nam się kilka razy, ale… Ale tak, niektórzy z nich potrafili kochać prawdziwie i troszczyli się o swoją rodzinę. Nie bali się przyszłości, ale kolejnego dnia. Bo byli na świeczniku, bo mimo że istniała złota zasada, że interesy robi się po cichu, bez rozgłosu, to i tak liczyli się z konsekwencjami. Bo prawie każdy z nich miał dwa oblicza. Byli bezwzględni, wyprani z uczuć, mieli stalowe nerwy i siłę w samym spojrzeniu. Inne uczucia ukrywali przed swoim ludźmi, a nawet przed swoją rodziną. Żeby to bardziej doprecyzować, odniosę się do filmu, który widziałam w kinie jeszcze przed pandemią. „Jak zostałem gangsterem”. Wie Pani, co zrobiłam po tym, jak zapaliły się światła, a ludzie zaczęli wychodzić z sali? Wycierałam łzy. Nie mogłam przestać płakać. Przypomniałam sobie tych wszystkich ludzi, nie gangsterów, szefów, żołnierzy, a zwykłych mężczyzn. Tak wyglądał ten świat. Dla tych, którzy stoczyli się na samo dno, nie było już ratunku, podczas gdy inni, cierpieli przez błędy popełnione w przeszłości. I żałowali. Bo stracili braci, rodzinę, przyszłość. I teraz musieli za to odpokutować. Takie było miasto. I taki był ten świat, który opisałam w „Sile honoru”. przytoczę słowa Gabriela, które wypowiada do Kaliny: Myślisz, że to zabawa w przedszkole? Że wszyscy są mili, trzymają się za rączki i śpiewają oazowe pieśni? To jest MIASTO! Tutaj nie ma słodkich słówek i uśmiechów. Tutaj są krew, brud i pier…enie na zapleczu klubu! Skoro weszłaś w to, bo jesteś ze mną, to zacznij mnie, kur…a, słuchać, bo skończysz w rowie, a ja w więzieniu!!! Linda Szańska to pseudonim debiutującej pisarki, która ceni swoją anonimowość. W latach 90. pracowała jako kelnerka w hotelu Orbis Polonez, gdzie obsługiwała wierchuszkę poznańskiej mafii. Poznała wtedy intrygujący świat cynków – była cichym świadkiem nielegalnych transakcji i mafijnych interesów, ale zobaczyła też gangsterów od innej, ludzkiej strony. Dzięki własnym doświadczeniom autorka wprowadza czytelniczki w brudny świat przestępczych porachunków, umiejętnie wyciąga też emocje z nawet najbardziej zatwardziałego przestępcy. Obecnie Linda żyje sobie spokojnie gdzieś w małym miasteczku, a przebyte doświadczenia pomagają jej w pisaniu historii pełnych brutalnej prawdy, ale i wielkiej miłości.
Włoskie wakacje z Frances Mayes. "Pod słońcem Italii" to perełka wśród przewodników
Frances Mayes, popularna znawczyni Italii i autorka światowych bestsellerów, m. in. „Pod słońcem Toskanii”, wraz z Ondine Cohane oprowadzają po mało znanych perełkach Włoch, zapraszają do miejsc położonych z dala od typowych tras, dzielą się niepowtarzalnymi doświadczeniami. Przemierzyły wszystkie 20 włoskich regionów, by dotrzeć do tej prawdziwej Italii: najciekawszych miasteczek, najlepszych lokali, targowisk, sklepów, winnic, kościołów, galerii, muzeów, plaż, nowoczesnej architektury, a nawet nowej generacji koktajlbarów. My przyglądamy się 7 regionom, a w nich wskazujemy na kilka propozycji, które rekomendują autorki książki „Pod słońcem Italii”.
