10 bestsellerów na jesień – zainwestuj w te rzeczy, bo będą modne przez kilka następnych sezonów
Tej jesieni każdy w modzie znajdzie coś dla siebie. Minimalistki zakochają się w sygnetach, maksymalistki w torebkach o maxi rozmiarach, a wielbicielki vintage – w spatynowanych kowbojkach i skórzanych ramoneskach. Przygotowałyśmy dla was przewodnik po wiodących trendach. Poznaj 10 bestsellerów na jesień, które zostaną z nami na dłużej, niż jeden sezon.
W tym artykule: 10 bestsellerów na jesień: kowbojki vintage 10 bestsellerów na jesień: maxi torebki 10 bestsellerów na jesień: okulary przeciwsłoneczne z różowymi szkłami 10 bestsellerów na jesień: komplet z poczuciem humoru 10 bestsellerów na jesień: damski garnitur inaczej 10 bestsellerów na jesień: skórzana kurtka 10 bestsellerów na jesień: sygnety 10 bestsellerów na jesień: trend „barbie core” 10 bestsellerów na jesień: mała czarna 10 bestsellerów na jesień: wycięte body 10 bestsellerów na jesień: botki na cienkim obcasie Nie wiecie, jak zbudować swoją garderobę na kolejne sezony? Pomożemy. Oto 10 bestsellerów na jesień, które skradły nasze serca. 10 bestsellerów na jesień: kowbojki vintage To nie jest prosty trend i nie każdy potrafi go nosić, ale noszenie kowbojek jest jak ujeżdżanie dzikiego konia – wystarczy się odważyć, by poczuć się z nimi pewnie. W tym sezonie jak jeszcze nigdy, kowbojki zagoszczą na ulicach – zwłaszcza te lekko przecierane, w stylu vintage. Nie jesteś fanką kupowania butów w second-handach? Przyznamy, że też mamy z tym problem. Dlatego vintage kowbojek szukamy w kolekcjach polskich marek – nasz ulubiony model, lekko spatynowany, do połowy łydki, z przeszyciami w stylu dzikiego zachodu znalazłyśmy w niezawodnym Mako. Będziemy je tej jesieni nosić do midi satynowych sukienek oraz maxi wełnianych szali. Ulubione torebki francuskich it girls - wiemy, gdzie znajdziesz podobne modele Francuzki mają nosa do mody, co do tego nie ma wątpliwości. Trendy się zmieniają, a ich nie podlegający zmianom styl chcą naśladować wszyscy. Sekret modnych dziewczyn znad Sekwany tkwi w dodatkach. Zobacz tę ściągą z ulubionych modeli torebek Francuzek. Podobne znajdziesz w kolekcjach polskich marek! 10 bestsellerów na jesień: maxi torebki Maksymalistki musiały się w ostatnich sezonach nieco ograniczać – znamy ten ból, gdy mini biżuteryjna torebka nie domyka się na kolejnej wrzuconej w pośpiechu rzeczy. Dziewczyny chcą dużo i na tyle zasługują. Zasługują też na powrót maxi torebek. I to jest ich czas. Gdy zobaczyłyśmy nowe modele marki L37 już oczami wyobraźni wkładamy tam laptop i strój na siłownie. Nie tracąc nic na stylowym, klasycznym looku. 10 bestsellerów na jesień: okulary przeciwsłoneczne z różowymi szkłami Kto powiedział, że jesienią i zimą nie możemy nosić okularów przeciwsłonecznych? Ok, może i mity o złotej polskiej jesieni możemy włożyć między bajki, ale dlaczego mamy się ograniczać pogodą? Poza tym okulary przeciwsłoneczne potrafią odmienić całą stylizację i królują na światowych wybiegach w połączeniu z jesiennymi płaszczami i puchówkami. Najgorętszym hitem są okulary z gradientowymi szkłami w odcieniach truskawkowych marshmallow i zachodzącego słońca. W najbliższych sezonach będziemy więc patrzeć przez różowe okulary – dosłownie i w przenośni. To zdecydowanie zmienia perspektywę ostatecznego pożegnania lata. 10 bestsellerów na jesień: komplet z poczuciem humoru Zbliżający się sezon to triumf zabawy modą, która nabiera do siebie dystansu. Wiodącym trendem, który zostanie z nami na dłużej, są komplety we wzory i kolory z przymrużeniem oka. Taki look oszczędza nam czas na wymyślanie pasujących do siebie elementów stylizacji i daje efekt, który, gwarantujemy, nie umknie ciekawskim spojrzeniom. Gdzie znajdziecie takie modne komplety - Bimba Y Lola, hiszpański gigant, z poczuciem stylu i humoru, powinien spełnić wasze oczekiwania. My jesteśmy zakochane w tym czarno-białym komplecie! Komplety: jak nosić ten trend rodem z lat 80./90.? Modne zestawy z lnu, dresowe i w monogramy Kiedyś komplety uchodziły za szczyt modowego faux pas, chyba że szły ramię w ramię z legitymacją szkolną. Dziś ten trend z lat 80./90. powrócił i największe gwiazdy ubierają się w zestawy od stóp do głów w tym samym kolorze i wzorach jak najpilniejsze uczennice. Poznaj wzór jak nosić modne komplety. 10 bestsellerów na jesień: damski garnitur inaczej Damskie garnitury w stylu working girl to nie nowość. Ale marki starają się go nieustannie interpretować na nowo. Tak powstała hybryda męskiego garnituru w połączeniu z kobiecymi oczekiwaniami, czyli garnitur z pudełkową, krótką marynarką inspirowaną crop topami, oraz spodniami z wysokim stanem i marszczeniami na biodrach. Trudno o bardziej zmysłowy, klasyczny look, jak ten, który podpatrzyłyśmy np. w kolekcji marki Self Love - sprawdzi się i do pracy i na randkę. 10 bestsellerów na jesień: skórzana kurtka W tym sezonie influencerki pokochały skórzane kurtki – zarówno długie płaszcze, jakie nosiła Trinity w "Matrixie", oversizowe ramoneski, jak i te krótsze, z baskinką, inspirowane latami 80. My nasze ulubione skórzane kurtki znajdujemy w second-handach i szafie naszej mamy. Jeśli nie masz ręki do szperania w vintage shopach, a marzysz o kurtce jak z „Dzikości serca”, perełki znajdziesz w kolekcjach sklepów internetowych. Nie możemy oderwać wzroku od modelu, który wyszukałyśmy w Modivo – w tej czerwieni od Patrizia Pepe nie przejdziesz niezauważona! 10 bestsellerów na jesień: sygnety W tym sezonie w trendach biżuteryjnych rządzi barokowy przepych – żadnych ograniczeń. Kryształy jak z obrazów Gustava Klimta (całe kolie od Swarovskiego do jeansów – czemu nie?), kaskadowe połączenia naszyjników, płatki uszu usiane kolczykami i pierścionki na każdym palcu. Jeśli jednak jesteś minimalistką – moda ma dla ciebie rozwiązanie, które pozwoli ci iść na kompromis – sygnety. Te, które znalazłyśmy w nowej kolekcji Rosa, są wydatne i zjawiskowe, ale dają bardzo klasyczny efekt i pasują do codziennych stylizacji. 10 bestsellerów na jesień: trend „barbie core” „Barbie core” - ten trend to ogromne zaskoczenie, ale kto nie kocha różu? Możemy się założyć, że nawet nieprzekonani do tego optymistycznego koloru, zamarzą w tym sezonie o dodatku w stylu „Legalnej blondynki” – różowej torebki lub butów (albo jak pokazuje kampania CCC - obu rzeczy razem). W zbliżających się sezonach dajemy kompletny odpust na noszenie różu od stóp do głów. Koloroterapia w szare, jesienne dni gwarantowana! 10 bestsellerów na jesień: mała czarna Porozmawiajmy o klasyce. Nie chcemy cię przekonywać, że mała czarna to must have i klasyka, którą powinnaś mieć w szafie…, bo wszystkie to wiemy. Czarna sukienka sprawdza się nie tylko wtedy, gdy nie masz kompletnie pomysłu, co założyć, ale też wtedy, gdy chcesz zrobić naprawdę poważne wrażenie. Boisz się nudy i przewidywalności? Zupełnie niepotrzebnie – nie mówimy o małej czarnej na maturę, ale o takiej, jaką nosiłaby współczesna dziewczyna, która zna się na czarach. Poszukaj takiej małej czarnej, która ma magiczne moce, jak np. ta z jesiennej kolekcji The Odder Side. Duży dekolt, rozszerzane, długie rękawy i modna mini długość. Wyobrażamy sobie, że wyglądamy w niej jak bohaterka „Totalnej magii” – obie rzeczy, film i sukienka to must have na jesień! 10 bestsellerów na jesień: wycięte body Trend na wycięcia i przeszycia oraz misterne konstrukcje, których nie powstydziłby się Edward Nożycoręki ma się świetnie. Nawet mimo schyłku lata. Zmysłowe body (np. z genialnej marki Undress Code), o wycięciach w strategicznych miejscach, zmysłowo odsłaniających skrawki ciała, noś do męskich marynarek, skórzanek oversizowych marynarek i garniturowych spodni z wysokim stanem. Wysoka temperatura gwarantowana nawet w środku zimy. 10 bestsellerów na jesień: botki na cienkim obcasie Model z wydłużonym noskiem i szpulkową szpilką zdobywa salony i ulice. Ten, który zdecydowanie przykuwa oko nosi m.in. Kasia Tusk. Blogerka na Instagramie pokazała się ostatnio botkach ORIA z jesiennej kolekcji Kazar Studio. Zestawione z oversize'ową marynarką, czarnym, klasycznym golfem i jeansami z szerszą nogawką prezentowały się genialnie i zainspirowały was do odtworzenia tej stylizacji. „Naked dressing”. Bielizna jako element stylizacji. Jak nosić ją na co dzień? „Naked dressing” od kilku sezonów robi furorę. Sięgamy po niego już nie tylko w wieczorowych stylizacjach, ale również na co dzień. Jak budować looki, w których główną rolę gra bielizna? Oto kilka wskazówek.
Lukrecjowe różdżki, pieprzne diabełki, kakaowe kociołki. Oto przepisy na Halloween z Harry'ego Pottera
"Kuchnia Hogwartu" zrobiła furorę nie tylko wśród fanów Harry'ego Pottera! Oto przepisy na Halloween, które zachwycą zarówno najmłodszych, jak i tych, którzy kochają kuchnię ze szczyptą magii.
W tym artykule: "Kuchnia Hogwartu": przepisy na Halloween z Harry'ego Pottera "Kuchnia Hogwartu": lukrecjowe różdżki "Kuchnia Hogwartu": blok o smaku pieprznych diabełków "Kuchnia Hogwartu": jabłka w karmelu z Harry'ego Pottera "Kuchnia Hogwartu": kakaowe kociołki Autorka książki "Kuchnia Hogwartu" Rita Mock-Pike, inspirując się bestsellerową sagą o młodym czarodzieju, opracowała aż 80 receptur na dania rodem z Hogwartu. To nie są zwykłe przepisy na Halloween - to prawdziwe, imprezowe cuda! "Kuchnia Hogwartu": przepisy na Halloween z Harry'ego Pottera Co ma wspólnego magia z gotowaniem? Otóż naprawdę wiele! I udowadnia to książka kucharska "Kuchnia Hogwartu" Rity Mock-Pike, z 80 przepisami inspirowanymi sagą o Harrym Potterze. Znajdziesz tam kradnące dusze koktajle, dynie na milion sposobów (wszystkie warte grzechu!), potrawy o smaku pieprznych ciemnych mocy i słodycze, którymi podpiszesz cyrograf z samym diabłem. A do tego jak wyglądają! Efekty tych misternych przepisów świetnie dopełnią klimat halloweenowej imprezy! "Kuchnia Hogwartu": lukrecjowe różdżki Dzięki temu prostemu pysznemu przepisowi zdołasz otworzyć własny sklep z różdżkami. Możesz wypełnić je rdzeniem z pióra feniksa, włosa jednorożca czy włókna ze smoczego serca – wybór należy do ciebie! 24 różdżki / Czas przygotowania: 5 minut / Czas gotowania: 2–3 minuty / Czas studzenia: 1 godzina Składniki: 170 g kawałków czekolady albo kuwertury 24 podłużne lukrecjowe żelki typu „twist” dowolna posypka do ciast Wykonanie: Umieść czekoladę (kuwerturę) w kubku lub misce i podgrzewaj w mikrofalówce przez 30 sekund. Wymieszaj. Powtarzaj tę czynność, aż czekolada się rozpuści, tworząc gładką masę. Zanurz końcówkę żelki w polewie. Do osobnej miski wsyp posypkę. Zanurzaj końcówkę żelki w posypce i obracaj, aż posypka przylepi się do polewy. Powtarzaj kroki 3–5 z każdą różdżką po kolei. Schładzaj różdżki na papierze do pieczenia około godziny, aż polewa całkiem zastygnie. Lukrecjowe różdżki / fot. mat. prasowe "Kuchnia Hogwartu": blok o smaku pieprznych diabełków Ten sprytny przepis nawiązujący do jednego z ulubionych czarodziejskich łakoci nie sprawi, że zaczniecie zionąć ogniem czy dymem, da wam tylko porządnego miętowego kopa! 16 porcji / Czas przygotowania: 5 minut / Czas gotowania: 20 minut / Czas studzenia: 40 minut Składniki: 340 g czekolady deserowej 1 szklanka kawałków gorzkiej czekolady 340 g białej czekolady ½ łyżeczki ekstraktu miętowego 8 miętowych lasek cukrowych, pokruszonych Wykonanie: Wyłóż prostokątną blachę papierem do pieczenia. W dużej misce, którą można włożyć do kuchenki mikrofalowej, umieść kawałki gorzkiej i deserowej czekolady. Umieść je w mikrofalówce i włącz ją na 30 sekund, a następnie wymieszaj całość metalową łyżką. Powtarzaj ten proces, aż cała czekolada się rozpuści (około 10 minut). Wylej roztopioną czekoladę na blachę do pieczenia i równo rozsmaruj, a następnie włóż do lodówki i schładzaj przez 20 minut. W mikrofalówce rozpuść kawałki białej czekolady, kilkukrotnie włączając urządzenie na 30 sekund i mieszając masę. Dodaj do niej ekstrakt miętowy. Wylej białą czekoladę na zastygłą ciemną czekoladę. Od razu posyp blok pokruszonymi laskami cukrowymi. Wstaw do lodówki na 20 minut, by całość stężała Blok o smaku pieprznych diabełków / fot. mat. prasowe "Kuchnia Hogwartu": jabłka w karmelu z Harry'ego Pottera Kawałki jabłek w karmelu idealnie nadają się na przyjęcie. Je się je dużo łatwiej niż całe jabłka w karmelu. Poza tym można eksperymentować z różnymi posypkami! Wypróbuj na przykład czekoladę, posiekane orzechy czy wiórki kokosowe. Śmiało, tu nie ma ryzyka pomyłki! 15 porcji / Czas przygotowania: 20 minut / Czas gotowania: 5 minut Składniki: 5 średniej wielkości zielonych i czerwonych jabłek z usuniętymi gniazdami nasiennymi, pokrojonych w kawałki o grubości 2–3 cm 450 g karmelu 2 łyżki śmietany 18% 2/3 szklanki kawałków czekolady deserowej 2/3 szklanki kawałków mlecznej czekolady 2/3 szklanki kawałków białej czekolady 3 łyżki oleju roślinnego, do dodawania po trochu sok z 1 cytryny 1/4 szklanki wiórków kokosowych 1/2 szklanki posiekanych orzeszków ziemnych lub innych orzechów do wyboru 15 drewnianych patyczków do szaszłyków Wykonanie: Ponadziewaj kawałki jabłek na patyczki. W misce nadającej się do użycia w mikrofalówce połącz karmel i śmietanę. Wstaw miksturę do mikrofalówki ustawionej na dużą moc i podgrzewaj kilka razy po 30 sekund, mieszając w międzyczasie, dopóki karmel i śmietana się nie połączą. W misce nadającej się do użycia w mikrofalówce połącz kawałki czekolady deserowej z łyżką oleju i podgrzewaj je w kuchence mikrofalowej kilka razy przez 15 sekund, w każdej przerwie mieszając, aż czekolada się rozpuści. W misce nadającej się do użycia w mikrofalówce połącz kawałki mlecznej czekolady z łyżką oleju i podgrzewaj je w kuchence mikrofalowej kilka razy przez 15 sekund, w każdej przerwie mieszając, aż czekolada się rozpuści. W misce nadającej się do użycia w mikrofalówce połącz kawałki białej czekolady z łyżką oleju i podgrzewaj je w kuchence mikrofalowej kilka razy przez 15 sekund, w każdej przerwie mieszając, aż czekolada się rozpuści. Jeśli nie chcesz, żeby jabłka zbrązowiały, skrop je sokiem z cytryny. Zanurz kawałek jabłka w rozpuszczonym karmelu lub w wybranej czekoladzie, pozwalając, by nadmiar polewy odciekł. Odłóż na wyłożoną pergaminem blachę, aby polewa zastygła. Powtarzaj poprzedni krok, aż wszystkie kawałki jabłka będą pokryte polewą. Posyp wiórkami kokosowymi lub posiekanymi orzechami. Jabłka w karmelu / fot. mat. prasowe "Kuchnia Hogwartu": kakaowe kociołki 12 kociołkowych babeczek / Czas przygotowania: 30 minut / Czas pieczenia: 12–15 minut / Czas studzenia: 45–60 minut Składniki: Babeczki: 1 szklanka mąki pszennej, typ 550 ¼ szklanki + 2 łyżki kakao ¼ łyżeczki proszku do pieczenia ¼ łyżeczki sody oczyszczonej ½ łyżeczki soli ¼ szklanki oliwy z oliwek 1 szklanka cukru trzcinowego 1 jajko Nadzienie: ¼ szklanki mleka 2½ łyżeczki mąki Wykonanie: Babeczki: Piekarnik rozgrzej do 180 st. Natłuść formę do muffinek i odstaw na bok. W średniej misce wymieszaj mąkę, kakao, proszek do pieczenia, sodę i sól. W osobnej misce oliwę z cukrem, aż całkiem się połączą. Do oliwy dodaj jajko, ekstrakt pomarańczowy i ubijaj, aż powstanie jednolita mieszanina. Następnie, dodaj trochę mąki zmieszanej z kakao, proszkiem, sodą i solą. Wymieszaj. Następnie połowę mleka, kolejną porcję mąki z dodatkami, połącz. Dodaj resztę mleka i mąki. Wyłóż masę do formy do muffinek, napełniając wgłębienia mniej więcej do połowy. Piecz babeczki 12-15 minut aż do suchego patyczka. Gotowe wystudź na kratce, aż będą całkowicie zimne (45-60 minut). Nadzienie: Kiedy babeczki będą się studzić, zrób nadzienie. Do niedużego rondla wlej mleko, wsyp mąkę. Podgrzewaj na małym ogniu cały czas mieszając, aż mikstura zgęstnieje (ok. 7 minut), a następnie zdejmij rondel z ognia i wystudź nadzienie. Gdy ostygnie, nadzienie ubij mikserem, aż zrobi się lekkie i puszyste. Kciukiem lub małą łyżeczką w każdej babeczce zrób dziurkę, a uzyskany w ten sposób „dołek" wypełnij nadzieniem. Babeczki możesz ozdobić dowolnym kremem lub bitą śmietaną. Kakaowe kociołki / fot. mat. prasowe CZYTAJ RÓWNIEŻ: Rytuały na każdy dzień tygodnia: kiedy robić rytuał miłosny, a kiedy oczyszczający? Każdemu dniu tygodnia przypisana jest dana Planeta. Podpowiadamy, kiedy wykonywać rytuały związane z naszym życiem uczuciowym, zdrowotnym czy finansowym. Okazuje się, że ogromne znaczenie mają również godziny i kolory świec. Sprawdź, o co chodzi!
