Jak konstruktywnie mówić do dziecka, żeby na słuchało?

Zachowanie twojego dziecka jest nie do zaakceptowania, masz poczucie, że ono nie szanuje ciebie oraz twoich potrzeb. Maluch zaczyna cię złościć, irytować, jest powodem twojego niepokoju, ponieważ masz wrażenie, że swoje potrzeby stawia na pierwszym miejscu nie licząc się z twoimi.

Zaczynasz poszukiwać środków, aby skutecznie zacząć radzić sobie z zachowaniem dziecka, które bez przerwy czegoś pragnie, w poczuciu bezsilności zaczynasz spełniać jego oczekiwania, albo próbujesz konsekwentnie je zdyscyplinować.

W konsekwencji zaczynasz czuć wewnętrzny brak akceptacji, frustracje i rozżalenie. Nie podoba ci się zachowanie dziecka, ale jednocześnie nie potrafisz tego skonfrontować.

Jeśli chcesz wiedzieć czy konfrontacja z młodym człowiekiem jest właściwa czy nie, warto  uświadomić sobie jakiego typu wypowiedź do niego kierujesz.

Przede wszystkim jeśli pragniesz szanować swoje dziecko oraz budować jego poczucie własnej wartości, komunikaty, które do niego wysyłasz powinny wyrażać przede wszystkim twoje odczucia, co do jego zachowania, np.: „Złości mnie kiedy przyjeżdżam po ciebie, a ty nie jesteś gotowa”, „Kiedy jestem zmęczona, nie mam ochoty się z tobą bawić”. Tego typu zwroty mówią o tym jak ty w danym momencie czujesz się w relacji z nim.

Jeśli jednak wybierasz komunikowanie się z maluchem poprzez oceniania go, oskarżania, zaniżasz tym samym jego poczucie własnej wartości. Informacje typu, np.: „Jesteś niegrzeczny…”, „Powinieneś wiedzieć…” dziecko odbiera do siebie, myśląc, że coś z nim jest nie tak, przeżywa w związku z tym poczucie winy, obwinia się za emocje, których ty doświadczasz.

Nie krytykuj i nie zawstydzaj dziecka

Komunikaty zawstydzające, krytykujące lub nakazujące budzą u twojego dziecka poczucie krzywdy i odrzucenia, a w konsekwencji powodują reakcję obronną – złość, opór i chęć oddalenia się od Ciebie.

Wszystkie tego typu zwroty obniżają u twojej pociechy poczucie własnej wartości, godzą w jego wartość jako człowieka, wydają osąd co do jego charakteru oraz rzutują na jakość budowania przyszłych relacji w życiu dorosłym.

Zamiast oceniać dziecko nazwij czego nie akceptujesz

Dzieci są inteligentne, bystre oraz szybko się uczą. Łatwiej im zaakceptować twój przekaz, który opisuje co konkretnie nie jest pożądane w jego zachowaniu, jakie twoje uczucie to wzbudza oraz jakie następstwa powoduje. Np.: „Kiedy nie wróciłeś od kolegi na umówiony czas do domu bardzo się zdenerwowałem. Nie zadzwoniłeś do mnie tak jak się umawialiśmy, nie mogłam przez to zasnąć wieczorem a rano spóźniłem się do pracy”.

Ważne jest, aby przedstawić, skutki postępowania twojego dziecka, wówczas jest ono bardziej skłonne do zmiany swojej postawy. Podejście w którym jesteś bardziej otwarta i czuła, nie wywołuje w twoim dziecku oporu przed zmianą, ponieważ komunikat nie jest ani oceniający ani poniżający. Odpowiedzialność za zachowanie przechodzi na stronę dziecka, co pomaga mu wzrastać w poczuciu brania odpowiedzialności za swoje postępowanie. Wówczas adekwatne poczucie własnej wartości budowane jest na doświadczaniu siebie w relacji z ważnymi osobami.

Dziecko, które dorasta w atmosferze szczerości z twojej strony uczy się otwartości w relacji z innymi, a to stanowi podstawę bliskości w relacji!

Elwira Adamczyk psychoterapeuta