Lombardia Jezioro Como to nie tylko posiadłość George’a Clooneya! Okolica przyciąga srebrzystą spokojną tonią wody, miasteczkami z pachnącymi piekarniami i kafejkami oraz lśniącymi drewnianymi jachtami. Bellagio, jedna z najpiękniejszych miejscowości nad jeziorem Como, kojarzona jest z ogrodami, żeglugą i spokojnymi przechadzkami. Mediolan, włoska mekka mody o bardziej biznesowym charakterze, jest siedzibą włoskiej giełdy i central wielu najważniejszych włoskich firm. Teraz miasto to przede wszystkim dobrze rokujące dzielnice, nowe podejście do architektury i przestrzeń otwarta na kulturę. Franciacorta to coś więcej niż bąbelki. Ten lombardzki trunek powstaje mniej więcej tak samo jak szampan i jest wytrawniejszy od prosecco. Winnice Franciacorty leżą opodal jeziora Iseo, jednego z niedocenianych klejnotów Lombardii. Trydent-Górna Adyga Dolomity hipnotyzują bajeczną grą kolorów. Potężne, surowe, kamienne wypiętrzenia w niczym nie przypominają innych gór na ziemi. Tędy biegnie jedna z najwspanialszych tras samochodowych świata: 110-kilometrowa strada delle Dolomiti. Poza zapierającymi dech w piersiach górskimi widokami i baśniowymi miasteczkami, Dolomity wabią dziesiątkami nowoczesnych ośrodków balneologicznych z imponującą architekturą. W takich okolicznościach przyrody odzyskanie dobrego samopoczucia i sprawności fizycznej gwarantowane! Zobacz też: Idealne perfumy na wakacje. Niektóre pachną jak włoski ogród Piemont Kraina czekolady. Rozpływające się w ustach ciemne, pachnące wiśniami trufle, kruche kakaowe praliny, cienkie cukiereczki wypełnione lepkim likierem owocowym, owinięte złotkiem łódeczki zwane gianduja, czekoladki z nocciole, zmielonymi orzechami laskowymi - to wszystko uzależnia. Piemont to przede wszystkim malownicze miejscowości rozproszone pośród łagodnych wzniesień. Uwodzą zarówno miłośników przygód, jak i koneserów wina i kuchni. Znajdująca się o godzinę jazdy od Turynu dolina Langhe jest ojczyzną dwóch najlepszych piemonckich, a według powszechnej opinii także światowych win: barolo i barbaresco. Liguria Cinque Terre to niewielkie miasteczka rybackie, które zyskały ogromną sławę. Trudno opisać widziane z daleka po raz pierwszy pięć pastelowych rybackich miasteczek. Podczas spacerów urzekają tarasowymi winnicami, zapachem cytrynowych gajów, kościółkami i kołyszącymi się rybackimi łodziami. Piękno w czystej postaci i stosunkowo niski ceny sprawiają, że jest to miejsce przystępne dla wielu podróżników. W tym regionie autorki polecają też miasteczka zapomnianej Riwiery Włoskiej. Ten fragment liguryjskiego wybrzeża nie jest tłumnie odwiedzanym miejscem, a kryje wiele niespodzianek np. Noli, średniowieczne miasto stojące na plaży. Toskania To właśnie tu znajduje się dom Frances Mayes, toczy się akcja jej najsłynniejszej powieści i filmu na jej podstawie. Toskania to kraina dawnej architektury, wiecznej sztuki i gajów oliwnych. Region plasuje się na czele listy u miłośników wina. Nawet goszcząc tu wielokrotnie za każdym razem można odkryć nowe etykiety. Obowiązkowym punktem toskańskiej wycieczki są winnice wokół Montalcino, a powodem jest wino brunello. Florencja jest miastem pełnym renesansowych skarbów. Jak mówi sama autorka, nie ma tam nic, czego nie można pokochać. Podpowiada również, jak zwiedzać najsławniejsze miejsca poza oficjalnymi godzinami lub prywatnie. Wskazuje też na rzadziej opisywane w przewodnikach muzea czy kościoły, których oglądanie dostarczy nie mniejszych artystycznych doznań. Mniej znanymi skarbami Toskanii są omijane zazwyczaj nadmorskie ustronia, a wśród nich m. in. Capalbio, Talamone czy Bolgheri. Wiele osób zazwyczaj pomija wybrzeże, a znawcy regiony wiedzą, że to właśnie ono zasługuje na szczególną uwagę podróżujących. Zobacz też: 13 mało znanych miejsc we Włoszech, które warto odwiedzić, bo są przepiękne! Kalabria Plaża z białego piasku usypana poniżej klifu, kręte, wyłożone nierównym brukiem uliczki biegnące ku morzu błękitnemu – kalabryjskim widokom niedaleko jest do Karaibów. Tropea nadmorski skarb Kalabrii, ze wszystkich jej miasteczek porywa najbardziej. Będąc tu, warto przyjrzeć się lokalnym smakom. Ten region ma zdecydowanie skłonność do pikantnego jedzenia, znanych jest tu ponad 150 odmian peperoncino (papryki). Innym charakterystycznych elementem kalabryjskiej kuchni jest cebula z Tropei. Ta słodka odmiana warzywa należy do najsławniejszych we Włoszech, uprawiana jest ręcznie na gliniastych klifach. Dodaje potrawom rumieńca i odrobinę słodyczy. Sardynia Druga co do wielkości, zaraz po Sycylii, wyspa na Morzu Śródziemnym. Słynie z legendarnych plaż usypanych z miałkiego, prawie białego piasku, omywanych wodą, której przejrzystość przechodzi najśmielsze oczekiwania nurkujących. Najlepszym sposobem na zwiedzanie okolicy jest wynajęcie łódki i zaliczanie urzekających zatoczek. Położone w północno-zachodnim zakątku wyspy Alghero jest świetną bazą do poznawania pobliskich wybrzeży. Ozdobą miasta jest piękna nadmorska promenada. Na Sardynii nie można pominąć zacisznego raju, jakim jest La Maddalena - gmina, miejscowość i wyspa, należące do Arcipelago della Maddalena, złożonego z siedmiu większych wysp i mnóstwa wysepek, a położonego u północno-wschodniego krańca Sardynii. Więcej informacji na temat wszystkich 20 włoskich regionów znajdziecie w książce „Pod słońcem Italii”, która zilustrowana została ponad 370 urzekającymi fotografiami. Zobacz też: Jak wyglądała opustoszała Wenecja podczas kwarantanny?