"Mam jej krew na rękach. Osoby, którą kochałem najbardziej na świecie". Poruszająca historia Tadeusza
"Zdradzę wam moją wielką tajemnicę. Kochałem ją najbardziej na świecie, dałbym się dla niej pokroić. To nie tak miało być! Czemu los okazał się tak okrutny?". Poruszająca historia Tadeusza.
W tym artykule: "Mam jej krew na rękach. To ja wydałem na nią wyrok. Na osobę, którą kochałem najbardziej na świecie" "Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją" "To była miłość od pierwszego wejrzenia" "Zawodowo wszystko szło jak z płatka, ale prywatnie nie" "Moja żona Wanda zginęła na miejscu, zdążyła swoim ciałem zakryć naszą Polę" "I nigdy nie darowałem Edkowi, że zabił moją żonę" "Tato, ja go kocham" "Wydałem im rozkaz: ten facet musi zniknąć!" "Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę" "Spojrzałem na ekran. Na noszach leżała… moja Pola! Zabiłem własne dziecko?!" "Mam jej krew na rękach. To ja wydałem na nią wyrok. Na osobę, którą kochałem najbardziej na świecie" Pola była nieprzytomna. Miałem wrażenie, że była podłączona do absolutnie wszystkich rurek i przewodów, w które wyposażony był ten szpital. Gdy by nie aparatura, ona już by nie żyła. Tak powiedzieli lekarze. Jej stan był ciężki, ale stabilny. Miała szansę. – Jest młoda i silna – stwierdził lekarz prowadzący. – Ma duże szanse, by z tego wyjść. Proszę być dobrej myśli. – Łatwo ci mówić – pomyślałem, słuchając słów lekarza. – Każdemu to powtarzasz: proszę być dobrej myśli, wszystko będzie dobrze, robimy co w naszej mocy… i takie tam standardowe formułki. Tam na sali leżała moja córka, ukochane dziecko, krew z krwi. Patrzyłem, jak dorastała, a teraz widzę ją na granicy życia i śmierci. Dla ojca to niewyobrażalny ból, straszliwe doświadczenie. Spadek po ukochanym. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" "Drewniany domek z gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies – dawno temu to było moje marzenie. Ale nie sądziłam, że kiedykolwiek może się spełnić". Poznajcie historię Anny, która otrzymała... spadek po ukochanym sprzed lat. "Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją" Pola jest moim największym skarbem. Nic na świecie tak mnie nie cieszy jak ona. To moje oczko w głowie. Po tragicznej śmierci mojej żony mam tylko ją. Nie wyobrażam sobie życia bez Poli. Sam ją wychowywałem, zapewniłem jej wszystko, co najlepsze. Nie ma świecie rzeczy, której bym dla niej nie zrobił ani nie zdobył, byleby tylko żyła. Teraz mogę czekać. Nie jestem w stanie nic zrobić, ta bezczynność mnie dobija. To coś, czego nie znoszę. Nigdy nie zostawiałem spraw samych sobie, zawsze wywierałem na nie wpływ. Pola jest dzieckiem miłości. Takiej, jaka zdarza się raz na kilkaset tysięcy przypadków. Miłości mojej i Wandy, najwspanialszej kobiety na świecie, która była radością mojego życia. Moim przewodnikiem, moim słońcem, wodą i powietrzem! Miał otoczyć je opieką, ufałem mu, a on... Poznaliśmy się na początku lat dziewięćdziesiątych. Mój ówczesny przyjaciel Edek, z którym prowadziłem firmę TEdMoto, zorganizował imprezę. Wanda była koleżanką jego siostry. Natychmiast wpadła mi w oko. Nikomu nie pozwoliłem się do niej zbliżyć. Przetańczyłem z nią cały wieczór, odprowadziłem do domu i poczułem, że jestem zakochany. Jakiś czas później okazało się, że ona czuła to samo. Jak odkupić grzechy młodości? Od łobuza do zakonnika. "To był zdolny chłopak, ale wpadł w złe towarzystwo" "Patrząc dziś na księdza Leszka – wspaniałego człowieka, całym sercem oddanego pracy na misjach – trudno uwierzyć, jaką drogę pokonał. Dziwnie plotą się ludzkie losy na tym świecie. Kiedy myślę dzisiaj o Leszku, ze łzą w oku wspominam go jako nastolatka. I dumam nad tym, jaką daleką musiał przejść drogę, od łobuza aż do zakonnika. Czy tak chciał odkupić grzechy młodości?" "To była miłość od pierwszego wejrzenia" Taka, jaka zdarza się w filmach, bajkach i taniej literaturze. Ale prawdziwa, taka na całe życie! Pobraliśmy się pół roku później. Wszystko odbyło się "po bożemu" – poprosiłem jej rodziców o rękę, oni się zgodzili. Ślub odbył się w kościele, a wesele w wynajętej restauracji. Było wspaniale. Dziś, gdy Wandy już nie ma, a ja bardzo do niej tęsknię, często oglądam film i zdjęcia z tej uroczystości. Edek był wtedy moim najlepszym przyjacielem. Znaliśmy się jeszcze z technikum samochodowego. Gdy je skończyliśmy, dzięki pomocy rodziców udało nam się otworzyć warsztat samochodowy. To była nasza wspólna firma, którą nazwaliśmy TEdMoto. Skrót od Tadeusz, Edward. Motoryzacja zawsze była dobrym interesem. Ludzie nie mieli mieszkań, ale kupowali samochody. Zwłaszcza po 1989 roku, gdy można było sprowadzać używane pojazdy z Zachodu, nasz zakład rozwijał się znakomicie. Sami też sprowadzaliśmy auta. Braliśmy wszystko jak leci, bo nad Wisłą każdy pojazd można było opchnąć, bez względu na wiek i stan techniczny. Byleby miało koła i jeździło. Z trzech samochodów składaliśmy jeden. Interes się kręcił, a w telewizji wciąż gadali, że musimy dogonić Europę. Wtedy też wpadliśmy z Edkiem na pomysł, aby zmienić nazwę na TEdMotors. Ta drobna korekta spowodowała, że staliśmy się bardziej europejscy, a nawet światowi, a tym samym wiarygodni. Nie będę ukrywał, że nie gardziliśmy także samochodami kradzionymi. W tym celu na prowincji otworzyliśmy filię TEdMotors. Z dala od miasta przygotowywaliśmy kradzione auta do sprzedaży – przebijaliśmy numery, zamienialiśmy tapicerkę. Jak trzeba było, to nawet przemalowywaliśmy auta. Dostawały nowe „legalne” dokumenty, książki serwisowe itp. Samochód wychodzący z naszej dziupli był w pełni legalny. Nasi ludzie przywozili samochody z całej Europy. TEdMotors mógł „sprowadzić” każde auto. Realizowaliśmy zamówienia dotyczące nie tylko marki, ale także koloru i wyposażenia pojazdu. To był naprawdę doskonały interes. "Zawodowo wszystko szło jak z płatka, ale prywatnie nie" Od początku naszego wspólnego życia planowaliśmy z Wandą, że będziemy mieć dzieci. Najlepiej dwójkę. Niestety żona nie mogła zajść w ciążę. Zjeździliśmy całą Polskę w poszukiwaniu lekarza, który by nam pomógł. Zasięgaliśmy porady wielu specjalistów. Bez efektu. W pewnej chwili straciliśmy już nadzieję. Rozważaliśmy nawet adopcję. I wtedy okazało się, że Wanda jest w ciąży. To było najtrudniejsze dziewięć miesięcy w naszym życiu. Przez większość czasu żona musiała leżeć. Ciąża była zagrożona. Sypiając z gangsterem: "Sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę". Od takich facetów uciekajcie! „Jak on mógł?”. „Czemu nie zainteresowałam się tym wcześniej?”. „Ten gnojek musi ponieść zasłużoną karę!” – podtrzymywałam swoją wściekłość, żeby tylko się nie rozkleić. „Sypiając z gangsterem”, czyli historia Martyny to przestroga dla wielu kobiet. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/sypiajac-z-gangsterem-podejrzewalam-ze-moj-maz-robi-jakies-przekrety-ale-sadzilam-ze-on-tylko-oszukuje-skarbowke-2b66d7c.jpg" width="300" height="300" alt="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" title="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" /> Na szczęście urodziła śliczną i zdrową dziewczynkę. Chuchaliśmy na nią i dmuchaliśmy. Dbaliśmy jak o największy skarb, którym dla nas była. Cieszyliśmy się każdą chwilą, każdym dniem. Pola miała już trzy lata, gdy z grupą przyjaciół, m.in. z Edkiem i jego żoną, wybraliśmy się nad morze. Do Juraty. Mieliśmy tam spędzić tydzień. Po dwóch dniach okazało się, że muszę wracać do domu. Moja matka miała wylew i trafiła do szpitala. Nie było sensu, żeby Wanda i Pola wracały razem ze mną. Pogoda była piękna, żal byłoby jej nie wykorzystać. Bez wahania zostawiłem swoje dziewczyny pod opieką Edka – przyjaciela i wspólnika. Miałem do niego zaufanie. Był bardzo dobrym kierowcą. Jeździł szybko, ale bezpiecznie. Przez pewien czas brał udział w rajdach i nauczył się panować nad samochodem nawet w ekstremalnych sytuacjach. Niestety, jak każdy facet, uważał, że jest mistrzem kierownicy, i że wszyscy inni do pięt mu nie dorastają. A gdy pasażerkami były kobiety, szczególnie lubił się popisywać. Powrót z Półwyspu Helskiego w czerwcową niedzielę wymaga od kierowców dużych pokładów cierpliwości i pokory. Najtrudniejsze jest pokonanie pierwszych prawie 100 km, do wjazdu na dwupasmówkę – dzisiaj to autostrada A1. Jazda w sznurze wlokących się samochodów to prawdziwa próba charakteru. Mój przyjaciel Edward nie wytrzymał ciśnienia. Nie był w stanie znieść tego, że jakieś dupki w polonezach i lanosach blokują mu drogę. On siedział za kierownicą bmw m3. Przyspieszył, bo postanowił pokazać, jak jeżdżą fachowcy! W okolicy Pucka, ryzykownie wyprzedzając grupę samochodów, zahaczył lewym kołem o miękkie pobocze i… bmw gwałtownie skręciło w lewo, zrobiło trzy pełne obroty w powietrzu i spadło na dach. Edward i jego żona wyszli z tego bez szwanku, byli tylko lekko pobijani. "Moja żona Wanda zginęła na miejscu, zdążyła swoim ciałem zakryć naszą Polę" To było ponad dwadzieścia lat temu. A ja pamiętam te wydarzenia, jakby to było wczoraj. Wszystkie uczucia, jakimi darzyłem Wandę, przelałem na cudem uratowaną Polę. A teraz ona leżała na oddziale intensywnej terapii. Po wypadku nie byłem w stanie nadal przyjaźnić się z facetem winnym śmierci mojej żony. Ani z nim pracować. Podzieliśmy TEdMotors na dwie firmy i każdy poszedł swoją drogą. Staliśmy się konkurentami, więcej: wrogami, i to zagorzałymi. Każdy dbał, by drugi nie wchodził mu w drogę. Jeśli któryś z ludzi Edka zagubił się na moim terenie, przeważnie gorzko tego żałował. Kilku zbyt odważnych miało uroczyste pogrzeby, a ich zgony nie były naturalne. Co tu dużo gadać: od lat prowadziliśmy wojnę na śmierć i życie. Raz on był górą, innym razem ja. Doszły mnie słuchy, że Edek planuje podstępem przejąć mój teren. Informatorzy donosili, że nie cofnie się przed żadnym świństwem. Nie mogłem na to pozwolić. Miałem opinię twardego i solidnego „przedsiębiorcy”. Nie chciałem jej stracić, długo na nią pracowałem. Tu nie chodziło tylko o moje dochody. Pieniędzy miałem dużo, wystarczyłoby ich dla mnie, córki i dla wnuków. Ale ja prowadziłem interesy, z których utrzymywało się wiele rodzin. Miałem zobowiązania. Musiałem dbać o swoich ludzi. "I nigdy nie darowałem Edkowi, że zabił moją żonę" On nie mógł ze mną wygrać. Kiedy ja obmyślałem strategię, dzięki której pokonam Edka, moja nastoletnia córka przeżywała chwile szczęścia. O nic jej nie pytałem, wiedziałem, że jak zechce, to sama mi powie. Przeżywała swoją pierwszą wielką miłość. Nie chciałem na nią naciskać, czekałem. Pola chodziła z głową chmurach. Z radością patrzyłem na szczęście córki. To cudowne uczucie widzieć, że twoje ukochane dziecko jest w siódmym niebie! Wojna z Edkiem weszła w kolejną fazę. Pojawiło się podejrzenie, że w naszych szeregach jest kret. Myślałem, że mnie szlag trafi! Zawsze starannie dobierałem sobie ludzi. Tych, którzy mieli dostęp do spraw poufnych, sprawdzałem wielokrotnie, zanim dopuściłem do tajemnic. Inni też byli kontrolowani, ale już sporadycznie i wyrywkowo. Ten system sprawdzał się przez lata. Nigdy żadna ważna informacja nie wydostała się na zewnątrz. Zacząłem bacznie obserwować swoich ludzi. Nie znaleziono nikogo podejrzanego. I okazało się, o czym znowu donieśli mi informatorzy, że żadna z naszych tajemnic nie została ujawniona. Czyli tę informację o krecie ktoś rozpowszechnił po to, by zasiać zamęt w naszych szeregach. To się udało, ale na szczęście nie popełniliśmy żadnego błędu. Gra toczyła się dalej. – Tato – Pola przytuliła się do mnie jak za dawnych lat, więc wiedziałem, że czegoś chce. – Planuję z moim chłopakiem Krzysztofem wyjechać na weekend na Mazury do Mikołajek. – I pytasz mnie o zgodę? – udałem zdziwienie, była dorosła, miała już 23 lata i nie musiała mnie o nic pytać, ale bardzo lubiłem, gdy to robiła, bo chciałem nadal otaczać ją ojcowską troską. – Tak pytam cię o zgodę! – przyznała i wtedy zrozumiałem, że ona sama nie jest pewna swej decyzji. – Jeśli tego chcesz i ufasz temu Krzysztofowi, to jedź! – odparłem. "Tato, ja go kocham" – Tato, ja go kocham – zaczerwieniła się Pola. – I ufam mu, tak, ufam mu – powiedziała to w taki sposób, jakby chciała przekonać samą siebie. Pochłonięty interesami szybko zapomniałem o tej rozmowie. Przypomniałem sobie później podczas spotkania z moim mazurskim kontrahentem. – Piękną masz córkę – stwierdził nagle, gdy już zakończyliśmy omawiać interesy. – Owszem, piękna, urodę ma po matce – przyznałem nie bez dumy. – Była ostatnio w Mikołajkach. – Wiem, pojechała ze swoim chłopakiem – przerwałem, bo chciałem zakończyć już tę rozmowę. – To on jest jej chłopakiem?! – zdziwił się mój rozmówca. – Znasz go?! – Nie, ale mam zaufanie do Poli, to mądra dziewczyna – zirytowałem się tą jego dociekliwością. – O co ci chodzi, mów wprost, bo dosyć mam tej gadki. – Ten jej chłopak to Krzysztof Żalski, syn Edka! Wiedziałeś o tym?! Człowiek-fatum. "Ludzie, którzy mieli pecha mnie spotkać, doświadczali różnych nieszczęść" Na takich ludzi, jak on mówi się człowiek-fatum. Historia Eryka pokazuje, jakie niebezpieczeństwa czyhają za rogiem... "Wydałem im rozkaz: ten facet musi zniknąć!" Poczułem się tak, jakby ktoś zdzielił mnie bejsbolem w łeb zdzielił. Wyłączyłem telefon i próbowałem dojść do siebie. Kręciło mi się w głowie. Syn mojego największego wroga jest chłopakiem mojej córki?! Pola kocha pomiot zabójcy jej matki?! Nie mieściło mi się to w głowie. To jakaś niewiarygodna ironia losu! Jakaś bzdura! To przecież niemożliwe. Jak ona może bezcześcić pamięć Wandy?! Otworzyłem barek i nalałem sobie potężną porcję whisky. Wypiłem i znów sobie nalałem. Dopiero po trzeciej szklance usiadłem w fotelu, by spokojnie przemyśleć sprawę. Nie mogę pozwolić, by ta miłość – jeśli to jest miłość – dalej się rozwijała. Trzeba to przerwać. A jeśli jest już za późno!? Nie, nigdy nie jest za późno! Nie mogę dopuścić do tego, by młody Żalski został mężem Poli i ojcem jej dziecka. W ten sposób Edek wejdzie do rodziny i przejmie moje interesy. I nagle wszystko stało się dla mnie jasne. Informatorzy mieli rację: mieliśmy w naszych szeregach kreta! Był nim Krzysztof Żalski, chłopak mojej córki. Sprytnie sobie to Edek wymyślił! Ale niedoczekanie twoje! "Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę" Już wiedziałem, co trzeba zrobić. To będzie cios, po którym Edek się nie podniesie. Cios w samo serce. Będziesz cierpiał tak, jak ja cierpiałem! Zobaczysz, co to znaczy stracić ukochaną osobę. Dwa dni później wezwałem do siebie dwóch swoich najlepszych ludzi. Lojalne i sprytne chłopaki. Wiedziałem, że mogę im powierzyć każde zadanie. – Facet ma zniknąć – instruowałem. – Nie chcę wiedzieć, jak to zrobicie, choć sugerowałbym jakąś kraksę. Młody ma sportową furę, pewnie lubi przycisnąć. Rozumiemy się?! Lokalny program tv podawał właśnie informacje: „Jadący z nadmierną szybkością sportowy samochód mazda mx5 nie wyhamował na moście, przebił barierę i wpadł do rzeki. Nurkowie wyciągnęli z auta kierowcę, miał rozbitą głowę, nie żył. Kobietę, która z nim jechała, przewieziono do szpitala, jej stan jest ciężki”. "Spojrzałem na ekran. Na noszach leżała… moja Pola! Zabiłem własne dziecko?!" Jak to się stało?! Ci durnie nie zauważyli, że Żalski nie jest sam w samochodzie?! Siedziałem już kilka godzin na szpitalnym korytarzu, gdy przechodzący lekarz spojrzał na mnie i powiedział: – Jej stan jest nadal ciężki, niech pan do niej wejdzie na chwilę, potrzyma ją za rękę… – westchnął. – Też mam córkę. Podziękowałem mu kiwnięciem głowy. Pola była nieprzytomna, ale gdy wziąłem ją za rękę, poczułem jakby ścisnęła moje palce. Patrzyłem na twarz ukochanego dziecka… Otworzyła oczy. – Tata?! – wyszeptała – nigdy ci tego nie wybaczę! – to były jej ostatnie słowa. Zmarła chwilę później. Znak od zmarłego dziecka. „Przytłoczona cierpieniem, zapomniałam o ostatnich słowach córki” „Moja najstarsza córka jest wyjątkowa. Tak, jest, mimo że od jej śmierci minęło już kilka lat. Marysia cały czas mnie wspiera i pomaga żyć...”. Znak od zmarłego dziecka odmienił życie Dominiki...
Odkupić grzechy młodości: od łobuza do zakonnika. "To był zdolny chłopak, ale wpadł w złe towarzystwo"
"Patrząc dziś na księdza Leszka – wspaniałego człowieka, całym sercem oddanego pracy na misjach – trudno uwierzyć, jaką drogę pokonał. Dziwnie plotą się ludzkie losy na tym świecie. Kiedy myślę dzisiaj o Leszku, ze łzą w oku wspominam go jako nastolatka. I dumam nad tym, jaką daleką musiał przejść drogę, od łobuza aż do zakonnika. Czy tak chciał odkupić grzechy młodości?"
W tym artykule: Jak odkupić grzechy młodości? "To był zdolny chłopak, ale wpadł w złe towarzystwo" Od łobuza do zakonnika Włóczyli się po okolicy przez całe dnie i tylko patrzyli, co by tu ukraść lub zepsuć Zamieszany w morderstwo Serce mi się krajało, kiedy myślałam, co się dzieje teraz z tym chłopcem Leszek rzucił się do nauki jak szalony! Jakby od tego zależało jego życie "Jak pani sobie to wyobraża? Że ja cały wydział przeniosę do więzienia?" Był sam, zawsze mi powtarzał, że tak mu dobrze Usłyszałam tylko, że jest współwinny śmierci człowieka i musi odkupić winy Jak odkupić grzechy młodości? "To był zdolny chłopak, ale wpadł w złe towarzystwo" Spojrzałam krytycznym okiem na karton. „Jeszcze da się coś upchnąć!” – pomyślałam, zwijając ciasno małe, bawełniane t-shirty. Mój pięcioletni wnuczek z nich już powyrastał, ale nie wszystkie były po nim. Pozbierałam także sporo rzeczy po znajomych, którzy wiedzą doskonale, że średnio raz na kwartał wysyłam wielką paczkę. Daleko, bo aż do Ghany. Pakuję do niej najpotrzebniejsze rzeczy – ubranka, zabawki, angielskie książki. Wiem, że to wszystko tam się bardzo przyda Leszkowi, dla jego podopiecznych. Bo na misji brakuje właściwie wszystkiego. A kiedy adresuję paczkę na ojca misjonarza Lecha Pawłowskiego, to wiem, że moje dary trafią w najbardziej potrzebujące ręce. Już Leszek tego dopilnuje. Dziwnie plotą się ludzkie losy na tym świecie. Kiedy myślę dzisiaj o Leszku, ze łzą w oku wspominam go jako nastolatka. I dumam nad tym, jaką daleką musiał przejść drogę, od łobuza aż do zakonnika. Ksiądz wyznaje: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu" "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na starym, dawno zapomnianym cmentarzu. Musiałem się tego dowiedzieć, i dopiąłem swego!". Historia księdza Wojciecha to gotowy scenariusz na film. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/mroczna-tajemnica-do-glowy-by-mi-nie-przyszlo-jaka-tajemnice-moze-kryc-kaplica-ktora-stala-na-zapomnianym-cmentarzu-e7ac9c0.jpg" width="300" height="300" alt="Mroczna tajemnica: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu"" title="Mroczna tajemnica: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu"" /> Od łobuza do zakonnika Krótko po studiach zaczęłam uczyć w szkole w niewielkim miasteczku. Wiedziałam, że nie będzie mi tam lekko. To było takie środowisko, że już dziesięciolatki sięgały po alkohol i były nałogowymi palaczami. Leszek nie należał do najgorszych uczniów. Był zdolny i gdyby tylko trochę przyłożył się do nauki, mógłby być z niego prawdziwy prymus. Miał bowiem wrodzoną matematyczną intuicję, która pozwalała mu na rozwiązywanie zadań bez znajomości sposobu. Często nawet mnie zaskakiwał tym, jak doszedł do prawidłowego wyniku. Leszek pochodził z rozbitej rodziny. Ojciec, pijak i utracjusz, odszedł w siną dal, a matka harowała całymi dniami, aby utrzymać chłopca i młodszego brata. Nie było jej przeważnie w domu i opiekę nad wnukami sprawowała babcia. Starsza pani starała się trzymać chłopców silną ręką, ale o ile potrafiła zapanować nad kilkulatkiem, to nad czternastolatkiem już nie za bardzo. Leszek coraz częściej chodził, gdzie chciał i robił, co chciał. Czasami nie trafiał do szkoły na lekcje, i chodził na wagary. Tamtego dnia, pamiętam to dobrze, jego babcia wpadła do szkoły podczas przerwy, zaniepokojona i zaczęła się dopytywać o wnuka. Czy na pewno dotarł bezpiecznie na zajęcia. Zapytana, skąd ten niepokój, oświadczyła, że sąsiadka widziała, jak Leszek zamiast na lekcje szedł w przeciwną stronę, przez pole należące do człowieka, z którym jego rodzina i pół wsi ma zatarg. Już raz się zdarzyło, że pogonił jej wnuka widłami. – A ten głupi dzieciak nie rozumie, że to niebezpieczne, tylko tamtędy chodzi, bo szybciej i na skróty! – żaliła się staruszka. Niestety, nie mieliśmy dla niej dobrych wieści. Tamtego dnia bowiem Leszek w ogóle nie trafił do szkoły. Jednak przyczyna jego wagarów była zupełnie inna, niż się obawiała babcia. Co mój mąż robił w sanatorium? "Gdyby mi ktoś powiedział, że będę jeszcze uprawiała seks w tym wieku, wyśmiałabym go" "A jednak zrobiłam to, żeby go przy sobie zatrzymać. Mało brakowało, a jakieś babsko gwizdnęłoby mi mojego Staszka! Nie mogłam na to pozwolić. Niby wszystko było między nami w porządku, ale ogień uczuć już dawno wygasł". Historia Ireny, która w pewnym sensie zaczęła życie od nowa. Włóczyli się po okolicy przez całe dnie i tylko patrzyli, co by tu ukraść lub zepsuć Otóż Leszek ostatnio wpadł w nieciekawe towarzystwo chłopaków starszych od siebie o kilka lat. W mojej szkole nie wspominano ich za dobrze. Ja ich jeszcze nie uczyłam, ale inni nauczyciele wyrażali się o nich dość dosadnie. Nie kryli zadowolenia, że te łobuzy skończyły edukację w naszej placówce, bo obawiali się, że w przeciwnym razie będą mieli do czynienia z tymi wiecznymi „studentami”. Teraz ci chłopcy nie kwapili się ani do dalszej nauki, ani do pracy. Włóczyli się po okolicy przez całe dnie i tylko patrzyli, co by tu ukraść lub zepsuć. Nie mam pojęcia, czym zaimponowali Leszkowi, w końcu nie był z niego głupi chłopak. A jednak spędzał z tamtą bandą coraz więcej czasu. Może chodziło o to, że sam uważał, iż jest słaby, bo siłacz to z niego nie był? Drobny i niewysoki czuł się pewniej w towarzystwie tamtych osiłków. Kto rzucił hasło, aby „dać nauczkę” Maćkowskiemu, nie wiadomo. Facet zalazł za skórę niejednemu we wsi, bo tęgi był z niego awanturnik. Pewnie nie raz pogonił widłami nie tylko Leszka, ale i jego kolegów. A oni teraz postanowili się zemścić! Zamiast iść do szkoły Leszek podkradł się z nimi pod gospodarstwo sąsiada. Chłopaki, ukryci za stodołą poczekali, aż Maćkowski pójdzie do wygódki za potrzebą. A potem zastawili mu drzwi, tak żeby nie mógł wyjść i zapowiedzieli, że potną go razem z drewnianym klozetem na kawałki! – Będziemy cięli od góry! – zapowiedzieli, włączając wielką przenośną piłę, którą znaleźli w szopie. Sąsiad, usłyszawszy złowrogi warkot, zaczął krzyczeć i szarpać za drzwi, ale potem umilkł i znieruchomiał. Młodzi chuligani radzi więc, że mu napędzili stracha, poszli wśród śmiechów na piwo. Drzwi do wygódki zostawili, oczywiście, nadal zaryglowane. Tymczasem stary Maćkowski z tego ogromnego stresu doznał po prostu rozległego zawału! I zmarł w ubikacji, zanim odnalazła go zaniepokojona rodzina i wezwała pogotowie. Spadek po ukochanym. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" "Drewniany domek z gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies – dawno temu to było moje marzenie. Ale nie sądziłam, że kiedykolwiek może się spełnić". Poznajcie historię Anny, która otrzymała... spadek po ukochanym sprzed lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/spadek-po-ukochanym-sprzed-lat-choc-nasze-drogi-dawno-temu-sie-rozeszly-okazalo-sie-ze-on-o-mnie-pamietal-0b6f221.jpg" width="300" height="300" alt="Spadek po ukochanym sprzed lat: "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał"" title="Spadek po ukochanym sprzed lat: "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał"" /> Zamieszany w morderstwo Może by i nikt nie domyślił się, jaka była przyczyna stresu, który dopadł starszego człowieka, gdyby nie te zastawione drzwi. Policja zaczęła szukać winnych, a wiadomo, jak to na wsi, wszyscy wszystko wiedzą. Szybko więc ustalono, kto był widziany w drodze do zagrody zmarłego i może być zamieszany w morderstwo. Niestety czyn chłopaków został tak potraktowany. Prokurator wskazywał na działanie z okrucieństwem, bo winni przyznali się do wszystkiego, także do straszenia starszego pana piłą. Wprawdzie nie postawiono im zarzutu umyślnego zabójstwa, ale i tak każdy z trzech pełnoletnich drani dostał po 15 lat! A czternastoletni Leszek, jako nieletni, dostał 10. Miał pójść do zakładu poprawczego, a potem, po skończeniu 18 lat, do więzienia. Dla jego matki i babci to była prawdziwa tragedia! My, nauczyciele, także byliśmy wstrząśnięci tym, jak głupio zniszczył sobie przyszłość. Po takim wyroku przecież już na zawsze przylgnie do niego piętno kryminalisty, a w poprawczaku pewnie wpadnie w złe towarzystwo i zupełnie pójdzie na zmarnowanie. Nadzieja była tylko w tym, że jego o cztery lata młodszy brat wyciągnie wnioski z losów Leszka i sam uniknie zejścia na złą drogę. Grzesiek nie był tak zdolny z matematyki, jak jego brat i ilekroć patrzyłam na niego, jak się męczy przy tablicy wspominałam Leszka i łatwość, z jaką odrabiał wszelkie zadania. Serce mi się krajało, kiedy myślałam, co się dzieje teraz z tym chłopcem Czułam się za niego dziwnie odpowiedzialna. I w pewnym momencie stwierdziłam, że muszę się zainteresować jego losem. Pojechałam na widzenie do poprawczaka. Leszek wydał mi się jeszcze drobniejszy i bardziej wymizerowany niż zwykle. Nie chciał mówić, jak sobie radzi, pytany o naukę, wzruszył tylko ramionami. Wywnioskowałam więc, że obowiązkowe w poprawczaku lekcje nie są na najwyższym poziomie i spontanicznie zaproponowałam mu, że będę przyjeżdżała dawać mu korepetycje z matematyki, a także z chemii i fizyki, w których także czułam się mocna. Spojrzał na mnie zdziwiony. – Dlaczego pani to robi? – zapytał. – Bo chcę – odparłam i ta odpowiedź mu wystarczyła, bo się zgodził. Porozmawiałam także z koleżanką polonistką z mojej szkoły. Była to starsza osoba, doświadczony pedagog. Zgodziła się ze mną, że warto Leszkowi dać drugą szansę i przyłączyła się do mnie, ucząc chłopca polskiego i historii. Trochę to trwało, zanim uzyskałyśmy pozwolenie odpowiednich władz dla naszych działań, bo przecież poprawczak to nie dom wczasowy i nie można sobie do niego tak dowolnie wchodzić. Ale byłam uparta i w końcu mi się udało zdobyć wszelkie podpisy i pieczątki. Nigdy potem tego nie żałowałam! Leszek rzucił się do nauki jak szalony! Jakby od tego zależało jego życie Skończył podstawówkę rok później niż rówieśnicy, ale z takimi wynikami, że nie było problemu z tym, aby realizował potem program liceum. Nadal czuwałyśmy z panią Jadzią nad jego nauką. Egzaminy zdawał na każdy semestr eksternistycznie i cieszyły nas jego dobre stopnie. Nawet kiedy zaczął mieć w poprawczaku problemy jako „kujon”, nie poddał się i uczył się po nocach. Niestety, kiedy Leszek skończył drugą klasę liceum osiągnął także pełnoletność. Do odsiedzenia zostało mu jeszcze siedem lat i nie było siły – musiał pójść do więzienia, bo o warunkowe zwolnienie mógł się starać dopiero po odsiedzeniu połowy kary. Tyle dobrze, że naczelnik, widząc jego świadectwa, dał mu osobną celę, aby nadal mógł się uczyć. Jestem mu wdzięczna, że właściwie pojmował słowo „resocjalizacja”. Dzień, w którym Leszek zdawał maturę był dla mnie i pani Jadzi wielkim świętem. W nauczanie chłopaka byli już wtedy zaangażowani inni nauczyciele, ale to my byłyśmy z nim od początku i czułyśmy się z nim bardzo związane. Wyobrażałam sobie, jak pisze egzamin w wydzielonej salce, sam na sam ze specjalną komisją. Co za stres! Z pewnością większy niż u innych uczniów, którzy robili to samo w szkole, z kolegami. Na szczęście Leszek był już obeznany i z samotnością, i ze stresem. Matura poszła mu śpiewająco! Naczelnik gratulował Leszkowi zadowolony, że może wpisać go sobie w papiery jako niewątpliwy sukces. Powstało jednak pytanie: co dalej? Zbliżała się połowa kary i możliwość apelacji. Miałam także z Leszkiem związane inne plany – chciałam, aby poszedł na studia! On nie wierzył, że to w ogóle możliwe. Byłby bowiem pierwszą osobą w swojej rodzinie, która by uzyskała wyższe wykształcenie. On, więzień. "Jak pani sobie to wyobraża? Że ja cały wydział przeniosę do więzienia?" To były jeszcze czasy egzaminów na studia. Żeby się na nie dostać, Leszek musiałby nie tylko złożyć dokumenty, ale i pojawić się na uczelni w określonym dniu. A tego przecież nie mógł zrobić, bo siedział. Postawiłam sobie za cel uzyskanie dla niego możliwości zdawania tego egzaminu w więzieniu! Rektor Politechniki, kiedy usłyszał moją prośbę, był zdumiony. W pierwszym momencie odmówił, bo stwierdził, że przecież jeśli nawet Leszek dostanie się na studia, to nie będzie miał możliwości uczestniczenia w zajęciach. – Jak pani sobie to wyobraża? Że ja cały wydział przeniosę do więzienia? – spytał. Ale ja miałam swój plan i drobnymi kroczkami przekonałam go, że jednak powinien dać Leszkowi szansę. Mówiłam o studiach eksternistycznych, a tak naprawdę miałam szczerą nadzieję, że to, iż Leszek zostanie studentem, będzie ważnym argumentem podczas rozprawy o jego wcześniejsze zwolnienie. Leszek zdał ten egzamin na wyższą uczelnię. Kiedy się o tym dowiedziałam, popłakałam się ze wzruszenia i radości. Jednocześnie ze znajomym prawnikiem, który wierzył w resocjalizację Leszka, zaczęłam starać się o skrócenie mu kary. Biegli sądowi, jak również psycholog stwierdzili, że Leszek nie jest już tym samym człowiekiem, co kiedyś. Potwierdzili, że się zmienił z przestępcy w osobę, która może stać się na wolności wartościowym obywatelem. Nazwali to „głęboką resocjalizacją”. Sprawy w sądach potrafią ciągnąć się miesiącami. Marzyło mi się, aby Leszek zaczął od października normalne studia, jako wolny człowiek, ale tak się nie stało. Była jedna rozprawa i potem następna. Tomy akt, kolejni biegli. Kiedy więc w końcu sąd orzekł zwolnienie warunkowe, nie wierzyłam własnym uszom! Byłam po prostu w siódmym niebie, razem z Leszkiem i jego rodziną. Z dumą mogę powiedzieć, że mój podopieczny drugi semestr studiów na jednym z politechnicznych wydziałów rozpoczął już jako normalny student. Był sam, zawsze mi powtarzał, że tak mu dobrze Kiedy Leszek wyszedł z więzienia, miałam już dwoje swoich dzieci. A właściwie powinnam powiedzieć, że troje, bo Leszka także traktowałam jak swoje dziecko. Tak bardzo emocjonalnie się z nim związałam przez te lata. Nadal utrzymywaliśmy kontakt i trochę mnie niepokoiło, że Leszek nie ma za wielu znajomych. Sądziłam, że po latach przymusowego odosobnienia rzuci się w wir życia towarzyskiego. A przynajmniej, że znajdzie sobie jakąś miłą dziewczynę. Ale on był sam i kiedy usiłowałam go trochę ponaciągać na zwierzenia, zawsze mi powtarzał, że tak mu dobrze. Ktoś obcy pewnie by mógł uznać go za spełnionego, ale nie ja. Po tylu godzinach spędzonych w jego towarzystwie za dobrze go znałam, aby nie czuć, że w jego sercu tkwi jakaś zadra. Pewnego dnia poprosił mnie o rozmowę. Czułam, że nie będzie łatwa. – Pani pierwszej muszę to powiedzieć, bo wiem, ile pani zawdzięczam… – zaczął. – Mam nadzieję, że nie będzie się pani czuła rozczarowana, ale postanowiłem rzucić studia na politechnice. Chcę pójść do zakonu. Usłyszałam tylko, że jest współwinny śmierci człowieka i musi odkupić winy Nigdy bym się nie spodziewała tego, że Leszek wybierze właśnie taką drogę, bo przecież nie zauważyłam, aby był nadmiernie religijny. Nie nosił nawet krzyżyka. Przyznam, że pomyślałam nawet, iż lata moich starań na nic się zdały, bo oto chłopak miał zamiar zamienić jedno odosobnienie na drugie. Celę więzienną na celę zakonnika. Ale czułam, że podjął głęboko przemyślaną decyzję i nie odwiodę go od niej tak łatwo. Próbowałam, ale usłyszałam tylko, że jest współwinny śmierci człowieka i musi odkupić winy. Władzom zakonnym także musiał się wydać zdeterminowany, bo nie stawiali mu przeszkód mimo tego, że nie miał nieposzlakowanej opinii. A kiedy Leszkowi skończył się okres próby, poprosił o skierowanie na misję, aby tam, w trudnych warunkach szerzyć słowo boże. W swojej misji przez ostatnie dwadzieścia lat był już w wielu krajach. Na Białorusi, w Albanii, teraz w Ghanie. Jesteśmy w stałym kontakcie. Leszek stał się moim najlepszym przyjacielem. Zwierzam mu się, pomagam jak mogę i jestem pełna podziwu dla jego wielkiego serca i wytrwałości. Wiem dobrze, że żadna z godzin, które mu kiedykolwiek poświęciłam nie została zmarnowana, ale zwróciła się z wielokrotną nawiązką.
Zbrodnia doskonała. "Zgubiła go chciwość"
Długo marzył o krwawej zemście i obmyślił ją tak, żeby podejrzenia padły na kogoś innego. Zgubiło go jednak coś, czemu ulega tak wielu ludzi: zwykła chciwość! Historia zbrodni (nie) doskonałej.
W tym artykule: Zbrodnia doskonała Do wejścia zbliżył się ktoś w czarnym dresie, kominiarce i z torbą na ramieniu Krew na nożu i swetrze pochodziła od jubiler Ograbił i zamordował w rekordowym tempie! A potem odwiedziliśmy wdowę Kim był napastnik w kominiarce? Przyczyną była sprawa sprzed wielu lat Dwa dni później oferent wpadł w zastawione na niego sidła Diabeł tkwił w szczegółach Zbrodnia doskonała Sklep wyglądał na splądrowany do cna. Szafki były pootwierane, bądź w ogóle pozbawione drzwiczek, które wyrwane z zawiasami, leżały na podłodze pośród porozbijanych szyb z gablot. Nagle coś przykuło uwagę aspiranta, który towarzyszył mi w oględzinach tego miejsca. – Szefie, to krew – wskazał na podłogę. Za ladą na kamiennym podłożu były bure plamy. Czyżbyśmy mieli do czynienia z zabójstwem, nie tylko z napadem? Technicy zaczęli zabezpieczać ślady. – Ależ ktoś tu narozrabiał… – rozglądałem się po wypatroszonych szafkach i spustoszonych gablotkach. – Ciekawe, czy się dobrze obłowił? Gdyby mierzyć bałaganem wartość łupu, to nasz rabuś pewnie został milionerem. – Albo nie znalazł zbyt wiele i miotał się wściekły po sklepie – aspirant nieoczekiwanie przyłączył się do tej kryminalnej zgaduj-zgaduli. – Do tego ta krew… – westchnąłem. – Cóż, trzeba poczekać na analizę śladów. Właściciel już został powiadomiony? – Dzwoniliśmy, ale żona twierdzi, że nie wrócił na noc. Zapowiedział jej, że zostanie chwilę dłużej w sklepie, a potem spotka się ze znajomym w mieście, więc przyjdzie późno. Ona położyła się spać i dopiero rano zorientowała, że męża nie ma. Wydzwaniała na jego komórkę, ale ta była wyłączona. Zaczęła się denerwować. I wtedy to my do niej zadzwoniliśmy. – Hm, znajomi… – mruknąłem. – Z niektórymi trzeba uważać, bo można źle skończyć, jak widać. – Szefie, nie ma co krakać. Może facet zapił, teraz właśnie gdzieś się budzi i zastanawia, jak to wyjaśnić żonie. – Może – przytaknąłem, choć dopadły mnie wątpliwości, podsycane dodatkowo widokiem odłamków szkła i krwawych śladów na posadzce. Co prawda kamery wewnątrz sklepu nie działały, ale na szczęście miejski monitoring obejmował wejście do lokalu. Zapis z wczorajszego wieczoru oglądałem razem z aspirantem i operatorem systemu kamer ze straży miejskiej. – O, jest! Wychodzi ze sklepu. Dziewiętnasta osiemnaście – zauważył mój podwładny. – Wsiada do samochodu. W bagażniku auta leżały pokrwawione zwłoki. Właściciel sklepu rzeczywiście posiedział dłużej w pracy. Potem przewinęliśmy podgląd do dwudziestej drugiej piętnaście, kiedy ten sam pojazd wrócił, jubiler z niego wysiadł i ponownie wszedł do swojego salonu. – Wraca? – zdziwił się aspirant. – Po co? – Może czegoś zapomniał – snułem przypuszczenia. Spadek po ukochanym. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" "Drewniany domek z gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies – dawno temu to było moje marzenie. Ale nie sądziłam, że kiedykolwiek może się spełnić". Poznajcie historię Anny, która otrzymała... spadek po ukochanym sprzed lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/spadek-po-ukochanym-sprzed-lat-choc-nasze-drogi-dawno-temu-sie-rozeszly-okazalo-sie-ze-on-o-mnie-pamietal-0b6f221.jpg" width="300" height="300" alt="Spadek po ukochanym sprzed lat: "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał"" title="Spadek po ukochanym sprzed lat: "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał"" /> Do wejścia zbliżył się ktoś w czarnym dresie, kominiarce i z torbą na ramieniu Nachylił się nad zamkiem i zaczął przy nim manipulować. Po kilkunastu sekundach wszedł do sklepu. Przebywał w środku dwie minuty i dwadzieścia sekund. Gdy wyskoczył na zewnątrz, niósł sporych rozmiarów tłumok przerzucony przez ramię, który wyglądał trochę jak duży worek na kartofle. Złodziej uważnie się rozejrzał, lustrując otoczenie, a następnie otworzył bagażnik samochodu i wrzucił do środka niesiony pakunek. Potem zawrócił, zgasił światło w sklepie, domknął drzwi, i dopiero wtedy wskoczył za kierownicę i odjechał. Patrole dostały zaraz informację, jakiego samochodu mają szukać. Meldunek o aucie porzuconym na jednym z miejskich parkingów nadszedł po kwadransie. Wkrótce pędziliśmy tam na sygnale. – To może być pułapka – ostrzegłem technika otwierającego pojazd. Po kilku sekundach wszystkie zamki szczęknęły. Alarm nie zawył. Policjant równie sprawnie jak zawodowi złodzieje włamał się do tego samochodu. W bagażniku leżało skulone ciało, całe pokrwawione. A więc jednak! – Podsumujmy. Facet spotyka się z kimś w mieście, potem wraca do sklepu – wyliczał aspirant. – Natyka się na włamywacza, który wpada w panikę, bo został przyłapany, i go zabija. – Odwrotnie – zaoponowałem. – I raczej nie wyglądał na zdenerwowanego – uściśliłem. – Zatrzaskuje drzwi, gasi światło. Wcale nie nerwowo. Taaak… Trzeba by znaleźć tego znajomego… W międzyczasie otrzymaliśmy informację, że obok porzuconego samochodu znaleziono w śmietniku zakrwawiony nóż i czarny sweter z odłamkami szkła. – Zjadły go nerwy, skoro nie pozbył się fantów, ale zostawił je obok ciała – uznałem. – Dajcie to do laboratorium. Co mój mąż robił w sanatorium? "Gdyby mi ktoś powiedział, że będę jeszcze uprawiała seks w tym wieku, wyśmiałabym go" "A jednak zrobiłam to, żeby go przy sobie zatrzymać. Mało brakowało, a jakieś babsko gwizdnęłoby mi mojego Staszka! Nie mogłam na to pozwolić. Niby wszystko było między nami w porządku, ale ogień uczuć już dawno wygasł". Historia Ireny, która w pewnym sensie zaczęła życie od nowa. Krew na nożu i swetrze pochodziła od jubiler Wynik nadszedł nazajutrz rano. Krew na nożu i swetrze pochodziła od jubilera, a odciski na nożu pasowały do jednego z notowanych recydywistów, niejakiego Mastalerka. Mieszkał w naszym mieście i jeszcze do niedawna podlegał po odsiadce pod dozór kuratorski, który został zdjęty za „nienaganne prowadzenie się”. Laboratorium potwierdziło, że okruchy szkła na swetrze pochodzą z rozbitych gablot. – Ja tam inaczej rozumiem nienaganne prowadzenie się – skomentowałem to odkrycie. – Sprowadźcie mi tego asa. Mastalarek nie wyglądał na zaskoczonego podejrzeniem. Był wyraźnie zły. – Ktoś narozrabiał i szukacie kozła ofiarnego, co? Bo skoro raz trafiłem za kratki, to możecie mną poniewierać jak śmieciem, tak? – wybuchnął zaraz na początku przesłuchania. – Słuchaj no, Mastalerek. Mamy twoje odciski zdjęte z narzędzia, którym dokonano morderstwa. I jeszcze sweter, który sprawca nosił podczas napadu, więc powiedzmy, że możemy… – machnąłem w stronę czekającego na korytarzu funkcjonariusza z psem. Ograbił i zamordował w rekordowym tempie! Gdy weszli, owczarkowi podano do powąchania znalezione ubranie, i zwierzę niemal natychmiast rzuciło się ze szczekaniem w stronę zatrzymanego. – Dobry piesek – ucieszyłem się. – Chwila, moment! Jakie morderstwo?! Weźcie ode mnie tego kundla, nie znoszę psów. Boję się, że mnie bydlę ugryzie! – krzyczał obszczekiwany drab. Ekipa wyszła. – Obrabowałeś wczoraj jubilera, a przy okazji uciszyłeś go na wieki. Tak było? Mastalerek zamilkł zdumiony. – Nic takiego, kurwa, nie zrobiłem – wydukał po chwili. – Nóż, sweter i nagranie. Ciężko będzie ci się wykręcić. – Jaki sweter, jaki nóż? – jęczał, ale oni zawsze jęczą, że są niewinni. Mastalerka aresztowano. Aspirant wrócił z przeszukania jego domu. W szafce na buty znaleźli worek z biżuterią. Obraz przestępstwa zdawał się dopełniać. Dla pewności wróciłem do nagrań z feralnego wieczoru, tym razem uzbrojony w stoper. Co rusz wstawałem i powtarzałem, możliwie jak najdokładniej, zarejestrowane ruchy ofiary oraz zabójcy. Potem zadzwoniłem po jednego z techników i pojechaliśmy pod sklep zamordowanego jubilera, a dokładniej pod okno toalety na zapleczu salonu. Jak odkupić grzechy młodości? Od łobuza do zakonnika. "To był zdolny chłopak, ale wpadł w złe towarzystwo" "Patrząc dziś na księdza Leszka – wspaniałego człowieka, całym sercem oddanego pracy na misjach – trudno uwierzyć, jaką drogę pokonał. Dziwnie plotą się ludzkie losy na tym świecie. Kiedy myślę dzisiaj o Leszku, ze łzą w oku wspominam go jako nastolatka. I dumam nad tym, jaką daleką musiał przejść drogę, od łobuza aż do zakonnika. Czy tak chciał odkupić grzechy młodości?" A potem odwiedziliśmy wdowę Siedziała na kanapie, wpatrzona w niebo za oknem. Wyglądała, jakby nie usłyszała pytania, a po chwili odpowiedziała: – Nie, nie wiem, z kim się miał spotkać. Mój mąż bywał tajemniczy, szczególnie w sprawach zawodowych, i w odniesieniu do swojej przeszłości. – A czy zdarzyło się ostatnio coś dziwnego, nietypowego? – drążyłem. – Nie. To znaczy… może ta jedna drobna sprawa. Kilkanaście dni temu wspomniał, że brat się z nim skontaktował. A oni nigdy nie żyli ze sobą w zgodzie. Miałam wrażenie, że mąż się tym mocno zdenerwował. – A czy ten brat nosi takie samo nazwisko jak pani mąż? Wzruszyła ramionami. Jubiler rzeczywiście był tajemniczą osobą. Wdowa podała nazwę miasta, z którego jej mąż pochodził. Przynajmniej tyle wiedziała. Poszukiwania osoby o nazwisku, jakie nosił brat ofiary, nie dały rezultatu. Ale bardziej niepokoiły mnie wyniki analiz i pomiary czasu z miejsca zbrodni. – Czy można kogoś zabić, zapakować w worek, ograbić kilkanaście szafek, rozbić szyby i powyrywać drzwiczki, i to wszystko tylko w dwie minuty i dwadzieścia sekund? – zapytałem aspiranta. – Musiałbym spróbować – odparł tamten ostrożnie. Zaczęliśmy próbę. Jeden z posterunkowych służył za pozoranta. – Dobrze, wchodzisz do sklepu, krótka walka z jubilerem, teraz ciało do worka, potem rozbijanie szafek, przerzucanie wszystkiego do torby, jeszcze ze trzy gabloty. Klejnoty spakowane. Bierz się za zabitego! Teraz do wyjścia! – dopingowałem podwładnego. – Uff! Ale ciężki! – jęknął aspirant, próbując zarzucić sobie posterunkowego, udającego trupa, na ramię. – Ile ważysz? – Sześćdziesiąt dwa kilo! – pisnął funkcjonariusz, przestraszony wizją upadku. – Cztery minuty i szesnaście sekund – oznajmiłem pomiar czasu. – Ten Mastalerek musiałby mieć niezłą krzepę i imponujące tempo, żeby zdążyć w dwie minuty dwadzieścia – żachnął się aspirant, nieco urażony swoim marnym wynikiem. – A do tego jubiler był grubszy. – Dobra, teraz przechodzimy do nagrań. Puszczę wyjście jubilera, a zaraz potem to, jak wchodzi z powrotem. Zapatrzyliśmy się w ekran. Osoba opuściła sklep, a na drugim ujęciu wróciła. – Nie widzę tu nic dziwnego, facet wyszedł i wszedł. Ubrany tak samo, w podobnej czapce, samochód ten sam, rysy twarzy zamazane – wyliczał swoje obserwacje aspirant. – A teraz druga para: wchodzący wieczorem jubiler i włamywacz – zapowiedziałem kolejny pokaz. To zestawienie było bardziej oczywiste. Aspirant aż westchnął. – No tak, trzeba to oglądać parami…. – Żeby wiedzieć, że wracający wieczorem jubiler i włamywacz to jedna i ta sama osoba – dokończyłem jego myśl. – To Mastalerek? – zapytał aspirant. – Twarz niewyraźna, a potem zasłonięta, więc trudno ją rozpoznać. – Ale te ruchy, chód jakoś nie pasują mi do niego… – myślałem głośno. Kim był napastnik w kominiarce? Mastalerek powłóczył nogami, chodził ciężko, a osoba na filmie poruszała się sprężyście. Może zatrzymany udawał mniej sprawnego? Wszystko się gmatwało. Tym bardziej że ślady pod oknem na zapleczu wskazywały, że ktoś niedawno przez nie wychodził ze sklepu na podwórko, czyli napastnik w kominiarce mógłby być tą samą osobą, co wchodzący pięć minut wcześniej „jubiler”. Właściciel salonu pobrał ostatnio z banku dwieście tysięcy złotych. Nigdzie ich nie znaleźliśmy, żonie też ich nie oddał. Tajemniczy nieznajomy stawał się coraz istotniejszym elementem układanki. Z komendy w rodzinnym mieście jubilera przyszły informacje o jego bracie. Okazało się, że przed dziesięcioma laty został skazany za rozbój. Niedawno skończył odsiadywać wyrok. Co istotne, miał wspólnika, który zniknął z łupem, a on nie chciał go wydać, i dlatego dostał tak wysoką karę. Dostaliśmy jego zdjęcie z akt. – On może teraz inaczej wyglądać, jest przecież starszy – powiedziałem, przekazując podobiznę do wszystkich patroli. – No i brody są teraz bardzo modne – dorzucił aspirant. Przyczyną była sprawa sprzed wielu lat Niestety nikt z przepytywanych w mieście nie widział człowieka ze zdjęcia. Za to Mastalerek ożywił się na widok fotografii. – No pewnie, że go znam. Tylko teraz ma zarost. Trochę się kumplowaliśmy. Facet był przy forsie, lubił wypić, a nie miał za bardzo z kim, bo był nowy w mieście. Wyglądało na to, że Mastalerek został wciągnięty w pułapkę. Przypomniał sobie, że w ostatnim okresie zgubił kurtkę, która mogła posłużyć jako swego rodzaju „nośnik zapachu” dla swetra. Nóż pewnie też został podebrany z jego mieszkania. – Kurde, ale go wkręcił – skomentował z niejakim podziwem aspirant. Po kilku dniach dostaliśmy informację, że jakiś osobnik zgłosił się w Krakowie do jubilera, oferując biżuterię. Tłumaczył, że nie chce jej sprzedawać w lombardzie, bo tam dostanie niższą cenę niż u fachowca. Krakowski jubiler wymówił się chwilowym brakiem gotówki i kazał się klientowi zgłosić za dwa dni, a sam od razu pognał na policję. Taka gorliwość obywatelska wcale nie dziwiła. Każdy nowy wyrób ma próbę i znak wytwórcy, a wieść o napadzie rozeszła się już po kraju. Jubilerzy wiedzą, że kolejny wybór bandziorów może paść na ich zakład, dlatego wolą nie ryzykować zabawy w paserstwo. Wygrywa solidarność zawodowa. Dwa dni później oferent wpadł w zastawione na niego sidła Rzeczywiście był to brat zamordowanego, który próbował opchnąć zagrabioną biżuterię, a przynajmniej kilka jej sztuk. W feralny dzień spotkał się ze swoim bratem, wymusił od niego pieniądze – swoją działkę za udział w kradzieży sprzed lat – bo to on był tym tajemniczym wspólnikiem. To jednak nie zaspokoiło jego pragnienia zemsty, gdyż potem zadźgał brata w bramie i władował do bagażnika. Czemu się mścił, skoro zgodził się kryć brata? Czemu zabił, zanim wyciągnął więcej kasy? Czy brat za rzadko go odwiedzał w więzieniu, gdzie było straszniej, niż sobie wyobrażał, czy poskąpił kasy na lepszego adwokata, czy życie na wolności go rozczarowało, a brat unikał kontaktów i nie spieszył ze wsparciem? To już będą musieli ustalić adwokat z prokuratorem. Dalszy plan zakładał rzucenie podejrzeń na Mastalerka. To dlatego morderca przebrał się w płaszcz brata i wrócił do firmy jako on, co potwierdzały oględziny ubrania zabitego. Płaszcz został potem naciągnięty niechlujnie na ciało, a stężenie pośmiertne uniemożliwiało naturalne ułożenie się tkaniny. W ciągu pierwszych pięciu minut morderca pomazał podłogę krwią zabitego, splądrował sklep i przebrał się w czarne ciuchy. Potem wyszedł oknem w toalecie i wrócił jako złodziej. Oczywiście „zapachowy” sweter, zawczasu przygotowany, miał w torbie; pobrudził go tylko krwią i dosypał szkła. Nóż z odciskami Mastalerka też nie był prawdziwym narzędziem zbrodni. Czekał zamknięty bezpiecznie w woreczku, a morderca jedynie ubrudził go krwią. Kolejne dwie minuty i dwadzieścia sekund wystarczały do zaimprowizowania ciała zawiniętego w worek. Zarejestrowane kamerą ruchy mordercy były zbyt lekkie na to, by mógł wtedy dźwigać ciężkie ciało. Również plan nagrywania sekwencji wejść i wyjść za pomocą monitoringu był sprytnie obmyślony. Mieliśmy nagranie morderstwa w sklepie i dowody winy Mastalerka, do tego podrzucono mu biżuterię. Diabeł tkwił w szczegółach Ale jak zwykle diabeł tkwił w szczegółach – zestawienie wszystkiego ze sobą wykazało nieścisłości. A one naprowadziły nas na właściwy trop, dzięki czemu prawdziwy sprawca został ujęty. – Szczerze mówiąc, gdyby zostawił wszystkie ukradzione przedmioty Mastalerkowi, zamiast próbować je opchnąć, raczej byśmy mu nie udowodnili winy. Jak widać, w każdej robocie, nawet tej „czarnej”, trzeba oddzielić biznes od uczuć – perorował aspirant. – Dlatego możesz być pewien, że bardzo cię lubię, choć obciąłem ci ostatnio premię – wykorzystałem te jego mądrości.
Spadek po ukochanym. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał"
"Drewniany domek z gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies – dawno temu to było moje marzenie. Ale nie sądziłam, że kiedykolwiek może się spełnić". Poznajcie historię Anny, która otrzymała... spadek po ukochanym sprzed lat.
W tym artykule: Historia Anny. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" "Lubiłam się z nim bawić, bo był zgodny i wpatrzony we mnie jak w tęczę" "Rozmowy z Julkiem na temat naszego domu wryły mi się w pamięć na zawsze" "Przeżyłem z tobą najwspanialsze lata mojego życia i nie oddałbym ani jednej minuty!" "Niestety, kiedy żona poczuła, jak to jest mieć pieniądze, chciała wciąż więcej i więcej…" "Łączyło nas wiele wspólnych tematów, dogadywaliśmy się wspaniale i mieliśmy dla siebie wiele czułości" Spadek po ukochanym sprzed lat Historia Anny. "Choć nasze drogi dawno temu się rozeszły, okazało się, że on o mnie pamiętał" Wspomnienie tej pięknej przyjaźni zostało w moim sercu na zawsze. Nie szukałam z nim kontaktu. To los nas znowu postanowił połączyć. Zostałam sama i nie przypuszczałam, że to się jeszcze kiedyś zmieni. Sześćdziesiąt lat temu jeździłam na wakacje do cioci na... plebanię. Tak, siostra mojej mamy była gosposią księdza, naszego dalekiego kuzyna. Cicha i robotna, idealnie nadawała się do pełnienia takiej funkcji. Dawno temu podobno była zamężna, ale mąż lubił chadzać do domów uciechy, co jeszcze przed wojną było wprawdzie gorszące, ale tolerowane. I stamtąd przyniósł wstydliwą chorobę, którą zaraził żonę. Przez to ciocia stała się niepłodna, a więc... mało przydatna jako małżonka. Wuj się więc rozwiódł, ciocia uzyskała także z pomocą kuzyna rozwód kościelny i nie mając żadnych planów na życie, które teraz musiała wieść w pojedynkę, została w podzięce jego gosposią. Kiedy mnie gościła, miała z siedemdziesiąt lat. Gotowała wspaniale i miała wielkie serce do dzieci. Dlatego najbiedniejsze dzieciaki ze wsi zawsze mogły liczyć u niej na ciepły posiłek. Dziewięcioletni Julek przychodził codziennie. Jego ojciec był nauczycielem i nadał mu imię po Juliuszu Słowackim, którego ponoć uwielbiał. Ale na tym skończył się jego pozytywny wkład w wychowanie dziecka, bo później już tylko pił i bił. Matka Julka także w końcu zaczęła zaglądać do kieliszka. W ogrodzie księdza, pod okiem jego gospodyni chłopiec znajdował więc azyl, którego brakowało mu w domu. Ksiądz wyznaje: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu" "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na starym, dawno zapomnianym cmentarzu. Musiałem się tego dowiedzieć, i dopiąłem swego!". Historia księdza Wojciecha to gotowy scenariusz na film. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/mroczna-tajemnica-do-glowy-by-mi-nie-przyszlo-jaka-tajemnice-moze-kryc-kaplica-ktora-stala-na-zapomnianym-cmentarzu-e7ac9c0.jpg" width="300" height="300" alt="Mroczna tajemnica: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu"" title="Mroczna tajemnica: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu"" /> "Lubiłam się z nim bawić, bo był zgodny i wpatrzony we mnie jak w tęczę" Pochlebiało mi to. Mieliśmy z Julkiem swoje sekrety i domek na końcu ogrodu, sklecony przez niego ze starych desek. Trzymał się mocno i służył nam przez trzy lata. Lubiliśmy wtedy marzyć, że kiedyś będziemy mieli prawdziwy dom. Taki z drewnianym gankiem, na którym będzie wygrzewał się pies. – Ja go dla ciebie zbuduję! – twierdził Julek i już wtedy czułam, że taki chłopiec jak on nie rzuca słów na wiatr. Tęskniłam za nim w czasie roku szkolnego, ale nigdy nie pisaliśmy do siebie. Skąd zresztą biedny Julek miałby wziąć pieniądze na kopertę i znaczek? Gdyby je miał, to kupiłby sobie bułkę, aby nie siedzieć głodnym na lekcjach. Kiedy skończyłam dwanaście lat i znowu pojechałam do cioci na wakacje, na próżno wypatrywałam Julka. Zwykle pojawiał się jeszcze tego samego dnia, znając od cioci termin mojego przyjazdu. Denerwowałam się, czy coś mu się nie stało i wreszcie ciocia wyjawiła mi, że… Julek wyprowadził się do miasta! – Zabrała go dalsza rodzina, na wychowanie! – usłyszałam. Niewiele z tego wtedy rozumiałam, ale chodziło o to, że sąd po tym, jak rodzice Julka omal nie doprowadzili do śmierci jego młodszego brata, postanowił odebrać im prawa rodzicielskie. Trzeba było tego tragicznego wypadku, w którym pięcioletni chłopiec został ciężko poparzony, aby ktoś wreszcie zainteresował się losem dzieci zaniedbywanych przez wiecznie pijanych rodziców. Chłopcami zaopiekowała się dość zamożna rodzina z miasta. Brakowało mi Julka, ale miałam nadzieję, że jest szczęśliwy. Sypiając z gangsterem: "Sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę". Od takich facetów uciekajcie! „Jak on mógł?”. „Czemu nie zainteresowałam się tym wcześniej?”. „Ten gnojek musi ponieść zasłużoną karę!” – podtrzymywałam swoją wściekłość, żeby tylko się nie rozkleić. „Sypiając z gangsterem”, czyli historia Martyny to przestroga dla wielu kobiet. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/sypiajac-z-gangsterem-podejrzewalam-ze-moj-maz-robi-jakies-przekrety-ale-sadzilam-ze-on-tylko-oszukuje-skarbowke-2b66d7c.jpg" width="300" height="300" alt="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" title="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" /> "Rozmowy z Julkiem na temat naszego domu wryły mi się w pamięć na zawsze" Może niektórym wyda się to śmieszne, ale rozmowy z Julkiem na temat naszego domu wryły mi się w pamięć na zawsze. Już jako dorosła kobieta, ilekroć mijałam domy z drewnianymi gankami, myślałam zawsze o moim adoratorze z dziecięcych lat. „Czy go wybudował? Czy spełnił swoje marzenie?” Miałam nadzieję, że tak. Ja wyszłam za mąż za kolegę z pracy i dorobiliśmy się mieszkania w bloku. Niedużego, ale przyjemnie urządzonego. Mieliśmy także plany kupienia niewielkiej działeczki, na której moglibyśmy spędzać weekendy, ale choroba naszego synka pokrzyżowała te plany. Maciuś urodził się z porażeniem dziecięcym i wymagał stałej rehabilitacji. Zrezygnowałam z pracy, aby poświęcić się wychowaniu syna i córeczki, która przyszła na świat cztery lata po nim. Na szczęście Asia jest zdrowa. Przez całe życie byliśmy z mężem oszczędni, staraliśmy się, aby wystarczyło na najpilniejsze potrzeby i nie w głowie nam były takie „zbytki” jak działka. Zresztą, kto by miał ją uprawiać, skoro nam już na nic nie starczyło i czasu, i siły. Los nam wynagrodził nasze starania i wieloletnie poświęcenie. Maciuś, mimo że jego niepełnosprawność jest widoczna, bo ma kłopoty z poruszaniem się, jest poza tym zupełnie normalnym młodym człowiekiem, dającym sobie radę w życiu, samodzielnym. Spotkał nawet swoją wielką miłość, Ewunię i tworzą udane małżeństwo. Na ich ślubie byliśmy z mężem w siódmym niebie. – Teraz wszystko się ułoży… – szeptał mi Paweł. Miałam taką nadzieję. Asia także była już samodzielna, miała chłopaka, z którym spotykała się „na poważnie”. Czuliśmy z mężem, że możemy wrócić do naszych dawnych planów na przyszłość. Do działki i spokojnej starości, którą spędzimy wśród zieleni… Ja także się poświęcałam, ale wiadomo, my kobiety jesteśmy wytrzymalsze od mężczyzn. Mój mąż zaczął mieć kłopoty ze zdrowiem, w szczególności z trawieniem. Lekarz dawał mu coraz to inne tabletki, zlecał dietę, prosił aby ograniczył stres. Ale jakoś do głowy mu nie przyszło zlecić badania na obecność komórek rakowych. Kiedy zostały wykonane, choroba mojego męża była już w zaawansowanym stadium. Znowu nastały dla naszej rodziny trudne lata, pełne wyrzeczeń i poświęcenia. Mąż przeżył pełną resekcję jelita grubego, przez ostatnie lata życia miał założoną stomię. Widziałam, jakie to było dla niego upokarzające, jako mężczyzny, ale razem z dziećmi starałam się wynagrodzić mu wszystkie trudności. Jestem pewna, że wyczerpaliśmy wszelkie sposoby, aby ratować zdrowie Pawła, ale w końcu choroba zwyciężyła. "Przeżyłem z tobą najwspanialsze lata mojego życia i nie oddałbym ani jednej minuty!" Tak powiedział mi na koniec mąż. Pogrzeb miał piękny, a kwiatów było tyle, że wprost nie mieściły się na grobie. Po odejściu Pawła musiałam poukładać sobie życie na nowo, sama… Czy myślałam wtedy o Julku, przyjacielu z dzieciństwa? Był w mojej pamięci niezmiennie. Czasami zastanawiałam się, jak mu się ułożyło w nowej rodzinie, czy teraz, po latach cieszył się, tak jak ja, szczęśliwą rodziną, czy doczekał już wnuków. Śmierć męża niczego jednak nie zmieniła, nie sprawiła, że zaczęłam szukać kontaktu z Juliuszem. To los nas znowu postanowił połączyć. Lubiłam chodzić na cmentarz, aby odwiedzać męża. Leżał w grobie swoich rodziców, w zabytkowej części cmentarza z pięknymi drzewami ocieniającymi wiekowe pomniki. Często przychodziłam tam z książką i czytałam ją godzinami, dzieląc się ze swoim mężem co ciekawszymi fragmentami. Stara ławeczka jednak wyraźnie wymagała remontu i w końcu Maciek zadecydował, że trzeba zrobić nową. Zapytałam zarządcę cmentarza, czy zna jakiegoś stolarza, który by się zajął wykonaniem siedziska do ławki. – Znam jednego, emerytowanego… Ale on wykonywał piękne meble, nie wiem, czy się podejmie takiego drobiazgu… – usłyszałam. – Ania? – Julek odezwał się pierwszy. – Własnym oczom nie wierzę! Co za spotkanie! Nie chciał słyszeć o „służbowym” załatwieniu sprawy, obiecał solennie, że siedzisko do cmentarnej ławeczki zrobi jak najszybciej, zupełnie za darmo i przede wszystkim zaprosił mnie na kawę. Wszystkiego byliśmy ciekawi i wypytywaliśmy się o wiele spraw jak wtedy, kiedy byliśmy dziećmi i nie wiedzieliśmy jeszcze, że istnieją na świecie jakieś tematy tabu. Okazało się, że życie Julka nie zawsze szło po jego myśli, jak moje. Ja zostałam doświadczona chorobą syna, on nieudanym małżeństwem. Rozstali się z żoną i mój przyjaciel przeżył ciężkie chwile. – Nie mam dobrych kontaktów ze swoimi dziećmi, bo opowiedziały się po stronie matki – usłyszałam z przykrością. Dowiedziałam się też, co się działo z Julkiem, gdy został zabrany od rodziców. – Mnie i brata przygarnęła rodzina matki. To byli dobrzy ludzie, którzy starali się zapewnić nam normalne życie, jakiego do tej pory nie zaznaliśmy. Sami mieli dwóch dużo starszych, odchowanych już synów, których zawsze nazywałem braćmi. Od cioci i wujka dostałem wiele miłości, ale materialnie nie byli w stanie nigdy mi pomóc. Kiedy więc dorosłem, wiedziałem, że muszę się ostro zabrać do roboty. Zawsze kochałem pracę z drewnem, więc pewnego dnia zadzwoniłem do cechu stolarzy i zapytałem o adres najlepszego ich zdaniem rzemieślnika w mieście. Do niego poszedłem terminować. Robiłem nowe meble i restaurowałem antyki. Kiedyś była moda na zupełnie nowoczesne regały, meblościanki i ludzie masowo pozbywali się „starych gratów”. Wiele z nich znalazło spokojną przystań w domach mojej rodziny, znajomych. A potem i w moim. Nie liczyłem w swojej branży na kokosy. Cieszyłem się, że mam fach w ręku i potrafię sam zarobić na rodzinę. Ale w pewnym momencie moda się zmieniła i ludzie zaczęli cenić zarówno stare meble, jak i te robione na miarę. Zaczęło mi się lepiej wieść w życiu. "Niestety, kiedy żona poczuła, jak to jest mieć pieniądze, chciała wciąż więcej i więcej…" Nie dawałem rady sprostać jej wymaganiom, więc wymieniła mnie na „bogatszy model”. Był wtedy taki moment, że się załamałem. Nie znajdowałem sensu życia i nawet zacząłem pić. Nigdy nie zapomnę miny moich synów, kiedy przyszli kiedyś do mnie w odwiedziny, a zastali mnie w strasznym stanie. Zrozumiałem wtedy, że muszę odstawić alkohol, aby nie skończyć jak moi rodzice. Przecież ja nawet zmieniłem nazwisko na to, które nosili moi przybrani rodzice, bo z tymi prawdziwymi nie chciałem mieć nic wspólnego! Przestałem zaglądać do butelki, ale moje dzieci nie chciały w to uwierzyć. Pamiętały mnie zalanego w pestkę i wolały słuchać rzeczy, które mówiła im matka, a moja była żona. Nie wiem, dlaczego postanowiła mnie oczerniać przed synami i nie chcę wiedzieć. Ta kobieta to dla mnie zamknięty rozdział. Od lat jestem abstynentem, ale stosunków z synami nie udało mi się odbudować. Rzadko u mnie bywają, nie czują takiej potrzeby. Są chwile, kiedy czuję się bardzo samotny… Ja także znałam to uczucie po odejściu Pawła. Dzieci mi się usamodzielniły i nie mogłam od nich wymagać, aby zajmowały się jeszcze przecież nie tak starą matką. Dlatego odnaleziony przyjaciel z dzieciństwa był jak najdroższy skarb. Zaczęliśmy z Julkiem spędzać razem każdą wolną chwilę, rozumiejąc się bez słów i mając dla siebie wiele wyrozumiałości. Wszystko było jak dawniej, jak w dzieciństwie. Juliusz wiele lat temu kupił stary, drewniany dom pod miastem i wyremontował go z ogromną starannością. Kiedy przyjechałam tam po raz pierwszy, łzy wzruszenia stanęły mi w oczach, bo dom miał werandę, a na niej wygrzewał się pies. – To jest także twój dom, Aniu – powiedział mi Julek. Z pamiętnika wróżki: „Pierwszy raz w życiu dałam ciała […] Od początku czułam, że coś tu nie pasuje” "Przyniosłam herbatę, usiadłam naprzeciwko i spojrzałam w jej wielkie migdałowe oczy. Zawsze tak robię. Pierwsze wrażenie, kontakt wzrokowy z osobą, której mam wróżyć, są bardzo ważne. »Wydaje mi się jednak, że tym razem będzie inaczej. One cię nie chcą«. »Słucham?« – Agnieszka bawiła się zawieszonym na szyi rzemykiem, na jego końcu dostrzegłam staroegipski krzyż. »Karty. Mówię o kartach«. Ale ona tylko się zaśmiała". Wpis z pamiętnika wróżki budzi grozę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/z-pamietnika-wrozki-czasem-zdarza-sie-tak-ze-klient-sam-musi-wybrac-z-talii-karte-tym-razem-tez-tak-bylo-eca2117.jpg" width="938" height="625" alt="Z pamiętnika wróżki: "Czasem zdarza się tak, że klient sam musi wybrać z talii kartę. Tym razem też tak było…"" title="Z pamiętnika wróżki: "Czasem zdarza się tak, że klient sam musi wybrać z talii kartę. Tym razem też tak było…"" /> "Łączyło nas wiele wspólnych tematów, dogadywaliśmy się wspaniale i mieliśmy dla siebie wiele czułości" Po jakimś czasie faktycznie zamieszkaliśmy razem, uznając, że nie mamy żadnego innego pomysłu na spokojne przeżycie jesieni swojego życia. Łączyło nas wiele wspólnych tematów, dogadywaliśmy się wspaniale i mieliśmy dla siebie wiele czułości. A poza tym Julek gotował o niebo lepiej ode mnie, bo ja chociaż pół życia spędziłam jako gospodyni domowa, to nigdy nie kochałam garów. Czy potrzeba czegoś więcej, aby być szczęśliwym? Myślę, że stworzyliśmy naprawdę udany związek. Prowadziliśmy dom otwarty dla swoich rodzin i przyjaciół. Moje dzieci przyjeżdżały do nas z wielką ochotą, a wnuki nazywały Julka ukochanym dziadkiem. Ważne było dla mnie także to, że pod koniec życia Juliusz porozumiał się ze swoimi synami. Obaj uważali, że ogromna w tym moja zasługa, ale sądzę, że przeceniali moją rolę. Po prostu i oni, i on dojrzeli w końcu do wyjaśnienia sobie spraw z przeszłości i rozpoczęcia zupełnie nowego rozdziału życia. Nie myślałam nigdy o tym, jaki będzie koniec tej historii, chociaż w głębi duszy miałam nadzieję, że los nie sprawi, iż będę musiała po raz kolejny przeżywać odejście najbliższej mi osoby. Że tym razem ja zostanę pierwsza wezwana przed oblicze Pana. Spadek po ukochanym sprzed lat Na szczęście stało się to we śnie, więc w przeciwieństwie do mojego pierwszego męża w żaden sposób nie cierpiał. Odszedł w spokoju, a po śmierci na jego twarzy malował się błogi wyraz. Po pogrzebie, który był dla mnie strasznie poruszającym przeżyciem, od razu zaczęłam się pakować. Nie było mi łatwo, przeżyliśmy bowiem z Juliuszem wspólnie ostatnie czternaście lat, mieliśmy więc razem większy staż niż on miał ze swoją żoną. Ten dom był pełen naszych wspólnych rzeczy, przesiąknięty wspomnieniami. Ale wiedziałam, że dam radę wrócić do mojego mieszkania, w którym z kolei czekało na mnie echo chwil przeżytych z Pawłem. Byłam wstrząśnięta! Przez tyle lat Julek mi to obiecywał, a ja się wzbraniałam. Nie chciałam tego domu, przecież powinien należeć do jego dzieci. Nie miałam zamiaru wydzierać im ich dziedzictwa, co powiedziałam teraz Antkowi. – Zrzeknę się spadku! – oznajmiłam. – Naprawdę? – był zdumiony. Chyba przyjechał nastawiony na długą dyskusję, a nawet wojnę. A tutaj wygrał bitwę, zanim w ogóle otworzył ogień. – To jest wasze! – stwierdziłam. – Ale ty kochasz ten dom, Anno – nadal nie wierzył, że go oddam. – Kocham i zabiorę go w swoim sercu – powiedziałam. Umówiłam się z nim i z młodszym synem Juliusza, Robertem, u notariusza. Przyjechali obaj. Przed wejściem do kancelarii poprosili mnie o chwilę rozmowy. – Anno, podjęliśmy pewną decyzję. Mamy nadzieję, że przyjmiesz ją z zadowoleniem. Zresztą nie chcemy słyszeć o twojej odmowie – powiedział Antek. Słuchałam zaciekawiona, nie mając pojęcia, jaką mi zrobią niespodziankę. A tymczasem to, co usłyszałam, sprawiło, że łzy wzruszenia znów stanęły mi w oczach, jak przed laty, gdy Julek pokazał mi swój, a raczej nasz wymarzony dom. – Nie chcemy, abyś się wyprowadzała. Uważamy, że masz prawo mieszkać w tym domu do śmierci, dopiero wtedy przejmiemy go z Robertem – usłyszałam. To był doprawdy szczery gest z ich strony i czułam, że odrzucając propozycję, zrobiłabym tym chłopcom przykrość. Przystałam więc na to i nadal mieszkam w drewnianym domku po Julku, otoczona miłością nie tylko swoich dzieci i wnuków, ale również jego rodziny, którą uważam za własną. Ostatnie życzenie babci. "Zakryła usta dłonią. W jej oczach pojawiły się łzy" "Musiałam to zrobić. Aby spełnić marzenie najbardziej kochanej osoby na świecie, nawet przełożenie daty ślubu nie było problemem" - pisze Basia, która spełniła ostatnie życzenie babci. Poznajcie jej wzruszającą historię. Kontakt ze zmarłą mamą odmienił jej życie. „Przyszła do mnie, bym zrozumiała, że mi wybaczyła” „Kiedy szłam za trumną przez cmentarz, próbowałam w myślach porozmawiać z mamą, ale czułam, że moje wyjaśnienia ulatują w pustkę". Historia Joanny, która kontakt ze zmarłą mamą nawiązała we śnie.
5 rzeczy, których na pewno nie wiedzieliście o Gruzji
Co powinno przekonać cię do wybrania się do Gruzji? Na pewno smak gruzińskich upalnych wieczorów, gościnność ludzi, regionalne przysmaki i nadmorskie kurorty jak np. w osławionym piosenką Batumi. Znalazłyśmy 5 innych mniej oczywistych powodów, dla których warto odwiedzić Gruzję.
W tym artykule: 5 rzeczy, których na pewno nie wiedzieliście o Gruzji Enoturystyka Królowa jest tylko jedna „Batumi, ech Batumi/Herbaciane pola Batumi" Gdzie leży „Zielony Przylądek” Gruzji? Demna Gvasalia - od uchodźcy po guru w świecie mody 5 rzeczy, których na pewno nie wiedzieliście o Gruzji Gruzja to kraj, w którym łatwo się zakochać. Ma swoje przejścia, skomplikowaną historię i rany, a mimo to jest w nim coś uzależniająco świeżego i szczerego. To perła Kaukazu i nasz ostatni turystyczny crush. Wśród najpopularniejszych kurortów i oczywistych urlopowych wyborów, Gruzja błyszczy jak prawdziwy diament. Intryguje, bo przypomina, że w podróżowaniu chodzi o odkrywanie i poznawanie nowego, a często samego siebie. Enoturystyka Nie każdy wie, że enoturystyka, to bardzo popularne słowo w kontekście Gruzji. Oznacza turystykę winiarską - nową, ale dynamicznie rozwijającą się gałąź turystyki, która polega na podróżowaniu śladem dobrego wina. Brzmi jak marzenie? Dokładnie tak jest, bo to podróż, w której nie chodzi tylko o cel, ale o drogę. Bo dla Gruzinów picie wina to cała kultura – od historii, miejsca produkcji, techniki dojrzewania trunku według dawnych tradycji, po trwające bez końca toasty. Enoturystyka to alternatywny sposób na poznanie ukrytych miejsc i historii rodzinnych winnic. To trwające godzinami celebracje w najpiękniejszych zakątkach Gruzji, poznawanie lokalnych zwyczajów, degustacje regionalnych dań. Zaskoczy cię suto zastawiony stół i talerze z kolejnymi przysmakami ustawiane w piętra (gdy brakuje już miejsca), wino o smaku słońca i pocałunków dobrane do okazji i rodzaju toastu czy choćby właśnie ciągnące się w nieskończoność toasty. Możesz liczyć na towarzystwo chętne do długich rozmów, które bez skrępowania przysiądzie się do twojego stolika, a przy odrobinie szczęścia zanuci jedną z tradycyjnych rzewnych pieśni o miłości, kraju lub winie - bo to 3 najważniejsze wartości dla Gruzinek i Gruzinów. Królowa jest tylko jedna Czy wiesz, że największa szachistka pochodzi z Gruzji? Nona Gaprindaszwili zdobyła 25 medali olimpijskich i 5 tytułów mistrzyni świata. To pierwsza kobieta z tytułem arcymistrza przyznanym przez Międzynarodową Federację Szachową. 81-letnia dziś Nona wygrywała zarówno z kobietami, jak i mężczyznami. O gruzińskiej arcymistrzyni zrobiło się znów głośno w związku z aferą z Netfliksem. Szachistka złożyła pozew, w którym oskarżyła słynną platformę streamingową o zakłamywanie historii. W bijącym rekordy popularności serialu „Gambit królowej” pada fałszywa informacja o tym, że Nona Gaprindaszwili nigdy nie mierzyła z mężczyznami. Tymczasem Gruzinka nie tylko grała z mężczyznami, ale dawała im porządny wycisk. Twórcom produkcji nagrodzonej Emmy za swoją ignorancję przyjdzie słono zapłacić. Bo choć skończyło się na ugodzie, której warunki nie zostały upublicznione, to pokazuje tylko, że z Gruzinkami się nie zadziera. „Batumi, ech Batumi/Herbaciane pola Batumi" „Batumi, ech Batumi/Herbaciane pola Batumi/Cykadami dźwięczący świt” – te słowa jest w stanie zanucić każdy przypadkowy przechodzień w Gruzji. Jak to możliwe? Okazuje się, że sława piosenki Filipinek z lat 60. dotarła również nad Morze Czarne. Czy zastanawialiście się, gdzie są osławione w piosence „herbaciane pola”? Wino, jedzenie, ale czy herbata też jest flagowym produktem eksportowym Gruzji? Okazuje się, że historia gruzińskiej herbaty jest niezwykle interesująca. View oEmbed on the source website Zarówno pojawienie się herbaty na ziemiach gruzińskich, jak i zniknięcie jej leżało w rękach Imperium Rosyjskiemu (które od końca XVIII panowało na południowym Kaukazie). Według jednych źródeł pierwszy krzak herbaty Rosjanie zasadzili na Krymie w 1817 roku, chcąc wykorzystać subtropikalny klimat podbitych ziem do upraw ulubionego napoju, którego import był wówczas niezwykle drogi. Bowiem u progu XIX wieku potentatami i głównymi eksporterami upraw herbaty byli Chińczycy i Anglicy. Inne legendy mówią o schwytanym do niewoli podczas wojny krymskiej (1853-1856) angielskim oficerze, który zakochał się w Gruzince, osiadł w Adżarii i założył plantację herbaty, której techniką uprawy podzielił się właśnie z Rosjanami. Źródła mówią jednak, że historia gruzińskiej herbaty zaczęła się wraz z zaproszeniem przez bogatego kupca, Konstantyna Popowa, mistrza upraw herbaty z południowych Chin - Liu Ziun Czou, który przeniósł całą swoją wiedzę i przyczynił się do rozwoju lokalnego przemysłu herbacianego. Zaczął w 1895 roku od 8 kg herbaty, by w kilka lat stworzyć prawdziwe herbaciane imperium. Czasy radzieckie zniszczyły jednak lata ciężkiej pracy gruzińskich plantacji herbacianych. Chcąc odciąć się od dostaw z Chin w gruzińskiej ZSSR postawiono na masową produkcję herbaty, nie dbając o jej jakość. Stawiano na ilość, co odbiło się na marce, jaką stał się ten produkt na rynku międzynarodowym. Tej decyzji przeciwstawiał się sam Liu Ziun Czou, przez co ostatecznie odrzucił propozycję obywatelstwa i powrócił do Chin. Gruzińska herbata stała się potem określeniem na towar gorszej jakości. Dziś znów lokalni plantatorzy próbują przywrócić dawną legendę i choć skalą trudno porównać to do 67 tys. hektarów „herbacianych pól Batumi” epoki radzieckiej, to jakość przypomina tę z czasów chińskiego mistrza. W regionie Adżarii powoli powstają rodzinne przedsiębiorstwa, gdzie proces produkcji i zbioru (czyli przede wszystkim ręcznie) odbywa się zgodnie z poszanowaniem tradycyjnych metod obróbki liści. Gdzie leży „Zielony Przylądek” Gruzji? Gruzja to świetny wybór na wakacyjne wypady, urlop z rodziną czy sporty wodne. Mianem turystycznego Eldorado, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie, nazywa się Batumi, leżące w pięknej Adżarii. 9 km od stolicy regionu znajduje się za to Ogród Botaniczny Batumi, który jest największym ogrodem w regionie Kaukazu. Zajmuje powierzchnię ponad 108 hektarów, a wejście do niego to przeżycie równe wkroczeniu do baśniowej Narnii. Nie bez przypadku miejsce to nazywane jest również Mtsvane Kontskhi, czyli "Zielony Przylądek". View oEmbed on the source website Nie jesteście wielkimi fanami poznawania tajników flory? Uwierzcie więc na słowo, że to miejsce buchające subtropikalną roślinnością oczarowuje wszystkich swoich gości, nawet największych niedowiarków. Krajobraz rozpościerający się z punktów widokowych zapiera dech w piersiach, tak jak roztaczające swój upojny urok zapachy – róż, cytrusów, bambusów, ponad stuletnich magnolii czy liści drzewa kamforowego, które po roztarciu rękach pozostawiają zapach kamfory na długo. Podobno w Ogrodzie Botanicznym w Batumi znajduje się ponad 2000 różnych rodzajów roślin! Demna Gvasalia - od uchodźcy po guru w świecie mody To właśnie z Gruzji pochodzi projektant mody, który stworzył modowe imperium, najpierw z kultową już marką Vetements, a obecnie tworząc dla Balenciagi. Pokaz Vetements jesienią 2015 roku, który odbył się w gejowskim klubie Le Depot w Paryżu, stał się w kilka dni totalną sensacją. Prace Demny The Independent określiło jako „najbardziej radykalną rzeczą w paryskiej modzie od ponad dekady”. Pojawienie się na wybiegach modelek w jego projektach totalnie odmieniło branżę – powrót trendów z lat 90. i estetyki sowieckiego stylu ubierania, to właśnie zasługa Demny Gvasalia. Gruzin stał się propagatorem mody wschodnich krajów, a zachód aż zachłysnął się od nadmiaru świeżego powietrza, jakie wprowadził do branży mody ten urodzony w Tibilisi projektant.
Ksiądz wyznaje: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu"
"Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na starym, dawno zapomnianym cmentarzu. Musiałem się tego dowiedzieć, i dopiąłem swego!". Historia księdza Wojciecha to gotowy scenariusz na film.
W tym artykule: Historia księdza: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu" Historia tego miejsca bardzo mnie interesowała Nie wiem, jak długo nie miałem świadomości, ale to musiało trwać kilka godzin Słusznie zakładali, że nikomu nic nie powiem, bo będę się wstydził, że mnie wyśmieją Byłem zbyt blisko celu, by zrezygnować. Musiałem się dowiedzieć, o co chodzi Uciekłem się do modlitwy, w nadziei, że ona odsunie złe myśli Historia księdza: "Do głowy by mi nie przyszło, jaką tajemnicę może kryć kaplica, która stała na zapomnianym cmentarzu" Jakieś pół roku temu objąłem parafię, jedną z najstarszych w tej części Mazowsza. W wolnych chwilach jeździłem rowerem, żeby poznać okolicę. W pobliskim lesie dokonałem kiedyś ciekawego odkrycia. Najpierw w gęstych zaroślach ujrzałem resztki muru – ciągnął się przez wiele metrów, a potem zakręcał pod kątem prostym. To musiało być ogrodzenie. Za nim znajdował się stary, całkowicie zniszczony cmentarz. Dziwne to było miejsce, oddalone od siedzib ludzkich tak bardzo, że nikt się tu nie zapuszczał, nawet grzybiarze je omijali, zresztą teraz przez gęste zarośla trudno by było się przedrzeć. Próbowałem znaleźć w księgach parafialnych jakieś informacje o starym cmentarzu. Szukałem w archiwach, ale nigdzie nie było żadnej wzmianki. Starzy mieszkańcy wiedzieli, że cmentarz istnieje, ale nikt się tym nie interesował. Niektórzy twierdzili, że tam straszy. Podobno bardzo dawno temu, w czasach zarazy w XVIII wieku, grzebano tam zmarłych, potem wieczny odpoczynek znajdowali tam samobójcy i „przybłędy”. Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę" „Jak on mógł?”. „Czemu nie zainteresowałam się tym wcześniej?”. „Ten gnojek musi ponieść zasłużoną karę!” – podtrzymywałam swoją wściekłość, żeby tylko się nie rozkleić. „Sypiając z gangsterem”, czyli historia Martyny to przestroga dla wielu kobiet. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/sypiajac-z-gangsterem-podejrzewalam-ze-moj-maz-robi-jakies-przekrety-ale-sadzilam-ze-on-tylko-oszukuje-skarbowke-2b66d7c.jpg" width="300" height="300" alt="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" title="Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę"" /> Historia tego miejsca bardzo mnie interesowała Kiedy tylko miałem wolną chwilę, wsiadałem na rower i jechałem na cmentarz. Pewnego razu wśród nagrobków odkryłem niewielką kaplicę, kiedyś zapewne wykorzystywaną podczas pochówków. Nie była widoczna z daleka, bo stała w głębi cmentarza. Było już późno, gdy ją ujrzałem, więc tylko obszedłem ten niewielki budynek dookoła, a dalsze zwiedzanie zostawiłem na kolejny raz. Nieprędko znów się tam zjawiłem, bo pochłonęły mnie sprawy bieżące. Miejscowy komendant policji zaprosił okolicznych proboszczów na spotkanie. Byłem ciekaw, czego od kościoła oczekuje policja. Okazało się, że w naszym regionie pojawiło się wielu handlarzy narkotyków. Chodzi głównie o amfetaminę. Policja podejrzewa, że na naszym terenie działa nowa wytwórnia tej trucizny. – Chcieliśmy prosić księży – mówił komendant – aby zechcieli jedno ze swoich najbliższych kazań poświęcić zgubnemu działaniu narkotyków. Mamy meldunki, że coraz więcej młodzieży zażywa to świństwo. Chcemy wszelkimi możliwymi metodami ostrzec nastolatków i ich rodziców. Ponadto mamy nadzieję, że kazania spowodują, że obywatele staną się czujni, zaczną zwracać uwagę na niecodzienne wydarzenia, dziwne sytuacje, na obcych ludzi, którzy pojawią w okolicy. Może dzięki temu wpadniemy na trop przestępców – zakończył z nadzieją w głosie. Ponownie na stary cmentarz pojechałem po dwóch miesiącach. Chciałem dokładnie obejrzeć starą kaplicę. Niestety, nie udało mi się to. Gdy przedzierałem się przez krzaki, wpadłem w dół – takie przynajmniej miałem wrażenie – i straciłem przytomność. Nie wiem, jak długo nie miałem świadomości, ale to musiało trwać kilka godzin Gdy wróciłem do rzeczywistości, zapadał zmierzch. Bolała mnie głowa, sprawdziłem: nie miałem guza, więc chyba o nic się nie uderzyłem. Bardzo chciało mi się pić. Pozbierałem się i ruszyłem w drogę powrotną. Rower znalazłem w tym samym miejscu, gdzie go zostawiłem – w krzakach przed cmentarzem. Przez kilka kolejnych dni próbowałem odtworzyć w pamięci, co się stało, ale bez rezultatu. Wiem tylko, że szedłem przez krzaki, a potem film mi się urywał. Jakbym się zapadł pod ziemię – aż do chwili przebudzenia się w krzakach o zmierzchu. Zastanawiałem się, co robić dalej. Chciałem się kogoś poradzić, podzielić swoją opowieścią. Nie wiedziałem jednak, z kim na ten temat porozmawiać. Z policją?! Przygoda była tak nierealna, że każdy mnie wyśmieje. Będą potem gadali, jak to młody ksiądz wałęsał się po starym cmentarzu i duchy zmarłych go napadły. Śmiechu będzie co niemiara, a ja wyjdę na histerycznego głupka. Z drugiej strony nie mogłem się wyzbyć wrażenia, że zostałem napadnięty. Byłem prawie pewien, że podano mi jakiś narkotyk (stąd to pragnienie i suchość w ustach), po którym straciłem przytomność na wiele godzin. Ci, którzy to zrobili, doskonale znali działanie tego specyfiku, więc wiedzieli, że gdy się obudzę w krzakach na cmentarzu, nie będę pamiętał, co się ze mną działo. "To musiał być sen, bo jak inaczej wytłumaczyć to, co zobaczyłam tamtej nocy". Czy wampiry istnieją? Aż do tamtej przygody uważałam się za kobietę odważną i racjonalistkę. Dziś nie jestem pewna żadnej z tych cech, ale wiem jedno – nigdy nie wyjdę z domu po zmroku. Ciągle o tym myślę, że to musiał być sen, ale co jeśli to zdarzyło się naprawdę? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/to-musial-byc-sen-bo-jak-inaczej-wytlumaczyc-to-co-zobaczylam-tamtej-nocy-czy-wampiry-istnieja-b47a855.jpg" width="300" height="300" alt=""To musiał być sen, bo jak inaczej wytłumaczyć to, co zobaczyłam tamtej nocy". Czy wampiry istnieją?" title=""To musiał być sen, bo jak inaczej wytłumaczyć to, co zobaczyłam tamtej nocy". Czy wampiry istnieją?" /> Słusznie zakładali, że nikomu nic nie powiem, bo będę się wstydził, że mnie wyśmieją Minęły kolejne dwa tygodnie. Postanowiłem wrócić na cmentarz, ale przy zachowaniu większej ostrożności. Przyjadę z innej strony, jeśli ktoś się mnie spodziewa, to go zmylę. Muszę mieć dowody na to, że na cmentarzu coś się dzieje, dopiero wówczas pójdę na policje. Nie będę nikogo absorbował niesprawdzonymi opowieściami. Nie chcę wyjść na idiotę. Do tej pory przyjeżdżałem do lasu zawsze od strony wsi, od południa. Tym razem wjechałem dużo dalej, od północy. Może to głupie, ale pomyślałem sobie, że w ten sposób uda mi się przechytrzyć ewentualnych prześladowców. Nie miałem żadnych dowodów, lecz byłem coraz bardziej pewny, że moja utrata świadomości została spowodowana narkotykiem. Czyli ktoś się bał, że zobaczę coś, czego widzieć nie powinienem. Skradałem się najciszej, jak potrafię. Na szczęście nie miałem na sobie sutanny, więc szło mi się dużo łatwiej. Byłem bardzo ostrożny. Chciałem podejść jak najbliżej kaplicy, gdyż przeczuwałem, że tam jest rozwiązanie tajemnicy. Teraz dopiero przypomniałem sobie, co mnie zdziwiło, gdy ją odkryłem. Otóż, o ile cały cmentarz tonął w gąszczu krzaków, to wejście do kaplicy było wolne od zarośli. Uświadomiłem sobie, że zostały wycięte. Przez krzaki widziałem zarys budynku. Był naprawdę ładny, taka miniatura typowego kościoła. Dwuspadowy dach umieszczono mniej więcej na wysokości pierwszego pietra. Nad całością górowała niewielka wieża, w której zapewne kiedyś był dzwon. Wewnątrz mogło się zmieścić nie więcej niż dwadzieścia osób. Bandyta uznał, że będę musiał z nimi zostać. Nagle gwałtownie przykucnąłem, bo z kaplicy wyszedł jakiś mężczyzna. Nie oceniam ludzi po pozorach, ale ten wyglądał jak bandzior. Potężne bary, łysa głowa i złoty łańcuch na szyi. Tyle zdołałam dostrzec przez krzaki, zanim Łysol zniknął gdzieś za budynkiem. Odczekałem chwilę, sprawdziłem, czy nic się nie dzieje, i zacząłem skradać się do kaplicy. Zamierzałem zajrzeć do środka. Już wiedziałem, że obiekt stał się meliną bandytów. Chciałem wiedzieć, co tam robią. Byłem zbyt blisko celu, by zrezygnować. Musiałem się dowiedzieć, o co chodzi Do wejścia było jeszcze pięć, może siedem metrów, gdy nagle poczułem, że ktoś chwycił mnie za kark. Tak mocno, że pękł zaczep koloratki, a moje stopy przestały dotykać podłoża. – O, nasz wścibski księżulek – krzyknął radośnie typ, którego obserwowałem z krzaków. – A to się chłopaki ucieszą, będzie spowiedź – szydził. Zaciągnął mnie do kaplicy. Przed ołtarzem w posadzce była wielka klapa, teraz otwarta. Zwykle zasłaniała zejście do piwnicy. Na dole czekali na nas trzej koledzy tego typa, który mnie złapał. – Witamy księdza – odezwał się ten wyglądający na szefa. – A co do nas sprowadza duchowną osobę? Milczałem, bo co miałem powiedzieć? – Będzie ksiądz musiał na trochę z nami zostać – stwierdził szef. – A potem zastanowimy się, co robić. Uciekłem się do modlitwy, w nadziei, że ona odsunie złe myśli W tej samej chwili przypomniałem sobie, że mam w kieszeni telefon komórkowy, ale ze związanymi rękami nie mogłem z niego skorzystać, zresztą mój strażnik wciąż uważnie mnie obserwował. – Muszę iść do toalety – odezwałem się do tego bandziora. – Dobra, ale bez numerów. Rozwiązał mi ręce i zaciągnął w kąt, gdzie stało metalowe wiadro. – Tutaj? – spojrzałem zdziwiony. Tylko kiwnął głową i odwrócił się. Wykorzystałem ten moment, by wybrać w telefonie numer plebanii i od razu schowałem aparat do kieszeni. Chwilę później bandzior znowu mnie związał i posadził na krześle. Nie wiem, jak długo tak siedzieliśmy. Próbowałem rozmawiać ze strażnikiem, ale nie odezwał się do mnie ani słowem. Trwaliśmy więc w milczeniu. Chyba zapadła już noc, a ja nawet przysnąłem. Nagle rozległ się głośny okrzyk: – Policja! Na ziemię! Gleba! – ktoś przewrócił krzesło, na którym siedziałem, i znalazłem się na ziemi. Bieganina, strzały i harmider trwały jakieś dziesięć minut. Zamaskowany mężczyzna z karabinem i nożem przeciął więzy, i zaprowadził mnie na górę do kaplicy. – Księdzu należą się baty – stwierdził dwa dni później komendant policji. – Chociaż gdyby nie księdza wścibstwo, szukalibyśmy ich jeszcze długo. Swoją drogą ma ksiądz sprytną gospodynię. Jak mi powiedziano, gdy nie wróciłem na kolację, gospodyni zaczęła się denerwować. Gdy zadzwoniłem, poznała mój numer. Nic nie było słychać, a mimo to zawiadomiła policję. Namierzyli mój telefon i tak odkryli, gdzie jestem. Wezwano antyterrorystów, którzy mnie uwolnili. – Na przyszłość proszę nie bawić się w śledczego – poprosił mnie jeden z nich. – Wystarczy ten telewizyjny ksiądz-detektyw. Będą potem gadali, jak to młody ksiądz wałęsał się po starym cmentarzu, i duchy zmarłych go napadły. Przyznacie, że historia księdza Wojciecha to gotowy scenariusz na film. Człowiek-fatum. "Ludzie, którzy mieli pecha mnie spotkać, doświadczali różnych nieszczęść" Na takich ludzi, jak on mówi się człowiek-fatum. Historia Eryka pokazuje, jakie niebezpieczeństwa czyhają za rogiem... Pochowana żywcem kobieta pośmiertnie urodziła? Miejska legenda warszawskiego cmentarza wywołuje dreszcze Są takie miejskie legendy, które przenoszone z ust do ust przez pokolenia, nieustannie budzą przerażenie. Tak, jak ta historia 33-letniej warszawianki. Pochowana żywcem ciężarna kobieta została znaleziona z martwym płodem. Czy możliwy jest pośmiertny poród? Naukowcy mają na to pewną teorię. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/pochowana-zywcem-posmiertnie-urodzila-miejska-legenda-warszawskiego-cmentarza-powoduje-ciarki-na-skorze-7712f19.jpg" width="938" height="575" alt="Pochowana żywcem pośmiertnie urodziła – miejska legenda warszawskiego cmentarza powoduje ciarki na skórze" title="Pochowana żywcem pośmiertnie urodziła – miejska legenda warszawskiego cmentarza powoduje ciarki na skórze" />
Sypiając z gangsterem: "Sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę". Od takich facetów uciekajcie!
„Jak on mógł?”. „Czemu nie zainteresowałam się tym wcześniej?”. „Ten gnojek musi ponieść zasłużoną karę!” – podtrzymywałam swoją wściekłość, żeby tylko się nie rozkleić. „Sypiając z gangsterem”, czyli historia Martyny to przestroga dla wielu kobiet.
W tym artykule: Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę" Z wrażenia opadłam na najbliższy fotel Radziła, abym sama zgłosiła się do prokuratury, zanim mnie wezwą W miarę pisania przypominały mi się inne zdarzenia Czasami dopadał mnie strach, że Zdzisiek jakoś się z tego wywinie i będzie się na mnie mścił <a name="Sypiaj%C4%85c+z+gangsterem%3A+%22Podejrzewa%C5%82am%2C+%C5%BCe+m%C3%B3j+m%C4%85%C5%BC+robi+jakie%C5%9B+przekr%C4%99ty%2C+ale+s%C4%85dzi%C5%82am%2C+%C5%BCe+on+%E2%80%9Etylko%E2%80%9D+oszukuje+skarb%C3%B3wk%C4%99%22" id="Sypiaj%C4%85c+z+gangsterem%3A+%22Podejrzewa%C5%82am%2C+%C5%BCe+m%C3%B3j+m%C4%85%C5%BC+robi+jakie%C5%9B+przekr%C4%99ty%2C+ale+s%C4%85dzi%C5%82am%2C+%C5%BCe+on+%E2%80%9Etylko%E2%80%9D+oszukuje+skarb%C3%B3wk%C4%99%22">Sypiając z gangsterem: "Podejrzewałam, że mój mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że on „tylko” oszukuje skarbówkę" Wiem, jak to brzmi, ale... ja wcale nie znałam swojego męża. Na sali sądowej podczas rozprawy mogłam patrzeć na niego bez strachu, bo został wcześniej skuty kajdankami. Śniłam właśnie piękny sen, w którym byłam gwiazdą popu. Stałam na scenie, napawając się podziwem tłumu, i kończyłam swój przebój. Potem była wielka owacja, która zmieniła się w rytmiczny stukot. Tak uporczywy, że się obudziłam. Rozejrzałam się po sypialni i zdziwiona stwierdziłam, że stukot trwa nadal. Spojrzałam na zegarek: szósta rano. Ktoś jednak uparcie dobijał się do drzwi. Jeszcze nie całkiem rozbudzona, tak jak stałam, poszłam otworzyć. Za progiem zobaczyłam dwie osoby, mężczyznę i kobietę. Ciągle jeszcze będąc na granicy snu i jawy, gapiłam się na nich bezmyślnie. – Dzień dobry. Policja – jak na komendę w jednej chwili wyjęli legitymacje i odznaki. – Pani Kowal? – Tak, to ja – potwierdziłam, niechętnie przytomniejąc. – Ale nie bardzo rozumiem… O co chodzi? – Podkomisarz Równy i starszy aspirant Jasna. Mamy nakaz przeszukania domu. – To chyba pomyłka. – Wyrwany z sennych majaków umysł pracował powoli. – Jesteśmy tu w związku ze sprawą pani byłego męża. Zachodzi uzasadnione podejrzenie, że się tutaj ukrywa, bądź schował w mieszkaniu ważne dowody w sprawie, jaka toczy się przeciw niemu. Czym jest retrogradacja Merkurego? Czy możemy winić ją za swoje błędy, porażki i zły nastrój? Retrogradacja Merkurego to czas, gdy nic nie idzie po twojej myśli, wszystko wypada z rąk i tłucze się na milion drobnych kawałków. Niektórzy są skłonni obwiniać ją też za rozpad związku albo przeterminowane jogurty w lodówce. Nie wszystko jest winą gwiazd, ale wiele może tłumaczyć ich układ. Gdy przychodzisz gorsze dni, odpowiedzialność za to często ponosi retrogradacja Merkurego. Czy rzeczywiście "taki diabeł straszny, jak go malują"? Z wrażenia opadłam na najbliższy fotel Aspirant Jasna usadowiła się przy biurku i zaczęła z wprawą przeglądać zawartość szuflad, jednocześnie co rusz sprawdzając, czy nie robię jakichś gwałtownych ruchów. Podkomisarz Równy zniknął w sąsiednim pokoju. Sądząc po odgłosach, opróżniał moją szafę. Próbowałam sobie wszystko poukładać. „Były mąż” był „byłym” od niedawna. Rozwiedliśmy się na jego życzenie, które uzasadnił moim dobrem. – Różnie może być, dziubasku – tłumaczył mi, pieszczotliwie gładząc po włosach. – Nie chciałbym, żebyś kiedyś została skrzywdzona z mojego powodu. Tak będzie lepiej, uwierz mi. Nie rozumiałam, czemu musimy się rozwieść. Uwierzyłam i zgodziłam się na rozwód bez orzekania o winie, który przebiegł ekspresowo i w bardzo przyjaznej atmosferze. Kiedy po rozprawie poszliśmy wspólnie na kolację, aby uczcić nasz nowy status, starałam się wyciągnąć od niego powody tej w końcu niecodziennej decyzji. – Nie pytaj, lepiej, żebyś nie wiedziała za dużo – powiedział tylko. – Dla kogo lepiej? I co to znaczy „za dużo”? Czy można wiedzieć za dużo o swoim własnym mężu? – Właśnie dlatego przestałem nim być – roześmiał się głośno. – O nic się nie martw, jakiś czas pomieszkamy osobno, ale będę cię często odwiedzał i, oczywiście, podrzucał kasę – zapewnił. Nie byłam zupełnie naiwna. Wiedziałam, że pieniądze, które mi daje, nie pochodzą tylko z legalnej pracy. Było ich za dużo jak na utarg zwykłego taksówkarza. Ale udawałam, że wszystko w porządku. Podejrzewałam, że mąż robi jakieś przekręty, ale sądziłam, że „tylko” oszukuje skarbówkę. Do głowy mi nie przyszło, że wplątał się w poważniejsze przestępstwo. Przeszukanie trwało cztery godziny. Zabrano mi telefon, laptopa, biżuterię i całą gotówkę, która była w domu. „Zabezpieczenie dowodów rzeczowych” – przeczytałam w protokole, który podsunięto mi do podpisania. Usłyszałam też, że dostanę wezwanie do prokuratury w celu złożenia obszernych zeznań, i że mam zakaz opuszczania miejsca zamieszkania. Kiedy wreszcie sobie poszli, rozejrzałam się bezradnie po mieszkaniu. Irracjonalnie zrobiło mi się wstyd, że panował w nim taki nieład. Niepościelone łóżko. Rozrzucone na krześle rzeczy. Niepozmywane naczynia po wczorajszej kolacji. Z bezsilności aż się rozpłakałam. Obcy ludzie wtargnęli do mojego gniazdka, pogwałcili moją intymność, dotykali osobistych rzeczy, czytali prywatną korespondencję. Czułam obrzydzenie i złość. Do nich, do siebie, a największą do Zdziśka. Z pamiętnika wróżki: „Pierwszy raz w życiu dałam ciała […] Od początku czułam, że coś tu nie pasuje” "Przyniosłam herbatę, usiadłam naprzeciwko i spojrzałam w jej wielkie migdałowe oczy. Zawsze tak robię. Pierwsze wrażenie, kontakt wzrokowy z osobą, której mam wróżyć, są bardzo ważne. »Wydaje mi się jednak, że tym razem będzie inaczej. One cię nie chcą«. »Słucham?« – Agnieszka bawiła się zawieszonym na szyi rzemykiem, na jego końcu dostrzegłam staroegipski krzyż. »Karty. Mówię o kartach«. Ale ona tylko się zaśmiała". Wpis z pamiętnika wróżki budzi grozę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/58/2024/09/z-pamietnika-wrozki-czasem-zdarza-sie-tak-ze-klient-sam-musi-wybrac-z-talii-karte-tym-razem-tez-tak-bylo-1cdecd3.jpg" width="300" height="300" alt="Z pamiętnika wróżki: "Czasem zdarza się tak, że klient sam musi wybrać z talii kartę. Tym razem też tak było…"" title="Z pamiętnika wróżki: "Czasem zdarza się tak, że klient sam musi wybrać z talii kartę. Tym razem też tak było…"" /> Kiedy pozbierałam się na tyle, żeby się umyć, ubrać i wypić kawę, zaczęłam myśleć jaśniej. Pierwsze, co zrobiłam, to poszłam do przyjaciółki, której kiedyś pożyczyłam trochę pieniędzy. Może będzie mogła mi je teraz oddać. Roztrzęsiona stanęłam na jej progu. Musiałam wyglądać nieszczególnie, bo zanim zadała mi jakiekolwiek pytanie, zrobiła mocno osłodzoną herbatę i postawiła przede mną filiżankę. Patrzyła, jak nerwowo popijam ten ulepek, i czekała w milczeniu. Kiedy poczułam się nieco lepiej, opowiedziałam jej o zdarzeniu. – Nie wiem, co robić – poskarżyłam się. – To mnie przerasta… – Musisz przede wszystkim zadbać o siebie – zawyrokowała. – Ale boję się, że zaszkodzę Zdziśkowi! – byłam na niego zła, nadal go kochałam. – Ty jemu? – prychnęła. – On sam sobie zaszkodził. Ba, żeby tylko sobie… – Może to jakaś koszmarna pomyłka? – Sama w to nie wierzyłam, ale uczepiłam się tej myśli jak tonący brzytwy. – Wiesz co, jednak jesteś idiotką – powiedziała to bez złości, raczej smutno – skoro dopuszczasz taką możliwość. Im szybciej zaczniesz myśleć logicznie, tym lepiej dla ciebie. Postaw na nim krzyżyk i nie daj się w nic wmanewrować. Radziła, abym sama zgłosiła się do prokuratury, zanim mnie wezwą – Na razie nie mamy pojęcia, co wywinął – tłumaczyła. – A w ten sposób dowiesz się, o co go oskarżają. Będziesz mogła przygotować się do ewentualnej obrony, jeśli oskarżą cię o współudział albo o coś innego. Skup się, cholera – dodała, widząc, że nie bardzo nadążam za jej tokiem myślenia. – To dla mnie takie trudne, zrozum… – Rozumiem, że trudne, ale ty z kolei musisz zrozumieć, że to jest konieczne! – nie zamierzała się nade mną użalać. Ale może tak było lepiej: z użalania się, poza doraźną ulgą, nic nie wynikało. W końcu ustaliłyśmy, co powinnam zrobić. Na koniec wizyty przyjaciółka oddała mi moje pieniądze i jeszcze pożyczyła swój telefon, sobie zostawiając jedynie służbowy. Zgodziła się też pójść ze mną do prokuratury. Kiedy wróciłam do domu, włączyłam radio. Chciałam muzyką rozproszyć czarne myśli. Nie, żebym jakoś uważnie słuchała, ale rytmiczne umpa, umpa dawało mi poczucie, że życie toczy się dalej, choć mój prywatny świat rozpadł się na kawałki. Jednak ta iluzja normalności nie trwała długo. W lokalnym serwisie informacyjnym jako pierwszą podano wiadomość, iż dziś w nocy zatrzymano członków groźnej grupy przestępczej, parającej się ściąganiem haraczy i wymuszeniami.„…trwają czynności śledcze. A teraz przechodzimy do dalszych informacji…”. Wyśpiewałam policji wszystko, co wiedziałam. Już wiedziałam, czemu zawdzięczałam poranne najście policji. Choć ciągle jeszcze jakaś cząstka mnie się buntowała i broniła Zdzisia, resztę opanował gniew. „Jak on mógł?”. „Czemu nie zainteresowałam się tym wcześniej?”. „Podły gangster, oszukiwał mnie przez cały czas!”. „Ten gnojek musi ponieść zasłużoną karę!” – podtrzymywałam swoją wściekłość, żeby tylko się nie rozkleić. Zrobiłam sobie kolejną kawę i usiadłam do biurka. Wzięłam kartkę papieru i zaczęłam spisywać wszystko, co pamiętałam. Wszystkie swoje wątpliwości. Przecież miałam je od dawna. Choćby wtedy, gdy dostałam złote kolczyki. Były śliczne, z maleńkimi brylancikami, ale nie zostały wyjęte z jubilerskiego pudełeczka, tylko ze zwykłej foliowej torebeczki. Okazja, powiedział Zdzisiek, i szybko zmienił temat. Albo wtedy, gdy ni z tego, ni z owego zaproponował mi szalony wyjazd do Paryża. Cieszyłam się jak głupia. Taka romantyczna wycieczka! Ale podczas pobytu wcale nie było romantycznie. Zdzisiek często znikał. Zostawiał mnie w Luwrze i mówił, żebym zwiedzała sama, bo jego to nudzi. Widocznie w tym czasie załatwiał jakieś swoje szemrane interesy. W miarę pisania przypominały mi się inne zdarzenia Zdzisiek parę razy prosił mnie, żebym przekazała za pomocą Western Union znaczne sumy pieniędzy. Tłumaczył, że to za części do samochodu kolegi. Wytężyłam pamięć i… odkopałam nazwiska dwóch odbiorców. Tak przygotowana udałam się do prokuratora. Opowiedziałam wszystko, co wiedziałam. Podałam nazwiska znajomych męża, numer jego konta. O dziwo, wcale nie czułam się jak donosicielka czy zdrajczyni. Wreszcie dotarło do mnie, że kochałam nie tyle prawdziwego człowieka, ile jego ulepszoną wersję stworzoną starannie na mój użytek. Zanim doszło do rozprawy, jeszcze kilkakrotnie byłam wzywana w celu uzupełnienia zeznań. Widziałam, że choć początkowo nie wierzyli, że o niczym nie wiedziałam, w miarę moich wyjaśnień zaczęli mnie traktować inaczej. Te znaki zodiaku kłamią bez mrugnięcia okiem. Ich specjalność? Białe kłamstwa. Dlaczego dajemy się im nabrać? W ich dobrym towarzystwie kłamie się najlepiej. Osoby spod tych znaków wiedzą, jak nagiąć prawdę i oszukać nawet najbardziej podejrzliwych. Sprawdź, które znaki zodiaku kłamią bez mrugnięcia okiem. Czasami dopadał mnie strach, że Zdzisiek jakoś się z tego wywinie i będzie się na mnie mścił Ale moja wściekłość na niego była większa niż strach. Podczas rozprawy zeznawałam jako świadek. Bez większych emocji patrzyłam na skutego Zdzisia, stojącego między dwoma rosłymi funkcjonariuszami. Dostał wysoki wyrok. Ja zmieniłam w zasadzie wszystko. Miejsce zamieszkania, pracę, nawet nazwisko. Po starym życiu zostało mi chyba tylko jedno: nawyk bardzo dokładnego sprzątania mieszkania każdego wieczora. Żebym w razie jakiejś nieoczekiwanej porannej wizyty nie musiała się wstydzić za bałagan. Mój nowy mąż często sobie z tego żartuje i mówi: – Może jeszcze parz kawę w termosie i piecz ciasto, żebyś rano miała czym policję poczęstować.
Volume hair – pokolenie Tik Toka zakochało się w tej fryzurze supermodelek lat 90. Jak ją zrobić?
Jaka fryzura będzie modna w tym sezonie? Pamiętacie fryzury supermodelek lat 90. - Cindy Crawford, Christy Turlington czy Carli Bruni, które nie pokazały się na wybiegu bez słusznej objętości włosów? Volume hair to hit Instagrama i Tik Toka! Jak ją zrobić?
W tym artykule: Volume hair – pokolenie Tik Toka zakochało się w tej fryzurze supermodelek lat 90. Volume hair: jak dodać włosom objętości? Zmień fryzurę Zastanów się nad pielęgnacją włosów Jak stylizować włosy, by dodać im modnej objętości? Zmień kolor włosów Volume hair – pokolenie Tik Toka zakochało się w tej fryzurze supermodelek lat 90. Dziś trendy rodzą się w social mediach. Gdy na instagramowym lub tik-tokowym feedzie dostrzegasz częściej jedno zjawisko, to znak, że masz do czynienia z rodzącym się trendem. Tak dzieje się z fryzurami. Okazuje się, że w tym sezonie powinnyśmy zapomnieć o wygładzonych fryzurach w stylu slick hair, bo pokolenie Gen Z zakochało się w trendzie z lat 90. Chodzi o volume hair – włosy pełne objętości, ułożone w niedbale zawijające się fale, jakie nosiła Cindy Crawford, Gisele Bundchen czy Jennifer Aniston. Volume hair: jak dodać włosom objętości? Wydaje ci się, że trend na volume hair nie jest dla ciebie, bo twoje włosy są cienkie, opadające i pozbawione objętości? Jest kilka sposobów, by dodać im życia, powietrza i zmysłowego formatu. 9 trików na cienkie i oklapnięte włosy. Cienkie włosy już nie będą Twoim problemem Cienkie włosy mogą spędzać sen z powiek. Wymagają one specjalnej pielęgnacji i wielu starań, aby były mocne, błyszczące i uniesione. Na szczęście mamy aż 9 sposobów, dzięki którym oklapnięta fryzura będzie tylko wspomnieniem. Zmień fryzurę Czasem wystarczy kosmetyczna poprawka twojej aktualnej fryzury – cieniowanie lub przycięcie końcówek, co doda włosom lekkości i optycznej trójwymiarowości. Jeśli marzysz o podniesionych włosach pełnych energii, zastanów się na ścięciem włosów w modny bob lub lob o długości od ramion lub połowy szyi. Przy takiej długości włosom łatwiej odbić się od nasady i unieść. Czasem bez ostrego cięcia, jak i odpowiedniej techniki strzyżenia, żadna ilość stylizacji, podkręcania lub układania nie da wymarzonego efektu. Krótkie włosy z grzywką – komu pasują? Galeria fryzur z grzywką Krótkie włosy z grzywką to propozycja dla każdej kobiety. Krótkie włosy najlepiej się prezentują na kobietach o twarzach owalnych lub trójkątnych, jednak odpowiednio dopasowane cięcie pozwala uzyskać fryzurę, która doda uroku każdemu! Zwłaszcza jeśli jest to fryzura z grzywką - wyróżniamy bowiem różne rodzaje grzywek, pasujące do różnych kształtów twarzy i współgrające z różnymi uczesaniami. Dla kogo krótkie włosy i grzywka to szczególnie dobre rozwiązanie? Jak ułożyć krótkie włosy z grzywką i kiedy którą grzywkę wybrać? Zastanów się nad pielęgnacją włosów Jeśli twoje włosy wyglądają jakby zupełnie się poddały, nie ma w nich blasku i życia, to znaczy, że gdzieś po drodze pojawia się błąd w ich pielęgnacji. Zacznij od samego początku – diety odpowiedniej w selen, żelazo i cynk czy stylu życia. To nie są rzeczy, które włożysz do wtyczka i zaczną działać – na zdrowe włosy i skórę trzeba popracować dłużej. Ale efekty odczuje całe twoje ciało. Znacznie łatwiej wprowadzić kilka tricków do codziennej pielęgnacji włosów. Zastanów się, czy twoje włosy są nisko, średnio czy wysokoporowate, jakie szampony lubią, czy potrzebują naturalnego blasku, czy odżywienia? Jeśli opadają ciężko, a wieczorem przypominają strąki – odstaw bogaty olejkowy szampon i postaw na lżejszy. Rób naturalne domowe płukanki (ta z octu jabłkowego dodaje blasku), spróbuj techniki mycia włosów OMO. Stylizacja nigdy nie przyniesie spektakularnych efektów, jeśli twoje włosy nie będą zdrowe. Poznaj porowatość swoich włosów, a ich pielęgnacja stanie się banalnie prosta Jak stylizować włosy, by dodać im modnej objętości? Tu pomocne będą gadżety – od wałków, po lokówko-suszarki. Wydaje ci się, że nie masz czasu na zabiegi dłuższe niż przeczesanie włosów w pośpiechu? Jesteś w błędzie. O radę jak w krótkim czasie stworzyć volume hair zapytałyśmy eksperta, Darka Wójcika – DWCreative. "Volume hair czyli objętość fryzury, którą pragnie uzyskać wiele kobiet i to w szybki sposób? Niezawodny będzie Dyson Air Wrap, który sprawi, że taki look będzie jeszcze superłatwy do osiągnięcia! Dosłownie, kilka ruchów suszarko lokówką i mamy to. W pierwszej kolejności wilgotne włosy podsuszamy do 90%. Następnie aplikujemy produkt unoszący włosy od nasady, najlepiej gdyby zawierał przy tym termoochronę. Naszym faworytem jest Nymph salt spray z marki Authentic Beauty Concept. Kolejnym krokiem jest zawinięcie wybranego przez nas pasma włosów na końcówkę przeznaczoną do kręcenia. Następnie włączamy powietrze i ustawiamy temperaturę na 2 stopień, trzymając wybrane pasmo przez ok. 10 sekund, po tym czasie zmieniamy temperaturę na zimne powietrze tak aby ukształtować nasz skręt. Tę czynność powtarzamy pasmo po paśmie, Całość polecamy wykończyć sprayem teksturyzującym Airy Texture Soray. Następnie włosy przeczesujemy szerokim grzebieniem i w ten oto sposób uzyskujemy piękną, zmierzwioną i pełną objętości fryzurę". Zmień kolor włosów Jest kilka tricków beauty, które pomogą ci uzyskać pełną objętości fryzurę. Jednym z nich jest odpowiednia koloryzacja, która bawiąc się światłem optycznie doda twoim włosom wielowymiarowości. Zapytaj fryzjera o baleyage z mikrocienkich, 2-3 tony jaśniejszych pasemkach, które dodadzą włosom efektu 3D. Pisałyśmy również o metodzie French Glossing, która dodaje włosom blasku, dzięki zastosowaniu innowacyjnych farb. Twoim naturalnym sprzymierzeńcem stanie się światło, które będzie grać na twoją korzyść i dodawać włosom objętości. French Glossing Bronze - jak uzyskać najmodniejszy tej jesieni odcień brązu na włosach? Chłodne kolory włosów to już przeszłość. W trendach w koloryzacji na sezon jesień-zima 2022 rządzi ciepły odcień brązu. Jak go osiągnąć? Czym jest technika French Glossing Bronze, która pomaga uzyskać wielowymiarowy kolor?